Рыбаченко Олег Павлович
Аляксандр Трэцi - Жаѓтароссii

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Школа кожевенного мастерства: сумки, ремни своими руками Юридические услуги. Круглосуточно
 Ваша оценка:
  • Аннотация:
    Ва ѓлады ѓ Расii Аляксандр Трэцi. У Кiтаi ѓспыхвае грамадзянская вайна. Дзiцячы спецназ умешваецца i дапамагае царскай Расii заваяваць паѓночныя раёны паднябеснай iмперыi. Прыгоды адважных дзяцей-ваяроѓ працягваюцца.
  АЛЯКСАНДР Трэцi - Жаѓтароссii
  АНАТАЦЫЯ
  Ва ѓлады ѓ Расii Аляксандр Трэцi. У Кiтаi ѓспыхвае грамадзянская вайна. Дзiцячы спецназ умешваецца i дапамагае царскай Расii заваяваць паѓночныя раёны паднябеснай iмперыi. Прыгоды адважных дзяцей-ваяроѓ працягваюцца.
  ПРАЛОГ
  Вось ужо наступiѓ красавiк... Вясна выдалася на поѓднi Аляскi не па сезоне ранняя, i бурная. Пацяклi ручаi, раставаѓ снег... Магло змыць паводкай i наладкi.
  Але дзяѓчаты i хлопчык вельмi старалiся, не даючы патокам, зламаць пастраеннi. На шчасце, паводка была не занадта моцнай, ды сышла вада хутка.
  А май аказаѓся для гэтых месцаѓ на рэдкасць цёплым. Гэта зразумела добра. Iншы нядрэннай навiной, стаѓ пачатак вайны памiж Нямеччынай i Францыяй. Хутчэй за ѓсё царская Расiя можа зараз скарыстацца момантам, каб узяць рэванш за паражэнне ѓ Крымскай вайне.
  Аднак Брытанiя не дрэмле. Раз пацяплела, i бруд сышоѓ з дарог на здзiѓленне хутка, то з суседняй Канады рушыла не слабое войска, каб не даць дабудаваць Александрыю.
  Сто пяцьдзесят тысяч англiйскiх салдат - гэта не жарт. I разам з iмi i новы флот рушыѓ замест пацепленага шасцёркай раней.
  Так што супрацьстаянне ваеннае з Брытанiяй працягвалася. Ангельцы ѓсё яшчэ верылi ѓ рэванш.
  Дзяѓчаты i хлопчык тым часам будавалi ѓмацаваннi i спявалi;
  Мы дзяѓчаты - слаѓныя хлопцы,
  Доблесць пацвердзiм сталёвым мячом!
  Кулю ѓ лоб падонкам з аѓтамата,
  Супастатам нос адразу адарвем!
  
  Ваяваць, здольныя, i ѓ пустынi,
  Што для нас касмiчная частка!
  Мы красунi хоць зусiм босыя.
  Але не прыстае да падэшваѓ бруд!
  
  У бойцы гарачыя, i сячэм моцна,
  Для лiтасцi месцы, у сэрцы няма!
  А на баль прыйдзем, то будзе стыльна,
  Адзначаць суквецце перамог!
  
  У кожным гуку Радзiмы слязiнка,
  У кожным громе - Бога галасок!
  Жэмчуг на палях - лiчы расiнка,
  Залаты саспелы каласок!
  
  Але лёс нас завёѓ у пустыню,
  Камандзiр загад даѓ наступаць!
  Каб хутчэй бегаць мы босыя,
  Такая нас Амазонак раць!
  
  Мы даб'емся над ворагам перамогi,
  Леѓ Брытанскi - хутка марш пад стол!
  Каб ганарылiся намi ѓ славе дзяды,
  Каб дзень Святой любовi прыйшоѓ!
  
  I тады надыдзе рай вялiкi,
  Будзе кожны чалавек як брат!
  Забудзем мы парадак дзiкi,
  Згiне апраметнай жудаснай цемра!
  
  Вось за гэтую справу мы ваюем,
  Вось за гэта ѓсiм мы не лiтуем!
  Басанож кiдаемся пад кулi,
  Замест жыцця смерць адну родзiм!
  
  I яго нам жыцця не хапае,
  Калi шчыра казаць за ѓсё!
  У сястры брат натуральна Каiн,
  А мужчыны ѓсё вакол дзярмо!
  
  Таму я ѓ войска падалася,
  Адпомсцiць i лапы рваць самцам!
  Амазонкам гэта толькi ѓ радасць,
  Каб выкiнуць iх труп на хлам!
  
  Перамагаць мы будзем - гэта дакладна,
  Адыходзiць ужо нiяк нельга...
  За Айчыну гiнем - беззаганна,
  Армiя адна ѓ нас сям'я!
  Алег Рыбачэнка, тут напяваючы нечакана адзначыѓ:
  - А хлапчукi то дзе?
  Наташка са смяшком адказала:
  - Мы ѓсе адзiная сям'я!
  Маргарыта пiскнула:
  - I ты ды я!
  I дзяѓчынка босай ножкай нацiснула на лапату, прымусiѓшы яе ляцець куды энергiчней.
  Зоя агрэсiѓна заѓважыла:
  - Час заканчваць будоѓлю i бегчы знiшчаць ангельскую армiю!
  Алег Рыбачэнка лагiчна заѓважыѓ:
  - Англiя змагла сабраць на такiм вялiкiм аддаленнi ад сябе сто пяцьдзесят тысяч салдат. Значыць, яна ставiцца да вайны супраць нас вельмi нават сур'ёзна!
  Аѓгусцiна з гэтым пагадзiлася:
  - Ды мой хлопчык! Мабыць, iмперыя льва да паядынку з Расiяй паставiлася больш за сур'ёзна!
  Святлана забiяцка адказала:
  - Варожыя войскi для таго i iснуюць, каб мы набiралi на iх свае пераможныя рахункi!
  Алег засмяяѓся i прабуркаваѓ:
  - Зразумела! Дзеля таго i iснуюць брытанскiя сiлы, каб мы iх бiлi!
  Наташа з уздыхам заѓважыла:
  - Як я стамiлася ад свету! Так надакучыла працаваць аднымi пiламi i рыдлёѓкамi. Як жадаецца пасекчы ангельцаѓ, i здзейснiць масу новых, самых класных подзвiгаѓ.
  Зоя з гэтым пагадзiлася:
  - Вельмi хочацца бiцца!
  Аѓгустына прашыпела, скалячы нiбы атрутная змяя зубы:
  - I мы паб'емся i пераможам! I гэта будзе нашая чарговая, вельмi нават слаѓная перамога!
  Маргарыта пiскнула i праспявала:
  - Чакае перамога, чакае перамога,
  Тых хто прагне кайданы разбiць...
  Чакае перамога, чакае перамога -
  Мы здолеем увесь свет перамагчы!
  Алег Рыбачэнка ѓпэѓнена заявiѓ:
  - Зразумела здолеем!
  Аѓгустына раѓнула:
  - Без найменшых сумневаѓ!
  Маргарыта босай ножкай скруцiла глiняны шарык, i запусцiла яго ѓ ангельскага шпiёна. Той атрымаѓ камяком у лоб, завалiѓся мёртва.
  Ваяѓнiца дзяѓчынка прачырыкала:
  - Слава бязмежнай айчыне!
  I як засвiшча .... Вароны траплялi ѓнiз, i паѓсотнi скачуць у напрамку дзяѓчынак i хлопчыка ангельскiх вершнiкаѓ завалiлася мёртва.
  Наташа адзначыла, выскалiѓшы зубкi:
  - Вельмi добры ѓ цябе свiст!
  Маргарыта, выскалiѓшыся, кiѓнула i адзначыла:
  - Салавей-разбойнiк адпачывае!
  Алег Рыбачэнка таксама свiснуѓ... I на гэты раз заваленыя ѓ прытомнасць вароны прабiлi чэрапа цэлай сотнi ангельскiх наезнiкаѓ.
  Хлапчук-тэрмiнатар праспяваѓ:
  - Грозна парыць над планетай,
  Рускi, двухгаловы арол...
  У песнях народа апеты -
  Iзноѓ ён велiч знайшоѓ!
  Аѓгустына, адказала, выскалiѓшы зубы:
  - Прайграѓшы Крымскую вайну Расiя пры Аляксандры Трэцiм паднiмаецца i бярэ пераканаѓчы рэванш! Слава цару Аляксандру Вялiкаму!
  Наташа пагразiла босы ножкай сваёй сяброѓцы:
  - Рана пакуль Аляксандра Трэцяга зваць вялiкiм! Ён пакуль паспяховы, але дзякуючы нам!
  Алег Рыбачэнка ѓпэѓнена заѓважыѓ:
  - Калi б пражыѓ Аляксандр Трэцi столькi, колькi i Пуцiн, ён бы выйграѓ бы вайну з Японiяй i без нашага ѓдзелу!
  Аѓгустына кiѓнула галавой:
  - Вядома! Аляксандр Трэцi перамог бы японцаѓ, i без дэсанта трапляючы!
  Святлана лагiчна адзначыла:
  - Цар Аляксандр Трэцi вызначана - увасабленне мужнасцi i сталёвай волi! I яго перамогi не за гарамi!
  Маргарыта прапiшчала:
  - Слава добраму цару!
  Аѓгустына рыкнула:
  - Слава моцнаму цару!
  Святлана прабуркавала:
  - Слава цару з цароѓ!
  Зоя тупнула босай ножкай па траве i вякнула:
  - Таму, хто рэальна ѓсiх мудрэй!
  Алег Рыбачэнка прашыпеѓ:
  - I Расiя будзе самай вялiкай краiнай свету!
  Маргарыта з гэтым згадзiлася:
  - Вядома, у тым лiку i дзякуючы нам!
  Алег Рыбачэнка сур'ёзна заявiѓ:
  - I праклён дракона яе не закране!
  Наташа пацвердзiла:
  - Краiне якой кiраваѓ Аляксандр Трэцi праклён дракона не пагражае!
  Аѓгусцiна з аскалам жамчужных зубоѓ прапанавала:
  - Дык давайце з гэтай нагоды праспяваем!
  Алег Рыбачэнка ахвотна пацвердзiѓ:
  - Сапраѓды возьмем i праспяем!
  Наташа рыкнула, тупаючы босай ножкай па каменi:
  - Дык ты i праспявай i нечага ды зрабi!
  Хлапчук-тэрмiнатар i генiяльны паэт пачаѓ складаць на хаду. А дзяѓчаты без лiшнiх спрэчак, сваiмi паѓнагучным галасамi яму падпявалi;
  Пустынi дыхаюць спёкай, снегапады халадзяць,
  Мы воiны Расii абараняем свой гонар!
  Вайна тая справа брудная, а не суцэльны парад,
  Перад боем Праваслаѓная пара Псалтыр прачытаць!
  
  Мы людзi любiм праведнасьць, i Госпаду служыць,
  Бо ѓ гэтым заключае наш рускi, чысты дух!
  Дзяѓчына з калаѓротам моцнаю пускае шоѓку нiцма,
  Парывам ветру дзьмухнула, але паходня не патухла!
  
  Род даѓ нам загад - мячом Русь абаранi,
  За Святасць i Айчыну - служы салдат Хрысту!
  Патрэбны нам дзiды вострыя i моцныя мячы,
  Каб абаранiць славянскую i добрую мару!
  
  Iконы Праваслаѓя ѓ iх мудрасьць усiх часоѓ,
  I Лада з Багародзiцай - адзiныя сёстры свету!
  Хто супраць нашай сiлы хай будзе затаѓраваѓ,
  Расiя вечная ѓ сэрцах байцоѓ апетая!
  
  Мы людзi ѓ цэлым мiрныя, але ганарлiвыя ты ведай,
  Хто хоча Русь прынiзiць - будзе моцна бiт дубiнай!
  Пабудуем тэмпам лютым - мы на планеце рай,
  Сям'я вялiкая будзе - нараджаем дзетак з мiлай!
  
  Увесь мiр курортам зробiм, такi ѓ нас парыѓ,
  Уздымем сцягi Радзiмы, на славу пакаленняѓ!
  I песнi ѓсенародныя няхай на адзiн матыѓ -
  Але бадзёрасць высакародная, без слiзi пыльнай ляноты!
  
  Хто любiць усю Айчыну i верны абавязак цару,
  За Русь той подзвiг зробiць, у бiтву ѓзрастае!
  Табе дзяѓчынка саспелая я пацалунак дару,
  Няхай шчокi расквiтнеюць, як колер бутона ѓ траѓнi!
  
  Чакае космас чалавецтва, палётам над Зямлёй,
  Мы зоркi самацветныя ѓ вяночак заплацiм!
  Хай стане ѓраз рэальнае, што нёс дзяцюк з марай,
  Творцы прыроды мы, а не сляпыя папугаi!
  
  Вось зрабiлi мы рухавiк - з тэрмакваркаѓ бац,
  Iмклiвай ракетай, разрэзаѓшы роѓнядзi космасу!
  Удар хай будзе палiцы не ѓ брыво, а проста ѓ вока,
  Праспяваем мы гiмн Айчыне пакуль у магутным голасе!
  
  Працiѓнiк ужо бегае, як заяц прыпусцiѓшы,
  А мы яго, пераследуючы, развязальны мэты правыя!
  Бо наша рускае войска - магутны калектыѓ,
  У славу Праваслаѓя - няхай кiруе гонар Дзяржавай!
  Памiж царскай Расiяй i Кiтаем успыхнула ѓ 1871 годзе вайна. Паднябеснай iмперыi актыѓна дапамагаюць ангельцы. Яны пабудавалi для Кiтая даволi вялiкi флёт. I маньчжурская iмперыя атакавала Прымор'е. Кiтайцаѓ вельмi шмат i супраць iх не выстаяць маленечкаму прыморскаму гарнiзону.
  Але вось воiны дзiцячага спецпрызна як заѓсёды на вышынi становiшча. I гатовыя бiцца.
  Чатыры дзяѓчынкi з дзiцячага спецпрызна, крыху падраслi, i на час сталi дзяѓчатамi. Гэта было зроблена з дапамогай магii.
  I шасцёрка вечна юных ваяѓнiкоѓ iрванула, мiльгаючы босымi, круглымi пятачкамi.
  Яны беглi сабе, i дзяѓчаты вельмi прыгожа i зладжана спявалi. Iх пунсовыя, нiбы саспелая трускаѓка соску зiхацелi на шакаладных грудзях.
  А галасы такiя моцныя i паѓнагучныя, што душа цешыцца.
  Дзяѓчынкi-камсамолкi соль Зямлi,
  Мы як руда i полымя апраметнай.
  Да подзвiгаѓ вядома дараслi,
  I з намi Меч Святы, Дух Гасподнi!
  
  Мы любiм вельмi смела ваяваць,
  Дзяѓчаты што прастор грабуць сусвету...
  Непераможная ѓ Расii раць,
  Сваiм запалам, у бiтве нязменнай!
  
  На славу нашай Радзiмы святой,
  На небе знiшчальнiк лiха кружыць...
  Я камсамолка бегаю босы,
  Распырскваючы лёд, якi накрыѓ лужыны!
  
  Не можа дзевак, вораг ведай спалохаць,
  Яны разбураюць усе варожыя ракеты...
  Не суне морду да нас крывавы тат,
  У паэмах стануць подзвiгi апеты!
  
  Фашызм напаѓ на Радзiму маю,
  Ён уварваѓся так кашмарна i падступна...
  Я люблю Iсуса са Сталiным,
  Адзiныя камсамолкi з Богам роѓна!
  
  Босыя па гурбе iмчымся мы,
  Лiхiя, як iмклiвыя пчолы...
  Мы дочкi i гады i зiмы,
  Жыццё зрабiла дзяѓчынку загартаванай!
  
  Страляць пара, так адчыняй агонь,
  Мы трапныя, i ѓ вечнасцi прыгожыя...
  I ѓразiлi проста ѓ вока, не ѓ брыво,
  З сталi, што завецца калектывам!
  
  Не адолець фашызму наш рэдут,
  I воля мацней трывалага тытана...
  У Айчыне зможам адшукаць выгоду,
  I звергнуць нават фюрара-тырана!
  
  Вельмi магутны танк паверце 'Тыгр',
  Ён далёка i трапна так страляе...
  Не час жа зараз для дурных гульняѓ,
  Паколькi надыходзiць зласлiвы Каiн!
  
  Павiнны мы сцюжу, спёку пераадолець,
  I шалёнай ардой жартам змагацца...
  Раз'юшыѓся абкладзены мядзведзь,
  Душа арла не бездапаможнага паяца!
  
  Я веру, камсамолкi перамогуць,
  I вышэй зорак сваю краiну паднiмуць...
  Мы пачалi паход з акцябрат,
  А сягоння з намi Iсуса Iмя!
  
  Кахаю я вельмi Радзiму сваю,
  Яна ѓсё людзям прамянiста свецiць...
  Айчыну не расцягнуць па рублi,
  Смяюцца ѓ шчасцi дарослыя i дзецi!
  
  У савецкiм свеце весела ѓсiм жыць,
  У iм усё лёгка i папросту выдатна...
  Хай не перарве поспех сваю нiтку,
  А фюрар сунуѓ пашчу сваю дарма!
  
  Я камсамолка босая бягу,
  Хоць мароз, згортвае вушы...
  I спуску не вiдаць павер ворагу,
  Якi, хоча нас узяць i разбурыць!
  
  Для Радзiмы прыгажэй няма слоѓ,
  Сцяг чырвоны, нiбы кроѓ у промнях ззяе.
  Не будзем мы пакорней аслоѓ,
  Прыйдзе перамога веру хутка ѓ маi!
  
  Берлiн дзяѓчынкi босыя пройдуць,
  Пакiнуць на асфальце адбiткi.
  Мы забылiся за людзей утульнасць,
  I не дарэчныя на вайне пальчаткi!
  
  А будзе бой, няхай грымне гэты бой.
  Усё фрыцам раскiдаем на аскепкi!
  Айчына назаѓжды салдат з табой,
  Не ведае што такое самаволка!
  
  Загiнуѓшых шкада, гэта гора ѓсiм,
  Але не паставiць рускiх на каленi.
  Хоць скарыѓся фрыцам нават Сэм,
  Затое за нас вялiкi гуру Ленiн!
  
  Значок нашу i крыжык заадно,
  Я ѓ камунiзм i веру ѓ хрысцiянства...
  Вайна паверце людзi не кiно,
  Айчына нам мама, а не ханства!
  
  Калi прыйдзе Усявышнi ѓ аблоках,
  Усе мёртвыя ѓваскрэснуць у яркiм аблiччы...
  Любiлi людзi Госпада ѓ снах,
  Паколькi Iсус Творца столiкi!
  
  Вось мы здолеем зрабiць шчасце ѓсiм,
  Ва ѓсiм бязмежным рускiм светабудове.
  Калi любы плебей як пэр,
  А галоѓнае ѓ сусвеце Творанне!
  
  Жадаю абняць Усявышняга Хрыста,
  Каб нiколi не абрынуцца перад ворагамi...
  Таварыш Сталiн замянiѓ бацьку,
  А Ленiн будзе таксама вечна з намi!
  Гледзячы на такiх дзяѓчынак - зразумела: яны свайго не выпусцяць!
  Вельмi прыгожыя ваяѓнiцы, ды i дзецi надзвычай крутыя.
  I ѓсё блiжэй i блiжэй да кiтайскага войска.
  Воiны з дваццаць першага стагоддзя зноѓ сашчапiлiся з кiтайцамi сямнаццатага.
  Вельмi ѓжо шмат салдат у паднябеснай iмперыi. Яны цякуць сабе бясконцай ракой.
  Алег Рыбачэнка, секчы кiтайцаѓ мячамi, зароѓ:
  - Нiколi не саступiм!
  I ад босай нагi хлапчук паляцеѓ востры дыск!
  Маргарыта, ламаючы працiѓнiкаѓ, буркнула:
  - У свеце подзвiгу знойдзецца месца!
  I ад босы ножкi дзяѓчынкi разляцелiся атрутныя iголкi, дзiвячы кiтайцаѓ.
  Наташа таксама шпурнула босымi пальцамi ног, забойнае, выпусцiла разрад маланкi, з пунсовага саска сваiх загарэлых грудзей i аглушальна, завыла:
  - Нiколi не забудземся i не прабачым.
  I яе мячы прайшлiся ѓ млыне па кiтайцах.
  Зоя, рассякаючы непрыяцеляѓ, i пасылаючы разрады пульсаѓ з малiнавых саскоѓ, запiшчала:
  - За новы парадак!
  I ад яе босых ножак разляцелiся новыя iголкi. I што ѓ вока, што ѓ горла кiтайскiм салдатам.
  Ды вiдаць было, што ваяѓнiцы заводзяцца i лютуюць.
  Аѓгустына сячэ жоѓтых салдат, з рубiнавых саскоѓ выпускаючы каскады маланак, прапiшчала:
  - Наша жалезная воля!
  I ад яе босай нагi ляцiць новы, забойны падарунак. I падаюць жоѓтыя байцы.
  Святлана сячэ млын, з клубнiчных саскоѓ выпускае каронныя разрады, яе мячы як маланка.
  Кiтайцы валяцца як зрэзаныя снапы.
  Дзяѓчына кiдае iголкi сваiмi босымi ножкамi i пiшчыць:
  - За Расiю-матухну будзе перамагаць!
  Алег Рыбачэнка надыходзiць супраць кiтайцаѓ. Хлопчык-тэрмiнатар сячэ жоѓтыя войскi.
  I пры гэтым пальчыкi голых ножак пацана выкiдваюць iголкi з атрутай.
  Пацан раве:
  - Слава Будучай Русi!
  I ѓ руху раскройвае ѓсiм галовы i морды.
  Маргарыта таксама разбурае працiѓнiкаѓ.
  Яе босыя ножкi так i мiльгаюць. Кiтайцы гiнуць у вялiкiх колькасцях. Ваяѓнiца крычыць:
  - За новыя рубяжы!
  I тут дзяѓчынка як возьме i сячэ...
  Маса трупаѓ кiтайскiх салдат.
  А вось Наташа ѓ наступе, з пунсовых саскоѓ пасылае маланкi. Сячэ сабе кiтайцаѓ i напявае:
  - Русь вялiкая i прамянiстая,
  Я дзяѓчынка вельмi дзiѓная!
  I ад яе босых ножак ляцяць дыскi. Якiя перапiлоѓваюць горлы кiтайцам. Ды вось гэта дзеѓка.
  Зоя ѓ наступе. Сячэ жоѓтых салдат з абедзвюх руку. Плюе з трубачкi. I кiдае босымi пальцамi ног забойныя iголкi, i малiнавымi саскамi вывяргае пульсары.
  I пры гэтым спявае сабе:
  - Эх, дубiнушка ахнем,
  Эх, каханая самая пойдзе!
  Аѓгустына, секчы кiтайцаѓ i нiшчачы жоѓтых салдат, лалавымi саскамi вывяргаючы прэзенты смерцi, вiскоча:
  - Увесь кудлаты i ѓ шкуры звярынай,
  На АМАП ён кiдаѓся з дубiнай!
  I босымi пальчыкамi ножак як запусцiць у супернiка, тое што заб'е i слана.
  А потым прапiшчыць:
  - Ваѓкадавы!
  Святлана ѓ наступе. Сячэ кромсая кiтайцаѓ. Босымi ножкамi па iх запускае прэзенты смерцi. I з клубнiчных саскоѓ вылятаюць кляксы магаплазмы.
  Праводзiць мячамi млын.
  Раскрышыла масу байцоѓ i вiскоча:
  - Вялiкая будзе перамога!
  I зноѓ дзяѓчына ѓ дзiкiм руху.
  I яе босыя ножкi запускаюць смяротныя iголкi.
  Алег Рыбачэнка падскочыѓ. Пракруцiѓся хлопчык у сальта. Пасек масу кiтайцаѓ у скачку.
  Кiнуѓ босымi пальцамi ножак iголкi i пробулькал.
  - Славiцца мая прыгожая мужнасць!
  I зноѓ дзяцюк у бiтве.
  Маргарыта пераходзiць у наступленне. Крамае ѓсiх непрыяцеляѓ запар. Яе мячы страмчэй лопасцяѓ млына. I босыя пальчыкi ножак кiдаюць прэзенты смерцi.
  Дзяѓчынка ѓ дзiкiм надыходзе. Знiшчае жоѓтых воiнаѓ без цырымонiй.
  I падскоквае раз-пораз, i перакручваецца!
  I ляцяць ад яе прэзенты анiгiляцыi.
  А кiтайцы сабе падаюць мёртва. I цэлыя курганы з трупаѓ нагрувашчваюцца.
  Маргарыта пiшчыць:
  - Я ёсць амерыканскi каѓбой!
  I зноѓ яе босыя ножкi кiнуѓ iголку.
  А затым яшчэ i тузiн iголак!
  Наташа ѓ наступе таксама вельмi крутая. Пры дапамозе пунсовых саскоѓ шле маланку за маланкай.
  I босымi ножкамi кiдае, i з трубачкi плюецца.
  I крычыць на ѓсё горла:
  - Я зiготкая смерць! Вам застаецца толькi памерцi!
  I зноѓ красуня ѓ руху.
  Зоя штурмуе завал з кiтайскiх трупаѓ. I таксама ад яе босых ножак вылятаюць бумерангi знiшчэння. I малiнавыя соску пасылаюць цэлыя каскады бурбалак, усiх меючы i руйнуючы.
  А жоѓтыя воiны ѓсё падаюць i падаюць.
  Зоя крычыць:
  - Басаногая дзеѓка, вас пераможа!
  I ад голай пятачкi дзяѓчыны ляцiць тузiн iголак. Якiя проста ѓ горла кiтайцам упiваюцца.
  Тым падаюць мёртва.
  А дакладней i зусiм мёртвыя.
  Аѓгусцiна ѓ наступленнi. Разбурае жоѓтыя войскi. Яе мячы ѓ дзвюх рук нясуцца. I такая яна выдатная ваяѓнiца. I рубiнаѓ соску пры справе, усiх выпальваючы, i ператвараючы ѓ шкiлеты абвугленага выгляду.
  Смерч праносiцца па кiтайскiх войсках.
  Дзяѓчына з рудымi валасамi раве:
  - Будучыня, утоена! Але будзе пераможным!
  I ѓ наступе красуня з агнязарнымi валасамi.
  Аѓгусцiна ѓ дзiкiм экстазе раве:
  - Багi вайны ѓсё парвуць!
  I ваяѓнiца ѓ наступе.
  I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi шмат вострых, атрутных iголкi.
  Святлана ѓ бiтве. I такая блiскучая i баявая. Яе голыя ножкi столькi ѓсяго забойнага выкiдваюць. Не чалавек, а смерць з валасамi бландынкi.
  А калi разыйдзецца, то ѓжо i не спынiш. Асаблiва калi з клубнiчных саскоѓ ляцяць забойныя маланкi.
  Святлана спявае:
  - Жыццё не будзе мёдам,
  Та скачыце карагодам!
  Хай выканаецца мара -
  У раба мужчыну ператварае прыгажосць!
  I ѓ руху дзяѓчыны ѓсё больш i больш лютасьцi.
  Алег у наступе ѓсё паскараецца. Хлопчык б'е кiтайцаѓ.
  Яго босыя ножкi кiдаюць вострыя iголкi.
  Юны ваяѓнiк пiшчыць:
  - Шалёная iмперыя - усiх разарве!
  I зноѓ хлапчук у руху.
  Маргарыта бурная дзяѓчына ѓ сваёй актыѓнасцi. I малоцiць непрыяцеляѓ.
  Вось яна запусцiла голай ножкай, гарошынку з узрыѓчаткай. Тая iрване, i адразу сотню кiтайцаѓ уверх падкiне.
  Дзяѓчынка крычыць:
  - Перамога да нас усё роѓна прыйдзе!
  I правядзе млын мячамi.
  Вось паскорыла рухi Наташа. Дзяѓчына ссякае жоѓтых воiнаѓ. Яе пунсовыя соску ѓсё больш iнтэнсiѓна вывяргаюць патокi маланак i магоплазымы. I пры гэтым гарлапанiць:
  - Перамога iмперыю Расiю чакае.
  I давай знiшчаць кiтайцаѓ узмоцненымi тэмпамi.
  Наташа, гэта дзеѓка-тэрмiнатар.
  Не думае спыняцца i запавольвацца.
  Зоя ѓ наступе. Яе мячы нiбы наразаюць мясную салату. А малiнавыя саскi вывяргаюць лютыя патокi магаплазмы i маланак. Дзяѓчына крычыць ва ѓсю глотку:
  - Наша выратаванне ѓ сiле!
  I таксама босыя пальчыкi ног такiя iголкi кiдаюць.
  I маса людзей з прабiтымi горламi, валяецца курганамi трупаѓ.
  Аѓгустына шалёная дзяѓчынка. I ѓсiх разбурае нiбы гэта робат з гiперплазмы.
  Разнесла ѓжо нi адну сотню цi нават тысячу кiтайцаѓ. Але ѓсё павялiчвае тэмп. З лалавых саскоѓ вывяргае патокi энергii. I ваяѓнiца яшчэ i раве.
  - Я непераможная такая! Самая ѓ свеце крутая!
  I зноѓ прыгажуня ѓ нападзе.
  I ад яе босых пальчыкаѓ ножак, вылятае гарошынка. I тры сотнi кiтайцаѓ разарваѓ магутны выбух.
  Аѓгустына праспявала:
  - Вы не асмелiцеся нашу зямлю захоплiваць!
  Святлана таксама ѓ наступе. I не дае нi грама перадышкi. Дзiкае дзяѓчына-тэрмiнатар.
  I сячэ непрыяцеляѓ i кiтайцаѓ нiшчыць. I маса жоѓтых байцоѓ ужо завалiлася ѓ канаву i па дарогах. А ваяѓнiца ѓсё больш агрэсiѓна выкарыстоѓвае палёты маланак па кiтайскiх байцах са сваiх клубнiчных i буйных саскоѓ.
  А яшчэ з'явiлася Алiса. Гэта дзяѓчынка гадоѓ дванаццацi, i ѓ яе валасы колеру апельсiна. I яна ѓ руках трымае гiпербластэр. I па ваярах паднябеснай iмперыi як стукне. I згараюць лiтаральна ад аднаго промня сотнi кiтайцаѓ. I наколькi гэта кашмарна.
  I маментальна атачаюць, ператвараючыся ѓ груду галавешак, i шэрага попелу.
  . РАЗДЗЕЛ No 1.
  Шасцёрка разбушавалася. Наладзiла дзiкую бiтву.
  Алег Рыбачэнка зноѓ у баi. I прасоѓваецца махае абодвума мячамi. I хлапчук-тэрмiнатар праводзiць млын. Падаюць забiтыя кiтайцы.
  Маса трупаѓ. Цэлыя горы крывавых целаѓ.
  Хлапчуку прыгадваецца дзiкая стратэгiя. Дзе таксама разам змешвалiся конi i людзi.
  Алег Рыбачэнка пiшчыць:
  - Гора ад розуму!
  А грошай будзе цемра!
  I хлопчык-тэрмiнатар у новым руху. I яго босыя ножкi нешта возьмуць i кiнуць.
  Пацан-генiй зароѓ:
  - Майстар клас i фiрма "Адыдас"!
  Сапраѓды крутое i крутых атрымалася ѓяѓленне. А колькi забiтых кiтайцаѓ. I перабiлi жоѓтых байцоѓ самае вялiкае мноства з найвялiкшых.
  Маргарыта таксама ѓ баi. Разбурае жоѓтыя войскi i раве:
  - Вялiкi ѓдарны полк! Мы ѓсiх уганяем у труну!
  I яе мячы як рубануць па кiтайцах. Маса жоѓтых байцоѓ ужо завалiлася.
  Дзяѓчынка зароѓ:
  - Я пантэры нават страмчэй! Дакажыце, што ѓсiх лепш!
  I ад голай пяткi дзяѓчынкi як вылецiць гарошынка з магутнай узрыѓчаткай.
  I па непрыяцелю дзюбне.
  I возьме, i разнясе частку працiѓнiкаѓ.
  А Наташа ѓ аѓтарытэце. I б'е супернiкаѓ, i сама нiкому спуску не дасць.
  Колькi кiтайцаѓ ужо перабiла.
  А яе зубкi такiя вострыя. А вочкi такiя сапфiравыя. Вось гэта дзеѓка - самы галоѓны кат. Хоць у яе ѓсе напарнiцы - каты! I з пунсовых саскоѓ пасылае прэзенты анiгiляцыi.
  Наташа крычыць:
  - Шалёная я! Будзе вам пеня!
  I зноѓ дзяѓчына мячамi масу кiтайцаѓ зарубiць.
  Зоя ѓ руху i раскроiла шмат жоѓтых воiнаѓ. I выпускала з малiнавых саскоѓ разрады маланак.
  А ножкi босыя кiдаюць iголкi. Кожная iголка забiвае некалькi кiтайцаѓ. Вось гэта дзяѓчыны - рэальна прыгажунi.
  Аѓгусцiна надыходзiць, i працiѓнiц разбурае. Рубiнавымi саскамi магоплазменные кляксы раскiдвае, паля кiтайцаѓ. I пры гэтым яшчэ не забывае прагарлапанiць:
  - Вам не пазбегнуць труны!
  I сваю зубы дзеѓка возьме i выскалiць!
  I рудая такая... Валасы веюць на ветры, нiбы пралетарскi сцяг.
  I ѓся лiтаральна зыходзiць гневам.
  Святлана ѓ руху. Вось раскроiла масу чэрапаѓ. Ваяѓнiца, якая скалiць зубкi. I саскамi колеру пераспелыя трускаѓкi вывяргае маланкi.
  Паказвае язычок. А затым плюецца з трубачкi. Пасля чаго завывае:
  - Будзеце вы мёртвымi хлопцы!
  I зноѓ ад яе босых ножак ляцяць смяротныя iголкi.
  Алег Рыбачэнка скача i падскоквае.
  Басаногi хлопчык кучу iголак выпускае i спявае:
  - Адпраѓляемся ѓ паход, адчыняе буйны рахунак!
  Юны ваяѓнiк як належыць на вышынi.
  Гадоѓ яму ѓжо нямала, але ён выглядае дзiцем. Толькi вельмi ѓжо моцным i мускулiстым.
  Алег Рыбачэнка праспяваѓ:
  - Няхай не па правiлах гульня - прарвемся фраера!
  I зноѓ ад яго босых ножак адляцелi смяротныя i паражальныя iголкi.
  Маргарыта з захапленнем праспявала:
  - Нiчога немагчымага няма! Веру, будзе свабоды свiтанак!
  Дзяѓчынка зноѓ кiнула забойным каскадам iголак па кiтайцах i працягнула:
  - Цемра сыдзе! Расквiтнеюць ружы траѓня!
  I ваяѓнiца як кiне босымi пальцамi ножак гарошынку, дык адразу ж тысяча кiтайцаѓ падляцела ѓ паветра. Ды войска паднябеснай iмперыi растае прама на вачах.
  Наташа ѓ бiтве. Скача нiбы кобра. Выбухае непрыяцеляѓ. I столькi гiне кiтайцаѓ. I ад яе пунсовых саскоѓ адлятаюць цэлыя каскады маланак i каронных разрадаѓ.
  Дзяѓчына iхнiх жоѓтых воiнаѓ i мячамi, i гранамi на вугалi, i дзiдамi. I iголкамi.
  Пры гэтым яшчэ i раве:
  - Перамога веру, прыйдзе!
  I слава рускiх знойдзе!
  Босыя пальчыкi ножак кiдаюць новыя iголкi, прабiваючы супернiкаѓ.
  Зоя ѓ дзiкiм руху. Надыходзiць на кiтайцаѓ. Рассякае iх на дробныя кавалачкi. I малiнавымi саскамi вывяргае масавымi воплескамi пляѓкi магоплазмы.
  Ваяѓнiца кiдае босымi пальцамi iголкi. Прабiвае супернiкаѓ, i як зараве:
  - Поѓная наша перамога блiзкая!
  I праводзiць мячамi дзiкi млын. Вось гэта сапраѓды дзеѓка як дзеѓка!
  А вось кобра Аѓгусцiна перайшла ѓ наступ. Вось гэта баба - усiм кашмарам кашмар. I лалавымi саскамi вывяргае струменi маланак, што змятаюць непрыяцеляѓ.
  I калi ѓсячэ, дык значыць усячэ.
  Пасля чаго рудая возьме i заспявае:
  - Раскрыю ѓсе чэрапа! Я вялiкая мара!
  I вось яе мячы ѓ дзеяннi i рассякаюць мяса.
  Святлана таксама пераходзiць у наступ. Няма ѓ гэтай дзяѓчыны тармазоѓ. Як пасячэ, так маса трупаѓ завалена. I з клубнiчных саскоѓ як пасыпле разрадамi забойных маланак.
  Бландынка-тэрмiнатар раве:
  - Як будзе добра! Як будзе добра - я гэта ведаю!
  I вось ляцiць ад яе забойная гарошынка.
  Алег зноѓ сотню кiтайцаѓ, пранёсшы метэарам, зрэжа. I яшчэ бомбу возьме i кiне.
  Невялiкая памерамi, але забойная яна...
  Як разарве на дробныя абрыѓкi.
  Хлопчык-тэрмiнатар завыѓ:
  - Бурная маладосць страшных машын!
  Маргарыта зноѓ такое зробiць у бiтве.
  I ссячэ масу жоѓтых байцоѓ. I прасякае вялiкiя прасекi.
  Дзяѓчынка вiскоча:
  - Ламбада - наш танец на пяску!
  I ѓрэжа з новай сiлай.
  Наташа ѓ наступе яшчэ люцей. Так малоцiць кiтайцаѓ. Не вельмi iм супраць такiх дзяѓчат выстаяць. I асаблiва калi пунсовыя як пялёсткi ружы саскi маланкi вывяргаюць.
  Наташа ѓзяла i праспявала:
  - Бег на месцы агульны якi прымiрае!
  I ваяѓнiца такiм каскадам удараѓ вылiлася па супернiках.
  I яшчэ босымi ножкамi дыскi кiдае.
  Вось млын правяла. Маса галоѓ жоѓтай армii адкацiлася.
  Баявая прыгажуня яна. Лупiць сабе такую жоѓтую армаду.
  Зоя ѓ руху, усiх руйнуе пагалоѓна. I яе мячы, нiбы нажнiцы смерцi. I з яе малiнавых саскоѓ вылятаюць надзвычай забойныя разрады.
  Дзяѓчына проста хараство. I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi атрутныя iголкi.
  Дзiвяць супернiкаѓ. Прабiваюць iм горла i робяць труны.
  Зоя ѓзяла i прапiшчала:
  - Калi ѓ кране няма вады...
  Наташа прагарлапанiла з захапленнем, i з пунсовых соскай такi разбуральны зарад запусцiць, што маса кiтайцаѓ ляцiць у пякельнае пекла, а вiск у дзяѓчыны забойны:
  - Значыць, вiнаватая ты!
  I босымi пальцамi ног як кiне тое, што забiвае капiтальна. Вось гэта сапраѓды дзяѓчына з дзяѓчын.
  I ад яе голых ножак як праляцiць лязо. I ѓразiць масу байцоѓ.
  Аѓгусцiна ѓ руху. Iмклiвая i непаѓторная ѓ сваёй красе.
  Якiя ѓ яе яркiя валасы. Нiбы пралетарскi сцяг лунаюць. Вось гэта дзяѓчына - iсная мегера. I рубiнаѓ саскi з яе выплёѓваюць тое, што смерць воiнам паднябеснай прыносiць.
  А сячэ супернiкаѓ - быццам нарадзiлася з мячамi ѓ руках.
  Рудая, чортавая шэльма!
  Аѓгусцiна ѓзяла i прашыпела:
  - Бычыная будзе галава - не звар'яцець байцам!
  I вось яна зноѓ раскрышыла масу байцоѓ. А затым як засвiшча. I тысячы крумкачаѓ ад страху завалiлася ѓ прытомнасць. I па голеныя макаѓкi кiтайцаѓ ударылi. I косткi праламалi прымусiѓшы пырскаць крывёй.
  Алег Рыбачэнка буркнуѓ:
  - Тое, што трэба! Вось гэта дзеѓка!
  I хлопчык тэрмiнатар таксама засвiшча... I тысячы крумкач атрымаѓшы сардэчныя прыступы на галовы кiтайцаѓ пападалi, паражаючы iх самым смяротным боем.
  А затым дзяцюк-каратэ дзiцячай пяткай падкiнуѓ бамбiку, выбiваючы кiтайскiх салдат, i прароѓ:
  - За вялiкi камунiзм!
  Маргарыта, кiнуѓшы босай ножкай кiнжал, пацвердзiла:
  - Вялiкая i класная дзяѓчына!
  I таксама засвiшча збiваючы крумкач.
  Аѓгусцiна з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Я ваяѓнiца, што загрызе любога!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак запусцiць забойнае. I з рубiнаѓ зiхоткiх саскоѓ выпусцiць разрад маланкi.
  Святлана ѓ бiтве не саступае супернiкам. Не дзяѓчына, а кончык полымя. Соскамi колеру трускаѓкi як выкiне масу маланак, i папялiла масу кiтайцаѓ.
  I вiшча:
  - Якое неба блакiтнае!
  Аѓгусцiна, выпусцiѓшы босай ножкай лязо, i лалавымi саскамi пускаючы пляѓкi плазмы, пацвердзiла:
  - Мы не прыхiльнiкi разбою!
  Святлана, рассякаючы непрыяцеляѓ, i клубнiчнымi саскамi пасылаючы пякучыя бурбалкi, прачырыкала:
  - На дурня не патрэбен нож.
  Зоя пiскнула, выпусцiла маланку з малiнавага саска, кiдаючы iголкi босымi, загарэлымi ножкамi:
  - Яму з тры кораба нахлусiш!
  Наташа, секчы кiтайцаѓ, i пунсовымi саскамi вывяргаючы пульсар магiчнай плазмы, дадала:
  - I рабi з iм за грош!
  I ваяѓнiцы возьмуць i падскочаць. Такiя яны крывавыя i стромкiя. Наогул у iх маса рызыкi.
  Алег Рыбачэнка ѓ баi глядзiцца - вельмi нават стыльна.
  Маргарыта, шпурнула босымi пальчыкамi забойны бумеранг смерцi, праспявала:
  - Удар моцны, а цiкавасць у хлопца...
  Хлопчык-генiй запусцiѓ нагой нешта накшталт шрубы верталёта. Зрэзаѓ пару сотняѓ галоѓ i ѓ кiтайцаѓ i пiскнуѓ:
  - Цалкам спартовы!
  I абодва - хлопчык i дзяѓчынка ѓ поѓным ажуры.
  Алег, секчы жоѓтых салдат, i свiстам збiваючы крумкач, агрэсiѓна пробулькал:
  - I будзе вялiкая перамога за намi!
  Маргарыта ѓ адказ прашыпела:
  - Мы ѓсiх забiваем - босымi нагамi!
  Дзяѓчынка i сапраѓды такi вось актыѓны тэрмiнатар.
  Наташа ѓ наступе праспявала:
  - На святой вайне!
  I запусцiла ваяѓнiца востры дыск-бумеранг. Той праляцеѓ па дузе, ссек масу кiтайцаѓ. I затым з пунсовага саска выпусцiла, такi разрад маланкi, што папялiла масу жоѓтых байцоѓ.
  Зоя дадала, працягваючы знiшчэнне, i выпускаючы з малiнавых саскоѓ маланкi:
  - Будзе наша перамога!
  I ад яе босых ножак паляцелi новыя iголкi. I ѓразiлi масу байцоѓ.
  Дзяѓчына-бландынка выдала:
  - Ставiм супернiку мацюк!
  I паказала мову.
  Аѓгусцiна махаючы нагамi, i кiдаючы свастыкi з вострымi бакамi, булькнула:
  - Сцяг iмперскi наперад!
  I лалавымi саскамi як запусцiць разбурэнне i знiшчэнне.
  Святлана ахвотна пацвердзiла:
  - Слава загiнуѓшым героям!
  I клубнiчным саском паддасць разбуральны анiгiляцыйны паток.
  I дзяѓчаты хорам загарлапанiлi, крышачы кiтайцаѓ:
  - Нас нiхто не спынiць!
  I вось ляцяць ад босых ножак ваяѓнiц дыск. Iрвецца мяса.
  I зноѓ вый:
  - Нас нiхто не пераможа!
  Наташа падляцела ѓ паветра. Выпусцiла з пунсовага саска брую энергii. Распарола працiѓнiкаѓ i выдала:
  - Мы ёсць ваѓчыцы, смажым ворага!
  I ад яе босых пальчыкаѓ як вылецiць вельмi нават забойны дыск.
  Дзяѓчына нават перакруцiцца ѓ экстазе.
  А потым буркне:
  - Пятачкi нашы любяць агонь!
  Ды дзяѓчыны па-сапраѓднаму сэксуальныя.
  Алег Рыбачэнка, свiснуѓ завальваючы кiтайцаѓ падаючымi крумкачамi, пробулькал:
  - Ох, рана, дае ахова!
  I падмiргнуѓ ваяѓнiцам. Тыя ѓ адказ смяюцца i скаляць зубкi.
  Наташа секла кiтайцаѓ, пускала з пунсовых саскоѓ пякучыя патокi, i пiшчала:
  - У нашым свеце няма радасцi, без барацьбы!
  Хлапчук запярэчыѓ:
  - Часам i барацьба не ѓ радасць!
  Наташа, вывяргаючы са свайго бюста, тое што прыносiць татальную смерць, пагадзiлася:
  - Калi няма сiл то так...
  Але мы ваяѓнiцы заѓсёды здаровыя!
  Дзяѓчына кiнула босымi пальцамi ног у супернiка iголкi i праспявала:
  - Салдат заѓсёды здаровы,
  I да подзвiгу гатовы!
  Пасля чаго Наташа зноѓ секанула непрыяцеляѓ i зноѓ з пунсовага саска выпусцiла разбуральны паток.
  Зоя вельмi iмклiвая краля. Вось цэлую бочку ѓ кiтайцаѓ запусцiла - голай пяткай. I разарвала з аднаго выбуху пару тысяч. Далей выпусцiла з малiнавага соску паражальны меч гiперплазмы.
  Пасля чаго прапiшчала:
  - Не спынiцца, нашы пяткi зiхацяць!
  I дзяѓчына ѓ баявым ажуры!
  Аѓгусцiна ѓ бiтве таксама не слабая. Так малоцiць кiтайцаѓ. Нiбы са снапа ланцугамi выбiвае. I з рубiнавых саскоѓ пасылае разбуральныя прэзенты знiшчэння. I босымi ножкамi як шпурне.
  I секчы супернiкаѓ - спявае:
  - Сцеражыся будзе карысць,
  Будзе восенню пiрог!
  Рудая чартоѓка i сапраѓды арэ ѓ бiтве, нiбы чорцiк у табакерцы.
  А вось Святлана як б'ецца. I ад яе кiтайцам дастаецца.
  I калi яна ѓрэжа, так i ѓрэжа.
  Ад яе крывавыя пырскi вылятаюць.
  Святлана жорстка заѓважыла, калi ад яе босай ножкi паляцелi пырскi металу, што расплаѓляе чэрапа.
  - Слава Расii, вельмi нават слава!
  Танкi рвуцца наперад...
  Дывiзiя ѓ чырвоных кашулях -
  Вiтае рускi народ!
  I з клубнiчных саскоѓ паддасць разбуральны струмень магiчнай плазмы.
  Вось дзяѓчаты за кiтайцаѓ узялiся. Так iх рассякаюць i рэзаюць. Не ваяѓнiцы, а рэальна пантэры, якiя сарвалiся з ланцуга.
  Алег у баi i атакуе кiтайцаѓ. Б'е iх без жалю i верашчыць:
  - Мы як быкi!
  I свiстам на кiтайцаѓ крумкач запусцiць.
  Маргарыта, крышачы жоѓтае войска, падхапiла:
  - Мы як быкi!
  Наташа ѓзяла i завыла, рассякаючы жоѓтых байцоѓ:
  - Хлусiць не з рукi!
  I з пунсовых саскоѓ дзюбне маланкай.
  Зоя разрывала кiтайцаѓ, пiскнула:
  - Не з рукi!
  I таксама возьме i выпусцiць зорачку босай нагой. I з малiнавага соску пякельных пульсар.
  Наташка ѓзяла i запiшчала:
  - Тэлевiзар наш гарыць!
  I ад яе голенькай ножкi ляцiць забойны пучок iголак. I ад пунсовага саска надзвычайны пякучы шнур.
  Зоя, таксама круша кiтайцаѓ, пiскнула:
  - Наша сяброѓства маналiт!
  I зноѓ такое кiдае, што ва ѓсе бакi колы расплываюцца. Вось гэта дзеѓка - чыстае знiшчэнне супернiкаѓ. I соску клубнiчных выкiдваюць тое што прыносiць гiбель.
  Дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак возьме i запусцiць тры бумерангi. А трупаѓ ад гэтага стала яшчэ больш.
  Пасля чаго прыгажуня выдасць:
  - Не дамо ворагу лiтасцi! Будзе труп!
  I зноѓ ад босай пяткi адлятае забойнае.
  Аѓгусцiна таксама цалкам лагiчна заѓважыла:
  - Толькi не адзiн труп, а шмат!
  Пасля таго дзяѓчына ѓзяла i басанож прайшлася па крывавых лужынах. I шмат перабiла кiтайцаѓ.
  I як прараве:
  - Маса забойства!
  I вось дзюбне галавой па кiтайскiм генерале. Зламае яму чэрап i выдасць:
  - Банзай! Патрапiш у рай!
  I рубiнава саском запусцiць тое, што прыносiць гiбель.
  Святлана вельмi лютая ѓ наступе пiшчыць:
  - Не будзе вам лiтасцi!
  I ад яе босых пальчыкаѓ адлятае тузiн iголак. Як яна ѓсiх прабiвае. I вельмi нават ваяѓнiца iмкнецца, паразразаць, i перабiць. I ад клубнiчных саскоѓ вылятае пагiбельнае, i заѓзятае.
  Алег Рыбачэнка пiшчыць:
  - Слаѓны молат!
  I хлопчык таксама босай ножкай кiдае такую крутую зорку ѓ выглядзе свастыкi. Мудрагелiсты гiбрыд.
  I маса кiтайцаѓ завалiлася.
  А калi хлопчык свiснуѓ, то завалiлася яшчэ больш.
  Алег прароѓ:
  - Банзай!
  I хлапчук зноѓ у дзiкiм нападзе. Не, у iм проста клекоча сiла, i булькаюць вулканы!
  Маргарыта ѓ руху. Усiм распарэ жываты.
  Дзяѓчынка ножкай выкiне паѓсотнi iголак зараз. I маса забiтая рознага роду непрыяцеляѓ.
  Маргарыта праспявала ѓ плане бадзёрасцi:
  - Раз, два! Гора не бяда!
  Сумаваць не трэба нiколi!
  Вышэй нос i хвост трымай трубой.
  Ведай што верны сябар заѓсёды з табой!
  Вось такая яна агрэсiѓная кампанiя. Дзяѓчынка як лупне i выгукне:
  - Прэзiдэнт-цмок стане трупам!
  I засвiшча зноѓ, выбiваючы масу кiтайскiх салдат.
  Наташа ѓ баi проста тэрмiнатар нейкi. I рыкаючы прабiла:
  - Банзай! Хутчэй за атрымлiвай!
  I ад яе босай ножкi адляцела граната. I па кiтайцах як цвiкоѓ. I разнясе.
  Вось гэта ваяѓнiца! Усiм ваяѓнiцам - ваяѓнiца!
  I пунсовыя соску супернiкаѓ выбiваюць.
  Зоя таксама ѓ наступленнi. Такая лютая краля.
  I ѓзяла i пробулькала:
  - Бацька наш - сам Белы Бог!
  I сячэ па кiтайцах трайны млын!
  I з малiнавага соску паддасць, тым што ѓ труну, нiбы паля ѓганяе.
  А Аѓгусцiна зароѓ у адказ:
  - А мой Бог - чорны!
  Сапраѓды рыжуха - гэта само ѓвасабленне падступства i подласцi. Для ворагаѓ зразумела. А для сяброѓ яна душка.
  I як босымi пальцамi ножак возьме i кiне. I масу завалiся воiнаѓ паднябеснай iмперыi.
  Рудая пракрычала:
  - За намi Расiя i чорны Бог!
  I з рубiнавых саскоѓ паслала поѓнае знiшчэнне войска паднябеснай iмперыi.
  Ваяѓнiца з вельмi вялiкiм баявым патэнцыялам. Няма пад такую лепш i не совацца.
  Аѓгустына прашыпела:
  - Усiх здраднiкаѓ сатрэм у парашок!
  I падмiргне напарнiцам. Ды гэтая агнязарная дзеѓка - не зусiм тое, што можа даць спакой. Хiба што спакой смяротны! I таксама лалавым саском запусцiць з анiгiляцыяй.
  Святлана, круша непрыяцеляѓ, выдала:
  - Чаргой вас скiнем!
  I клубнiчным саском як паддасць, размаляваѓшы супернiкаѓ.
  Аѓгустына пацвердзiла:
  - Усiх заб'ем!
  I ад яе босых ножак, зноѓ ляцiць прэзент татальнай анiгiляцыi!
  Алег праспяваѓ у адказ:
  - Будзе поѓны банзай!
  Аѓрора, раздзiраючы кiтайцаѓ голымi рукамi, секчы iх мячамi, i кiдаючы iголкi босымi пальцамi ног, выдала:
  - Карацей кажучы! Карацей кажучы!
  Наташа, руйнуючы жоѓтых ваяроѓ, пiскнула:
  - Карацей кажучы - банзай!
  I давай секчы супернiкаѓ з дзiкай разлютаванасцю. Пунсовымi саскамi запускаючы падарункi смерцi.
  Алег Рыбачэнка рассякаючы працiѓнiкаѓ, выдаѓ:
  - Гэты гамбiт ёсць не кiтайскi,
  А дэбют паверце тайскую!
  I зноѓ ад босай ножкi хлопчыка паляцеѓ востры, рэжучы метал дыск.
  I дзяцюк свiшча, пасыпаючы галовы кiтайскiх салдат збiтымi i падаюць у прытомнасць крумкачамi.
  Маргарыта, секчы воiнаѓ паднябеснай iмперыi, праспявала:
  - А каго ѓ баi знойдзем,
  А каго ѓ баi знойдзем...
  З тым жартаваць не станем -
  На часткi разарвем!
  На часткi разарвем!
  
  I зноѓ засвiшча збiваючы воiнаѓ паднябеснай iмперыi, з дапамогай варон, якiя атрымалi сардэчны прыступ.
  Пасля збiцця кiтайцаѓ можна крыху i перадыхнуць. Але нажаль не занадта паспяваеш паслабiцца.
  Новыя жоѓтыя арды напаѓзаюць.
  Алег Рыбачэнка iх зноѓ сячэ, i раве:
  - На святой вайне - рускiя не прайграюць!
  Маргарыта кiдае босымi пальчыкамi ножак смяротныя прэзенты i пацвярджае:
  - Нiколi не прайграюць!
  Наташа з пунсовых саскоѓ зноѓ цэлым фантанам маланак выкiнецца, разнясе паднябесную армiю.
  Босы ножкай тузiн бамбiк шпурне, i прараве:
  - За царскую iмперыю!
  Зоя з малiнавага соску выпусцiѓшы кляксу плазмы, булькнула:
  - За Аляксандра, цара цароѓ!
  I голай пяткай падкiнуты такi мяч, што кiтайцам ён забойны кат.
  Аѓгусцiна таксама рубiнавым саском выпусцiць, цэлы прамень поѓнага, i безумоѓнага знiшчэння. I прараве:
  - Слава Айчыне Расii!
  I босымi пальцамi ног як падкiне гранату i парве масу байцоѓ паднябеснай iмперыi.
  Святлана таксама возьме i клубнiчным саском такое плазменнае магii цунамi выпусцiць, i накрые кiтайцаѓ, пакiнуѓшы ад iх адны толькi костачкi.
  I босымi пальцамi ножак шпурне падаруначак анiгiляцыi. Якi ѓсiх разнясе, i разарве на самыя дробныя шматкi.
  Пасля чаго ваяѓнiца ѓсклiкне:
  - Слава Айчыне самага мудрага з цароѓ Аляксандра Трэцяга!
  I зноѓ шасцёрка засвiшча завальваючы ѓ прытомнасць крумкач, якiя тысячамi свiдруюць верхавiны кiтайцаѓ.
  Алег хацеѓ нешта яшчэ сказаць...
  Але вось iх часова перанесла загавор ведзьмы ѓ iншую субстанцыю.
  I Алег Рыбачэнка стаѓ пiянерам у адным з нямецкiх лагераѓ. I з iм перамясцiлася i Маргарыта.
  Ну не ѓвесь час з кiтайцамi секчыся.
  Лондан знемагаѓ ад спякоты. Гэта быѓ апошнi тыдзень лiпеня, i ѓжо некалькi дзён слупок тэрмометра наблiжаѓся да васьмiдзесяцi. У Брытанii горача, i цалкам натуральна, што спажыванне пiва, мяккага i горкага, i арэхавага элю прама прапарцыйна градусам Фарэнгейта. Портабела-роѓд. Кандыцыянера не было, а гэтае бруднае маленькае грамадскае памяшканне было напоѓнена смуродам пiва i тытуню, танных духаѓ i чалавечага поту. У любую хвiлiну гаспадар дома, таѓстун, пастукаѓ па ёй i праспяваѓ словы, якiх так баяцца п'янiцы i адзiнокiя. "Час працы канчаецца, спадары, апаражнiце вашыя шклянкi". У далёкай кабiнцы, па-за межамi чутнасцi iншых наведвальнiкаѓ, шасцёра мужчын перашэптвалiся памiж сабой. Пяцёра мужчын былi кокнi, што было вiдавочна па гаворцы, адзеннi i манерах. Шостага мужчыну, якi ѓвесь час гаварыѓ, было крыху больш складана вызначыць. Яго вопратка была кансерватыѓная i добра пашытая, яго кашуля была чыстай, але з пацёртымi абшэѓкамi, i ён быѓ з гальштукам вядомага палка. Яго гаворка была прамовай адукаванага чалавека, i вонкава ён меѓ прыкметнае падабенства з тым, каго ангельцы завуць "джэнтльмен." Яго звалi Тэадор Блэкер - Тэд або Тэдзi для яго сяброѓ, якiх у яго засталося вельмi мала.
  Ён калiсьцi быѓ капiтанам каралеѓскiх Ольстэрскiх стралкоѓ. Аж да звальнення за крадзеж палкавых грошай i махлярства ѓ картах. Тэд Блэкер скончыѓ гаварыць i агледзеѓ пецярых кокнi. - Вы ѓсё разумееце, чаго ад вас жадаюць? Ёсць пытаннi? Калi так, то пытайцеся зараз - потым часу не будзе. Адзiн з мужчын, невысокi хлопец з носам, падобным на нож, падняѓ сваю пустую шклянку. - Э... у мяне простае пытанне, Тэдзi. "А як наконт таго, каб заплацiць за пiва, пакуль гэты таѓстун не аб'явiѓ час закрыцця?" Блэкер стрымлiваѓ агiду ѓ голасе i выразе асобы, калi ён паклiкаѓ пальцам бармэна. Ён меѓ патрэбу ѓ гэтых тыпах на працягу наступных некалькiх гадзiн. Ён вельмi меѓ патрэбу ѓ iх, гэта было пытанне жыцця i смерцi - яго жыцця, - i не было нiякiх сумневаѓ у тым, што, калi ты маеш зносiны са свiннямi, на цябе абавязкова патрапiць крыху бруду. Тэд Блэкер унутрана ѓздыхнуѓ, знешне ѓсмiхнуѓся, заплацiѓ за выпiѓку i закурыѓ цыгару, каб пазбавiцца ад паху нямытай плоцi. Усяго некалькi гадзiн - самае большае дзень цi два, - а потым здзелка будзе заключана, i ён стане багатым чалавекам. Яму, вядома, давядзецца пакiнуць Англiю, але гэта не мае значэння. Перад iмi быѓ вялiкi, шырокi, цудоѓны свет. Ён заѓсёды хацеѓ убачыць Паѓднёвую Амерыку. Алфi Дулiтл, верхавод кокнi па памерах i кемлiвасцi, выцер пiѓную пену з рота i ѓтаропiѓся паверх стала на Тэда Блэкера. Яго вочы, маленькiя i хiтрыя на вялiкiм твары, былi прыкаваны да Блэкера. Ён сказаѓ: "Цяпер глядзi, Тэдзi. Забойстваѓ быць не павiнна? - Калi i ѓзнiкнуць праблемы - у чым я сумняваюся, - то яны невялiкiя. Забойстваѓ ужо сапраѓды не будзе. Калi хтосьцi з маiх, э-э, клiентаѓ толькi "выйдзе са строю", усё, што вам, мужчынам, трэба зрабiць, гэта ѓцiхамiрыць iх. Я думаѓ, што ясна даѓ зразумець. Усё, што вам, мужчынам, трэба зрабiць, гэта сачыць за тым, каб са мной нiчога не здарылася i каб у мяне нiчога не адабралi. Асаблiва апошняе. Увечары я пакажу некаторыя вельмi каштоѓныя тавары. Ёсць пэѓныя бакi, якiя хацелi б мець гэты тавар, не плацячы за яго. Цяпер, нарэшце, усё вам зразумела?"
  Мець справу з нiжэйшымi класамi, падумаѓ Блэкер, можа быць занадта непрыемна! Яны нават не былi дастаткова разумныя, каб быць добрымi звычайнымi злачынцамi. Ён зноѓ зiрнуѓ на гадзiннiк i ѓстаѓ. - "Чакаю вас роѓна ѓ два трыццаць. Мае клiенты прыйдуць у тры. Спадзяюся, што вы прыйдзеце асобна i не прыцягваеце ѓвагi. Вы ѓсё ведаеце аб канстэблi ѓ раёне i яго раскладзе, так што тут не павiнна быць нiякiх цяжкасцяѓ. А цяпер, Альфi, яшчэ раз адрас? - Нумар чатырнаццаць вулiца Мьюз. Каля Морг. Каля Морг."
  Калi ён сышоѓ, маленькi кокнi з вострым носам хiхiкнуѓ: "Думае, што ён сапраѓдны джэнтльмен, цi не так? Але ён не эльф.
  Iншы чалавек сказаѓ: "Здаецца, па мне ён дастаткова джэнтльмен. Ва ѓсякiм разе, яго пяцёркi добрыя". Альфi перакулiѓ пустую кружку. Ён кiнуѓ на ѓсiх пранiклiвы позiрк i ѓсмiхнуѓся. -- "Вы б не пазналi сапраѓднага джэнтльмена, нiхто з вас, калi б ён падышоѓ i пачаставаѓ вас. Я, не, я пазнаю джэнтльмена, калi толькi ѓбачу яго. апранаецца i кажа як джэнтльмен, але я ѓпэѓнены, што гэта толькi не ён!" Тоѓсты гаспадар загрукаѓ па стойцы малатком. "Час, спадары, калi ласка!" Тэд Блэкер, былы капiтан Ольстэрскiх стралкоѓ, пакiнуѓ таксi ѓ Чыпсайдзе i пайшоѓ па Мургейт-роѓд. Вулачка Half Crescent Mews знаходзiѓся прыкладна на паѓдарогi да Олд-стрыт. Нумар чатырнаццаць знаходзiѓся ѓ самым тупiку стайняѓ, чатырохпавярховы будынак з выцвiлай чырвонай цэглы. Яно было ранняга вiктарыянскага перыяду, i калi ѓсе астатнiя дамы i кватэры была стайняй, квiтнеючай майстэрнi па рамонце карэт. Былi часы, калi Тэду Блэкеру, якi не адрознiваѓся багатым уяѓленнем, здавалася, што ён усё яшчэ адчувае змешаныя пахi коней, скуры, фарбы, лаку i дрэва, якiя лунаюць над стайнямi. Увайшоѓшы ѓ вузкi брукаваны завулак, ён зняѓ шынель i прыслабiѓ палкавы гальштук. Нягледзячы на познюю гадзiну, паветра было яшчэ цёплым i вiльготным, лiпкiм. Блэкер не меѓ права насiць нi гальштук, нi штосьцi, якое адносiцца да яго палку. Апальныя афiцэры такiх прывiлеяѓ не маюць. Гэта не турбавала яго. Гальштук, як i яго адзенне, яго гаворка i манеры, цяпер былi патрэбны. Частка яго iмiджу, неабходнага для ролi, якую ён павiнен гуляць у свеце, якi ён ненавiдзеѓ, у свеце, якi вельмi дрэнна да яго паставiѓся. Свет, якi ѓзвысiѓ яго да афiцэра i джэнтльмена, дазволiѓ яму зазiрнуць у Рай толькi для таго, каб выкiнуць яго назад у канаву. Сапраѓдная прычына ѓдару - i ѓ гэта Тэд Блэкер верыѓ усiм сэрцам i душой - сапраѓдная прычына заключалася не ѓ тым, што яго злавiлi на махлярстве ѓ карты, i не ѓ тым, што яго злавiлi на крадзяжы палкавых грошай. Не. Сапраѓдная прычына заключалася ѓ тым, што яго бацька быѓ мяснiком, а мацi да замужжа была пакаёѓкай. За гэта, i толькi за гэта, яго выгналi са службы без гроша i без iмя. Ён быѓ толькi часовым джэнтльменам. Калi ён iм быѓ патрэбен - усё было выдатна! Калi ён стаѓ iм не патрэбен - прэч! Вярнуцца да галечы, каб зарабляць на жыццё. Ён падышоѓ да нумара чатырнаццаць, адамкнуѓ уваходныя дзверы, пафарбаваныя ѓ шэры колер, i пачаѓ доѓгi пад'ём на ѓверх. Усходы былi стромкiмi i зношанымi; паветра было вiльготным i душным. Блэкер моцна спацеѓ, калi дабраѓся да апошняй пляцоѓкi. Ён зрабiѓ паѓзу, каб адсапцiся, кажучы сабе, што ён вельмi не ѓ форме. Ён мусiць нешта з гэтым рабiць. Магчыма, калi ён з усiмi грашыма трапiць у Паѓднёвую Амерыку, яму ѓдасца вярнуцца ѓ форму. Сагнаць брушка. Ён заѓсёды быѓ захоплены фiзiчнымi практыкаваннямi. Цяпер яму было ѓсяго сорак два гады, i ён быѓ занадта малады, каб дазволiць сабе гэта.
  Грошы! Фунты, шылiнгi, пенсы, даляры амерыканскiя, ганконскiя... Якая рознiца? Усё гэта былi грошы. Выдатныя грошы. На iх можна было набыць любыя рэчы. Калi яны ѓ вас былi, вы былi жывыя. Без iх вы былi мёртвы. Тэд Блэкер, аддыхаѓшыся, пашнарыѓ у кiшэнi ѓ пошуках ключа. Наадварот лесвiцы былi адзiныя вялiкiя драѓляныя дзверы. Яна была афарбавана ѓ чорны колер. На ёй, быѓ вялiкi, залаты цмок, якi вырыгае полымя. Гэтая налепка на дзверы, на думку Блэкера, была ѓсяго толькi належнай экзатычнай рыскай, самым першым намёкам на забароненую шчодрасць, на радасцi i недазволеныя задавальненнi, якiя хавалiся за чорнымi дзвярыма. Яго старанна падабраная клiентура складалася ѓ асноѓным з сёлетнiх маладых людзей. Толькi дзве рэчы патрабавалiся Блэкеру для ѓступлення ѓ яго клуб драконаѓ: асцярожнасць i грошы. Шмат i таго i другога. Ён ступiѓ у чорныя дзверы i зачынiѓ яе за сабой. Цемра была напоѓнена заспакаяльным i дарагiм гулам кандыцыянераѓ. Яны абышлiся яму ѓ прыстойную суму, але гэта было неабходна. I каштавала таго ѓ рэшце рэшт. Людзi, якiя прыходзiлi ѓ яго Клуб Драконаѓ, не хацелi варыцца ва ѓласным поце, займаючыся сваiмi разнастайнымi, а часам i складанымi любоѓнымi прыгодамi. Адзiн час асобныя кабiнкi былi праблемай, але ѓ рэшце рэшт яе вырашылi. Па большым кошце. Блэкер паморшчыѓся, спрабуючы знайсцi кнопку асвятлення. На дадзены момант у яго было менш за пяцьдзесят фунтаѓ, палова з якiх была прызначана хлопцам-хулiганам з кокнi. Лiпень, i жнiвень таксама былi вызначана спякотнымi месяцамi ѓ Лондане. Якая справа? Стрыманае святло павольна прасочвалася ѓ доѓгi, шырокi пакой з высокай столлю. Якая справа? Каго гэта хвалявала? Ён, Блэкер, доѓга не працягне. Нi храна не верагодна. Не з улiкам таго, што яму належыць дзвесце пяцьдзесят тысяч фунтаѓ. Дзвесце пяцьдзесят тысяч фунтаѓ стэрлiнгаѓ. Семсот тысяч амерыканскiх долараѓ. Гэта была цана, якую ён запрасiѓ за дваццаць хвiлiн кiнастужкi. Ён атрымае сваю цану. Ён быѓ у гэтым упэѓнены. Блэкер падышоѓ да маленькага бара ѓ куце i налiѓ сабе слабога вiскi з содавай. Ён не быѓ алкаголiкам i нiколi не дакранаѓся да наркотыкаѓ, якiя прадаваѓ: марыхуану, какаiн, траѓку, розныя падбадзёрлiвыя таблеткi i, летась, ЛСД... Блэкер адкрыѓ невялiкi халадзiльнiк, каб дастаць лёд для свайго напоя. Так, ад продажу наркотыкаѓ былi грошы. I ѓсё ж не занадта шмат. Па-сапраѓднаму вялiкiя грошы зараблялi вялiкiя хлопчыкi.
  
  У iх не было банкнот на суму менш за пяцьдзесят фунтаѓ, i палову прыйдзецца аддаць! Блэкер зрабiѓ глыток, зморшчыѓся i быѓ сумленны з самiм сабой. Ён ведаѓ сваю праблему, ведаѓ, чаму ён заѓсёды быѓ бедны. Яго ѓсмешка была балючай. Конi i рулетка. I ён самы няшчасны вырадак, якi калi-небудзь iснаваѓ. Прама цяпер, у гэты самы момант, ён павiнен Рафт больш за пяцьсот фунтаѓ. У апошнi час ён хаваѓся i неѓзабаве сiлавiкi прыйдуць шукаць яго. Я не павiнен пра гэта думаць, сказаѓ сабе Блэкер. Я не буду тут, калi яны шукаюць. Я прыеду ѓ Паѓднёвую Амерыку ѓ цэласцi i захаванасцi i са ѓсiмi гэтымi грашыма. Толькi трэба змянiць iмя i лад жыцця. Я пачну ѓсё спачатку з чыстага лiста. Клянуся. Ён зiрнуѓ на залаты наручны гадзiннiк. Усяго некалькi хвiлiн пасля гадзiны. Досыць часу. Яго целаахоѓнiкi кокнi прыйдуць у два трыццаць, i ён усё намецiѓ. Двое наперадзе, двое ззаду, вялiкi Альфi з iм.
  
  Нiхто, нiхто, не павiнен пайсцi, калi толькi ён, Тэд Блэкер, не скажа Слова. Блэкер усмiхнуѓся. Ён павiнен быѓ быць жывы, каб сказаць гэтае слова, цi не так? Блэкер павольна пiѓ, акiнуѓшы позiркам вялiкi пакой. У нейкiм сэнсе ён ненавiдзеѓ пакiдаць усё гэта. Гэта было яго стварэнне. Ён пабудаваѓ яго з нiчога. Яму не падабалася думаць аб рызыцы, на якi ён пайшоѓ, каб атрымаць неабходны капiтал: рабаванне ювелiра; груз мяхоѓ, выкрадзеных з гарышча ѓ Iст-Сайдзе; нават пара выпадкаѓ шантажу. Блэкер мог змрочна ѓсмiхнуцца пры гэтым успамiне - абодва былi заѓзятымi ѓблюдкi, якiх ён ведаѓ у войску. Так i было. Ён, чорт вазьмi, атрымаѓ сваё! Але ѓсё гэта было небяспечна. Жахлiва, жахлiва небяспечна. Блэкера не быѓ, i ён прызнаѓ гэта, вельмi адважным чалавекам. Яшчэ адна прычына, па якой ён быѓ гатовы кiнуцца бегчы, як толькi атрымае грошы за кiнастужку. Гэта было занадта, чорт вазьмi, для слабанервнога чалавека, якi баiцца Скотленд-Ярда, аддзела па барацьбе з наркотыкамi, а зараз нават i Iнтэрпола. Чорт з iмi. Прадаць фiльм таму, хто больш заплацiць, i бегчы далей.
  
  Да чорта Англiю i ѓвесь свет, i да чорта ѓсiх, акрамя самога сябе. Такiя былi думкi, дакладныя i праѓдзiвыя, Тэадора Блэкера, якi раней служыѓ у Ольстэрскiм палку. Да чорта яго таксама, калi падумаць. I асаблiва праклятага палкоѓнiка Алiстэра Пананбi, якi халодным позiркам i некалькiмi старанна падабранымi словамi назаѓжды разбiѓ Блэкера. Палкоѓнiк сказаѓ: "Вы настолькi пагарджаны, Блэкер, што я не магу адчуваць да вас нiчога, акрамя жалю. Вы, здаецца, няздольныя красцi або нават жульнiчаць у карты, як джэнтльмен".
  Словы ѓспомнiлiся, нягледзячы на ??ѓсе намаганнi Блэкера адгарадзiцца ад iх, i яго вузкi твар скрывiѓся ад нянавiсцi i агонii. Ён шпурнуѓ сваю шклянку праз пакой з праклёнам. Палкоѓнiк быѓ мёртвы зараз, па-за яго дасяжнасцю, але свет не змянiѓся. Яго ворагi не знiклi. Iх засталося шмат у свеце. Яна была адной з iх. Прынцэса. Прынцэса Морган ды Гама. Яго тонкiя вусны скрывiлiся ва ѓсмешцы. Значыць, усё абышлося. Яна, прынцэса, магла заплацiць за ѓсё. Брудная, маленькая сучка ѓ шортах, якой яна была. Ён ведаѓ пра яе... Звярнiце ѓвагу на выдатныя пагардлiвыя манеры, халоднае грэбаванне, снабiзм i каралеѓскую сцярвознасць, халодныя зялёныя вочы, якiя глядзелi на вас, не бачачы вас па-сапраѓднаму, не заѓважаючы вашага iснавання Ён, Тэд Блэкер, ведаѓ аб прынцэсе ѓсё. "Хутка, калi ён прадасць плёнку, страшэнна шмат людзей даведаецца пра гэта. Думка гэтая давала яму апантанае задавальненне, ён зiрнуѓ на вялiкую канапу ѓ сярэдзiне доѓгага пакоя, Ён ухмыльнуѓся. Тое, што ён бачыѓ, як прынцэса рабiла на тым канапе, тое, што ён рабiѓ з ёй!" на кожнай першай паласе кожнай газеты свету. Ён зрабiѓ вялiкi глыток i заплюшчыѓ вочы, уяѓляючы сабе галоѓную гiсторыю на сацыяльных старонках: выдатная прынцэса Морган ды Гома, самая высакародная жанчына партугальскiх блакiтных кровей, блуднiца.
  
  Рэпарцёр Астэр сёння ѓ горадзе. У iнтэрв'ю гэтаму рэпарцёру ѓ Олдгейце, дзе ѓ яе ёсць Каралеѓскi нумар, прынцэса заявiла, што ёй не цярпелася патрапiць у Клуб Дракона i заняцца сэксуальнай акрабатыкай больш эзатэрычнага тыпу. Пыхлiвая прынцэса, калi яе распыталi больш падрабязна, заявiла, што ѓ канчатковым рахунку ѓся справа ѓ семантыцы, але настойвала на тым, што нават у сённяшнiм дэмакратычным свеце такiя рэчы прызначаны толькi для шляхетных i высакародных. Старамодны спосаб, сказала княгiня, яшчэ цалкам падыходзiць для сялян. . . .
  Тэд Блэкер пачуѓ смех у пакоi. Агiдны смех, хутчэй падобны на вiск галодных вар'яцкiх пацукоѓ, якiя скрэбаюцца за ашалёѓкай. З узрушэннем ён зразумеѓ, што смех быѓ яго ѓласным. Ён адразу адкiнуѓ гэтую фантазiю. Можа, ён крыху звар'яцеѓ ад гэтай нянавiсцi. Павiнен паглядзець. Нянавiсць была дастаткова пацешнай, але сама па сабе яна не акупiлася. Блэкер не збiраѓся зноѓ запускаць фiльм, пакуль не прыбылi трое мужчын, яго клiентаѓ. Ён глядзеѓ гэта сто разоѓ. Але зараз ён узяѓ сваю шклянку, падышоѓ да вялiкай канапы i нацiснуѓ адну з маленькiх перламутравых кнопак, так майстэрска i ненадакучлiва ѓшытых у падлакотнiк. Пачуѓся слабы механiчны гул, калi са столi ѓ далёкiм канцы пакоя спусцiѓся маленькi белы экран. Блэкер нацiснуѓ яшчэ адну кнопку, i ззаду яго праектар, схаваны ѓ сцяне, стрэлiѓ у экран яркiм промнем белага святла. Ён зрабiѓ глыток, закурыѓ доѓгую цыгарэту, скрыжаваѓ лодыжкi на скураной атаманцы i расслабiѓся. Калi б не паказ патэнцыйным клiентам, гэта быѓ бы апошнi раз, калi глядзiць фiльм. Ён прапаноѓваѓ i негатыѓ, i не збiраѓся ашукваць. Ён хацеѓ атрымлiваць асалоду ад сваiмi грашыма. Першая постаць, якая з'явiлася на экране, была яго ѓласная. Ён правяраѓ утоеную камеру на правiльныя куты. Блэкер вывучаѓ яго малюнак з даволi неахвотнай ухвалой. У яго з'явiѓся жывот. I ён быѓ нядбайны са сваёй расчоскай i шчоткай - яго лысiна была занадта вiдавочнай. Яму прыйшла ѓ галаву думка, што зараз, з яго новым багаццем, ён зможа дазволiць сабе перасадку валасоѓ. Ён глядзеѓ, як сядзiць на канапе, закурвае цыгарэту, мiтусiцца са зморшчынамi на штанах, хмурыцца i ѓсмiхаецца ѓ напрамку камеры.
  Блэкер усмiхнуѓся. Ён успомнiѓ свае думкi ѓ той пэѓны момант - ён турбаваѓся аб тым, што прынцэса пачуе гул прыхаванай камеры. Ён вырашыѓ не хвалявацца. Да таго часу, калi ён уключыць камеру, яна ѓжо будзе ѓ бяспецы ѓ сваiм ЛСД-вандраваннi. Яна не пачуе нi камеру, нi шмат чаго iншага. Блэкер зноѓ зверылi з залатым наручным гадзiннiкам. Цяпер без чвэрцi два. Яшчэ яшчэ шмат часу. Фiльм доѓжыѓся ѓсяго хвiлiну цi каля таго з паѓгадзiны. Мiгацельная выява Блэкера на экране раптам павярнула галаву да дзвярэй. Гэта стукала Прынцэса. Ён назiраѓ, як сам пацягнуѓся да кнопкi i выключыѓ камеру. Экран зноѓ стаѓ асляпляльна белым. Цяпер Блэкер у плоцi зноѓ нацiснуѓ кнопку. Экран стаѓ чорным. Ён устаѓ i дастаѓ з нефрытавага пачка новыя цыгарэты. Затым ён вярнуѓся да канапы i яшчэ раз нацiснуѓ кнопку, зноѓ актываваѓшы праектар. Ён дакладна ведаѓ, што зараз убачыць. Прайшло паѓгадзiны з таго часу, як ён упусцiѓ яе. Блэкер успомнiѓ кожную дэталь з iдэальнай яснасцю. Прынцэса ды Гама чакала, што будуць прысутнiчаць i iншыя. Спачатку яна не хацела заставацца з iм сам-насам, але Блэкер прыклаѓ усё сваё абаянне, даѓ ёй цыгарэту i выпiѓку i ѓгаварыѓ застацца на некалькi хвiлiн ... Гэтага часу яму хапiла, таму што яе напой быѓ напоѓнены ЛСД. Блэкер ужо тады ведаѓ, што прынцэса засталася з iм толькi з чыстай нуды. Ён ведаѓ, што яна пагарджае iм, як пагарджае яго ѓвесь яе свет, i што яна лiчыць яго меншым, чым бруд пад нагамi. Гэта была адна з прычын, па якой ён абраѓ яе для шантажу. Нянавiсць да ѓсiх да яе падобных. Была таксама чыстая радасць ад таго, што ведаѓ яе па цялесне, прымушаѓ яе рабiць гадасцi, апускаѓ яе да свайго ѓзроѓню. I ѓ яе былi грошы. I вельмi высокiя сувязi ѓ Партугалii. Высокае становiшча яе дзядзькi, ён не мог успомнiць iмя гэтага чалавека, ён займаѓ высокую пасаду ѓ кабiнеце мiнiстраѓ.
  
  Так, прынцэса ды Гама павiнна была стаць добрай iнвестыцыяй. Наколькi гэта добра - цi дрэнна - Блэкер i не марыѓ у той час. Усё гэта прыйшло пазней. Цяпер ён глядзеѓ, як разгортваецца фiльм, з самазадаволеным выразам на даволi прыгожым твары. Адзiн з яго субратаѓ-афiцэраѓ аднойчы сказаѓ, што Блэкер выглядаѓ як "вельмi прыгожы рэкламшчык". Ён уключыѓ утоеную камеру толькi праз паѓгадзiны пасля таго, як прынцэса па няведаннi прыняла сваю першую дозу ЛСД. Ён назiраѓ, як паступова мянялiся яе манеры, пакуль яна цiха ѓпадала ѓ паѓтранс. Яна не пярэчыла, калi ён падвёѓ яе да вялiкай канапы. Блэкер пачакаѓ яшчэ дзесяць хвiлiн, перш чым уключыць камеру. У гэты прамежак прынцэса пачала гаварыць аб сабе з разбуральнай шчырасцю. Пад уздзеяннем наркотыку яна лiчыла Блэкера сваiм старым i дарагiм сябрам. Цяпер ён усмiхнуѓся, успомнiѓшы некаторыя словы, якiя яна выкарыстоѓвала - словы, якiя звычайна не асацыююцца з прынцэсай крывi. Адна з яе першых заѓваг сапраѓды ѓразiла Блэкера. "У Партугалii, - сказала яна, - мяне лiчаць вар'яткай. Зусiм вар'яткi. Яны б пасадзiлi мяне, калi б маглi. Каб трымалася далей ад Партугалii, цi бачыце. Яны ведаюць усё пра мяне, пра маю рэпутацыю, i яны сапраѓды думаюць, што я вар'ятка. Яны ведаюць, што я п'ю i запытваю мужчыны з я чувак. Я ѓсё яшчэ часам праводжу пад гэтым рысу". Гэта, успомнiѓ Блэкер, было не так, як ён гэта чуѓ. Гэта была яшчэ адна прычына, па якой ён абраѓ яе. Хадзiлi чуткi, што калi прынцэса была п'яная, а гэта было большую частку часу, цi пад дзеяннем наркотыкаѓ, яна спала з кiм заѓгодна ѓ штанах або, faute de nue, у спаднiцах. Пасля наплыву размоѓ яна амаль з глузду з'ехала, толькi няпэѓна ѓсмiхнуѓшыся яму, калi ён пачаѓ распранацца. Гэта было, успомнiѓ ён зараз, гледзячы фiльм, як распрананне лялькi. Яна не супрацiѓлялася i не дапамагала, калi яе ногi i рукi перамяшчалiся ѓ любое жаданае становiшча. Яе вочы былi прыплюшчаныя, i яна, здавалася, сапраѓды думала, што яна была адна. Яе шырокi чырвоны рот быѓ напаѓадкрыты ѓ расплывiстай усмешцы. Мужчына на канапе адчуѓ, як яго сьцёгны пачынаюць рэагаваць, калi ён убачыѓ сябе на экране. На прынцэсе была тонкая льняная сукенка, не зусiм мiнi, i яна паслухмяна падняла свае тонкiя рукi, калi ён сцягнуѓ яго праз яе галаву. Яна насiла вельмi мала пад iм. Чорны бюстгалтар i малюсенькiя чорныя карункавыя штонiкi. Пояс з падвязкамi i доѓгiя фактурныя белыя панчохi. Тэд Блэкер, гледзячы фiльм, пачаѓ крыху пацець у пакоi з кандыцыянерам. Пасля ѓсiх гэтых тыдняѓ гэтая праклятая штука ѓсё яшчэ хвалявала яго. Ён атрымлiваѓ асалоду ад гэтым. Ён прызнаѓ, што гэта назаѓжды застанецца адным з яго самых каштоѓных i дарагiх успамiнаѓ. Ён расшпiлiѓ яе станiк i спусцiѓ яго ѓнiз па яе руках. Яе грудзей, большыя, чым ён мог выказаць здагадку, з ружова-карычневымi кончыкамi, цвёрда i беласнежна вылучалiся з грудной клеткi. Блэкер устаѓ, стоячы ззаду яе, i ён гуляѓ з яе грудзьмi адной рукой, а iншы нацiскаѓ iншую кнопку, каб уключыць зум-аб'ектыѓ i злавiць яе буйным планам. Прынцэса нiчога не заѓважыла. На буйным плане, настолькi ясным, што былi бачныя малюсенькiя пары ѓ яе носе, яе вочы былi зачыненыя, i iмi была далiкатная паѓусмешка. Калi яна адчула ягоныя рукi цi адказала, гэта не было прыкметна. Блэкер не зняла пояс з падвязкамi i панчохi. Падвязкi былi яго фетышам, i да гэтага часу ён быѓ настолькi захоплены узбуджэннем, што амаль забыѓся сапраѓдную прычыну гэтай сэксуальнай шарады. Грошы. Ён пачаѓ ставiць гэтыя доѓгiя-доѓгiя ногi - такiя панадлiвыя ѓ доѓгiх белых панчохах - менавiта так, як яму хацелася, на канапе. Яна падпарадкоѓвалася кожнай яго камандзе, нi разу не кажучы i не пярэчачы. Да гэтага часу прынцэса ѓжо далёка сышла, i калi яна ѓвогуле заѓважыла яго прысутнасць, то толькi ѓ самай смутнай форме. Блэкер быѓ туманным дадаткам да сцэны, не больш за тое. На працягу наступных дваццацi хвiлiн Блэкер прымусiѓ яе прайсцi праз усю сэксуальную гаму. Ён дазволiѓ сабе ѓсе паставы. Усё тое, што мужчына i жанчына маглi зрабiць адно аднаму, яны зрабiлi. Зноѓ i зноѓ...
  
  Яна адыграла сваю ролю, ён выкарыстаѓ зум-аб'ектыѓ для блiзкай адлегласцi - у Блэкера былi пад рукой пэѓныя апараты - у некаторых клiентаѓ Клуба Драконаѓ сапраѓды былi вельмi дзiѓныя густы - i ён выкарыстоѓваѓ iх усё на Прынцэсе. Гэта яна таксама прыняла з абыякавасцю, не выказваючы нi сiмпатыi, нi антыпатыi. У вынiку, на працягу апошнiх чатырох хвiлiн фiльма, прадэманстраваѓшы сваю сэксуальную вынаходлiвасць, Блэкер наталiѓ у ёй сваю юрлiвасць, збiваючы яе i маркiтуючы, як жывёла. Экран загас. Блэкер выключыѓ праектар i падышоѓ да маленькага бара, зiрнуѓшы на гадзiннiк. Хутка прыбудуць кокнi. Страхоѓка, што ён пражыве гэтую ноч. У Блэкера не было iлюзiй наконт таго, з якiмi мужчынамi ён сустрэнецца сёння вечарам. Iх старанна абшукаюць, перш чым iм дазволяць падняцца па лесвiцы ѓ Клуб Драконаѓ. Тэд Блэкер спусцiѓся ѓнiз, пакiнуѓшы кандыцыянаваную пакой. Ён вырашыѓ не чакаць, пакуль Элфi Дулiтл загаворыць з iм. Па-першае, у Эла быѓ хрыплы голас, а па-другое, што трубкi тэлефонаѓ маглi быць нейкiм чынам злучаныя памiж сабой. Вы нiколi б не ведалi гэтага. Калi ты гуляѓ за чвэрць мiльёна фунтаѓ i сваё жыццё, ты мусiѓ думаць пра ѓсё. Малюсенькi вестыбюль быѓ вiльготным i пустынным. Блэкер чакаѓ у ценi пад лесвiцай. У 14:29 у вестыбюль увайшоѓ Элфi Дулiтл. Блэкер зашыпеѓ на яго, i Алфi павярнуѓся, не зводзячы вачэй з яго, адна мясiстая рука iнстынктыѓна пацягнулася да манiшкi кашулi. - Блiн, - сказаѓ Альфi, - я думаѓ, ты хочаш, каб я цябе падарваѓ? Блэкер прыклаѓ палец да вуснаѓ: - Гаварыце цiшэй, калi ласка! Дзе астатнiя? - Джо i Iры ѓжо прыйшлi. Я адправiѓ iх назад, як ты сказаѓ. Яшчэ двое будуць тут найблiжэйшым часам. Блэкер задаволена кiѓнуѓ. Ён накiраваѓся да вялiкага кокнi. - Што ты маеш сёння ѓвечары? Дазвольце мне бачыць, калi ласка, Алфi Дулiтл, з пагардлiвай усмешкай на яго тоѓстых вуснах, хутка дастаѓ нож i пару медных кастэт.
  "Кастэты для чос, Тэдзi, калi трэба i нож, калi ѓзнiкне надзвычайная сiтуацыя, можна сказаць. Ва ѓсiх хлопцаѓ тое ж самае, што i ѓ мяне. Блэкер зноѓ кiѓнуѓ. Апошняе, чаго ён хацеѓ, дык гэта забойства. Вельмi добра. Я зараз вярнуся. Заставайся тут, пакуль не прыбудуць твае людзi, а потым падымайся. ветлiвымi, пачцiвымi, але яны павiнны абшукваць маiх гасцей.
  
  Блэкер думаѓ, што яго "гасцям" спатрэбiцца некаторы час, каб абзавесцiся новай зброяй, нават калi яны маюць на ѓвазе гвалт. Ён меѓ намер выкарыстоѓваць гэты час з найбольшай карысцю, каб развiтацца з Клубам драконаѓ назаѓжды i схавацца, пакуль яны не апамятаюцца. Яны нiколi яго не знойдуць. Алфi нахмурыѓся. "Мае людзi ведаюць свае загады, Тэдзi". Блэкер накiраваѓся назад наверх. Праз плячо ён коратка сказаѓ: - Проста каб яны iх не забылi. Алфi зноѓ нахмурыѓся. Новы пот пакрыѓ Блэкера, пакуль ён караскаѓся. Ён не мог знайсцi спосаб абысцi гэта. Ён уздыхнуѓ i спынiѓся на трэцяй пляцоѓцы, каб аддыхацца, выцiраючы твар надушанай насоѓкай. Не, Алфi павiнен быць тамака. Нiводны план нiколi не быѓ дасканалым. - "Я не хачу заставацца адзiн, неабаронены, з гэтымi гасцямi. Праз дзесяць хвiлiн Алфi пастукаѓ у дзверы. Блэкер ѓпусцiѓ яго, даѓ яму бутэльку элю i паказаѓ, дзе ён павiнен сядзець на крэсле з прамой спiнкай. у дзесяцi футах справа ад велiзарнай канапы i на адной плоскасцi з iм. "Калi гэта не бед малпы. Нiчога не бачу, нiчога не чую, нiчога не раблю...
  Ён неахвотна дадаѓ: "Я збiраюся паказаць фiльм сваiм гасцям. Вы, вядома, таксама яго ѓбачыце. Я б не стаѓ згадваць аб гэтым iншым на вашым месцы. гэта можа даставiць табе масу непрыемнасцяѓ".
  
  "Я ведаю, як трымаць рот закрытым".
  
  Блэкер паляпаѓ яго па вялiкiм плячы, яму не спадабаѓся кантакт. "Тады ведай, што ты ѓбачыш. Калi ты ѓважлiва ѓгледзiшся ѓ фiльм, ты можаш сёе-тое пазнаць". Эйд надарыѓ яго пустым поглядам. "Я ведаю ѓсё, што мне трэба ведаць". - Шчаслiвы чалавек, - сказаѓ Блэкер. Гэта быѓ у лепшым выпадку бездапаможны жарт, зусiм бескарысны для вялiкага кокнi. Першы стук у чорныя дзверы раздаѓся праз хвiлiну пасля трох. Блэкер перасцерагальна паказаѓ пальцам на Альфi, якi сядзеѓ нерухома, як Буда, у сваiм крэсле. Першы наведвальнiк быѓ невялiкага росту, бездакорна апрануты ѓ летнi касцюм палявога колеру i дарагую белую панамку.
  Ён злёгку пакланiѓся, калi Блэкер адчынiѓ дзверы. - Прабачце, калi ласка. Я шукаю мiстэра Тэадора Блэкера. Гэта вы? Блэкер кiѓнуѓ. Хто вы? Маленькi кiтаец працягнуѓ картку. Блэкер зiрнуѓ на яе i ѓбачыѓ хупавы чорны шрыфт: "Мiстэр Ван Хай". Нiчога болей. Нi слова аб кiтайскiм пасольстве. Блэкер стаяѓ збоку. "Уваходзьце, мiстэр Хай. Сядайце, калi ласка, на вялiкую канапу. Ваша месца ѓ левым куце. Цi не хочаце выпiць?" - Нiчога, калi ласка. Кiтаец нават не зiрнуѓ на Алфi Дулiтла, калi ён заняѓ сваё месца на канапе. Яшчэ адзiн стук у дзверы. Гэты госць быѓ вельмi буйным i блiскуча-чорным з вiдавочна негроiднымi рысамi асобы. На iм быѓ гарнiтур крэмавага колеру, злёгку запэцканы i якi выйшаѓ з моды. Лацканы былi занадта шырокiя. У вялiзнай чорнай руцэ ён трымаѓ патрапаны танны саламяны капялюш. Блэкер утаропiѓся на мужчыну i падзякаваѓ Богу за прысутнасць Алфi. Гэты негр быѓ грозным. "Ваша iмя, калi ласка?" Голас негра быѓ мяккiм i невыразным, з нейкiм акцэнтам. Яго вочы з мутна-жоѓтымi рагавiцамi глядзелi на вочы Слэкера.
  
  Негр сказаѓ: "Маё iмя не мае значэння. Я тут як прадстаѓнiк прынца Собхузi Аскары. Гэтага дастаткова". Блэкер кiѓнуѓ. "Так. Сядайце, калi ласка. На канапу. У правым куце. Хочаце выпiць або закурыць? Негр адмовiѓся. Прайшло пяць хвiлiн, перш чым трэцi наведвальнiк пастукаѓ у дзверы. Яны прайшлi ѓ трывожным маѓчаннi. Блэкер, раз-пораз кiдаѓ хуткi, хiтры позiрк на двух мужчын, сядзеѓ. на сябра... пакуль ён адчуѓ, як яго нервы пачынаюць дрыжаць. Ён быѓ без шапкi. валасы былi ярка-жоѓтага колеру. Ён насiѓ гэтыя чорныя шкарпэткi i карычневыя скураныя сандалi i ручной выпрацоѓкi.
  - Мiстэр Блэкер? Голас быѓ лёгкiм тэнарам, але пагарду i грэбаванне ѓ iм рэзалi, як дубец. Яго англiйская была добрая, але з вiдавочным лацiнскiм адценнем. Блэкер кiѓнуѓ, гледзячы на ??яркую кашулю. "Так. Я Блэкер. Вы раней ...?" Ён не зусiм паверыѓ у гэта. Маёр Карлас Алiвейра. Партугальская разведка. Прыступiм да гэтага?"
  
  Голас сказаѓ тое, чаго не сказалi словы: сутэнёр, сутэнёр, памыйны пацук, сабачы гной, самы гнюсны з гадаѓ. Голас нейкiм дзiѓным чынам нагадаѓ Блэкеру аб Прынцэсе. Блэкер не страцiѓ стрыманасцi, кажучы мовай сваiх малодшых клiентаѓ. Занадта шмат пастаѓлена на карту. Ён паказаѓ на канапу. - Вы будзеце сядзець там, маёр Алiвейра. Пасярэдзiне, калi ласка. Блэкер двойчы замкнуѓ дзверы i засунуѓ завалу. Ён дастаѓ з кiшэнi тры звычайныя паштовыя карткi з маркамi. Ён уручыѓ кожнаму з мужчын на канапе па картцы.
  
  Трохi адышоѓшы ад iх, ён вымавiѓ сваю невялiкую падрыхтаваную прамову. "Вы заѓважыце, джэнтльмены, што кожная паштоѓка адрасавана ѓ паштовую скрыню ѓ Чэлсi. Залiшне казаць, што я не буду браць карткi асабiста, хоць буду побач. Вядома, дастаткова блiзка, каб бачыць калi хто-небудзь зробiць якiя-небудзь намаганнi, каб iсцi за чалавекам, якi забярэ гэтага. "Я б не раiѓ картку. фiльма. Фiльм прадаецца таму, хто прапануе самы высокi кошт - больш за чвэрць мiльёна фунтаѓ стэрлiнгаѓ. Я не прыму стаѓку нiжэй за гэтую. Не будзе нiякага падману. Ёсць толькi адзiн адбiтак i негатыѓ, i абодва яны прадаюцца па адным i тым жа кошце... - Маленькi кiтаец крыху нахiлiѓся наперад.
  
  - Калi ласка, у вас ёсць на гэта гарантыя?
  Блэкер кiѓнуѓ. - Слова гонару.
  
  Маёр Алiвейра жорстка разрагатаѓся. Блэкер пачырванеѓ, выцер твар насоѓкай i працягнуѓ: - Гэта не важна. Паколькi не можа быць нiякай iншай гарантыi, вам давядзецца прыняць маё слова. - Ён сказаѓ з усмешкай, якая не знiкла. - Запэѓнiваю вас, што стрымаю яго. Я хачу дажыць жыцьцё спакойна. I мой запытаны кошт занадта высокi, каб мне не прыйшлося звяртацца да здрады. Я...
  Жоѓтыя вочы негра працялi Блэкера. - Калi ласка, працягвайце з умовамi. Iснуе не так шмат
  Блэкер зноѓ выцер твар. Пракляты кандыцыянер адключыѓся? "Вядома. Гэта вельмi проста. Кожны з вас, пасля таго як у вас будзе час параiцца з вашымi кiраѓнiкамi, напiша суму вашай стаѓкi на паштоѓцы. Толькi лiчбамi, нiякiх знакаѓ даляра або фунта стэрлiнгаѓ. таксама запiшыце нумар тэлефона, па якiм з вамi можна будзе звязацца ѓ поѓнай канфiдэнцыяльнасцi. Думаю, думаю. я атрымаю карткi i вывучу iх, я ѓ свой час патэлефаную таму, хто прапануе самую высокую цану. Тады мы дамовiмся аб аплаце i атрыманнi фiльма.
  
  "Так", сказаѓ маленькi кiтайскi джэнтльмен. "Вельмi проста". Блэкер, сустрэѓшыся з iм позiркам, адчуѓ, што бачыць змяю. "Вельмi вынаходлiва," сказаѓ негр. Яго кулакi ѓтварылi на каленях дзве чорныя булавы. Маёр Карлас Алiвейра нiчога не сказаѓ, толькi паглядзеѓ на ангельца пустымi цёмнымi вачыма, у якiх магло быць што заѓгодна. Блэкер змагаѓся са сваiмi нервамi. Ён падышоѓ да канапы i нацiснуѓ жамчужную кнопку на падлакотнiку. Невялiкiм жэстам з бравадай ён паказаѓ на якi чакае экран у канцы пакоя. "А зараз, джэнтльмены, прынцэса Морган ды Гейм у адным з самых цiкавых момантаѓ". Праектар забзыкаѓ. Прынцэса ѓсмiхнулася, як лянiвая паѓсонная котка, калi Блэкер пачаѓ расшпiльваць яе сукенку.
  
  
  Кiраѓнiк 2
  
  THE DIPLOMAT, адзiн з самых раскошных i эксклюзiѓных лонданскiх клубаѓ, знаходзiцца ѓ шыкоѓным георгiянскiм доме недалёка ад Three Kings Yard, недалёка ад Grosvenor Square. У гэтую ноч, гарачую i лiпкую, у клубе было сумна. Было ѓсяго некалькi добра апранутых людзей, якiя прыходзiлi i сыходзiлi, у асноѓным сыходзiлi, а гуляць за сталом у дваццаць адно i ѓ покер-румах было сапраѓды душна. Хваля спякоты, якая ахапiла Лондан, расслабляла спартовы натоѓп, пазбаѓляючы яе азартных гульняѓ. Нiк Картэр не стаѓ выключэннем. Вiльготнасць яго асаблiва не бянтэжыла, хоць i без яе можна было б абысцiся, але непакоiла яго не надвор'е. Праѓда заключалася ѓ тым, што Кiлмайстар не ведаѓ, сапраѓды не ведаѓ, што яго турбуе. Ён ведаѓ толькi, што неспакойны i раздражняльны; раней ён быѓ на прыёме ѓ пасольстве i танчыѓ са сваiм старым сябрам Джэйкам Тодхантэрам на Гросвенор-сквер. Вечар быѓ менш за такiм. Джэйк зладзiѓ Нiку спатканне, прыгожую маленькую Лаймi з мiлай усмешкай i выпукласцямi ва ѓсiх патрэбных месцах. Дзяѓчына з усiх сiл старалася дагадзiць, выказваючы ѓсе прыкметы таго, што, прынамсi, саступлiвая. На ёй было напiсана вялiкае ТАК, у тым, як яна глядзела на Нiка, чаплялася за яго руку i прыцiскалася занадта блiзка да яго.
  
  Яе бацька, як сказаѓ Лейк Тодхуѓтэр, быѓ важным чалавекам ва ѓрадзе. Нiку Картэр было ѓсё роѓна. Ён быѓ уражаны - i толькi цяпер пачаѓ здагадвацца, чаму - цяжкiм выпадкам таго, што Эрнэст Хэмiнгуэй называѓ "скачуць дурным аслом". У рэшце рэшт, Картэр быѓ настолькi блiзкi да грубасцi, наколькi гэта ѓвогуле магчыма для джэнтльмена. Ён папрасiѓ прабачэння i пайшоѓ. Ён выйшаѓ i прыслабiѓ гальштук, расшпiлiѓ белы смокiнг i пайшоѓ шырокiм размашыстым крокам, праходзячы падпалены бетон i асфальт. Праз Карлас-плэйс i Монт-стрыт да Берклi-сквер. Там не спявалi салаѓi. У рэшце рэшт ён павярнуѓ назад i, абмiнуѓшы "Дыпламат", iмпульсiѓна вырашыѓ зайсцi выпiць i асвяжыцца. У Нiка было шмат картак у шматлiкiх клубах, i "Дыпламат" быѓ адным з iх. Цяпер, амаль дапiѓшы сваю выпiѓку, ён сеѓ у адзiноце за маленькi столiк у куце i знайшоѓ крынiцу свайго раздражнення. Гэта было проста. Кiлмайстар занадта доѓга быѓ неактыѓны. Прайшло амаль два месяцы з таго часу, як Хоук даѓ яму заданне. Нiк не памятаѓ, калi так доѓга быѓ без працы. Нядзiѓна, што ён быѓ засмучаным, панурым, злым i з iм было цяжка ладзiць! Напэѓна, справы ѓ аддзеле контрразведкi iдуць страшэнна павольна - альбо гэта, альбо Дэвiд Хоук, яго бос, не пускаѓ Нiка ѓ бой па сваiх уласных прычынах. У кожным разе з гэтым трэба было нешта рабiць. Нiк заплацiѓ i падрыхтаваѓся сысцi. Ранiцай ён перш за ѓсё тэлефанаваѓ Хоуку i патрабаваѓ заданнi. Так чалавек мог заржавець. Насамрэч было небяспечна для чалавека ѓ яго сферы дзейнасцi доѓга быць без справы. Праѓда, сёе-тое даводзiцца адпрацоѓваць штодня, у якой бы частцы свету ён нi апынуѓся. Ёга была штодзённым рэжымам. Тут, у Лондане, ён займаѓся з Томам Мiтубашы ѓ спартзале апошняга ѓ Соха: дзюдо, джыу-джытсу, айкiдо i каратэ. У Кiлмайстра зараз быѓ чорны пояс 6-й ступенi. Усё гэта не мела значэння. Практыка была цудоѓнай, але тое, што яму зараз было патрэбна, было сапраѓднай справай. У яго быѓ да гэтага часу водпуск. Так. Ён бы. Ён выцягне старога з пасцелi - у Вашынгтоне яшчэ цёмна - i запатрабуе неадкладнага прызначэння.
  
  Усё магло iсцi павольна, але Хоук заѓсёды мог што-небудзь прыдумаць, калi на яго нацiснуць. Напрыклад, у яго была маленькая чорная кнiга смерцi, дзе захоѓваѓся спiс людзей, якiх ён найбольш хацеѓ бы бачыць знiшчанымi. Нiк Картэр ужо выходзiѓ з клуба, калi пачуѓ смех i апладысменты справа ад сябе. У гэтым гуку было нешта дзiѓнае, дзiѓнае, фальшывае, што прыцягнула яго ѓвагу. Гэта крыху турбавала. Не проста п'яны - ён i раней бываѓ сярод п'яных, - але нешта яшчэ, высокая пранiзлiвая нота, якая была нечым няправiльным. Яго цiкаѓнасць абудзiлася, ён спынiѓся i паглядзеѓ у напрамку гукаѓ. Да гатычнай аркi вялi тры шырокiя i неглыбокiя прыступкi. Шыльда над аркай сцiплым чорным почыркам абвяшчала: "Прыватны бар для мужчын". Зноѓ пачуѓся высокi смех. Пiльнае вока i вуха Нiка ѓлавiлi гук i знак i супаставiлi iх. Мужчынскi бар, але там смяялася жанчына. П'яна, амаль вар'яцка смеючыся. Нiк спусцiѓся па трох прыступках. Гэта ён хацеѓ убачыць. Калi ён вырашыѓ патэлефанаваць Хоѓку, да яго вярнуѓся добры настрой. У рэшце рэшт, гэта можа быць адна з тых начэй. За аркай быѓ доѓгi пакой з барнай стойкай уздоѓж аднаго боку. Месца было змрочным, калi не лiчыць бара, дзе лямпы, вiдавочна, падабраныя то тут, то там, ператварылi яго ѓ нешта накшталт iмправiзаванага подыѓма. Нiк Картэр ужо шмат гадоѓ не быѓ у тэатры бурлеска, але адразу пазнаѓ абстаноѓку. Ён не пазнаѓ прыгожую маладую жанчыну, якая выстаѓляла сябе такой дурнiцай. Гэта, падумаѓ ён нават тады, не так ужо i дзiѓна па схеме рэчаѓ, але было шкада. Бо яна была цудоѓная. Цудоѓная. Нават цяпер, калi адна iдэальная грудзi тырчала вонкi i яна рабiла тое, што здавалася даволi неахайнай камбiнацыяй "гоу-гоу" i "хучы-кучы", яна была выдатная. Недзе ѓ цёмным куце з амерыканскага музычнага аѓтамата гучала амерыканская музыка. Паѓтузiны мужчын, усе ѓ фраках, усiм за пяцьдзесят, вiталi яе, смяялiся i апладзiравалi, пакуль дзяѓчына хадзiла i танчыла ѓверх i ѓнiз па бары.
  
  Пажылы бармэн з выразам неѓхвалення на доѓгiм твары стаяѓ моѓчкi, скрыжаваѓшы рукi на грудзях у белай вопратцы. Кiлмайстру прыйшлося прызнацца ѓ лёгкiм шоку, нязвыклым для яго. У рэшце рэшт, гэта быѓ гатэль Дыпламат! Ён паставiѓ бы свой апошнi даляр на тое, што кiраѓнiцтва на дадзены момант не ведае, што адбываецца ѓ мужчынскiм бары. Хтосьцi рухаѓся ѓ ценi непадалёк, i Нiк iнстынктыѓна павярнуѓся, як выблiск, каб сустрэць магчымую пагрозу. Але гэта быѓ усяго толькi слуга, пажылы слуга ѓ клубнай лiѓрэi. Ён ухмыляѓся танцуючай дзяѓчыне ѓ бары, але калi ён злавiѓ погляд Нiка, выраз яго асобы адразу змянiлася на набожнае незадавальненне. Яго кiвок агенту AX быѓ лiслiва.
  - Сорамна, цi не праѓда, сэр! Вельмi шкада, гэта праѓда. Цi бачыце, гэта джэнтльмены падштурхнулi яе да гэтага, хоць iм не трэба было б. Зайшла сюды па памылцы, небарака, i тыя, хто павiнен ведаць лепш, iмгненна паднялi яе i затанцавалi". На iмгненне набожнасць знiкла, i стары амаль усмiхнуѓся. - Зрэшты, не магу сказаць, што яна супрацiѓлялася, сэр. Увайшла прама ѓ дух, так. О, яна - сапраѓдны вужака. фокусамi. Яго перапынiѓ новы выбух апладысментаѓ i крыкаѓ невялiкай групы мужчын у стойкi. Здымi ѓсё!" Нiк Картэр глядзеѓ на гэта з паѓзадавальненнем, напалову са злосцю. Яна была занадта добрая, каб прынiжаць сябе падобнымi рэчамi. "Хто яна?" - спытаѓ ён слугу. Стары, не зводзячы з дзяѓчыны вачэй, сказаѓ: - Прынцэса ды Гам, пане. Вельмi багатая. Вельмi высокая. Набожнасць вярнулася. - Вельмi шкада, сэр, як я ѓжо сказаѓ. Такая прыгожая, i з усiмi яе грашыма i блакiтнай крывёй... О, Божа мой, сэр, я думаю, яна здыме гэта!
  
  Напеѓ станавiѓся гучней: "Здымi... здымi... здымi..." Стары слуга нервова азiрнуѓся праз плячо, потым на Нiка. "А цяпер джэнтльмены заходзяць занадта далёка, сэр. Мая праца вартая таго, каб яе знайшлi тут". - Тады чаму, - мякка прапанаваѓ Кiлбнастэр, - ты не сыходзiш? Але вось быѓ стары чалавек. Яго слязлiвыя вочы зноѓ былi накiраваныя на дзяѓчыну. Але ён сказаѓ: "Калi мой начальнiк калi-небудзь умяшаецца ѓ гэта, яны ѓсё будуць забанены на ѓсё жыццё ѓ гэтай установе - кожны з iх". Яго начальнiк, падумаѓ Нiк, будзе мэнэджэрам. Яго ѓсмешка была лёгкай. Так, калi б менеджэр раптам з'явiѓся, вызначана прыйшлося б паплацiцца пеклам. Па донкiхоцку, на самой справе не ведаючы i не клапоцячыся аб тым, чаму ён гэта зрабiѓ, Нiк рушыѓ у канец бара. Цяпер дзяѓчына пагрузiлася ѓ бессаромную руцiну ѓдараѓ i гукаѓ, што не магло б быць больш прамалiнейным. На ёй была тонкая зялёная сукенка, якая даходзiла да сярэдзiны сцягна. Калi Нiк ужо збiраѓся пастукаць шклянкай па барнай стойцы, каб прыцягнуць увагу бармэна, дзяѓчына раптам пацягнулася, каб схапiць падол мiнi-спаднiцы. Адным хуткiм рухам яна сцягнула яго праз галаву i адкiнула ад сябе. Яно слiзганула па паветры, завiсла на iмгненне, а затым апусцiлася, лёгкае, духмянае i пахкае яе целам, на галаву Нiка Картра. Гучныя крыкi i смех iншых мужчын у бары. Нiк вызвалiѓся з тканiны - ён пазнаѓ духi Lanvin i вельмi дарагiя - i паклаѓ сукенку на стойку побач з сабой. Цяпер усе мужчыны глядзелi на яго. Нiк адказаѓ iм спакойным позiркам. Адзiн цi двое з найбольш цвярозых сярод iх неспакойна пераступалi i глядзелi
  На дзяѓчыне - Нiк падумаѓ, што ён напэѓна чуѓ iмя ды Гама дзесьцi раней, - зараз на ёй быѓ толькi маленечкi станiк, правыя грудзi была адчыненая, пара тонкiх белых трусiкаѓ, пояс з падвязкамi i доѓгiя карункавыя трусiкi. чорныя панчохi. Гэта была высокая дзяѓчына са стройнымi круглявымi нагамi i хупава складзенымi шчыкалаткамi i маленькiмi ступнямi. На ёй былi туфлi-лодачкi з лакiраванай скуры з адкрытым наском i высокiя абцасы. Яна танчыла, закiнуѓшы галаву i зачынiѓшы вочы. Валасы яе, чорныя як смоль, былi падстрыжаны вельмi коратка i блiзка да галавы.
  
  Нiку прыйшла ѓ галаву мiмалётная думка, што яна магла б мець некалькi парыкоѓ i карыстацца iмi. Пласцiнка на музычным аѓтамаце ѓяѓляла сабой папуры са старых амерыканскiх джазавых мелодый. Цяпер гурт ненадоѓга перайшоѓ да некалькiх гарачых тактаѓ Tiger Rag. Якi выгiнаецца таз дзяѓчыны ѓлавiѓ рытм тыгравага рыку, хрыплае розум-па тубы. Яе вочы ѓсё яшчэ былi зачыненыя, яна адкiнулася далёка назад, шырока расставiѓшы ногi, i пачала перакочвацца i круцiцца. Яе левая грудзi зараз выслiзнула з маленькага станiка. Мужчыны ѓнiзе крычалi i адбiвалi час. "Трымай гэтага тыгра, трымай гэтага тыгра! Здымi яго, прынцэса. Страсянi яго, прынцэса!" Адзiн з мужчын, якi лысее тып з вялiзным жыватом, апрануты ѓ вячэрнi касцюм, паспрабаваѓ залезцi на стойку. Яго таварышы пацягнулi назад. Сцэна нагадала Нiку iтальянскi фiльм, назвы якога ён не мог успомнiць. Кiлмайстар, насамрэч, патрапiѓ у дваiстае становiшча. Частка яго была крыху абурана гэтым вiдовiшчам, шкадуючы бедную п'яную дзеѓку ѓ бары; iншая частка Нiка, быдлячая, якой нельга было адмовiць, пачала рэагаваць на доѓгiя iдэальныя ногi i аголеныя калыхаюцца грудзей. З-за свайго дрэннага настрою ѓ яго не было жанчыны больш за тыдзень. Ён быѓ зараз на мяжы ѓзбуджэння, ведаѓ гэта i не хацеѓ гэтага. Ня так. Яму не цярпелася пакiнуць бар. Цяпер дзяѓчына заѓважыла яго i затанцавала ѓ яго бок. Крыкi раздражнення i абурэннi зыходзiлi ад iншых мужчын, калi яна з важным выглядам падышла да таго месца, дзе стаяѓ Нiк, усё яшчэ трасучы i трасучы сваiмi падцягнутымi ягадзiцамi. Яна глядзела проста на яго, але ён сумняваѓся, што яна сапраѓды яго бачыла. Яна амаль нiчога не бачыла. Яна спынiлася прама над Нiкам, шырока расставiѓшы ногi, упёршы рукi ѓ сцягна. Яна спынiла ѓсе рухi i паглядзела на яго зверху ѓнiз. Iх погляды сустрэлiся, i на iмгненне ён убачыѓ слабы проблiск iнтэлекту ѓ зялёных, прасякнутых алкаголем глыбiнях.
  
  Дзяѓчына ѓсмiхнулася яму. - Ты, прыгажун, - сказала яна. "Ты мне падабаешся. Я хачу цябе. Ты выглядаеш як... табе можна давяраць... калi ласка, адвязi мяне дадому. Святло ѓ яе вачах згасла, як быццам пстрыкнулi выключальнiкам. Яна нахiлiлася да Нiку, яе доѓгiя ногi пачалi падгiнацца ѓ каленях. Нiк бачыѓ, як гэта здаралася раней, але нiколi з . Нейкi жартаѓнiк у групе мужчын крыкнуѓ: "Тымбер!" Дзяѓчына распачала апошнюю спробу напружыць каленi, дамаглася некаторай жорсткасцi, нерухомасцi статуi. грудзей прыцiснулiся да яго вялiкай грудзей. Ён хацеѓ жанчыны. Але па-першае, ён не асаблiва любiѓ п'яных жанчын. залезцi на стойку, пераважыѓ чашу вагаѓ Ён хмурным поглядам на пухлым чырвоным твары. - Я наша, цi ведаеш, не твая. Вы чулi. Я думаю, я зраблю гэта:. Ён ведаѓ, што такое "планы". "Ускраiне Нью-Ёрка або ѓ шыкоѓным клубе ѓ Лондане. Мужчыны - тыя ж жывёлы, апранутыя ѓ джынсы або вячэрнiя касцюмы. Цяпер ён зiрнуѓ на iншых мужчын у бары. Яны трымалiся ѓ баку, мармычучы памiж сабой i гледзячы на яго i не звяртаючы ѓвагi на таѓстуна, Нiк падняѓ сукенку дзяѓчын, Нiк падняѓ сукенку дзяѓчын. яшчэ якi марудзiѓ у ценi. Стары слуга глядзеѓ на яго са сумессю жаху i захапленнi.
  
  Нiк кiнуѓ сукенку старому. - Ты. Дапамажы мне правесцi яе ѓ гардэробную. Мы апранем яе i ... -
  
  Хвiлiнку, чорт вазьмi, - сказаѓ таѓстун. - "Хто ты, чорт вазьмi, янкi, ты такi, што прыйшоѓ сюды i збягаеш з нашай дзяѓчынкай? Я ѓсю ноч купляѓ гэтай шлюсе выпiѓку i, калi ты думаеш, што можаш... ухлтириммппфхххх",
  - Нiк вельмi стараѓся не прычынiць боль мужчыну. Ён выцягнуѓ першыя тры пальцы правай рукi, напружыѓ iх, павярнуѓ далонь уверх i ѓдарыѓ мужчыну крыху нiжэй грудзiны. Гэта мог быць смяротны ѓдар, калi б ён гэтага хацеѓ, але AX-man быѓ вельмi, вельмi далiкатным. - Таѓстун раптам павалiѓся, абедзвюма рукамi ѓчапiѓшыся ѓ уздуты жывот. Яго друзлы твар пашарэѓ, i ён застагнаѓ. Астатнiя мужчыны мармыталi i пераглядалiся, але не спрабавалi ѓмяшацца.
  Нiк надарыѓ iх жорсткай усмешкай. - Дзякую вам, джэнтльмены, за цярпенне. Вы разумнейшыя, чым думаеце. Ён паказаѓ на таѓстуна, якi ѓсё яшчэ задыхаѓся на падлозе. Усё будзе ѓ парадку, як толькi ён аддыхаецца". Дзяѓчына без прытомнасцi перавальвалася праз яго левую руку...
  Нiк раѓнуѓ на старога. "Уключы святло." Калi запалiлася цьмянае жоѓтае святло, ён выпрастаѓ дзяѓчыну, трымаючы яе пад пахамi. Стары, чакаѓ з зялёнай сукенкай. "Пачакай хвiлiнку. Нiк двума хуткiмi рухамi сунула кожную аксамiцiстую белую грудзi назад у калыску станiка. "Цяпер - надзень гэта ёй на галаву i нацягнi ѓнiз. " - Стары не варухнуѓся. Нiк ухмыльнуѓся яму: "У чым справа, ветэран? Вы нiколi раней не бачылi напаѓголую жанчыну?"
  
  Стары слуга заклiкаѓ апошнiя рэшткi добрай якасцi. - Не, сэр, гадоѓ сорак. Гэта, сэр, нешта накшталт, э-э, шоку. Але я пастараюся справiцца. Ты зробiш гэта, - сказаѓ Нiк. - Ты справiшся. I паспяшайцеся з гэтым. Яны накiнулi сукенку праз галаву дзяѓчыны i сцягнулi яго ѓнiз. Нiк трымаѓ яе прама, абняѓшы рукой за стан. "У яе ёсць сумачка цi нешта яшчэ? Жанчыны звычайна гэта маюць. - Я мяркую, што там быѓ кашалёк, сэр. Здаецца, я ѓзгадваю яго дзесьцi ѓ бары. Можа быць, я змагу даведацца, дзе яна жыве - калi толькi вы не ведаеце? Мужчына пакруцiѓ галавой. - Не ведаю. Але, здаецца, я чытаѓ у". Вы гэта даведаецеся, вядома, i калi мне будзе дазволена, вы наѓрад цi зможаце адвезцi даму назад у Олдгейт ѓ гэтым... - Я ведаю, - прынясiце кашалёк. галаву яму на плячо. Яе вочы былi зачыненыя, твар расслаблены. Яна дыхала лёгка. Ад яе зыходзiѓ слабы водар вiскi, змяшаны з тонкiмi духамi. Кiлмайстар зноѓ адчуѓ сверб i боль у сьцёгнах. Яна была прыгожая, была жаданая. Нават у такiм стане. Кiлмайстар сказаѓ няма спакусы пайсцi i скокнуць на яе з разбегу. Ён яшчэ нiколi не клаѓся ѓ ложак з жанчынай, якая не ведала, што робiць, - ён не збiраѓся пачынаць сёння ѓвечары. Стары вярнуѓся з сумачкай з белай скуры алiгатара. Нiк сунуѓ яе ѓ кiшэню пiнжака. З iншай кiшэнi ён дастаѓ пару банкнот у фунтах стэрлiнгаѓ i працягнуѓ iх мужчыну. "Iдзi паглядзi, цi зможаш ты выклiкаць таксi". Дзяѓчына нахiлiла свой твар да яго твару. Яе вочы былi зачыненыя. Яна мiрна драмала. Нiк Картэр уздыхнуѓ.
  
  
  "Ты не гатовы? Нельга так рабiць, а? Але я павiнен зрабiць усё гэта. Добра, няхай так i будзе." Ён перакiнуѓ яе цераз плячо i выйшаѓ з гардэробнай. Ён не зазiрнуѓ у бар. Ён падняѓся па трох прыступках, пад аркай i павярнуѓся да вестыбюля. "Вы там! Сэр!" Голас быѓ тонкi i бурклiвы. Нiк павярнуѓся да ѓладальнiка голасу. Рух прымусiѓ тонкую спаднiцу дзяѓчыны крыху прыѓзняцца, уздымаючыся, агаляючы яе падцягнутыя сцягна i вузкiя белыя трусiкi. Нiк сцягнуѓ сукенку i паправiѓ яго. - Прабач, - сказаѓ ён. - Ты нешта хацеѓ? Нiбс - несумненна, гэта быѓ ён - стаяѓ i пазяхаѓ. Яго рот працягваѓ рухацца, як рыба, выцягнутая з вады, але слоѓ не было. Ён быѓ худым, якi лысее бландынам. Яго тонкая шыя была занадта малая для жорсткага каѓняра. Кветка на лацкане нагадаѓ Нiку франт. AX-man абаяльна ѓсмiхаѓся, як быццам тое, што ѓ яго на плячы сядзела прыгожая дзяѓчына, звесiѓшы галаву i грудзi наперад, было паѓсядзённай руцiнай.
  Ён паѓтарыѓ: "Ты нешта хацеѓ?" Мэнэджар паглядзеѓ на ногi дзяѓчыны, яго рот усё яшчэ моѓчкi варушыѓся. Нiк сцягнуѓ зялёную сукенку, каб прыкрыць белую палоску плоцi памiж верхам панчоха i трусiкi. Ён усмiхнуѓся i пачаѓ адварочвацца.
  "Яшчэ раз прабачце. Я думаѓ, вы кажаце са мной".
  Мэнэджар нарэшце здабыѓ голас. Ён быѓ тонкiм, высокiм, напоѓненым абурэннем. Яго маленькiя кулачкi былi сцiснутыя, i ён пагразiѓ iмi Нiку Картэр. - Я... я не разумею! Я маю ѓ выглядзе, гэта значыць я патрабую тлумачэнняѓ усяго гэтага, што, чорт вазьмi, адбываецца ѓ маiм клубе? Нiк выглядаѓ нявiнным. I збянтэжаны. - Працягваеце? Я не разумею. Я проста з'яжджаю з прынцэсай i ... - Мэнэджар паказаѓ дрыготкiм пальцам на зад дзяѓчыны. - Алаа - прынцэса ды Гама. Iзноѓ! Iзноѓ у нецвярозым выглядзе, я мяркую? Нiк перанёс яе вага на плячо i ѓсмiхнуѓся. "Я мяркую, вы маглi б назваць гэта так, так. Я завязу яе дадому." - Добра, - сказаѓ мэнэджар. - Будзьце так добрыя. Будзьце так добрыя, зрабiце так, каб яна нiколi не вярталася сюды.
  
  Ён счапiѓ рукi ѓ тым жэсце, што магло быць малiтвай. "Яна - мой жах", - сказаѓ ён.
  "Яна праклён i бiзун кожнага клуба ѓ Лондане. Iдзiце, сэр. Калi ласка, iдзiце з ёй. Неадкладна". - Вядома, - сказаѓ Нiк. - Я так разумею, яна спынiлася ѓ Олдгейт, га?
  Мэнэджэр пазелянеѓ. Яго вочы вылезлi з арбiт. - Божа мой, мужык, ты не можаш везцi яе туды! Нават у такую гадзiну. Тым больш, не ѓ такую гадзiну. Людзей тамака вельмi шмат. Олдгейт заѓсёды поѓны газетчыкаѓ, аглядальнiкаѓ усякiх плётак. Калi гэтыя паразiты ѓбачаць яе i яна загаворыць з iмi, скажа iм, што была тут сёння ѓвечары, я буду, мой клуб будзе... Нiк стамiѓся ад гульняѓ. Ён зноѓ павярнуѓся да фае. Рукi дзяѓчыны матлялiся, як у лялькi, ад руху. "Перастань перажываць, - сказаѓ ён мужчыну.
  "Яна доѓга нi з кiм не будзе размаѓляць. Я пра гэта паклапачуся". Ён шматзначна падмiргнуѓ мужчыну, а затым сказаѓ: "Вы сапраѓды павiнны нешта зрабiць з гэтымi хамамi, з гэтымi жывёламi". Ён кiѓнуѓ у бок мужчынскага бара. - Ты ведаеш, што яны хацелi скарыстацца гэтай беднай дзяѓчынай? Жадалi яе выкарыстоѓваць, згвалтаваць прама ѓ бары, калi я прыйшоѓ. Я захаваѓ яе гонар. Калi б не я - ну, пагавары Пра загалоѓкi ѓ газетах! Вас заѓтра закрылi б. Агiдныя хлопцы, там яны ѓсё, усё. Спытайце ѓ бармэна пра тоѓстага з хворым жыватом. Мне прыйшлося стукнуць гэтага чалавека, каб выратаваць дзяѓчыну. Нiбс пахiснуѓся. Ён пацягнуѓся да парэнчаѓ збоку ад лесвiцы i ѓчапiѓся ѓ iх: "Сэр. Вы кагосьцi стукнулi? Так - згвалтаванне. У маiм мужчынскiм бары? - гэта ѓсяго толькi сон, i хутка я прачнуся. Я... - Не стаѓ на гэта, - весела сказаѓ Нiк. - Што ж, нам з дамай лепш пайсцi за ёю чалавек лепш уцячы. Ён зноѓ кiѓнуѓ у бок бара. Вельмi дрэнная кампанiя, асаблiва той, у каго вялiкi жывот. Мяне не здзiвiць, калi ён будзе нейкiм сэксуальным перакрутам". На бледным твары кiраѓнiка паступова з'явiлася новы выраз жаху. Ён утаропiѓся на Нiка, яго твар тузанулася вочы умольныя напружылiся. Яго голас дрыжаѓ.
  
  
  
  "Вялiкi мужчына з вялiкiм жыватом? З румяным тварам? Зваротны погляд Нiка быѓ халодны. - Калi вы называеце гэтага тоѓстага i друзлага тыпу шляхетным чалавекам, то гэта можа быць той чалавек. Чаму? Хто ён? Кiраѓнiк прыклаѓ тонкую руку да iлба. Цяпер ён увесь спацеѓ. - яму прыналежыць кантрольны пакет акцый. Нiк, зазiрнуѓшы ѓ шкляныя дзверы фае, убачыѓ, як стары слуга падзывае кэб да абочыны. Ён махнуѓ рукой кiраѓнiку. "Як прыемна зараз сэру Чарльзу. Можа быць, дзеля выгоды клуба, ты зможаш прымусiць яго самога гуляць у блекбол. Спакойнай ночы. I дама таксама пажадала яму спакойнай ночы. Мужчына, здавалася, не пачуѓ намёку. Ён глядзеѓ на Картэра так, як быццам той быѓ д'яблам, толькi што якi выйшаѓ з Чарльза. усмiхнуѓся. - Не зусiм паласкатаѓ яго.
  Стары дапамог яму пагрузiць прынцэсу ѓ машыну. Нiк даѓ старому пяцёрку i ѓсмiхнуѓся яму. "Дзякуй, бацька. Лепш схадзi зараз i прынясi нюхальнай солi - яна спатрэбяцца Нiбсу. Да спаткання". Ён сказаѓ кiроѓцу ехаць у раён Кенсiнгтан. Ён вывучаѓ спячы твар, якi так лёгка ляжаѓ на яго вялiкiм плячы. Ён зноѓ улавiѓ пах вiскi. Мусiць, сёння ѓвечары яна перапiла. Нiк сутыкнуѓся з праблемай. Ён не хацеѓ вяртаць яе ѓ гатэль у такiм стане. Ён сумняваѓся, што ѓ яе ёсць рэпутацыя, якую можна было б страцiць, але нават у гэтым выпадку гэта не тое, што можна зрабiць з дамай. I лэдзi яна была - нават у такiм стане. Нiк Картэр у розны час i ѓ розных частках свету дзялiѓ пасцелю з дастатковай колькасцю дам, каб пазнаваць адну з iх, калi бачыѓ яе. Яна магла быць п'янай, распушчанай, шмат чаго яшчэ, але ѓсё ж яна была лэдзi. Ён ведаѓ гэты тып, дзiва, блуднiца, нiмфаманка, сука - цi любая iншая - усiм гэтым яна магла б быць. Але рысы твару i выправа, царскую вытанчанасць нават у п'яных пакутах схаваць было немагчыма. Гэты Нiбс меѓ рацыю ѓ адным: Aldgete, хоць i быѓ шыкоѓным i дарагiм гатэлем, зусiм не быѓ ураѓнаважаным або кансерватыѓным у сапраѓдным лонданскiм разуменнi. Вялiзны вестыбюль будзе кiпець i мiтусiцца ѓ гэты ранiшнi час - нават у такую спякоту ѓ Лондане заѓсёды ёсць некалькi свiнгераѓ - i абавязкова будзе рэпарцёр або два, i фатограф, прытаiлiся дзе-небудзь у драѓлянай хаце. Ён зноѓ паглядзеѓ на дзяѓчыну, затым таксi патрапiла на выбоiну, непрыемны якi спружынiць адскок, i дзяѓчына адвалiлася ад яго. Нiк пацягнуѓ яе назад. Яна нешта прамармытала i абвiла яго шыю адной рукой. Яе мяккi вiльготны рот слiзгануѓ па яго шчацэ.
  
  
  
  
  - Зноѓ, - прамармытала яна. "Калi ласка, зрабi гэта зноѓ". Нiк вызвалiѓ яе руку i паляпаѓ па шчацэ. Ён не мог кiнуць яе на разарванне ваѓкам. - Княжая брама, - сказаѓ ён кiроѓцу. "На Найтсбрыдж-роѓд. Вы гэта ведаеце..." "Я ведаю, сэр". Ён завязе яе ѓ сваю кватэру i пакладзе ѓ ложак. "...Кiлмайстар прызнаѓся сабе, што яму больш чым цiкавая прынцэса дэ Гама. Ён цьмяна ведаѓ, хто яна цяпер. Час ад часу ён чытаѓ пра яе ѓ газетах цi, можа быць, ён нават чуѓ, як яе абмяркоѓвалi яго сябры. Кiлмайстар не быѓ "грамадскай асобай" у любым агульнапрынятым сэнсе - як вельмi нямногiя. Яе поѓнае iмя Моргана i Гама. Цалкам сапраѓдная прынцэса. п'янай, чым бы яна магла быць цвярозай?
  
  Магчыма. Можа, i не, Нiк пацiснуѓ шырокiмi плячыма. Ён можа дазволiць сабе пякельнае расчараванне. Гэта зойме час. Паглядзiм, куды вядзе сцежка. Яны павярнулi на Прынс-Гейт i пайшлi далей, да Беллвью-Крэсент. Нiк паказаѓ на свой шматкватэрны дом. Кiроѓца пад'ехаѓ да бардзюра.
  
  - Табе патрэбна дапамога з ёй?
  
  "Я думаю, - сказаѓ Нiк Картэр, - што я зладжуся". Ён заплацiѓ мужчыну, затым выцягнуѓ дзяѓчыну з таксi на тратуар. Яна стаяла, калыхаючыся ѓ ягоных абдымках. Нiк спрабаваѓ прымусiць яе iсцi, але яна адмовiлася. Кiроѓца з цiкавасцю назiраѓ.
  - Вы ѓпэѓнены, што вам не патрэбна дапамога, сэр? Я быѓ бы рады... - Не, дзякуй. Ён зноѓ перакiнуѓ яе цераз плячо, нагамi наперад, яе рукi i галава боѓталiся ззаду яго. Так i павiнна было быць. Нiк усмiхнуѓся кiроѓцу. "Бачыце. Нiчога падобнага. Усё пад кантролем". Гэтыя словы будуць пераследваць яго.
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 3
  
  
  КIЛМАЙСТЭР стаяѓ сярод развалiн Клуба Драконаѓ, чатырнаццацi Паѓмесяцаѓ М'ю, i разважаѓ пра невыказную праѓду старой прыказкi пра цiкаѓнасць i котку. Яго ѓласная прафесiйная цiкаѓнасць ледзь не забiла яго - пакуль яшчэ. Але на гэты раз з-за гэтага - i яго цiкавасцi да прынцэсы - ён трапiѓ у пякельную калатнечу. Было пяць хвiлiн пятага. У паветры адчуваѓся намёк на прахалоду, а iлжывае свiтанне было проста пад гарызонтам. Нiк Картэр быѓ там ужо дзесяць хвiлiн. З таго моманту, як ён увайшоѓ у Клуб Драконаѓ i панюхаѓ свежую кроѓ, плэйбой у iм знiк. Цяпер ён быѓ цалкам прафесiйным тыграм. Клуб Драконаѓ быѓ разгромлены. Разбiты на кавалкi невядомымi, якiя нешта шукалi. Гэта нешта, падумаѓ Нiк, будзе кiнастужкай цi фiльмамi. Ён належным чынам заѓважыѓ экран i праектар i знайшоѓ па-майстэрску схаваную камеру. У ёй няма плёнкi, яны знайшлi тое, што шукалi. Кiлмайстар вярнуѓся туды, дзе перад вялiкай канапай расцягнулася аголенае цела. Яму зноѓ стала крыху дрэнна, але ён перамагаѓ гэта. Побач ляжала акрываѓленая куча адзення мерцвяка, яна была прасякнута крывёй, як i канапа i падлога вакол. Мужчына быѓ спачатку забiты, а затым знявечаны.
  Нiк адчуѓ млоснасць, гледзячы на генiталii - хтосьцi адрэзаѓ iх i засунуѓ яму ѓ рот. Гэта было агiднае вiдовiшча. Ён пераключыѓ сваю ѓвагу на кучу акрываѓленага адзення. На яго думку, становiшча генiталiй было зроблена так, каб гэта агiдна выглядала. Ён не думаѓ, што гэта зроблена з гневу, не было нiякага шалёнага збiцця трупа. Проста чыстае, прафесiйнае пераразанне горла з адразаннем генiталiй - гэта вiдавочна. Нiк, дастаѓ кашалёк са штаноѓ i агледзеѓ яго ...
  
  У яго быѓ пiсталет 22 калiбра, з блiзкай адлегласцi гэтак жа смяротны, як i яго ѓласны Люгер. I яшчэ з глушыцелем. Нiк з жорсткай ухмылкай прыбраѓ маленькi пiсталет назад у кiшэню. Дзiѓныя рэчы, якiя часам можна знайсцi ѓ жаночай сумачцы. Асаблiва, калi гэтая дама, прынцэса Морган ды Гама, якая зараз адсыпаецца ѓ яго кватэры ѓ Прынс-Гейт. Лэдзi збiралася адказаць на некалькi пытанняѓ. Кiлмайстар накiраваѓся да дзвярэй. Ён занадта доѓга быѓ у клубе. Няма сэнсу ѓмешвацца ѓ такое жахлiвае забойства. Частка яго ѓласнай цiкаѓнасцi была задаволена - дзяѓчына не магла забiць Блэкера - i калi Хоук калi-небудзь даведаецца пра гэта, у яго будуць канвульсii! Прэч, пакуль прыбiрацца было магчыма. Калi ён прыйшоѓ, дзверы Дракона былi прыадчынены. Цяпер ён закрыѓ яе хусткай. У клубе ён нiчога не чапаѓ, акрамя папернiка. Ён хутка спусцiѓся па лесвiцы ѓ маленькi вестыбюль, думаючы, што зможа дайсцi да Треднiдл-стрыт, зразаѓшы Лебядзiную алею, i знайсцi там таксi. Гэта быѓ напрамак, супрацьлеглы таму, адкуль ён прыбыѓ. Але калi Нiк зазiрнуѓ у вялiкiя, жалезныя, рашэцiстыя шкляныя дзверы, ён убачыѓ, што выйсцi будзе не так проста, як увайсцi. Свiтанак быѓ непазбежны, i свет быѓ залiты перламутравым святлом. Ён мог бачыць вялiкi чорны седан, прыпаркаваны насупраць уваходу ѓ стайню. За рулём быѓ мужчына. Двое iншых мужчын, буйных мужчын, груба апранутых, у шалiках i крамнiнных кепках працоѓных, прытулiлiся да машыны. Картэр не мог быць упэѓнены ѓ невыразным святле, але яны выглядалi як негры. Гэта было нова - ён нiколi раней не бачыѓ негра-гандляра пачастункамi. Нiк зрабiѓ памылку. Ён рухаѓся занадта хутка. Яны ѓбачылi мiгаценне руху за шклом. Мужчына за рулём аддаѓ загад, i два здаравякi накiравалiся ѓнiз да стайнi да парадных дзвярэй дома нумар чатырнаццаць. Нiк Картэр павярнуѓся i лёгка пабег да задняй часткi вестыбюля. Яны выглядалi як грамiлы, гэтыя двое, i, калi не лiчыць дэррынджэра, узятага з сумачкi дзяѓчыны, ён быѓ бяззбройны. Ён весела бавiѓ час у Лондане, выкарыстоѓваючы псеѓданiм, i яго Люгер i штылет ляжалi пад маснiком у задняй частцы кватэры.
  
  Нiк знайшоѓ дзверы, якая вядзе з вестыбюля ѓ вузкi праход. Ён дадаѓ хуткасцi, на бегу выцягнуѓшы з кiшэнi курткi маленькi пiсталет 22-го калiбра. Гэта было лепш, чым нiчога, але ён бы аддаѓ сотню фунтаѓ за знаёмы яму "Люгера" у руках. Заднiя дзверы былi зачынены. Простым ключом Нiк адкрыѓ яе, праслiзнуѓ унутр, узяѓшы з сабой ключ, i замкнуѓ яе звонку. Гэта затрымае iх на некалькi секунд, а то i болей, калi яны не захочуць шумець. Ён знаходзiѓся ѓ засмечаным двары. Хутка свiтала. Высокая цагляная сцяна, увянчаная асколкамi шкла, агароджвала заднюю частку двара. Нiк сарваѓ з сябе куртку на бягу. Ён ужо збiраѓся накiнуць куртку на разбiтае бутэлькавае шкло, на грэбенi плота, калi ѓбачыѓ нагу, якая тырчыць з кучы смеццевых бакаѓ. Што зараз, чорт вазьмi? Час было каштоѓна, але ён страцiѓ некалькi секунд. Двое грамiл былi схаваныя за смеццевымi бакамi, мяркуючы па выглядзе, кокнi, i ѓ абодвух былi акуратна перарэзаны горлы. Кроплi поту выступiлi на вачах Кiлмайстра. Гэтая справа прымала выгляд бойнi. Iмгненне ён глядзеѓ на блiжэйшага да яго мерцвяка - у небаракi нос быѓ як нож, а ѓдарная правая рука сцiскала медны кастэт, якi яго не выратаваѓ. Цяпер у задняй дзверы пачуѓся шум. Час iсцi. Нiк накiнуѓ куртку на шкло, пераскочыѓ праз яе, спусцiѓся з другога боку i сцягнуѓ куртку ѓнiз. Тканiна парвалася. Ён задаваѓся пытаннем, нацягваючы iрваную куртку, цi дазволiць стары Трог-Мортан уключыць яе ѓ свой расходны рахунак AX. Ён знаходзiѓся ѓ вузкiм праходзе, якi iшоѓ паралельна Мургейт-роѓд. Налева цi направа? Ён абраѓ налева i пабег па iм, накiроѓваючыся да прастакутнiка святла ѓ далёкiм канцы праходу. На бягу ён азiрнуѓся i ѓбачыѓ цьмяную постаць верхам на цаглянай сцяне з паднятай рукой. Нiк прыгнуѓся i пабег хутчэй, але мужчына не страляѓ. Гэта зразумеѓ. Яны не хацелi шуму больш, чым ён.
  
  
  
  
  Ён прабраѓся праз лабiрынт праходаѓ i стайняѓ да Плам-стрыт. У яго было цьмянае ѓяѓленне аб тым, дзе ён зараз. Ён павярнуѓ на Нью-Брод-стрыт, а адтуль у Фiнсберы-серкус, увесь час шукаючы курсiруючае таксi. Нiколi яшчэ вулiцы Лондана не былi такiмi пустэльнымi. Нават самотны малочнiк не павiнен быѓ быць незаѓважным у няѓхiльна нарастальным святле, i, вядома ж, не жаданы сiлуэт шлема Бобi. Калi ён увайшоѓ на Фiнсберы, вялiкi чорны седан вырулiѓ з-за вугла i завуркатаѓ у яго бок. Iм раней не павезла з iм. А зараз бегчы не было куды. Гэта быѓ квартал дамоѓ i маленькiх лавачак, зачыненых i непрыступных, усе нямыя сведкi, але нiхто не прапаноѓваѓ дапамогi. Чорны седан прытармазiѓ побач з iм. Нiк працягваѓ iсцi, трымаючы ѓ кiшэнi рэвальвер 22-га калiбра. Ён меѓ рацыю. Усе трое былi неграмi. Кiроѓца быѓ невялiкага росту, двое iншых былi вялiзнымi. Адзiн са здаравякоѓ ехаѓ наперадзе з кiроѓцам, iншы ззаду. Кiлмайстар iшоѓ хутка, не гледзячы прама на iх, выкарыстоѓваючы свой цудоѓны бакавы зрок, каб агледзецца. Яны таксама ѓважлiва назiралi за iм, i гэта яму не падабалася. Яны даведаюцца яго зноѓ. Калi калi-небудзь было "зноѓ". Прама зараз Нiк не быѓ упэѓнены, што яны будуць нападаць. Вялiкi негр на пярэднiм сядзеннi меѓ нешта, i гэта была не стралялка гарохам. Тады Картэр ледзь не зрабiѓ свой уласны выкрут, ледзь не звалiѓся i адкацiѓся ѓ бок наперадзе, ледзь не ѓступiѓ у бой з 22-м калiбрам. Яго мускулы i рэфлексы былi гатовы, але нешта спынiла яго. Ён зрабiѓ стаѓку на тое, што гэтыя людзi, кiм бы яны нi былi, не жадаюць адкрытай шумнай разборкi прама на пляцы Фiнсберы. Нiк працягваѓ iсцi, негр з пiсталетам сказаѓ: "Стоп, мiстэр. Сядайце ѓ машыну. Мы жадаем пагаварыць з вамi". Быѓ акцэнт, якi Нiк не мог вызначыць. Ён працягваѓ iсцi. Кутком рота ён сказаѓ: "Iдзi да д'ябла". Чалавек з пiсталетам нешта сказаѓ кiроѓцу, паток паспешлiвых слоѓ напластоѓваѓся адзiн на аднаго на мове, якога Нiк Кэнэр нiколi раней не чуѓ. Гэта крыху нагадала яму суахiлi, але гэта быѓ не суахiлi.
  
  Але адно ён ведаѓ зараз - гэта мова была афрыканская. Але што, чорт вазьмi, можа быць трэба афрыканцам ад яго? Дурное пытанне, просты адказ. Яны чакалi яго ѓнутры чатырнаццацi паѓкругавых стайняѓ. Яны бачылi яго там. Ён пабег. Цяпер яны хацелi пагаварыць з iм. Пра забойства мiстэра Тэадора Блэкера? Верагодна. Аб тым, што такое панеслi з памяшкання, чаго ѓ iх не было, iнакш яны не сталi б з iм важдацца. Ён павярнуѓ направа. Вулiца была пустая i бязлюдная. Кут дзе, чорт вазьмi, усе былi? Нiку гэта нагадала адзiн з тых дурных фiльмаѓ, дзе герой бясконца бяжыць па знежывелых вулiцах, так i не знайшоѓшы душы, якая магла б дапамагчы. Ён нiколi не верыѓ гэтым карцiнкам.
  Ён iшоѓ проста пасярод васьмi мiльёнаѓ людзей i не мог знайсцi нiводнага. Толькi iх утульная чацвёрка - ён сам i трое неграѓ. Чорная машына павярнула за вугал i зноѓ пагналася за iмi. Негр на пярэднiм сядзеннi сказаѓ: "Чувак, табе лепш садзiцца да нас, а то нам давядзецца бiцца. Мы гэтага не жадаем. Усё, што мы жадаем, гэта пагаварыць з табой некалькi хвiлiн". Нiк працягваѓ iсцi. - Ты мяне чуѓ, - раѓнуѓ ён. "Iдзi да д'ябла. Пакiнь мяне ѓ спакоi, iнакш ты можаш пацярпець". Негр з пiсталетам засмяяѓся. "О, чувак, гэта так смешна". Ён зноѓ загаварыѓ з кiроѓцам на мове, падобнай на суахiлi, але iм не з'яѓляецца. Машына рванула наперад. Яна праляцела пяцьдзесят ярдаѓ i зноѓ урэзалася ѓ бардзюр. Два вялiкiя негры ѓ крамнiнных кепках выскачылi з машыны i накiравалiся назад да Нiку Картэр. Нiзкарослы мужчына, кiроѓца, заслiзгаѓ бокам па сядзеннi, пакуль не вылез з машыны напалову, з кароткiм чорным аѓтаматам у адной руцэ. Чалавек, якi казаѓ да гэтага, сказаѓ: "Лепш падыдзi i пагаворым, мiстэр... Мы не жадаем прычыняць табе боль, праѓда. Але калi ты нас прымусiш, мы цябе добра адкараскаем". Iншы негр, ён увесь час маѓчаѓ, адставаѓ на крок цi два. Кiлмайстар адразу зразумеѓ, што надышла сапраѓдная бяда, i што ён павiнен прыняць рашэнне хутка. Забiваць цi не забiваць?
  Ён вырашыѓ паспрабаваць не забiваць, хоць гэта можа быць навязана яму. Другi негр быѓ шасцi футаѓ шасцi цаляѓ ростам, складзены як гарыла, з вялiзнымi плячыма i грудзьмi i доѓгiмi боѓтаючымiся рукамi. Чорны, як туз пiк, з разбiтым носам i тварам, поѓным маршчынiстых шнараѓ. Нiк разумеѓ, што калi гэты чалавек калi-небудзь дабярэцца да рукапашнай, калi-небудзь схопiць яго ѓ мядзведжыя абдымкi, з iм будзе скончана. Вядучы негр, якi схаваѓ пiсталет, зноѓ дастаѓ яго з кiшэнi курткi. Ён перавярнуѓ яго i прыгразiѓ Нiку прыкладам. "Ты iдзеш з намi, чалавек?" "Iду", сказаѓ Нiк Картэр. Ён зрабiѓ крок наперад, высока падскочыѓ i павярнуѓся каб штурхнуць, гэта значыць усадзiць свой цяжкi чаравiк мужчыну ѓ скiвiцу. Але гэты чалавек ведаѓ сваю справу, i ягоныя рэфлексы былi хуткiмi.
  Ён размахваѓ пiсталетам перад скiвiцай, абараняючы яе, i спрабаваѓ схапiць Нiка за шчыкалатку левай рукой. Ён прамазаѓ, i Нiк выбiѓ пiсталет з яго рукi. Ён з грукатам упаѓ у канаву. Нiк упаѓ на спiну, змякчыѓшы ѓдар абедзвюма рукамi па баках. Негр кiнуѓся на яго, спрабуючы схапiць i наблiзiцца да буйнейшага i дужага мужчыны, здольнаму зрабiць сапраѓдную працу. Дзеяннi Картэра былi такiмi ж кантраляванымi i плыѓнымi, як ртуць. Ён зачапiѓ левай нагой за правую шчыкалатку мужчыны i моцна ѓдарыѓ нагой па калене. Штурхнуѓ так моцна, як толькi мог. Калена зламалася, як слабы шарнiр, i мужчына гучна закрычаѓ. Ён скацiѓся ѓ сцёкавую канаву i ляжаѓ там, цяпер маѓклiвы, трымаючыся за калена i спрабуючы знайсцi ѓпушчаны iм пiсталет. Ён яшчэ не ѓсведамляѓ, што пiсталет быѓ пад iм.
  Чалавек-гарыла моѓчкi падышоѓ, яго маленькiя блiскучыя вочкi былi скiраваныя на Картэра. Ён бачыѓ i разумеѓ, што здарылася з ягоным напарнiкам. Ён iшоѓ павольна, раскiнуѓшы рукi, прыцiскаючы Нiка да фасада будынка. Гэта была нейкая вiтрына крамы, i праз яе былi жалезныя краты бяспекi. Цяпер Нiк адчуѓ жалеза на сваёй спiне. Нiк напружыѓ пальцы правай рукi i ткнуѓ вялiзнага чалавека ѓ грудзi. Значна мацней, чым ён ударыѓ сэра Чарльза ѓ "Дыпламаце", дастаткова моцна, каб пакалечыць i выклiкаць пакутлiвы боль, але не настолькi моцна, каб разарваць аорту i забiць. Нiчога не выйшла. У яго балелi пальцы. Гэта было падобна на ѓдар па бетоннай плiце. Калi ён наблiзiѓся, вусны вялiкага негра варухнулiся ва ѓхмылцы. Цяпер Нiк быѓ амаль прыцiснуты да жалезнай рашотцы.
  
  
  
  
  
  
  Ён ударыѓ нагой па калене i паранiѓ мужчыну, але недастаткова. Адзiн з гiганцкiх кулакоѓ ударыѓ яго, i свет захiстаѓся i закруцiѓся. Цяпер яго дыханне рабiлася ѓсё цяжэй, i ён мог стрываць, што пачаѓ крыху ѓсхлiпваць, калi паветра са свiстам уваходзiла i выходзiла з яго лёгкiх. Ён ткнуѓ мужчыну ѓ вочы пальцамi i атрымаѓ секундную перадышку, але гэты гамбiт падвёѓ яго занадта блiзка да гэтых вялiзных рук. Ён падаѓся назад, спрабуючы адысцi ѓ бок, каб выбрацца з пасткi. Бескарысна. Картэр напружыѓ руку, сагнуѓшы вялiкi палец пад прамым кутом, i ѓдарыѓ па скiвiцы забойным ударам каратэ. Грэбень ад яго мезенца да запясця быѓ грубы i мазолiсты, цвёрды, як дошкi, ён мог зламаць скiвiцу адным ударам, але вялiкi негр не падаѓ. Ён мiргнуѓ, яго вочы на iмгненне сталi брудна-жоѓтымi, затым ён пагардлiва рушыѓ наперад. Нiк зноѓ зачын яго тым жа ѓдарам, i на гэты раз ён нават не мiргнуѓ. Доѓгiя, тоѓстыя, з вялiзнымi бiцэпсамi рукi абвiлiся вакол Картэра, як удавы. Цяпер Нiк быѓ напалоханы i ѓ роспачы, але, як заѓсёды, яго цудоѓны мозг працаваѓ, i ён думаѓ пра ѓсё наперад. Яму ѓдалося прасунуць правую руку ѓ кiшэню курткi, вакол прыклада пiсталета 22-га калiбра. Лёвам рукой ён мацаѓ на масiѓнай глотцы негра, спрабуючы знайсцi кропку цiску, каб спынiць прыток крывi да мозгу, у якога зараз была толькi адна думка - раздушыць яго. Затым на iмгненне ён быѓ бездапаможны, як немаѓля. Вялiзны чорны чалавек шырока расставiѓ ногi, крыху адкiнуѓся назад i падняѓ Картэра з тратуара. Ён прыцiснуѓ Нiка да сябе, як даѓно страчанага брата. Твар Нiка было прыцiснута да грудзей мужчыны, i ён адчуваѓ яго пах, пот, памаду i плоць. Ён усё яшчэ спрабаваѓ знайсцi нерв у шыi мужчыны, але яго пальцы слабелi, i гэта было падобна на спробу капацца ѓ тоѓстай гуме. Негр цiхенька хмыкнуѓ. Цiск расло - i расло.
  
  
  
  
  Павольна паветра выйшаѓ з лёгкiх Нiка. Яго язык высунуѓся, а вочы вылезлi з арбiт, але ён ведаѓ, што на самой справе гэты чалавек не спрабаваѓ яго забiць. Яны хацелi ѓзяць яго жывым, каб пагаварыць. Гэты чалавек меѓ намер толькi прымусiць Нiка страцiць прытомнасць i пры гэтым зламаць яму некалькi рэбраѓ. Больш цiску. Вялiзныя рукi павольна рухалiся, як пнеѓматычныя цiскi. Нiк бы застагнаѓ, калi б у яго хапiла дыхання. Нешта павiнна было хутка зламацца - рабро, усе рэбры, усе грудзi. Агонiя станавiлася невыноснай. У рэшце рэшт, яму давядзецца выкарыстоѓваць пiсталет. Пiсталет з глушыцелем, якi ён выцягнуѓ з сумачкi дзяѓчыны. Яго пальцы так анямелi, што нейкi час ён не мог знайсцi спускавы кручок. Нарэшце ён схапiѓ яго i выцягнуѓ. Пачулася бавоѓна, i маленькi пiсталет штурхнуѓ яго ѓ кiшэнi. Гiгант працягваѓ сцiскаць яго. Нiк прыйшоѓ у шаленства. Тупы дурань нават не ведаѓ, што ѓ яго стралялi! Ён зноѓ i зноѓ нацiскаѓ на курок. Пiсталет брыкаѓся i круцiѓся, i пахла порахам. Негр выпусцiѓ Нiка, якi ѓпаѓ на каленi, цяжка дыхаючы. Ён глядзеѓ, задыхаючыся, зачаравана, як мужчына зрабiѓ яшчэ адзiн крок назад. Здавалася, ён зусiм забыѓся пра Нiку. Ён паглядзеѓ на свае грудзi i пояс, дзе з-пад адзення працякалi маленькiя чырвоныя плямы. Нiк не думаѓ, што сур'ёзна паранiѓ мужчыну: ён не патрапiѓ у жыццёва важнае месца, а страляць у такога здаравяка з 22-го калiбра было ѓсё роѓна, што страляць у слана з рагаткi. Гэта была кроѓ, яго ѓласная кроѓ, якая напалохала гэтага вялiкага чалавека. Картэр, усё яшчэ аднаѓляючы дыханне, спрабуючы ѓстаць, глядзеѓ у здзiѓленнi, як негр шукаѓ сярод яго адзення маленькую кулю. Яго рукi былi цяпер слiзкiмi ад крывi, i ён выглядаѓ так, як быццам ён вось-вось расплачацца. Ён паглядзеѓ на Нiка з папрокам. - Дрэнна, - сказаѓ велiкан. "Самае дрэннае - ты страляеш, а сьцякаю крывёй.
  Крык i гук матора машыны вывелi Нiка са здранцвення. Ён зразумеѓ, што мiнулi ѓсяго секунды. Меншы чалавек выскачыѓ з чорнай машыны i зацягнуѓ туды чалавека са зламаным каленам. Пры гэтым ён выкрыкваѓ каманды на незнаёмай мове. Ужо зусiм развiднела, i Нiк зразумеѓ, што ѓ маленькага чалавечка поѓны рот залатых зубоѓ. Маленькi чалавечак злосна паглядзеѓ на Нiка, штурхаючы параненага ѓ заднюю частку машыны. "Лепш вам бегчы, мiстэр. Вы выйгралi пакуль, але, можа быць, мы ѓбачым вас зноѓ, а? Я так думаю. Калi вы разумныя, вы не загаворыце з палiцыяй". Велiзарны негр усё яшчэ глядзеѓ на кроѓ i нешта мармытаѓ сабе пад нос. Чалавек нiжэй агрызнуѓся на яго на мове, падобным на суахiлi, i той падпарадкаваѓся, як дзiця, забраѓшыся назад у машыну.
  Кiроѓца сеѓ за руль. Ён пагрозлiва махнуѓ Нiку. - Убачымся другiм разам, мiстэр. Машына рванула прэч. Нiк адзначыѓ, што гэта быѓ Bentley i што нумарны знак быѓ настолькi пакрыты брудам, што яго нельга было прачытаць. Наѓмысна, вядома. Ён уздыхнуѓ, далiкатна абмацаѓ рэбры i пачаѓ збiрацца ... Ён глыбока ѓздыхнуѓ. Ооооооооооооооооооооооооооооо....Якая скацiна! Ён зiрнуѓ налева якраз своечасова, каб убачыць пару шлемаѓ палiцыянтаѓ у далёкiм канцы вулiцы. Бобi. Нiк павярнуѓся направа i пачаѓ сыходзiць ад iх. Ён вернецца ѓ кватэру i задасць некалькi пытанняѓ. Ён таксама атрымае некаторыя адказы, калi яму давядзецца выцiскаць iх з яе. Калi давядзецца, ён будзе трымаць яе пад ледзяным душам, пакуль яна не стане крычаць аб лiтасцi. Ён налiваѓ бы ёй чорную каву, пакуль яна не захлынулася. Ён iшоѓ, пакуль не знайшоѓ уваход у метро, дзе сеѓ на цягнiк Унутранага круга да Кенсiнгтан-Гор. Ён зноѓ падумаѓ аб прынцэсе. Можа, прыкладна цяпер яна прачыналася ѓ чужой пасцелi, у жаху i ѓ пакутах жудаснага пахмелля. Гэтая думка парадавала яго. Няхай яна крыху пацерпiць. Ён зноѓ абмацаѓ свае рэбры. Таа. У нейкiм сэнсе яна была адказная за ѓсё гэта. Затым Кiлмайстар гучна разрагатаѓся. Так бессаромна ён засмяяѓся перад мужчынам, якi сядзеѓ крыху далей у вагоне i чытаѓ ранiшнюю газету, што той кiнуѓ на яго дзiѓны погляд. Нiк не звярнуѓ на яго ѓвагi. Гэта ѓсё глупства, вядома. Што б гэта нi было, гэта была ягоная вiна. За тое, што сунуѓ свой нос не ѓ сваю справу. Яму было да смерцi сумна, хацелася дзеянняѓ, i зараз ён iх атрымаѓ. Нават не патэлефанаваѓшы Хоѓку. Можа быць, ён не стаѓ бы тэлефанаваць Хоуку, а проста разабраѓся б з гэтай невялiкай забаѓкай сам. Ён падабраѓ п'яную дзяѓчыну i стаѓ сведкам забойстваѓ, i на яго напалi нейкiя афрыканцы. Кiлмайстар пачаѓ напяваць французскую песеньку, прысвечаную непаслухмяным дамам. Яго рэбры больш не хварэлi. Ён адчуѓ сябе добра. На гэты раз гэта можа аказацца пацешным - нiякiх шпiёнаѓ, нiякай контрразведкi, нiякага Ястраба i нiякiх афiцыйных абмежаванняѓ. Жаданне старое добрае забойства i прыгожая, зусiм цудоѓная дзяѓчына, якую трэба было выратаваць. Выдраны з пераробкi, так бы мовiць. Нiк Картэр зноѓ засмяяѓся. Гэта можа быць весела, гуляючы Неда Ровера або Тома Свiфта. Так. Неду i Тому нiколi не даводзiлася класцiся спаць са сваiмi дамамi, а Нiк не мог сабе ѓявiць, каб ён не клаѓся спаць са сваёй. Аднак спачатку дама павiнна вымавiцца. Яна была замяшаная ѓ гэтым забойстве па самую попку, хоць не магла забiць Блэкера сама, асабiста. Тым не менш, з дрэннага боку, пра гэта сведчаць чырвонае чарнiла, надрапанае на картцы. I пiсталет 22-га калiбра, якi выратаваѓ яму жыццё цi, прынамсi, рэбры. Нiк з нецярпеннем чакаѓ наступнага вiзiту да прынцэсы ды Гама. Ён сядзеѓ бы там, прама каля ложка, з кубкам чорнай кавы цi таматнага соку, калi яна адкрывала гэтыя зялёныя вочы i задавала звычайнае пытанне: "Дзе я?"
  Мужчына ѓ праходзе глядзеѓ па-над газетай на Нiка Картэра. Мужчына выглядаѓ нудным, а таксама стомленым i сонным. Яго вочы былi апухлыя, але вельмi насцярожаныя. На iм былi пары танных мятых штаноѓ i ярка-жоѓтая спартовая кашуля з лiловым малюнкам. Яго шкарпэткi былi тонкiмi i чорнымi, i ён насiѓ карычневыя скураныя сандалi з адчыненымi пальцамi. Яго валасы на грудзях, дзе яны былi бачныя з шырокага V-вобразнага выраза на кашулi, былi рэдкiмi i з адценнем шэрага. Ён быѓ без шапкi, яго валасы жудасна мелi патрэбу ѓ стрыжцы. Калi Нiк Картэр выйшаѓ на прыпынку Кенсiнгтан-Гор, чалавек з газетай неѓзаметку рушыѓ услед за iм, як цень.
  
  
  
  
  Ён сядзеѓ там, прама каля ложка, з кубкам чорнай кавы, калi яна адкрывала гэтыя зялёныя вочы i задавала звычайнае пытанне: "Дзе я?"
  I глядзела яму ѓ твар з некаторай доляй самавалодання. Ён павiнен быѓ паставiць ёй пяцёрку за намаганнi. Кiм бы яна нi была, яна была лэдзi i Прынцэса... У гэтым ён меѓ рацыю. Яе голас быѓ пад кантролем, калi яна спытала: "Вы палiцыянт? Я арыштаваная?" Кiлмайстар зманiѓ. Тэрмiн да часу, дзе ён павiнен быѓ сустрэцца з Ястрабам, быѓ доѓгi, i яму трэба было яе супрацоѓнiцтва, каб даставiць яе туды. Гэта зберагла б ад праблем вакол. Ён сказаѓ: "Не зусiм палiцэйскi. У мяне ёсць да вас цiкавасць. Неафiцыйна на дадзены момант. Я думаю, што ѓ вас праблемы. Магчыма, я змагу вам дапамагчы. Мы даведаемся пра гэта больш пазней, калi я прывяду цябе да кагосьцi". "Убачыць, каго?" Яе голас стаѓ мацней. Цяпер яна пачала цвярдзець. Ён бачыѓ, як выпiѓка i таблеткi дзейнiчаюць на яе. Нiк усмiхнуѓся сваёй самай лiслiвай усмешкай.
  "Я не магу вам гэтага сказаць, - сказаѓ ён. - Але ён таксама не палiцэйскi. Магчыма, ён таксама зможа вам дапамагчы. Ён сапраѓды захоча вам дапамагчы. Хоук цалкам мог бы дапамагчы - калi б у гэтым было нешта для Хоука i AX. Маецца на ѓвазе адно i тое ж. Дзяѓчына разгарачылася. "Не спрабуй звяртацца са мной, як з дзiцем я, - я, - я, - я, - я, - я, але я не дзiця". Яна зноѓ пацягнулася да бутэлькi. Ён адабраѓ у яе бутэльку. - Пакуль нiякай выпiѓкi. Ты пойдзеш са мной цi не? Ён не хацеѓ апранаць на яе кайданкi i цягнуць за сабой. робячы спроб апусцiць спаднiцу. А вось i намёк на абы-што, нават аддаць сябе. чым бы нi была гэтая бязладзiца, i якой бы нi была яе частка ѓ гэтым.
  
  
  Прынцэса ды Гейм гуляла, гэта было смяротна сур'ёзна. Жыццё i смерць. Нiк падышоѓ да тэлефона i зняѓ трубку. Ён блефаваѓ, але яна не магла гэтага ведаць. Ён зрабiѓ свой голас грубым, злым. I вульгарна. "Добра, прынцэса, зараз мы проста спынiм гэтае дзярмо. Але я зраблю вам ласку - я не буду выклiкаць палiцыю. Я патэлефаную ѓ пасольства Партугалii, i яны забяруць вас i акажуць вам дапамогу, бо для гэтага ёсць пасольства". Ён пачаѓ набiраць любыя лiчбы, гледзячы на ??яе прыжмуранымi вачыма. Яе твар зморшчыѓся. Яна ѓпала i пачала плакаць. - Не... не! Я пайду з вамi. Я... я зраблю ѓсё, што скажаце. Але не выдавайце мяне партугальцам. Яны... яны хочуць змясцiць мяне ѓ звар'яцелую хату. "Гэта ", - жорстка сказаѓ Кiлмайстар. Ён кiѓнуѓ у бок ваннай. "Я даю вам пяць хвiлiн там. Потым мы паедзем".
  
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 5
  
  
  Гасцiнiца "Певень i бык" стаiць у старажытным брукаваным двары, якi ѓ ранняе сярэднявечча быѓ месцам павешання i абезгалоѓлiвання. Сам гатэль быѓ пабудаваны ѓ часы Крыстафера Марлоѓ, i ёсць навукоѓцы, якiя лiчаць, што менавiта тут быѓ забiты Марлоѓ. Сёння "Певень i Бык" не з'яѓляецца ажыѓленай установай, хоць i мае сваю долю заѓсёднiкаѓ; ён стаiць у паѓiзаляцыi, удалечынi ад Iст-Iндыйскай Док-роѓд i недалёка ад Сабачай выспы, анахранiзм з ружовай цэглы i фахтверка, пагружаны ѓ ажыѓлены паспех i мiтусню сучаснага транспарта i судоѓ. Вельмi нешматлiкiя ведаюць аб скляпах i сакрэтных пакоях, якiя знаходзяцца пад "Пеѓнем i Быком". Скотленд-Ярд можа ведаць, МI-5 i Спецыяльны аддзел, але калi яны гэта робяць, то не падаюць нiякiх прыкмет, закрываючы вочы на пэѓныя парушэннi, як гэта прынята памiж дружалюбнымi краiнамi. Тым не менш Дэвiд Хоук, запальчывы i ѓпарты раздзел AX, выдатна ѓсведамляѓ свае абавязкi. Цяпер, у адным з сутарэнных пакояѓ, сцiпла, але зручна абстаѓленых i кандыцыянаваных, ён утаропiѓся на свой нумар адзiн i сказаѓ: мы ѓсе на слiзкай зямлi. Асаблiва негры - у iх нават краiны няма, не тое што пасольства!
  А партугальцы не нашмат лепш. Яны павiнны быць вельмi асцярожнымi з брытанцамi, якiя больш-менш падтрымлiваюць iх у ААН па ангольскiм пытаннi.
  Яны не жадаюць круцiць хвост iльва - вось чаму яны не адважылiся расправiцца з прынцэсай да гэтага. Нiк Картэр закурыѓ цыгарэту з залатым наканечнiкам i кiѓнуѓ, i хоць сёе-тое праяснялася, шмат што заставалася туманным i нявызначаным. Хоук растлумачваѓ, так, але ѓ сваёй звычайнай павольнай i пакутлiвай манеры. Хоук налiѓ шклянку вады з графiна, якi стаяѓ побач. кiнуѓ вялiкую круглую таблетку, некаторы час назiраѓ, як яна шыпiць, а затым выпiѓ ваду. Ён пацёр жывот, якi быѓ на дзiва моцным для чалавека яго гадоѓ. - Мой страѓнiк яшчэ не дагнаѓ мяне, - сказаѓ Хоук. "Ён усё яшчэ ѓ Вашынгтоне". Ён зiрнуѓ на свой наручны гадзiннiк i. Нiк ужо бачыѓ гэты погляд раней. Ён зразумеѓ. Хоук належаѓ да пакалення, якое не зусiм разумела рэактыѓнае стагоддзе. Хоук сказаѓ: Усяго чатыры з паловай гадзiны таму я спаѓ у сваёй пасцелi. Тэлефон зазванiѓ. Гэта быѓ дзяржсакратар. Праз сорак пяць хвiлiн я быѓ у самалёце ЦРУ, лятучы над Атлантыкай хутчэй двух тысяч мiль у гадзiну. - Ён зноѓ пацёр жывот. - Занадта хутка для маiх кiшак. Сакратар сам патэлефанаваѓ, звышгукавы самалёт, гэты паспех i сустрэча. Сталi гарлапанiць партугальцы. Я не разумею. Яго начальнiк, здавалася, не чуѓ яго. Ён бурчаѓ, напалову сам сабе, калi сунуѓ у тонкi рот незапаленую цыгару i пачаѓ яе жаваць. - Самалёт ЦРУ, - прамармытаѓ ён. . "У AX ужо павiнен быць свой звышгук. У мяне ѓжо дастаткова часу, каб запыт..." Нiк Картэр быѓ цярплiвы. Гэта быѓ адзiны спосаб, калi стары Хоук быѓ у такiм настроi. - сутарэнны комплекс, якi знаходзiцца пад наглядам двух здаравенных матрон AX.
  
  
  Хоук аддаѓ загад: падняць даму на ногi, цвярозы, са сваiм розумам, гатовай да размовы, у дваццаць чатыры гадзiны. Нiк падумаѓ, што гэта запатрабуе некаторых намаганняѓ, але дамы AX, абедзве RN, апынулiся дастаткова здольнымi. Нiк ведаѓ, што Хоук наняѓ даволi шмат "персанала" для гэтай працы. У дадатак да жанчын тамака было прынамсi чацвёра дужых палявых байцоѓ AX - Хоук аддаваѓ перавагу свае мускулы, вялiкiя i дужыя, хоць i трохi вiдавочныя, а не спешчаных матуль тыпу Айвi, якiх часам выкарыстоѓвалi ЦРУ i ФБР. Акрамя таго, быѓ Том Баксёр - час было толькi для кiву i кароткага прывiтання - якога Cillmaster ведаѓ як N 6 або 7. Гэта ѓ AX азначала, што Баксёр таксама меѓ званне Майстра забойцы. Было незвычайна, у вышэйшай ступенi незвычайна, што калi-небудзь сустракалiся два чалавекi такога рангу. Хоук зняѓ насценную карту. Ён выкарыстоѓваѓ незапаленую цыгару як указку. - Добрае пытанне - аб партугальцах. Вы думаеце, гэта дзiѓна, што такая краiна, як Злучаныя Штаты, падскоквае, калi яны свiшчуць? Але ѓ дадзеным выпадку мы гэта зрабiлi - я растлумачу чаму. Вы чулi пра астравы Зялёнага Мыса? "Нявызначана. Нiколi там не быѓ. Яны належаць Партугалii?"
  
  Маршчынiсты фермерскi твар Хоука зморшчыѓся вакол цыгары. На сваiм агiдным жаргоне ён сказаѓ: "Цяпер, хлопчык, ты пачынаеш разумець. Партугалiя валодае iмi. З 1495 года. Глядзi". Ён паказаѓ цыгарай. - Там. Прыкладна за трыста мiляѓ ад заходняга ѓзбярэжжа Афрыкi, там, дзе яна далей за ѓсё ѓдаецца ѓ Атлантыку. Не так ужо i далёка ад нашых баз у Алжыры i Марока. Там даволi шмат астравоѓ, адны вялiкiя, iншыя маленькiя. На адным або некалькiх з iх - я не ведаю, на якiм i не хачу ведаць - Злучаныя Штаты закапалi нейкi скарб". Нiк ставiѓся да свайго начальнiка з цярпiмасцю. Стары атрымлiваѓ асалоду ад гэтым. - Скарбы, сэр? "Вадародныя бомбы, хлопчык, па-чартоѓску шмат iх. Цэлая страшэнна велiзарная iх гара". Нiк падцiснуѓ вусны ѓ бязгучным свiсце. Так што гэта быѓ рычаг, на якi нацiснулi партугальцы. Нядзiѓна, што дзядзька Сэмi паслаѓ яго! Хоук пастукваѓ па карце сваёй цыгарай.
  
  
  
  
  
  "Вы ѓяѓляеце карцiну? Пра гэта ведае ѓсяго каля тузiна мужчын у свеце, уключаючы цябе зараз. Мне не трэба казаць вам, што гэта зусiм сакрэтна. Калмайстар толькi кiѓнуѓ. Яго ѓзровень допуску быѓ такiм жа высокiм, як у прэзiдэнта Злучаных Штатаѓ. Гэта была адна з прычын, па якой у апошнi час ён насiѓ з сабой таблетку цыянiда. перадумаць, што, магчыма, яны хочуць, каб гэтыя бомбы былi прыбраныя адтуль, i Дзяржаѓны дэпартамент скача як леѓ праз абручы. Калi нам давядзецца зрушыць, то, вядома, уся здзелка сарвецца. Але да гэтага б не дайшло б.
  Кiлмайстар пагадзiѓся. Ён усё яшчэ не зразумеѓ усё занадта ясна. Было зашмат ракурсаѓ. "Яны не гублялi часу дарма, - сказаѓ ён. - Як партугальскi ѓрад мог адрэагаваць так хутка?" Ён распавёѓ Хоѓку ѓсё пра сваю вар'яцкую ранiцу, пачынаючы з таго моманту, калi ён падабраѓ п'яную дзяѓчыну ѓ "Дыпламаце". Яго бос пацiснуѓ плячыма. "Гэта лёгка. Гэты маёр Алiвейра, якога расстралялi, верагодна, сачыѓ за дзяѓчынай i шукаѓ выпадку схапiць яе, не прыцягваючы ѓвагi. Апошняе, чаго ён хацеѓ, - гэта агалоскi. Брытанцы вельмi раздражняюцца з-за выкрадання людзей. Я мяркую, што ён быѓ крыху на ѓзводзе, калi яна трапiла ѓ той клуб - контрразведцы, а ѓ партугальцаѓ ёсць файлы - i зрабiѓ пару тэлефонных званкоѓ. Напэѓна, хвiлiн пятнаццаць.
  
  
  Гэты забойны погляд на твары Хоука. Ён бачыѓ гэта i раней. Такi ж погляд у сабакi, калi ён ведае пра месцазнаходжанне кавалка мяса, але мае намер пакуль трымаць гэта пры сабе. - Нейкае супадзенне, - з'едлiва сказаѓ Нiк. "Яна ѓпала ѓ мае абдымкi i "ѓпала ѓ гэты момант". Хоук усмiхнуѓся. "Такое здараецца, сынок. Супадзенне сапраѓды здараецца. Гэта, ну, можна сказаць, провiд.
  Кiлмайстар не трапiѓся на вуду. Хоук агалiць кручок, калi прыйдзе час. Нiк сказаѓ: "Што робiць прынцэсу ды Гаму такой важнай ва ѓсiм гэтым?" Дэвiд Хоук нахмурыѓся. Ён кiнуѓ пажоѓку цыгару ѓ смеццевае вядро i зняѓ цэлафан з новай. - Шчыра кажучы, я сам крыху збянтэжаны гэтым. Цяпер яна свайго роду Х-фактар. Я падазраю, што яна пешка, якую штурхаюць, якая захрасла пасярэдзiне. - У сярэдзiне чаго, сэр... Ён перачытваѓ паперы, час ад часу выбiраючы адну i кладучы яе на стол у нейкiм парадку. Дым ад цыгарэты апёк вочы Нiка, i ён на iмгненне закрыѓ iх. Але нават з заплюшчанымi вачыма, ён нiбы ѓсё яшчэ мог бачыць Ястраба, якi дзiѓна выглядаѓ Ястраба, якi палiѓ цыгару ѓ iльняным гарнiтуры колеру аѓсянкi, як павук якi сядзеѓ у мёртвым цэнтры заблытанага павуцiння, назiраючы i слухаючы, i час ад часу, пацягнуѓшы за адну з нiтак. Нiк расплюшчыѓ вочы. Мiжвольная дрыготка прабегла па яго вялiкiм целе. Хоук з цiкаѓнасцю зiрнуѓ на яго. "Што здарылася, хлопчык: Хтосьцi толькi што прайшоѓся па тваёй магiле?" Нiк усмiхнуѓся. "Можа быць, сэр..."
  Хоук пацiснуѓ плячыма. - Я сказаѓ, што яшчэ не занадта шмат ведаю пра яе i пра тое, што робiць яе важнай. Перад ад'ездам з Вашынгтона я патэлефанаваѓ Дэле Стоѓкс i папрасiѓ яе сабраць усё, што можна. можа, iнакш я ведаю тое, што чуѓ цi чытаѓ у газетах, што прынцэса - актывiстка, п'янiца i публiчная дурнiца, i ѓ яе ёсць дзядзька, якi займае вельмi высокае становiшча ѓ партугальскiм урадзе.
  Яшчэ яна пазiруе для брудных фатаграфiй. Нiк утаропiѓся на яго. Ён успомнiѓ схаваную камеру ѓ доме Блэкера, экран i праектар. Гэта ѓсяго толькi чуткi, - працягнуѓ Хоук. "Я павiнен удакладнiць гэта, i я гэта раблю. Разбiраюся з вялiкай колькасцю матэрыялаѓ ад аднаго з нашых людзей у Ганконгу. Згадваецца мiмаходзь, можна сказаць. назад прынцэса была ѓ Ганконгу i згалела, i што яна пазiравала для некалькiх фатаграфiй, каб атрымаць грошы на свой рахунак у гатэлi i на праезд. Гэта яшчэ адзiн спосаб, якiм партугальцы спрабавалi мяжой. Я мяркую, што яна даволi добра на мелi да цяперашняга часу". "Яна спынiлася ѓ Олдгейце, сэр. На гэта патрэбны грошы". Хоук скасiѓ на яго вока.
  
  
  
  "Цяпер у мяне ёсць чалавек, якi займаецца гэтым. Адна з першых спраѓ тут, якiя я зрабiѓ..." Зазванiѓ тэлефон. Хоук узяѓ яго i коратка нешта сказаѓ. Ён павесiѓ трубку i змрочна ѓсмiхнуѓся Нiку. - Зараз яна павiнна Олдгейту больш за дзве тысячы долараѓ. Адказ на ваша пытанне? Нiк пачаѓ было заѓважаць, што гэта не яго пытанне, але потым забыѓся пра гэта. Начальнiк глядзеѓ на яго дзiѓна i востра. Калi Хоук зноѓ загаварыѓ, яго тон быѓ дзiѓна фармальным. "Я вельмi рэдка даю вам парады, праѓда." "Не, сэр. Вы мне не раiце". - Цяпер яна табе вельмi рэдка патрэбна. Можа быць, патрэбна зараз. Не блытайся з гэтай жанчынай, з гэтай прынцэсай ды Гама, мiжнароднай валацугай з апетытам на выпiѓку i наркотыкi i не больш за тое. Вы можаце працаваць з ёй, калi нешта атрымаецца, вы, вядома гэта будзеце рабiць, але няхай гэта спынiцца на гэтым. Не зблiжайцеся з ёй ". Кiлмайстар кiѓнуѓ. Але ён думаѓ аб тым, як яна выглядала ѓ яго кватэры ѓсяго некалькi гадзiн таму ...
  
  
  
  
  КIЛМАЙСТР - адчайна спрабаваѓ узяць сябе ѓ рукi. Ён зрабiѓ гэта, у пэѓнай ступенi. Не, ён не быѓ згодзен з Хоѓкам. Недзе ѓ ёй было нешта добрае, незалежна ад таго, наколькi яно было страчана цi пахавана зараз. Хоук скамячыѓ лiст паперы i кiнуѓ яго ѓ смеццевы кошык. - "Забудзьцеся пра яе на дадзены момант," сказаѓ ён, "Мы вернемся да яе пазней. Няма нiякай вар'яцкай спешкi. Вы двое будзеце тут, па меншай меры, сорак восем гадзiн. Пазней, калi яна адчуе сябе лепш, няхай яна раскажа пра сябе. А цяпер - я хачу ведаць, цi чулi вы калi-небудзь генерале Агюсце Буланжэ?Ад кожнага вышэйшага агента AX патрабавалася, каб ён быѓ досыць добра знаёмы з сусветнымi справамi. Я думаю, ён атрымаѓ адукацыю ѓ Оксфардзе. Ён узначальваѓ ангольскiх паѓстанцаѓ супраць партугальцаѓ. Ён дабiѓся некалькiх поспехаѓ супраць партугальцаѓ, выйграѓ некалькi важных бiтваѓ i тэрыторыю". Хоук быѓ задаволены. "Малайчына. А што наконт генерала?" Гэтае пытанне было больш жорсткiм. Нiк ламаѓ галаву. Генерал Агюст Буланжэ ѓ апошнi час не з'яѓляѓся ѓ навiнах. Паступова яго памяць пачала выдаваць факты. "Буланжэ - французскi генерал -рэнегат, - сказаѓ ён. нязломны фанатык. Ён быѓ тэрарыстам, адным з лiдэраѓ ААС i нiколi не здаваѓся. У апошнi раз я чытаѓ, што ён быѓ завочна прысуджаны да смяротнага пакарання ѓ Францыi. Гэта той чалавек? - Так, - сказаѓ Хоук. - Ён таксама страшэнна добры генерал. Вось чаму апошнiм часам перамагаюць ангольскiя паѓстанцы. Калi французы пазбавiлi Буланжэ звання i прыгаварылi яго да смерцi, ён змог пайсцi на гэта. Ён звязаѓся з гэтым прынцам Аскары, але вельмi ѓтойлiва. I яшчэ сёе-тое - дык гэта князь Аскары i генерал Буланжэ знайшлi спосаб сабраць грошы. Шмат грошай. Велiзарныя сумы. Калi яны будуць працягваць у тым жа духу, яны выйграюць вайну Макао ѓ Анголе.
  Будзе яшчэ адна новая краiна ѓ Афрыцы. Прама зараз прынц Аскары думае, што ён будзе кiраваць гэтай краiнай. Стаѓлю на тое, што калi справа ѓвогуле спрацуе, генерал Агюст Буланжэ будзе кiраваць iм. Ён зробiць сябе дыктатарам. Ён проста такi тып. Ён здольны i на iншыя рэчы таксама. Ён распусьнiк, напрыклад, i крайнi эгаiст. Было б нядрэнна запомнiць гэтыя рэчы, сынок. Нiк пагасiѓ цыгарэту. Нарэшце сутнасць пачала вымалёѓвацца. "Гэта мiсiя, сэр? Я iду супраць гэтага генерала Буланжэ? Цi прынца Аскар? Абаiх?'
  Ён не спытаѓ, чаму. Хоук скажа яму, калi будзе гатовы. Яго бос не адказаѓ. Ён узяѓ яшчэ адну тонкую паперу i некаторы час вывучаѓ яе. "Вы ведаеце, хто такi палкоѓнiк Чун Лi?" Гэта было лёгка. Палкоѓнiк Чунь Лi быѓ супрацьлеглым тварам Хоѓка ѓ кiтайскай контрразведцы. Двое мужчын сядзелi на iншым канцы свету адзiн ад аднаго i рухалi фiгуры на мiжнароднай шахматнай дошцы. "Чун Лi хоча, каб ты памёр", - сказаѓ цяпер Хоук. - Цалкам натуральна. А я хачу, каб ён памёр. Ён даѓно ѓ мяне ѓ чорнай кнiзе. Я хачу прыбраць яго з дарогi. Тым больш, што ѓ апошнi час ён моцна набiрае абароты - я страцiѓ паѓтузiна добрых агентаѓ з-за гэтага ѓблюдка за апошнiя шэсць месяцаѓ". "Значыць, гэта мая сапраѓдная праца", - сказаѓ Нiк.
  "Гэта так. Забiце для мяне гэтага палкоѓнiка Чун Лi". "Але як мне падабрацца да яго? Гэтак жа, як ён не зможа падабрацца да цябе". Усмешка Хоука была невыказнай. Ён махнуѓ скурчанай рукой над усiмi рэчамi на сваiм стале. "Вось дзе ѓсё гэта пачынае праясняцца, . Прынцэса, авантурыст Блэкер, два кокнi з перарэзанымi глоткамi, мёртвы маёр Алiвейра, усе яны. Нiхто не важны сам па сабе, але ѓсё ѓносяць свой уклад. Нiк Ён яшчэ не зусiм зразумеѓ, i гэта зрабiла яго крыху панурым. Ястраб быѓ пау пау! павуком з зачыненым ротам.
  
  
  Картэр холадна сказаѓ. "Вы забываеце трох неграѓ, якiя збiлi мяне," - I забiлi маёра. Яны ж таксама маюць дачыненне да гэтага? Хоук пацёр рукi ад задавальнення. - О, яны таксама... Але не надта важна не цяпер. Яны нешта шукалi ѓ Блэкера, напэѓна, i, вiдаць, думалi, што гэта ѓ цябе. Ва ѓсякiм разе, яны хацелi пагаварыць з табой. Нiк адчуѓ боль у рэбрах. "Непрыемныя размовы". Хоук ухмыльнуѓся. - Гэта частка тваёй працы, а, сынок? Я проста рады, што ты нiкога з iх не забiѓ. Што да маёра Алiвейры - вельмi шкада. Але гэтыя негры былi ангольцамi, а маёр - партугальцам. I яны не хацелi, каб ён атрымаѓ прынцэсу. Яны жадаюць атрымаць прынцэсу для сябе".
  - Усё жадаюць прынцэсу, - раздражнёна сказаѓ Кiлмайстар. "Будзь я пракляты, калi я разумею, чаму". "Яны хочуць Прынцэсу i нешта яшчэ", - паправiѓ Хоук. "З таго, што вы мне сказалi, я мяркую, што гэта быѓ нейкi фiльм. Нейкi фiльм для шантажу - iншая здагадка - вельмi брудныя кадры. Не забывайце, што яна зрабiла ѓ Ганконгу. У любым выпадку, да д'ябла". з усiм гэтым - у нас ёсць прынцэса, i мы збiраемся пакiнуць яе.
  "Што, калi яна не будзе супрацоѓнiчаць? Мы не можам яе прымусiць". Ястраб выглядаѓ каменным: "Не змагу? Думаю, так. Калi яна не пагодзiцца супрацоѓнiчаць, я перадам яе партугальскаму ѓраду бясплатна, бязвыплатна. Яны хочуць змясцiць яе ѓ псiхiятрычную лякарню, праѓда? Яна сказала вам гэта.
  Нiк сказаѓ "так", яна сказала яму гэта. Ён успомнiѓ выраз жаху на яе твары. "Яна будзе гуляць," сказаѓ Хоук. "Цяпер iдзi, адпачнi. Перапытай усё, што вам трэба. Вы не пакiнеце гэтае месца, пакуль мы не пасадзiм вас на самалёт у Ганконг. З Прынцэсай, вядома. Вы будзеце падарожнiчаць як муж i жонка. Цяпер я рыхтую вашы пашпарты i iншыя дакументы". Кiнмайстар устаѓ i пацягнуѓся. Ён стамiѓся. Гэта была доѓгая ноч i доѓгая ранiца. Ён паглядзеѓ на Хоѓка. "Ганконг? Гэта там я павiнен забiць Чун Лi?" "Не, не ѓ Ганконгу. У Макао. I менавiта там Чун Лi павiнен цябе забiць! Цяпер ён расстаѓляе пастку, гэта вельмi акуратная пастка.
  Я захапляюся гэтым. Чун добры гулец. Але ѓ цябе будзе перавага, сынок. Вы трапiце ѓ яго пастку са сваёй пасткай.
  Кiлмайстар нiколi не быѓ такi аптымiстычны ѓ гэтых пытаннях, як яго бос. Магчыма, таму, што на коне была яго шыя. Ён сказаѓ: "Але гэта ѓсё роѓна пастка, сэр. А Макао практычна ѓ яго на заднiм двары". Хоук махнуѓ рукой. - Я ведаю. Але ёсць старая кiтайская прымаѓка - часам пастка пападае ѓ пастку. "Пакуль, сынок. Дапытай прынцэсу, як толькi яна захоча. Адзiн. Я не хачу, каб ты быѓ там безабаронны. Я дам табе паслухаць касету. А зараз iдзi спаць". Нiк пакiнуѓ яго ператасоѓваць свае дакументы i круцiць цыгару ѓ роце. Былi часы, i гэта было адно з iх, калi Нiк лiчыѓ свайго боса проста пачварай. Хоуку не патрэбна была кроѓ - у яго венах цёк холадагент. Гэтае апiсанне падыходзiла нiводнаму iншаму чалавеку.
  
  
  
  Кiраѓнiк 6
  
  KILLMASTER заѓсёды ведаѓ, што Хоук быѓ умелым i хiтрым у сваёй складанай працы. Цяпер, праслухаѓшы плёнку на наступны дзень, ён выявiѓ, што стары валодаѓ запасам ветлiвасцi, здольнасцю выказваць спачуванне - хоць гэта магло быць i псеѓдаваспачуваннем, - пра што Нiк не здагадваѓся. Не падазраваѓ ён i аб тым, што Хоук так добра гаворыць па-партугальску. Стужка iшла. Голас Хоука быѓ далiкатным, проста-такi дабрадушным. "Nleu nome a David Hawk. Como eo sea name?" Прынцэса Морган ды Гама. Навошта пытаць? Я ѓпэѓнены, што вы гэта ведаеце. Тваё iмя мне нiчога не кажа - хто ты, Молi? Чаму мяне трымаюць тут, у палоне супраць маёй волi? Мы ѓ Англii, вы ж ведаеце, я пасаджу вас усiх у турму за гэта:. Нiк Картэр, слухаючы хуткi струмень партугальскага, усмiхаѓся з утоеным задавальненнем. Стары лавiѓ момант. Не падобна, каб яе дух быѓ зламаны. Голас Хоука лiѓся, гладкi, як патака. "Я ѓсё растлумачу ѓ свой час, прынцэса ды Гама. А пакуль, вы, як наяда, калi мы размаѓляем па-ангельску? Я не вельмi добра разбiраюся ѓ вашай мове". - Калi хочаце. Мне ѓсё роѓна. Але вы вельмi добра гаворыце па-партугальску.
  
  "Нават не так добра, як вы кажаце па-ангельску." Ястраб муркаѓ, як котка, якая ѓбачыла глыбокую талерку з густымi жоѓтымi вяршкамi. "Абрыгада. Я шмат гадоѓ вучылася ѓ школе ѓ Штатах". Нiк мог уявiць, як яна пацiскае плячыма. Стужка зашумела. Потым гучны трэск. Хоук здзiрае цэлафан з цыгары. Хоук: "Як вы ставiцеся да Злучаных Штатаѓ, прынцэса?" Дзяѓчына: "Што? Я не зусiм разумею". Хоук: Тады дазвольце мне сказаць так. Вам падабаюцца Злучаныя Штаты? Цi ёсць у вас там сябры? Як вы думаеце, Злучаныя Штаты, улiчваючы цяперашнiя сусветныя ѓмовы, сапраѓды з усiх сiл iмкнуцца падтрымлiваць мiр i добрую волю ѓ свеце? Дзяѓчына: "Тады гэта палiтыка! Дык вы нейкi сакрэтны агент. Вы з CIA" Ястраб: "Я не з ЦРУ. Адкажыце на маё пытанне, калi ласка. Для мяне, скажам, для выканання працы, якая можа быць небяспечнай. I добра аплачванай. Што вы пра гэта думаеце?
  Дзяѓчына: "Я... я магла б. Мне патрэбны грошы. I я нiчога не маю супраць Злучаных Штатаѓ. Я не задумвалася пра гэта. Я не цiкаѓлюся палiтыкай. Нiк Картэр, якi быѓ знаёмы з усiмi нюансамi голасу Хоѓка, усмiхнуѓся сухасцi ѓ адказе старога. "Дзякуй, прынцэса. За сумленны адказ, калi не захоплены. - Я. Вы кажаце, што вам патрэбны грошы? Выпадкова ведаю, што гэта праѓда. Яны заблакавалi вашыя сродкi ѓ Партугалii, цi не так? дзядзька, Луiс ды Гама, адказны за гэта, цi не так?" Доѓгая паѓза. Стужка зашумела. Дзяѓчына: "Адкуль ты ведаеш пра ѓсё гэта? Адкуль ты ведаеш пра майго дзядзьку?" Ястраб: "Я шмат ведаю пра цябе, мая дарагая. Вельмi шмат. Табе прыйшлося нялёгка ѓ апошнi час. У цябе былi праблемы. У цябе ѓсё яшчэ праблемы. i паспрабуйце зразумець.Калi вы будзеце супрацоѓнiчаць са мной i маiм урадам - вам давядзецца падпiсаць кантракт на гэты конт, але ён будзе захоѓвацца ѓ сакрэтным сховiшчы, i толькi двое будуць ведаць пра гэта - калi вы зрабiце гэта, магчыма, я змагу вам дапамагчы.
  З грашыма, са шпiталiзацыяй, калi трэба, магчыма, нават з амерыканскiм пашпартам. Мы павiнны будзем падумаць аб гэтым. Але самае галоѓнае, прынцэса, я магу дапамагчы вам аднавiць самапавагу. Паѓза. Нiк чакаѓ пачуць у яе адказе абурэнне. Замест гэтага ён пачуѓ стомленасць i пакорлiвасць. Здавалася, яна выдыхаецца. паспрабавала прадставiць яе якая калоцiцца, якая прагне выпiць, або прыняць таблеткi, або ѓколу чаго-небудзь. Дзве медсёстры AX, здавалася, добра з ёй папрацавалi, але гэта было крута, i, павiнна быць, было цяжка.
  Дзяѓчына: "Мая самапавага?" Яна засмяялася. Нiк здрыгануѓся ад гэтага гуку. "Мая самапавага даѓно знiкла, мiстэр Хоук. Вы здаецеся свайго роду чараѓнiком, але я не думаю, што нават вы здольныя тварыць цуды. Ястраб: Мы можам паспрабаваць, прынцэса. Пачнем цяпер? Я збiраюся задаць вам шэраг вельмi асабiстых пытанняѓ. Ты павiнен адказаць на iх - i ты павiнна адказаць на iх - i ты павiнна адказаць на iх - i ты павiнна адказаць на iх". Дзяѓчына: "А калi не?"
  Ястраб: "Тады я прыму меры, каб цябе забраѓ хто-небудзь з тутэйшага пасольства Партугалii. У Лондане. Я ѓпэѓнены, што яны палiчылi б гэта за вялiкую паслугу. Вы ѓжо даѓно бянтэжыце свой урад, прынцэса. Асаблiва твайго дзядзьку ѓ Лiсабоне. Я мяркую, што ён займае вельмi высокае становiшча. шчаслiвы, калi б вы вярнулiся ѓ Партугалiю. Толькi пазней, нашмат пазней, Нiк зразумеѓ, што тады сказала дзяѓчына. Гэта... гэта iстота!" Паѓза. Ястраб чакаѓ. Як вельмi цярплiвы павук. Нарэшце, з выцякае патакай, Ястраб сказаѓ: "Ну што, юная лэдзi?" Паказваючы паражэнне ѓ голасе, дзяѓчына сказала: "Добра. Задавайце свае пытаннi. Я не хачу, я не павiнна быць адпраѓлена назад у Партугалiю. Мяне жадаюць змясцiць у вар'ятню хату. О, гэта так не назавуць. Яны назавуць гэта манастыром цi домам састарэлых, але гэта будзе прытулак. Задавайце свае пытаннi. Я не буду вам хлусiць. Хоук сказаѓ: "Лепш не трэба, прынцэса. Цяпер я буду крыху грубы. Вам будзе сорамна. Нiчога не зробiш.
  Вось фота. Я хачу, каб вы паглядзелi на яго. Яно было зроблена ѓ Ганконгу некалькi месяцаѓ таму. Як яно да мяне патрапiла, вас не дакранаецца. Такiм чынам, гэта ваша фатаграфiя? Шоргат на стужцы. Нiк успомнiѓ, што Хоук распавёѓ аб прынцэсе, якая зрабiла брудныя фатаграфii ѓ Ганконгу. У той час стары нiчога не сказаѓ аб тым, што насамрэч у яго ёсць якiя-небудзь фатаграфii. Рыданнi. Яна зараз ламалася i цiха плакала.
  - Д-так, - сказала яна. "Гэта я. Я... я пазiравала для гэтай фатаграфii. Я была тады вельмi п'яная". Хоук: "Гэты чалавек кiтаец, цi не так? Вы ведаеце яго iмя?" Дзяѓчына: "Не. Я нiколi не бачыла яго нi да, нi пасля. Ён быѓ... проста чалавекам, якога я сустрэла ѓ... студыi". Ястраб: "Усё роѓна. Ён не важны. Вы кажаце, што былi п'яныя ѓ той час - цi не праѓда, прынцэса, што за апошнiя пару гадоѓ вас арыштоѓвалi за п'янства не менш за тузiн разоѓ? У некалькiх краiнах - Вас арыштоѓвалi аднойчы ѓ Францыi за захоѓванне наркотыкаѓ? Дзяѓчына: Я не магу ѓспомнiць дакладна колькасць. я ведаю... Мне сказалi, што, калi я п'ю, я сустракаю жудасных людзей i раблю жудасныя рэчы. Але ѓ мяне бываюць поѓныя правалы ѓ памяцi - я сапраѓды не памятаю, што раблю".
  Паѓза. Гук дыхання. Хоук раскурвае новую цыгару, Хоук перабiрае паперы на стале. Ястраб, з жахлiвай мяккасцю ѓ голасе: "На гэтым усё, прынцэса... Мы, я думаю, усталявалi, што вы алкаголiчка, часам ужываеце наркотыкi, калi не наркаманка, i што звычайна лiчыцеся жанчынай распушчаных нораваѓ. Як вы думаеце, гэта справядлiва?"
  Паѓза. Нiк чакаѓ большага плачу. Замест гэтага яе голас быѓ халодным, даѓкiм, сярдзiтым. Перад тварам зневажэння Хоѓка яна зманiла: "Так, чорт вазьмi, я такая. Цяпер вы задаволены?" Ястраб: "Мая дарагая паненка! У гэтым няма нiчога асабiстага, зусiм нiчога. У маёй, э-э, прафесii я часам павiнен углыбiцца ѓ гэтыя пытаннi. Запэѓнiваю вас, мне гэта гэтак жа непрыемна, як i вам".
  Дзяѓчына: "Дазвольце мне ѓсумнiцца ѓ гэтым, мiстэр Хок. Ты скончыѓ?" Хоук: "Скончыѓ? Мая дарагая дзяѓчынка, я толькi пачаѓ. Цяпер пяройдзем непасрэдна да справы - i падушыце, нiякай хлуснi. Я жадаю ведаць усё пра цябе i гэтага Блэкера. Мiстэр Тэадор Блэкер, цяпер мёртвы, забiты, жыл у чатырнаццатым доме Хаф-Крэсент-Мьюз. Што ѓ Блэк? шантажаваѓ?" Доѓгая паѓза. Дзяѓчына: "Я спрабую супрацоѓнiчаць, мiстэр Хоук. Вы павiнны паверыць у гэта. Я дастаткова напалохана, каб не спрабаваць зманiць. Але наконт Тэдзi Блэкера - гэта такая заблытаная i складаная аперацыя. Я...
  Ястраб: Пачнi з самага пачатку. Калi вы ѓпершыню сустрэлiся з Блэкерам? Дзе? Што здарылася?" Дзяѓчына: "Паспрабую. Гэта было некалькi месяцаѓ таму. Аднойчы ноччу я прыйшла да яго. Я чула пра яго клуб, Клуб Дракона, але нiколi там не была. Я мусiла сустрэцца там з сябрамi, але яны не з'явiлiся. Так што я засталася з iм сам-насам. Ён... ён быѓ жахлiвым маленькiм чарвяком, насамрэч, але ѓ той момант мне больш не было чаго рабiць. Я выпiла. Я была амаль на мелi, я спазнiлася, а Тэдзi выпiѓ шмат вiскi. Я выпiла некалькi чарак, i я не памятаю нiчога пасля гэтага. На наступную ранiцу я прачнулася ѓ сваiм гатэлi.
  Ястраб: "Блэкер напампаваѓ цябе наркотыкамi?" Дзяѓчына: "Так. Ён прызнаѓ гэта пазней. Ён даѓ мне ЛСД. Я нiколi не прымала яго раней. Я... я, мабыць, як бы з'ехала ѓ далёкае падарожжа. Хоѓк: Ён здымаѓ пра цябе фiльмы, цi не так? Вiдэафiльмы. Пакуль ты быѓ пад наркотыкамi?" Дзяѓчына: "Т-так. Насамрэч я нiколi не бачыѓ гэтых фiльмаѓ, але ён паказаѓ мне ѓрывак з некалькiх кадраѓ. Яны былi... былi жудасныя.
  Хоук: А потым Блэкер спрабаваѓ цябе шантажаваць? Ён патрабаваѓ грошы за гэтыя фiльмы?" Дзяѓчына: "Так. Яго iмя падыходзiла яму. Але ён памылiѓся - у мяне не было грошай. Прынамсi, не такiх грошай. Ён вельмi расчараваѓся i спачатку не паверыѓ мне. Пазней, вядома, ён у гэта паверыѓ".
  
  Ястраб: "Ты вярнулася ѓ клуб Драконаѓ?" Дзяѓчына: "Не. Я больш туды не хадзiла. Мы сустракалiся ѓ барах, пабах i падобных месцах. Потым, аднойчы ноччу, калi я апошнi раз сустракалася з Блэкерам, ён сказаѓ, што я павiнна забыцца пра гэта. Ён перастаѓ шантажаваць мяне ѓ рэшце рэшт".
  Паѓза. Ястраб: "Ён сказаѓ гэта, так?" Дзяѓчына: "Я так i думала. Але я не была гэтаму рады. Насамрэч я адчуваѓ сябе горш. Гэтыя жудасныя мае фатаграфii ѓсё яшчэ былi б у звароце - ён так сказаѓ, цi фактычна зрабiѓ гэта". Хоук: "Што менавiта ён сказаѓ? Асцярожней. Гэта можа быць вельмi важна. Доѓгая паѓза. Нiк Картэр мог прадставiць зачыненыя зялёныя вочы, высокiя белыя бровы, нахмураныя ѓ задуменнасцi, выдатны, яшчэ не зусiм знявечанае твар, напружаны ад канцэнтрацыi. Дзяѓчына: "Ён засмяяѓся i сказаѓ, што мне. што ѓ яго ёсць iншыя прэтэндэнты на гэта. Удзельнiкi таргоѓ, гатовыя плацiць рэальныя грошы.
  Ястраб: "I вы нiколi не бачылi Блэкера пасля гэтага?" Пастка! Не трапiся на гэта. Дзяѓчына: "Гэта дакладна. Я больш нiколi яго не бачыла. Кiлмайстар гучна застагнаѓ.
  Паѓза. Ястраб, яго голас стаѓ рэзкiм: "Гэта не зусiм праѓда, цi не так, прынцэса? Хочаце перагледзець гэты адказ? I памятай, што я казаѓ пра хлуснi! Яна паспрабавала абурыцца. Дзяѓчына: Я ... я не разумею, што ты маеш на ѓвазе. Больш я Блэкера не бачыла. Гук адкрывае. прынцэса? Тут вазьмiце iх.
  Дзяѓчына: "Т-так. Гэта мае. Ястраб: Не хочаш растлумачыць, чаму на iх плямы крывi? I не спрабуй казаць мне, што яны з'явiлiся з парэза на тваiм калене. Тады на табе не было пальчатак.
  Нiк панура паглядзеѓ на магнiтафон. Ён не мог бы, нават калi б ад гэтага залежала яго жыццё, растлумачыць сваё пачуццё дваiстасцi. Як, чорт вазьмi, ён апынуѓся на яе баку супраць Хоука. Вялiкi агент AX пацiснуѓ плячыма. Можа быць, яна стала такой бязмежнай, страшэнна хворай, бездапаможнай, распуснай i хлуслiвай.
  Дзяѓчына: "Гэта твая марыянетка мала што прапускае, праѓда?
  Ястраб, забаѓляючыся: "Марыянетка? Ха-ха, мне давядзецца сказаць яму пра гэта. Вядома, гэта не так. Часам ён занадта незалежны. Але гэта не наша мэта. Наконт пальчатак, калi ласка?"
  Паѓза. Дзяѓчына з'едлiва: "Добра. Я была ѓ Блэкера. Ён быѓ ужо мёртвы. Яны... знявечылi яго. Паѓсюль была кроѓ. Я спрабавала быць асцярожнай, але паслiзнулася i ледзь не ѓпала. Я ѓтрымалася, але ѓ мяне засталася кроѓ на пальчатках. Я была спалоханая i разгубленая. Я зняла. Я зняла. але забылася."
  Хоук: "Чаму ты заходзiѓ да Блэкера рана ранiцай? Што ты хацела? На што ты магла разлiчваць?
  Паѓза. Дзяѓчына: Я... я сапраѓды не ведаю. Цяпер у гэтым няма асаблiвага сэнсу - зараз, калi я працверазеѓ. Але я ачулася ѓ дзiѓным месцы, мне было вельмi жудасна, моташна i пахмельна. Я прыняла некалькi таблетак, каб заставацца на нагах. Я не ведала, з кiм я прыйшла дадому цi, ну, што мы рабiлi. Я не магла прыгадаць, як выглядаѓ гэты чалавек.
  Ястраб: Ты была ѓпэѓненая, што гэта так?
  Дзяѓчына: Не зусiм упэѓненая, але калi мяне здымаюць, то такая п'яная, звычайна так i бывае. У любым выпадку, я хацела пайсцi адтуль, пакуль ён не вярнуѓся. У мяне былi вельмi вялiкiя грошы. Я неяк падумала пра Тэдзi Блэкера i, мяркую, падумаѓ, што ён дасць мне крыху грошай, калi я... калi я...
  Доѓгая паѓза. Хоук: "Калi вы што?" Нiк Картэр падумаѓ: "Бязлiтасны стары вырадак! Дзяѓчына: "Калi б я... была з iм мiлая". Ястраб: "Зразумела. Але вы дабралiся туды i знайшлi яго мёртвым, забiтым i, як вы кажаце, знявечаным. Вы хоць уяѓляеце, хто мог забiць яго?" Дзяѓчына: "Не, зусiм не. Мусiць, у такога ѓблюдка вельмi шмат ворагаѓ".
  
  
  Ястраб: "Вы больш нiкога не бачылi вакол? Нiчога падазронага, нiхто не пераследваѓ вас i не спрабаваѓ дапытаць цi перашкодзiць вам?" Дзяѓчына: "Не. Я нiкога не бачыла. Я асаблiва не глядзела - я проста ѓцякла так хутка, як толькi магла. Я проста ѓцякла". Ястраб: "Так. Ты пабегла назад да "Прынс-Гейл", туды, адкуль толькi што сышла. Чаму? Я сапраѓды не разумею, Прынцэса. Чаму? Адкажы мне."
  Паѓза. Прапанова ѓсхлiпы. Дзяѓчына, падумаѓ Нiк, зараз амаль на мяжы. Дзяѓчына: "Паспрабую растлумачыць. Адно - у мяне было дастаткова грошай, каб заплацiць за таксi назад у Прынс-Гейл, а не ѓ маю кватэру. Iншае - я спрабую, разумееце, - баюся маёй свiты - я баюся iх i не хацела сцэны - але я мяркую, што сапраѓдная прычына была ѓ тым, што я была ѓ тым, што я ѓ тым, што я ѓ тым, што я была ѓ тым, што я была ѓ тым, што я была ѓ тым! Любы, хто б ён нi быѓ, забясьпечыѓ бы мне алiбi.
  Ястраб, няѓмольна: "I ты была гатова на ѓсё - тваё слова, я веру, ты была гатова быць мiлым з незнаёмцам. У абмен на грошы i, магчыма, алiбi?"
  Паѓза. Дзяѓчына: Д-так. Я была да гэтага гатова. Я ѓжо рабiла гэта раней. Прызнаюся. Я прызнаю ѓсё. наймiце мяне цяпер". Ястраб, шчыра здзiѓлены: "О, мая дарагая юная лэдзi. Вядома, я маю намер наняць вас. Тыя цi iншыя якасцi, якiя вы толькi што згадалi, - гэта тыя якасцi, якiя робяць вас у вышэйшай ступенi прыдатнымi для маёй, э-э, сферы дзейнасцi, ты стамiлася, прынцэса, i крыху нездаровая. Яшчэ хвiлiнку, i я адпушчу вас. Цяпер, калi вы вярнулiся ѓ Прынс-Гейт, агент партугальскага ѓрада паспрабаваѓ ..... вас. Мы будзем называць гэта так. Цi ведаеце вы гэтага мужчыну?" Дзяѓчына: "Не, не яго iмя. Я дрэнна ведала яго раней, бачыла некалькi разоѓ. Тут, у Лондане. Ён, сачыѓ за мной. Мне прыйшлося быць вельмi асцярожнай. За гэтым стаiць мой дзядзька, я так думаю. Рана цi позна, калi б вы не злавiлi мяне першым, яны б выкралi мяне i нейкiм чынам кантрабандай вывезлi з Англii. Мяне б павезлi ѓ Партугалiю i змясцiлi ѓ прытулак. Я дзякую вам, мiстэр Хоѓк, за тое, што вы не дазволiлi iм займець мяне. Усё роѓна, хто ты i што я павiнен зрабiць, гэта будзе лепш, чым гэта?"
  Кiлмайстар прамармытаѓ: "Не стаѓ на гэта, мiлая". Хоук: "Я рады, што ты бачыш гэта такiм чынам, мая дарагая. Гэта не зусiм неспрыяльны пачатак. Проста скажы што ты памятаеш прама зараз пра чалавека, якi адвёз цябе дадому з Дыпламата? Чалавек, якi выратаваѓ цябе ад партугальскага агента?
  Дзяѓчына: Я ѓвогуле не памятаю, каб была ѓ "Дыпламаце". Не ѓ апошнюю чаргу. Усё, што я памятаю пра гэтага чалавека, пра тваю марыянетку, гэта тое, што ён здаваѓся мне буйным i дастаткова прыгожым мужчынам. менавiта тое, што ён рабiѓ са мной. Я думаю, што ён мог быць жорсткiм. Гэта ѓсё - я была занадта хворая, каб заѓважыць?
  Хоук: "Ты выдатна зладзiлася. Нядрэннае апiсанне, наколькi гэта магчыма. Але на вашым месцы, прынцэса, я б не стаѓ зноѓ ужываць гэтае слова "марыянетка". Вы будзеце працаваць з гэтым джэнтльменам. Вы разам паедзеце ѓ Ганконг i, магчыма, у Макао. Вы будзеце падарожнiчаць як мой i жонка, вы будзеце падарожнiчаць як муж i жонка. вамi. Па праѓдзе кажучы, ён будзе мець над вамi ѓладу над жыццём цi смерцю. Або што, у вашым выпадку, вы, здаецца, думаеце, горш за смерць. Памятайце, Макао - партугальская калонiя. Адна здрада з вашага боку, i ён выдасць вас праз хвiлiну. Нiколi не забывайце пра гэта". Яе голас дрыжыць: "Я разумею. Я сказала, што буду працаваць, цi не так... Я баюся. Я ѓ жаху.
  Ястраб: "Ты можаш iсцi. Званi медсястры. I паспрабуй узяць сябе ѓ рукi, прынцэса. У цябе ёсць яшчэ суткi, не больш. Складзiце спiс рэчаѓ, якiя вам патрэбныя, адзенне, што заѓгодна, i ѓсе яны будуць забяспечаны... Потым вы, падыдзеце да вашага гатэля." За гэтым будуць сачыць, э. Гук адсоѓваецца крэсла.
  Хоук: "Вось, яшчэ адно. Не маглi б вы падпiсаць кантракт, пра якi я згадваѓ? Прачытайце, калi хочаце. Гэта звычайная форма, i яна звязвае вас толькi для гэтай мiсii. Ну вось. Прама на той лiнii, дзе я паставiѓ крыж". Драпiна пяра. Яна не знайшла часу прачытаць яго. Дзверы адчынiлiся, i тупат цяжкiх крокаѓ, калi ѓвайшла адна з матронаѓ AX.
  Ястраб: "Я яшчэ пагавару з табой, Прынцэса, перш чым пайсцi. Да пабачэння. Пастарайся крыху адпачыць. Дзверы зачыняюцца.
  
  Ястраб: Вось так, Нiк. Лепш уважлiва вывучыце гэтую стужку. Яна падыходзiць для гэтай працы - больш падыходзiць, чым вы думаеце зараз, - але калi яна вам не патрэбна, вам не трэба яе браць. Але я спадзяюся, што вы гэта зробiце. Я гуляю ѓ здагадку, i калi мая здагадка дакладная, Прынцэса - наш козыр у рукаве. Я пашлю за табой, калi захачу. Не перашкодзiць крыху патрэнiравацца на стрэльбiшчы. Я мяркую, што там, на таямнiчым Усходзе, усё будзе вельмi цяжка. Убачымся...
  
  Канец стужкi. Нiк нацiснуѓ RWD, i стужка закруцiлася. Ён закурыѓ цыгарэту i ѓтаропiѓся на яе. Ястраб увесь час яго здзiѓляѓ; гранi характару старога, глыбiня яго iнтрыг, фантастычныя веды, аснова i сутнасць яго мудрагелiстай павуцiны - усё гэта пакiнула ѓ Кiлмайстра дзiѓнае пачуццё пакоры, амаль непаѓнавартаснасцi. Ён ведаѓ, што калi настане дзень, ён павiнен будзе заняць месца Хоѓка. У гэты момант ён таксама ведаѓ, што не можа яго замянiць. Хтосьцi пастукаѓ у дзверы кабiнкi Нiка. Нiк сказаѓ: "Уваходзьце". Гэта быѓ Том Баксёр, якi ѓвесь час недзе хаваѓся. Ён ухмыльнуѓся Нiку. "Каратэ, калi заѓгодна". Нiк усмiхнуѓся ѓ адказ: "Чаму б i не? Прынамсi, мы можам працаваць у поце асобы. Пачакайце хвiлiну."
  
  Ён падышоѓ да стала i ѓзяѓ Люгер у кабуры. Думаю, сёння я яшчэ крыху пастраляю. Том Баксёр зiрнуѓ на Люгер. - Лепшы сябар чалавека. Нiк усмiхнуѓся i кiѓнуѓ. Ён правёѓ пальцамi па блiскучым прахалодным ствале. Гэта было страшэнна правiльна. Нiк пачаѓ здагадвацца пра гэта. Ствол "Люгера" зараз быѓ халодны. Неѓзабаве ён распалiцца дачырвана.
  
  
  
  Кiраѓнiк 7
  
  Яны ляцелi на BOAC 707, прарабiѓшы доѓгi шлях з прыпынкам у Токiо, каб даць Хоуку час урэгуляваць некаторыя пытаннi ѓ Ганконгу. Дзяѓчына большую частку шляху спала, а калi не спала, была панурая i негаваркая. Ёй падалi новую вопратку i багаж, i яна выглядала далiкатнай i бледнай у гарнiтуры з лёгкага фая са спаднiцай умеранай даѓжынi. Яна была паслухмяная i пасiѓная. Яе адзiная ѓспышка да гэтага часу была, калi Нiк вёѓ яе на борт самалёта ѓ кайданках, iх запясцi былi звязаныя, але схаваныя плашчом. Кайданкi былi надзеты не таму, што яны баялiся, што яна ѓцячэ, - яны былi страхоѓкай ад таго, што прынцэсу схопяць у апошнi момант. Калi Нiк надзеѓ кайданкi ѓ лiмузiне, якi даставiѓ iх у лонданскi аэрапорт, дзяѓчына сказала: "Ты не зусiм рыцар у зiготкiх даспехах", то Кiлмайстар усмiхнуѓся ёй. Гэта трэба зрабiць ... Пойдзем, прынцэса? " Перш чым яны сышлi, Нiк правёѓ пад замком са сваiм босам больш за тры гадзiны. Цяпер, у гадзiне язды ад Ганконга, ён глядзеѓ на спячую дзяѓчыну i думаѓ, што бялявы парык, хоць i радыкальна змянiѓ яе знешнi выгляд. , Не зрабiѓ нiчога, што магло б i магло б i. Дэвiдам Хокам...
  Калi Нiк увайшоѓ у офiс свайго боса, той сказаѓ: "Усё пачынае выдатна ѓставаць на свае месцы", - "Як кiтайскiя скрынкi. Павiнна быць, яны ѓ ёй", - здзiвiѓся Кiлмтэр i паглядзеѓ на яго. Ён, вядома, думаѓ пра гэта - у нашы днi заѓсёды даводзiцца шукаць кiтайскiх камунiстаѓ ва ѓсiм, - але ён не падазраваѓ, наколькi чырвоныя кiтайцы маглi засунуць свае доѓгiя пальцы ѓ гэты канкрэтны пiрог. Хоук з лагоднай усмешкай указаѓ на нейкi дакумент, у якiм вiдавочна змяшчалася свежая iнфармацыя.
  "Генерал Агюст Буланжэ цяпер у Макао, верагодна, для сустрэчы з Чунь Лi. Ён таксама хоча сустрэчы з вамi. I яму патрэбна дзяѓчына. Я сказаѓ вам, што ён распусьнiк. Конг, i гэта справакавала яго. Цяпер у яго ёсць фiльм Блэкера. Ён даведаецца дзяѓчыну i захоча, каб яна была частка за Дэвеце мы павiнны забраць. неапрацаваных алмазаѓ з яго рук."
  Нiк Картэр цяжка сеѓ. Ён утаропiѓся на Хоука, запальваючы цыгарэту. "Вы занадта спяшаецеся для мяне, сэр. Кiтайскае золата будзе мець сэнс, але як наконт неапрацаваных алмазаѓ?" "Усё проста, як толькi вы ведаеце. Вось дзе прынц Аскары i Буланжэ атрымлiваюць усе грошы, каб змагацца з партугальцамi. Ангольскiя паѓстанцы здзяйсняюць набегi ѓ Паѓднёва-Заходнюю Афрыку i крадуць неапрацаваныя алмазы. Яны нават знiшчылi некаторыя партугальскiя алмазныя руднiкi. У самой Анголе. у iх у руках першае паѓстанне тубыльцаѓ, i на дадзены момант яны прайграюць. Кiлмайстар ведаѓ, што гэта дурное пытанне, але ѓсё ж задаѓ яго. "Якога чорта кiтайцам патрэбны неапрацаваныя алмазы?" Хоук пацiснуѓ плячыма. - "Камунiстычная эканомiка не падобная на
  нашу, iм патрэбны брыльянты, як iм патрэбен рыс. У iх ёсць куты, натуральна. Агульныя непрыемнасцi, напрыклад. Яшчэ адна прынада i рычагi. Яны могуць прымусiць гэтага Буланжэ i прынца Аскары танчыць пад iх дудку.
  Яму больш няма куды прадаваць неапрацаваныя дыяменты! Гэта жорсткi, строга кантраляваны рынак. Спытайце любога дылера, наколькi складана i небяспечна зарабляць на жыццё продажам дыяментаѓ на ѓмовах фрылансу. Вось чаму Буланжэ i Аскары жадаюць, каб мы былi ѓ справе. Iншы рынак. Мы заѓсёды можам пахаваць iх у Форт-Ноксе разам з золатам. Кiлмайстар кiѓнуѓ. "Зразумела, сэр. Мы прапануем генералу i прынцу Аскары больш выгадную здзелку за iх неапрацаваныя алмазы, i яны падстаѓляюць для нас палкоѓнiка Чун Лi."
  Для мяне, - Хоук ткнуѓ цыгарай у рот, гэта так. - Часткова. Буланжэ, вядома пацучыны тып. Гуляем абодвума канцамi супраць сярэдзiны. Калi ангольскае паѓстанне ѓвянчаецца поспехам, ён плануе перарэзаць горла Аскары i захапiць уладу. Наконт прынца Аскары я не ѓпэѓнены - нашы звесткi пра яго крыху бедныя. Наколькi я яго разумею, ён iдэалiст, сумленны i добранамераны. Можа прасцяк, можа не. Я проста ня ведаю. Але вы ѓлавiлi iдэю, я спадзяюся. Я кiдаю цябе ѓ сапраѓдны акулавы басейн, сынок.
  Кiлмайстар пагасiѓ цыгарэту i закурыѓ яшчэ адну. Ён пачаѓ хадзiць па маленькiм офiсе. Больш, чым звычайна. - Так, - пагадзiѓся Хоук. Ён не быѓ дасведчаны аб усiх аспектах справы Блэкера i сказаѓ гэта зараз, з некаторай гарачнасцю. Ён быѓ цудоѓна навучаным агентам i лепш за ѓсiх спраѓляѓся са сваёй забойнай працай - у лiтаральным сэнсе - чым любы чалавек у свеце. Але ён ненавiдзеѓ палкi ѓ колах. узяѓ цыгару, паклаѓ ногi на стол i пачаѓ выкладаць з выглядам чалавека, якi атрымлiвае асалоду ад сабой. Ястраб любiѓ заблытаныя галаваломкi. "Даволi проста сын мой. Некаторыя з гэтых здагадак, але я б паставiѓ на гэта. Блэкер пачаѓ напампоѓваць прынцэсу наркотыкамi i шантажаваць яе бруднымi фiльмамi. Нiчога больш. Ён выяѓляе, што яна зламалася. Так не пойдзе. Але ён таксама нейкiм чынам даведаецца, што яна
  мае гэтага вельмi важнага дзядзьку, Луiса дэ Гаму, у Лiсабоне. Кабiнет мiнiстраѓ, грошы, справы. Блэкер думае, што ён шмат атрымае. "Я не ведаю, як Блэкер гэта задаволiѓ, можа быць, клiп з фiльма, па пошце цi, можа быць па асабiстым кантакце. У любым выпадку, гэты дзядзька згуляѓ разумнейшыя i папярэдзiѓ партугальскую разведку. Каб пазбегнуць скандал. Асаблiва з-за таго, што яе дзядзька займае высокае становiшча ва ѓрадзе.
  Справа з Профьюмо, падушыце, ледзь не зрынуѓ брытанскi ѓрад - i наколькi важным гэта можа стаць? . У прынца Аскары, паѓстанцаѓ, ёсць шпiёны ѓ Лiсабоне. Яны даведаюцца пра фiльм i пра тое, што задумаѓ Блэкер. Яны расказваюць Аскары, i, натуральна, генерал Буланжэ даведаецца пра гэта. "Прынц Аскары вырашае адразу, як ён можа выкарыстоѓваць плёнку., Ён можа шантажаваць партугальскi ѓрад, наогул задаволiць скандал, можа быць, звалiць гэты ѓрад. А.Б. якi дапамагае паѓстанцам, праз сваiх чарнаскурых людзей у Лондане. "Але генерал Буланжэ, я ж казаѓ вам, што ён гуляе iншую руку, ён хоча i дзяѓчын. Ён хоча гэтую дзяѓчыну, таму што ён ужо бачыѓ яе фатаграфii раней, i ён закахаѓся ѓ яе; ён жадае фiльм, таму ён будзе ѓ яго, а ѓ Аскары не будзе.
  Але ён не можа змагацца з ангольскiмi паѓстанцамi, у яго няма сваёй арганiзацыi, таму ён просiць дапамогi ѓ сваiх кiтайскiх сяброѓ. Яны падпарадкоѓваюцца i даюць яму выкарыстоѓваць атрад баевiкоѓ у Лондане. Кiтайцы забiлi Блэкера i гэтых двух кокнi! Паспрабавалi зрабiць гэта падобным на сэкс разборкi. Генерал Буланжэ атрымаѓ фiльм цi хутка атрымае, i зараз яму патрэбная дзяѓчына асабiста. Ён чакае вас у Макао зараз. Цябе i дзяѓчыну. Ён ведае, што яна ѓ нас. Я сказаѓ табе прыкладную здзелку: мы аддамо яму дзяѓчыну i купiм некалькi дыяментаѓ, i ён падставiць Чунь Лi для цябе. - Цi ён падставiць мяне замест Чун Лi? - Хоук скрывiѓся, усё можа быць сынок".
  
  Загарэлiся агнi на ангельскай, французскай i кiтайскай мовах: "Прышпiлiце рамянi бяспекi - не палiць". Яны наблiжалiся да аэрапорта Кай Так. Нiк Картэр штурхнуѓ спячую прынцэсу локцем i сказаѓ шэптам: "Прачнiся, мая цудоѓная жонка. Мы амаль у мэты".
  Яна нахмурылася. - Табе абавязкова выкарыстоѓваць гэтае слова? Ён нахмурыѓся. "Спрачаемся, што ведаю. Гэта важна, i памятайце пра гэта. Мы мiстэр i мiсiс Пранк Мэнiнг, Бафала, Нью-Ёрк. Маладыя. Мядовы месяц у Ганконгу". Ён усмiхнуѓся. "Ты добра задрамала, дарагая?" Iшоѓ дождж. Калi яны выйшлi з самалёта i накiравалiся да мытнi, паветра было цёплым i вiльготным. Нiк, на гэты раз, не быѓ асаблiва рады вярнуцца ѓ Ганконг. У яго было вельмi непрыемнае прадчуванне наконт гэтай мiсii. Неба нiяк не супакойвала яго. Адзiн погляд на панурыя, пацьмянелыя аблокi, i ён зразумеѓ, што штармавыя сiгналы будуць гучаць над Ваенна-марскi верф'ю на востраве Ганконг. Можа быць, проста шторм - можа быць, што тое лягчэйшае. Моцны вецер. Быѓ канец лiпеня, пераход у жнiвень. Тайфун быѓ магчымы. Але тады ѓсё было магчыма ѓ Ганконгу. Мытня прайшла гладка, бо Нiк зараз пранёс "люгер" i "штылет". Ён ведаѓ, што яго добра затуляюць супрацоѓнiкi AX, але не спрабаваѓ iх выявiць. Бескарысна ѓ любым выпадку. Яны ведалi сваю працу. Ён таксама ведаѓ, што яго затуляюць людзi генерала Буланжэ. Магчыма, i людзi палкоѓнiка Чун Лi таксама. Яны былi б кiтайцамi, i iх немагчыма было б выявiць у адкрытым грамадскiм месцы. Яму было загадана адправiцца ѓ гатэль "Блю Мандарын" у Вiкторыi. Там ён павiнен быѓ сядзець i чакаць, пакуль генерал Агюст Буланжэ не выйдзе на сувязь. Хоук запэѓнiѓ яго, што доѓга чакаць не давядзецца. Гэта было таксi "Мэрсэдэс" са злёгку пагнутым крылом i маленькiм блакiтным крыжом, намаляваным мелам на беласнежнай шыне. Нiк падштурхнуѓ дзяѓчыну да яго. Кiроѓцам быѓ кiтаец, якога Нiк нiколi раней не бачыѓ. Нiк сказаѓ: "Вы ведаеце, дзе знаходзiцца бар Rat Fink?" - Так, сэр. Пацукi збiраюцца там. Нiк прытрымаѓ дзверы для дзяѓчыны. Яго вочы сустрэлiся з вачыма таксiста. "Якога колеру пацука?"
  
  "У iх шмат кветак, мiстэр. У нас ёсць жоѓтыя пацукi, белыя пацукi i зусiм нядаѓна ѓ нас з'явiлiся чорныя пацукi". Кiлмайстар кiѓнуѓ i зачынiѓ дзверы. "Добра. Адпраѓляйцеся ѓ "Сiнi мандарын". Едзь павольней. Я жадаю паглядзець горад". Калi яны ад'ехалi, Нiк зноѓ надзеѓ кайданкi на прынцэсу, звязваючы яе з сабой. Яна паглядзела на яго. "Для твайго ж дабра, - сказаѓ ён ёй хрыпла. - Многiя людзi цiкавяцца табой, прынцэса". У яго думках Ганконг не мог захаваць для яе шмат прыемных успамiнаѓ. Тады ён заѓважыѓ Джонi Уайза Гая i на iмгненне забыѓся пра дзяѓчыну. Джонi вёѓ маленькi чырвоны MG, i ён трымаѓся ѓ корку, тры машыны ззаду таксi.
  Нiк закурыѓ цыгарэту i задумаѓся. Джонi не вельмi тонка сачыѓ за сабой. Джонi ведаѓ, што Нiк яго ведае - калiсьцi яны былi квазi-сябрамi, як у Штатах, так i ва ѓсiм свеце, - i таму Джонi ведаѓ, што Нiк неадкладна заѓважыѓ яго. Здавалася, яму было ѓсё роѓна. Гэта азначала, што яго праца складалася ѓ тым, каб проста высветлiць, дзе Нiк i дзяѓчына Я застаѓся. Кiлмайстар адсунуѓся, каб убачыць у люстэрку чырвоны аѓтамабiль. Джонi ѓжо пакiнуѓ ззаду пяць машын. Якраз перад тым, як яны дабяруцца да таго парома, ён зноѓ наблiзiцца.
  Ён не стаѓ бы рызыкаваць быць падрэзаным на пароме. Нiк змрочна ѓсмiхнуѓся. Як, чорт вазьмi, Джонi Разумнiк (iмя зменена) збiраѓся пазбегнуць сустрэчы з Нiкам на пароме? Схаваць у мужчынскiм туалеце? Джонi - Нiк не мог успомнiць яго кiтайскага iмя - нарадзiѓся ѓ Бруклiне i скончыѓ CONY. Нiк чуѓ тысячы гiсторый аб тым, якiм вар'ятам ён быѓ прыроджаным задзiрай, якi можа быць чалавекам або паршывай авечкай. У Джонi некалькi разоѓ былi непрыемнасцi з копамi, ён заѓсёды перамагаѓ, i з часам ён стаѓ вядомы як Джонi Разумнiк з-за сваiх легкадумных, дзёрзкiх i ѓсезнайскiх паводзiн. Нiк, курачы i разважаючы, нарэшце ѓспомнiѓ тое, што хацеѓ. Апошняе, што ён чуѓ, гэта тое, што Джонi кiраваѓ прыватным дэтэктыѓнае агенцтвам у Ганконгу.
  Нiк сумна ѓсмiхнуѓся. Хлопец быѓ ягоным аператарам, усё ѓ парадку. Джонi спатрэбiлася шмат магутнай магii цi грошай, каб атрымаць лiцэнзiю. Але ён сцямiѓ. Нiк не зводзiѓ вачэй з чырвонага MG, калi яны пачалi ѓлiвацца ѓ шчыльны рух на Коѓлуне. Джонi Уайз Гай зноѓ рушыѓ наперад, адстаючы зараз усяго на дзве машыны. Кiлмайстар задавалася пытаннем, што астатнiя ѓдзельнiкi парада: кiтайцы Буланжэ, кiтайцы Чун Лi, кiтайцы Хоѓка - цiкава, што яны ѓсё зрабiлi б з Джонi Уайза. Нiк усмiхнуѓся. Ён быѓ рады бачыць Джонi, рады, што той пачаѓ дзейнiчаць. Гэта можа быць просты спосаб атрымаць некаторыя адказы. У рэшце рэшт, яны з Джонi былi старымi сябрамi.
  
  Усмешка Нiка стала крыху змрочнай. Джонi можа спачатку не ѓбачыць гэтага, але ён ачуняе. "Блакiтны мандарын" быѓ шыкоѓным новым раскошным гатэлем на Квiнс-роѓд з вiдам на гоначную трасу Хэпi-Вэлi. Нiк зняѓ кайданкi з дзяѓчыны ѓ машыне i паляпаѓ яе па руцэ. Ён усмiхнуѓся i паказаѓ на асляпляльна белы вышынны будынак, блакiтны басейн, тэнiсныя корты, сады i густыя зараснiкi соснаѓ, казуарыны i кiтайскага баньяна. Сваiм самым лепшым голасам мядовага месяца ён сказаѓ: "Хiба гэта не выдатна, дарагая? Толькi што зроблена на замову для нас". Няѓпэѓненая ѓсмешка кранула куток яе поѓнага чырвонага рота. Яна сказала: "Ты выстаѓляеш сябе дурнем, цi не так?" Ён моцна ѓзяѓ яе за руку. "Усё ѓ дзённай працы," сказаѓ ён ёй. "Пайшлi, прынцэса. Пойдзем у рай. За 500 баксаѓ у дзень - Ганконг, гэта значыць". Адкрыѓшы дзверы таксi, ён дадаѓ: "Ведаеш, я ѓпершыню бачу, як ты ѓсмiхаешся з таго часу, як мы пакiнулi Лондан?" Усмешка крыху пашырэла, зялёныя вочы вывучалi яго. - Можна, цi нельга мне хутчэй выпiць? Толькi... каб адсвяткаваць пачатак нашага мядовага месяца... - Пабачым, - коратка сказаѓ ён. - Пайшлi. чырвоны MG. Сiнi "хамер" з двума мужчынамi спынiѓся на Квiнс-роѓд. Нiк даѓ таксiсту кароткiя iнструкцыi i адвёѓ дзяѓчыну ѓ вестыбюль, не адпускаючы яе рукi, калi правяраѓ iх бранiраванне ѓ гатэлi.
  
  Яна паслухмяна стаяла, апусцiѓшы вочы большую частку часу, добра гуляючы сваю ролю. Нiк ведаѓ, што кожны мужчынскi погляд у вестыбюлi ацэньваѓ яе доѓгiя ногi i ягадзiцы, тонкую талiю, добрую поѓныя грудзi. Верагодна, яны зайздросцiлi яму. Ён нахiлiѓся, каб дакрануцца да губ яе гладкай шчакi. З зусiм абыякавым выразам асобы i дастаткова гучна, каб яго пачуѓ супрацоѓнiк IT-аддзела, Нiк Картэр сказаѓ: "Я так кахаю цябе, дарагая. Я не магу адарваць ад цябе рук". Куточкам прыгожага чырвонага рота, цiха, яна сказала: "Ты дурная марыянетка!"
  Клерк усмiхнуѓся i сказаѓ: "Вясельны нумар гатовы сэр. Узяѓ на сябе смеласць даслаць кветкi. Спадзяюся, вам спадабаецца ваша знаходжанне ѓ нас, мiстэр i мiсiс Мэнiнг. можа ..." Нiк абарваѓ яго, хутка падзякаваѓшы, i правёѓ дзяѓчыну да лiфта, iдучы за двума хлопчыкамi з iх. Праз пяць хвiлiн у шыкоѓным нумары, упрыгожаным магнолiямi i дзiкiмi ружамi, дзяѓчына сказала: "Я сапраѓды думаю, што заслужыла выпiѓку, як скажаш?" Нiк зiрнуѓ на свой наручны гадзiннiк AX. У яго быѓ шчыльны графiк, але для гэтага знойдзецца час. У яго было на гэты час. Ён штурхнуѓ яе на канапу, але не асцярожна. Яна ѓтаропiлася на яго ѓ здзiѓленнi, занадта здзiѓленым, каб паказаць абурэнне. Кiлмайстар выкарыстаѓ свой самы грубы голас. Голас, якi дзейнiчаѓ як холад смерцi на некаторых з самых жорсткiх яго клiентаѓ у свеце.
  - Прынцэса ды Гама, - сказаѓ ён. "Давайце закурым. Разбярыцеся ѓ некалькiх рэчах. Першае - выпiѓкi не будзе. Не, паѓтараю, не будзе выпiѓкi! Нiякiх наркотыкаѓ! Вы будзеце рабiць тое, што вам кажуць. Дакладна. Спадзяюся, вы разумееце, што я не жартую. не... я не хачу займацца з вамi фiзiчнымi практыкаваннямi". Зялёныя вочы былi каменнымi, i яна люта ѓспыхнула на яго, а рот ператварыѓся ѓ тонкую пунсовую палоску. "Ты... ты марыянетка! Ты ѓ гэтым усё, што ты - мускулiсты мужчына. Вялiкая дурная малпа. Табе падабаецца памыкаць жанчынамi, цi не так? Ты не Божы падарунак дамам?"
  Ён стаяѓ над ёй, гледзячы ѓнiз, яго вочы цвёрдыя, як агаты. Ён пацiснуѓ плячыма. "Калi ты збiраешся закацiць iстэрыку, - сказаѓ ён ёй, - закочвай цяпер. Паспяшайся". Прынцэса адкiнулася на спiнку канапы. Спаднiца з фая задралася, агаляючы панчохi. Яна глыбока ѓздыхнула, усмiхнулася i выпнула яму грудзi. - Мне трэба выпiць, - прамурлыкала яна. "Гэта было даѓно. Я... я буду жудасна дабра да цябе, жудасна дабра да цябе, калi ты толькi дазволiш мне...
  З бесстароннасцю, з усмешкай, якая не была нi жорсткай, нi добрай, Кiлмайстар стукнуѓ яе цудоѓны твар. У пакоi пачулася аплявуха, i на яе бледнай шчацэ засталiся чырвоныя плямы. Прынцэса скокнула на яго, драпаючы яго твар пазногцямi. плюнула на яго. Яму гэта спадабалася. У яе было шмат смеласцi. Хутчэй за ѓсё, яна ёй спатрэбiцца. Калi яна была выматана, ён сказаѓ: "Ты падпiсала кантракт. Ты будзеш адпавядаць гэтаму на працягу ѓсёй мiсii. Пасля гэтага мне ѓсё роѓна, што ты робiш, што з табой адбываецца. Ты ѓсяго толькi нанятая "пiао", i не важнiчай са мной. Рабi сваю працу i табе добра заплацяць. Не зробiш гэтага, i я здам цябе, i я здам цябе. пстрыкнуѓ пальцамi.
  Пры слове "пiяо" яна збялела як смерць. Гэта азначала "сабаку" горшую, самую танную з прастытутак. Прынцэса павярнулася да канапы i цiхенька заплакала. Картэр зноѓ зiрнуѓ на гадзiннiк, калi пачуѓся стук у дзверы. Прыкладна сiтавiна. Ён упусцiѓ двух белых мужчын, вялiкiх, але неяк несамавiта выглядалых. Гэта маглi быць турысты, бiзнэсмэны, урадавыя клеркi, хто заѓгодна. Гэта былi супрацоѓнiкi AX, дастаѓленыя з Манiлы Хоѓкам. У той момант персанал AX у Ганконгу быѓ дастаткова заняты. Адзiн з мужчын нёс невялiкi чамадан. Ён працягнуѓ руку, сказаѓшы: "Прэстан, сэр. Пацукi збiраюцца. Нiк Картэр згодна кiѓнуѓ.
  Iншы чалавек, якi прадставiѓся як Дыкенсан, сказаѓ: "Белыя i жоѓтыя, сэр. Яны паѓсюль". Нiк нахмурыѓся. - Нiякiх чорных пацукоѓ? Мужчыны абмянялiся поглядамi. Прэстан сказаѓ: "Не, сэр. Якiя чорныя пацукi. Цi павiнны яны быць?" Сувязь нiколi не была iдэальнай, нават у AX. Нiк сказаѓ iм забыцца пра чорныя пацукi. У яго былi свае ѓяѓленнi аб гэтым. Прэстан адкрыѓ свой чамадан i пачаѓ рыхтаваць невялiкi радыёперадавальнiк. Нiхто з iх не звярнуѓ увагi на дзяѓчыну на канапе. Цяпер яна перастала плакаць i ляжала, закапаѓшыся ѓ падушкi.
  Прэстан перастаѓ важдацца са сваiм рыштункам i паглядзеѓ на Нiка. "Як хутка вы хочаце звязацца з верталётам, сэр?" "Пакуль няма. Я нiчога не магу зрабiць, пакуль мне не патэлефануюць або не дашлюць паведамленне. Яны павiнны ведаць, што я тут. Чалавек па iмi Дыкенсан усмiхнуѓся. "Яны павiнны ведаць, сэр. Вы суправаджалiся сапраѓднай кавалькадай з аэрапорта. Два аѓтамабiлi ѓ тым лiку кiтайскi. Яны, здавалася, сачылi адно за адным, а таксама за вамi. I, вядома ж, Джонi Разумнiк. Кiлмайстар ухвальна кiѓнуѓ. - Ты яго таксама паслаѓ? Вы выпадкова не ведаеце яго пункт гледжання на гэта?" Абодва мужчыны пакiвалi галовамi. "Паняццi не маю, сэр. Мы былi вельмi здзiѓлены, убачыѓшы Джонi. Можа быць, гэта неяк звязана з чорнымi пацукамi, пра якiя вы пыталiся? - Магчыма. планую даведацца. Я ведаю Джонi шмат гадоѓ таму i... Зазванiѓ тэлефон. Нiк падняѓ руку. "Павiнна быць яны, ён узяѓ трубку: "Так?" Фрэнк Мэнiнг? Малады? Гэта быѓ ханьскi высокi голас, якi казаѓ на выдатнай англiйскай. Нiк сказаѓ: - Так. Гэта Фрэнк Мэнiнг....
  
  
  
  
  Iх доѓга хацелi падмануць гэтай хiтрасцю. Што i трэба было чакаць. Мэта складалася ѓ тым, каб звязацца з генералам Буланжэ, не папярэдзiѓшы ѓлады Ганконга цi Макао. як цiкава, так i выгадна наведаць Макао ѓ свой мядовы месяц, адразу. Без марнавання часу. Судна на падводных крылах прыйдзе туды з Ганконга ѓсяго за семдзесят пяць хвiлiн. Калi хочаце, мы арганiзуем транспарт". Я вось, iду ѓ заклад што вы згодны! Нiк сказаѓ: "Я сам арганiзую транспарт. I я не думаю, што паспею сёння. Ён паглядзеѓ на гадзiннiк. Чвэрць другога. Голас стаѓ рэзкiм. "Напэѓна, сёння! Нельга губляць час". "Не. Я не магу прыйсцi." "Тады сёння ѓвечары?" "Магчыма, але гэта будзе позна." Нiк усмiхнуѓся ѓ трубку. Уначы было лепш. Яму патрэбна была цемра для таго, што трэба было зрабiць у Макао. "Вельмi позна. Ну тады. На вулiцы Руа-дас-Лорчас ёсць гатэль "Знак Залатога Тыгра". Вы павiнны быць там у Гадзiну Пацука. З таварам. Гэта зразумела? З таварам - яе даведаюцца."
  - Я разумею. - Прыходзь адзiн, - сказаѓ голас. - Толькi ѓдваiх з ёй. Калi вы гэтага не зробiце або калi будзе нейкi падман, мы не можам несцi адказнасць за вашу бяспеку". "Мы будзем там", - сказаѓ Картэр. Ён павесiѓ трубку i павярнуѓся да двух аператыѓнiкаѓ AX. "Гэта будзе так. Уключы рацыю, Прэстан, i прывядзi сюды гэты верталёт. Хутка. Тады аддайце загад пачаць корак на Квiнс-роѓд. - Так, сэр! - Прэстан пачаѓ важдацца з перадатчыкам. Нiк паглядзеѓ на Дыкенсана. Я забыѓся. - Адзiнаццаць ночы, сэр.
  У вас ёсць з сабой кайданкi? Дыкенсан выглядаѓ крыху спалоханым. - Кайданкi, сэр? Не, сэр. Я не думаѓ - я маю на ѓвазе, што мне не сказалi, што ѓ гэтым будзе неабходнасць. Кiлмтэр кiнуѓ свае кайданкi мужчыну i кiѓнуѓ дзяѓчыне. Прынцэса ѓжо сядзела, яе вочы былi чырвонымi ад слёз, але выглядала круты i адчужанай. Нiк мог бы паспрачацца, што яна не шматлiкае страцiла. "Адвядзiце яе на дах, - скамандаваѓ Нiк. - Пакiньце яе багаж тут. У любым выпадку гэта ѓсяго толькi паказуха. Ты можаш зняць кайданкi, калi пасадзiш яе на борт, але ѓважлiва за ёй прыглядай. Яна тавар, i мы павiнны быць у стане паказаць гэта. Калi мы гэтага не зробiм, уся здзелка сарвецца Цiх. " голасам яна сказала: "Можна мне хаця б адну чарачку, калi ласка? Толькi адну?'
  Нiк пакруцiѓ галавой Дыкенсана. "Нiчога. Абсалютна нiчога, калi я не скажу. I не дазваляй ёй падмануць цябе. Яна паспрабуе. У гэтым яна вельмi мiлая". Прынцэса скрыжавала ногi з нейлонавай слiзкай, агаляючы вялiкую даѓжыню панчох i белую плоць. Дыкенсан усмiхнуѓся i Нiк. - Я шчаслiвы ѓ шлюбе, сэр. Я таксама працую над гэтым. Не хвалюйцеся. Прэстан зараз казаѓ у мiкрафон. "Сякера-Адзiн да Прадзiльшчыка-Адзiн. Пачаць мiсiю. Паѓтарыць - пачаць заданне. Ты чуеш мяне, Прадзiльшчык-Адзiн?" Бляшаны голас прашаптаѓ у адказ. "Гэта Прадзiльшчык-Адзiн для Сякеры-Адзiн. Я вас зразумеѓ. Уiлка. Зараз выходзiць. Кiлмайстар коратка кiѓнуѓ Дыкенсону. "Добра. Падымi яе туды хутка. Добра, Прэстан, пачнi корак. Мы не жадаем, каб нашы сябры iшлi за гэтым "верталётам". Прэстан паглядзеѓ на Нiка. "Вы думалi аб тэлефонах?" "Вядома, чорт вазьмi! Мы павiнны рызыкнуць. Але тэлефоны патрабуюць часу, а адсюль да раёна Сьюксi Вонг ѓсяго тры хвiлiны. "Так, сэр". Прэстан зноѓ пачаѓ гаварыць у мiкрафон. Пункты. Аперацыя "Заварка" пачалася. Паѓтарыце - аперацыя "Заварка" пачалася. дзяѓчыну без кайданкоѓ на дах гатэля. Верталёт AX проста спусцiѓся ѓнiз.
  
  Верталёт падняѓся, нахiлiѓшыся, яго верцяцца ротары адкiдалi воблака пылу i часцiц даху ѓ твар Картэр. Затым ён знiк, гучны матацыклетны гук зацiх, калi ён пайшоѓ на поѓнач, накiроѓваючыся да раёна Ван Чай i джонцы, якая чакае там. Нiк усмiхнуѓся. Гледачы, усе яны, ужо павiнны былi патрапiць у першы вялiкi корак, жудасную нават па ганконскiх мерках. Прынцэса будзе на борце джонкi праз пяць хвiлiн. Яны не збiралiся рабiць iм шмат добрага. Яны страцiлi яе. Iм спатрэбiцца час, каб знайсцi яе зноѓ, а часу ѓ iх не было. Нейкi час Кiлмайстар стаяѓ, гледзячы на ажыѓленую бухту, бачачы згрупаваныя будынка на Коѓлуне i зялёныя ѓзгоркi Новых Тэрыторый, якiя ѓзвышаюцца на заднiм плане. У гаванi стаялi амерыканскiя ваенныя караблi, а ва ѓрадавых пiрсаѓ швартавалiся брытанскiя ваенныя караблi. Паром насiлiся ѓзад i ѓперад, як апантаныя жукi. Дзе-нiдзе, як на востраве, так i ѓ Коѓлуне, ён бачыѓ чорныя шнары ад нядаѓнiх пажараѓ. Нядаѓна былi беспарадкi. Кiлмайстар павярнуѓся, каб пакiнуць дах. У яго таксама было не так шмат часу. Наблiжалася Гадзiна Пацука. Трэба было шмат зрабiць.
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 8
  
  
  Офiс ДЖОННI УАЙЗА знаходзiѓся на трэцiм паверсе трухлявага будынка на вулiцы Айс-Хаѓс, недалёка ад Конат-роѓд. Гэта быѓ раён маленькiх крам i крамак-зацiшных куткоѓ. На суседнiм даху нiткi локшыны сохлi на сонцы, як бялiзна, а каля ѓвахода ѓ будынак стаяла пластыкавая падстаѓка для кветак i на дзвярах была пацьмянелая медная таблiчка з надпiсам: "Джон Хой, прыватнае расследаванне". Хой Вядома. Дзiѓна, што гэта вылецела з яго галавы. Але ж Джонi называлi Разумнiкам з таго часу, як Картэр пазнаёмiѓся з iм. Нiк хутка i бясшумна падняѓся па лесвiцы. Калi Джонi быѓ унутры, ён хацеѓ заспець яго знянацку. Джонi павiнен быѓ так цi iнакш адказаць на некаторыя пытаннi. Лёгкi цi цяжкi шлях. На дзвярах з матавага шкла было напiсана iмя Джона Хоя на англiйскай i кiтайскай мовах. Нiк слаба ѓсмiхнуѓся кiтайскiм iероглiфам - па-кiтайску было цяжка выказаць расследаваннi. Джонi выкарыстоѓваѓ Тэл, якi, акрамя адсочвання i расследаваннi, таксама мог ухiляцца, прасоѓваць або падштурхоѓваць. Гэта азначала i шматлiкае iншае. Некаторыя з iх могуць быць прачытаныя як падвойны крыж.
  Дзверы былi прыадчынены. Нiк выявiѓ, што гэта яму не падабаецца, таму ён
  расхiнуѓ плашч, расшпiльваючы "Люгер" у кабуры новага тыпу "АХ", якой ён карыстаѓся ѓ апошнi час. Ён махнуѓ рукой, каб штурхнуць дзверы, калi пачуѓ гук бягучай вады. Нiк штурхнуѓ дзверы, хутка слiзгануѓ унутр, зачынiѓ дзверы, прыхiнуѓшыся да яе спiной. Ён адным хуткiм поглядам акiнуѓ адзiны маленькi пакой i яго дзiѓнае змесцiва. Ён выхапiѓ "люгер" з кабуры, каб прыцэлiцца ѓ высокага чарнаскурага мужчыну, якi мыѓ рукi ѓ туалеце ѓ куце. Мужчына не павярнуѓся, але яго вочы сустрэлiся з вачыма агента AX у брудным люстэрку над чарай. "Заставайся на месцы", сказаѓ Нiк. "Нiякiх рэзкiх рухаѓ i трымаць рукi на ѓвазе".
  Ён пацягнуѓся за сабой i замкнуѓ дзверы. Вочы - вялiкiя бурштынавыя вочы - глядзелi на яго ѓ люстэрка. Калi чалавек быѓ устрывожаны цi напалоханы, ён не паказваѓ гэтага. Ён з поѓным спакоем чакаѓ наступнага кроку Нiка. Нiк, накiраваѓшы "люгер" на чарнаскурага, зрабiѓ два крокi да стала, за якiм сядзеѓ Джонi Разумнiк. Рот Джонi быѓ адкрыты, i з кутка выцякала струменьчык крывi. Ён глядзеѓ на Нiка вачыма, якiя больш нiколi нiчога не ѓбачаць. Калi б ён мог казаць - Джонi нiколi не шкадаваѓ слоѓ, - Нiк мог бы ѓявiць, як ён кажа: "Мiкiл Палi! Стары прыяцель. Дай мне пяць. Рады цябе бачыць, хлопчык. ты мог бы гэта выкарыстоѓваць, прыяцель. Гэта каштавала мне дорага, так што мне прыйдзецца...-"
  Гэта было б нешта накшталт гэтага. Болей нiколi ён гэтага не пачуе. Днi жыцця Джонi падышлi да канца. Нож для паперы з нефрытавай дзяржальняй у яго сэрцы паклапацiѓся аб тым, каб Кiлмайстар ледзь-ледзь ссунуѓ Люгер. - Павярнiся, - сказаѓ ён чарнаскураму. "Трымай рукi ѓверх. Прыцiснiцеся да гэтай сцяны, тварам да яе, рукi над галавой". Мужчына падпарадкаваѓся без слоѓ. Нiк пляснуѓ i паляпаѓ яго па целе. Ён не быѓ узброены. Яго гарнiтур з дарогай на выгляд светлай поѓсцi з ледзь прыкметнай крэйдавай паласой прамок наскрозь. Ён адчуѓ пах гаванi Ганконга. Яго кашуля была падраная, а гальштук адсутнiчаѓ. На iм быѓ толькi адзiн чаравiк. Ён выглядаѓ як чалавек, якi перажыѓ нейкае калецтва; Нiк Картэр добра павесялiѓся
  i ён быѓ упэѓнены, што ведае, хто гэты чалавек.
  
  Нiшто з гэтага не адбiлася на яго абыякавым выразе асобы, калi ён махаѓ "люгерам" у бок крэсла. "Сядай." Чарнаскуры падпарадкаваѓся, яго твар быѓ абыякавым, бурштынавыя вочы не адрывалiся ад асобы Картэра. Ён быѓ самым прыгожым неграм, якога Нiк Картэр калi-небудзь бачыѓ. Гэта было ѓсё роѓна, што ѓбачыць чорнага Грэгары Пека. Бровы высокiя, i лёгкiя залысiны на скронях. Нос быѓ масiѓным i моцным, рот адчувальным i добра акрэсленым, скiвiца моцная. Мужчына ѓтаропiѓся на Нiка. Ён не быѓ нi чорным па-сапраѓднаму, - бронза i чорнае дрэва нейкiм чынам злiлiся ѓ гладкай палiраванай плоцi. Кiлмайстар паказаѓ на цела Джонi. - Ты забiѓ яго?
  "Так, я забiѓ яго. Ён здрадзiѓ мне, прадаѓ, а потым спрабаваѓ забiць". Нiк атрымаѓ два выразных i малаважных удару. Ён вагаѓся, спрабуючы разабрацца ѓ iх. Той, якога ён тут заспеѓ, - гаварыѓ на оксфардскай або старой iтонскай англiйскай. Беспамылкова вядомыя тоны вышэйшага класа, iстэблiшменту. Iншым важным момантам былi прыгожыя, асляпляльна белыя зубы мужчыны - усе яны былi падпiлаваны да вастрынi. Мужчына ѓважлiва назiраѓ за Нiкам. Цяпер ён усмiхнуѓся, паказваючы больш зубоѓ. Яны зiхацелi, як маленькiя белыя дзiды, на цёмнай скуры. У тоне звычайнай размовы, як быццам цела чалавека, якога ён толькi што прызнаѓ у забойстве, было вышэй за шэсць футаѓ, чарнаскуры сказаѓ: "Мае зубы бянтэжаць цябе, стары? Я ведаю, што яны робяць уражанне на некаторых людзей. На самай справе я iх не вiнавачу. Але я павiнен быѓ гэта зрабiць, нiчога не зробiш. Бачыш. племя. Ён працягнуѓ рукi, згiнаючы моцныя, дагледжаныя пальцы. Пасля пяцiсот гадоѓ палону. Так што я павiнен зрабiць сёе-тое, чаго я хацеѓ бы не рабiць. Атаясамляць сябе з маiм народам, разумееш. Падпiлаваныя зубы зноѓ блiснулi. - Насамрэч гэта проста палiтычныя хiтрыкi. Як вашыя кангрэсмены, калi яны носяць шлейкi.
  - Паверу вам на слова, - сказаѓ Нiк Картэр. - Чаму ты забiѓ Джонi? Негр выглядаѓ здзiѓленым. - Але я ж казаѓ табе, стары. Ён зрабiѓ мне брудную справу. Я наняѓ яго для невялiкай працы - мне жудасна не хапае iнтэлiгентных людзей, якiя размаѓляюць па-ангельску, па-кiтайску i па-партугальску - я наняѓ яго, i ён прадаѓ мяне. Хацеѓ забiць мяне мiнулай ноччу ѓ Макао - i зноѓ некалькi дзён таму, калi я вяртаѓся ѓ Ганконг на параходзе. Вось чаму я сцякаю крывёю, чаму я так выглядаю. Мне давялося плыць апошнiя паѓмiлi да берага "Я прыйшоѓ сюды, каб абмеркаваць гэта з мiстэрам Хоем. Я таксама хацеѓ атрымаць ад яго некаторую iнфармацыю. Ён быѓ вельмi злы, спрабаваѓ накiраваць на мяне пiсталет, i я выйшаѓ з сябе. У мяне сапраѓды вельмi кепскi характар. Я прызнаю, Так што, ледзь паспеѓ апомнiцца. мыѓся, калi вы прыйшлi. - Зразумела, - сказаѓ Нiк.
  "Ну добра, мiстэр Картэр. На самой справе ён не быѓ вялiкай стратай, цi не так?" "Ты ведаеш? Як?" Зноѓ усмешка. Кiлмайстар падумаѓ пра фатаграфii канiбалаѓ, якiя ён бачыѓ у старых нумарах National Geographic. - Вельмi проста, мiстэр Картэр. Я ведаю вас гэтак жа, як i вы, канешне ж, павiнны ведаць, хто я такi. Павiнен прызнацца, мая ѓласная разведвальная служба даволi прымiтыѓная, але ѓ мяне ёсць некалькi добрых агентаѓ у Лiсабоне, i мы даволi моцна належым на партугальскую разведку". Усмешка. "Яны сапраѓды вельмi добрыя. Яны вельмi рэдка нас падводзяць. У iх ёсць самае поѓнае дасье на вас, мiстэр Картэр, якое мне ѓдалося сфатаграфаваць. Цяпер яно знаходзiцца ѓ маёй штаб-кватэры недзе ѓ Анголе, разам з многiмi iншымi. Спадзяюся, вы не пярэчыце. Нiку прыйшлося засмяяцца. - Мне ад гэтага мала толку, так? Значыць, ты Сабхузi Аскар? Чорны падняѓся, не пытаючыся дазволу. Нiк трымаѓ пры сабе "люгер", але бурштынавыя вочы толькi зiрнулi на пiсталет i з грэбаваннем адмахнулiся ад яго. Чорны мужчына быѓ высокiм, Нiк выказаѓ здагадку, што яго рост шэсць футаѓ i тры цi чатыры цалi. Ён выглядаѓ як трывалы стары дуб. Цёмныя валасы былi злёгку пакрытыя iнеем на скронях, але Нiк не мог вызначыць яго ѓзрост. Гэта магло быць ад трыццацi да шасьцiдзесяцi. "Я прынц Соббур Аскар", - чорны раiс. сказаѓ ён. Цяпер на яго твары не было ѓсмешкi.
  "Мае людзi клiчуць мяне Думба - Леѓ! Я дазволю вам здагадацца, што могуць сказаць пра мяне партугальцы. Яны забiлi майго бацьку шмат гадоѓ таму, калi ён узначалiѓ першае паѓстанне. Яны думалi, што на гэтым усё скончана. Яны памылялiся. Я вяду свой народ да перамогi. Праз пяцьсот гадоѓ нарэшце-то мы выкiнем у порт. да карэнных народаѓ прыходзiць воля. Так будзе i ѓ нас. Ангола таксама будзе вольная.
  "Я на вашым баку", - сказаѓ Кiлмайстар. "Ва ѓсякiм разе, у гэтым. А зараз як наконт таго, каб выйсцi са спрэчак i абмяняцца iнфармацыяй. Вока за вока. Прамое пагадненне?" Зноѓ шматзначная ѓсмешка. Прынц Аскары вярнуѓся да свайго оксфардскага акцэнту. "Прабач, стары. Я схiльны да напышлiвасцi. Ведаю, благая звычка, але людзi ѓ мяне дома гэтага чакаюць. У маiм племенi, па сутнасцi таксама, правадыр не мае рэпутацыi аратара, калi ён не i аддаецца тэатральнаму мастацтву". - Ухмыльнуѓся Мiк. Ён пачынаѓ кахаць прынца. Не давяраць яму, як i ѓсiм. - Пашкадуй мяне, - сказаѓ ён. - Я таксама думаю, што нам трэба прыбрацца адсюль да д'ябла. Ён тыцнуѓ вялiкiм пальцам у бок трупа Джонi Разумнiка, якi быѓ самым незацiкаѓленым назiральнiкам гэтага абмену.
  "Мы б не хацелi, каб нас злавiлi з гэтым. Палiцыя Ганконга даволi банальна ставiцца да забойстваѓ". Прынц сказаѓ: "Я згодзен. Нiводны з iх не жадае звязвацца з палiцыяй. Але я не магу выйсцi вось так, стары. Прыцягваць занадта шмат увагi". - Ты добра сюды дабраѓся, - коратка сказаѓ Нiк. "Гэта Ганконг! Знiмiце другi чаравiк i шкарпэткi. Надзеньце палiто на руку i iдзiце басанож. iсцi." Князь Аскар здымаѓ чаравiк i шкарпэткi. - Лепш я вазьму iх з сабой. У рэшце рэшт прыйдзе палiцыя, а гэтыя туфлi зроблены ѓ Лондане. Калi яны знойдуць хаця б аднаго...
  - Добра, - раѓнуѓ Нiк. - Добрая думка, Прынц, але ды добра! - Чорны мужчына холадна паглядзеѓ на яго. - З прынцам так не гавораць, стары. Кiлмайстар паглядзеѓ у адказ. . "Я прапаную. А цяпер давай - вырашайся. I не спрабуй мяне падмануць. У цябе праблемы, i ѓ мяне таксама. Мы патрэбныя адзiн аднаму. Можа быць, мы патрэбныя табе больш, чым я маю патрэбу ѓ табе, але ѓсё роѓна. Як наконт гэтага? Прынц зiрнуѓ на цела Джонi Разумнiка. - Ты, здаецца, паставiѓ мяне ѓ нявыгаднае становiшча, . разумна з майго боку, цi не так? - Залежыць ад таго, хто я...
  - Калi мы зможам гуляць у мяч разам, можа быць, мне не давядзецца нiкому расказваць. - Выпалiѓ у Нiк. - Вы бачыце жабрака, - сказаѓ ён. - У мяне няма эфектыѓнага персаналу ѓ Ганконгу. Трое маiх лепшых людзей былi забiтыя мiнулай ноччу ѓ Макао, у пастцы для мяне. У мяне няма адзення, няма дзе пераначаваць i вельмi мала грошай, пакуль я не змагу звязацца з некаторымi сябрамi. Так, мiстэр Картэр, я думаю, што нам давядзецца гуляць у мяч разам. Мне падабаецца гэты выраз. Амерыканскi слэнг такi выразны".
  Нiк меѓ рацыю. Нiхто не звяртаѓ увагi на басаногага прыгожага асмуглага мужчыну, пакуль яны iшлi па вузкiх ажыѓленых вулачках сектара Ван Чай. "Сiнi мандарын" ён пакiнуѓ у фургоне пральнi, i зараз зацiкаѓленыя бакi будуць лiхаманкава спрабаваць знайсцi дзяѓчыну. Ён выйграѓ крыху часу перад Гадзiнай Пацука. Цяпер ён павiнен выкарыстоѓваць гэта з карысцю. Кiлместэр ужо сфармуляваѓ план. Гэта была поѓная змена, рэзкае адхiленне ад схемы, якую так старанна распрацаваѓ Хоук. Але зараз ён быѓ у полi, а ѓ полi ѓ яго заѓсёды быѓ карт-бланш. Тут ён уласны бос - i ён будзе несцi ѓсю адказнасць за няѓдачу. Нi Хоук, нi ён не маглi ведаць, што прынц з'явiцца вось так, гатовы да ѓгоды. Было б злачынна, горш чым недарэчна, не скарыстацца гэтым.
  Кiлмайстар так i не зразумеѓ, чаму ён абраѓ бар Rat Fink на Хэнэсi-роѓд. Вядома, яны скралi iмя нью-ёркскай кавярнi, але ён нiколi не быѓ у нью-ёркскай установе. Пазней, калi ѓ яго было час усё абдумаць, Нiк прызнаѓ, што ѓсю аѓру мiсii, пах, мiязмы забойства i падману, а таксама ѓцягнутых людзей лепш за ѓсё можна выказаць словамi: Пацучыны Фiнк. Звычайны сутэнёр бадзяѓся перад барам Rat Fink. Ён лiслiва ѓсмiхнуѓся Нiку, але нахмурыѓся, гледзячы на басаногага Прынца. Кiлмайстар адштурхнуѓ мужчыну ѓ бок, кажучы на кантонскiм дыялекце: "Цьфу-цьфу-цьфу, у нас ёсць грошы, i нам не патрэбныя дзяѓчыны. Правальвай". Калi пацукi i заходзiлi ѓ бар, то iх было не надта шмат. Было рана. Два амерыканскiя маракi размаѓлялi i пiлi пiва ѓ бары. Вакол не было нi спявачак, нi танцорак. Афiцыянтка ѓ эластычных штанах i кветкавай блузцы правяла iх да кiёска i прыняла заказ. Яна пазяхала, вочы апухлi i, вiдавочна, толькi што прыйшла на дзяжурства. Яна нават не зiрнула на босыя ногi прынца. Нiк пачакаѓ, пакуль прынясуць напоi. Затым ён сказаѓ: "Добра, прынц. Давайце высветлiм, цi вядзем мы справу - вы ведаеце, дзе генерал Агюст Буланжэ?" "Вядома. Я быѓ з iм учора. У гатэлi "Тай Iп" у Макао. У яго там ёсць Каралеѓскi люкс. Ён хацеѓ бы, каб Нiк прагледзеѓ яго пытанне. "Генерал, - сказаѓ Прынц, - пакутуе манiяй велiчы. Карацей кажучы, стары, ён трошкi не ѓ сабе. Доцi, ты ведаеш. Чокнуты. Кiлмайстар быѓ крыху здзiѓлены i вельмi зацiкаѓлены. Ён не разлiчваѓ на гэта. Як i Хоук. Нiчога ѓ iх неапрацаваных справаздачах разведкi не ѓказвалася на гэта.
  "Ён сапраѓды пачаѓ зрывацца, калi французаѓ выгналi з Алжыра, - працягваѓ прынц Аскары. - Вы ведаеце, ён быѓ нязломным з усiх нязломных. Так i не памiрыѓся з дэ Голем. Як кiраѓнiк ААС ён патураѓ катаванням, якiх саромелiся нават французы. Нарэшце яны прыгаварылi яго да смерцi. Анголу. На гэты раз Нiк сфармуляваѓ пытанне словамi. - Навошта ты прыняѓ яго, калi ён псiх?
  Мне патрэбен быѓ генерал. гэта вясёлы выдатны генерал, вар'ят цi не. Па-першае, ён ведае партызанскую вайну! Навучыѓся гэтаму ѓ Алжыры. Гэта тое, пра што не ведае нiводзiн генерал з дзесяцi тысяч. Нам удалося добра схаваць той факт, што ён псiх. Цяпер, вядома, ён зусiм звар'яцеѓ. Ён хоча забiць мяне i ѓзначалiць паѓстанне ѓ Анголе, маё паѓстанне. Ён уяѓляе сябе дыктатарам. Нiк Картэр кiѓнуѓ. Хоук быѓ вельмi блiзкi да праѓды. Ён сказаѓ: "Вы выпадкова не бачылi нейкага палкоѓнiка Чун Лi ѓ Макао? Ён кiтаец. Не тое, каб вы ведалi, але ён вялiкi бос у iх контрвыведцы. Ён той чалавек, якога я сапраѓды хачу". Нiка здзiвiла, што Прынц зусiм не здзiвiѓся.
  Ён чакаѓ большай рэакцыi цi, прынамсi, здзiѓлення. Прынц толькi кiѓнуѓ: "Я ведаю вашага палкоѓнiка Чун Лi. Учора ён таксама быѓ у гатэлi Тай Iп. Мы ѓтрох, я, генерал i палкоѓнiк Лi, павячэралi i выпiлi, а затым паглядзелi фiльм. Увогуле, даволi прыемны дзень. Улiчваючы, што яны планавалi забiць мяне пазней. Яны зрабiлi памылку. I дзве памылкi. яны думалi, што я памру, яны не знайшлi часу зманiць аб сваiх планах цi схаваць iх. дзяѓчына?Прынцэса Моргана ды Гама? Вельмi важна, каб яна была ѓ мяне, а не ѓ генерала. Вось сёе-тое, што магло б дайсцi да вас - вы не хацелi б ведаць?"
  "Вядома, - сказаѓ прынц Аскары. - Я павiнен усё ведаць. Я павiнен убачыць прынцэсу, пагаварыць з ёй i паспрабаваць пераканаць яе падпiсаць некаторыя дакументы. Я не жадаю ёй зла, даѓнiна ... Яна такая мiлая. Шкада, што яна так зневажае сябе.
  Нiк сказаѓ: "Вы згадалi, што глядзелi фiльм? Фiльмы аб прынцэсе?" На прыгожых смуглых рысах прынца мiльганула агiда. - Так. Мне самому такiя рэчы не падабаюцца. Думаю, i палкоѓнiку Лi таксама. Бо чырвоныя вельмi маральныя! За выключэннем забойстваѓ. Гэта генерал Буланжэ без розуму ад прынцэсы. Я бачыѓ, як ён пускаѓ слiны i "Працаваѓ над фiльмамi. Ён паѓтарае яго прагляд зноѓ i зноѓ. Ён жыве ѓ парнаграфiчным сне. Я думаю, што генерал быѓ iмпатэнтам на працягу многiх гадоѓ i што гэтыя фiльмы, адны толькi кадры, вярнулi яго да жыцця". Вось чаму ён так прагне займець дзяѓчыну. Вось чаму, калi яна ѓ мяне будзе, я змагу аказаць моцны цiск на генерала i на Лiсабон. Я найбольш хачу яе, мiстэр Картэр. Я павiнен!
  Картэр цяпер дзейнiчаѓ сам па сабе, без санкцыi цi сувязi з Хоѓкам. Быць па гэтым. Калi б канечнасць была адпiлаваная, то гэта была б яго заднiца. Ён закурыѓ цыгарэту, даѓ Прынцу i, прыжмурыѓшы вочы, вывучыѓ мужчыну скрозь клубы дыму. Адзiн з матросаѓ упусцiѓ манеты ѓ музычны аѓтамат. Дым трапляѓ у вочы. Гэта здавалася дарэчным. Нiк сказаѓ: "Магчыма, мы зможам весцi справы, прынц. Гуляць у мяч. Для гэтага мы павiнны давяраць адзiн аднаму ѓ пэѓнай ступенi, давяраць табе да кута з партугальскай патакай". Усмешка ... Бурштынавыя вочы блiснулi на Нiка. - Як i я вам, мiстэр Картэр. - У такiм выпадку, прынц, нам давядзецца паспрабаваць заключыць здзелку. Давайце паглядзiм на яе ѓважлiва - у мяне ёсць грошы, у вас няма. У мяне ёсць арганiзацыя, у вас няма. ведаю, дзе Прынцэса, вы не ведаеце. Я ѓзброены, а вы не. З iншага боку, у вас ёсць iнфармацыя, якая мне патрэбная. Я не думаю, што вы ѓжо расказалi мне ѓсё, што ведаеце. Мне таксама можа спатрэбiцца вашая фiзiчная дапамога".
  Хоук папярэдзiѓ, што Нiк павiнен адправiцца ѓ Макао адзiн. Нiякiя iншыя агенты AX не могуць быць скарыстаны. Макао - гэта не Ганконг. ", але ѓ рэшце рэшт яны звычайна супрацоѓнiчалi. Партугальцы - зусiм iншая справа. Яны былi такiмi ж забiяцкiмi, як любы маленькi сабачка, брэшучы на мастыфаѓ. Нiколi не забывайце, - сказаѓ Хоук, - выспы Зялёнага Мыса i тое, што там закапана".
  Прынц Аскары працягнуѓ моцную цёмную руку. "Я гатовы заключыць з вамi дамову, мiстэр Картэр. Скажам так, на час гэтага надзвычайнага становiшча? Я прынц Анголы, i я нiколi не парушаѓ свайго слова нi перад кiм. Кiлмайстар чамусьцi паверыѓ яму. Але ён не крануѓ працягнутай рукi. Па-першае, давайце ѓсё вытлумачым. Як у старым жарце? адхапiѓ руку. Трохi панура сказаѓ: - Як пажадаеце, мiстэр Картэр. - Нам не патрэбен увесь гэты пратакол памiж двума галаварэзамi, якiя намышляюць крадзеж i забойства". Прынц кiѓнуѓ. "I вы, сэр, можаце называць мяне Аскi. Так мяне звалi ѓ школе ѓ Ангельшчыне. А зараз? - А цяпер, Аскi, я хачу ведаць, чаго ты хочаш. Менавiта так. Коратка. Што вас задаволiць?
  Прынц пацягнуѓся за чарговай цыгарэтай Нiка. "Гэта дастаткова проста. Мне патрэбна прынцэса ды Гама. Прынамсi, на некалькi гадзiн. Тады вы можаце атрымаць за яе выкуп. У генерала Буланжэ чамадан, поѓны неапрацаваных брыльянтаѓ. Гэты палкоѓнiк Чун Лi хоча алмазаѓ. Гэта вельмi сур'ёзная страта для мяне. Майму паѓстанню заѓсёды патрэбныя грошы." Кiлмайстар крыху адсунуѓся ад стала. Ён пачаѓ крыху разумець. "Мы маглi б, - мякка сказаѓ ён, - проста знайсцi iншы рынак для вашых неапрацаваных алмазаѓ". Гэта была своеасаблiвая балбатня, шэрая хлусня. I, можа быць, Хоук зможа гэта зрабiць. Па-свойму i выкарыстоѓваючы свае ѓласныя своеасаблiвыя i падступныя сродкi, Хоук валодаѓ такой жа сiлай, як i Дж. Эдгар.
  Мо гэта так. - I, - сказаѓ прынц, - я павiнен забiць генерала Буланжэ. Ён намышляѓ супраць мяне змова амаль з самага пачатку. Яшчэ да таго, як звар'яцеѓ, як цяпер. Я нiчога не зрабiѓ для гэтага, таму што ён быѓ мне патрэбен. Нават зараз На самой справе я не хачу яго забiваць, але адчуваю, што павiнен. Калi б маiм людзям удалося займець дзяѓчыну i плёнку ѓ Лондане... Прынц пацiснуѓ плячыма. - Але не забiѓ. Вы ѓсiх пабiлi. Цяпер я павiнен асабiста паклапацiцца аб тым, каб генерала прыбралi з дарогi. "I гэта ѓсё?" Прынц зноѓ пацiснуѓ плячыма. "На дадзены момант гэтага дастаткова. Можа быць, занадта шмат. Узамен я прапаную сваё поѓнае супрацоѓнiцтва. Я нават буду падпарадкоѓвацца вашым загадам. Я аддаю загады i не прымаю iх паблажлiва. Мне, натуральна, спатрэбiцца зброя". - Натуральна. Мы пагаворым пра гэта пазней.
  Нiк Картэр паклiкаѓ афiцыянтку пальцам i замовiѓ яшчэ дзве порцыi. Пакуль яны не прыйшлi, ён лянiва глядзеѓ на цёмна-сiнi балдахiн з марлi, якi хаваѓ бляшаную столь. Пазалочаныя зоркi выглядалi безгустоѓна ѓ паѓдзённым святле. Амерыканскiя матросы ѓжо сышлi. Акрамя iх самiх, месца было пустэльным. Нiк падумаѓ, цi не звязана верагоднасць тайфуну з адсутнасцю бiзнесу. Ён зiрнуѓ на свой наручны гадзiннiк, параѓнаѓшы яго з гадзiннiкам Пенрода з авальнай шкалой. Чвэрць трэцяга, Час Малпы. Да гэтага часу, улiчваючы ѓсе акалiчнасцi, гэта быѓ добры працоѓны дзень. Князь Аскары таксама маѓчаѓ. Калi мама-сан выслiзнула, шамацячы эластычнымi штанамi, ён сказаѓ: "Ты згодзен, Нiк? З гэтымi трыма рэчамi?" Кiлмайстар кiѓнуѓ. - Я згодзен. Але забойства генерала - гэта ваш клопат, а не мой. Калi вас схопяць копы Макао цi Ганконга, я вас не ведаю. Нiколi вас раней не бачыѓ. "Вядома." - Добра. Я дапамагу вам вярнуць вашыя неапрацаваныя дыяменты, калi гэта не перашкодзiць маёй уласнай мiсii.
  Гэтая дзяѓчына, я дазволю вам пагаварыць з ёй. Я не буду мяшаць ёй падпiсваць дакументы, калi яна захоча iх падпiсаць. Насамрэч, мы возьмем яе з сабой сёння ѓвечары. У Макао. У якасцi гарантыi маёй добрасумленнасцi. Таксама як прынаду, прынаду, калi нам гэта патрэбна. I калi яна з намi, Аскi, гэта можа даць табе дадатковы стымул для выканання сваёй ролi. Ты захочаш захаваць ёй жыццё". Толькi погляд на вострыя зубы. "Я бачу, што цябе не пераацанiлi, Нiк. Цяпер я разумею, чаму ваша партугальскае дасье = я ж казаѓ вам, што ѓ мяне ёсць фотакопiя, чаму яна пазначана: Perigol Tenha cuidador Dangerous. Будзь асцярожны.
  Усмешка Кiлмайстра была ледзяной. - Я усцешаны. Цяпер, Аскi, я хачу ведаць сапраѓдную прычыну, па якой партугальцы так iмкнуцца вывесцi прынцэсу са звароту. Каб змясцiць яе ѓ прытулак. О, я ведаю крыху пра яе маральную распусту, пра дрэнны прыклад, якi яна падае ѓсяму свету, але гэтага недастаткова. Павiнна быць болей. Калi б кожная краiна саджала пад замак сваiх п'янiц, наркаманаѓ i шлюх толькi для абароны iмiджу, не было б клеткi, дастаткова вялiкi, каб змясцiць iх. Я думаю, вы ведаеце сапраѓдную прычыну. Я думаю, што гэта неяк зьвязана з гэтым яе дзядзькам, гэтай вялiкай шышкай у партугальскiм кабiнеце, Луiсам ды Гамай". Ён усяго толькi паѓтараѓ думкi Хоѓка.
  Стары ѓчуѓ вялiкi пацук сярод дробных грызуноѓ i папрасiѓ Нiка праверыць яго тэорыю, калi гэта магчыма. Насамрэч Хоуку патрэбен быѓ крынiца контрцiску на партугальцаѓ, нешта, што ён мог бы перадаць наверх, i гэта можна было б выкарыстоѓваць для палягчэння сiтуацыi ѓ Каба-Вэрдэ. Прынц узяѓ яшчэ адну цыгарэту i запалiѓ яе, перш чым яму адказаѓ.
  "Вы маеце рацыю. Ёсць яшчэ сёе-тое. Значна большае. Гэта, Нiк, вельмi непрыемная гiсторыя. "Гнюсныя гiсторыi - гэта мая праца, - сказаѓ Кiлмайстар.
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 9
  
  МIНI-КАЛОНIЯ Макао размешчана прыкладна ѓ сарака мiлях на паѓднёвы захад ад Ганконга. Партугальцы жывуць там з 1557 года, i цяпер гэтаму праѓленню пагражае гiганцкi Чырвоны Цмок, якi вырыгае агонь, серу i нянавiсць. Гэты маленечкi зялёны кавалачак Партугалii, якi ненадзейна прыляпiѓся да вялiзнай дэльты ракi Жамчужнай i Вест-Рывер, жыве мiнулым i пазычаным часам. Аднойчы Чырвоны Цмок паднiме кiпцюр, i гэта будзе канец. Тым часам Макао - абложаны паѓвостраѓ, якi падпарадкоѓваецца ѓсiм капрызам жыхароѓ Пекiна. Кiтайцы, як сказаѓ прынц Аскары Нiку Картэру, захапiлi горад ва ѓсiм, акрамя назвы. "Гэты ваш палкоѓнiк Чун Лi, - сказаѓ Прынц, - цяпер аддае загады партугальскаму губернатару. Партугальцы спрабуюць зрабiць добрую мiну, але нiкога гэтым не падманваюць. Палкоѓнiк Лi шчоѓкае пальцамi, i яны падскокваюць. Цяпер ваеннае становiшча i чырвонагвардзейцаѓ больш, чым войскаѓ Мазамбiка. Гэта было для мяне для мяне. гарнiзонных войскаѓ.Яны чорныя. Я крыху гавару на iх мове.
  
  Нiк быѓ больш чым задаволены становiшчам рэчаѓ у Макао. Беспарадкi, рабаваннi i падпалы, запалохванне партугальцаѓ, пагрозы адключыць электрычнасць i ваду з мацерыка - усё гэта будзе працаваць на яго карысць. Ён збiраѓся задаволiць тое, што на мове AX звалася пякельным рэйдам. Невялiкi хаос спрацуе на яго баку. Кiлмайстар не малiѓся Хунгу аб дрэнным надвор'i, але папрасiѓ трох тангарскiх маракоѓ зрабiць гэта. Здавалася, гэта акупiлася. Вялiкая марская джонка ѓжо амаль пяць гадзiн няѓхiльна iшла на захад-паѓднёвы захад, ротангавыя ветразi з крыламi кажана цягнулi яе так блiзка да ветру, як толькi можа плыць джонка. Сонца даѓно схавалася ѓ распаѓзаецца чорнай кучы аблокаѓ на захадзе. Вецер, гарачы i вiльготны, дзьмуѓ хаатычна, то налятаючы, то выносячыся невялiкiмi выблiскамi лютасцi i рэдкiмi лiнейнымi шкваламi. Ззаду iх, на ѓсход ад Ганконга, палова нябеснай чары была акрэслена цёмна-сiнiм прыцемкам; другая палова перад iмi была бурай, злавеснай, цёмнай мешанiнай, дзе зiхацелi маланкi.
  Нiк Картэр, у некаторым родзе марак, нароѓнi са ѓсiмi астатнiмi якасцямi, якiмi павiнен быѓ быць першакласны агент AX, адчуваѓ якi насоѓваецца шторм. Ён вiтаѓ гэта, як вiтаѓ беспарадкi ѓ Макао. Але ён хацеѓ буры - толькi буры. Ня тайфун. Сампанавы рыбалоѓны флот Макао, кiраваны патрульнымi катэрамi чырвоных кiтайцаѓ, гадзiну назад знiк у цемры на захадзе. Нiк, князь Аскары i дзяѓчына разам з трыма мужчынамi-тангарцамi ляжалi навiдавоку ѓ сампанавай флатылii, робячы выгляд, што лавiлi рыбу, пакуль iмi не зацiкавiлася канонерская лодка. Яны былi ѓдалечынi ад мяжы, але калi кiтайская кананерка наблiзiлася, Нiк аддаѓ загад, i яны паляцелi па ветры. Нiк рабiѓ стаѓку на тое, што кiтайцы не захочуць iнцыдэнту ѓ мiжнародных водах, i стаѓка акупiлася. Усё магло пайсцi па-любому, i Нiк гэта ведаѓ. Кiтайцаѓ было цяжка зразумець. Але трэба было рызыкнуць: калi сцямнее, Нiк павiнен быць у двух гадзiнах язды ад Пэнлаа-Пойнт. Нiк, прынц i прынцэса ды Гама былi ѓ труме джонкi. Праз паѓгадзiны яны пакiнуць яго i даплывуць да кропкi. Усе трое былi апранутыя як кiтайскiя рыбакi.
  
  Картэр быѓ у чорных джынсавых штанах i куртцы, гумовых туфлях i канiчнай саламянай шапцы ад дажджу. Ён, апроч люгера i штылета, меѓ пад курткай пояс з гранатамi. Да яго шыi на скураным папружцы быѓ падвешаны траншэйны нож з дзяржальняй у выглядзе кастэта. Прынц таксама меѓ траншэйны нож i цяжкi аѓтаматычны пiсталет 45-га калiбра ѓ кабуры на плячы. Дзяѓчына не была ѓзброена. Джонка рыпела, стагнала i боѓталася ѓ моры. Нiк палiѓ i глядзеѓ на Прынца i Прынцэсу. Сёння дзяѓчына выглядала нашмат лепш. Дыкенсан паведамiѓ, што яна дрэнна ела i дрэнна спала. Яна не прасiла выпiѓку цi наркотыкi. Курачы смярдзючую цыгарэту Great Wall, агент AX назiраѓ, як яго таварышы размаѓляюць i зноѓ i зноѓ смяюцца. Гэта была iншая дзяѓчына. Марское паветра? Вызваленне з-пад варты? (Яна ѓсё яшчэ была яго палоннiцай.) Той факт, што яна была цвярозай i не ѓжывала наркотыкi? Цi камбiнацыя ѓсiх гэтых рэчаѓ? Killmaster крыху нагадваѓ Пiгмалiёна. Ён не быѓ упэѓнены, што яму падабаецца гэтае пачуццё. Гэта яго раздражняла.
  Прынц гучна засмяяѓся. Дзяѓчына далучылася да яе, яе смех стаѓ мякчэй, з адценнем пiянiсiма. Нiк злосна паглядзеѓ на iх. Нешта яго турбавала, i будзь ён пракляты, калi б ведаѓ, што Х быѓ больш чым задаволены Аскi. Цяпер ён амаль давяраѓ гэтаму чалавеку - да таго часу, пакуль iх iнтарэсы супадаюць. Дзяѓчына аказалася паслухмянай i максiмальна саступлiвай. Калi яна i была напалохана, гэта нiяк не адбiлася на зялёных вачах. Яна адмовiлася ад бялявага парыка. Яна зняла порхаѓку i правяла тонкiм пальцам па коратка падстрыжаным цёмным валасам. У цьмяным святле адзiнага лiхтара яны зiхацелi, як чорная шапка. Прынц нешта сказаѓ, i яна зноѓ засмяялася. Нiводны з iх не аказваѓ вялiкую ѓвагу Нiку. Яны выдатна ладзiлi, i Нiк не мог вiнавацiць яе за гэта. Яму падабаѓся Аскi - i з кожнай хвiлiнай усё больш. Чаму ж тады, пытаѓся ѓ сябе Нiк, у яго праяѓляюцца сiмптомы той жа старой цемры, якая - уразiла яго ѓ Лондане? Ён працягнуѓ вялiкую руку да святла. Устойлiвы як скала. Ён нiколi не адчуваѓ сябе лепш, нiколi не быѓ у лепшай форме. Мiсiя iшла добра. Ён быѓ упэѓнены, што справiцца, таму што палкоѓнiк Чун Лi быѓ быѓ не ѓпэѓнены ѓ сабе, i гэта павiнна было змянiць сiтуацыю.
  Навошта ж адзiн з тангарскiх рыбакоѓ зашыпеѓ на яго з люка. Нiк падняѓся са свайго картэжа i падышоѓ да люка. - Што гэта, Мiн? Мужчына прашаптаѓ на пiнжыне. "Мы вельмi блiзка падышлi да Penha bimeby." Кiлмайстар кiѓнуѓ. "Як блiзка зараз?" Джонка ѓздымалася i гойдалася, калi вялiкая хваля ѓдарыла яе. "Можа, мiля... Не падыходзь занадта блiзка, я думаю, не. У ды шмат шмат Чырвоных лодак, я думаю, чорт вазьмi! Можа?" Нiк ведаѓ, што тангары нервуюцца. Яны былi добрымi людзьмi, прадстаѓленымi брытанцамi вельмi подла, але яны ведалi, што адбудзецца, калi iх зловяць Чыкам. Будзе прапагандысцкi працэс i шмат шумiхi, у рэшце рэшт будзе тое ж самае - мiнус тры галавы.
  Мiля была настолькi блiзка, наколькi яны маглi спадзявацца дабрацца. Рэшту шляху iм давядзецца плыць. Ён зноѓ паглядзеѓ на Тангара. "Надвор'е? Бура? Той-джунг?" Мужчына пацiснуѓ блiскучымi жылiстымi плячыма, мокрымi ад марской вады. - Можа быць. Хто падкажа? Нiк павярнуѓся да сваiх спадарожнiкаѓ. "Добра, вы двое. Гэта ѓсё. Пайшлi". Прынц, паблiскваючы сваiм вострым позiркам, дапамог дзяѓчыне падняцца на ногi. Яна холадна паглядзела на Нiка. "Мы паплывем зараз, я мяркую?" "Добра. Мы паплывем. Гэта будзе нескладана. Прылiѓ правiльны, i нас прыцягне да берага. Зразумелi? Не кажыце! Я буду казаць усё шэптам. Вы кiѓнеце галовамi, што разумееце, калi разумееце. Нiк пiльна паглядзеѓ на прынца. "Ёсць пытаннi? Ты сапраѓды ведаеш, што рабiць? Калi, дзе, чаму, як?" Яны паѓтаралi гэта зноѓ i зноѓ. Аскi кiѓнуѓ. "Вядома, стары. Лiтаральна ѓсё зразумеѓ. Ты забываешся, што некалi я быѓ брытанскiм камандас. Вядома, тады я быѓ усяго толькi падлеткам, але..."
  
  - Пакiнь гэта для сваiх мемуараѓ, - коратка сказаѓ Нiк. "Ну давай жа." Ён пачаѓ падымацца па лесвiцы ѓверх праз люк. Ззаду яго ён пачуѓ цiхi смех дзяѓчыны. Сука, падумаѓ ён i зноѓ уразiѓся яго дваiстым стаѓленнi да яе. Кiлмайстар ачысцiѓ свой розум. Час забойства быѓ пад рукой, фiнальны спектакль вось-вось мусiѓ пачацца. Усе патрачаныя грошы, выкарыстаныя сувязi, iнтрыгi, хiтрыкi i махiнацыi, разлiтая кроѓ i закапаныя целы - зараз гэта наблiжалася да апагею. Адплата была блiзкая. Падзеi, якiя пачалiся за некалькi дзён, месяцаѓ i нават гадоѓ да гэтага, падыходзiлi да свайго апагею. Былi б пераможцы i былi б прайграѓшыя. Шарык рулеткi ходзiць па крузе - i дзе ён спыняецца, нiхто не ведае. . . .
  Праз гадзiну ѓсе трое ѓжо тулiлiся сярод чорных, каламутна-зялёных скал недалёка ад Пенья-Пойнт. Адзенне кожнага была загорнута ѓ шчыльны непрамакальны вузел. Нiк i прынц трымалi зброю. Дзяѓчына была голая, але ѓ маленькiх трусiках i станiку. Зубы ѓ яе стукалi, а Нiк прашаптаѓ Аскi: "Цiха!" Гэты ахоѓнiк iдзе прама ѓздоѓж набярэжнай падчас свайго абыходу. У Ганконгу яго падрабязна праiнфармавалi аб звычках партугальскага гарнiзона. Але цяпер, калi кiтайцы фактычна кантралююць сiтуацыю, яму давядзецца гуляць на слых. Прынц, не падпарадкоѓваючыся загаду, прашаптаѓ у адказ: "Ён дрэнна чуе пры такiм ветры, стары. Кiлмайстар ткнуѓ яго локцем у рэбры. - Заткнi яе! Вецер нясе гук, пракляты ты дурань. Яе чуваць у Ганконгу, вецер дзьме i мяняе кiрунак. дзяѓчыну i зацiснуѓ ёй рот далонню. Ён пройдзе праз некалькi хвiлiн. Я прынясу табе гэтую ѓнiформу".
  
  Прынц сказаѓ: "Ведаеце, я сам магу гэта зрабiць. Я абвык забiваць сабе на мяса". Кiлмайстар заѓважыѓ дзiѓнае параѓнанне, але адмахнуѓся ад яго. Да яго ѓласнага здзiѓлення, у iм спела адна з яго нячастых халодных лютасцяѓ. Ён уклаѓ штылет у руку i прыцiснуѓ яго да аголеных грудзей прынца. - Гэта другi раз за хвiлiну, калi ты не падпарадкоѓваешся загаду, - люта сказаѓ Нiк. - Зрабi гэта яшчэ раз, i ты пашкадуеш, прынц. Аскi не адхiснуѓся ад штылета. Затым Аскi цiхенька ѓсмiхнуѓся i паляпаѓ Нiка па плячы. Усё было ѓ парадку. Праз некалькi хвiлiн Нiку Картэру прыйшлося забiць простага чарнаскурага, якi прыехаѓ за тысячы мiль з Мазамбiка, каб раззлаваць яго, за папрокi, якiя ён не мог бы зразумець, калi б ён ведаѓ iх. Гэта павiнна было быць чыстае забойства, таму што Нiк не адважыѓся пакiнуць сляды сваёй прысутнасцi ѓ Макао. Ён не мог выкарыстоѓваць свой нож, кроѓ сапсавала б форму, таму яму прыйшлося душыць чалавека ззаду. Вартавы памiраѓ цяжка i Нiк, крыху пыхкаючы, вярнуѓся да зрэзу вады i тройчы стукнуѓ рукоятью свайго траншэйнага нажа па скале. Прынц i дзяѓчына выйшлi з мора. Нiк не стаѓ затрымлiвацца. "Там, наверсе", - ён - сказаѓ Прынцу. - Унiформа ѓ выдатным стане. На iм няма нi крывi, нi бруду. Звярай свой гадзiннiк з маiм, а потым я пайду". Было палова адзiнаццатай. Паѓгадзiны да Гадзiны Пацука. Нiк Картэр усмiхаѓся бушуючаму цёмнаму ветру, праходзячы мiма старога храма Ма Кок Мiу i знайшоѓ сцяжынку, якая, у сваю чаргу, прывяла б яго да асфальтаванай Харбор-роуд. яго гумовыя туфлi драпалi бруд. У яго i дзяѓчаты твары былi ѓ жоѓтых плямах. кулi. Ён нiколi не збiраѓся праводзiць рандэву ва ѓздыху Залатога Тыгра на Руа Дас Лорхас. Палкоѓнiк Чун Лi ведаѓ, што ён не будзе гэтага рабiць. Палкоѓнiк нiколi не збiраѓся гэта рабiць.
  
  Тэлефонны званок быѓ усяго толькi пачатковым гамбiтам, спосабам устанавiць, што Картэр сапраѓды быѓ у Ганконгу з дзяѓчынай. Кiлмар'ер дабраѓся да асфальтаванай дарогi. Справа ад сябе ён убачыѓ неонавае ззянне ѓ цэнтры Макао. Ён мог адрознiць крыклiвыя абрысы плывучага Казiно з яго чарапiчным дахам, выгнутымi карнiзамi i фальшывымi кажухамi вяслярных колаѓ, абведзенымi чырвонымi лямпачкамi. Вялiкая шыльда раз-пораз мiльгала: "Упала Макао". Праз некалькi кварталаѓ Нiк знайшоѓ крывую брукаваную вулачку, якая прывяла яго да гатэля "Тай Iп", дзе генерал Агюст Буланжэ спыняѓся ѓ якасцi госця Народнай Рэспублiкi. Гэта была пастка. Нiк ведаѓ, што гэта пастка. Палкоѓнiк Чун Лi ведаѓ, што гэта пастка, таму што ён яе расставiѓ. Усмешка Нiка была змрочнай, калi ён успомнiѓ словы Ястраба: часам пастка ловiць лаѓца. Палкоѓнiк чакае, што Нiк звяжацца з генералам Буланжэ.
  Таму што Чун Лi, напэѓна, ведаѓ, што Генерал гуляе на абодвух флангах супраць сярэдзiны. Калi князь мае рацыю i генерал Буланжэ сапраѓды звар'яцеѓ, то цалкам магчыма, што генерал яшчэ не зусiм вырашыѓ, каму ён прадаецца i каго падстаѓляе. Не тое, каб гэта мела значэнне. Усё гэта было падставай, створанай палкоѓнiкам з цiкаѓнасцi, магчыма, каб паглядзець, што зробiць генерал. Чун ведаѓ, што генерал страцiѓ розум. Падышоѓшы да Тай Iп, Нiк падумаѓ, што палкоѓнiк Чун Лi, верагодна, кахаѓ мучыць маленькiх жывёл, калi быѓ хлопчыкам. За гатэлем "Тай Iп" была паркоѓка. Насупраць стаянкi, якая была добра запоѓнена i ярка асветлена высокiмi натрыевымi лямпамi, стаялi трушчобы. Свечкi i карбiдныя свяцiльнi слаба прасочвалiся з халуп. Немаѓляты плакалi. Пахла мачой i брудам, потым i нямытымi целамi, занадта шмат людзей жыло ѓ занадта маленькай прасторы; усё гэта ляжала якi адчуваецца пластом па-над волкасцю i ѓзнiмальнага паху навальнiцы. Нiк знайшоѓ уваход у вузкi завулак i прысеѓ у iм на кукiшкi. Проста чарговы кулi адпачывае. Ён запалiѓ кiтайскую цыгарэту, абхапiѓ яе сваёй далонню, i яго твар быѓ прычынены вялiкай дажджавой шапкай, ён вывучаѓ гатэль праз дарогу. Побач з iм рухалiся ценi, час ад часу раздавалiся стогны i храпу спячага чалавека. Ён улавiѓ прыкра-салодкi пах опiюма.
  Нiк успомнiѓ даведнiк, якi калiсьцi быѓ у яго з водарам "Прыязджайце ѓ выдатны Макао - усходнi горад-сад". Яно, вядома, было напiсана да нашай эры. Перад Чы-Конам. Тай Iп быѓ дзевяцiпавярховы. Генерал Агюст Буланжэ жыѓ на сёмым паверсе, у люксе з выглядам на Прайя-Грандзе. Па пажарных усходах можна паднiмацца i спераду, i ззаду. Кiлмайстар думаѓ, што будзе трымацца далей ад пажарных усходаѓ. Няма сэнсу спрашчаць працу палкоѓнiку Чун Лi. Выкурваючы сваю цыгарэту да апошняй дзесятай цалi, па модзе кулi, Нiк паспрабаваѓ уявiць сябе на месцы палкоѓнiка. Чун Лi можа падумаць, што было б нядрэнна, калi б Нiк Картэр забiѓ генерала. Тады ён мог бы схапiць Нiка, забойцу AX, злоѓленага з доказамi злачынства, i задаволiць прапагандысцкi працэс усiх часоѓ. Затым адсячы яму галаву на законных падставах. Дзве мёртвыя птушкi, i нават без аднаго каменя. Ён убачыѓ рух на даху гатэля. Ахоѓнiкi. Верагодна, яны таксама былi на пажарных усходах. Гэта будуць кiтайцы, а не партугальцы цi мазамбiкцы, цi, прынамсi, на чале будуць кiтайцы.
  Кiлмайстар усмiхнуѓся ѓ смуроднай цемры. Падобна, яму давядзецца скарыстацца лiфтам. Ахоѓнiкi былi i там, каб усё выглядала законна, каб пастка не была надта вiдавочнай. Чун Лi не быѓ дурнем, i ён ведаѓ, што Кiлмайстар iм таксама не быѓ. Нiк зноѓ усмiхнуѓся. Калi ён трапiць прама ѓ абдымкi ахоѓнiкаѓ, iм давядзецца схапiць яго, але Чун Лi гэта не спадабаецца. Нiк быѓ у гэтым упэѓнены. Ахоѓнiкi былi толькi паказухай. Чун Лi хацеѓ, каб Нiк дабраѓся да Крэсана ... Ён устаѓ i пайшоѓ па кiсла пахкаму завулку ѓ глыб халуп вёскi. Знайсцi тое, што ён хацеѓ, не складзе працы. У яго не было нi павара, нi эскуда, але ганконскiя даляры цалкам спатрэбiлiся б.
  Такiх у яго было дастаткова. Праз дзесяць хвiлiн у Кiлмайстра была рамка кулi i мяшок на спiне. Рагожныя мяшкi ѓтрымлiвалi толькi нейкае глупства, але нiхто не даведаецца пра гэта, пакуль не стане занадта позна. За пяцьсот ганконскiх даляраѓ ён купiѓ гэта плюс некалькi iншых дробязяѓ. Нiк Картэр быѓ у бiзнэсе. Ён пабег праз дарогу i праз стаянку да службовых дзвярэй, якiя заѓважыѓ. У адной з машын хiхiкала i стагнала дзяѓчына. Нiк усмiхнуѓся i пайшоѓ далей, шоргаючы нагамi, сагнуѓшыся ѓ талii, пад збруяй драѓлянай рамы, якая рыпела на яго шырокiх плячах. Канiчная дажджавая шапка была насунута на твар. Калi ён наблiзiѓся да службовых дзвярэй, выйшаѓ яшчэ адзiн кулi з пустой рамай. Ён зiрнуѓ на Нiка i прамармытаѓ на мяккiм кантонскiм дыялекце: "Сёння нiякай платы, брат. Гэты сукi сабака з вялiкiм носам кажа, прыходзь заѓтра - як быццам страѓнiк можа пачакаць да заѓтра, таму што...
  Нiк не падняѓ галавы. адказаѓ на той жа мове. "Няхай iх печань згнiе, i ѓсе iх дзецi будуць дзяѓчынкамi!" Ён спусцiѓся на тры прыступкi ѓ вялiкую пляцоѓку. Дзверы былi прыадчынены. цюкi ѓсiх вiдаѓ. Вялiкi пакой быѓ залiты 100-ватным святлом, якое то цьмянела, то рабiлася ярчэй. Прысадзiсты, стомленага выгляду партугалец блукаѓ сярод цюкоѓ i скрынак з лiстамi рахункаѓ на планшэце. Ён размаѓляѓ сам з сабой, пакуль Нiк увайшоѓ са сваёй загружанай рамай. Картэр прыкiнуѓ, што кiтайцы, вiдаць, цiснуць на бензiн i транспарт.
  большая частка таго, што прыбудзе ѓ докi зараз цi з мацерыка, будзе перамешчаная сiлай кулi.
  
  - Партугалец мармытаѓ. - Чалавек не можа так працаваць. Усё iдзе не так. Напэѓна, я вар'яцею. Але не... нi... Ён ударыѓ сябе далонню па лбе, не звяртаючы ѓвагi на вялiкага кулi. - Не, Нао Джэне, трэба? Гэта не я - гэта праклятая краiна, гэты клiмат, гэтая праца без грошай, гэтыя тупыя кiтайцы. Сама мацi, клянуся, я... Клерк перапынiѓ мармытанне i паглядзеѓ на Нiка. "Qua deseja, stapidor". Нiк утаропiѓся ѓ падлогу. Ён шаркнуѓ нагамi i прамармыталi нешта на кантонскiм дыялекце. Клерк падышоѓ да яго, яго азызлы тоѓсты твар быѓ злосны. "Панхол, пакладзi куды заѓгодна, дурань! Адкуль гэты груз? Фатшан?"
  
  Нiк забулькаѓ горлам, зноѓ пакалупаѓся ѓ носе i скасiѓ вочы. Ён ухмыльнуѓся, як прыдурак, а потым хiхiкнуѓ: "Йiе, у Фатшана ёсць так. Ты даеш адзiн раз шмат ганконскiх даляраѓ, цi не так? Клерк умольна паглядзеѓ у столь. "О, Божа! Чаму ѓсе гэтыя пацукады такiя тупыя?" Ён паглядзеѓ на Нiка. "Сёння нiякай аплаты. Няма грошай. Заѓтра можа. Ты адзiн раз шабi?" Нiк нахмурыѓся. Ён зрабiѓ крок да мужчыны. "Не шабi. Хочаце ганконскiх лялек прама зараз! Можна?" Ён зрабiѓ яшчэ крок. Ён убачыѓ калiдор, якi вёѓ з предкомнаты, а ѓ канцы калiдора быѓ грузавы лiфт. Нiк азiрнуѓся. Клерк не адступiѓ. Яго твар пачало апухаць ад здзiѓлення i лютасьцi. Кулi пярэчыць беламу чалавеку! Ён зрабiѓ крок да кулi i падняѓ планшэт, хутчэй баранячыся. Ён мог страцiць прытомнасць i быць збiтым сярод усяго хламу. Ён выцягнуѓ свае аррасы з рамянёѓ i з грукатам выпусцiѓ iх. "Нiкалас Хантынгтон Картэр".
  Скiвiца мужчыны адвiсла ад iдэальнай ангельскай. Яго вочы вылупiлiся. Пад курткай-кулi, апроч пояса з гранатамi, Нiк насiѓ пояс з трывалай манiльскай вяроѓкi. Ён працаваѓ хутка, затыкаючы чалавеку рот уласным гальштукам i прывязваючы яго запясцi да шчыкалатак ззаду яго. Калi ён скончыѓ, ён з ухвалой агледзеѓ гэтую працу.
  Кiлмайстар пагладзiѓ маленькага клерка па галаве. "Адэус. Табе пашанцавала, сябар мой. Пашанцавала, што ты нават не маленькая акула". Гадзiна Пацука даѓно мiнула. Палкоѓнiк Чун Лi ведаѓ, што Нiк не прыйдзе. Не да Знака Залатога Тыгра. Але ж палкоѓнiк нiяк не чакаѓ убачыць Нiка там. Калi ён увайшоѓ у грузавы лiфт i пачаѓ пад'ём, Нiк падумаѓ, цi не падумаѓ палкоѓнiк, што ён, Картэр, збаяѓся i наогул не прыйдзе. Нiк на гэта спадзяваѓся. Гэта зрабiла б рэчы нашмат прасцей. Лiфт спынiѓся на восьмым паверсе. Калiдор быѓ пусты. Нiк спусцiѓся па пажарнай лесвiцы, яго гумовыя туфлi не выраблялi нi гуку. Лiфт быѓ аѓтаматычным, i ён зноѓ адправiѓ яго ѓнiз. Бескарысна пакiдаць такi паказальнiк. Ён павольна адчынiѓ супрацьпажарную дзверы на сёмым паверсе. Яму пашанцавала. Тоѓстыя сталёвыя дзверы адчынiлiся ѓ патрэбны бок, i яму быѓ ясна бачны калiдор да дзвярэй у апартаменты Гетараѓ. Гэта было менавiта так, як гэта было апiсана ѓ Ганконгу. Акрамя аднаго. Узброеныя ахоѓнiкi стаялi перад крэмавымi дзвярыма з вялiкай залатой лiчбай 7. Яны выглядалi як кiтайцы, вельмi маладыя. Верагодна, чырвонагвардзейцы. Яны былi сутулыя i нудныя i, здавалася, не чакалi непрыемнасцяѓ. Кiлмайстар пакруцiѓ галавой. Яны не атрымаюць гэта ад яго. Немагчыма было падысцi да iх незаѓважаным. У рэшце рэшт, гэта павiнен быць дах.
  Ён зноѓ падняѓся па пажарнай лесвiцы. Ён працягваѓ iсцi, пакуль не дабраѓся да невялiкага пентхауса, у якiм размяшчаѓся механiзм грузавога лiфта. Дзверы адчынiлiся на дах. Яна была прыадчыненая, i Нiк чуѓ, як нехта напявае на далёкiм баку. Гэта была старая кiтайская песня аб каханнi. Нiк кiнуѓ штылет на далонь. Пасярод кахання мы ѓ смерцi, Ён павiнен быѓ зноѓ забiць зараз. Гэта былi кiтайцы, ворагi. Калi сёння ѓвечар пераможа палкоѓнiка Чун Лi, а ён суцэль можа, Нiк меѓ намер атрымаць задавальненне, пазнаёмiѓшы некалькiх ворагаѓ з iх продкамi. Ахоѓнiк прыхiнуѓся да пентхауса проста за дзвярыма. Кiлмайстар быѓ так блiзка, што адчуваѓ пах дыхання. Ён еѓ кiнвi, гарачую карэйскую страву.
  Ён было проста па-за яго дасяжнасцю. Нiк павольна правёѓ вастрыём штылета па дрэве дзвярэй. Спачатку ахоѓнiк не чуѓ, можа, з-за таго, што ён напяваѓ, цi таму, што яму хацелася спаць. Нiк паѓтарыѓ гук. Ахоѓнiк перастаѓ мукаѓ i нахiлiѓся да дзвярэй. - I-ii-е-яшчэ-другi пацук? Кiлмайстар стулiѓ вялiкiя пальцы на горле мужчыны i пацягнуѓ яго ѓ пентхаус. Не было чуваць нi гуку, акрамя лёгкага скрыгату дробнага жвiру па даху. Мужчына нёс на плячы аѓтамат, стары амерыканскi MS. Ахоѓнiк быѓ хударлявага целаскладу, яго горла лёгка раздушылi сталёвыя пальцы Нiка. Нiк крыху прыслабiѓ цiск i прашаптаѓ мужчыну на вуха. "Iмя iншага ахоѓнiка? Хутчэй, i ты будзеш жывы. Схлусi мне, i ты памрэш. Iмя" Ён не думаѓ, што iх будзе больш за два на самым даху. Ён змагаѓся за дыханне." Вонг Кi. Я... я клянуся.
  Нiк зноѓ сцiснуѓ горла мужчыны, а затым зноѓ расцiснуѓ яго, калi ногi хлопца пачалi адчайна тузацца. - Ён гаворыць па-кантонску? Нiякай хлуснi? Якi памiрае паспрабаваѓ кiѓнуць. "Д-так. Мы кантонцы. Нiк хутка рушыѓ. Ён слiзгануѓ рукамi ѓ поѓны Нэльсан, падняѓ чалавека з ног, затым адным магутным ударам ударыѓ галавой аб грудзi. велiзарная сiла, каб зламаць чалавеку шыю такiм чынам. А часам, па прафесii Нiка, чалавеку даводзiлася не толькi забiваць, але i хлусiць. кепку. Ён адкiнуѓ капялюш-кулi i нацягнуѓ шапку з чырвонай зоркай на вочы. дах.
  
  Гатэль быѓ самым высокiм будынкам у Макао, на яго дах не падала нiводнае святло, а неба, якое цяпер цiснула ѓнiз, уяѓляла сабой вiльготную чорную масу аблокаѓ, дзе няспынна гулялi маланкi. Тым не менш, ён не мог знайсцi iншага ахоѓнiка. Дзе быѓ вырадак? Гультайнiчаѓ? Спаѓ? Нiк павiнен быѓ знайсцi яго. Яму трэба было расчысцiць гэты дах для зваротнай дарогi. Калi б ён быѓ. Раптам над яго галавой пранёсся дзiкi вiхура крылаѓ, некалькi птушак ледзь не кранулi яго. Нiк iнстынктыѓна прыгнуѓся, назiраючы, як цьмяныя, белыя, падобныя на буслоѓ постацi кружацца i кружацца ѓ небе. Яны зрабiлi мiмалётны вiхура, шэра-белае кола, толькi напалову бачнае ѓ небе, з крыкам тысяч спалоханых перапёлак. Гэта былi знакамiтыя белыя чаплi Макао, i сёння яны не спалi. Нiк ведаѓ старую легенду. Калi ѓначы лёталi белыя чаплi, наблiжаѓся вялiкi тайфун. Магчыма. Магчыма, не. Дзе быѓ гэты чортаѓ ахоѓнiк! "Вонг?" Нiк прашыпеѓ гэтыя словы. - Вонг? Ты, сукiн сын, ты дзе? Кiлмайстар "добра гаварыѓ на некалькiх дыялектах кiтайска, хоць у большасцi выпадкаѓ яго акцэнт адсутнiчаѓ; на кантонскiм дыялекце ён мог бы абдурыць i мясцовага. Ён зрабiѓ гэта зараз. З-за чинми сонны голас сказаѓ: "Гэта ты, Т.? Што такое, ратан? Я падхапiѓ невялiкi мокроту - Эймиееее" Нiк трымаѓ мужчыну ѓ горле, душачы якi пачынаецца крык. Гэты быѓ буйней, мацней. Ён схапiѓся за рукi Нiка, i яго пальцы ѓчапiлiся ѓ вочы агенту AX. Ён паднёс калена да пахвiны Нiка. Нiк вiтаѓ разлютаваную барацьбу. Ён не любiѓ. пазбягаючы ѓдару каленам у пахвiну, затым тут жа накiраваѓ сваё калена ѓ пахвiну кiтайца. Мужчына застагнаѓ i трохi нахiлiѓся наперад. горла, пакуль чалавек не перастаѓ дыхаць.
  
  Комiн быѓ нiзкiм, прыкладна да пляча Нiка. Ён падняѓ цела i засунуѓ яго галавой наперад у комiн. Аѓтамат, у якiм ён не меѓ патрэбу, ужо быѓ надзеты, таму ён адкiнуѓ яго ѓ цень. Ён пабег да краю даху над нумарам генерала. На хаду ён пачаѓ размотваць вяроѓку вакол талii. Кiлмайстар паглядзеѓ унiз. Невялiкi балкон быѓ проста пад iм. Два паверхi ѓнiз. Пажарныя ѓсходы былi справа ад яго, у далёкiм куце будынка. Наѓрад цi ахоѓнiк на пажарнай лесвiцы мог убачыць яго ѓ гэтай цемры. Нiк замацаваѓ шнур вакол вентылятара i кiнуѓ яго за борт. Разлiкi, зробленыя ѓ Ганконгу, аказалiся правiльнымi. Канец лiнii зачапiѓ парэнчы балкона. Нiк Картэр праверыѓ вяроѓку, затым хiснуѓся наперад i ѓнiз, трафейны аѓтамат закiнуѓ за спiну. Ён не саслiзгваѓ унiз, а iшоѓ, як альпiнiст, упёршыся нагамi ѓ сцяну будынка. Праз хвiлiну ён ужо стаяѓ на парэнчах балкона. Там былi высокiя французскiя вокны, прыадчыненыя на некалькi цаляѓ. За iмi было цёмна. Нiк бязгучна скокнуѓ на бетонную падлогу гаѓбца. Дзверы былi прыадчынены! Уваходзь, сказаѓ павук? Усмешка Нiка была змрочнай. Ён сумняваѓся, што павук чакае, што ён скарыстаецца гэтым шляхам у павуцiнне. Нiк устаѓ на карачкi i папоѓз да шкляных дзвярэй. Ён пачуѓ гудзенне. Спачатку ён не мог зразумець, а потым раптам зразумеѓ. Гэта быѓ праектар. Генерал быѓ дома i глядзеѓ фiльмы. Хатняе кiно. Фiльмы, знятыя ѓ Лондане некалькi месяцаѓ таму чалавекам па iмi Блэкер. Блэкер, якi ѓ рэшце рэшт памёр...
  
  Майстар-забойца зморшчыѓся ѓ цемры. Ён штурхнуѓ адну з дзвярэй прыкладна на фут. Цяпер ён распластаѓся на халодным бетоне тварам унiз i мог зазiрнуць у цёмны пакой. Праектар здаваѓся зусiм побач, справа ад яго. Гэта было б аѓтаматычна. Далёка ѓ канцы пакоя - гэта быѓ доѓгi пакой - са столi цi на гiрлянду звiсала белая шырма. Нiк не мог сказаць, якi менавiта. Памiж яго выгодным становiшчам i экранам, прыкладна за дзесяць футаѓ ад пакоя, ён мог бачыць сiлуэт крэсла з высокай спiнкай i нешта над крэслам. Галава мужчыны? Кiлмайстар увайшоѓ у пакой як змяя, на пузе i гэтак жа бясшумна. Бетон ператварыѓся ѓ драѓляную падлогу, навобмацак паркет. Цяпер на экране мiльгалi карцiнкi. Нiк падняѓ галаву, каб паглядзець. Ён пазнаѓ мерцвяка, Блэкера, якi хадзiѓ вакол вялiкай канапы ѓ клубе "Цмок" у Лондане. Затым на сцэну выйшла прынцэса ды Гама. Аднаго буйнога плана, аднаго погляду ѓ ашаломленыя зялёныя вочы было дастаткова, каб даказаць, што яна была пад дзеяннем наркотыкаѓ. Вольна цi мiмаволi, але яна, па-за ѓсякiм сумневам, прымала нейкiя наркотыкi, ЛСД цi нешта ѓ гэтым родзе. Для гэтага ѓ iх было толькi словы мёртвага Блэкера. Гэта не было важна.
  Дзяѓчына была высокай, калыхаецца, не маючы нi найменшага падання аб тым, што яна робiць. Нiк Картэр быѓ у аснове сваёй сумленным чалавекам. Сумленны з самiм сабой. Так што ён прызнаѓся, нават калi выцягваѓ "люгер" з кабуры, што выхадкi на экране яго ѓзбуджалi. Ён падпоѓз да спiнкi высокага крэсла, дзе некалi ганарлiвы генерал французскай армii зараз глядзеѓ парнаграфiю. З крэсла пачулася цiхiя ѓздыхi i хiхiканне. Нiк нахмурыѓся ѓ цемры. Што, чорт вазьмi, адбываецца? Шмат чаго адбывалася на экране ѓ канцы пакоя. Нiк адразу зразумеѓ, чаму партугальскi ѓрад, закаснелы i якi ѓкаранiѓся ѓ кансерватызме, жадае, каб фiльм быѓ знiшчаны. Прынцэса каралеѓскай крывi прарабляла на экране вельмi цiкавыя i неардынарныя рэчы. Ён адчуваѓ, як кроѓ стукае ѓ яго ѓласным пахвiне, калi ён назiраѓ, як яна ахвотна далучалася да кожнай маленькай гульнi i вельмi вынаходлiвым пазiцыям, якiя прапаноѓваѓ Блэкер. Яна была падобная на робата, на механiчную ляльку, цудоѓную i пазбаѓленую ѓласнай волi. Цяпер на ёй толькi доѓгiя белыя панчохi, туфлi i чорны пояс з падвязкамi. Яна заняла распусную пазiцыю i цалкам супрацоѓнiчала з Блэкерам. Затым ён прымусiѓ яе змянiць позу. Яна схiлiлася над iм, кiѓнула, усмiхаючыся сваёй рабатызаваных усмешкай, робячы ѓ дакладнасцi тое, што ёй было сказана. У гэты момант агент AX зразумеѓ сёе-тое яшчэ.
  Яго неспакой i дваiстае стаѓленне да дзяѓчыны. Ён хацеѓ яе сам. На самой справе, ён хацеѓ яе. Ён хацеѓ прынцэсу. У ложку. П'яная, наркаманка, распуснiца i шлюха, якой яна б не была - ён хацеѓ атрымлiваць асалоду ад яе целам. Яшчэ адзiн гук уварваѓся ѓ пакой. Генерал засмяяѓся. Мяккi смех, поѓны дзiѓнага асабiстага задавальнення. Ён сядзеѓ у цемры, гэты прадукт Сэн-Сiра, i глядзеѓ на рухомыя ценi дзяѓчыны, якая, як ён верыѓ, магла аднавiць яго патэнцыю. Гэты гальскi воiн дзвюх сусветных войнаѓ, Замежнага легiёна, гэты жах Алжыра, гэты хiтры стары ваенны розум - зараз ён сядзеѓ у цемры i пасмейваѓся. Прынц Аскары быѓ у гэтым зусiм мае рацыю - генерал быѓ у глыбокiм вар'яцтве або, у лепшым выпадку, у маразме. Палкоѓнiк Чун Лi ведаѓ гэта i выкарыстоѓваѓ гэта. Нiк Картэр вельмi асцярожна прыклаѓ халоднае рулю "люгера" да галавы генерала, адразу за вухам. Яму сказалi, што генерал выдатна размаѓляе па-ангельску. "Захоѓвайце цiшыню, генерал. Не рухайцеся. Шэпт. Я не хачу вас забiваць, але я гэта зраблю. Я хачу працягваць глядзець фiльмы i адказваць на мае пытаннi. Шэпт. Гэта месца праслухоѓваецца? Праслухоѓваецца? Ёсць хто вакол?"
  
  "Гавары па-ангельску. Я ведаю, што ты можаш. Дзе зараз палкоѓнiк Чун Лi?" "Я не ведаю. Але калi вы агент Картэр, ён чакае вас". "Я Картэр". Крэсла заварушылася. Нiк жорстка ткнуѓ люгерам. "Генерал! Трымайце рукi на падлакотнiках крэсла. Вы павiнны паверыць, што я без ваганняѓ заб'ю. "Я веру табе. Я шмат чуѓ пра цябе, Картэр". Нiк ткнуѓ генерала ѓ вуха люгерам. "Вы заключылi здзелку, генерал, з маiмi босамi, каб выбавiць для мяне палкоѓнiка Чун Лi. Што наконт гэтага?" "У абмен на дзяѓчыну," сказаѓ генерал.
  Гэтая дрыготка ѓ голасе стала мацнейшай. "У абмен на дзяѓчыну," сказаѓ ён зноѓ. "Я павiнен мець гэтую дзяѓчыну!" - Яна ѓ мяне, - мякка сказаѓ Нiк. "Са мной. Яна зараз у Макао. Яна памiрае ад жадання сустрэцца з вамi, генерал. Але спачатку вы павiнны выканаць сваю частку здзелкi. Як вы збiраецеся злавiць палкоѓнiка? Каб я мог забiць яго?" Цяпер ён пачуе вельмi цiкавую хлусню. Цi не так. Генерал, магчыма, i зламаны, але ѓ яго быѓ аднабаковы розум. - Я павiнен спачатку ѓбачыць дзяѓчыну, - сказаѓ ён цяпер. "Нiчога, пакуль я яе не ѓбачу. Тады я стрымаю сваё абяцанне i аддам вам палкоѓнiка. Гэта будзе лёгка. Ён давярае мне". Левая рука Нiка даследавала яго. На генерале была фуражка, ваенная фуражка з адваротам. Нiк правёѓ рукой па левым плячы i грудзях старога - медалi i стужкi. Ён ведаѓ тады. На генерале было поѓнае абмундзiраванне, парадная форма французскага генерал-лейтэнанта! Сядзець у цемры, насiць адзенне мiнулай славы i глядзець парнаграфiю. Ценi дэ Саду i Шарантана - смерць будзе дабраславеньнем для гэтага старога. Мала быць яшчэ праца.
  
  - Я не думаю, - сказаѓ у цемры Нiк Картэр, - што палкоѓнiк сапраѓды давярае вам. Ён не настолькi дурны. Вы думаеце, што карыстаецеся яго, генерал, але на самой справе ён выкарыстоѓвае вас. А вы, сэр, хлусiце! Не, не варушылiся. Ты быццам бы яго мне падстаѓляеш, а на самой справе ты мяне яму падстаѓляеш, так? Доѓгi ѓздых генерала. Ён не казаѓ. Фiльм скончыѓся, i экран згас, калi праектар перастаѓ гусцi. Цяпер у пакоi была поѓная цемра. Вецер з выццём пранёсся мiма балкончыка. Нiк вырашыѓ не глядзець на генерала. Агюст Буланжэ. Ён мог нюхаць, чуць i адчуваць разлажэнне. Ён не хацеѓ гэтага бачыць. Ён нахiлiѓся i прашаптаѓ яшчэ нiжэй, зараз, калi знiк ахоѓны гук праектара. • "Хiба гэта не праѓда, генерал? Вы гуляеце абапал супраць сярэдзiны? Плануеце падмануць усiх, калi зможаце? Гэтак жа, як вы спрабавалi забiць прынца Аскары!"
  Стары рэзка ѓздрыгнуѓ. "Спрабаваѓ - вы маеце на ѓвазе, што кскары не мёртвы?? Нiк Картэр пастукаѓ па высахлай шыi люгерам. Не. Вельмi нават не мёртвы. Ён цяпер тут, у Макао. Палкоѓнiк - я сказаѓ вам, што ён мёртвы, а? Ён зманiѓ ты, сказаѓ табе, што шырэй адарваѓся?" - Оѓд... так. Я думаѓ, што прынц мёртвы. - Гаварыце цiшэй, генерал. Шапчыце! Я скажу вам яшчэ тое, што можа вас здзiвiць. У вас ёсць аташэ кейс, поѓны неапрацаваных алмазаѓ?
  "Гэта фальшыѓкi, генерал. Шкло. Кавалкi простага шкла. Эон мала што ведае пра дыяменты. Аскi ведае. Ён даѓно вам не давяраѓ. Мець iх бескарысна. Што скажа на гэта палкоѓнiк Лi ? бары Rat Fink. Ён надзейна схаваѓ брыльянты ѓ сховiшча ѓ Лондан.
  Стары напружыѓся ѓ крэсле. "Дыяменты фальшыѓка? У гэта я не магу паверыць... - Вам лепш, генерал. Паверце i ѓ гэта, што выйдзе, калi вы будзеце прадаваць кiтайцам шкло за дваццаць з лiшнiм мiльёнаѓ золатам, вы будзеце ѓ значна большай небяспецы, чым мы цяпер. Як i палкоѓнiк. Ён адыграецца на табе, генерал. вар'ят, каб паспрабаваць афёру накшталт гэтай. I тут усё скончыцца: дзяѓчына, рэвалюцыянеры, якiя хочуць захапiць уладу ѓ Анголе, золата ѓ абмен на брыльянты, вiла ѓ кiтайцаѓ Усё.
  
  Стары смярдзеѓ. Ён ужываѓ духi, каб схаваць пах старога i памiраючага цела? ... I зноѓ Картэр быѓ блiзкi да жалю, не звычайнаму для яго пачуццю. Ён адштурхнуѓ яго ад сябе. Ён моцна ѓсадзiѓ люгер у старую шыю. "Лепш заставайцеся з намi, сэр. З АХ i падрыхтуйце палкоѓнiка для мяне так, як гэта было першапачаткова запланавана. Дык вы, прынамсi, атрымаеце дзяѓчыну, i, магчыма, вы з прынцам зможаце нешта вырашыць памiж сабой. Пасля смерцi палкоѓнiка. Як наконт гэтага?" Ён адчуѓ, як генерал кiѓнуѓ у цемры. - Падобна, у мяне ёсць выбар, мiстэр Картэр. Вельмi добрае. Што вы ад мяне хочаце? Яго вусны закранулi вуха мужчыны, калi Нiк прашаптаѓ. "Я буду ѓ карчме Ultimate Ilappinms праз гадзiну. Вы прыходзiце i прыводзьце з сабой палкоѓнiка Чун У. Жадаю бачыць вам дваiх. Скажыце яму, што я хачу пагаварыць, заключыць здзелку, i што я не хачу непрыемнасцяѓ. Вы разумееце? - Так. Але я не ведаю гэтага месца - Тракцiр Абсалютнага З?
  
  "Палкоѓнiк будзе ведаць гэта," рэзка сказаѓ Нiк. "У той момант, калi вы ѓвойдзеце ѓ дзверы з палкоѓнiкам, ваша праца будзе скончана. Сыйдзiце з дарогi i трымаецеся далей. Будзе небяспека. Зразумела?" Трохi цiшынi. Стары ѓздыхнуѓ. - Цалкам зразумела. Значыць, вы хочаце яго забiць? На месцы! - На месцы. Да пабачэння, генерал. На гэты раз лепш перастрахавацца. Кiлмайстар падняѓся па канаце са спрытам i хуткасцю гiганцкай малпы. Ён падняѓ яго i схаваѓ пад казырком. На даху было пуста, але, дабраѓшыся да маленькага пентхауса, ён пачуѓ, як падымаецца грузавы лiфт. Машыны гулi вiльготна, процiвагi i трасы слiзгалi ѓнiз. Ён падбег да дзвярэй, што вялi ѓнiз на дзевяты паверх, адчынiѓ яе i пачуѓ галасы ля падножжа лесвiцы, якiя размаѓлялi па-кiтайску, спрачаючыся аб тым, якi з iх падняѓся б уверх.
  Ён павярнуѓся да лiфта. Калi яны будуць спрачацца дастаткова доѓга, у яго будзе шанец. Ён адсунуѓ жалезную рашотку дзвярэй лiфта i прытрымаѓ яе нагой. Ён мог бачыць дах грузавога лiфта, якi падымаѓся да яго, i кабелi, якiя слiзгаюць мiма. Нiк зiрнуѓ на верхнюю частку корпуса. Там павiнна быць месца. Калi дах лiфта дасягнуѓ яго, ён лёгка стаѓ на яе i зачынiѓ краты. Ён распластаѓся на брудным даху лiфта, калi той з ляскам спынiѓся. Памiж яго патылiцай i верхняй часткай корпуса быѓ добры дзюйм.
  
  
  
  Кiраѓнiк 10
  
  ЁН ПАМЯТАђ, як прыклад вiнтоѓкi ѓдарыѓ яго ззаду ѓ шыю. Цяпер у гэтым месцы быѓ гарачы белы боль. Яго чэрап быѓ рэха-камерай, дзе схадзiла з розуму пара джэм-бэндаѓ. Падлога пад iм была такая ж халодная, як смерць, з якой ён цяпер сутыкнуѓся. Было мокра, сыра, i Кiлмайстар пачаѓ разумець, што ён зусiм голы i ѓ ланцугах. Недзе над iм было смутнае жоѓтае святло. Ён зрабiѓ неверагоднае намаганне, каб падняць галаву, збiраючы ѓсю сваю сiлу, пачынаючы доѓгую барацьбу з таго, што, як ён адчуваѓ, было вельмi блiзка да поѓнай катастрофы. Справы пайшлi зусiм не так. Яго перахiтрылi. Палкоѓнiк Чун Лi ѓзяѓ яго гэтак жа лёгка, як лядзяш у дзiцяцi. "Мiстэр Картэр! Нiк... Нiк) Вы мяне чуеце?" "Уххх0000000-". Ён падняѓ галаву i паглядзеѓ праз маленькае падзямелле на дзяѓчыну. Яна таксама была аголена i прыкавана да цаглянага слупа, як i ён. Як нi спрабаваѓ сфакусаваць погляд, Нiк не лiчыѓ гэта чымсьцi асаблiва дзiѓным - калi ѓ кашмары дзейнiчаеш па правiлах кашмару. Здавалася цалкам дарэчным, што прынцэса Морган ды Гама падзялiла з iм гэты жудасны сон, што яна павiнна быць прыкавана ланцугом да слупа, гнуткая, голая, з вялiкiмi грудзьмi i зусiм застылая ад жаху.
  
  Калi калi-небудзь сiтуацыя мела патрэбу ѓ лёгкiм дакрананнi, то гэта была яна - калi б толькi, каб утрымаць дзяѓчыну ад iстэрыкi. Яе голас казаѓ, што яна хутка наблiжаецца да яе. Ён паспрабаваѓ усмiхнуцца ёй. - Кажучы словамi маёй несмяротнай цёткi Агаты, - "што за выпадак"? У зялёных вачах успыхнула новая панiка. Цяпер, калi ён ачуѓся i глядзеѓ на яе, яна паспрабавала прыкрыць грудзi рукамi. Звiнячыя ланцугi былi занадта кароткiмi, каб дазволiць гэта. Яна пайшла на кампрамiс, выгнуѓшы сваё стройнае цела так, каб ён не мог бачыць яе цёмныя лабковыя валасы. Нават у такi момант, калi ён быѓ хворы, пакутаваѓ i быѓ часова пераможаны, Нiк Картэр задавалася пытаннем, цi зможа ён калi-небудзь зразумець жанчын. Прынцэса плакала. Яе вочы апухлi. Яна сказала: "Ты... ты не памятаеш?" Ён забыѓся пра ланцугi i паспрабаваѓ памасiраваць вялiзную крывавую шышку на патылiцы. Яго ланцугi былi занадта кароткiмi. Ён пакляѓся. - Так. Я памятаю. Цяпер гэта пачынае вяртацца. Я ... - Нiк перапынiѓся i прыклаѓ палец да вуснаѓ. Гэты ѓдар пазбавiѓ яго ѓсякага розуму. Ён пакруцiѓ галавой дзяѓчыне i пастукаѓ пальцам па вуху, затым паказаѓ на падзямелле. Яно напэѓна было праслухоѓваем. Зверху, недзе ѓ цянi старажытных цагляных арак, пачуѓся металiчны смяшок. Гучнагаварыцель гудзеѓ i скуголiѓ, i Нiк Картэр падумаѓ са змрочна-светлай усмешкай, што наступным голасам, якi вы пачуеце, будзе палкоѓнiк Чун Лi. Ёсць таксама кабельнае тэлебачанне - я вас выдатна бачу. Але не дазваляйце гэтаму перашкаджаць вашай размове з дамай. Вельмi нямногае з таго, што вы можаце сказаць, я яшчэ не ведаю. добра, мiстэр Картэр? Нiк апусцiѓ галаву. Ён не хацеѓ, каб тэлесканер убачыѓ выраз яго твару. Ён сказаѓ: "Ды пайшоѓ ты, палкоѓнiк". Смех. Затым: "Вельмi па-дзiцячы, мiстэр Картэр. Я расчараваны ѓ вас. У шматлiкiх сэнсах - бо вы сапраѓды не асоба мяне лаеце, цi не так? Я чакаѓ большага ад забойцы нумар адзiн у AX думаць, што ты ѓсяго толькi Папяровы цмок, у вынiку звычайны чалавек.
  Але потым жыццё поѓнае маленькiх расчараванняѓ. Нiк не апускаѓ асобы. Ён аналiзаваѓ голас. Добрая, занадта дакладная ангельская. Зразумела, што ён вучыѓся па падручнiках. Чун Лi нiколi не жыѓ у Штатах. цi мог зразумець амерыканцаѓ, як яны думалi цi на што былi здольныя ва ѓмовах стрэсу. Гэта быѓ слабы проблiск надзеi. Наступная заѓвага палкоѓнiка Чуна Лi сапраѓды ѓразiла чалавека з AX. Гэта было так прыгожа проста, так вiдавочна, як толькi на гэта ѓказалi, але да гэтага часу яму гэта i ѓ галаву не прыходзiла. I як гэта наш дарагi агульны сябар, мiстэр Дэвiд Хоук... Нiк маѓчаѓ. - што мая цiкавасць да цябе другасны. Вы, шчыра кажучы, усяго толькi прынада. Гэта ваш мiстэр Хоѓк, якога я сапраѓды хачу злавiць. Гэтак жа, як ён жадае мяне.
  Усё гэта было пасткай, як вы ведаеце, але для Хоука, а не для Нiка, Нiк смяяѓся да столi. "Вы звар'яцелi, палкоѓнiк. Вы нiколi не наблiзiцеся да Хоука". Цiшыня. Смех. Затым: "Паглядзiм, мiстэр Картэр. Магчыма, вы маеце рацыю. Я вельмi паважаю Хоука з прафесiйнага пункту гледжання. Але ѓ яго ёсць чалавечыя слабасцi, як i ва ѓсiх нас. Небяспека ѓ гэтым пытаннi. Для Хоука. Нiк сказаѓ: "Вас дэзiнфармавалi, палкоѓнiк. Хоук не сябруе са сваiмi агентамi. Ён бессардэчны стары. - Гэта не мае вялiкага значэння, - сказаѓ голас. - Калi адзiн метад не спрацуе, спрацуе iншы. Я растлумачу пазней, мiстэр Картэр. Цяпер у мяне ёсць сякая-такая праца, так што я пакiну цябе ѓ спакоi. О, адно. Цяпер я ѓключу святло. Калi ласка, звярнiце ѓвагу на драцяную клетку. Хутка ѓ гэтай клетцы адбудзецца нешта вельмi цiкавае". Пачуѓся гул, гудзенне i пстрычка, i ѓзмацняльнiк адключыѓся. Праз iмгненне ѓ куце падзямелля, якi быѓ у ценi, запалiлася рэзкае белае святло. I Нiк, i дзяѓчына ѓтаропiлiся адзiн на аднаго. Кiлмайстар адчуѓ ледзяны холад на сваiм холад.
  Гэта была пустая клетка з дробнаячэiстай драцяной сеткi, прыкладна дванаццаць на дванаццаць. У цаглянай студнi падзямелля адчынiлiся дзверы. На падлозе клеткi ляжалi чатыры кароткiя ланцугi i кайданкi, уробленыя ѓ падлогу. для ѓтрымання чалавека. Або жанчыны. У прынцэсы была такая ж думка. Яна захныкала. - Божа мой! Што яны збiраюцца з намi рабiць? Навошта гэта - гэтая клетка? Ён не ведаѓ i не хацеѓ здагадвацца. Цяпер яго праца складалася ѓ тым, каб утрымаць яе ѓ разумным розуме, ад iстэрыi. Нiк не ведаѓ, якая ад гэтага карысць - за выключэннем таго, што гэта магло, у сваю чаргу, дапамагчы яму захоѓваць розум. Ён адчайна меѓ патрэбу ѓ iх. Ён праiгнараваѓ клетку. "Раскажы мне, што здарылася ѓ гасцiнiцы "Абсалютнае шчасце", - загадаѓ ён. - Я нiчога не памятаю, у гэтым вiнаваты прыклад вiнтоѓкi. Я памятаю, як зайшла i ѓбачыла, што ты сядзiш на кукiшках у куце. Аскi там не было, хоць ён павiнен быѓ быць. i хтосьцi ѓсадзiѓ мне прыклад у чэрап, так цi iнакш змагалася за скоса i паказала вакол.
  "Мы зрабiлi сетку, як вы сказалi," пачала дзяѓчына. - Аскi апрануѓся ѓ форму гэтага д... таго iншага чалавека, i мы пайшлi ѓ горад. У карчму "Вышэйшае шчасце". Спачатку нiхто не звярнуѓ на нас увагi. Гэта... ну, вы, мусiць, ведаеце, што гэта была за ѓстанову? " "Так, я ведаю." Ён абраѓ "Заезны двор Абсалютнага Шчасця", якi ператварыѓся ѓ танную кiтайскую гасцiнiцу i бардэль, дзе разам тусавалiся кулi i мазамбiкскiя салдаты. Прынц у форме мёртвага салдата быѓ бы проста яшчэ адным чорным салдатам з добранькай кiтайскай прастытуткай. прывабiць палкоѓнiка Чун Лi ѓ гасцiнiцу Маскiроѓка была iдэальнай.
  Гэта былi мазамбiкцы з белым партугальскiм афiцэрам. У Аскi не было належных дакументаѓ, пропускаѓ цi нечага яшчэ, таму яго арыштавалi. Яго выцягнулi, а мяне пакiнулi там адну. Я чакала цябе. Рабiць не было чаго. Але не павезла. Маскiроѓка была занадта добрая. Нiк пакляѓся, што ѓ яго перахапiла дыханне. Гэтага нельга было прадбачыць i абаранiцца. Чорны Прынц сядзеѓ у нейкай турме цi ѓ лагеры i быѓ па-за полем зроку. Ён крыху гаварыѓ на мазамбiкскiм, так што нейкi час ён мог блефаваць, але рана цi позна яны даведаюцца праѓду. Мёртвы ахоѓнiк будзе знойдзены. "Аскi будзе перададзены кiтайцам. Калi толькi - i гэта было вельмi смутна, калi толькi - калi прынц не зможа неяк выкарыстоѓваць, як i раней, братэрства цемнаскурых. Нiк адмахнуѓся ад гэтай думкi. Нават калi прынц будзе вольны, што ён мог зрабiць? Адзiн чалавек. I не навучаны агент...
  Як заѓсёды, калi дзейнiчала глыбокая сувязь, Нiк ведаѓ, што можа разьлiчваць толькi на аднаго чалавека, каб выратаваць сваю шкуру. "Нiк Картэр". Гучнагаварыцель зноѓ захрыпеѓ. Я думаю, вам будзе цiкава, мiстэр Картэр. Уважлiва назiрайце, калi ласка. у клетку, ён быѓ лысым, а рэдкiя валасы на яго схуднелай грудзей былi белымi, ён быѓ падобны на дрыготкага, абскупанага кураня i ѓ гэтым першабытным голым стане цалкам пазбаѓлены ѓсю чалавечую годнасць i гонару сваiм чынам або мундзiрам. адчуваѓ зараз. У жываце ѓ яго пачаѓся ванiтны боль.
  Гучнагаварыцель загадаѓ кiтайцам: "Вымiце кляп. Я хачу, каб яны пачулi, як ён крычыць". Адзiн з мужчын выцягнуѓ з рота генерала вялiкi кавалак бруднай анучы. Яны выйшлi i зачынiлi дзверы ѓ цаглянай заслоне. Нiк, якi ѓважлiва назiраѓ у святле 200-ватных лямпачак, якiя асвятлялi клетку, убачыѓ тое, чаго дагэтуль не заѓважаѓ - з iншага боку дзвярэй, на ѓзроѓнi падлогi, была не маленькая адтулiна, цёмная пляма ѓ цагляным муры, накшталт невялiкага ѓваходу, якое маглi б зрабiць для сабакi цi коткi. Святло адбiвалася ад пласцiн, якiя закрывалi яго з металу.
  У Кiлмайстра пайшлi мурашкi па скуры - што яны збiраюцца рабiць з гэтым няшчасным вар'ятам старым? Што б гэта нi было, ён ведаѓ адно. З генералам нешта намячалася. Або з дзяѓчынай. Але гэта ѓсё было нацэлена на яго, на Нiка Картэра, каб напалохаць яго i зламаць яго волю. Гэта была свайго роду прамыванне мазгоѓ, i яна вось-вось павiнна была пачацца. Генерал некаторы час змагаѓся са сваiмi ланцугамi, а затым ператварыѓся ѓ знежывелы бледны камяк. Ён агледзеѓся вакол дзiкiм позiркам, якi, здавалася, нiчога не разумеѓ. Гучнагаварыцель зноѓ прахрыпеѓ: "Перш чым мы прыступiм да нашага маленькага эксперыменту, ёсць некалькi рэчаѓ, якiя, я думаю, вам варта ведаць. Пра мяне. каб трохi пашкадаваць. Вы доѓгi час былi стрэмкай у нашым баку, мiстэр Картэр, - вы i ваш бос, Дэвiд Хоук. Цяпер усё змянiлася. Вы прафесiя . Вы прафесiя . старамодны кiтаец, мiстэр Картэр i не ѓхваляю новых метадаѓ катаванняѓ... Псiхолагi i псiхiятры, усё астатняе.
  У асноѓным яны ѓхваляюць новыя метады катаванняѓ, больш выдасканаленыя, i жахлiвыя, а я, напрыклад, самы старамодны ѓ гэтым сэнсе. Чысты, абсалютны, безумоѓны жах, мiстэр Картэр. Як вы зараз убачыце. Дзяѓчына закрычала. Гук разарваѓ слых Нiка. Яна паказвала на велiзарнага пацука, якi прабiѓся ѓ пакой праз адну з маленькiх дзверцаѓ. Гэта быѓ самы вялiкi пацук, такiх Нiк Картэр нiколi не бачыѓ. Ён быѓ буйнейшы за сярэдняга ката, глянцава-чорнага колеру з доѓгiм шараватым хвастом. Белыя буйныя зубы блiснулi на пысе, калi iстота на iмгненне спынiлася, тузаючы вусамi, i агледзелася насцярожана злымi вочкамi. Нiк здушыѓ пазывы да ванiт. Прынцэса зноѓ закрычала, гучна i пранiзлiва ... • "Заткнiся, - люта сказаѓ ёй Нiк.
  "Мiстэр Картэр? За гэтым стаiць цэлая гiсторыя. Пацук - мутант. Некаторыя з нашых навукоѓцаѓ здзейснiлi невялiкае падарожжа, вельмi сакрэтнае, вядома, на востраѓ, якi вашы людзi выкарыстоѓвалi для атамных выпрабаванняѓ. Там не было нiчога жывога. на востраве, а пацукi - яны неяк выжылi i нават квiтнелi я гэтага не разумею, не буду неяк адказная за той гiгантызм, якi вы зараз бачыце. Кiлмайстар закiпеѓ. Ён не мог дапамагчы сабе. Ён ведаѓ, што гэта менавiта тое, чаго хацеѓ i на што спадзяваѓся Палкоѓнiк, але не мог стрымаць сваёй дзiкай ярасцi. Ён падняѓ галаву i загарлапанiѓ, лаючыся, выкрыкваючы ѓсе брудныя iмёны, якiя ведаѓ. Ён кiнуѓся на свае ланцугi, парэзаѓшы сабе запясцi аб вострыя кайданкi, але не адчуѓ болю. Што ён сапраѓды адчуваѓ, дык гэта найменшую слабасць, найменшы намёк на слабасць у адным са старых колцавых нiтаѓ, убiтых у цагляную калону. Краем вока ён убачыѓ, як струменьчык раствора сцякае па цэгле нiжэй колцавага нiта. Моцны штуршок можа вырваць ланцуг. Ён зразумеѓ гэта адразу. Ён працягваѓ трэсцi сваiмi ланцугамi i лаяцца, але больш не нацягваѓ ланцуг.
  Гэта быѓ першы слабы проблiск сапраѓднай надзеi... У голасе палкоѓнiка Чун Лi гучала задавальненне, калi ён сказаѓ: "Значыць, вы чалавек, мiстэр Картэр? Вы сапраѓды рэагуеце на нармальныя раздражняльнiкi? Гэта была сапраѓдная iстэрыка. Мне сказалi, што гэта палегчыць задачу. А цяпер я памаѓчу i занадта дазвольце вам. вар'ят i лядашчы, i на самай справе нiякiх страт для грамадства ён здрадзiѓ сваёй прынца Аскары, ён спрабаваѓ здрадзiць мне. О, так, мiстэр Картэр. на вуха, мiстэр Картэр. Вядома, бедны стары дурань не ведаѓ, што яго слыхавы апарат праслухоѓваецца.
  Грымаса Нiка была горкай, кiслай. У яго быѓ слыхавы апарат. Пацук цяпер скурчыѓся на грудзях у генерала. Той яшчэ нават не заскуголiѓ. Нiк спадзяваѓся, што стары розум занадта ашаломлены, каб зразумець, што адбываецца. Стары i пацук утаропiлiся адзiн на аднаго. Доѓгi хвост пацука, непрыстойна лысы, шпарка тузаѓся ѓзад-наперад. Тым не менш, iстота не нападала. Дзяѓчына хныкала i спрабавала закрыць вочы рукамi. ланцугi. Гладкае белае цела цяпер было бруднае, у плямах i кавалачках саломы з каменнай падлогi. Прыслухоѓваючыся да гукаѓ з яе горла, Нiк зразумеѓ, што яна вельмi блiзкая да таго, каб з глузду з'ехаць. Ён мог зразумець гэта. Ён устаѓ. сам не так далёка ад безданi. Кайданкi i ланцуг, якiя скоѓвалi яго правае запясце. Кальцавы нiт ссунуѓся. Стары закрычаѓ. Нiк глядзеѓ, змагаючыся з уласнымi нервамi, забываючы аб усiм, акрамя аднаго важнага - рым-болт выйдзе, калi ён моцна за яго тузане. Ланцуг быѓ зброяй. Але нiчога добрага, калi ён зробiць гэта не ѓ час! Ён прымусiѓ сябе глядзець. Пацук-мутант грыз старога, яго доѓгiя зубы ѓтыкалiся ѓ плоць вакол яремной вены. Гэта быѓ разумны пацук. Яна ведала, куды стукнуць. Яна хацела, каб мяса было мёртвым, цiхiм, каб яно магло бесперашкодна харчавацца. Генерал крычаѓ далей. Гук замёр у булькатаннi, калi мой пацук угрыз у вялiкую артэрыю, i пырснула кроѓ. Цяпер дзяѓчына крычала зноѓ i зноѓ. Нiк Картэр выявiѓ, што ён таксама крычыць, але бязгучна, гук быѓ зачынены ѓ яго чэрапе i рэхам аддаваѓся вакол яго.
  
  Мозг яго выкрыкваѓ нянавiсць i смагу помсты i забойства, але для шпiёнскага погляду ён быѓ спакойны, сабраны i нават ухмыляѓся. Камера не павiнна заѓважаць гэты незацягнуты колцавы нiт. Палкоѓнiк зноѓ загаварыѓ: - Зараз я прышлю яшчэ пацукоѓ, мiстэр Картэр. Яны хутка скончаць працу. Непрыгожа, цi не так? Як кажуць, у вашых капiталiстычных трушчобах. Толькi там ахвярамi становяцца бездапаможныя немаѓляты. Праѓда, мiстэр Картэр? Нiк праiгнараваѓ яго. Ён глядзеѓ на бойню ѓ клетцы. Убег тузiн вялiзных пацукоѓ i закiшэѓ над чырвонай iстотай, якая калiсьцi была чалавекам. Нiк мог толькi малiцца, каб стары быѓ ужо мёртвы. Магчыма. Ён не рухаѓся. Ён пачуѓ гукi ванiт i зiрнуѓ на дзяѓчыну. Яе вырвала на падлогу, i яна ляжала з заплюшчанымi вачыма, яе бледнае, запырсканае брудам цела тузалася. "Высякайся, дзетка", - сказаѓ ён ёй. "Высякайся. Не глядзi на гэта". Два пацукi цяпер бiлiся за кавалак плоцi. Нiк глядзеѓ з жахлiвым захапленнем. У рэшце рэшт, вялiкi з двух пасварылiся пацукоѓ ѓчапiлася зубамi ѓ горла iншы i забiла яе. Тут жа яна накiнуѓся на свайго субрата-пацука i пачаѓ яго есцi. Нiк назiраѓ, як пацук цалкам пажырала сваiх суродзiчаѓ. I ѓспомнiѓ тое, што даѓно вывучыѓ i забыѓся: пацукi - канiбалы. Адны з вельмi нямногiх жывёл, якiя ядуць сабе падобных. Нiк адарваѓ погляд ад жаху ѓ клетцы. Дзяѓчына была без прытомнасцi. Ён спадзяваѓся, што яна нiчога не адчувае. Голас у гучнагаварыцелi вярнуѓся. Нiку здалося, што ён улавiѓ расчараванне ѓ голасе палкоѓнiка. "Падобна, - сказаѓ ён, - што мае справаздачы пра вас у рэшце рэшт дакладныя, Картэр, тое, што вы, амерыканцы, называеце выдатным покерфейсам. Вы сапраѓды настолькi нячулыя, так халодныя, Картэр? Я не магу з гэтым пагадзiцца". След гневу ѓ голасе зараз вiдавочна адчуваѓся гэта быѓ Картэр, а не мiстэр Картэр! Цi не пачаѓ ён хоць крыху заводзiць кiтайскага палкоѓнiка? Гэта была надзея. Слабая, як абяцанне
  
  Слабы колцавы нiт, гэта ѓсё, што ѓ яго было. Нiк выглядаѓ нудным. Ён зiрнуѓ на столь, дзе хавалася камера. "Гэта было даволi брыдка", - сказаѓ ён. - Але я бачыѓ значна горш за гэта, палкоѓнiк. Калi ѓжо на тое пайшло, то i горш. У апошнi раз, калi я быѓ у вашай краiне - я прыязджаю i з'яжджаю, калi мне заманецца, - я забiѓ парачку вашых хлопцаѓ, растрыбушыѓ iх i падвесiѓ на дрэве на iх уласных кiшках. Фантастычная хлусьня, але такi чалавек, як палкоѓнiк, можа проста ѓ гэта паверыць. - У любым выпадку ты меѓ рацыю наконт старога, - працягнуѓ Нiк. "Ён страшэнна дурны вар'ят i нiкому не патрэбен. Якая мне справа да таго, што з iм адбываецца або як гэта адбываецца?" Наступiла доѓгае маѓчанне. На гэты раз смех быѓ крыху нервовым. "Цябе можна зламаць, Картэр. Ты ведаеш гэта? Любы мужчына, народжаны жанчынай, можа быць зламаны". Кiлмайстар пацiснуѓ плячыма. - Можа быць, я i не чалавек. Як i мой бос, пра якi вы ѓвесь час кажаце. Ястраб-Хоѓк, цяпер - ён не чалавек! Вы дарма марнуеце свой час, спрабуючы прывабiць яго ѓ пастку, палкоѓнiк. "Магчыма, Картэр, магчыма. Паглядзiм. Натуральна, у мяне ёсць альтэрнатыѓны план. Я не супраць расказаць вам пра гэта. Гэта можа змянiць ваша меркаванне".
  
  Кiлмайстар моцна пачухаѓся. Усё, што заѓгодна, абы раззлаваць сучынага сына! Ён асцярожна плюнуѓ. - Будзьце маiм госцем, палкоѓнiк. Як гаворыцца ѓ кiно, я ѓ вашай уладзе. Але вы маглi б што-небудзь зрабiць з блыхамi ѓ гэтай паршывай дзюры. Яна яшчэ i смярдзiць. Зноѓ доѓгае маѓчанне. Затым: "Адкiнуѓшы ѓсё астатняе, Картэр, мне прыйдзецца пачаць пасылаць Хоуку кавалачкi па частках адрэзаныя ад цябе. Разам з некаторымi пакутлiвымi цыдулкамi, якiя, я ѓпэѓнены, ты напiшаш, калi прыйдзе час. Як, па-твойму, адрэагуе твой начальнiк? пазней ступня або рука?Будзь сумленны цяпер, Картэр .
  
  Нiк Картэр адкiнуѓ галаву назад i гучна засмяяѓся. Яму не трэба было прымушаць. "Палкоѓнiк," сказаѓ ён, "вас калi-небудзь дрэнна рэкламавалi!" "Разрэкламавалi? Я гэтага не разумею". вы, палкоѓнiк, такi ж, як i вы. Мяне нельга замянiць. Я не расходны матэрыял". Нiк апусцiѓ твар, каб схаваць усмешку, якую ён не мог стрымаць. "Хочаце паспрачацца, палкоѓнiк? Я нават дам вам, прыклад, - пачакайце, пакуль Пекiн не даведаецца, што вы былi ашуканы наконт фальшывых неапрацаваных алмазаѓ. Што вы збiралiся абмяняць дваццаць мiльёнаѓ долараѓ золатам на нейкiя шкляныя камянi. I што прынц быѓ забiты акуратна i належным чынам, а зараз вы забiлi генерала. Вы сапсавалi ѓсе свае шанцы ѓмяшацца ѓ паѓстанне ѓ Анголе. Чаго насамрэч дабiваѓся Пекiн, а, палкоѓнiк? Вы хацелi Хоук, таму што вы ведаеце, што Хоук хоча займець вас, але гэта дробязь у параѓнаннi з тым, як думае Пекiн: яны плануюць далёка, каб нарабiць шмат непрыемнасцяѓ у Афрыцы Ангола была б iдэальным месцам, каб пачаць гэта рабiць.
  Нiк рэзка засмяяѓся. "Пачакайце, пакуль усё гэта пратачыцца ѓ патрэбныя месцы ѓ Пекiне, палкоѓнiк, а потым паглядзiм, прыдатныя вы цi не!" Цiшыня падказала яму, што калючкi патрапiлi ѓ мэту. Ён амаль пачаѓ спадзявацца. Калi б толькi ён мог раззлаваць гэтага ѓблюдка настолькi, каб ён асабiста спусцiѓся сюды, у падзямелле. Не кажучы ѓжо пра ахоѓнiкаѓ, якiх ён абавязкова прывядзе. Ён проста павiнен рызыкнуць. Палкоѓнiк Чун Лi прачысцiѓ горла. - Вы правiльна разважаеце, Картэр. У вашых словах можа быць доля праѓды. Усё пайшло не так, цi пайшло не так, як я чакаѓ. Па-першае, я не ѓсведамляѓ, наколькi вар'ятам быѓ генерал, пакуль не стала занадта позна.
  Але я магу ѓсё выправiць - тым больш мне патрэбна вашае супрацоѓнiцтва. Нiк Картэр зноѓ плюнуѓ. "Я не буду з вамi супрацоѓнiчаць. Я не думаю, што вы можаце дазволiць сабе забiць мяне зараз - я думаю, што я патрэбен вам жывым, каб узяць з сабой у Пекiн, каб паказаць iм нешта за ѓвесь выдаткаваны час, грошы i мёртвых"
  З адценнем мiжвольнага захаплення палкоѓнiк сказаѓ: "Можа быць, вы зноѓ маеце рацыю. Можа быць, не. Вы забываеце пра даму, я думаю. Вы джэнтльмен, амерыканскi джэнтльмен, i таму ѓ вас ёсць вельмi слабое месца. Ахiлесава пята. Вы дазволiце ёй пакутаваць, як генералу?" Выраз асобы Нiка не змянiлася. - Якая мне да яе справа? Вы павiнны ведаць яе гiсторыю: яна п'янiца i наркаманка, сэксуальная дэгенератка, якая пазiруе для брудных карцiнак i фiльмаѓ. Мне пляваць, што з ёй адбываецца. Я зраѓняюся з вамi, палкоѓнiк. У такiм месцы, як гэта, я турбуюся толькi аб двух рэчах - аб сабе i аб AX. Я не зраблю нiчога, што магло б нашкодзiць нiводнаму з нас. Але лэдзi, якую вы можаце мець. З майго дабраславення-
  - Паглядзiм, - сказаѓ палкоѓнiк, - зараз я аддам загад, i мы абавязкова ѓбачым. Я думаю, вы блефуеце. I памятайце, пацукi вельмi разумныя. Яны iнстынктыѓна кiнуцца на слабейшую здабычу. Гучнагаварыцель пстрыкнуѓ. Нiк паглядзеѓ на дзяѓчыну. Яна ѓсё чула. Яна глядзела на яго велiзарнымi вачыма, вусны яе дрыжалi. Яна паспрабавала загаварыць, але толькi хрыпела. Яна вельмi ѓважлiва не глядзела на разадраныя труп у клетцы. дазволiш iм зрабiць гэта са мной? Т-ты маеш на ѓвазе - ты меѓ на ѓвазе тое, што толькi што сказаѓ? О, Божа мой, не трэба! Забi мяне - хiба ты не можаш забiць мяне першым!" Ён не адважваѓся казаць. Мiкрафоны ѓлоѓлiвалi шэпт. Тэлевiзiйны сканер глядзеѓ на яго. Ён не мог даць ёй нiякага суцяшэння. Ён утаропiѓся на клетку i нахмурыѓся, плюнуѓ i паглядзеѓ далёка. Ён не ведаѓ, што, чорт вазьмi. Ён не ведаѓ, што, чорт вазьмi. паглядзець. Але гэта павiнна быць што-то, i гэта павiнна быць надзейна. Ён выслухаѓ гук i паглядзеѓ угору. праз тузiн футаѓ, якiя падзялялi iх. Ён зноѓ праверыѓ колцавы болт.
  
  
  Кiраѓнiк 11
  
  Пацук выскачыѓ з драцяной клеткi i спынiѓся. Яна на iмгненне прысела на кукiшкi i памылася. Яна была не такi вялiкi, як пацук-людаед, якую бачыѓ Нiк, але дастаткова вялiкi. Нiк нiколi ѓ жыццi не ненавiдзеѓ нiчога мацней, чым гэты пацук цяпер. Ён заставаѓся вельмi нерухомым, ледзь дыхаючы. У апошнiя некалькi хвiлiн сфармаваѓся своеасаблiвы план. Але каб гэта спрацавала, яму прыйшлося схапiць гэтага пацука голымi рукамi. Дзяѓчына, падобна, упала ѓ кому. Яе вочы зашклянелi, яна глядзела на пацука i выдавала жудасныя гарлавыя гукi. Нiку вельмi хацелася сказаць ёй, што ён не дазволiць пацуку схапiць яе, але цяпер ён не адважваѓся казаць цi паказваць свой твар у камеру. Ён сядзеѓ цiха, утаропiѓшыся ѓ падлогу, назiраючы за пацуком краем вока. Пацук ведаѓ, пра што гаворка. Жанчына была самай слабай, самай напалоханай - пах яе страху быѓ моцны ѓ ноздрах грызуна - i таму ён пачаѓ паѓзцi ѓ яе бок. Яна была галодная. Ёй не было дазволена падзялiць баляванне ѓ гонар генерала. Пацук пасля мутацыi страцiѓ большую частку сваiх жаночых палавых органаѓ. Яе памер цяпер рабiѓ яго раѓней большасцi натуральных ворагаѓ, i яна так i не навучылася баяцца чалавека. Яна не звяртала асаблiвай увагi на вялiкага мужчыну i хацела дабрацца да скурчыѓся жанчыны.
  
  Нiк Картэр ведаѓ, што ѓ яго будзе толькi адзiн шанец. Калi ён прамахнецца, усё будзе скончана. Ён затаiѓ дыханне i падцягнуѓся да пацука блiжэй - блiжэй. Цяпер? Не. Пакуль не. Хутка-
  У гэты самы момант вобраз з яго юнацтва ѓварваѓся ѓ яго разважаннi. Ён пайшоѓ на танны карнавал, дзе быѓ вылюдак. Гэта быѓ першы вырадак, якога ён калi-небудзь бачыѓ, i апошнi. За даляр ён бачыѓ, як ён адкусваѓ галовы жывым пацукам. Цяпер ён выразна бачыѓ, як кроѓ сцякала па падбародку вылюдка. Нiк здрыгануѓся, чыста рэфлекторны рух, i гэта ледзь не сапсавала гульню. Пацук спынiѓся, павярнуѓся напагатове. Ён пачаѓ выдаляцца, зараз хутчэй. Кiлмайстар зрабiѓ выпад. Ён выкарыстаѓ левую руку, каб колцавы нiт не сарваѓся, i злавiѓ пацука прама за галаву. Пухнаты монстар завiшчаѓ ад страху i лютасьцi i паспрабаваѓ укусiць руку, якая яго трымала. Нiк адкруцiѓ галаву адным рыѓком сваiх вялiкiх пальцаѓ. Галава ѓпала на падлогу, а цела ѓсё яшчэ дрыжала i прагнула крывi на руках. Дзяѓчына кiнула на яго зусiм iдыёцкi погляд. Яна так скамянела ад жаху, што не разумела, што адбываецца. Смех. Гучнагаварыцель сказаѓ: "Брава, Картэр. Каб зладзiцца з такiм пацуком, патрэбен адважны чалавек. I гэта пацвярджае мой пункт гледжання - вы не гатовыя дазволiць дзяѓчыне пакутаваць. ."
  - Гэта нiчога не даказвае, - прахрыпеѓ Нiк. "I мы нiкуды не рухаемся. Iдзi на хуй, палкоѓнiк. Мне пляваць на дзяѓчынку - я проста хацеѓ паглядзець, цi змагу я гэта зрабiць. Цi я забiѓ чортава кучу мужчын маiмi рукамi. , Але нiколi раней не забiваѓ пацукоѓ". Цiшыня. Затым: "Дык што ж ты тады набыѓ? У мяне яшчэ шмат пацукоѓ, усе вялiзныя, усе галодныя. Ты iх усiх заб'еш?" Нiк паглядзеѓ на тэлевiзiйнае вока дзесьцi ѓ ценi. Ён тыцнуѓ носам. "Можа быць, - сказаѓ ён, - адпраѓце iх сюды i паглядзiм".
  Ён працягнуѓ нагу i пацягнуѓ пацучыную галаву да сябе. Ён збiраѓся прымянiць яе. Гэта быѓ вар'ят трук, якi ён спрабаваѓ зрабiць, але ѓсё атрымалася. Хiт спрацуе, КАЛI,
  можа быць, палкоѓнiк настолькi раззлуецца, што захоча спусцiцца i асабiста яго апрацаваць. Кiлмайстар асаблiва не малiѓся, але зараз паспрабаваѓ. Калi ласка, калi ласка, зрабiце так, каб палкоѓнiк захацеѓ прыйсцi i папрацаваць са мной, выбiць з мяне мазгi да д'ябла сабачым. Ударыѓ бы мяне. Ды што заѓгодна) Толькi прымусь яго апынуцца на адлегласцi выцягнутай рукi. Дзве вялiкiя пацукi выпаѓзлi з драцяной клеткi i прынюхалiся. Нiк напружыѓся. Цяпер ён даведаецца. Цi спрацуе план? Цi сапраѓды пацукi былi канiбаламi? Цi было гэта проста пачварнасцю, што самы вялiкi пацук раней з'еѓ меншы? Цi было гэта проста куча лайна, нешта, што ён прачытаѓ i няправiльна запомнiѓ? Два пацукi адчулi пах крывi. Яны павольна наблiжалiся да Нiку. Акуратна, цiха, каб не спудзiць iх, ён кiнуѓ iм пацучыную галаву. Адзiн з iх накiнуѓся на яго i пачаѓ есцi. Iншы пацук насцярожана кружыѓ вакол, а затым уварваѓся ѓнутр. Цяпер яны ѓчапiлiся адзiн аднаму ѓ глоткi. Кiлмайстар, схаваѓшы твар ад камеры, усмiхнуѓся. Адзiн з гэтых ублюдкаѓ будзе забiты. Будзе больш ежы для астатнiх, будзе яшчэ з-за чаго бiцца. Ён усё яшчэ трымаѓ цела забiтага iм пацука. Ён схапiѓ яго за пярэднiя лапы i напружыѓ мышцы, разарваѓшы яго на часткi, разарваѓшы пасярэдзiне, як лiст паперы. Кроѓ i кiшкi выпацкалi яго рукi, але ён здавольваѓся большай прынадай. З гэтым, а таксама з адным дохлым пацуком з кожных двух якiя змагаюцца, ён зможа заняць шматлiкiх пацукоѓ. Нiк пацiснуѓ шырокiмi плячыма. Насамрэч гэта быѓ не вельмi вялiкi поспех, але ѓ яго гэта нядрэнна атрымлiвалася. Па-чартоѓску добра, на самай справе. Калi б толькi гэта акупiлася. Гучнагаварыцель даѓно маѓчаѓ. Нiку стала цiкава, аб чым думае Палкоѓнiк, гледзячы на экран тэлевiзара. Мусiць, не радасныя думкi. У падзямеллi хлынула яшчэ больш пацукоѓ. Адбывалася з дзесятак лютых, вiскочуць боек. Пацукi ѓвогуле не звярталi ѓвагi нi на Нiка, нi на дзяѓчыну. Гучнагаварыцель выдаѓ гук. Ён праклiнаѓ. Гэта быѓ множны праклён, якi спалучае радавод Нiка Картэра з радаводу сукiх сабак i гнаявых чарапах. Нiк усмiхнуѓся. I чакаѓ. Можа, зараз. Проста магчыма. Менш чым праз дзве хвiлiны пачуѓся гнеѓны стук дзвярэй.
  Дзверы адчынiлiся дзесьцi ѓ ценi за калонай, якая трымала дзяѓчыну. Над галавой запалiлася яшчэ некалькi агнёѓ. Палкоѓнiк Чун Лi ступiѓ у круг ззяння i сутыкнуѓся з Нiкам Картэрам, узяѓшыся ѓ бокi, злёгку хмурачыся, нахмурыѓшы высокiя бледныя бровы. З iм было чацвёра кiтайскiх ахоѓнiкаѓ, усе яны былi ѓзброены аѓтаматамi М3. Яны таксама неслi сеткi i доѓгiя жэрдкi з вострымi шыпамi на канцы. Палкоѓнiк, не зводзячы вачэй з Нiка, аддаѓ загад сваiм людзям. Яны прыступiлi да лоѓлi пакiнутых пацукоѓ у сецiве, забiваючы тых, каго не змаглi злавiць. Палкоѓнiк павольна падышоѓ да Нiку. Ён не зiрнуѓ на дзяѓчыну. Кiлмайстар быѓ не зусiм гатовы да таго, што ѓбачыѓ. Ён нiколi раней не бачыѓ кiтайскага альбiноса. Палкоѓнiк Чун Лi быѓ сярэдняга росту i хударлявага целаскладу. Ён быѓ без шапкi, i яго чэрап быѓ старанна паголены. Масiѓны чэрап, вялiкая мазгавая клетка. Яго скура была колеру выцвiлага хакi. Яго вочы, самая вялiкая дзiвацтва для кiтайца, былi блiскучага нардычнага сiняга колеру. Вейкi былi бледнымi, бясконца малымi. Двое мужчын пераглянулiся. Нiк пагардлiва псаглядзеѓ, а потым наѓмысна плюнуѓ. - Альбiнос, - сказаѓ ён. - Ты сам нешта накшталт мутанта, цi не так? Ён заѓважыѓ, што палкоѓнiк насiѓ свой Люгер, яго ѓласную Вiльгельмiну, у непрадугледжаным для яго чахле. Не незвычайныя дзiвацтвы. Хваляючыся трафеямi перамогi. Падыдзiце блiжэй, палкоѓнiк. Калi ласка! яшчэ на крок блiжэй. Палкоѓнiк Чун Лi спынiѓся адразу за смяротным паѓкругам, якi Кiлмайстар адлюстраваѓ у сваёй памяцi. Пакуль палкоѓнiк спускаѓся ѓнiз, ён цалкам прыслабiѓ колцавы нiт i ѓставiѓ яго зваротна ѓ цагляны мур. Рызыкнуѓ, што тэлесканер быѓ без нагляду. Палкоѓнiк агледзеѓ Нiка з ног да галавы. Мiжвольнае захапленне адбiлася на бледна-жоѓтых рысах твару. "Ты самы вынаходлiвы," сказаѓ ён. - Нацкаваць пацукоѓ адзiн на аднаго. Прызнаюся, мне i ѓ галаву не прыходзiла, што такое магчыма. Шкада, з вашага пункту гледжаньня, што гэта толькi адтэрмiноѓвае справу. Я прыдумаю што-небудзь iншае для дзяѓчыны. глядзi, пакуль ты не пагодзiшся супрацоѓнiчаць Ты будзеш супрацоѓнiчаць, Картэр, будзеш Ты раскрыѓ сваю фатальную слабасць, як я даведаѓся.
  Вы не маглi дазволiць пацукам зжэрцi яе - вы не зможаце стаяць убаку i глядзець, як яе замучылi б да смерцi. Вы, у рэшце рэшт, далучыцеся да мяне ѓ злове Дэвiда Хока. - Як вы трымаецеся, - усмiхнуѓся Нiк. - Вы вар'ят летуценнiк, палкоѓнiк! у цябе пуста ѓ чэрапе. Ястраб есць такiх як ты на сняданак! Ты можаш забiць мяне, дзяѓчыну i многiх iншых, але Хоук у рэшце рэшт дабярэцца да цябе.
  Ваша iмя ёсць у яго маленькай чорнай кнiжцы, палкоѓнiк. Я гэта бачыѓ. Нiк плюнуѓ на адзiн з начышчаных да бляску чаравiк палкоѓнiка. Блакiтныя вочы палкоѓнiка заблiшчалi. Яго бледны твар павольна афарбаваѓся чырванню. Ён пацягнуѓся за люгерам, але спынiѓ рух. Кабура была занадта малая для "Люгера". Яна была зроблена для Намбу цi нейкага iншага меншага пiсталета. Прыклад "Люгера" выступаѓ далёка за скуру, запрашаючы выхапiць яго. Палкоѓнiк зрабiѓ яшчэ адзiн крок наперад i ѓдарыѓ кулаком па твары Нiка Картэра.
  Нiк не перакацiѓся, а прыняѓ удар, таму што хацеѓ падысцi блiжэй. Ён занёс правую руку ѓ магутным роѓным узмаху. Кальцавы нiт праляцеѓ па дузе з шыпеннем i ѓрэзаѓся ѓ скронь Палкоѓнiка. Яго каленi падагнулiся, i ён пачаѓ рухаѓся iдэальна сiнхранiзаваным рухам. Ён схапiѓ палкоѓнiка левай рукой, усё яшчэ скаванай iншым ланцугом, i нанёс страшны ѓдар па горле ворага перадплеччам i локцем. Цяпер цела палкоѓнiка засланяла яго. Ён выхапiѓ з кабуры пiсталет i пачаѓ страляць у ахоѓнiкаѓ, перш чым яны паспелi зразумець, што адбываецца. Ён паспеѓ забiць двух з iх перш, чым двое iншых паспелi схавацца з-пад увагi да жалезных дзвярэй. Ён пачуѓ, як яна зачынiлася. Не так добра, як хацелася б! Палкоѓнiк курчыѓся ѓ яго руках, як злоѓленая змяя. Нiк адчуѓ раздзiраючы боль у верхняй частцы правай нагi, каля пахвiны. Гэтая сука ажыла i спрабавала закалоць яго, наносячы ѓдары назад з нязручнага становiшча. Нiк прыставiѓ рулю "люгера" да вуха палкоѓнiка i нацiснуѓ на курок. Галава палкоѓнiка была прастрэлена.
  Нiк выпусцiѓ цела. У яго было крывацёк, але артэрыяльнага выкiду не было. У яго было яшчэ крыху часу. Ён падняѓ зброю, якой яго ѓкалолi. Х'юга. Яго ѓласны штылет! Нiк разгарнуѓся, упёрся нагой у цагляную калону i ѓклаѓ у яе ѓсю сваю велiзарную сiлу. Пакiнуты колцавы нiт рухаѓся, ссоѓваѓся, але не паддаваѓся. Пекла! У любую секунду яны паглядзяць у той тэлевiзар i ѓбачаць, што палкоѓнiк мёртвы. Ён здаѓся на iмгненне i павярнуѓся да дзяѓчыны. Яна стаяла на каленях, гледзячы на ??яго з надзеяй i разуменнем у вачах. "Томi-ган", - крыкнуѓ Нiк. "Пiсталет-кулямёт - вы можаце яго дастаць? Падштурхнiце яго да мяне. Хутчэй, чорт вазьмi!" Адзiн з мёртвых ахоѓнiкаѓ ляжаѓ побач з прынцэсай. Яго аѓтамат праляцела па падлозе побач з ёй. Яна паглядзела на Нiка, потым на пiсталет-кулямёт, але не паспрабавала яго падняць. Кiлмайстар загарлапанiѓ на яе. "Прачнiся, праклятая шлюха! Рухайся! Дакажы, што ты прыдатная для чагосьцi ѓ гэтым свеце - пхай сюды гэты пiсталет. Паспяшайся!" Ён крычаѓ, насмiхаючыся з яе, спрабуючы вырваць яе з гэтага. Ён павiнен быѓ мець гэты аѓтамат. Ён зноѓ паспрабаваѓ выдраць колцавы нiт. Ён усё яшчэ трымаѓся. Раздаѓся грукат, калi яна падштурхнула да яго аѓтамат па падлозе. Цяпер яна глядзела на яго, i ѓ яе зялёных вачах зноѓ загарэѓся розум. Нiк накiнуѓся на пiсталет. "Добрая дзяѓчынка!" Ён накiраваѓ пiсталет-кулямёт на ценi, злiплыя ад цагляных арак, i пачаѓ страляць. Ён страляѓ туды-сюды, уверх-унiз, чуючы звон i звон металу i шкла. Ён ухмыльнуѓся. Гэта павiнна паклапацiцца аб iх тэлекамеры i гучнагаварыцелi. Цяпер яны былi гэтак жа сляпыя, як i ён на дадзены момант. Гэта будзе роѓнасць абапал. Ён зноѓ упёрся нагой у цагляны слуп, напружыѓся, ухапiѓся аберуч за ланцуг i пацягнуѓ. На лбе надзьмулiся вены, лопнулi вялiзныя сухажыллi, дыханне збiлася ѓ агонii.
  Пакiнутае кольца нiта выйшла i ён ледзь не звалiѓся. Ён падабраѓ М3 i пабег да папругi. Падышоѓшы да яе, ён пачуѓ, як грукнулi ѓваходныя дзверы. Нешта падскочыла на каменнай падлозе. Нiк нырнуѓ да дзяѓчыны i накрыѓ яе сваiм вялiкiм аголеным целам. Бо яны бачылi. Яны ведалi, што палкоѓнiк мёртвы. Значыць, гэта былi мiнныя гранаты. Граната ѓзарвалася з непрыемным чырвоным святлом i бавоѓнай. Нiк адчуѓ, як аголеная дзяѓчына дрыжыць пад iм. Аскепак гранаты ѓкусiѓ яго за ягадзiцы. Чорт пабяры, падумаѓ ён. Запоѓнi паперы, Хоук! Ён перагнуѓся цераз калону i стрэлiѓ у трохстворкавую дзверы. Мужчына закрычаѓ ад болю. Нiк працягваѓ агонь, пакуль аѓтамат не распалiѓся дачырвана. У яго скончылiся патроны, ён кiнуѓся за iншым аѓтаматам, а затым выпусцiѓ апошнюю чаргу па дзвярах. Ён зразумеѓ, што ѓсё яшчэ напалову ляжыць на дзяѓчыне. Раптам стала вельмi цiха. Пад iм прынцэса сказала: "Ведаеш, ты вельмi цяжкi". - Прабач, - хмыкнуѓ ён. "Але гэты слуп - усё, што ѓ нас ёсць. Мы павiнны падзялiць яго. - Што зараз будзе?" Ён зiрнуѓ на яе. Яна спрабавала расчасаць пальцамi свае цёмныя валасы ѓваскрэсаючы з мёртвых. Ён спадзяваѓся, што гэта назаѓжды. "Я не ведаю, што зараз адбываецца, - шчыра сказаѓ ён.
  
  - Я нават не ведаю, дзе мы знаходзiмся. Я думаю, што гэта адно са старых партугальскiх падзямелляѓ недзе пад горадам. iх павiнна быць некалькi дзясяткаѓ. Ёсць шанец, што ѓсе стрэлы былi чутныя - можа быць, партугальскiя палiцыянты прыйдуць нас шукаць". Гэта азначала для яго доѓгi тэрмiн у турме. Хоук у рэшце рэшт вызвалiць яго, але на гэта спатрэбiцца час. I яны, нарэшце, атрымаюць дзяѓчыну. Дзяѓчына зразумела. "Спадзяюся, што не, - цiха. Я не вытрываю, каб мяне адвезлi назад у Партугалiю i змясцiлi ѓ прытулак". Так i будзе. Нiк, пачуѓшы гэтую гiсторыю ад прынца Аскары, зразумеѓ, што яна мае рацыю.
  
  Афiцыйны прадстаѓнiк урада Партугалii Луiс да Гама, меѓ бы да гэтага нейкае дачыненне, яны напэѓна адправiлi б яе ѓ псiхушку. Дзяѓчына пачала плакаць. Яна абвiла сваiмi бруднымi рукамi Нiка Картэра i прыцiснулася да яго. "Не дазваляй iм забраць мяне, Нiк. Калi ласка, не трэба". Яна паказала на цела палкоѓнiка Чун Лi. "Я бачыѓ, як ты забiѓ яго. Ты зрабiѓ гэта без роздумаѓ. Ты можаш зрабiць тое ж самае для мяне. Абяцаеш? Калi мы не зможам сысцi, калi нас схопяць альбо кiтайцы, альбо партугальцы, абяцай, што ты мяне заб'еш. Калi ласка, вам гэта будзе лёгка. У мяне няма мужнасцi зрабiць гэта самой. Нiк" абяцанняѓ, якiя ён калi-небудзь даваѓ. Ён не ведаѓ, цi хацеѓ ён захаваць яго цi не.
  - Вядома, - суцешыѓ ён. "Вядома, дзетка. Я заб'ю цябе, калi ѓсё стане занадта дрэнна". Цiшыня пачала дзейнiчаць яму на нервы. Ён даѓ кароткую чаргу па жалезных дзвярах, пачуѓ выццё i рыкашэт куль у калiдоры. Тады дзверы былi адчыненыя цi наадчыненыя. Цi быѓ хто там? Ён не ведаѓ. Яны могуць марнаваць каштоѓны час, калi павiнны бегчы. Магчыма, кiтайцы часова разбеглiся, калi загiнуѓ палкоѓнiк. Гэты чалавек дзейнiчаѓ з невялiкай групай, з элiтай, i па новыя загады iм давялося б звяртацца ѓ больш высокi эшалон. Кiлмайстар вырашыѓ. Яны скарыстаюцца сваiм шанцам i пабягуць адсюль.
  Ён ужо сцягнуѓ ланцугi дзяѓчыны са слупа. Ён праверыѓ сваю зброю. У аѓтамаце засталася палова абоймы. Дзяѓчына магла несцi люгер i штылет i... Нiк адумаѓся, кiнуѓся да цела палкоѓнiка i зняѓ рамень i кабуру. Ён прымацаваѓ яго да голай талii. Ён хацеѓ, каб Люгер быѓ з iм. - Ён падаѓ дзяѓчыне руку ѓверх. "Давай, дарагая. Мы пабяжым адсюль. Дэпрэса, як ты заѓсёды кажаш, партугальцы". Яны падышлi да жалезных дзвярэй, калi ѓ калiдоры пачалася стралянiна. Нiк i дзяѓчына спынiлiся i прыцiснулiся да сцяны адразу за дзвярыма. Затым рушылi ѓслед крыкi, крыкi i выбухi гранат, а затым цiшыня.
  Яны пачулi асцярожныя крокi па калiдоры да дзвярэй. Нiк прыклаѓ палец да рота дзяѓчыны. Яна кiѓнула, яе зялёныя вочы былi вялiзнымi i спалоханымi на запэцканым твары. Нiк ткнуѓ руляй аѓтамата ѓ дзверы, яго рука была на спускавым кручку. У калiдоры было дастаткова святла, каб яны маглi бачыць адзiн аднаго. Прынц Аскары ѓ сваiм белым мазамбiкскiм мундзiры, падарваным, iрваным i акрываѓленым, з парыкам, ссунутым набок, глядзеѓ на iх бурштынавымi вачыма. Ён паказаѓ усе свае вострыя зубы ва ѓхмылцы. У адной руцэ ѓ яго была вiнтоѓка, а ѓ другой пiсталет. Рукзак у яго быѓ яшчэ напалову поѓны гранат.
  Яны маѓчалi. Iльвiныя вочы чарнаскурага мужчыны блукалi ѓверх i ѓнiз па iх аголеных целах, ахоплiваючы ѓсё гэта адным поглядам. Яго погляд затрымаѓся на дзяѓчыне. Затым ён зноѓ усмiхнуѓся Нiку. "Прабач, што спазнiѓся, стары, але трэба было час, каб выбрацца з гэтага частаколу. Некаторыя з маiх чорных братоѓ дапамаглi мне i сказалi, дзе гэтае месца, - я прыйшоѓ так хутка, як толькi мог. Падобна, я прамахнуѓся, прапусцiѓ самае вясёлае, эх. Ён усё яшчэ аглядаѓ цела дзяѓчыны. Яна адказала на яго позiрк, не адказала на яго погляд, не адказала. нiчога нiзiннага. Толькi адабрэнне. Прынц зноѓ павярнуѓся да Нiку, падпiлаваныя зубы весела паблiскваючы. Як Адам i Ева?"
  
  
  Кiраѓнiк 12
  
  КIЛМАЙСТЭР ляжаѓ на сваiм ложку ѓ гатэлi "Блю Мандарын" i глядзеѓ у столь. За межамi тайфун Эмалi пачаѓ набiраць абароты, ператварыѓшыся ѓ пену пасля некалькiх гадзiн пагроз. Аказалася, што iх сапраѓды чакаѓ моцны д'ябальскi вецер. Нiк зiрнуѓ на гадзiннiк. Пасля поѓдня. Ён быѓ галодны, i яму не перашкодзiла б выпiць, але ён быѓ занадта лянiвы, занадта сыты, каб рухацца. Справы iшлi добра. Выбрацца з Макао было смяхотна лёгка, амаль расчаравальна. Прынц сагнаѓ маленькую машыну, патрапаны "рэно", i яны ѓтрох уцiснулiся ѓ яе i памчалiся ѓ Пеуха-Пойнт, дзяѓчына была апранута ѓ акрываѓленае палiто прынца. Нiк апрануты толькi ѓ павязку на сцягне. Гэта была дзiкая паездка - вецер штурхаѓ малюсенькую машыну, як мякiну, - але яны дасягнулi Пойнта i знайшлi выратавальныя камiзэлькi там, дзе схавалi iх сярод скал. Хвалi былi высокiя, але не занадта высокiя. Яшчэ не. Джонка была там, дзе павiнна была быць. Нiк, буксiруючы дзяѓчыну - прынц хацеѓ, але не быѓ у стане - выцягнуѓ з кiшэнi выратавальнай камiзэлькi маленькую ракетку i паслаѓ яе ѓверх. Чырвоная ракета афарбавала легкадумнае неба. Пяць хвiлiн праз джонка падабрала iх ...
  Мiнь, тангарскi лодачнiк, сказаѓ: "Мы, далiбог, моцна турбавалiся, сэр. Не чакалi яшчэ гадзiны, можа. Вы не хутка прыйдзеце, мы, павiнны пакiнуць вас - можа быць, яшчэ не зможам спакойна вярнуцца дадому." Яны не лёгка вярнулiся дадому, але яны дрэнна вярнулiся дадому. На досвiтку яны недзе згубiлiся ѓ джунглях, калi джонка ѓплыла ѓ прытулак ад тайфунаѓ. Нiк размаѓляѓ па тэлефоне з СС, i некаторыя зь ягоных людзей чакалi. Пераход ад "Сiняга мандарына" i да "Блакiтнага мандарына" быѓ лёгкiм i бязбольным, i калi дзяжурны i падумаѓ, што ѓ гэтай дзiка якая выглядае тройцы было нешта дзiѓнае, ён стрымаѓся. Нiк i дзяѓчына запазычылi адзенне кулi ѓ Тангаме; Прынцу нейкiм чынам атрымоѓвалася выглядаць царска ва ѓсiм, што засталося ад яго выкрадзенага белага мундзiра. Нiк пазяхнуѓ i прыслухаѓся да таго, як вакол будынка слiзгае тайфун. Прынц быѓ далей па калiдоры ѓ пакоi, як мяркуецца, спаѓ. Дзяѓчына пайшла ѓ свой пакой, якая прымыкала да яго, упала на ложак i тут жа страцiла прытомнасць. Нiк прычынiѓ яе i пакiнуѓ у спакоi.
  
  Кiлмайстру не перашкодзiла б крыху паспаць. Неѓзабаве ён устаѓ i пайшоѓ у ванную, вярнуѓся, закурыѓ i сеѓ на ложак, задумаѓшыся. Ён насамрэч не чуѓ гуку, якой бы вострай нi была яго чутка. Хутчэй за гук уварваѓся ѓ яго прытомнасць. Ён сядзеѓ вельмi цiха i спрабаваѓ iдэнтыфiкаваць яго. Зразумела. Акно спаѓзае ѓверх. Акно, паднятае кiмсьцi, хто не хацеѓ быць пачутым. Нiк усмiхнуѓся ... Ён пацiснуѓ сваiмi вялiкiмi плячыма. Ён напалову паѓтарыѓ гэта. Ён падышоѓ да дзвярэй пакоя дзяѓчыны i пастукаѓ. Цiшыня. Ён зноѓ пастукаѓ. Няма адказу. Нiк зрабiѓ крок назад i штурхнуѓ ейны шчуплы замак босай нагой. Дзверы расчынiлiся. Памяшканне было пустым. Ён кiѓнуѓ. Ён меѓ рацыю. Ён перасек пакой, не думаючы, што яна ѓзяла толькi адну сумку, i выглянуѓ у адчыненае акно. Вецер хвастаѓ дажджом па твары. Ён мiргнуѓ i паглядзеѓ унiз. Пажарная лесвiца была схавана шэрым покрывам туману i збоѓтванага ветрам дажджу. Нiк апусцiѓ акно, уздыхнуѓ i адвярнуѓся. Ён вярнуѓся ѓ гаспадарскую спальню i закурыѓ яшчэ адну цыгарэту.
  КIЛМАЙСТР На iмгненне ён дазволiѓ сваёй плоцi адчуць страту, затым рэзка засмяяѓся i пачаѓ забываць пра гэта. Аднак была iронiя ѓ тым, што цела прынцэсы, якiм валодалi многiя, прызначалася не яму. Дык адпусцi ж яе. Ён адклiкаѓ ахову AX. Яна выканала свой кантракт з Хоѓкам, i калi стары думае, што збiраецца выкарыстоѓваць яе зноѓ для iншай бруднай працы, яму проста трэба падумаць яшчэ раз. Нiк не вельмi здзiвiѓся, калi праз некалькi хвiлiн зазванiѓ тэлефон.
  Ён узяѓ яго i сказаѓ: "Прывiтанне, Аскi. Дзе ты?" Прынц сказаѓ: "Не думаю, што я скажу табе гэта, Нiк. Будзе лепш, калi я не скажу. Са мной прынцэса Морган. Мы... мы збiраемся пажанiцца, Стары. Як толькi мы зможам. Я растлумачыѓ ёй усё, аб паѓстаннi i ѓсё такое, i той факт, што як грамадзянка Партугалii яна зробiць здраду. Яна ѓсё яшчэ хоча. Жадаю табе ѓдачы, Аскi. - Ты не выглядаеш вельмi здзiѓленым, стары.
  - Я ведаю, кiм яна была, - сказаѓ прынц. "Я збiраюся змянiць усё, што мне трэба ад прынцэсы. Адна рэч, яна ненавiдзiць сваiх суайчыннiкаѓ гэтак жа моцна, як i я". Нiк трохi павагаѓся, а потым сказаѓ: - Ты збiраешся яе выкарыстоѓваць, Аскi? Ты ведаеш... - Не, стары. Гэта па-за. Забыта. - Добра, - мякка сказаѓ Кiлмайстар. - Добра, Аскi. Я думаѓ, ты ѓбачыш гэта менавiта так. Але як наконт, э-э, тавара? Я даѓ табе свайго роду напаѓабяцаньне. Вы хочаце, каб я завёѓ колы... "Не, прыяцель. У мяне ёсць яшчэ адзiн кантакт у Сiнгапуры, спынiцеся там на наш мядовы месяц. Я думаю, што змагу пазбавiцца ад усiх... тавараѓ, якiя я магу ѓкрасцi". Прынц засмяяѓся. Нiк падумаѓ аб зiготкiх вострых зубах i таксама засмяяѓся. Ён сказаѓ. "Божа, не заѓсёды ѓ мяне было столькi ѓсяго. Пачакай хвiлiнку, Нiк. Морган хоча пагаварыць з табой".
  Яна падышла. Яна гаварыла зноѓ як лэдзi. Яна можа сапраѓды ёю i стаць, падумаѓ Нiк, слухаючы. Яна проста можа вярнуцца з канавы. Ён спадзяваѓся, што пра гэта паклапоцiцца прынц. "Я больш нiколi цябе не ѓбачу", - сказала дзяѓчына. "Я хачу падзякаваць цябе, Нiк, за тое, што ты зрабiѓ для мяне". "Я нiчога не зрабiѓ." "Але вы зрабiлi - больш, чым вы думаеце, больш, чым вы калi-небудзь можаце зразумець. Так што - дзякуй". - Не трэба, - сказаѓ ён. "Але зрабi мне ласку, Прынц... Пастарайся трымаць свой прыгожы нос у чысцiнi, Прынц - добры хлопец". - Я гэта ведаю. О, адкуль я гэта ведаю! Затым з заразлiвай весялосцю ѓ голасе, якой ён нiколi раней не чуѓ, яна засмяялася i сказала: "Ён сказаѓ вам, што я збiраюся прымусiць яго зрабiць?" "Што?" "Я дазволю яму расказаць табе. Да пабачэння, Нiк". Прынц вярнуѓся. "Яна прымусiць мяне заляпiць зубы", - сказаѓ ён з прытворнай смуткам. "Гэта абыдзецца мне ѓ цэлае стан, запэѓнiваю вас. Мне давядзецца падвоiць свае аперацыi". Нiк усмiхнуѓся ѓ трубку. "Ды добра, Аскi. Праца ѓ кепцы не так ужо моцна пакрывае". "Чорт вазьмi, яны не робяць," сказаѓ Прынц. "За пяць тысяч маiх салдат? Я падаѓ прыклад. Калi я ѓ кепцы, значыць, яны ѓ кепцы. Пакуль, стары. Нiякiх разводных ключоѓ, а? Вылезлi, як толькi вецер ацiхне". "Нiякiх гаечных ключоѓ, - сказаѓ Нiк Картэр. "Iдзiце з Богам." Ён павесiѓ трубку. Ён зноѓ пацягнуѓся на ложку i падумаѓ аб Прынцэсе Моргане да Гама. Спакушаная дзядзькам у трынаццаць гадоѓ. Яе не згвалтавалi, а спакусiлi. трынаццацiгадовай дзяѓчынкi. Потым чатырнаццаць. Потым шаснаццаць. Раман доѓжыѓся тры доѓгiя гады.
  Нiк нахмурыѓся. Луiс ды Гама, вiдаць, быѓ асаблiвым сучыным сынам. З часам ён пачаѓ узнiмацца ѓ дзяржаѓных i дыпламатычных колах. Ён быѓ апекуном дзяѓчыны як яе дзядзька. Ён кантраляваѓ яе грошы, а таксама яе гнуткае дзiцячае цела. I ѓсё ж ён не мог пакiнуць дзяѓчыну адну. Сакавiтае юнае дзявоцтва было смяротнай прынадай для старых i стомленых мужчын. З кожным днём расла небяспека выкрыцця. Нiк мог бачыць, што дылема дзядзькi была суровай. Быць злоѓленым, выкрытым, прыкаваным да ганебнага слупа - инцестуальная сувязь з адзiнай пляменнiцай больш за тры гады! Гэта азначала абсалютны канец усяго - станы, кар'еры, нават самога жыцця.
  Дзяѓчына, ужо дастаткова дарослая, каб разумець, што яна робiць, паскорыла ход падзей. Яна збегла з Лiсабона. Дзядзька, напалоханы тым, што яна загаворыць, злавiѓ яе i змясцiѓ у санаторый у Швейцарыi. Там яна балбатала, iдучы пад пентатолам натрыю, i хiтрая тоѓстая медсястра пачула. Шантаж. Дзяѓчына нарэшце збегла з санаторыя - i проста працягвала жыць. Яна не казала. Яна нават не ведала пра няньку, якая падслухала i ѓжо ѓгаворвала дзядзьку замоѓкнуць. Ухмылка Нiка Картэра была жорсткай. Як мужчына больш за ѓсiх спацеѓ! Папацеѓ - i заплацiѓ. Калi вы былi Лалiтай ва ѓзросце ад трынаццацi да шаснаццацi гадоѓ, вашы шанцы на нармальнае жыццё пасля невялiкiя. Прынцэса трымалася далей ад Партугалii i няѓхiльна кацiлася ѓнiз. Выпiѓка, наркотыкi, сэкс - такiя справы. Дзядзька пачакаѓ i заплацiѓ. Цяпер ён быѓ вельмi высока ѓ кабiнеце мiнiстраѓ, яму было што губляць. Затым, нарэшце, Блэкер прыйшоѓ прадаваць брудныя фiльмы, i дзядзька скарыстаѓся сваiм шанцам. Калi б ён нейкiм чынам змог вярнуць дзяѓчыну ѓ Партугалiю, даказаць, што яна звар'яцела, схаваць яе, магчыма, нiхто не паверыѓ бы яе аповеду. Могуць быць нейкiя шэпты, але ён мог перачакаць гэта. Ён пачаѓ сваю кампанiю. Ён пагадзiѓся з тым, што яго пляменнiца шкодзiць iмiджу Партугалii ѓ свеце. Ёй патрэбен быѓ квалiфiкаваны догляд, небарака. Ён пачаѓ супрацоѓнiчаць з партугальскай разведкай, але расказаѓ iм толькi палову гiсторыi. Ён адключыѓ яе сродкi. Пачалася кампанiя выдасканаленых пераследаѓ, накiраваных на тое, каб вярнуць прынцэсу ѓ Партугалiю, адправiць яе ѓ "манастыр" - такiм чынам абясцэньваючы любую гiсторыю, якую яна расказвала цi можа сказаць.
  Алкаголь, наркотыкi i сэкс дэкаць зламалi яе. Хто паверыць вар'ятцы дзяѓчыне? Аскi, з яго цудоѓнай разведкай, якая палюе на партугальскую разведку, натыкнуѓся на праѓду. Бачыѓ у ёй зброю, якая будзе скарыстана супраць партугальскага ѓрада, каб прымусiць яго пайсцi на саступкi. У рэшце рэшт, зброю, якую ён не збiраѓся выкарыстоѓваць. Ён збiраѓся жанiцца на ёй. Ён не хацеѓ бы, каб яе запэцкалi больш, чым яна ѓжо была запэцкана. Нiк Картэр устаѓ i затушыѓ цыгарэту ѓ попельнiцы. Ён нахмурыѓся. У яго было непрыемнае прадчуванне, што дзядзьку гэта сыдзе з рук - ён, верагодна, памрэ з усiмi дзяржаѓнымi i царкоѓнымi ѓшанаваннямi. Жаль. Ён успомнiѓ вострыя зубы i тое, што аднойчы сказаѓ Аскi: "Я абвык забiваць сваё ѓласнае мяса!"
  Нiк таксама ѓспомнiѓ Джонi Разумнiка з нажом для паперы з нефрытавай рукоятью ѓ сэрцы. Можа быць, дзядзька не быѓ дома вольны. Магчыма... Ён апрануѓся i выйшаѓ у тайфун. Клерк i iншыя людзi ѓ багата упрыгожаным вестыбюлi ѓ жаху ѓтаропiлiся на яго. Вялiкi амерыканец сапраѓды звар'яцее, калi выберацца на вецер. Насамрэч усё было не так дрэнна, як ён чакаѓ. Вы павiнны былi сачыць за якiя адлятаюць аб'ектамi, такiмi як шыльды крам, смеццевыя бакi i драѓнiна, але калi вы трымалiся нiзка i прыцiскалiся да будынкаѓ, гэта не садзьме вас. Але дождж быѓ нечым асаблiвым, шэрай хваляй, якая пракацiлася па вузкiх вулачках. Ён прамок за хвiлiну. Гэта была цёплая вада, i ён адчуѓ, як з яго змываецца яшчэ больш слiзi Макао. Па нейкай выпадковасцi - менавiта так - ён зноѓ апынуѓся ѓ раёне Ван Чай. Недалёка ад бара Rat Fink. Гэта можа быць прытулак, у гэтым. Ён абмяркоѓваѓ гэта, калi ѓ яго была новая дзяѓчына. Вецер моцна збiѓ яе, распластаѓшыся ѓ беглых вадасцёкавых жолабах. Нiк паспяшаѓся падняць яе, адзначыѓшы выдатныя доѓгiя ногi, поѓныя грудзi, прыгожую скуру i даволi сцiплы выгляд. Настолькi сцiплай, наколькi можа быць ускудлачаная дзяѓчына. На ёй была даволi кароткая спаднiца, праѓда, не мiнi, i не было плашча. Нiк дапамог усхваляванай дзяѓчыне падняцца на ногi. Вулiца была пустая, але не для iх.
  Ён усмiхнуѓся ёй. Яна ѓсмiхнулася ѓ адказ, няѓпэѓненая ѓсмешка стала цяплей, калi яна ацанiла яго. Яны стаялi пад завываючым ветрам i пралiѓным дажджом. - Наколькi я разумею, - сказаѓ Нiк Картэр, - гэта ваш першы тайфун? Яна схапiлася за свае трапяткiя валасы. - Д-так. У нас у Форт-Уэйне iх няма. Вы амерыканец? Нiк злёгку пакланiѓся i надарыѓ яе ѓсмешкай, якую Хоук часта апiсваѓ як "алей не растае ѓ роце". Я магу вам нечым дапамагчы? Яна прыцiснулася да яго грудзей. Вецер прылiпаѓ да яе мокрай спаднiцы, да добрых, вельмi добрых, цудоѓных, цудоѓных ног. "Я заблудзiлася, - растлумачыла яна, хацела выйсцi, пакiнуць iншых дзяѓчат, але я заѓсёды хацела патрапiць у тайфун." "Вы," сказаѓ Нiк, "рамантык па маiм сэрцы. Выкажам здагадку, мы падзяляем тайфун. Пасля выпiѓкi, вядома, i шанцу прадставiцца i прывесцi сябе ѓ парадак. У яе былi вялiкiя шэрыя вочы. Яе нос быѓ кiрпаты, яе валасы былi кароткiмi i залацiстымi. Яна ѓсмiхнулася: "Думаю. "Думаю. Куды мы пойдзем? Нiк паказаѓ унiз па вулiцы на бар Rat Fink.
  Ён зноѓ падумаѓ пра прынца, вельмi коратка, потым падумаѓ пра яе. "Я ведаю гэтае месца, - сказаѓ ён. Праз дзве гадзiны i некалькi чарак Нiк паспрачаѓся сам з сабой, што сувязь будзе скончана. Ён прайграѓ. Хоук адказаѓ амаль адразу. -порт быѓ пераадрасаваны. Ты прарабiѓ выдатную працу. - Так, - пагадзiѓся Нiк. - Я зрабiѓ гэта. Яшчэ адно iмя выкраслена ѓ маленькай чорнай кнiжачцы, а? ты зможаш вярнуцца, я быѓ бы ѓдзячны. Узнiкла невялiкая праблема i... - Тут таксама ѓзнiкла невялiкая праблема, - сказаѓ Нiк. Выкладае ѓ пачатковых класах. Я вучуся. Цi ведаеце вы, сэр, што старыя метады ѓжо даѓно састарэлi? Я бачу, Спот - ты Спот - вось Спот - Спот - добры сабака - зараз усё гэта ѓ мiнулым.
  Кароткая цiшыня. Правады гулi на працягу доѓгiх мiль. Хоук сказаѓ: - Вельмi добра. Я мяркую, вам трэба выдалiць гэта са сваёй сiстэмы, перш чым вы зможаце зноѓ выконваць якую-небудзь працу. Але дзе ты зараз - на выпадак, калi ты мне тэрмiнова спатрэбiшся?" "Цi паверыце вы, - стомлена спытаѓ Нiк Картэр, - Пацук Фiнк Бар.
  Хоук: "Я веру гэтаму". - Добра, сэр. А яшчэ тайфун. Магчыма, я затрымаюся на два-тры днi. Да пабачэння, сэр. "Але, Нiк! Пачакай. Я..." ...Не тэлефануй мне, - цвёрда сказаѓ Кiлмайстар. - Я пазваню табе.
  
  
  КАНЕЦ
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Аперацыя "Месячная ракета"
  
  Нiк Картэр
  
  Аперацыя "Месячная ракета".
  
  
  Пераклаѓ Леѓ Шклоѓскi
  
  
  Кiраѓнiк 1
  
  У 6:10 ранiцы 16 траѓня пачаѓся апошнi зваротны адлiк.
  
  Кiраѓнiкi палётаѓ напружана сядзелi перад сваiмi пультамi кiравання ѓ Х'юстане, штат Тэхас, i на мысе Кэнэдзi, штат Фларыда. Зямлю атачаѓ флот сачыльных караблёѓ, сетка радыёантэн далёкага космасу i некалькi парылых спадарожнiкаѓ сувязi. Сусветнае тэлебачанне пачалося ѓ 7:00 ранiцы па ѓсходнiм часе, i тыя, хто ѓстаѓ рана, каб стаць сведкамi падзеi, пачулi, як кiраѓнiк палёту ѓ Цэнтры кiравання палётамi ѓ Х'юстане абвясцiѓ: "Усё зялёнае i наперад".
  
  За восем месяцаѓ да гэтага касмiчны карабель "Апалон" прайшоѓ выпрабаваннi на арбiце. Паѓгода таму месяцовы дэсантны карабель прайшоѓ касмiчныя выпрабаваннi. Праз два месяцы пасля гэтага вялiзная ракета Сатурн 5 дэбютавала ѓ беспiлотным палёце. Цяпер тры секцыi месяцовага карабля былi злучаны i былi гатовы да сваёй першай пiлатуемай арбiце - заключнага выпрабавання перад фактычным палётам на Месяц.
  
  Трое астранаѓтаѓ пачалi свой дзень з хуткага медыцынскага агляду, за якiм рушыѓ услед звычайны сняданак са стейкаѓ i яйкаѓ. Затым яны праехалi на джыпе праз маркотную касу з пяску i хмызняку пад назвай Востраѓ Мэрыта, мiма артэфактаѓ больш ранняй касмiчнай эры - стартавых пляцовак Меркурыя i Двайнят - i мiма апельсiнавай гаi, якая нейкiм чынам ацалела. 39, масiѓная бетонная пляцоѓка памерам у палову футбольнага поля.
  
  Галоѓным пiлотам маючага адбыцца палёту быѓ падпалкоѓнiк Норвуд "Вудзi" Лiскомб, сiвы i нешматслоѓны мужчына гадоѓ сарака, цвярозы i сур'ёзны ветэран праграм "Меркурый" i "Блiзняты". Ён пакасiѓся на смугу, якая навiсла над пляцоѓкай для запуску, калi трое мужчын iшлi ад джыпа да пакоя для падрыхтоѓкi. "Выдатна", - сказаѓ ён сваiм павольным тэхаскiм працяглым тонам. "Гэта дапаможа абаранiць нашы вочы ад траплення сонечных прамянёѓ падчас узлёту".
  
  Яго таварышы па камандзе кiѓнулi. Падпалкоѓнiк Тэд Грын, таксама ветэран Блiзнят, выцягнуѓ маляѓнiчую чырвоную бандану i выцер лоб. "Напэѓна, ужо дзевяностыя гады", - сказаѓ ён. "Калi стане яшчэ гарачэй, яны могуць проста палiць нас алiѓкавым алеем".
  
  Камандуючы ВМФ Дуг Альберс нервова засмяяѓся. Па-хлапечы сур'ёзны, у свае трыццаць два ён быѓ самым маладым чальцом каманды, адзiным, хто яшчэ не пабываѓ у космасе.
  
  У пакоi для падрыхтоѓкi астранаѓты праслухалi фiнальны брыфiнг мiсii, затым надзелiся ѓ скафандры.
  
  На стартавым комплексе экiпаж пускавой пляцоѓкi пачаѓ запраѓку ракеты "Сатурн-5". З-за высокай тэмпературы палiва i акiсляльнiкi прыйшлося астудзiць да тэмператур нiжэй, чым звычайна, i аперацыя была выканана са спазненнем на дванаццаць хвiлiн.
  
  Над iмi, наверсе пяцiдзесяцiпяцiпавярховага партальнага лiфта, каманда тэхнiкаѓ кампанii Connelly Aviation з пяцi чалавек толькi што правяла апошнюю праверку трыццацiтоннай капсулы "Апалон". Кампанiя Connelly з Сакрамэнта была галоѓным падрадчыкам НАСА па праекце коштам 23 мiльярды даляраѓ, а добрыя восем адсоткаѓ персанала месяцовага порта Кэнэдзi былi супрацоѓнiкамi калiфарнiйскай аэракасмiчнай фiрмы.
  
  Начальнiк партала Пэт Хамер, буйны мужчына з квадратнай асобай у белым камбiнезоне, белай бейсболцы i шасцiкутных паляроiдах без рамкi, спынiѓся, калi ён i яго каманда перасеклi подыум, якi адлучае капсулу "Апалон" ад службовай вежы. "Вы, хлопцы, iдзiце наперад", - крыкнуѓ ён. "Я збiраюся апошнi раз агледзецца".
  
  Адзiн з экiпажа павярнуѓся i пакруцiѓ галавой. "Я правёѓ з табой пяцьдзесят запускаѓ, Пэт, - крычаѓ ён, - але я нiколi не бачыѓ, каб ты нерваваѓся да гэтага".
  
  "Нельга быць занадта асцярожным", - сказаѓ Хамер, залазячы назад у капсулу.
  
  Ён агледзеѓ салон, зарыентаваѓшыся ѓ лабiрынце прыбораѓ, цыферблатаѓ, перамыкачоѓ, агнёѓ i тумблераѓ. Затым, убачыѓшы тое, што ён хацеѓ, ён хутка рушыѓ направа, упаѓ на карачкi i праслiзнуѓ пад кушэткi астранаѓтаѓ да пучка правадоѓ, якi праходзiѓ пад дзвярыма сховiшчы.
  
  Ён зняѓ паляроiды, дастаѓ з насцегнавай кiшэнi скураны чахол, адкрыѓ яго i надзеѓ простыя акуляры без аправы. Ён выцягнуѓ з задняй кiшэнi пару азбеставых пальчатак i паклаѓ iх побач з галавой. Ён дастаѓ з другога i трэцяга пальцаѓ правай пальчаткi кусачкi i напiльнiк.
  
  Цяпер ён цяжка дыхаѓ, i кроплi поту пачалi сцякаць па яго iлбе. Ён надзеѓ пальчаткi, асцярожна абраѓ дрот i пачаѓ яго часткова разрэзаць. Затым ён паклаѓ разакi i пачаѓ здымаць цяжкую тефлоновую iзаляцыю, пакуль не агалiлася больш за цалю блiскучых медных жыѓ. Ён прапiлаваѓ адну з нiтак i адарваѓ яе, сагнуѓшы на адлегласцi трох цаляѓ ад месца паяння нейкага трубаправода ECS.
  
  Астранаѓты рухалiся па бетоннай платформе комплексу 39 у цяжкiх месяцовых скафандрах. Яны спынiлiся, каб пацiснуць рукi некаторым з чальцоѓ павозкi, i палкоѓнiк Лискомб ухмыльнуѓся, калi адзiн з iх працягнуѓ яму трохфутавы макет кухоннай запалкi. "Калi будзеце гатовы, палкоѓнiк, - сказаѓ тэхнiк, - проста стукнiце iм аб
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  шурпатая паверхня. Усё астатняе зробяць нашы ракеты
  
  Лискомб i iншыя астранаѓты кiѓнулi, усмiхаючыся скрозь асабовыя пласцiны, затым рушылi да парталнага лiфта i хутка паднялiся ѓ стэрылiзаваны "белы пакой" на ѓзроѓнi касмiчнага карабля.
  
  Унутры капсулы Пэт Хамер толькi што скончыѓ апiлоѓваць паянii злучэнне трубак для кантролю навакольнага асяроддзя. Ён хутка сабраѓ свае iнструменты i пальчаткi i вылез з-пад кушэтак. Праз адчынены люк ён убачыѓ, як астранаѓты выйшлi з "белага пакоя" i накiравалiся праз дваццацiфутавы масток да корпуса капсулы з нержавеючай сталi.
  
  Хамер падняѓся на ногi, паспешна засунуѓшы пальчаткi ѓ заднюю кiшэню. Ён выцiснуѓ усмешку на свае вусны, калi выйшаѓ з люка. "Усё ѓ парадку, хлопчыкi", - крыкнуѓ ён. "Добрай паездкi."
  
  Палкоѓнiк Лискомб раптам спынiѓся i павярнуѓся да яго. Хамер уздрыгнуѓ, ухiляючыся ад нябачнага ѓдару. Але касманаѓт усмiхаѓся, працягваючы яму вялiзную запалку. Яго вусны за асабовай панэллю варухнулiся, кажучы: "Вось, Пэт, у наступны раз, калi ты захочаш распалiць агонь".
  
  Хамер стаяѓ там з запалкай у левай руцэ, усмешка застыла на яго твары, калi тры астранаѓта пацiснулi яму руку i пралезлi праз люк.
  
  Яны падключылi свае серабрыстыя нейлонавыя скафандры да сiстэмы кантролю навакольнага асяроддзя i леглi на свае канапы, чакаючы, пакуль на iх паднiмецца цiск. Камандзiрскi пiлот Лискомб раскiнуѓся злева пад пультам кiравання палётам. Грын, прызначаны штурманам, быѓ пасярэдзiне, а Альберс - справа, дзе размяшчалася абсталяванне сувязi.
  
  У 7:50 ранiцы наддуѓ быѓ завершаны. Герметычныя падвойныя вечкi люка былi герметызаваны, а атмасфера ѓнутры касмiчнага карабля была запоѓнена кiслародам i павялiчана да шаснаццацi фунтаѓ на квадратны цаля.
  
  Цяпер пачаѓся знаёмы распарадак, бясконца падрабязны прагон, разлiчаны на больш за пяць гадзiн.
  
  Па заканчэннi чатырох з паловай секунд зваротны адлiк двойчы спыняѓся, абодва разы з-за дробных "збояѓ". Затым, на зваротным адлiку мiнус чатырнаццаць хвiлiн, працэдура была зноѓ спынена - на гэты раз з-за статычных перашкод у каналах сувязi памiж касмiчным караблём i тэхнiкамi ѓ аперацыйным цэнтры. Калi ён ачысцiѓся, сцэнар зваротнага адлiку працягнуѓся. Наступныя крокi патрабавалi пераключэння электрычнага абсталявання i праверкi глiколю - астуджальнай вадкасцi, якая выкарыстоѓваецца ѓ сiстэме экалагiчнага кантролю карабля.
  
  Камандуючы Альберс пстрыкнуѓ перамыкачом з надпiсам 11-CT. Iмпульсы ад перамыкача праходзiлi праз провад, перакрываючы ѓчастак, з якога была выдаленая тэфлонавая iзаляцыя. Двума крокамi пазней палкоѓнiк Лискомб павярнуѓ клапан, якi адпраѓляѓ лёгкаѓзгаральны этыленглiколь па альтэрнатыѓным трубаправодзе - i праз паянii злучэнне, якое было старанна прапушчана. Момант, калi першая кропля глiколю ѓпала на голы, перагрэты провад, адзначыла момант, калi туман вечнасцi адкрыѓся для траiх мужчын на борце "Апалона AS-906".
  
  У 12:01:04 Эст, тэхнiкi, якiя глядзяць на экран тэлевiзара на пляцоѓцы 39, убачылi, як полымя ѓспыхнула вакол кушэткi камандзiра Альберса ѓ правай частцы кабiны.
  
  У 12:01:14 голас знутры капсулы закрычаѓ: "Пажар у касмiчным караблi!"
  
  У 12:01:20 Тыя, хто глядзеѓ тэлевiзар, бачылi, як палкоѓнiк Лискомб спрабуе вызвалiцца ад рамянёѓ бяспекi. Ён павярнуѓся наперад са сваёй канапы i зiрнуѓ направа. Голас, як мяркуецца, яго крыкнуѓ: "Труба перарэзана... Глiколь цячэ..." (Астатняе скажонае).
  
  У 12:01:28 Тэлеметрычны пульс лейтэнант-камандора Альберса рэзка падскочыѓ. Яго можна было ѓбачыць ахопленым полымем. Голас, якi, як меркавалася, прыналежыѓ яму, закрычаѓ: "Выцягнеце нас адгэтуль... мы гарым..."
  
  У 12:01:29 сцяна агню ѓзнялася, закрываючы сцэну з-пад увагi. Тэлевiзiйныя манiторы патухлi. Цiск у салоне i цеплыня хутка раслi. Iншых выразных паведамленняѓ атрымана не было, хоць былi чутныя крыкi болю.
  
  У 12:01:32 цiск у кабiне дасягнуѓ дваццацi дзевяцi фунтаѓ на квадратны дзюйм. Касмiчны карабель быѓ разбураны цiскам. Тэхнiкi, якiя стаялi на ѓзроѓнi вокнаѓ карабля, убачылi асляпляльны выблiск. З капсулы пачаѓ прасочвацца моцны дым. Члены партальнай брыгады памчалiся па подыѓме, якi вядзе да карабля, адчайна спрабуючы адкрыць вечка люка. Iх адцiснулi моцная спякота i дым.
  
  Унутры капсулы ѓзнiк моцны вецер. Распаленае дабяла паветра з ровам пранёсся скрозь разрыѓ, ахутваючы касманаѓтаѓ коканам яркага агню, зморшчваючы iх, як насякомых у спякоту, якая перавышае дзве тысячы градусаѓ ...
  
  * * *
  
  Голас у прыцемненым пакоi сказаѓ: "Хуткае мысленне начальнiка партала прадухiлiла трагедыю яшчэ большых памераѓ".
  
  На экране мiльганула выява, i Хамер выявiѓ, што глядзiць ва ѓласны твар. "Гэта Патрык Дж. Хамер, - працягнуѓ каментатар тэленавiн, - тэхнiк кампанii Connelly Aviation, сорак восем гадоѓ, бацька траiх дзяцей. У той час як iншыя замерлi, скаваныя жахам, у яго хапiла духу нацiснуць на яго. кнопка кiравання
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  гэта прывяло да спрацоѓвання сiстэмы эвакуацыi... "
  
  "Глядзi! Глядзi! Гэта тата!" - раздавалiся нявiнныя тонкiя галасы ѓ цемры ззаду яго. Хамер паморшчыѓся. Ён аѓтаматычна агледзеѓ пакой, правяраючы дзверы з падвойнай завалай i зашмаргнутыя шторы. Ён пачуѓ, як яго жонка сказала: "Цiшэй, дзеткi. Давайце паслухаем..."
  
  Тэлекаментатар зараз паказваѓ на схему касмiчнага карабля "Апалон-Сатурн 5". "Сiстэма эвакуацыi прызначана для катапультавання капсулы на парашуце, якая прызямляецца за межы пляцоѓкi ѓ выпадку аварыйнай сiтуацыi падчас старту. галёнаѓ вычышчанай газы i вадкага кiслароду знiшчыла б увесь Касмiчны цэнтр Кэнэдзi, а таксама прылеглыя раёны Порт-Канаверал, Какава-Бiч i Ракледж...
  
  "Мамачка, я стамiлася. Пойдзем спаць". Гэта быѓ Цiмi, яго малодшы сын, якому ѓ тую суботу споѓнiлася чатыры гады.
  
  Хамер нахiлiѓся наперад i ѓтаропiѓся на тэлевiзар у захламленай гасцiнай свайго бунгала ѓ Какава-Бiч. Яго акуляры без аправы блiшчалi. На лбе выступiѓ пот. Яго вочы адчайна чаплялiся за твар тэлекаментатара, але гэта быѓ палкоѓнiк Лискомб, якi з ухмылкай паглядзеѓ на яго i працягнуѓ яму запалку ...
  
  Брудны пах распаленага жалеза i фарбы напоѓнiѓ пакой. Сцены нахiлiлiся да яго, як вялiзны пухiры. Велiзарны пласт полымя распаѓсюдзiѓся мiма яго, i твар Лискомба растаѓ перад яго вачыма, пакiнуѓшы толькi абгарэлую, падсмажваецца плоць, пакрытую пухiрамi, вочы лопалiся ѓнутры кальцынаванага чэрапа, пах падпаленых костак ...
  
  "Пэт, што здарылася?"
  
  Яго жонка схiлiлася над iм, яе твар быѓ бледным i прыгнечаны. Ён, вiдаць, закрычаѓ. Ён пакруцiѓ галавой. "Нiчога", - сказаѓ ён. Яна не ведала. Ён нiколi не мог ёй сказаць.
  
  Раптам зазванiѓ тэлефон. Ён скокнуѓ. Ён чакаѓ гэтага ѓсю ноч. "Я зразумею", - сказаѓ ён. Каментатар сказаѓ: "Праз дзевяць гадзiн пасля трагiчнай падзеi следчыя ѓсё яшчэ прасейваюць абвугленыя абломкi..."
  
  Гэта быѓ бос Хамера, Пiт Рэнд, начальнiк стартавай каманды. "Лепш заходзь, Пэт", - сказаѓ ён. Яго голас гучаѓ пацешна. "Ёсць пара пытанняѓ..."
  
  Хамер кiѓнуѓ, заплюшчваючы вочы. Гэта было толькi пытаннем часу. Палкоѓнiк Лискомб крычаѓ: "Труба перарэзана". Разрэзаны, а не зламаны, i Хамер ведаѓ чаму, мог бачыць футарал, у якiм ляжалi яго паляроiдныя акуляры, побач з прыпоем i тэфлонавай стружкай.
  
  Ён быѓ добрым амерыканцам, дакладным супрацоѓнiкам Connelly Aviation на працягу пятнаццацi гадоѓ. Ён шмат працаваѓ, падняѓся па службовых усходах, ганарыѓся сваёй працай. Ён абагаѓляѓ астранаѓтаѓ, якiя адправiлiся ѓ космас на яго творчасцi. А затым - таму што ён кахаѓ сваю сям'ю - ён далучыѓся да супольнасцi ѓразлiвых, неабароненых.
  
  "Ды ѓсё ѓ парадку." Хамер сказаѓ гэта цiха, прычынiѓшы рукой муштук. "Я хачу пагаварыць пра гэта. Але мне патрэбна дапамога. Мне патрэбна абарона палiцыi".
  
  Голас на iншым канцы здаваѓся здзiѓленым. "Добра, Пэт, вядома. Гэта можна задаволiць".
  
  "Я хачу, каб яны ахоѓвалi маю жонку i дзяцей", - сказаѓ Хамер. "Я не выйду з дому, пакуль яны не прыедуць".
  
  Ён паклаѓ трубку i ѓстаѓ, яго рука трэслася. Ад раптоѓнага страху ѓ яго скруцiла жывот. Ён узяѓ на сябе абавязацельства - але iншага шляху не было. Ён зiрнуѓ на жонку. Цiмi заснуѓ у яе на каленях. Ён бачыѓ ускудлачаныя светлыя валасы хлопчыка, зацiснутыя памiж кушэткай i яе локцем. "Яны хочуць, каб я працаваѓ", - няпэѓна сказаѓ ён. "Я павiнен увайсцi".
  
  Зазванiѓ прыглушаны званок у дзверы. "У гэты час?" яна сказала. "Хто б гэта мог быць?"
  
  "Я папрасiѓ палiцыю зайсцi".
  
  "Палiцыя?"
  
  Дзiѓна, як страх апускаѓ час. Менш хвiлiны таму здавалася, што ён размаѓляѓ па тэлефоне. Ён падышоѓ да акна, асцярожна рассунуѓ жалюзi. Цёмны седан ля абочыны меѓ плафон на даху i штыравую антэну збоку. Трое мужчын на ганку былi ѓ форме, са зброяй у кабуры на сцёгнах. Ён адчынiѓ дзверы.
  
  Першы быѓ буйны, карычневы ад сонца, са светлымi валасамi колеру морквы, зачасанымi назад, i ветлай усмешкай на твары. На iм была сiняя кашуля, гальштук-матылёк i галiфэ, а пад пахай ён нёс белы ахоѓны шлем. "Прывiтанне", - працягнуѓ ён. "Ваша iмя Хамер?" Хамер глядзеѓ на форму. Ён не пазнаѓ гэтага. "Мы акруговыя афiцэры", - растлумачыла рудая. "Людзi НАСА патэлефанавалi нам..."
  
  "О, добра, добра". Хамер адступiѓ у бок, каб упусцiць iх.
  
  Мужчына проста за рудай быѓ невысокi, хударлявы, асмуглы, з мярцвяна-шэрымi вачыма. Шыю акружаѓ глыбокi шнар. Яго правая рука была абгорнута ручнiком. Хамер зiрнуѓ на яго з раптоѓнай трывогай. Затым ён убачыѓ пяцiгалонную бочку з бензiнам, якую трымаѓ трэцi палiцыянт. Яго вочы кiнулiся да твару мужчыны. Яго рот адкрыѓся. У той момант ён ведаѓ, што пачаѓ памiраць. Рысы твару пад белым ахоѓным шлемам былi плоскiя, з высокiмi скуламi i раскосымi вачыма.
  
  Шпрыц у руцэ рудага
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  выплюнуѓ доѓгую iголку з малюсенькiм уздыхам выходзiць паветра. Хамер хмыкнуѓ ад болю i здзiѓлення. Яго левая рука пацягнулася да рукi, пальцы чаплялiся за вострую агонiю, якая захраснула ѓ змучаных цяглiцах. Затым ён павольна павалiѓся наперад.
  
  Жонка крычала, спрабавала падняцца з канапы. Мужчына са шрамам на шыi прайшоѓ праз пакой, як воѓк, з вiльготным i блiскучым ротам. З ручнiка тырчала брыдкая брытва. Калi лязо блiснула, яна кiнулася на дзяцей. Кроѓ хлынула са лютай чырвонай раны, якую ён правёѓ на яе гартанi, заглушыѓшы яе крык. Дзецi не поѓнасцю прачнулiся. Iх вочы былi адчыненыя, але ѓсё яшчэ затуманены сном. Яны памерлi хутка, цiха, без барацьбы.
  
  Трэцi мужчына пайшоѓ проста на кухню. Ён адкрыѓ духоѓку, уключыѓ газ i спусцiѓся па прыступках у прытулак ад урагану. Калi ён вярнуѓся, бочка з бензiнам была пустая.
  
  Руды дастаѓ iголку з рукi Хамера i сунуѓ яе ѓ кiшэню. Цяпер ён зацягнуѓ яго на канапу, акунуѓ знежывелы паказальны палец правай рукi Хамера ѓ лужыну крывi, хутка якая ѓтварылася пад iм, i правёѓ пальцам па белай сцяне бунгала.
  
  Кожныя некалькi лiтар ён спыняѓся, каб акунуць палец у свежую кроѓ. Калi паведамленне было завершана, двое iншых мужчын паглядзелi на яго i кiѓнулi. Той, у каго была шнара на шыi, прыцiснуѓ рукоять прасякнутай крывёй брытвы да правай рукi Хамера, i ѓсе трое дапамаглi аднесцi яго на кухню. Яны змясцiлi яго галаву ѓ адкрытую духоѓку, у апошнi раз агледзелiся, затым выйшлi праз парадныя дзверы, апошнi мужчына пстрыкнуѓ зашчапкай замка, так што дом замкнуѓся знутры.
  
  Уся аперацыя заняла менш за тры хвiлiны.
  Кiраѓнiк 2
  
  Нiкалас Дж. Хантынгтон Картэр, N3 для AX, абапёрся на локаць i паглядзеѓ на прыгожую, пацалаваную сонцам рудую, якая ляжала побач з iм на пяску.
  
  Яе скура была карычневай, як тытунь, i на ёй было бледна-жоѓтае бiкiнi. Яе памада была ружовай. У яе былi доѓгiя стройныя ногi, круглявыя i цвёрдыя сцёгны, круглявы V-вобразны выраз бiкiнi глядзеѓ на яго, а гордыя грудзi ѓ цесных кубках былi яшчэ двума вачыма.
  
  Яе звалi Сiнцiя, i яна была ѓраджэнкай Фларыды, дзяѓчынай з усiх апавяданняѓ аб падарожжах. Нiк называѓ яе Сiндзi, а яна ведала Нiка як "Сэм Хармон", юрыст адмiралцейства з Чэвi-Чэйз, штат Мэрыленд. Кожны раз, калi "Сэм" быѓ у адпачынку ѓ Маямi-Бiзун, яны заѓсёды збiралiся разам.
  
  Пад яе заплюшчанымi вачыма i на скронях выступiла кропля поту ад гарачага сонца. Яна адчула, як ён глядзiць на яе, i мокрыя вейкi прыадчынiлiся; жаѓтлява-карычневыя вочы, вялiкiя i здалёк, глядзелi яму ѓ вочы з аддаленай цiкаѓнасцю.
  
  "Што ты скажаш, каб мы пазбягалi гэтай вульгарнай дэманстрацыi паѓсырага мяса?" - ухмыльнуѓся ён, агалiѓшы белыя зубы.
  
  "Што ѓ цябе ѓ галаве?" - запярэчыла яна. У кутках яе рота таiлася слабая ѓсмешка.
  
  "Мы двое, адны, зноѓ у нумары дванаццаць-восем".
  
  У яе вачах пачало расцi хваляванне. "Чарговы раз?" прамармытала яна. Яе вочы цёпла слiзгалi па яго карычневым мускулiстым целе. "Добра, так, гэта добрая iдэя ..."
  
  На iх раптам упаѓ цень. Голас сказаѓ: "Мiстэр Хармон?"
  
  Нiк перавярнуѓся на спiну. Пахавальны чалавек у чорным сiлуэце схiлiѓся над iм, закрыѓшы частку неба. "Вас шукаюць па тэлефоне, сэр. Каля сiняга ѓваходу, нумар шэсць".
  
  Нiк кiѓнуѓ, i памагаты капiтана званы сышоѓ, павольна, асцярожна ступаючы па пяску, каб захаваць ззянне сваiх чорных оксфардаѓ, якiя выглядалi як цёмная прыкмета смерцi сярод буянствы фарбаѓ на пляжы. Нiк падняѓся на ногi. "Я буду толькi хвiлiнку", - сказаѓ ён, але не паверыѓ.
  
  У "Сэма Хармона" не было нi сяброѓ, нi сваякоѓ, нi ѓласнага жыцця. Толькi адзiн чалавек ведаѓ пра яго iснаванне, ведаѓ, што ён быѓ у Маямi-Бiзун у гэты момант, у гэтым канкрэтным гатэлi, на другiм тыднi свайго першага водпуску за больш чым два гады. Стромкi стары з Вашынгтона.
  
  Нiк прайшоѓ па пяску да ѓваходу ѓ гатэль Surfway. Гэта быѓ буйны мужчына з тонкiмi сцёгнамi i шырокiмi плячыма, са спакойнымi вачыма спартсмена, якi прысвяцiѓ сваё жыццё выклiкам. Жаночыя вочы глядзелi за сонцаахоѓнымi акулярамi, падводзячы вынiкi. Густыя, крыху непаслухмяныя цёмныя валасы. Практычна iдэальны профiль. Маршчынкi смеху ѓ кутках вачэй i рота. Жаночым вачам падабалася тое, што яны бачылi, i яны iшлi за iм, адкрыта зацiкавiѓшыся. У гэтым жылiстым, якое звужваецца целе было абяцанне ѓзбуджэння i небяспекi.
  
  "Сэм Хармон" адпадаѓ ад Нiка з кожным яго крокам. Восем дзён кахання, смеху i бяздзейнасцi знiкалi крок за крокам, i да таго часу, калi ён дабраѓся да прахалодных цёмных iнтэр'ераѓ гатэля, ён быѓ сваiм звычайным працавальным "я" - адмысловым агентам Нiкам Картэрам, галоѓным аператыѓнiкам AX, звышсакрэтнага контрвыведнiцкага агенцтва Амерыкi.
  
  Тэлефоны стаялi злева ад сiняга ѓваходу ѓ шэраг з дзесяцi, прымацаваных да сцяны, з гуканепранiкальнымi перагародкамi памiж iмi. Нiк падышоѓ да нумара шэсць i зняѓ трубку. "Хармон тут".
  
  "Прывiтанне, мой хлопчык, толькi што праходжу. Думаѓ, я пагляджу, як у цябе справы".
  
  Цёмнае вока нiка
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  бровы прыѓзнялiся. Ястраб - на адкрытай лiнii. Сюрпрыз нумар адзiн. Тут, у Фларыдзе. Сюрпрыз нумар два. "Усё добра, сэр. Першы водпуск за доѓгi час", - дадаѓ ён шматзначна.
  
  "Цудоѓна, цудоѓна". Пра гэта кiраѓнiк AX сказаѓ з нехарактэрным энтузiязмам. "Вы вольныя на вячэру?" Нiк зiрнуѓ на гадзiннiк. У 16:00? Дужая старая птушка, здавалася, чытала яго думкi. "Да таго часу, як вы даберацеся да Палм-Бiч, настане гадзiна вячэры", - дадаѓ ён. "The Bali Hai, Worth Avenue. Кухня палiнезiйска-кiтайская, метрдатэля клiчуць Дон Лi. Проста скажыце яму, што вы абедаеце з мiстэрам Бердам. З Фiвiшам усё ѓ парадку. У нас будзе час выпiць".
  
  Сюрпрыз нумар тры. Хоук строга прытрымлiваѓся стейкаѓ i бульбы. Ён ненавiдзеѓ усходнюю ежу. "Добра", - сказаѓ Нiк. "Але мне патрэбны час, каб сабрацца. Ваш званок быѓ даволi... нечаканым".
  
  "Юную лэдзi ѓжо апавясцiлi". Голас Хоука раптам стаѓ рэзкiм i дзелавым. "Ёй сказалi, што вас нечакана выклiкалi па справе. Ваш чамадан спакаваны, i ѓ машыне ваша вулiчнае адзенне ляжыць на пярэднiм сядзеннi. Вы ѓжо выпiсалiся на стойцы рэгiстрацыi".
  
  Нiк раззлаваѓся ад самавольства ѓсяго гэтага. "Я пакiнуѓ цыгарэты i сонцаахоѓныя акуляры на пляжы", - адрэзаѓ ён. "Не пярэчыце, калi я iх атрымаю?"
  
  "Вы знойдзеце iх у бардачку. Я так разумею, вы не чыталi газет?"
  
  "Не." Нiк не пярэчыѓ. Яго iдэя водпуску заключалася ѓ тым, каб вывесцi з арганiзма яды паѓсядзённага жыцця. Гэтыя яды ѓключалi газеты, радыё, тэлебачанне - усё, што перадавала навiны са знешняга свету.
  
  "Тады я прапаную вам уключыць аѓтамабiльнае радыё", - сказаѓ Хоук, i N3 па iм голасу зразумеѓ, што адбываецца нешта сур'ёзнае.
  
  * * *
  
  Ён перамясцiѓ Lamborghini 350 GT праз каробку перадач. Цяжкi рух быѓ накiраваны ѓ бок Маямi, i ён трымаѓ сваю палову US 1 у асноѓным сабе. Ён iмчаѓся на поѓнач праз Серфсайд, Галiвуд i Бакi-Ратон, мiма бясконцай чароды матэляѓ, заправачных станцый i кiёскаѓ з фруктовымi сокамi.
  
  Па радыё больш нiчога не было. Як быццам была абвешчана вайна, як быццам памёр прэзiдэнт. Усе рэгулярныя праграмы былi адмененыя, паколькi краiна ѓшаноѓвала сваiх загiнулых астранаѓтаѓ.
  
  Нiк павярнуѓ на Кэнэдзi-Казуэй ва Уэст-Палм-Бiч, павярнуѓ налева на Оѓшэн-Бульвар i накiраваѓся на поѓнач, у бок Уорт-авеню, галоѓную вулiцу, якую аглядальнiкi гарадскога грамадства завуць "плацiнавай вадапой".
  
  Ён не мог гэтага зразумець. Чаму кiраѓнiк AX абраѓ для сустрэчы Палм-Бiзун? А чаму менавiта Балi Хай? Нiк перагледзеѓ усё, што ведаѓ аб гэтым месцы. Казалi, што гэта самая эксклюзiѓная рэстарацыя ѓ Злучаных Штатах. Калi вашага iмя не было ѓ сацыяльным рэестры або калi вы не былi казачна багатымi, замежнай высокапастаѓленай асобай, сенатарам або высокапастаѓленым чыноѓнiкам Дзярждэпартамента, вы маглi б пра гэта забыцца. Вы б не патрапiлi,
  
  Нiк павярнуѓ направа на вулiцу дарагiх летуценняѓ, праязджаючы мiма мясцовых аддзяленняѓ Carder's i Van Cleef & Arpels з iх маленькiмi вiтрынамi з камянямi памерам з дыямент Кохiнор. Гатэль Bali Hai размяшчаѓся памiж элегантным старым гатэлем Colony i берагам акiяна i быѓ размаляваны пад скарынку ананаса.
  
  Суправаджаючы панёс яго машыну, i метрдатэль дагодлiва пакланiѓся пры згадваннi "мiстара Берда". "Ах так, мiстэр Хармон, вас чакалi", - прамармытаѓ ён. "Калi вы рушыце ѓслед за мной, калi ласка".
  
  Яго правялi па паласатай у леапардавую палоску банкетцы да стала, дзе сядзеѓ тоѓсты стары вясковага выгляду i цьмянымi вачыма. Хоук падняѓся, калi Нiк падышоѓ, працягваючы руку. "Мой хлопчык, рады, што ты змог гэта зрабiць". Ён здаваѓся даволi хiсткiм. "Сядзь, сядзь". Капiтан выцягнуѓ стол, i Нiк зрабiѓ. "Гарэлачны марцiнi?" - сказаѓ Хоук. "Наш сябар, Дон Лi, робiць усё магчымае". Ён паляпаѓ метрдатэля па руцэ.
  
  Цi заззяѓ. "Заѓсёды прыемна служыць вам, мiстэр Берд". Гэта быѓ малады гавайскi кiтаец з ямачкамi на шчоках, апрануты ѓ смокiнг з яркай стужкай на шыi. Ён усмiхнуѓся i дадаѓ: "Але на мiнулым тыднi General Sweet абвiнавацiѓ мяне ѓ тым, што я з'яѓляюся агентам iндустрыi вермуту".
  
  Хоук усмiхнуѓся. "Дзiк заѓсёды быѓ занудай".
  
  "Я вазьму вiскi", - сказаѓ Нiк. "На скалах." Ён агледзеѓ рэстаран. Ён быѓ аздоблены бамбукавымi панэлямi да ѓзроѓню стала, з люстраным адлюстраваннем ад сцяны да сцяны i каванымi ананасамi на кожным стале. З аднаго канца размяшчалася барная стойка ѓ форме падковы, а за ёй, зняволеная ѓ шкло, размяшчалася дыскатэка - у наш час "у" месцы для "Залатой моладзi" набору Rolls-Royce. Дзiвосна ѓпрыгожаныя каштоѓнасцямi жанчыны i мужчыны з гладкiмi, укормленымi тварамi сядзелi тут i там за столiкамi, збiраючы ежу ѓ смутным паѓзмроку.
  
  Прыбыѓ афiцыянт з напоямi. На iм была маляѓнiчая кашуля з алоха па-над чорнымi штанамi. Яго плоскiя ѓсходнiя рысы асобы былi невыразнымi, калi Хоук перакулiѓ марцiнi, толькi што пастаѓлены перад iм. "Я так разумею, вы даведалiся навiны", - сказаѓ Хоук, назiраючы, як вадкасць знiкае на вiльготным абрусе. "Нацыянальная трагедыя найцяжкiх маштабаѓ", - дадаѓ ён, выцягваючы калыпок з алiвы, разлiтай з напою, i пачаѓ рассеяна калоць яе. "Я
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  t адкладзе выкананне месячнай праграмы як мiнiмум на два гады. Магчыма, даѓжэй, улiчваючы настрой публiкi ѓ наш час. I iх прадстаѓнiкi ѓлавiлi настрой ". Ён зiрнуѓ наверх." Гэты сенатар, як яго клiчуць, старшыня падкамiтэта па космасе, - сказаѓ ён. страчаныя ".
  
  Афiцыянт вярнуѓся са свежым абрусам, i Хоук рэзка змянiѓ тэму. "Вядома, я не занадта часта спускаюся", - сказаѓ ён, кладучы ѓ рот рэшткi алiвы. "Раз у год у Belle Glade Club уладкоѓваецца бяседа перад паляваннем на качак. Я заѓсёды iмкнуся гэта рабiць".
  
  Яшчэ адзiн сюрпрыз. Клуб Belle Glade, самы эксклюзiѓны ѓ Палм-Бiч. Грошы цябе не дастануць; а калi б вы былi ѓнутры, вы маглi б раптам выявiць сябе па нейкай незразумелай прычыне. Нiк паглядзеѓ на чалавека, якi сядзеѓ насупраць яго. Хоук быѓ падобны да фермера цi, магчыма, да рэдактара гарадской газеты. Нiк ведаѓ яго даѓно. "Глыбока, - падумаѓ ён. Iх адносiны былi вельмi блiзкiя да адносiн бацькi i сына. I ѓсё ж гэта было першае падазрэнне, што ѓ яго было сацыяльнае мiнулае.
  
  Дон Лi прыбыѓ са свежым марцiнi. "Хочаце зрабiць заказ зараз?"
  
  "Магчыма, мой юны сябар пагадзiѓся б", - сказаѓ Хоук, кажучы з перабольшанай асцярожнасцю. "Усё добра." Ён зiрнуѓ на меню, якое Лi трымаѓ перад сабой. "Гэта ѓся праслаѓленая страва, Лi. Ты гэта ведаеш".
  
  "Я магу прыгатаваць для вас стейк праз пяць хвiлiн, мiстэр Берд".
  
  "Для мяне гэта гучыць добра, - сказаѓ Нiк. "Зрабiце гэта рэдкiм".
  
  "Добра, два", - раздражнёна адрэзаѓ Хоук. Калi Лi сышоѓ, ён раптам спытаѓ: "Якая карысць ад Месяца на зямлi?" Нiк заѓважыѓ, што яго S пачалi невыразна. Ястраб п'яны? Нечувана - але ён даѓ усе ѓказаннi. Марцiнi не былi яго напоем. Адзiн скотч з вадой перад абедам быѓ яго звычайнай ежай. Няѓжо смерць трох астранаѓтаѓ нейкiм чынам патрапiла пад гэтую сiвую старую скуру?
  
  "Рускiя ведаюць", - сказаѓ Хоук, не чакаючы адказу. "Яны ведаюць, што там будуць знойдзеныя мiнералы, невядомыя даследчыкам горных парод гэтай планеты. Яны ведаюць, што калi ядзерная вайна разбурыць нашу тэхналогiю, яна нiколi не адновiцца, таму што сыравiна, якая дазволiла б новай цывiлiзацыi развiцца, была вычарпаная. не, першая сiла, якая прызямлiцца там, у канчатковым вынiку будзе кантраляваць усё гэта!"
  
  Нiк адпiѓ свой напой. Няѓжо яго выцягнулi з водпуску, каб наведаць лекцыю аб важнасцi месячнай праграмы? Калi Хоук нарэшце замоѓк, Нiк хутка сказаѓ: "Як мы ва ѓсiм гэтым упiсваемся?"
  
  Хоук здзiѓлена падняѓ вочы. Затым ён сказаѓ: "Вы былi ѓ адпачынку. Я забыѓся. Калi быѓ ваш апошнi iнструктаж?"
  
  "Восем дзён таму".
  
  "Тады вы не чулi, што пажар на мысе Кэнэдзi быѓ сабатажам?"
  
  "Не, у радыёперадачах аб гэтым не згадвалася".
  
  Хоук пакруцiѓ галавой. "Грамадскасць яшчэ не ведае. Магчыма, яны нiколi не даведаюцца. Канчатковага рашэння наконт гэтага пакуль няма".
  
  "Ёсць iдэi, хто гэта зрабiѓ?"
  
  "Гэта зусiм вызначана. Чалавек па iмi Патрык Хамер. Ён быѓ начальнiкам партальнай брыгады..."
  
  Бровы Нiка прыѓзнялiся. "У навiнах па-ранейшаму ён рэкламуецца як галоѓны герой усёй справы".
  
  Хоук кiѓнуѓ. "Сьледчыя звузiлi кола пытанняѓ да яго ѓ лiчаныя гадзiны. Ён папрасiѓ абароны ѓ палiцыi. Але перш чым яны змаглi дабрацца да яго дома, ён забiѓ сваю жонку i траiх дзяцей i сунуѓ галаву ѓ печ". Хоук зрабiѓ вялiкi глыток марцiнi. "Вельмi брудна", - прамармытаѓ ён. "Ён перарэзаѓ iм глоткi, а затым напiсаѓ iх крывёй прызнанне на сцяне. Сказаѓ, што ён усё спланаваѓ, каб стаць героем, але што ён не можа жыць з сабой i не хоча, каб яго сям'я жыла. са сорамам таксама".
  
  "Вельмi клапацiѓся аб iм", - суха сказаѓ Нiк.
  
  Яны маѓчалi, пакуль афiцыянт падаваѓ iм стэйкi. Калi ён сышоѓ, Нiк сказаѓ: "Я ѓсё яшчэ не разумею, дзе мы ѓваходзiм у карцiну. Цi ёсць нешта яшчэ?"
  
  "Ёсць, - сказаѓ Хоук. "Гэта авiякатастрофа, у якой загiнуѓ экiпаж Gemini 9 некалькi гадоѓ таму, першая катастрофа Apollo, страта якi вяртаецца карабля SV-5D з авiябазы Вандэнберг ѓ чэрвенi мiнулага года. Выбух на выпрабавальным стэндзе J2A у Цэнтр iнжынерных распрацовак ВПС iмя Арнольда ѓ Тэнэсi ѓ лютым, i з моманту пачатку праекту адбылiся дзясяткi iншых няшчасных выпадкаѓ. ФБР, Служба бяспекi НАСА, а зараз i ЦРУ расследуюць кожную з iх, i яны прыйшлi да высновы, што большасць з iх, а можа i ѓсё, з'яѓляюцца вынiкам сабатажу".
  
  Нiк моѓчкi еѓ свой стейк, абдумваючы яго. "Хамер не мог быць ва ѓсiх гэтых месцах адначасова", - сказаѓ ён нарэшце.
  
  "Цалкам дакладна. I гэта апошняе паведамленне, якое ён надрапаѓ - строга адцягваючы манеѓр. Хамер выкарыстаѓ ураган у сваiм бунгала як майстэрню. Перш чым забiць сябе, ён прахарчаваѓ месца бензiнам. Ён, вiдавочна, спадзяваѓся, што iскра ад дзвярнога званка запалiць уцякаюць, газ i ѓзор. доказы.
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  s з iнструкцыямi ад кагосьцi, хто выкарыстоѓваѓ кодавае iмя Sol, фатаграфiямi, маштабнымi мадэлямi сiстэмы жыццезабеспячэння капсулы з трубой, якую ён павiнен быѓ разрэзаць, афарбаванай у чырвоны колер. I, што даволi цiкава, картка гэтага рэстарана з надпiсам на адваротным баку: "Сонца, апоѓначы, 21 сакавiка".
  
  Нiк здзiѓлена падняѓ вочы. У такiм выпадку, якога чорта яны тут рабiлi, так спакойна абедалi, так шчыра размаѓлялi? Ён меркаваѓ, што яны знаходзяцца ѓ "канспiратыѓнай кватэры" цi, прынамсi, у старанна "нейтралiзаванай" зоне.
  
  Хоук абыякава назiраѓ за iм. "Карты Балi Хай не раздаюцца легкадумна", - сказаѓ ён. "Вы павiнны папрасiць аб адным, i калi вы не занадта важны чалавек, хутчэй за ѓсё, вы яго не атрымаеце. Дык як жа касмiчны тэхнiк з даходам у 15 000 долараѓ у год атрымаѓ такi?"
  
  Нiк паглядзеѓ мiма яго, убачыѓшы рэстаран новымi вачыма. Пiльныя, прафесiйныя вочы, якiя нiчога не прапускаюць, якiя даследуюць няѓлоѓны элемент ва ѓзоры вакол яго, нешта трывожнае, недасягальнае. Ён заѓважыѓ гэта раней, але, падумаѓшы, што яны знаходзяцца ѓ бяспечнай хаце, выкiнуѓ гэта з галавы.
  
  Хоук зрабiѓ знак афiцыянту. "Няхай метрдатэль падыдзе сюды на хвiлiнку, - сказаѓ ён. Ён дастаѓ з кiшэнi фатаграфiю i паказаѓ яе Нiку. "Гэта наш сябар Пэт Хамер", - сказаѓ ён. З'явiѓся Дон Лi, i Хоук уручыѓ яму фатаграфiю. "Пазнаеш гэтага чалавека?" ён спытаѓ.
  
  Цi вывучыѓ гэтае iмгненне. "Вядома, мiстэр Берд, я яго памятаю. Ён быѓ тут каля месяца таму. З цудоѓнай кiтайскай дыбачкай". Ён шырока падмiргнуѓ. "Вось якiм я яго памятаю".
  
  "Я так разумею, ён увайшоѓ без цяжкасцяѓ. Гэта таму, што ѓ яго была картка?"
  
  "Не. З-за дзяѓчыны", - сказаѓ Лi. "Джой Сан. Яна бывала тут раней. Наогул-то яна стары сябар. Яна свайго роду навуковец на мысе Кэнэдзi".
  
  "Дзякуй, Лi. Я не буду затрымлiваць цябе".
  
  Нiк здзiѓлена ѓтаропiѓся на Хоук. Кiруючая рука Эйкса, служба пошуку няспраѓнасцяѓ амерыканскiх сiл бяспекi - чалавек, адказны толькi перад Радай нацыянальнай бяспекi, мiнiстрам абароны i прэзiдэнтам Злучаных Штатаѓ - толькi што правёѓ гэты допыт са ѓсёй тонкасцю трэцягатунковага чалавека. развод дэтэктыѓ!
  
  Няѓжо Хоук стаѓ пагрозай бяспекi? Розум Нiка раптам напоѓнiѓся трывогай - няѓжо чалавек насупраць яго на самой справе Ястраб? Калi афiцыянт прынёс iм кавы, Нiк нядбайна спытаѓ: "Можна нам яшчэ святла?" Афiцыянт кiѓнуѓ, нацiснуѓшы ѓтоеную кнопку на сцяне. На iх упала мяккае святло. Нiк зiрнуѓ на свайго начальнiка. "Яны павiнны выдаць шахцёрскiя лямпы, калi вы ѓвойдзеце", - усмiхнуѓся ён.
  
  Скураны стары ѓсмiхнуѓся. Успыхнула запалка, асвяцiѓшы яго твар ненадоѓга. Добра, гэта быѓ Хоук. З'едлiвы дым ад смуроднай цыгары канчаткова дазволiѓ гэта. "Доктар Сан ужо галоѓны падазраваны, - сказаѓ Хоук, задзiмаючы запалку. "На яе фоне вас раскажа следчы ЦРУ, з якiм вы будзеце працаваць..."
  
  Нiк не слухаѓ. Малюсенькае свячэнне згасла са запалкай. Свячэнне, якога раней не было. Ён паглядзеѓ унiз, налева. Цяпер, калi ѓ iх было дадатковае святло, гэта было слаба вiдаць - тонкi як павуцiнне дрот, якi праходзiць па краi банкеткi. Погляд Нiка хутка прасачыѓ за iм у пошуках вiдавочнага выхаду. Каваны ананас. Ён тузануѓ за яе. Гэта не дасць. Ён быѓ прыкручаны да цэнтру стала. Ён апусцiѓ указальны палец правай рукi ѓ нiжнюю палову i адчуѓ халодную металiчную рашотку пад падробленым воскам свечкi. Мiкрафон для выдаленага прыёму.
  
  Ён надрапаѓ на ѓнутраным баку вокладкi запалак два словы - "Нас праслухоѓваюць" i штурхнуѓ iх праз стол. Хоук прачытаѓ паведамленне i ветлiва кiѓнуѓ. "Цяпер справа ѓ тым, - сказаѓ ён, - што нам абсалютна неабходна прыцягнуць аднаго з нашых людзей да ѓдзелу ѓ месячнай праграме. Пакуль што мы пацярпелi няѓдачу. Але ѓ мяне ёсць iдэя..."
  
  Нiк утаропiѓся на яго. Дзесяць хвiлiн праз ён усё яшчэ глядзеѓ з недаверам, калi Хоук зiрнуѓ на свой гадзiннiк i сказаѓ: "Ну, гэта ѓсё, мне трэба iсцi. Чаму б табе не застацца ненадоѓга i не павесялiцца? вельмi заняты ѓ наступныя некалькi дзён ". Ён устаѓ i кiѓнуѓ у бок дыскатэкi. "Там пачынае награвацца. Выглядае даволi цiкава - будзь я, вядома, маладзей".
  
  Нiк адчуѓ, як нешта слiзганула пад яго пальцамi. Гэта была карта. Ён зiрнуѓ угору. Хоук адвярнуѓся i рушыѓ да ѓваходу, развiтваючыся з Донам Лi. "Яшчэ кава, сэр?" спытаѓ афiцыянт.
  
  "Не, я думаю, што вып'ю ѓ бары". Нiк злёгку прыѓзняѓ далонь, калi афiцыянт выдалiѓся. Паведамленне было напiсана почыркам Хоѓка. Тут з вамi звяжацца агент ЦРУ, гаворыцца ѓ паведамленнi. Рэкагфраза: "Што ты тут робiш у траѓнi? Сезон скончыѓся". Адказ:" Сацыяльныя, можа быць. Не на паляваннi ". Сустрэчны адказ:" Не пярэчыце, калi я далучуся да вас - гэта значыць для палявання? "Пад гэтым Ястраб напiсаѓ:" Картка водарастваральная. Звяжыцеся з штаб-кватэрай Вашынгтона не пазней паѓночы.
  
  Нiк сунуѓ картку ѓ шклянку з вадой, паглядзеѓ, як яна раствараецца, затым устаѓ i марудлiва накiраваѓся да бара. Ён замовiѓ падвойны скотч. Праз шкляную перагародку ён мог
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Я бачыѓ вяршкi маладосцi Палм-Бiч, якiя сутаргава выгiналiся пад далёкi роѓ барабанаѓ, электрычнага басу i гiтары.
  
  Раптам музыка стала гучней. Праз шкляныя дзверы дыскатэкi толькi што прайшла дзяѓчына. Яна была бландынка - прыгожая, свежая, злёгку задыханая ад танцаѓ. У яе быѓ той асаблiвы выгляд, якi азначаѓ грошы i развядзенне. На ёй былi алiѓкава-зялёныя штаны, аблiпальныя сцягна, блузка i сандалi, а ѓ руцэ яна трымала шклянку.
  
  "Я проста ведаю, што на гэты раз ты забудзешся татавы загады i дадасi ѓ маю колу крыху сапраѓднага рому", - сказала яна бармэну. Затым яна заѓважыла Нiка ѓ канцы бара i старанна прадумала сiтуацыю. "Чаму, прывiтанне!" яна ярка ѓсмiхнулася. "Я спачатку не пазнаѓ цябе. Што ты тут робiш у траѓнi? Сезон практычна скончыѓся..."
  Кiраѓнiк 3
  
  Яе клiкалi Кэндзiс Уiзерол Свiт - скарочана Кенда - i яна завяршыла абмен прызнаннем з лёгкай упэѓненасцю ѓ сабе.
  
  Цяпер яны сядзелi адзiн насупраць аднаго за сталом памерам з цылiндр у бары. "Тата не быѓ бы нейкiм Генералам Свiтам, цi не так?" - змрочна спытаѓ Нiк. "Член клуба Belle Glade, каму падабаецца яго марцiнi экстра-сухi?"
  
  Яна смяялася. "Выдатнае апiсанне". У яе быѓ прыгожы твар з шырока расстаѓленымi цёмна-сiнiмi вачыма пад бледнымi на сонцы вейкамi. "Яго называюць генералам, але ён сапраѓды на пенсii", - дадала яна. "Цяпер ён вялiкi гад у ЦРУ. Ён быѓ ва УСС падчас вайны, не ведаѓ, што з сабой рабiць потым. Свiтсы, вядома, не займаюцца бiзнэсам - толькi ѓрад цi дзяржаѓная служба".
  
  "Вядома." Нiк кiпеѓ усярэдзiне. Ён быѓ асядлаѓ аматарку, дэбютантку, якая шукае рызыкi падчас летнiх канiкулаѓ. I не проста дэбютантка, а Кенды Свiт, якая трапiла ѓ загалоѓкi газет двума летам раней, калi вечарынка, якую яна зладзiла ѓ доме сваiх бацькоѓ у Iст-Хэмптане, вырадзiлася ѓ оргiю наркотыкаѓ, сэксу i вандалiзму.
  
  - Ва ѓсякiм разе, колькi табе гадоѓ? ён спытаѓ.
  
  "Амаль дваццаць".
  
  "I табе ѓсё яшчэ нельга пiць?"
  
  Яна надарыла яго хуткай усмешкай. "Us Sweets мае алергiю на гэты прадукт".
  
  Нiк паглядзеѓ на яе шклянку. Ён быѓ пусты, i ён бачыѓ, як бармэн налiѓ ёй самавiтую глотку. "Я разумею, - сказаѓ ён i рэзка дадаѓ, - пойдзем?"
  
  Ён не ведаѓ дзе, але хацеѓ пайсцi. З Балi Хай, з усёй справы. Смярдзела. Гэта было небяспечна. У яго не было формы. Нiчога такога, за што можна было б ухапiцца. I вось ён быѓ пасярод гэтага без нават прыстойнага прычынення - i з легкадумным, ватным маладым дэбiлам на буксiры.
  
  Звонку, на тратуары, яна сказала: "Хадземце". Нiк сказаѓ паркоѓшчыку пачакаць, i яны рушылi ѓнiз па Варту. "Пляж выдатны ѓ прыцемках", - сказала яна з энтузiязмам.
  
  Як толькi яны абмiнулi гарчычна-жоѓты навес гатэля "Калонi", яны абодва адразу загаварылi: "Гэтае месца праслухоѓвалi". Яна засмяялася i сказала: "Вы хочаце ѓбачыць устаноѓку?" Яе вочы ззялi ад хвалявання. Яна была падобная на дзiця, якое толькi што натыкнулася на сакрэтны праход. Ён кiѓнуѓ, варожачы, што ён зараз робiць.
  
  Яна згарнула ѓ сiмпатычны завулак з жоѓтай цэглы, уздоѓж якой размясцiлiся нават сiмпатычныя антыкварныя крамы, затым хутка згарнула прама ва ѓнутраны дворык, абчэплены пластыкавым вiнаградам i бананамi, i накiравалася праз цёмны лабiрынт перавернутых сталоѓ да рашэцiстых варот. Яна цiхенька расчынiла дзверы i паказала на чалавека, якi стаiць перад кароткiм адрэзкам цыклоннай агароджы. Ён глядзеѓ у iншы бок, вывучаючы свае пазногцi. "Задняя частка стаянкi "Балi Хай", - прашаптала яна. "Ён дзяжурыць да ранiцы".
  
  Нi слова не папярэдзiѓшы, яна з'ехала, яе ступнi ѓ сандалях не выдавалi нi гуку, пакуль яна хутка рухалася па адкрытым участку плiтак палацца. Было занадта позна спыняць яе. Усё, што мог зрабiць Нiк, - гэта iсцi за iм. Яна рушыла да плота, iдучы ѓздоѓж яго, прыцiснуѓшыся да яго спiной. Калi яна была за шэсць футаѓ ад яе, мужчына раптам павярнуѓся i паглядзеѓ уверх.
  
  Яна рухалася з расплывiстай кацiнай хуткасцю, адна нага ѓчапiлася яму за шчыкалатку, а iншая наступала на калена. Ён павалiѓся на спiну, як быццам яго схапiла скручаная спружына. Калi дыханне вырвалася з яго лёгкiх, яе ступня ѓ сандалях з кантраляванай сiлай хiснулася ѓ бок яго галавы.
  
  Нiк з трапятаннем глядзеѓ. Iдэальны ѓдар. Ён стаѓ на каленi побач з мужчынам, памацаѓ яго пульс. Нерэгулярны, але моцны. Ён быѓ бы жывы, але адсутнiчаѓ бы мiнiмум паѓгадзiны.
  
  Кенда ѓжо вывернулася праз брамку i была на паѓдарозе да паркоѓкi. Нiк рушыѓ услед за ёй. Яна спынiлася перад дзвярыма з металiчным пакрыццём у задняй частцы "Балi Хай", палезла ѓ заднюю кiшэню сваiх хiп-хаггераѓ i выцягнула пластыкавую крэдытную карту. Узяѓшыся за дзвярную ручку, яна з сiлай штурхнула яе да завес i ѓставiла картку, пакуль яна не ѓчапiлася за выгiб подпружиненного замка. Ён пстрыкнуѓ у адказ з рэзкай металiчнай пстрычкай. Яна адчынiла дзверы i ѓвайшла, гарэзна ѓхмыляючыся праз плячо, i сказала: "Татавы грошы даставяць цябе куды заѓгодна".
  
  Яны былi ѓ заднiм калiдоры дыскатэкi. Нiк мог чуць далёкi гром узмоцненых барабанаѓ i
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  гiтары. Яны на дыбачках прайшлi мiма адчыненых дзвярэй. Ён зазiрнуѓ унутр i ѓбачыѓ блiскучую кухню з парачкай кiтайцаѓ у майцы, якiя пацеюць ад машынкi. Наступныя дзверы, да якiх яны падышлi, былi пазначаныя "Маленькiя хлопчыкi". Далей былi дзверы з надпiсам "Маленькiя дзяѓчынкi". Яна штурхнула яго i ѓвайшла. Нiк вагаѓся. "Давай!" - Прашыпела яна. "Не будзь выхлапам. Ён пусты".
  
  Унутры былi службовыя дзверы. Прыйшла крэдытная карта. Дзверы адчынiлiся. Яны ѓвайшлi, i ён зачынiѓ за iмi дзверы, дазваляючы замку цiхенька ѓстаць на месца. Яны рушылi па вузкiм праходзе. Было толькi адно святло, i яно было над дзвярыма ззаду iх, так што яны былi прыгожай мiшэнню. Праход рэзка павярнуѓ налева, потым яшчэ адзiн. "Мы зараз за банкетамi", - сказала яна. прашаптаѓ. "У раздзеле рэстарана".
  
  Калiдор рэзка заканчваѓся перад умацаванымi сталёвымi дзвярыма. Яна спынiлася, прыслухоѓваючыся. Зноѓ выйшла крэдытная карта. На гэты раз спатрэбiлася крыху больш часу - каля хвiлiны. Але дзверы нарэшце расхiнулася.
  
  Было два пакоi. Першы быѓ маленькi, цесны, з шэрымi сценамi. Стол быѓ прыцiснуты да адной сцяны, шэраг шаф - да iншай, а ѓ куце стаяѓ кулер з вадой, пакiдаючы невялiкi круг з чорнага лiнолеѓма на падлозе ѓ цэнтры.
  
  З пакоя за iм пачуѓся роѓны манатонны гул. Дзверы былi адчынены. Нiк асцярожна абышоѓ яго. Яго скiвiцы сцiснулiся ад убачанага. Гэта быѓ доѓгi вузкi пакой, i ѓсю сцяну займала двухбаковае люстэрка. Праз яго ён убачыѓ iнтэр'ер рэстарана Bali Hai - толькi з цiкавай рознiцай. Ён быѓ выразна асветлены. Людзi, якiя сядзелi ѓздоѓж банкетаѓ i за сваiмi асобнымi столiкамi, былi так выразна акрэслены, як калi б яны сядзелi пры неонавым асвятленнi стойкi для гамбургераѓ. "Iнфрачырвонае пакрыццё на шкле", - прашаптала яна.
  
  З дзясятка з лiшнiм прарэзаѓ над люстэркам 16мм. Плёнка танiравалася асобнымi палосамi ѓ бункеры. Завадны механiзм утоеных камер цiхенька завiхраѓ, i шпулькi на дзясятку розных магнiтафонаѓ таксама круцiлiся, запiсваючы гутаркi. Нiк рушыѓ па пакоi да банкеткi, дзе яны з Хоѓкам сядзелi. Фотаапарат i магнiтафон былi выключаны, прыёмныя ролiкi ѓжо былi запоѓнены поѓным запiсам iх размовы. Па другi бок люстэрка iх афiцыянт прыбiраѓ посуд. Нiк пстрыкнуѓ выключальнiкам. Грукат запоѓнiѓ пакой. Ён хутка выключыѓ яго.
  
  "Я натыкнулася на гэта ѓчора днём, - прашаптала Кенда. "Я быѓ у туалеце, калi раптам гэты чалавек выйшаѓ са сцяны! Ну, я нiколi... мне проста трэба было высветлiць, што адбываецца".
  
  Яны вярнулiся ѓ гасцiную, i Нiк пачаѓ спрабаваць стол i скрынi для дакументаѓ. Усе яны былi зачынены. Ён убачыѓ, што адзiн цэнтральны замак абслугоѓвае ѓсiх. Ён супрацiѓляѓся ягонай спецпрапанове "Узломшчык" амаль хвiлiну. Пасля гэта дало. Ён адчыняѓ скрынi адзiн за адным, хутка i цiха праглядаючы iх змесцiва.
  
  "Вы ведаеце, што я думаю тут адбываецца?" - Прашаптала Кенда. "У мiнулым годзе ѓ Палм-Бiч адбывалiся разнастайныя рабаваннi. Злодзеi, здаецца, заѓсёды дакладна ведаюць, чаго хочуць i калi людзi з'едуць. Я думаю, што ѓ нашага сябра Дона Лi ёсць сувязi са злачынным светам i ён прадае iнфармацыю ён збiраецца тут да iх".
  
  "Ён прадае больш, чым злачынны свет", - сказаѓ Нiк. Ён прабiраѓся праз скрыню для файлаѓ, запоѓненую 35 мм. плёнка, праявiцелi, фотапаперы, абсталяванне для вырабу мiкракропак i пачкi газет з Ганконга. "Вы сказалi каму-небудзь аб гэтым?"
  
  "Толькi тата".
  
  Нiк кiѓнуѓ - i тата сказаѓ, што Хок i Хоук дамовiлiся сустрэцца тут са сваiм галоѓным аператыѓнiкам i выразна пагаварыць у мiкрафон. Вiдавочна, ён хацеѓ паказаць iх дваiх - i iх планы таксама. У галаве Нiка мiльганула выява Хоука, якi пралiвае марцiнi i зрывае алiѓкавы алей. Ён таксама шукаѓ аддушыну. Гэта вырашыла, прынамсi, адну рэч, якую хваляваѓ Нiк - цi трэба знiшчыць плёнку i запiс iх размовы. Вiдавочна не. Хоук хацеѓ, каб гэта было ѓ iх.
  
  "Што гэта?" Ён знайшоѓ здымак, якi ляжаѓ тварам унiз на дне скрынi з абсталяваннем для мiкракропак. На ёй былi намаляваныя мужчына i жанчына на скураной кушэтцы ѓ офiсным стылi. Абодва былi аголеныя i знаходзiлiся ѓ апошнiх канвульсiях палавога акту. Галава мужчыны была выразана з фатаграфii, але твар дзяѓчыны было добра вiдаць. Яна была кiтаянкай i прыгажуняй, i яе вочы былi зашклёныя нейкай застылай непрыстойнасцю, якую Нiк знаходзiѓ дзiѓна хвалюючай нават у малюнках.
  
  "Гэта яна!" ахнула Кенда. "Гэта Джой Сан". Яна глядзела праз яго плячо на карцiну, зачараваная, не ѓ сiлах адарваць погляд. "Дык вось як яны прымусiлi яе супрацоѓнiчаць з iмi - шантаж!"
  
  Нiк хутка сунуѓ здымак у заднюю кiшэню. Раптоѓны скразняк сказаѓ яму, што недзе ѓ калiдоры адчынiлiся дзверы. "Цi ёсць iншае выйсце?" Яна пахiтала галавой, прыслухоѓваючыся да гуку надыходзячых крокаѓ.
  
  N3 пачаѓ прасовацца на пазiцыю за дзвярыма. Ш
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Аднак мы яго апярэдзiлi. "Лепш, калi ён каго-небудзь убачыць", - прашыпела яна. "Трымайся да яго спiной, - кiѓнуѓ ён. Назва гульнi было не па першых уражаннях. Гэтая дзяѓчына магла б выглядаць як Вассар 68-га, але ѓ яе былi кацiныя мазгi i мускулы. Небяспечны кот.
  
  Крокi спынiлiся перад дзвярыма. У замку павярнуѓся ключ. Дзверы пачалi адчыняцца. Ззаду яго раздаѓся рэзкi ѓдых. Краем вока Нiк ѓбачыѓ, што Кенда зрабiла адзiн доѓгi крок i павярнулася, прымушаючы сваю нагу разгойдвацца па дузе. Нага ѓ сандалях патрапiла мужчыну прама ѓ пахвiну. Нiк павярнуѓся. Гэта быѓ iхнi афiцыянт. На iмгненне несвядомае цела мужчыны застыла ад паралiчу, а затым павольна растала на зямлi. "Давай," прашаптала Кенда. "Давайце не будзем рабiць паѓзу для iдэнтыфiкацыi станцыi..."
  
  * * *
  
  Форт-Пiрс, Вера-Бiч, Вабаса - удалечынi ѓспыхвалi агнi, праносiлiся i знiкалi за iмi з манатоннай рэгулярнасцю. Нiк моцна тупаѓ нагой па падлозе Ламбарджынi, яго думкi павольна набывалi форму.
  
  Чалавек у парнаграфiчны здымак. Быѓ бачны край яго шыi. На iм былi моцныя шнары. Глыбокая ѓвагнутасць, выклiканая парэзам або апёкам вяроѓкi. У яго таксама была татуiроѓка дракона на правым бiцэпсе. Абодва павiнны быць дастаткова лёгкiмi для адсочвання. Ён зiрнуѓ на дзяѓчыну, якая сядзела побач з iм. "Цi ёсць шанец, што хлопцам на фота можа быць Пэт Хамер?"
  
  Ён быѓ здзiѓлены яе рэакцыяй. Яна сапраѓды пачырванела. "Я павiнна ѓбачыць яго твар", - суха сказала яна.
  
  Дзiѓная дзяѓчынка. Здольны штурхнуць мужчыну ѓ пахвiну адну секунду, а ѓ наступную - пачырванець. А ѓ рабоце - яшчэ больш дзiѓная сумесь прафесiяналiзму i дылетантства. Яна была майстрам узлому замкаѓ i дзюдо. Але ѓ яе падыходзе да ѓсёй гэтай справы была бесклапотная нядбайнасць, якая магла быць небяспечнай - для iх абодвух. Тое, як яна iшла па калiдоры са святлом за спiной, - гэта прасiла аб гэтым. А калi яны вярнулiся да Балi Хай, каб забраць машыну, яна настаяла на тым, каб раскудлацiць валасы i адзенне, каб усё выглядала так, як быццам яны былi на пляжы пры месячным святле. Гэта было занадта шмат, а таму не менш небяспечна.
  
  "Што вы чакаеце знайсцi ѓ бунгала Хамера?" - Спытаѓ ён яе. "Служба бяспекi НАСА i ФБР узялiся за справу тонкай расчоскай".
  
  "Я ведаю, але я думала, табе варта зiрнуць на гэтае месца самому", - сказала яна. "Асаблiва на некаторых мiкракропках, якiя яны знайшлi".
  
  "Пара высветлiць, хто тут галоѓны, - падумаѓ N3. Але калi ён спытаѓ, якiя iнструкцыi ёй былi дадзены, яна адказала: "Цалкам супрацоѓнiчаць з вамi. Ты найлепшы банан".
  
  Праз некалькi хвiлiн, калi яны iмчалiся праз мост праз Iндыян-Рывер за межамi Мельбурна, яна дадала: "Вы нейкi асаблiвы агент, цi не так? Тата сказаѓ, што ваша рэкамендацыя можа дапамагчы або зламаць любога, каму даручана працаваць з вамi. i ... "Яна рэзка абарвалася.
  
  Ён зiрнуѓ на яе. "I што?" Але таго, як яна глядзела на яго, было дастаткова. Ва ѓсiх аб'яднаных сiлах бяспекi было вядома, што калi чалавека, вядомага сваiм калегам як Кiлмайстар, адправiлi на працу, гэта азначала толькi адно: тыя, хто паслаѓ яго, былi перакананыя, што смерць з'яѓляецца найболей верагодным рашэннем праблемы.
  
  "Наколькi сур'ёзна вы ставiцеся да ѓсяго гэтага?" - рэзка спытаѓ ён яе. Яму не спадабаѓся гэты погляд. N3 быѓ у гульнi даѓно. У яго быѓ нюх на пах страху. "Я маю на ѓвазе, гэта проста яшчэ адна летняя забава для вас? Як тыя выходныя ѓ Iст-Хэмптан? Таму што..."
  
  Яна павярнулася да яго, блакiтныя вочы злосна блiснулi. "Я працую вядучым рэпарцёрам жаночага часопiса, i на працягу апошняга месяца я была па заданнi на мысе Кэнэдзi, ствараючы профiль пад назвай" Доктар Сонца i Месяц "", - яна зрабiла паѓзу. "Я прызнаю, што атрымаѓ дазвол НАСА хутчэй, чым большасць рэпарцёраѓ, з-за таго, што тата працаваѓ у ЦРУ, але гэта адзiнае, што ѓ мяне было. I калi вам цiкава, чаму яны выбралi мяне ѓ якасцi агента, паглядзiце на ѓсе перавагi. Я ѓжо быѓ на месцы, усюды сачыѓ за доктарам Сан з магнiтафонам, праглядаѓся яе паперы. тыдня бюракратыi, каб сапраѓдны агент ЦРУ аказаѓся да яе як мага блiжэй.
  
  "Усе дзюдо i ѓзлом", - усмiхнуѓся Нiк. "Тата навучыѓ цябе ѓсяму гэтаму?"
  
  Яна засмяялася i раптам зноѓ стала гарэзны маленькай дзяѓчынкай. "Не, мой хлопец. Ён прафесiйны забойца".
  
  Яны праехалi па A1A праз Канова-Бiч, мiма ракетнай базы на базе ВПС Патрык i прыбылi ѓ Какава-Бiч у дзесяць.
  
  Пальмы з доѓгiмi лёзамi i пашарпанымi падставамi атачалi цiхiя жылыя вулiцы. Кенда накiравала яго ѓ бунгала "Хамер", якое знаходзiлася на вулiцы, якая выходзiць да Бананавай ракi, недалёка ад Дарогi Мэрыт-Айлэнд.
  
  Яны праехалi мiма, але не спынiлiся. "Поѓзаць з копамi", - прамармытаѓ Нiк. Ён бачыѓ, як яны сядзелi ѓ машынах без апазнавальных знакаѓ па розныя бакi кожнага квартала. "Зялёная форма. Што гэта такое - НАСА? Конэлi Эйвiэйшн?"
  
  "ДКI", - сказала яна. "Усе ѓ Какава-Бiч вельмi нервавалiся, а мясцовай палiцыi не хапала
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  ound. "
  
  "Агульная кiнетыка?" - сказаѓ Нiк. "Яны ѓдзельнiчаюць у праграме Апалона?"
  
  "Яны складаюць кампанент сiстэмы жыццезабеспячэння", - адказала яна. "У iх ёсць завод у Уэст-Палм-Бiч, iншы ѓ Тэхас-Сiцi. Яны шмат працуюць са зброяй i ракетамi для ѓрада, таму ѓ iх ёсць уласныя сiлы бяспекi. Алекс Сiмiян пазычыѓ iх Касмiчнаму цэнтру Кэнэдзi. сувязi з грамадскасцю, я думаю. "
  
  Iх абагнаѓ чорны седан з чырвонай мiгцелкай на даху, i адзiн з мужчын у форме акiнуѓ iх доѓгiм i суровым позiркам. "Я думаю, нам лепш запiсаць трэкi", - сказаѓ Нiк. Седан устаѓ памiж iмi i наперадзе iдучай машынай; потым яго выцягнулi, i яны яго страцiлi.
  
  "Адвядзiце маставую да Мерритту", - сказала яна. "Ёсць iншы спосаб дабрацца да бунгала".
  
  Гэта было з элiнгi ѓ Джорджыяне на шашы 3. Там была свавольства з плоскiм дном, якую яна, вiдавочна, выкарыстоѓвала раней. Нiк праштурхнуѓ яго праз вузкi пярэсмык воднага шляху, накiраваѓшыся да берага памiж пяцiфутавай дамбай i побач драѓляных паль. Звязаѓшы, яны ѓзлезлi на сцяну i перасеклi адкрыты ѓчастак залiтага месячным святлом задняга двара. У бунгала "Хамер" было цёмна i цiха. Правы яго бок асвятлiѓ святло з суседняга дома.
  
  Яны наткнулiся на прыцемненую сцяну злева i прыцiснулiся да яе, чакаючы. Наперадзе павольна праехала машына з плафонам. Нiк стаяѓ, як цень, сярод iншых ценяѓ, прыслухоѓваючыся, паглынуты. Калi стала ясна, ён падышоѓ да зачыненых дзверцаѓ кухнi, паспрабаваѓ павярнуць ручку, выцягнуѓ свой "Асаблiвы адмычка" i прыслабiѓ затвор простага дзеяння.
  
  Грубы пах газу ѓсё яшчэ адчуваѓся ѓнутры. Яго алоѓкавы лiхтарык даследаваѓ кухню. Дзяѓчына паказала на дзверы. "Сховiшча ад урагану", - прашаптала яна. Яе палец прайшоѓ мiма яго ѓ калiдор. "Пярэднi пакой, дзе гэта адбылося".
  
  Яны праверылi гэта найперш. Нiчога не чапалi. Канапа i падлога ѓсё яшчэ былi ѓ запечанай крывi. Наступнымi былi дзве спальнi. Затым унiз па пад'язной лесвiцы ѓ вузкую белую майстэрню. Тонкi, моцны прамень лiхтарыка агледзеѓ пакой, асвятляючы акуратныя чаркi кардонных каробак з адчыненымi вечкамi i этыкеткамi. Кенда праверыла адно. "Рэчы знiклi", - прашаптала яна.
  
  "Натуральна, - суха сказаѓ Нiк." Гэтага патрабавала ФБР. Яны праводзяць тэсты".
  
  "Але гэта было тут учора. Пачакайце!" яна пстрыкнула пальцамi. "Я схаваѓ узор у скрынi на кухнi. Гатовы паспрачацца, яны яго прапусцiлi". Яна пайшла наверх.
  
  Гэта была не мiкракропка, а проста складзены лiст паперы, празрысты i смярдзючы бензiнам. Нiк разгарнуѓ яго. Гэта быѓ грубы накiд сiстэмы жыццезабеспячэння "Апалона". Чарнiльныя лiнii былi злёгку размытыя, а пад iмi былi нейкiя кароткiя тэхнiчныя iнструкцыi з кодавым подпiсам "Сол", "Сол", - прашаптала яна. "Латынь для сонца. Доктар Сан..."
  
  Цiшыня ѓ бунгала раптам напоѓнiлася напругай. Нiк пачаѓ складаць паперу i прыбiраць яе. З дзвярнога праёму пачуѓся сярдзiты голас: "Трымай вось так".
  Кiраѓнiк 4
  
  Мужчына стаяѓ у дзвярным праёме кухнi, велiзарны, якi вымалёѓваецца сiлуэт у месячным святле ззаду яго. У руцэ ѓ яго быѓ пiсталет - маленькi смiт-весан-тэр'ер з двухцалевым ствалом. Ён быѓ за дзвярыма з сеткай, накiроѓваючы пiсталет праз яе.
  
  Вочы Кiлмайстра звузiлiся, гледзячы на ??яго. На iмгненне ѓ iх шэрых глыбiнях закруцiлася акула, потым яна знiкла, i ён усмiхнуѓся. Гэты чалавек не ѓяѓляѓ пагрозы. Ён рабiѓ занадта шмат памылак, каб быць прафесiяналам. Нiк падняѓ рукi над галавой i павольна накiраваѓся да дзвярэй. "Што здарылася док?" - ласкава спытаѓ ён.
  
  Калi ён гэта зрабiѓ, яго нага раптам успыхнула, стукнуѓшыся аб заднi край дзвярэй з сеткай, крыху нiжэй ручкi. Ён ударыѓ яго з усяе сiлы, i мужчына з выццём ад болю адхiснуѓся i выпусцiѓ пiсталет.
  
  Нiк кiнуѓся за iм, падхапiѓшы яго. Ён зацягнуѓ чалавека ѓ дом за каѓнер кашулi, перш чым той паспеѓ падаць сiгнал трывогi, i зачынiѓ за сабой дзверы нагой. "Хто ты?" - прахрыпеѓ ён. Алоѓкавы лiхтарык пстрыкнуѓ "i ѓваткнуѓ мужчыне ѓ твар.
  
  Ён быѓ вялiкi - прынамсi шэсць футаѓ чатыры цалi - i мускулiсты, з сiвымi валасамi, коратка абстрыжанымi да формы куляпадобнай галавы, i з загарэлым тварам, пакрытым бледнымi вяснушкамi.
  
  "Суседка па суседстве", - сказала Кенда. "Клiчу Декстер. Я правяраѓ яго, калi быѓ тут учора ѓвечар".
  
  "Так, i я заѓважыѓ, што ты блукаѓ тут мiнулай ноччу", - прагыркаѓ Декстер, пагладжваючы сваё запясце. "Вось чаму я быѓ напагатове сёння ѓвечар".
  
  "Як ваша iмя?" - спытаѓ Нiк.
  
  "Хэнк".
  
  "Паслухай, Хэнк. Ты натыкнуѓся на невялiкую афiцыйную справу". Нiк высвецiѓ афiцыйны значок, якi быѓ часткай маскiроѓкi кожнага AXEman. "Мы ѓрадавыя следчыя, так што давайце захоѓваць спакой, маѓчаць i абмяркоѓваць справу Хамера".
  
  Декстер прыжмурыѓся. "Калi вы ѓрад, чаму вы тут у цемры балбочаце?"
  
  "Мы працуем у звышсакрэтным аддзяленнi Агенцтва нацыянальнай бяспекi. Гэта ѓсё, што я магу вам сказаць. Нават ФБР не ведае пра нас".
  
  Декстер быѓ вiдавочна ѓражаны. "Так? Без жартаѓ? Я сам працую ѓ НАСА. Я ѓ Connelly Aviation".
  
  "Вы ведалi Хамера?"
  
  "А
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Сусед, вядома. Але не на працы. Я працую ѓ аддзеле электроннага ѓпраѓлення на мысе. Але я табе сёе-тое скажу. Хамер нiколi не забiваѓ сваю сям'ю цi сябе. Гэта было забойства - заткнуць яму рот".
  
  "Адкуль ты гэта ведаеш?"
  
  "Я бачыѓ хлопцаѓ, якiя гэта зрабiлi". Ён нервова азiрнуѓся праз плячо, затым сказаѓ: "Без жартаѓ. Я сур'ёзна. Я глядзеѓ рэпартаж па тэлевiзары аб пажары ѓ тую ноч. Яны толькi што высвецiлi на iм фатаграфiю Пэта. Праз некалькi хвiлiн я пачуѓ гэты крык, ласкава. Я падышоѓ да акна. Перад iх бунгала была прыпаркаваная гэтая машына. трое ѓ палiцэйскай форме выбеглi вонкi. Толькi адзiн з iх быѓ кiтаец, i я адразу зразумеѓ, што гэта не кошерный.
  
  Кенда сказала: "Ты каму-небудзь гэта расказвала?"
  
  "Ты што, жартуеш? ФБР, копы, супрацоѓнiкi НАСА - усё. Паслухайце, мы ѓсё тут страшэнна нервуемся". Ён зрабiѓ паѓзу. "Хамер не паводзiѓ сябе так, як ён сам, апошнiя пару тыдняѓ. Мы ѓсе ведалi, што нешта не так, што нешта яго турбуе. Наколькi я разумею, нехта сказаѓ яму, што ён павiнен пагуляць у мяч з iмi цi яго жонкай i дзецьмi. атрымае гэта ".
  
  На вулiцы праехала машына, i ён тут жа замёр. Яго амаль не было вiдаць. Вочы мiльганулi, але нават у цьмяным святле Нiк улавiѓ гэта. "Гэта магло здарыцца з любым з нас", - хрыпла сказаѓ Декстер. "У нас няма нiякай абароны - нiчога падобнага на тое, што ёсць у ракетчыкаѓ. Паверце, я вельмi рады, што General Kinetics пазычыла нам сваiх копаѓ. Да гэтага мая жонка баялася нават браць дзяцей у школу або iсцi. Усе жанчыны тут былi. Але GKI арганiзаваѓ спецыяльнае аѓтобуснае паведамленне, i цяпер яны робяць гэта за адну паездку), - спачатку адвёз нам. бяспечней. А я не супраць пакiнуць iх на працу". Ён змрочна ѓсмiхнуѓся. "Гэтак жа, мiстэр, можна мне вярнуць свой пiсталет? На ѓсякi выпадак".
  
  Нiк вывеѓ "Ламбарджынi" з пустой стаянкi насупраць верфi Джорджыяны. "Дзе вы спынiлiся?" - Спытаѓ ён яе.
  
  Мiсiя была выканана. Доказы, яшчэ смярдзючыя бензiн, ляжалi складзеныя ѓ яго задняй кiшэнi побач з парнаграфiчнымi здымкамi. Зваротны шлях праз водны шлях прайшоѓ без прыгод. "У Polaris", - сказала яна. "Ён знаходзiцца на пляжы, на поѓнач ад A1A, па дарозе ѓ Порт Канаверал".
  
  "Правiльна." Ён нацiснуѓ на газ, i магутная сярэбраная куля накiравалася наперад. Вецер хвастаѓ iх твары. "Як ты гэта робiш?" - Спытаѓ ён яе.
  
  "Я пакiнула сваю Джулiю ѓ Палм-Бiзун, - адказала яна. "Татавы шафёр пад'едзе ранiцай".
  
  "Вядома, - падумаѓ ён. Гэта прыкiнуѓ. Альфа-Рамэа. Раптам яна прысунулася блiжэй, i ён адчуѓ яе руку на сваёй руцэ. "Мы зараз не пры выкананнi службовых абавязкаѓ?"
  
  Ён зiрнуѓ на яе, яго вочы весела заблiшчалi. "Калi ѓ вас няма iдэi лепей".
  
  Яна пахiтала галавой. "Я не ведаю", - ён адчуѓ, як яе рука сцiснулася на яго руцэ. "Як наконт цябе?"
  
  Ён крадком зiрнуѓ на гадзiннiк. Адзiнаццаць пятнаццаць. "Мне трэба дзе-небудзь уладкавацца", - сказаѓ ён.
  
  Цяпер ён адчуваѓ яе пазногцi скрозь кашулю. "Палярная зорка", - прамармытала яна. "Тэлевiзар у кожным пакоi, басейн з падагрэвам, хатнiя жывёлы, кафэ, сталовая, бар i пральня".
  
  "Гэта добрая iдэя?" ён усмiхнуѓся.
  
  "Гэта ваша рашэнне". Ён адчуваѓ якая выступае цвёрдасць яе грудзей у свайго рукава. Ён зiрнуѓ на яе ѓ люстэрка. Вецер прыляпiѓ яе доѓгiя блiскучыя светлыя валасы да твару. Яна прыбрала валасы пальцамi правай рукi, i Нiк добра ѓбачыѓ яе профiль - высокi лоб, цёмна-сiнiя вочы, шырокi пачуццёвы рот са слабымi слядамi ѓсмешкi. "Цяпер дзяѓчынка стала вельмi жаданай жанчынай, - падумаѓ ён. Але абавязак клiча. Яму прыйшлося звязацца са штаб-кватэрай AX да паѓночы.
  
  "Першае правiла шпiянажу", - дэкламаваѓ ён. "Пазбягайце таго, каб вас бачылi ѓ кампанii калег па працы".
  
  Ён адчуѓ, як яна напружылася, адсунулася. "Маючы на ѓвазе?"
  
  Яны толькi што абмiнулi гасцiнiцу "Двайняты" на Нортатланцiк-авеню. "Што я застануся там", - сказаѓ ён. Ён спынiѓся на святлафоры i зiрнуѓ на яе. Яго чырвонае свячэнне ператварыла яе скуру ѓ полымя.
  
  Яна больш не размаѓляла з iм па шляху да "Палярнай зоркi", а калi выйшла, яе твар быѓ закрыты для яго злым. Яна зачынiла дзверы i знiкла ѓ вестыбюлi, не азiраючыся. Яна не прывыкла да адмовы. Багатых нiколi не бывае.
  
  * * *
  
  Голас Хоука ѓрэзаѓся яму ѓ вуха, як нож. "Рэйс 1401-A вылятае з мiжнароднага аэрапорта Маямi ѓ Х'юстан у 3:00 па ѓсходнiм часе. Пойндэксцер з рэдактара сустрэне вас перад стойкай па продажы авiябiлетаѓ у 2:30 ранiцы. У яго будзе з сабой уся неабходная iнфармацыя, уключаючы тэчку для вывучэння. аб вашым мiнулым i цяперашнiх абавязана.
  
  Нiк зноѓ ехаѓ па шашы 1, накiроѓваючыся на поѓдзень праз безназоѓны свет яркiх агнёѓ i
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  каѓчэг. Голас Хоука пачаѓ сцiхаць, i ён нахiлiѓся наперад, рэгулюючы ручку малюсенькага звышадчувальнага двухбаковага радыёпрымача, схаванага сярод асляпляльнага набору цыферблатаѓ на прыборнай панэлi.
  
  Калi кiраѓнiк AX зрабiѓ паѓзу, ён сказаѓ: "Калi вы прабачце за выраз, сэр, я не разбiраюся ѓ касмiчнай прасторы. Як я магу спадзявацца выдаць сябе за касманаѓта?"
  
  "Мы вернемся да гэтага праз iмгненне, N3". Голас Хоука быѓ настолькi рэзкiм, што Нiк паморшчыѓся i адрэгуляваѓ гучнасць затычкi для вушэй. Любое падабенства памiж бязладным, ашклянелым п'янiцам таго дня i чалавекам, якi зараз размаѓляѓ з iм са свайго стала ѓ штаб-кватэры AXE у Вашынгтоне, было строга вынiкам акцёрскiх здольнасцяѓ Хоука i жывата, такога ж цвёрдага i грубiянскага, як яго шкура.
  
  "Цяпер аб сiтуацыi на Балi Хай, - працягнуѓ Хоук, - дазвольце мне растлумачыць. На працягу некалькiх месяцаѓ адбывалася ѓцечка iнфармацыi высокага ѓзроѓню. Мы думаем: мы звузiлi круг пытанняѓ да гэтага рэстарана. Сенатары, генералы, вышэйшы ѓрад там абедаюць падрадчыкi. Кажуць нядбайна. Мiкрафоны ѓлоѓлiваюць. я свядома раздаѓ iлжывую iнфармацыю ". Ён дазволiѓ сабе кароткi невясёлы смяшок. "Хутчэй, як адсачыць уцечку, залiваючы жоѓтую фарбу ѓ вадаправодную сiстэму. Я хачу ѓбачыць, адкуль выходзiць гэтая жоѓтая фарба. У AX ёсць сакрэтныя пасты для праслухоѓвання на ѓсiх узроѓнях у кожным урадзе i шпiёнскiх арганiзацыях у свеце. Яны забяруць гэта. i проста - у нас будзе злучальны трубаправод".
  
  Скрозь выгнутую ветравую засланку Нiк назiраѓ, як чырванаватае святло хутка разрастаецца. "Так што ѓсё, што мне сказалi на Балi Хай, было хлуснёй", - сказаѓ ён, запавольваючыся перад развязкай Вера-Бiч. Ён мiмаходам падумаѓ аб чамаданах з яго асабiстымi рэчамi. Яны сядзелi ѓ пакоi, у якую ён нiколi не заходзiѓ, у гасцiнiцы "Двайняты" у Какава-Бiч. Не паспеѓ ён зарэгiстравацца, як яму прыйшлося спяшацца да сваёй машыны, каб звязацца з AX. Як толькi ён звязаѓся з AX, ён ужо вяртаѓся ѓ Маямi. Няѓжо паездка на поѓнач была сапраѓды неабходна? Хiба Хоук не мог прывезцi ѓ Палм-Бiч сваю марыянетку?
  
  "Не ѓсё, N3. У тым-то i справа. Толькi некалькi пунктаѓ былi iлжывымi, але жыццёва важнымi. Я выказаѓ здагадку, што месяцовая праграма ЗША - гэта бязладзiца. Я таксама выказаѓ здагадку, што мiнуе пару гадоѓ, перш чым яна пачнецца. Аднак праѓда ѓ тым - i гэта вядома толькi мне, некалькiм высокапастаѓленым службовым асобам НАСА, Аб, Нiкалас, - праѓда ѓ тым, што НАСА збiраецца паспрабаваць яшчэ адзiн пiлатуемы палёт у блiжэйшыя некалькi дзён. Нават самi астранаѓты не ведаюць пра гэта. Другая група астранаѓтаѓ знаходзiцца на пiку сваёй падрыхтоѓкi, гатовая да працы. Адчуваецца, што гэта псiхалагiчны момант для яшчэ аднаго здымка". Голас замоѓк. "Гэты, вядома, павiнен прайсцi без сучка i задзiрынкi. Адчуваецца, што аглушальны поспех у дадзены момант - адзiнае, што прыбярэ горыч катастрофы Апалона з рота грамадскасцi. I гэты смак павiнен быць лiквiдаваны, калi Касмiчную праграму ЗША трэба выратаваць".
  
  "А дзе, - спытаѓ Нiк, - на малюнку з'яѓляецца Астранаѓт N3?"
  
  "У дадзены момант у бальнiцы Уолтара Рыда ѓ коме ляжыць мужчына", - рэзка сказаѓ Хоук. Ён загаварыѓ у мiкрафон на сваiм стале ѓ Вашынгтоне, i яго голас ператварыѓся ѓ бессэнсоѓныя ваганнi радыёхваль, якiя былi пераведзены ѓ нармальныя чалавечыя гукi з дапамогай складанай серыi мiкраскапiчных рэле аѓтамабiльнага радыё. Яны даносiлiся да вуха Нiка як голас Ястраба - i без страты рэзкасцi па шляху. "Ён быѓ там ужо тры днi. Дактары не ѓпэѓненыя, што яны могуць выратаваць яго, i калi яны змогуць, то цi будзе яго розум калi-небудзь зноѓ такiм жа. Ён быѓ капiтанам другой рэзервовай каманды - палкоѓнiка Глена Эглунда. Хтосьцi спрабаваѓ забiць яго ѓ Цэнтры пiлатуемых касмiчных караблёѓ у Х'юстане.
  
  Хоук падрабязна апiсаѓ, як Нiк адправiѓ серабрысты 350 GT iмчацца скрозь ноч. Палкоѓнiк Эглунд быѓ у запячатаным прататыпе капсулы "Апалон", выпрабоѓваючы сiстэму жыццезабеспячэння. Хтосьцi, вiдавочна, адрэгуляваѓ элементы кiравання звонку, павялiчыѓшы ѓтрыманне азоту. Гэта змяшалася з уласным потым касманаѓта ѓнутры яго скафандра i ѓтварыла смяротны, ап'яняльны газ Амiн.
  
  "Эглунд вiдавочна нешта бачыѓ", - сказаѓ Хоук, - "цi нейкiм чынам ведаѓ занадта шмат. Што, мы не ведаем. Калi яго знайшлi, ён быѓ без прытомнасцi i нiколi не прыходзiѓ у прытомнасць. Але мы спадзяемся высветлiць гэта. Вось чаму вы Яго месца зойме N3. Эглунд прыкладна твайго ѓзросту, твайго росту i агульнага росту.
  
  "А што наконт дзяѓчыны?" - спытаѓ Нiк. "Салодкая цукерка."
  
  "Няхай пакуль застаецца на месцы. Дарэчы, N3, якi ѓ цябе адбiтак
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  ession яе? "
  
  "Часам яна можа быць вельмi прафесiйнай, а часам - iдыёткай".
  
  "Так, як i яе бацька", - адказаѓ Хоук, i Нiк адчуѓ лёд у яго тоне. "Я нiколi не ѓхваляѓ грамадскi элемент у вышэйшых эшалонах ЦРУ, але гэта было да таго, як я нешта сказаѓ з гэтай нагоды. Дыкiнсану Свiту трэба было мець больш здаровага сэнсу, чым дазваляць сваёй дачцэ ѓмешвацца ѓ падобныя рэчы. Гэта iншая прычына, па якой я прыляцеѓ у Палм-Бiч асабiста - я вамi ". Ён зрабiѓ паѓзу. "Той набег на заднюю частку Балi Хай, аб якiм вы згадвалi раней, - на маю думку, гэта было бессэнсоѓна i рызыкоѓна. Як вы думаеце, вы зможаце ѓтрымаць яе ад таго, каб яна больш не хвалявала каляскi з яблыкамi?"
  
  Нiк сказаѓ, што можа, дадаѓшы: "Тым не менш, з гэтага атрымалася адно добрае. Цiкавы здымак доктара Сана. Там таксама ёсць мужчына. Я папрашу Пойндэкстара даслаць яго для апазнання".
  
  "Хм". Голас Хэнка быѓ унiклiвым. "Доктар Сан цяпер знаходзiцца ѓ Х'юстане з iншымi астранаѓтамi. Яна, вядома, не ведае, што вы замяняеце Эглунда. Адзiны чалавек за межамi AX, якi ведае, - гэта генерал Х'юлет Макалестэр, галоѓны начальнiк службы бяспекi НАСА. Ён дапамог задаволiць маскарад ".
  
  "Я ѓсё яшчэ сумняваюся, што гэта атрымаецца, - сказаѓ Нiк." У рэшце рэшт, астранаѓты ѓ камандзе трэнiравалiся разам на працягу некалькiх месяцаѓ. Яны добра ведаюць адзiн аднаго".
  
  "На шчасце, у нас дзейнiчае атручэнне амiнам", - прахрыпеѓ яму ѓ вуха голас Хоука. "Адзiн з галоѓных сiмптомаѓ - паслабленне функцыi памяцi. Таму, калi вы не ѓспомнiце ѓсiх сваiх калег i абавязкаѓ, гэта будзе здавацца суцэль натуральным". Ён зрабiѓ паѓзу. "Акрамя таго, я сумняваюся, што табе давядзецца працягваць гэтую шараду больш за суткi. Хто б нi зрабiѓ гэты першы замах на жыццё Эглунда, паспрабуе яшчэ раз. I ён - цi яна - не будзе марнаваць на гэта шмат часу".
  Кiраѓнiк 5
  
  Яна была яшчэ прыгажэй, чым парнаграфiчныя фота прапанавалi. Прыгожа ѓ дакладны, амаль нечалавечай манеры, што нервавала Нiка. Яе валасы былi чорнымi - чорнымi, як арктычная поѓнач - падыходзiлi яе вачам нават да ззяючых блiкаѓ i блiкаѓ. Яе рот быѓ поѓным, сакавiтым, з акцэнтам на ѓспадкаваныя ад яе продкаѓ скулы - прынамсi, з боку бацькi. Нiк успомнiѓ дасье, якое вывучаѓ падчас палёту ѓ Х'юстан. Яе мацi была англiчанкай.
  
  Яна яго яшчэ не бачыла. Яна iшла па нейтральна пахкiм белым калiдоры Цэнтра пiлатуемых касмiчных караблёѓ, размаѓляючы з калегам.
  
  У яе было добрае цела. Беласнежны халат, якi яна насiла па-над вулiчным адзеннем, не мог гэтага схаваць. Гэта была стройная жанчына з поѓнымi грудзьмi, якая iшла ѓ абачлiвай позе, якая задзiрлiва высоѓвала сваю прыгажосць наперад, кожны гнуткi крок падкрэслiваѓ юнацкую пухлiну яе сцёгнаѓ.
  
  N3 хутка разгледзеѓ асноѓныя факты: Джой Хан Сун, доктар медыцынскiх навук, доктар фiласофii; нарадзiѓся ѓ Шанхаi падчас японскай акупацыi; Мацi брытанка, бацька кiтайскi бiзнэсмэн; атрымаѓ адукацыю ѓ Мэнсфiлд-каледжы ѓ Коѓлуне, затым у MIT у Масачусэтсе; стаѓ грамадзянiнам ЗША; спецыялiст па аэракасмiчнай медыцыне; спачатку працаваѓ у General Kinetics (у Медыцынскiм iнстытуце Маямi GKI), затым у ВПС ЗША ѓ Брукс Фiлд, Сан-Антонiа; нарэшце, для самога НАСА, якое дзялiла свой час памiж Цэнтрам пiлатуемых касмiчных апаратаѓ у Х'юстане i мысам Кэнэдзi.
  
  "Доктар Сунь, можам мы вас на хвiлiнку ѓбачыць?"
  
  Гэта быѓ высокi мужчына з кавадламi на плячах, якi стаяѓ побач з Нiкам. Маёр Дуэйн Ф. Солiц, начальнiк службы бяспекi праекта "Апалон". Нiк быѓ перададзены яму генералам Макалестэрам для паѓторнай апрацоѓкi;
  
  Яна павярнулася да iх з лёгкай усмешкай на вуснах ад папярэдняй размовы. Яе погляд слiзгануѓ мiма маёра Салiтца i рэзка спынiѓся на твары Нiка - асобы, над якiм Пойндэксцер з мантажнага аддзела працаваѓ у тую ранiцу амаль дзве гадзiны.
  
  Яна была добрая. Яна не крычала, не бегала па калiдоры i не рабiла глупстваѓ. I пашырэнне яе вачэй было ледзь прыкметна, але для натрэнiраванае вочы Нiка эфект быѓ не менш драматычным, чым калi б яна была. "Я не чакаѓ, што вы хутка вернецеся, палкоѓнiк". Голас у яе быѓ нiзкi, а тэмбр дзiѓна чысты. Акцэнт быѓ брытанскi. Яны пацiснулi адзiн аднаму рукi па-еѓрапейску. "Як вы сябе адчуваеце?"
  
  "Усё яшчэ крыху дэзарыентаваны". Ён гаварыѓ з ярка выяѓленым канзаскiм тонам - вынiк трохгадзiннага сядзення з магнiтафонным запiсам голасу Эглунда, устаѓленым у яго вуха.
  
  "Гэтага i трэба было чакаць, палкоѓнiк".
  
  Ён глядзеѓ, як пульс б'ецца ѓ яе тонкiм горле. Яна не адводзiла погляду ад яго, але ѓсмешка знiкла, а яе цёмныя вочы былi дзiѓна яркiмi.
  
  Маёр Солiц зiрнуѓ на гадзiннiк. "Ён увесь ваш, доктар Сан", - сказаѓ ён рэзкiм, дакладным тонам. "Я спазняюся на сход каля дзевяцiсот. Дайце мне ведаць, калi ѓзнiкнуць якiя-небудзь праблемы". Ён рэзка павярнуѓся на абцасах i пайшоѓ прэч. З Салiцам не было нiякiх лiшнiх рухаѓ. Ветэран "Лятаючых тыграѓ" i лагеры японскiх ваеннапалонных на Фiлiпiнах быѓ амаль карыкатурай на нястрымны мiлiтарызм.
  
  Генерал Макалестэр турбаваѓся аб тым, каб правесцi Нiка мiма яго. "Ён кемлiвы", - сказаѓ ён, наведваючы Нiка на Лондейл-роѓд Эглунд.
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  той ранiцай. "Вельмi рэзка. Так што не паслабляйцеся побач з iм нi на секунду. Таму што, калi ён звалiцца да таго факту, што вы не Эглунд, ён нацiсне кнопку будзiльнiка i ѓзарве ваша хованка вышэй манумента Вашынгтона". Але калi Нiк з'явiѓся ѓ офiс маёра, усё прайшло як па чараѓнiцтве. Солiц быѓ так здзiѓлены, убачыѓшы яго, што правёѓ з iм толькi самую павярхоѓную праверку бяспекi.
  
  "Сачыце за мной, калi ласка, - сказаѓ доктар Сан.
  
  Нiк упаѓ ззаду яе, аѓтаматычна адзначаючы плыѓныя, гнуткiя рухi яе сцёгнаѓ, даѓжыню яе доѓгiх i цвёрдых ног. Ён вырашыѓ, што апазiцыя становiцца ѓсё лепшай i лепшай.
  
  Аднак яна была супернiкам. Не сумнявайся на гэты конт. I, можа, забойца таксама. Ён успомнiѓ фразу Хоука: "Ён цi яна паспрабуе яшчэ раз". I пакуль усё паказвала на "яна". Чалавек, якi спрабаваѓ забiць Эглунда, павiнен быѓ (па-першае) быць кiмсьцi з доступам да Аддзелу медыцынскiх даследаванняѓ i (па-другое) кiмсьцi з навуковай адукацыяй, асаблiва ѓ галiне хiмii пазаземнай падтрымкi жыцця. Хтосьцi, хто ведаѓ, што пэѓную колькасць лiшняга азоту змяшаецца з амiякам з чалавечага поту, утвараючы смяротны газ Амiн. Доктар Сунь, кiраѓнiк медыцынскiх даследаванняѓ праекта "Апалон", мела доступ i навучанне, а яе спецыяльная сфера дзейнасцi заключалася ѓ падтрыманнi чалавечага жыцця ѓ космасе.
  
  Яна адкрыла дзверы маленькай пярэднiм пакоi i адышла ѓ бок, паказваючы Нiку. "Знiмiце вопратку, калi ласка. Я буду з вамi".
  
  Нiк павярнуѓся да яе, яго нервы раптам сцiснулiся. Стрымлiваючы нядбайны тон, ён сказаѓ: "Гэта абсалютна неабходна? Я маю на ѓвазе, што Уолтар Рыд вызвалiѓ мяне, i копiя iх справаздачы ѓжо адпраѓлена вам".
  
  Усмешка была злёгку насмешлiвай. Гэта пачалося з вачэй, затым дакранулася да яе рота. "Не саромейцеся, палкоѓнiк Эглунд. У рэшце рэшт, я не ѓпершыню бачу вас голым".
  
  Менавiта гэтага i баяѓся Нiк. На яго целе былi шнары, якiх у Эглунда нiколi не было. Пойндэкстар нiчога не зрабiѓ з iмi, паколькi гэта было зусiм нечаканым развiццём падзей. Аддзел дакументацыi рэдакцыi падрыхтаваѓ фальшывую медыцынскую справаздачу аб канцылярскiх прыладах Уолтара Рыда. Яны палiчылi, што гэтага будзе дастаткова, што медыцынскае агенцтва НАСА праверыць толькi яго зрок, слых, рухальныя рэакцыi i пачуццё раѓнавагi.
  
  Нiк распрануѓся i паклаѓ рэчы на крэсла. Бессэнсоѓна супрацiѓляцца. "Эглунд" не мог вярнуцца да трэнiровак, пакуль не атрымаѓ ухвалу ад доктара Сан. Ён пачуѓ, як адчынiлiся i зачынiлiся дзверы. Туфлi на высокiх абцасах цокалi ѓ яго бок. Пластыкавыя шторы былi рассунуты. "I шорты, калi ласка, - сказала яна. Неахвотна ён iх зняѓ. "Выйдзi сюды, калi ласка".
  
  Пасярод пакоя стаяла дзiѓна якая выглядае хiрургiчная кушэтка са скуры i блiскучага алюмiнiя. Нiку гэта не спадабалася. Ён адчуваѓ сябе больш чым голым. Ён адчуваѓ сябе ѓразлiвым. Стылет, якi ён звычайна насiѓ у рукаве, газавая бомба, якая звычайна хавалася ѓ кiшэнi, спрошчаны Люгер, якога ён называѓ Вiльгельмiна, усе яго звычайныя "ахоѓныя прыстасаваннi" былi далёка - у штаб-кватэры AX у Вашынгтоне, дзе ён iх пакiнуѓ. перад ад'ездам у водпуск. Калi дзверы раптам расчыняцца i ѓ iх скокне пяцьдзесят узброеных людзей, ён будзе змушаны ваяваць з адзiнай даступнай зброяй - сваiм целам.
  
  Аднак гэта было дастаткова смяротна. Нават у спакоi ён быѓ абцякальным, мускулiстым, небяспечным на выгляд. Цвёрдая, загарэлая скура была пакрыта старымi шнарамi. Цяглiцы былi вытручаны насупраць костак. Рукi былi вялiкiя, тоѓстыя, з вузлавата венамi. Яны выглядалi створанымi для гвалту - як i пакладзена чалавеку з кодавым iмем Кiлмайстар.
  
  Вочы доктара Сун прыкметна пашырылiся, калi ён iшоѓ да яе праз пакой. Яны заставалiся прыкаванымi да яго жывата - i ён быѓ страшэнна ѓпэѓнены, што яна знаходзiла такое зачараванне не толькi яго целаскладам. Гэта былi ѓспамiны пра паѓтузiна нажоѓ i куль. Мёртвы распродаж.
  
  Яму прыйшлося адцягнуць яе ѓвагу. Эглунд быѓ халасцяком. У яго дасье згадвалася, што ён быѓ паляѓнiчым за спаднiцамi, нечым накшталт ваѓка ѓ адзеннi касманаѓта. Дык што можа быць больш натуральным? Мужчына i прывабная жанчына сам-насам у пакоi, мужчына аголены ...
  
  Ён не спынiѓся, калi падышоѓ да яе, але раптам прыцiснуѓ яе спiной да хiрургiчнага стала, яго рукi залезлi пад яе спаднiцу, калi ён пацалаваѓ яе, яго вусны былi жорсткiмi i жорсткiмi. Гэта была грубая гульня, i яна атрымала заслужаную руку - проста па яго твары, якая на iмгненне ашаламiла яго.
  
  "Ты жывёла!" Яна стаяла, прыцiснуѓшыся да стала, прыцiснуѓшы тыльны бок далонi да рота. Яе вочы ззялi белым ад абурэння, страху, гневу i тузiну iншых эмоцый, нi адна з якiх не была прыемнай. Гледзячы на яе зараз, ён меѓ праблемы з падключэннем Joy Sun з шалёнай, бессэнсоѓнай дзяѓчынай у гэтай парнаграфiчнай фатаграфii.
  
  "Я папярэджваѓ вас аб гэтым раней, палкоѓнiк". Яе рот задрыжаѓ. Яна была на мяжы слёз. "Я не з тых жанчын, пра якiх вы, здаецца, думаеце. Я не пацярплю гэтых танных спакус..."
  
  Манеѓр падзейнiчаѓ жаданы эфект. Усе думкi аб фiзiчным аглядзе былi забытыя. "Калi ласка, апранiся", - холадна сказала яна. "Вiдавочна, што вы цалкам акрыялi. Вы паведамiце аб гэтым
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  каардынатар навучання, а затым далучайцеся да сваiх таварышаѓ па камандзе ѓ будынку мадэлявання ".
  
  * * *
  
  Неба за градамi вышчэрбленых пiкаѓ было цёмна-чорным, абсыпаным зоркамi. Мясцовасць памiж iмi была ѓзгорыстай, парэзанай кратэрамi, усеяна вострымi выступамi i вострымi аскепкамi каменнымi абломкамi. Стромкiя каньёны перасякалi абсыпаную друзамi гару, як скамянелыя маланкi.
  
  Нiк асцярожна спусцiѓся па пазалочаных усходах, прымацаванай да адной з чатырох апор LM. Унiзе ён паставiѓ адну нагу на край талеркi i выйшаѓ на паверхню месяца.
  
  Пласт пылу пад нагамi меѓ кансiстэнцыю хрумсткага снегу. Павольна ён паставiѓ адзiн чаравiк перад другiм, а пасля гэтак жа павольна паѓтарыѓ працэс. Паступова ён пачаѓ хадзiць. Iсцi было цяжка. Бясконцыя выбоiны i парасткi застылай пароды запавольвалi яго. Кожны крок быѓ няѓпэѓнены, падзенне было небяспечным.
  
  У яго вушах пачуѓся роѓны, гучны шыпячы гук. Гэта зыходзiла ад сiстэм нагнятання, дыхання, астуджэннi i сушкi яго прагумаванага месяцовага гарнiтура. Ён кiваѓ галавой з боку ѓ бок усярэдзiне шчыльна прылеглага пластыкавага шлема, шукаючы астатнiх. Святло асляпляла. Ён падняѓ правую цеплавую рукавiцу i апусцiѓ адзiн з сонцаахоѓных казыркоѓ.
  
  Голас у слухаѓках сказаѓ: "З вяртаннем у Каменную кучу, палкоѓнiк. Мы тут, на краi Акiяна Штармоѓ. Не, не так - справа ад вас".
  
  Нiк павярнуѓся i ѓбачыѓ дзве фiгуры ѓ сваiх грувасткiх месяцовых касцюмах, якiя махаюць яму. Ён памахаѓ у адказ. "Роджэр, Джон", - сказаѓ ён у мiкрафон. "Рады цябе бачыць, рады вярнуцца. Я ѓсё яшчэ крыху дэзарыентаваны. Табе прыйдзецца трываць мяне".
  
  Ён быѓ рады, што сустрэѓ iх такiм чынам. Хто мог бы вызначыць асобу чалавека праз 65 фунтаѓ гумы, нейлону i пластыка?
  
  Раней, у пакоi для падрыхтоѓкi да месяцовага мадэлявання, ён быѓ напагатове. Гордан Нэш, капiтан першай рэзервовай групы астранаѓтаѓ "Апалона", зайшоѓ да яго. "Люсi бачыла цябе ѓ бальнiцы?" - Спытаѓ ён, i Нiк, няслушна зразумеѓшы яго хiтрую ѓхмылку, падумаѓ, што ён меѓ на ѓвазе адну з сябровак Эглунда. Ён зрабiѓ злёгку бледную расколiну i быѓ здзiѓлены, убачыѓшы нахмурыѓся Нэш. Занадта позна ён успомнiѓ аб дасье - Люсi была малодшай сястрой Эглунда i цяперашняй рамантычнай цiкавасцю Гордана Нэша. Яму ѓдалося знайсцi выйсце з гэтага алiбi ("Жартую, Горд"), але гэта было блiзка. Занадта блiзка.
  
  Адзiн з таварышаѓ па камандзе Нiка збiраѓ камянi з паверхнi Месяца i хаваѓ iх у металiчную скрыню для збору, у той час як iншы сядзеѓ на кукiшках над прыладай, падобным на сейсмограф, i запiсваѓ усхваляваны рух iголкi. Нiк пастаяѓ, назiраючы за iмi некалькi хвiлiн, нiякавата ѓсведамляючы, што ён не мае нi найменшага падання аб тым, што яму варта рабiць. Нарэшце той, хто працаваѓ з сейсмографам, зiрнуѓ угору. "Хiба табе не лепш праверыць LRV?" Яго голас затрашчаѓ у слухаѓках N3.
  
  "Правiльна." На шчасце, дзесяцiгадзiннае навучанне Нiка ѓключала гэты семестр. LRV расшыфроѓвалася як Lunar Roving Vehicle. Гэта быѓ месяцовы аѓтамабiль, якi працаваѓ на палiѓных элементах, якiя рухалiся на спецыяльных цылiндрычных колах са спiральнымi лопасцямi замест спiц. Ён быѓ спраектаваны так, каб прызямлiцца на Месяц раней астранаѓтаѓ, таму яго трэба было прыпаркаваць дзе-небудзь на гэтай шырокай мадэлi плошчай дзесяць акраѓ паверхнi Месяца, якая знаходзiлася ѓ самым сэрцы Цэнтра пiлатуемых касмiчных караблёѓ у Х'юстане.
  
  Нiк рушыѓ па бясплоднай, непрыступнай мясцовасцi. Паверхня, якая нагадвае пемзу, пад яго нагамi была далiкатнай, вострай, са ѓтоенымi дзiркамi i няроѓнымi выступамi. Хадзiць па iм было катаваннем. "Напэѓна, усё яшчэ ѓ яры на R-12", - сказаѓ голас у яго юсе. "Першая каманда працавала з iм учора".
  
  Дзе, чорт вазьмi, быѓ Р-12? - падумаѓ Нiк. Але праз iмгненне ён выпадкова зiрнуѓ угору i там, на краi вялiзнай чорнай, працятай зоркамi даху Будынку мадэлявання, ён убачыѓ адзнакi сеткi ад аднаго да дваццацi шасцi, а па вонкавым краi - ад A. З. Удача ѓсё яшчэ была з iм.
  
  Яму запатрабавалася амаль паѓгадзiны, каб дабрацца да цяснiны, хоць да Месячнага модуля было ѓсяго некалькi сотняѓ ярдаѓ. Праблема складалася ѓ памяншэннi гравiтацыi. Навукоѓцы, якiя стварылi штучны месяцовы пейзаж, прайгралi ѓсе ѓмовы, якiя можна было знайсцi на рэальным аб'екце: дыяпазон тэмператур у пяцьсот градусаѓ, наймацнейшы вакуум, якi калi-небудзь ствараѓ чалавек, i слабая гравiтацыя - усяго ѓ шэсць разоѓ менш. як зямны. Гэта рабiла практычна немагчымым утрыманне раѓнавагi. Хоць Нiк мог лёгка скакаць i нават парыць у паветры на сотнi футаѓ, калi хацеѓ, ён не адважваѓся рухацца далей, чым павольнае поѓзанне. Мясцовасць была занадта перасечанай, занадта няѓстойлiвай, i немагчыма было раптоѓна спынiцца.
  
  Яр быѓ амаль пятнаццацi футаѓ глыбiнёй i крутым. Ён iшоѓ вузкiм зiгзагападобным узорам, яго дно было выбiта сотнямi штучных метэарытаѓ. У сетцы 12 не было нiякiх прыкмет Месяцовага карабля, але гэта не мела вялiкага значэння. Гэта магло быць усяго ѓ некалькiх ярдаѓ, схавана ад вачэй.
  
  Нiк асцярожна спусцiѓся па крутым схiле.
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  перад тым, як пакласцi на iх усю сваю вагу, трэба схапiць кожную руку i апору. Малюсенькiя метэарытныя каменьчыкi скакалi наперадзе яго, выбiваючыся яго чаравiкамi. Дасягнуѓшы дна яра, ён павярнуѓ налева, накiроѓваючыся да Сеткi 11. Ён рухаѓся павольна, прабiраючыся праз змучаныя звiлiны i востраканцовыя выступы штучнага патоку попелу.
  
  З-за сталага шыпення ѓ вушах i з-за вакууму за межамi гарнiтура ён нiчога не чуѓ ззаду сябе. Але ён або ѓбачыѓ, або адчуѓ раптоѓную ѓспышку руху i павярнуѓся.
  
  Бясформенная iстота з двума зiхоткiмi аранжавымi вачыма наляцела на яго. Ён ператварыѓся ѓ гiганцкую казурку, затым у дзiѓны чатырохколавы аѓтамабiль, i ён убачыѓ чалавека ѓ месяцовым гарнiтуры, падобным на той, якi сядзеѓ за штурвалам. Нiк дзiка замахаѓ рукамi, затым зразумеѓ, што мужчына заѓважыѓ яго i наѓмысна дадаѓ хуткасць.
  
  Выйсця не было.
  
  Месяцовая машына неслася да яго, яе вялiзныя цылiндрычныя колы з вострымi, як брытва, спiральнымi лёзамi запаѓнялi цяснiну ад сцяны да сцяны...
  Кiраѓнiк 6
  
  Нiк ведаѓ, што здарыцца, калi гэтыя ляза парвуць яго гарнiтур.
  
  Звонку змадэляваны двухтыднёвы месяцовы дзень быѓ усяго на некалькi хвiлiн менш за паѓдня. Тэмпература была 250 No F. Вышэй за тэмпературу кiпення вады - вышэй, чым у чалавечай крывi. Дадайце да гэтага вакуум, настолькi моцны, што кавалкi металу самаадвольна зварылiся сябар з сябрам пры судотыку, i вы атрымаеце з'яву, вядомае навукоѓцам як "кiпенне".
  
  Гэта азначала, што ѓнутраная частка аголенага чалавечага цела закiпiць. Пачнуць утварацца бурбалкi - спачатку на слiзiстай абалонцы рота i вока, затым у тканiнах iншых жыццёва важных органаѓ. Смерць наступiць у лiчаныя хвiлiны.
  
  Ён павiнен быѓ трымацца далей ад гэтых блiскучых, падобных на ляза спiц. Але абапал месца не было. Было магчыма толькi адно. Ударся аб зямлю, дазволь жахлiвай трохтоннай машыне перавярнуцца па iм. Яго вага ѓ атмасферы вольнага ад гравiтацыi вакууму складала ѓсяго паѓтоны, i гэта было дадаткова мадыфiкавана коламi, якiя сплесквалi ѓнiзе, як мяккiя шыны, для дасягнення счаплення.
  
  У некалькiх футах ззаду яго было невялiкае паглыбленне. Ён разгарнуѓся i расцягнуѓся ѓ iм тварам унiз, чапляючыся пальцамi за пякучы вулканiчную скалу. Яго галава ѓнутры пластыкавай бурбалкi была самай уразлiвай яго часткай. Але ён быѓ выраѓнаваны так, каб прастора памiж коламi было занадта вузкiм, каб LRV мог манеѓраваць. Яго поспех усё яшчэ быѓ на мяжы.
  
  Ён бясшумна пракацiѓся па iм, засланяючы святло. Моцны цiск стукнуѓ яго па спiне i нагах, прыцiснуѓшы яго да скалы. Дыханне вырвалася з яго лёгкiх. Яго зрок на iмгненне змеркла. Затым першая пара колаѓ праляцела над iм, i ён ляжаѓ у iмклiвай цемры пад аѓтамабiлем даѓжынёй 31 фут, назiраючы, як другая пара нясецца да яго.
  
  Ён убачыѓ гэта занадта позна. Нiзка вiсiць абсталяванне ѓ выглядзе скрынкi. Ён стукнуѓся аб яго заплечнiк ECM, перавярнуѓшы яго. Ён адчуѓ, як заплечнiк зрываецца з яго плячэй. Шыпенне ѓ вушах рэзка спынiлася. Жар апёк яго лёгкiя. Затым у яго ѓрэзалiся другiя колы, i боль узарваѓся скрозь яго, як чорнае воблака.
  
  Ён трымаѓся за тонкую нiтку прытомнасцi, бо ведаѓ, што яму канец, калi ён гэтага не зробiць. Яркае святло абпальвала яго вочы. Ён павольна прабiваѓся ѓверх, пераадольваючы фiзiчныя пакуты, шукаючы машыну. Паступова ягоныя вочы перасталi плаваць i засяродзiлiся на iм. Ён быѓ прыкладна за пяцьдзесят ярдаѓ ад яго i больш не рухаѓся. Чалавек у месячным гарнiтуры стаяѓ на пульце кiравання, гледзячы на ??яго.
  
  У Нiка перахапiла дыханне, але яго не было. Артэрыяпадобныя трубкi ѓнутры яго касцюма больш не пераносiлi халодны кiсларод з галоѓнага впускнога канала на яго талii. Яго званары драпалi падраную гуму на яго спiне, дзе раней знаходзiѓся пакет экалагiчнага кантролю. Яго рот адкрыѓся. Вусны суха рухалiся ѓ мёртвым пластыкавым пузыры. "Дапамажыце", - прахрыпеѓ ён у мiкрафон, але ён таксама быѓ мёртвы, правады Камунiкацыйнага блока харчавання абарвалiся разам з астатнiмi.
  
  Мужчына ѓ месяцовым гарнiтуры злез з месяцовага карабля. Ён выцягнуѓ канцылярскi нож з-пад сядзення на пульце кiравання i накiраваѓся да яго.
  
  Гэта дзеянне выратавала N3 жыццё.
  
  Нож азначаѓ, што Нiк не скончыѓ, што трэба было адрэзаць апошнюю частку абсталявання - i менавiта так ён успомнiѓ малюсенькi пакет, прымацаваны да яго талii. Ён быѓ там на выпадак непаладак у сiстэме заплечнiка. У iм быѓ запас кiслароду на 5 хвiлiн.
  
  Ён яго ѓключыѓ. Мяккi шыпячы гук напоѓнiѓ пластыкавую бурбалку. Ён прымусiѓ свае змучаныя лёгкiя ѓдыхнуць. Iх напоѓнiла прахалода. Яго зрок праяснiлася. Ён сцiснуѓ зубы i з цяжкасцю падняѓся на ногi. Яго розум пачаѓ даследаваць яго цела, каб убачыць, што ад яго засталося. Затым раптоѓна не было часу падводзiць вынiкi. Iншы мужчына зрабiѓ вялiкi бег. Адзiн раз ён падскочыѓ, каб падняцца ѓ паветра, i паляцеѓ да яго, лёгкi як пёрка ѓ атмасферы з панiжанай гравiтацыяй. Нож трымалi нiзка, лязом унiз, гатовы да хуткага перавароту ѓгару.
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  гэта разарвала б аварыйнае выратавальнае кола.
  
  Нiк упiѓся пальцамi ног у грэбень вулканiчнай пароды. Ён адным рухам апусцiѓ рукi назад, як чалавек, якi здзяйсняе гоначнае пiкiраванне. Затым ён катапультаваѓся наперад, кiнуѓшы ѓсю сваю назапашаную сiлу ѓ выпад. Ён выявiѓ, што ляцiць у паветры з жахлiвай хуткасцю, але не трапiѓ у цэль. Iншы мужчына апусцiѓ галаву, апускаючыся ѓнiз. Нiк схапiѓся за руку з нажом, калi праходзiѓ мiма, але прамахнуѓся.
  
  Гэта было падобна на бойку пад вадой. Сiлавое поле было зусiм iншым. Баланс, цяга, час рэакцыi - усё змянiлася за рахунак памяншэння сiлы цяжару. Як толькi рух быѓ распачаты, спынiць яго цi змянiць напрамак было практычна немагчыма. Цяпер ён слiзгаѓ да зямлi ѓ канцы шырокай парабалы - у добрых трыццацi ярдах ад таго месца, дзе стаяѓ яго супернiк.
  
  Ён разгарнуѓся ѓ той момант, калi iншы чалавек выпусцiѓ нейкi снарад. Ён урэзаѓся яму ѓ сцягно, павалiѓшы яго на зямлю. Гэта быѓ вялiзны вышчэрблены кавалак метэарыта памерам з невялiкай валун. Немагчыма падняць нават ва ѓмовах нармальнай сiлы цяжару. Боль працяѓ яго нагу. Ён пакруцiѓ галавой i пачаѓ уставаць. Раптам упала цеплавая рукавiца, драпаючы яго аварыйны кiслародны камплект. Мужчына ѓжо быѓ на iм.
  
  Ён праслiзнуѓ праз Нiка i мiмаходзь стукнуѓ яго па трубцы канцылярскiм нажом. Ён бясшкодна адскочыѓ, i Нiк падняѓ правую нагу, пятка яго цяжкага металiчнага чаравiка сустрэлася з адносна неабароненым сонечным спляценнем мужчыны пад кутом уверх. Цёмны твар усярэдзiне пластыкавай бурбалкi адкрыѓ рот у бязгучным выдыху, вочы закацiлiся. Нiк ускочыѓ на ногi. Але перш чым ён паспеѓ рушыць услед за iм, чалавек папоѓз, як вугор, i павярнуѓся да яго, гатовы атакаваць яшчэ раз.
  
  Ён зрабiѓ iлжывы выпад у бок горла N3 i нацэлiѓ лютую маэ-геры яму ѓ пахвiну. Удар не трапiѓ у мэту менш чым на цалю, анямеѓ нагу Нiка i амаль прымусiѓ яго страцiць раѓнавагу. Перш чым ён змог процiдзейнiчаць, мужчына разгарнуѓся, а затым нанёс удар ззаду палевым ударам, з-за якога Нiк куляѓся наперад па няроѓных выступах дна яра. Ён не мог спынiцца. Ён працягваѓ кацiцца, вострыя, як брытва, камянi рвалi яго гарнiтур.
  
  Краем вока ён убачыѓ, як мужчына расшпiлiѓ маланку ѓ бакавой кiшэнi, выцягнуѓ дзiѓна якi выглядае пiсталет i старанна прыцэлiѓся ѓ яго. Ён схапiѓся за выступ i раптоѓна спынiѓся. Паласа асляпляльнага бела-блакiтнага магнiевага святла пранеслася мiма яго i ѓзарвалася аб скалу. Ракетнiца! Мужчына пачаѓ яго перазараджваць. Нiк кiнуѓся на яго.
  
  Мужчына ѓпусцiѓ пiсталет i ѓхiлiѓся ад удару двума кулакамi ѓ грудзi. Ён падняѓ левую нагу, зрабiѓшы апошнi люты выпад у неабаронены пах Нiка. N3 узяѓ пылавiк аберуч i пакруцiѓ. Чалавек упаѓ, як ссечанае дрэва, i перш чым ён змог рушыць з месца, Кiлмайстар апынуѓся на iм. Да яго мiльганула рука з нажом. Нiк секануѓ рукой у пальчатцы па неабароненым запясце. Гэта прытупiла прамую цягу. Яго пальцы стулiлiся на запясце мужчыны i скруцiлi. Нож не звалiѓся. Ён павярнуѓся мацней i адчуѓ, як нешта пстрыкнула, i рука мужчыны абмякла.
  
  У той жа момант у вуху Нiка спынiлася шыпенне. Скончыѓся запасны кiсларод. Пякучы запал працяѓ яго лёгкiя. Навучаныя ёгай мышцы аѓтаматычна ѓзялi верх, абараняючы iх. Ён мог затрымлiваць дыханне на чатыры хвiлiны, але больш не мог, а фiзiчныя нагрузкi былi немагчымыя.
  
  Нешта грубае i крыклiвае балючае раптам працяло яго руку такiм узрушэннем, што ён амаль адкрыѓ рот, каб дыхаць. Мужчына перамясцiѓ нож у iншую руку i парэзаѓ руку, прымусiѓшы пальцы расцiснуцца. Цяпер ён скокнуѓ мiма Нiка, сцiскаючы зламанае запясце здаровай рукой. Ён спатыкаѓся па цяснiне, з яго заплечнiка паднiмалася бруя вадзяной пары.
  
  Смутнае пачуццё выжывання прымусiла Нiка падпаѓзцi да ракетнiцы. Яму не трэба было памiраць. Але галасы ѓ ягоным вуху казалi: "Занадта далёка iсцi". Вы не можаце гэтага зрабiць. Яго лёгкiя патрабавалi паветра. Яго пальцы скрэблi па зямлi, пацягнуѓшыся за пiсталетам. Паветра! яго лёгкiя працягвалi крычаць. З кожнай секундай рабiлася горш, цямней. Пальцы стулiлiся вакол яго. Нiякай сiлы, але ён усё роѓна нацiснуѓ на спускавы кручок, i ѓспышка святла была настолькi асляпляльнай, што яму прыйшлося пляснуць свабоднай рукой па вачах. I гэта было апошняе, што ён памятаѓ ...
  
  * * *
  
  "Чаму вы не пайшлi да аварыйнага выхаду?" Рэй Фiнi, кiраѓнiк палёту праекта, з трывогай схiлiѓся над iм, калi калегi-астранаѓты Роджэр Кейн i Джон Корбiнет дапамаглi зняць яго месяцовы касцюм у пакоi для падрыхтоѓкi Сiмуляцыйнага Будынка. Фiнi працягнуѓ невялiкi дазатар кiслароду для носа, i Нiк зрабiѓ з яго яшчэ адзiн вялiкi глыток.
  
  "Эвакуацыйнае выйсце?" прамармытаѓ ён няпэѓна. "Дзе?"
  
  Трое мужчын зiрнулi адзiн на аднаго. "Менш дваццацi ярдаѓ ад сеткi 12", - сказаѓ Фiнi. "Вы ѓжо выкарыстоѓвалi гэта раней".
  
  Напэѓна, гэта было тое выйсце, да якога накiроѓваѓся яго супернiк у месяцовым гарнiтуры. Цяпер ён успомнiѓ, што iх было дзесяць, заѓважаных вакол месячнага пейзажа.
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Кожны меѓ паветраны шлюз i камеру наддува. Яны былi беспiлотнымi i адчынялiся ѓ падземнае сховiшча пад будынкам мадэлявання. Так што ѓваходзiць i выходзiць не склала б праблемы, калi б вы ведалi, як абыходзiцца - i супернiк Нiка, вiдавочна, ведаѓ.
  
  "На шчасце, Джон заѓважыѓ гэты першы сiгнал ракетнiцы", - казаѓ Роджэр Кейн Фiнi. "Мы накiравалiся да яго адразу. Прыкладна праз шэсць хвiлiн быѓ iншы. Да таго часу мы былi менш за ѓ хвiлiне язды".
  
  "Гэта дакладна абазначыла яго пазiцыю", - дадаѓ Корбiне. "Яшчэ некалькi секунд, i ён быѓ бы скончаным. Ён ужо пасiнеѓ. Мы падлучылi яго да аварыйнага забеспячэння Роджэра i пацягнулi да выхаду. Госпадзе! Зiрнi на гэта!" - раптам усклiкнуѓ ён.
  
  Яны знялi скафандр i ѓтаропiлiся на акрываѓленую ѓнутраную вопратку. Каiн ткнуѓ пальцам у тэрмаматэрыял. "Табе пашанцавала, што ты не закiпеѓ", - сказаѓ ён.
  
  Фiнi нахiлiѓся над ранай. "Гэта падобна на парэзанае нажом", - сказаѓ ён. "Што здарылася? Табе лепш пачаць з самага пачатку".
  
  Нiк пакруцiѓ галавой. "Паслухайце, я адчуваю сябе даволi недарэчна з-за гэтага, - сказаѓ ён. "Я ѓпаѓ на пракляты ѓнiверсальны нож, калi спрабаваѓ выбрацца з яра. Я проста страцiѓ раѓнавагу i ..."
  
  "А як наконт вашага блока ECM?" запатрабаваѓ палёт дырэктар. "Як гэта атрымалася?"
  
  "Калi я ѓпаѓ. Ён зачапiѓся за выступ".
  
  "Абавязкова будзе расследаванне", - змрочна сказаѓ Фiнi. "Служба бяспекi НАСА хоча атрымлiваць справаздачы аб кожнай аварыi ѓ нашыя днi".
  
  "Пазней. Спачатку яму патрэбна медыцынская дапамога", - сказаѓ Корбiне. Ён павярнуѓся да Роджэра Кейн. "Лепш патэлефануй доктару Сану".
  
  Нiк паспрабаваѓ сесцi. "Чорт, не, я ѓ парадку", - сказаѓ ён. "Гэта проста рана. Хлопцы, вы можаце перавязаць яе самi". Доктар Сунь быѓ тым чалавекам, якога ён не хацеѓ бачыць. Ён ведаѓ, што адбудзецца. Яна настойвала на тым, каб зрабiць яму абязбольвальную iн'екцыю - i гэтая iн'екцыя завяршыла б працу, якую яе саѓдзельнiк правалiѓ на месяцовым пейзажы.
  
  "У мяне ёсць свая косць з Джой Сан", - адрэзаѓ Фiнi. "Ёй нiколi не трэба было праходзiць мiма цябе ѓ тым стане, у якiм ты знаходзiшся. Прыступы галавакружэння, правалы памяцi. Ты павiнен быць дома, ляжаць на спiне. У любым выпадку, што з гэтай дамай?"
  
  У Нiка было даволi добрае прадчуванне. Як толькi яна ѓбачыла яго аголеным, яна зразумела, што гэта не палкоѓнiк Эглунд, а гэта азначала, што ён павiнен быѓ быць дзяржаѓным прадпрыемствам, а гэта, у сваю чаргу, азначала, што яго прывялi ѓ пастку для яе. Дык што можа быць лепш для яго адпраѓкi, чым месяцовы пейзаж? Вось яе паплечнiк - цi ѓ множным лiку? - мог задаволiць яшчэ адну зручную "аварыю".
  
  Фiнi зняѓ слухаѓку i заказаѓ некалькi сродкаѓ першай дапамогi. Калi ён павесiѓ трубку, ён павярнуѓся да Нiку i сказаѓ: "Я хачу, каб твая машына пад'ехала да дома. Кейн, ты завязi яго дадому. I Эглунд, заставайся там, пакуль я не знайду лекара, каб ён цябе агледзеѓ."
  
  Нiк уяѓна пацiснуѓ плячыма. Не мела значэння, дзе ён чакаѓ. Наступным крокам быѓ яе крок. Таму што адно было зразумела. Яна не магла адпачыць, пакуль ён не знiк з поля зроку. Увесь час.
  
  * * *
  
  Пойндэксцер ператварыѓ штармавы склеп халасцяцкага бунгала Эглунда ѓ поѓнамаштабны палявы офiс AX.
  
  Там была мiнiяцюрная фоталабараторыя, абсталяваная 35 мм. камеры, плёнка, абсталяванне для праяѓкi i мiкракропкi, металiчная картатэчная шафа, запоѓнены маскамi Lastotex, гнуткiя пiлы ѓ шнурках, компасы ѓ кнопках, пёравыя ручкi, страляючыя iголкамi, гадзiны з малюсенькiмi транзiстарнымi перадатчыкамi i складаная сiстэма сувязi з цвёрда са штабам.
  
  "Падобна, ты быѓ заняты", - сказаѓ Нiк.
  
  "У мяне ёсць пасведчанне асобы з чалавекам на фатаграфii", - адказаѓ Пойндэксцер з старанна стрымваным энтузiязмам. Гэта быѓ сiвавалосы жыхар Новай Англii з мыскай-спеѓным, якi выглядаѓ так, як быццам яму больш падабалася ѓладкоѓваць царкоѓны пiкнiк, чым працаваць з выдасканаленымi прыладамi смерцi i разбурэннi.
  
  Ён адмацаваѓ ад сушылкi вiльготны 8×10 i працягнуѓ Нiку. Гэта быѓ выгляд спераду, галава i плечы, цемнаскурага чалавека з воѓчым тварам i мёртвымi шэрымi вачыма. Глыбокi шнар акружаѓ яго шыю проста пад трэцiм пазванком. "Зваць Рынальда Трыбалаты, - сказаѓ Пойндэксцер, - але ён для сцiсласцi называе сябе Рэно Тры. Адбiтак крыху расплывiсты, таму што я зняѓ яго прама з фотатэлефона. Гэта фатаграфiя фатаграфii".
  
  "Як так хутка?"
  
  "Гэта была не татуiроѓка. Гэты тып дракона даволi распаѓсюджаны. Тысячы салдат, якiя служылi на Далёкiм Усходзе, асаблiва на Фiлiпiнах падчас Другой сусветнай вайны, маюць iх. хлопчыкi. Яны зрабiлi выбух i вывучылi яго. Выклiкана апёкам вяроѓкай. I гэта ѓсё, што iм трэба было ведаць. Здаецца, гэта Рына Лас-Вегаса. Аднак адна з яго меркаваных ахвяр ледзь не падабрала яго.
  
  "Я чуѓ iмя Reno Tree, - сказаѓ Нiк, - але не як наёмны забойца. Як свайго роду танцавальны майстар для Jet Set".
  
  "Гэта наш хлопчык", - адказаѓ Пойндэксцер. "Цяпер ён законны. Дзяѓчаты са свецкага грамадства, здаецца, любяць яго. Часопiс Pic назваѓ яго
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Пацукалоѓ з Палм-Бiзун. Ён кiруе дыскатэкай на Балi Хай".
  
  Нiк паглядзеѓ на выгляд спераду, фота, а затым на копii парнаграфiчнага здымка, што Пойндэксцер перадаѓ яму. Захоплены выраз твару Джой Сан усё яшчэ пераследваѓ яго. "Наѓрад цi тое, што можна назваць прыгожым", - сказаѓ ён. "Цiкава, што дзяѓчаты бачаць у iм".
  
  "Можа, iм падабаецца, як ён iх пляскае".
  
  "Ён такi, так?" Нiк склаѓ фатаграфii i сунуѓ iх у кашалёк. "Лепш узняць штаб", - дадаѓ ён. "Я павiнен зарэгiстравацца".
  
  Пойндэкстар падышоѓ да фотатэлефона i пстрыкнуѓ выключальнiкам. "Натоѓп даѓ яму дазвол дзейнiчаць як шыйлак i вымагальнiк", - сказаѓ ён, назiраючы, як экран ажывае. "У адказ ён забiваѓ i рабiѓ для iх сiлавую працу. Ён быѓ вядомы як апошнi сродак. Калi ѓсе астатнiя Шайлокi адпрэчвалi чалавека, Рино Тры браѓ яго. Яму падабалася, калi яны не выконвалi сваiх абавязацельстваѓ. Гэта давала яму нагода працаваць над iмi. Але больш за ѓсё ён любiѓ мучыць жанчын. Ёсць гiсторыя, што ѓ яго быѓ канюшня. асобы брытвай, калi з'яжджаѓ з горада... A-4, N3 на скрэмблер з HT-станцыi, - сказаѓ ён, калi ѓ поле зроку з'явiлася мiлая брунэтка з гарнiтурай для сувязi.
  
  "Пачакайце калi ласка." Яе замянiѓ сiвы, як жалеза, стары, якому Нiк аддаѓ усю сваю адданасць i большую частку сваёй прыхiльнасцi. N3 зрабiѓ свой даклад, адзначыѓшы пры гэтым адсутнасць знаёмай цыгары, а таксама звычайны бляск гумару ѓ ледзяных вачах. Хоук быѓ засмучаны, заклапочаны. I ён, не губляючы часу, зразумеѓ, што яго непакоiла.
  
  "Пасты праслухоѓвання AX паведамiлi", - рэзка сказаѓ ён у заключэнне справаздачы Нiка. "I навiны нядобрыя. Гэтая iлжывая iнфармацыя, якую я распаѓсюджваю на Балi Хай, з'явiлася, але ѓнутры краiны, на адносна нiзкiм узроѓнi злачыннага свету. У Лас-Вегасе робяцца стаѓкi на месячную праграму НАСА. Разумныя грошы кажуць Пройдзе два гады, перш чым праект зноѓ будзе запушчаны". Ён зрабiѓ паѓзу. "Што мяне сапраѓды турбуе, дык гэта тое, што цалкам сакрэтная iнфармацыя, якую я даѓ вам пра Phoenix One, таксама з'явiлася - i на вельмi высокiм узроѓнi ѓ Вашынгтоне".
  
  Змрочны твар Хоѓка стаѓ яшчэ больш змрочны. "Пройдзе дзень цi каля таго, перш чым мы атрымаем вестку ад нашых людзей з замежных шпiёнскiх арганiзацый, - дадаѓ ён, - але гэта выглядае не вельмi добра. Хтосьцi вельмi высокапастаѓлены дае ѓцечку iнфармацыi. Карацей кажучы, у нашага супернiка ёсць аператыѓнiк. высока ѓ самiм НАСА".
  
  Поѓнае значэнне слоѓ Ястраба паступова ѓсведамлялася - зараз Фенiкс-Адзiн таксама апынуѓся ѓ небяспецы.
  
  Успыхнула святло, i кутком вока Нiк убачыѓ, што Пойндэксцер здымае трубку. Ён павярнуѓся да Нiку, прыкрываючы муштук. "Гэта генерал Макалестэр, - сказаѓ ён.
  
  "Змесцiце яго ѓ канферэнц-бокс, каб Хоук мог падслухаць".
  
  Пойндэкстэр пстрыкнуѓ выключальнiкам, i голас начальнiка службы бяспекi НАСА запоѓнiѓ пакой. "На заводзе GKI Industries у Тэхас-Сiцi адбыѓся няшчасны выпадак са смяротным зыходам, - коратка абвясцiѓ ён." Гэта здарылася мiнулай ноччу - у падраздзяленнi, якое вырабляе элемент сiстэмы жыццезабеспячэння Apollo. Алекс Сiмiян прыляцеѓ з Маямi са сваiм начальнiкам службы бяспекi для расследавання. Ён патэлефанаваѓ мне некалькi хвiлiн таму i сказаѓ, што ѓ яго ёсць сёе-тое жыццёва важнае для пакажыце нам. Як капiтан другой рэзервовай каманды вы, натуральна, павiнны ѓдзельнiчаць у гэтым. Мы забярэм вас праз пятнаццаць хвiлiн".
  
  "Верна", - сказаѓ Нiк i павярнуѓся да Хоук.
  
  "Так што гэта пачынае ѓжо адбывацца", - змрочна сказаѓ стары.
  Кiраѓнiк 7
  
  Вялiкi "Флiтвуд Эльдарада" нёсся па шашы Галф.
  
  Звонку тэхаская спякота была яркай, цяжкай, гнятлiвай. Гэтым мiгцеѓ плоскi гарызонт. Усярэдзiне лiмузiна было халаднавата, але амаль холадна, а танiраванае сiнiя вокны зацянялi вочы пецярым мужчынам, якiя сядзелi на зручных сядзеннях.
  
  "Клапоцячыся аб тым, каб GKI даслаѓ за намi свой лiмузiн, - сказаѓ генерал Макалестэр, задуменна барабанячы званарамi па боку падлакотнiка.
  
  "Ну, зараз, Х'юлет, не будзь цынiчным", - з'едлiва ѓсмiхнуѓся Рэй Фiнi. "Вы ведаеце, што Алекс Сiмiян мала што можа зрабiць для нас у НАСА. I гэта абсалютна не мае нiчога агульнага з тым фактам, што яго кампанiя вырабляе толькi адзiн элемент у касмiчным караблi на Месяцы i хацела б зрабiць усё".
  
  "Вядома, не", - засмяяѓся Макалестэр. "Што такое мiльён долараѓ супраць дваццацi мiльярдаѓ? Ва ѓсякiм разе, сярод сяброѓ?"
  
  Гордан Нэш, капiтан першай групы касманаѓтаѓ, разгарнуѓся на адкiдным сядзеннi. "Паслухайце, мяне не хвалюе, што астатнiя гавораць аб Сiмiяне", - адрэзаѓ ён. "З гэтым хлопцам усё ѓ маёй кнiзе. Калi яго сяброѓства ставiць пад пагрозу нашу цэласнасць, гэта наша праблема, а не яго".
  
  Нiк ѓтаропiѓся ѓ акно, зноѓ прыслухоѓваючыся да якiя разгараюцца спрэчкам. Увесь час з Х'юстана яна шыпела. Сiмiян i General Kinetics у цэлым здавалiся хворым, шмат якiя абмяркоѓваюцца пытаннем сярод iх чатырох.
  
  Рэй Фiнi зноѓ умяшаѓся. "Колькi дамоѓ, лодак, машын i тэлевiзараѓ кожны з нас павiнен быѓ адмовiцца за апошнi год? Я б не хацеѓ складаць iх агульны кошт".
  
  "Чыста добрая воля", - ухмыльнуѓся Макалест.
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  э. - Як Сiмiян паведамiѓ аб гэтым Следчаму камiтэту Сената?
  
  "Тое, што любое раскрыццё прапаноѓ падарункаѓ можа разбурыць iнтымны i канфiдэнцыйны характар адносiн НАСА з яго падрадчыкамi", - сказаѓ Фiнi з прытворнай урачыстасцю.
  
  Маёр Солiц нахiлiѓся наперад i засунуѓ шкляную панэль. Макалестэр усмiхнуѓся. "Марныя намаганнi, Дуэйн. Я ѓпэѓнены, што праслухоѓваецца ѓвесь лiмузiн, а не толькi наш шафёр. Сiмiян клапоцiцца аб бяспецы нават больш, чым вы".
  
  "Я проста адчуваю, што мы не павiнны афiцыйна казаць аб гэтым чалавеку такiм чынам", - адрэзаѓ Солiц. "Сiмiян нiчым не адрознiваецца ад любога iншага падрадчыка. Aerospace - гэта бiзнес, падобны да амерыканскiх горак. А калi колькасць дзяржаѓных заказаѓ расце, але становiцца менш, канкурэнцыя становiцца сапраѓды жорсткай. Калi б мы былi на яго месцы, мы б рабiлi тое ж самае..."
  
  "Такiм чынам, Дуэйн, я не думаю, што гэта цалкам справядлiва, - сказаѓ Макалестэр. "У гэтым малпавым бiзнэсе ёсць нешта большае, чым гэта".
  
  "Празмернае ѓплыѓ? Тады чаму НАСА не адмаѓляецца цалкам ад GKI?"
  
  "Таму што яны ствараюць лепшую сiстэму жыццезабеспячэння, якую толькi можна зрабiць, - горача ѓмяшаѓся Гордан Нэш. "Таму што яны робяць падводныя лодкi на працягу трыццацi пяцi гадоѓ i ведаюць усё, што трэба ведаць аб жыццезабеспячэннi, няхай гэта будзе пад акiянам цi ѓ космасе. Маё жыццё i жыццё Глена тут, - ён паказаѓ на Нiка, - залежаць ад iх. Я не думаю, што мы павiнны панiжаць iх рэйтынг".
  
  "Нiхто не прымяншае сваiх тэхнiчных ноу-хау. Гэта фiнансавы бок GKI, якi мае патрэбу ѓ некаторым расследаваннi. Прынамсi, Камiтэт Купера, здаецца, так лiчыць".
  
  "Паслухайце, я першы, хто прызнае, што рэпутацыя Алекса Сiмiяна сумнеѓная. Ён - гандляр i дылер, гэтага нельга адмаѓляць. I гэта частка публiчнага запiсу, што калiсьцi ён быѓ спекулянтам на сыравiнных таварах. Але General Kinetics была кампанiяй без будучынi пяць гадоѓ таму. Затым Сiмiян узяѓ на сябе адказнасць - i паглядзiце.
  
  Нiк выглянуѓ у акно. Яны прыбылi на ѓскраiну шырокага завода GKI у Тэхас-Сiцi. Мiма праносiѓся клубок з цагляных кабiнетаѓ, даследчых лабараторый са шклянымi дахамi i ангараѓ са сталёвымi сценамi. Над галавой iнверсiйныя сляды рэактыѓных самалётаѓ праймалi неба, i скрозь цiхае шыпенне кандыцыянера Эльдарада Нiк мог чуць выццё GK-111, якi ѓзлятаѓ, каб даляцець да амерыканскiх баз на Далёкiм Усходзе з дапамогай дазапраѓкi ѓ палёце.
  
  Лiмузiн прытармазiѓ, наблiжаючыся да галоѓнай брамы. Палiцыя бяспекi ѓ зялёнай форме з вачыма, падобнымi на сталёвыя шарыкi, памахала iм i нахiлiлася ѓ вокны, правяраючы iх паѓнамоцтвы. Урэшце iм дазволiлi рухацца далей - але толькi да чорна-белай загароды, за якiм стаялi дадатковыя палiцыянты з ДКI. Пара з iх апусцiлася на карачкi i зазiрнула пад падвеску Кэдзi. "Мне толькi шкада, што мы ѓ НАСА не працавалi так старанна", - змрочна сказаѓ Солiц.
  
  "Вы забываеце, навошта мы тут", - парыраваѓ Макалестэр. "Вiдавочна, ва ѓсёй гэтай сiстэме бяспекi адбыѓся збой".
  
  Бар'ер быѓ узняты, i лiмузiн праехаѓ па вялiзным бетонным фартуху мiма белых блокавых формаѓ майстэрняѓ, шкiлетных ракетных установак i вялiзных механiчных майстэрняѓ.
  
  Каля цэнтра гэтай адкрытай прасторы "Эльдарада" спынiлася. Голас шафёра сказаѓ па ѓнутранай сувязi: "Джэнтльмены, гэта ѓсё, што ѓ мяне ёсць на тое дазвол". Ён паказаѓ праз лабавое шкло на невялiкi будынак, якi стаiць асобна ад iншых. "Мiстэр Сiмiян чакае вас у сiмулятары касмiчнага карабля".
  
  "Уф!" - ахнуѓ Макалестэр, калi яны выйшлi з машыны, i iх абдаѓ парывiсты вецер. Фуражка маёра Солiца сарвалася. Ён кiнуѓся за iм, рухаючыся нязграбна, нязграбна, хапаючыся за яго левай рукой. "Ата, хлопчык, Дуэйн. Гэта iх выстаѓляе", - усмiхнуѓся Макалестэр.
  
  Гордан Нэш засмяяѓся. Ён прыкрыѓ вочы ад сонца i ѓтаропiѓся на будынак. "Дае вам добрае ѓяѓленне аб тым, наколькi малая роля касмiчнай праграмы ѓ бiзнэсе GKI", - сказаѓ ён.
  
  Нiк спынiѓся i павярнуѓся. Нешта пачало чухацца глыбока ѓ яго галаве. Нешта, нейкая невялiкая дэталь, падняла малюсенькi пытальнiк.
  
  "Можа быць, i так, - сказаѓ Рэй Фiнi, калi яны рушылi ѓ шлях, - але ѓсе кантракты з Мiнiстэрствам абароны GKI будуць перагледжаны ѓ гэтым годзе. I кажуць, што ѓрад не дасць iм нiякiх новых кантрактаѓ, пакуль Камiтэт Купера не скончыць iх кнiгi ".
  
  Макалестэр пагардлiва фыркнуѓ. "Блеф", - сказаѓ ён. "Спатрэбiлася б дзесяць бухгалтараѓ, якiя працуюць па дзесяць гадзiн у дзень, па меншай меры, дзесяць гадоѓ, каб разгадаць фiнансавую iмперыю Сiмiяна. Гэты чалавек багацей любых паѓтузiна маленькiх краiн, якiя вы б назвалi, i, мяркуючы па тым, што я чуѓ пра яго, ён нясе гэта. усё ѓ яго галаве. Што мiнiстэрствы абароны з ракетамi, пакуль яны чакаюць? Няхай Лаянэл Тойс пабудуе iх?
  
  Маёр Солiц ступiѓ за Нiкам. "Я сёе-тое хацеѓ у вас спытаць, палкоѓнiк".
  
  Нiк асцярожна паглядзеѓ на яго. "Так?"
  
  Солiц асцярожна атрос кепку, перш чым надзець яе. "Насамрэч, справа ѓ тваёй памяцi. Рэй Фiнi распавёѓ мне сёння ранiцай аб тваiм прыступе галавакружэння на месяцовым пейзажы..."
  
  "I?"
  
  "Ну, як вы ведаеце, галавакружэнне - адно з наступстваѓ атручвання амiнам". Солiц зiрнуѓ на яго, чэсi
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  уважлiва прачытайце яго словы. "Iншы - правалы ѓ памяцi".
  
  Нiк спынiѓся i павярнуѓся да яго тварам. "Блiжэй да справы, маёр".
  
  "Добра. Я буду адкрыты. Вы заѓважалi якiя-небудзь праблемы такога роду, палкоѓнiк? Часавы дыяпазон, якi мяне асаблiва цiкавiць, - гэта непасрэдна перад тым, як вы ѓвайшлi ѓ прататып капсулы. Калi магчыма, я хацеѓ бы другi ... Пасекундная разбiѓка падзей, якiя да гэтага прывялi. Напрыклад, ёсць верагоднасць, што вы мiмаходам убачылi, як вы бачыце. карысна, калi б вы маглi ѓспомнiць некалькi дэталяѓ ... "
  
  Нiк з палёгкай пачуѓ, як iх клiча генерал Макалестэр. "Дуэйн, Глен, паспяшайся. Я хачу прадставiць Сiмiяна самавiты фронт"
  
  Нiк павярнуѓся i сказаѓ: "Кусачкi гэтага пачынаюць вяртацца, маёр. Чаму б мне не даць вам поѓную справаздачу - у пiсьмовай форме - заѓтра?"
  
  Салiц кiѓнуѓ. "Я думаю, гэта было б мэтазгодна, палкоѓнiк".
  
  Сiмiян стаяѓ проста каля ѓвахода ѓ невялiкi будынак i размаѓляѓ з групай мужчын. Ён зiрнуѓ, калi яны падышлi. "Джэнтльмены, - сказаѓ ён, - мне вельмi шкада, што мы павiнны сустрэцца ѓ такiх абставiнах".
  
  Гэта быѓ буйны кашчавы мужчына з сутулымi плячыма, даѓганосым тварам i расхiстанымi канечнасцямi. Яго галава была чыста паголены, як бiльярдавы шар, што ѓзмацняла i без таго моцнае падабенства з арлом (аглядальнiкi плётак намякнулi, што ён аддае перавагу гэта залысiне). У яго былi высокiя скулы i румяная скура казака, а гальштук Sulka i дарагi гарнiтур Pierre Cardin толькi падкрэслiвалi гэта. Нiк ацанiѓ свой узрост ад сарака пяцi да пяцiдзесяцi.
  
  Ён хутка перагледзеѓ усё, што ведаѓ пра гэтага чалавека, i са здзiѓленнем выявiѓ, што ѓсё гэта здагадкi, плёткi. Нiчога асаблiвага не было. Яго сапраѓднае iмя (было сказана): Аляксандр Леановiч Сiмiянскi. Месца нараджэння: Хабараѓск, на Далёкiм Усходзе Сiбiры - але, зноѓ жа, гэта было меркаванне. Федэральныя следчыя не змаглi нi даказаць, нi абвергнуць гэта, роѓна як i дакументальна пацвердзiць яго версiю аб тым, што ён быѓ белым рускiм, народжаным сынам генерала царскай армii. Праѓда заключалася ѓ тым, што не iснавала нiякiх дакументаѓ, якiя б сведчылi пра Аляксандра Сiмiяна да таго, як ён з'явiѓся ѓ 1930-х гадах у Цiндао, адным з партоѓ Кiтая, якiя падпiсалi дамову перад вайной.
  
  Фiнансiст пацiснуѓ руку кожнаму з iх, прывiтаѓ iх па iменi i абмяняѓся некалькiмi кароткiмi словамi. У яго быѓ глыбокi, марудлiвы голас без ценю акцэнту. Нi замежнага, нi рэгiянальнага. Гэта было нейтральна. Голас дыктара радыё. Нiк чуѓ, што гэта магло стаць амаль гiпнатычным, калi ён апiсваѓ здзелку патэнцыйнаму iнвестару.
  
  Калi ён падышоѓ да Нiку, Сiмiян гуллiва ѓдарыѓ яго. "Што ж, палкоѓнiк, па-ранейшаму разыгрываеш тое, што варта?" ён усмiхнуѓся. Нiк загадкава падмiргнуѓ i рушыѓ далей, варожачы, пра што, чорт вазьмi, ён меѓ на ѓвазе.
  
  Двое мужчын, з якiмi размаѓляѓ Сiмiян, аказалiся агентамi ФБР. Трэцi, высокi ветлы рыжы ѓ зялёнай палiцэйскай форме GKI, быѓ прадстаѓлены як яго начальнiк службы бяспекi Клiнт Сэндс. "Мiстэр Сiмiян ан 'А прыляцеѓ учора ѓвечары з Фларыды, як толькi мы даведалiся, што адбылося", - працягнуѓ Сэндс. "Калi вы рушыце ѓслед за мной, - дадаѓ ён, - я пакажу вам, што мы знайшлi".
  
  Сiмулятар касмiчнага карабля ѓяѓляѓ сабой абвугленыя развалiны. Электраправодка i органы кiравання расплавiлiся ад спякоты, а фрагменты чалавечага цела, усё яшчэ прылiплыя да ѓнутранага вечка люка, сведчылi аб тым, наколькi гарачым павiнен быѓ стаць сам метал.
  
  "Колькi загiнуѓшых?" - спытаѓ генерал Макалестэр, зазiраючы ѓнутр.
  
  "Там працавалi двое мужчын, - сказаѓ Сiмiян, - тэставалi сiстэму ECS. Адбылося тое ж, што i на мысе - выблiск кiслароднай атмасферы. Мы звязалi яе з электрычным шнуром, сiлкавальным працоѓную лямпу. Далей усталявана, што парыѓ пластыкавай iзаляцыi дазволiѓ проваду стварыць электрычную дугу.
  
  "Мы правялi выпрабаваннi з iдэнтычным провадам", - працягнуѓ Сэндс. "Яны паказалi, што падобная дуга ѓзгарыць гаручыя матэрыялы ѓ радыусе ад дванаццацi да чатырнаццацi цаляѓ".
  
  "Гэта арыгiнальны провад", - сказаѓ Сiмiян, працягваючы iм провад. "Ён, вядома, моцна расплаѓлены, злiѓся з часткай падлогi, але паглядзiце на парыѓ. Ён парэзаны, а не зношаны. I гэта фiксуе". Ён працягнуѓ малюсенькi файл i павелiчальнае шкло. "Перадайце iх, калi ласка. Файл быѓ знойдзены зацiснутым памiж панэллю падлогi i пучком правадоѓ. Хто б нi выкарыстаѓ яго, павiнна быць, выпусцiѓ яго i не змог дастаць. Ён зроблены з вальфраму, таму не пацярпеѓ ад цяпла. . Звярнiце ѓвагу на надпiс, выгравiраваную на канцы ручкi iнструменты, скажа вам, што гэты файл быѓ выраблены ѓ Чырвоным Кiтаi кампанiяй Chong з Фучжоу Яны да гэтага часу выкарыстоѓваюць той жа штамповачнай прылада, як у да-чырвоныя днi ".
  
  Ён паглядзеѓ на кожнага з iх па чарзе. "Джэнтльмены, - сказаѓ ён, - я перакананы, што мы сутыкнулiся з праграмай арганiзаванага сабатажу, i я таксама перакананы, што за гэтым стаяць кiтайскiя чырвоныя. Я думаю, што Чыкамы маюць намер знiшчыць i ЗША. i савецкiя месяцовыя праграмы".
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  успомнiце, што здарылася з "Саюзам-1" у мiнулым годзе - калi быѓ забiты расiйскi касманаѓт Камароѓ". Ён зрабiѓ паѓзу для драматычнага акцэнту, затым сказаѓ:" Вы можаце працягнуць расследаванне па сваiм меркаваннi, але мае сiлы бяспекi зыходзяць з таго, што За нашымi праблемамi стаiць Пекiн ".
  
  Клiнт Сэндс кiѓнуѓ. "I гэта яшчэ не канец - далёка не ѓсё. Учора на мысе адбыѓся яшчэ адзiн iнцыдэнт. Аѓтобус, поѓны ѓтрыманцаѓ Касмiчнага цэнтра, выйшаѓ з-пад кантролю i ѓрэзаѓся ѓ канаву на зваротным шляху з Арланда. Нiхто сур'ёзна не пацярпеѓ. было балюча, але дзецi былi ѓзрушаныя, а жанчыны ѓсё былi ѓ, iстэрцы. Мы праверылi рулявую калонку. Яна была распiлаваная. Так што мы iх прыляцелi да Медыцынскi цэнтр GKI ѓ Маямi за кошт мiстэра Сiмiяна.
  
  Маёр Солiц кiѓнуѓ. "Верагодна, лепшае, што ёсць у гэтых абставiнах", - сказаѓ ён. "Агульная карцiна бяспекi на мысе - хаос".
  
  Нiк хацеѓ, каб гэты вальфрамавы файл для лабараторыi AXE, але не было нiякага спосабу атрымаць яго, акрамя як падарваць яго прыкрыццё. Дык вось, двое супрацоѓнiкаѓ ФБР сышлi з iм. Ён зрабiѓ разумовую нататку, каб Хок афiцыйна запытаѓ гэта пазней.
  
  Калi яны вярталiся да лiмузiна, Сiмiян сказаѓ: "Я адпраѓлю астанкi сiмулятара касмiчнага карабля ѓ Даследчы цэнтр НАСА ѓ Лэнглi ѓ Хэмптан, штат Вiрджынiя, для складанага выкрыцця экспертамi. Калi ѓсё скончыцца", - нечакана дадаѓ ён, - "I зноѓ пачынаецца праграма Apol Cathay на тыдзень".
  
  "Няма нiчога, што мне спадабалася б больш", - усмiхнуѓся Гордан Нэш. "Неафiцыйна, вядома".
  
  Калi iх лiмузiн ад'язджаѓ, генерал Макалестэр горача сказаѓ: "Я хачу, каб вы ведалi, Дуэйн, што я катэгарычна пярэчу супраць вашай заѓвагi аб умовах бяспекi на мысе Кэнэдзi. Гэта мяжуе з непаслушэнствам".
  
  "Чаму б табе, нарэшце, не сутыкнуцца з гэтым?" - адрэзаѓ Салiц. "Немагчыма забяспечыць належную бяспеку, калi падрадчыкi не будуць супрацоѓнiчаць з намi. А Connelly Aviation нiколi не рабiла гэтага. Iх палiцэйская сiстэма не варта нi чорта. Калi б мы працавалi з GKI над праектам Apollo, у нас была б тысяча дадатковых мер бяспекi. мужчыны маляваць".
  
  "Гэта вызначана ѓражанне, якое Сiмiян спрабуе перадаць, - адказаѓ Макалестэр. "На каго менавiта вы працуеце - НАСА цi GKI?"
  
  "Магчыма, мы ѓсё яшчэ працуем з GKI, - сказаѓ Рэй Фiнi. "Гэта выкрыццё ѓ Сенаце абавязкова будзе ѓключаць у сябе ѓсе няшчасныя выпадкi, якiя пераследвалi Connelly Aviation. Калi яшчэ адна здарыцца ѓ прамежкавы перыяд, рушыць услед крызiс даверу, i кантракт на Месяц будзе выстаѓлены на продаж. GKI з'яѓляецца лагiчным пераемнiкам. Калi ягоная тэхнiчная прапанова рэзкая, а стаѓка нiзкая, я думаю, што вышэйшае кiраѓнiцтва НАСА не заѓважыць кiраѓнiцтва Сiмiяна i прадаставiць iм кантракт".
  
  "Давайце пакiнем гэтую тэму", - адрэзаѓ Солiц.
  
  "Выдатна, - сказаѓ Фiнi. Ён павярнуѓся да Нiку. "Што гэта быѓ за ѓдар Сiмiяна аб тым, што ты разыграѓ тваю руку, чаго яна каштавала?"
  
  Думкi Нiка хутка абдумвалi адказы. Перш чым ён змог прыдумаць здавальняючы варыянт, Гордан Нэш засмяяѓся i сказаѓ: "Покер. У iх з Гленам была вялiкая гульня, калi мы былi ѓ яго доме ѓ Палм-Бiч ѓ мiнулым годзе. Глен, павiнна быць, скiнуѓ пару сотняѓ - не зрабiѓ гэтага. ты, прыяцель? "
  
  "Азартныя гульнi? Касманаѓт?" Рэй Фiнi ѓсмiхнуѓся. "Гэта параѓнальна з Бэтменам, якiя спальваюць сваю ваенную карту".
  
  "Вы не можаце пазбегнуць гэтага, калi знаходзiцеся побач з Сiмiянам", - сказаѓ Нэш. "Ён прыроджаны гулец, з тых хлопцаѓ, якiя будуць рабiць стаѓкi на тое, колькi птушак праляцiць над галавой на працягу наступнай гадзiны. Думаю, менавiта так ён зарабiѓ свае мiльёны. Рызыкуючы, гуляючы ѓ азартныя гульнi".
  
  * * *
  
  Тэлефон зазванiѓ на досвiтку.
  
  Нiк няѓпэѓнена пацягнуѓся за ёй. Голас Гордана Нэша сказаѓ: "Давай, дружа". Мы адпраѓляемся на мыс Кэнэдзi на працягу гадзiны. Нешта здарылася, - яго голас гучаѓ напружана ад стрымванай узрушанасцi. - Можа, мы зробiм яшчэ адну спробу. У любым выпадку, слова мама, i я заеду за табой праз 20 хвiлiн. Нiчога з сабой не бяры. Увесь наш рыштунак запакаваная i чакае ѓ Элiнгтане".
  
  Нiк павесiѓ трубку i набраѓ унутраны нумар Пойндэкстэра. "Праект Фенiкс гатовы", - сказаѓ ён чалавеку з рэдакцыi. "Якiя вашыя iнструкцыi? Вы вынiкаеце цi застаяцеся?"
  
  "Я застаюся тут на часовай аснове", - адказаѓ Пойндэксцер. "Калi ваша поле дзейнасцi зрушыцца сюды, гэта будзе ваша база. Ваш чалавек на мысе ѓжо наладзiѓ усё ѓ гэтым канцы. Гэта L-32. Петэрсан. З iм можна звязацца праз службу бяспекi НАСА. Дастаткова распазнання погляду. . Удачы, N3. "
  Кiраѓнiк 8
  
  Кнопкi нацiскалi, рычагi цягнулi. Тэлескапiчны пад'ёмны мост ад'ехаѓ. Дзверы зачынiлiся, i перасоѓны салон на сваiх велiзарных колах павольна i наѓмысна накiраваѓся насустрач якi чакае 707-му.
  
  Дзве групы астранаѓтаѓ напружана стаялi побач са сваiмi гарамi абсталявання. Iх акружалi ѓрачы, тэхнiчныя спецыялiсты i кiраѓнiкi пляцовак. Некалькiмi хвiлiнамi раней яны атрымалi кароткi iнструктаж ад лётнага дырэктара Рэя Фiнi. Цяпер яны ведалi аб праекце "Фенiкс" i аб тым, што яго запуск запланаваны роѓна праз дзевяноста шэсць гадзiн.
  
  "Я хацеѓ бы, каб гэта былi мы", - сказаѓ Джон К.
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  арбiнет. "Стаяць i чакаць, што прымушае нервавацца, калi зноѓ паднiмаешся".
  
  "Так, не забывайце, што мы першапачаткова былi рэзервовай камандай для палёту Лискомба", - сказаѓ Бiл Рэнс. "Так што, можа, ты яшчэ пойдзеш".
  
  "Гэта не смешна, - адрэзаѓ Гордан Нэш. "Прыбяры гэта".
  
  "Вам лепш расслабiцца, усiм вам", - сказаѓ доктар Сан, адшпiльваючы фiксатар з правай рукi Роджэра Кейна. "Ваш крывяны цiск у гэты час вышэй за норму, камандзiр. Паспрабуйце крыху паспаць у палёце. Калi яны вам спатрэбяцца, у мяне ёсць ненаркатычныя снатворныя. Гэта будзе доѓгi зваротны адлiк. Не напружвайцеся. у цяперашнi час."
  
  Нiк глядзеѓ на яе з халодным захапленнем. Калi яна памерала яго крывяны цiск, яна ѓвесь час глядзела яму прама ѓ вочы. Выклiкальна, ледзяна, нi разу не мiргнуѓшы. Гэта было цяжка зрабiць з тым, каго ты толькi што загадаѓ забiць. Нягледзячы на ѓсе размовы аб спрытных шпiёнскiх агентах, вочы чалавека па-ранейшаму заставалiся вокнамi яго розуму. I яны рэдка бывалi поѓнасцю пустымi.
  
  Яго пальцы закранулi фатаграфii ѓ кiшэнi. Ён прынёс яго з сабой, маючы намер нацiскаць кнопкi, каб усё адбывалася. Яму было цiкава, што ён убачыць у вачах Джой Сан, калi яна зiрне на iх i зразумее, што гульня скончана.
  
  Ён назiраѓ, як яна вывучае медыцынскую карту - асмуглая, высокая, неверагодна прыгожая, яе рот нафарбаваны модна бледнай памадай 651 (незалежна ад цiску, у вынiку заѓсёды атрымлiваецца ружовая плёнка таѓшчынёй 651 мм). Ён прадставiѓ яе бледную i задыханую, яе рот разадзьмуты ад узрушэння, а на вачах - гарачыя слёзы сораму. Ён раптам усвядомiѓ, што хацеѓ разбiць гэтую iдэальную маску асобы, хацеѓ узяць у рукi пасму яе чорных валасоѓ i зноѓ сагнуць яе халоднае i напышлiвае цела пад сваiм. З парывам непадробнага здзiѓлення Нiк зразумеѓ, што фiзiчна жадае Джой Сан.
  
  Гасцёѓня раптам спынiлася. Успыхнулi агнi. Невыразны голас нешта раѓнуѓ па ѓнутранай сувязi. Сяржант ВПС за штурвалам нацiснуѓ кнопку. Дзверы адчынiлiся, i пад'ёмны мост слiзгануѓ наперад. Маёр Солiц высунуѓся з дзвярэй Боiнга 707. У яго быѓ акумулятар PA мегафон у руцэ. Ён паднёс яго да вуснаѓ.
  
  "Будзе затрымка, - коратка абвясцiѓ ён. - Была бомба. Мусiць, гэта ѓсё - спалох. Але ѓ вынiку нам прыйдзецца разбiраць 707 па частках. Тым часам мы рыхтуем яшчэ адзiн, на Дванаццатай узлётна-пасадачнай паласе, каб вас не затрымоѓвалi даѓжэй неабходнага. Дзякуй."
  
  Бiл Рэнсам пакiваѓ галавой. "Мне не падабаецца, як гэта гучыць".
  
  "Верагодна, гэта проста звычайная безадмоѓная праверка працэдур бяспекi", - сказаѓ Гордан Нэш.
  
  "Трымаю ѓ заклад, што нейкi жартаѓнiк патэлефанаваѓ у ананiмнае навядзенне".
  
  "Тады ён высокапастаѓлены жартаѓнiк, - сказаѓ Нэш. "У вышэйшых шэрагах НАСА. Таму што нiхто нiжэй за ѓзровень JCS нават не ведаѓ пра гэты палёт".
  
  Гэта тое, пра што толькi што падумаѓ Нiк, i гэта яго непакоiла. Ён успомнiѓ падзеi ѓчарашняга дня, яго розум пацягнуѓся да той унiклiвай невялiкай iнфармацыi, якая спрабавала быць пачутай. Але кожны раз, калi ён думаѓ, што ён у яго ёсць, ён уцякаѓ i зноѓ хаваѓся.
  
  707 падымаѓся хутка i без намаганняѓ, яго вялiзныя рэактыѓныя рухавiкi выкiдвалi доѓгiя тонкiя сляды пары, пакуль яны ѓзляталi праз хмарны пласт туды, дзе было яркае сонца i блакiтнае неба.
  
  Усяго было ѓсяго чатырнаццаць пасажыраѓ, i яны былi раззасяроджаныя па вялiзным самалёце, большасць з iх ляжалi на трох сядзеннях i спалi.
  
  Але толькi не N3. I не доктар Сан.
  
  Ён сеѓ побач з ёй перш, чым яна паспела запярэчыць. Малюсенькiя ѓколы трывогi прамiльгнулi ѓ яе вачах, а затым гэтак жа хутка схавалiся.
  
  Нiк зараз глядзеѓ мiма яе, у акно на белыя ваѓняныя аблокi, якiя клубяцца пад бруёй. Яны знаходзiлiся ѓ паветры паѓгадзiны. "Як наконт кубка кавы i размовы?" - ласкава прапанаваѓ ён.
  
  "Кiнь гуляць у гульнi", - рэзка сказала яна. "Я выдатна ведаю, што вы не палкоѓнiк Эглунд".
  
  Нiк нацiснуѓ кнопку званка. Сяржант ВПС, якi адначасова выконваѓ абавязкi сцюарда, падышоѓ да праходу. "Два кубкi кавы", - сказаѓ Нiк. "Адзiн чорны i адзiн..." Ён павярнуѓся да яе.
  
  "Таксама чорны". Калi сяржант сышоѓ, яна спытала: "Хто вы? Урадавы агент?"
  
  "Што прымушае вас думаць, што я не Эглунд?"
  
  Яна адвярнулася ад яго. "Тваё цела", - сказала яна, i, на сваё здзiѓленне, ён убачыѓ, што яна чырванее. "Гэта... ну, гэта iншае".
  
  Раптам, без папярэджання, ён сказаѓ: "Каго вы паслалi забiць мяне на Месяцовай машыне?"
  
  Яе галава рэзка павярнулася. "Пра што ты кажаш?"
  
  "Не спрабуй мяне падмануць", - прахрыпеѓ N3. Ён выцягнуѓ здымак з кiшэнi i працягнуѓ ёй. "Я бачу, ты зараз па-iншаму ѓкладваеш валасы".
  
  Яна сядзела нерухома. Яе вочы былi вельмi шырокiя i вельмi цёмныя. Не варушачы нi мускулам, акрамя рота, яна сказала: "Дзе ты гэта ѓзяѓ?"
  
  Ён павярнуѓся, назiраючы, як сяржант наблiжаецца з кавай. "Яны прадаюць iх на Сорак другой вулiцы", - рэзка сказаѓ ён.
  
  Выбухная хваля абрынулася на яго. Падлога самалёта рэзка нахiлiлася. Нiк з
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Як сяржант схапiѓся за сядзенне, спрабуючы аднавiць раѓнавагу. Кубкi з кавы паляцелi.
  
  Калi яго барабанныя перапонкi былi вызваленыя ад гукавога цiску выбуху, Нiк пачуѓ фантастычнае выццё, амаль крык. Яго моцна прыцiснулi да спiнкi сядзення перад iм. Ён чуѓ крык дзяѓчыны, бачыѓ, як яна таксама кiнулася на яго.
  
  Сяржант страцiѓ хватку. Яго цела, здавалася, выцягнулася да ваючай белай адтулiны. Раздаѓся грукат, калi яго галава прайшла скрозь яе, i яго плечы стукнулiся аб раму, затым усё яго цела знiкла - засмактала з жудасным свiсцячым шумам праз адтулiну. Дзяѓчына ѓсё яшчэ крычала, прыцiснуѓшы кулак да зубоѓ, i яе вочы глядзелi з галавы на тое, што яна толькi што стала сведкай.
  
  Самалёт моцна нахiлiѓся. Сядзеннi зараз засмоктвалiся праз праём. Краем вока Нiк убачыѓ, як у неба плывуць падушкi, багаж i абсталяванне. Незанятыя сядзеннi перад iмi склалiся напалову, i iх начыння ѓзарвалiся. Правады спускалiся са столi. Падлога ѓспушыѓся. Пагасла святло.
  
  Затым ён раптам апынуѓся ѓ паветры, плывучы да столi. Дзяѓчына праляцела мiма яго. Калi яе галава стукнулася аб столь, ён схапiѓ яе за нагу i пацягнуѓ да сябе, пацягнуѓшы за сукенку цаля за дзюймам, пакуль яе твар не апынулася на ѓзроѓнi яго. Цяпер яны ляжалi дагары нагамi на столi. Яе вочы былi зачыненыя. Яе твар быѓ бледным, па баках якога цякла цёмная струменiстая кроѓ.
  
  Крык разарваѓ яго барабанныя перапонкi. Нешта ѓрэзалася ѓ яго. Гэта быѓ Гордан Нэш. Нешта яшчэ стукнула яго па назе. Ён паглядзеѓ унiз. Гэта быѓ член медыцынскай брыгады, яго шыя звiсала пад дзiѓным кутом. Нiк паглядзеѓ мiма iх. Целы iншых пасажыраѓ праплылi праз фюзеляж з пярэдняй часткi самалёта, хiстаючыся аб столь, як пробкi.
  
  N3 ведаѓ, што адбываецца. Бруя выйшла з-пад кантролю, з фантастычнай хуткасцю накiравалася ѓ космас, ствараючы стан бязважкасцi.
  
  На яго здзiѓленне, ён адчуѓ, як нехта тузануѓ яго за рукаѓ. Ён прымусiѓ сябе павярнуць галаву. Рот Гордана Нэша варушыѓся. Ён сфармiраваѓ словы "Iдзi за мной". Касманаѓт пацягнуѓся наперад, рука аб руку рухаючыся па багажнай палiцы. Нiк рушыѓ услед за iм. Ён раптам успомнiѓ, што Нэш пабываѓ у космасе ѓ дзвюх мiсiях "Двайняты". У бязважкасцi для яго не было нiчога новага.
  
  Ён убачыѓ тое, чаго спрабаваѓ дасягнуць Нэш, i зразумеѓ. Надзiманы выратавальны плыт. Аднак была праблема. Гiдраѓлiчны кампанент дзверцы доступу быѓ адарваны. Хэвi-металiчная частка, якая насамрэч была часткай ашалёѓкi фюзеляжа, не ссунулася з месца. Нiк падаѓ знак Нэшу адысцi ѓ бок i "падплыѓ" да механiзму. З кiшэнi ён дастаѓ малюсенькi двухкантактны провад, якiм часам запускаѓ рухавiкi зачыненых машын. З яго дапамогай яму ѓдалося падпалiць аварыйны капсуль з батарэйным харчаваннем. Дзверы доступу расчынiлiся.
  
  Нiк ухапiѓся за край выратавальнага плыта, перш чым ён высмактаѓ праз раскрытыя адтулiну. Ён знайшоѓ надзiманы механiзм i актываваѓ яго. Ён пашырэѓ з лютым свiстам да ѓдвая большага памеру апертуры. Ён i Нэш прывялi яго ѓ патрэбнае становiшча. Гэта доѓжылася нядоѓга, але, хаця i працягвалася, нехта мог бы дабрацца да кабiны.
  
  Гiганцкi кулак, здавалася, ударыѓ яго па рэбрах. Ён выявiѓ, што ляжыць тварам унiз на падлозе. У роце быѓ прысмак крывi. Нейкi прадмет патрапiѓ яму ѓ спiну. Нага Гордана Нэша. Нiк павярнуѓ галаву i ѓбачыѓ, што астатняя яго частка зацiснутая памiж двума сядзеннямi. Астатнiя пасажыры адарвалi столь ззаду яго. Высокi роѓ рухавiкоѓ узмацнiѓся. Гравiтацыя аднаѓлялася. Экiпажу, вiдаць, удалося падняць нос самалёта над лiнiяй гарызонту.
  
  Ён падпоѓз да кабiны, падцягваючыся з месца на месца, змагаючыся з жахлiвым патокам. Ён ведаѓ, што калi выратавальны плыт пойдзе, дык i ён. Але ён павiнен быѓ звязацца з камандай, павiнен быѓ падаць апошнюю справаздачу па iх рацыi, калi акажацца, што яны асуджаныя.
  
  Пяць асоб павярнулiся да яго, калi ён расчынiѓ дзверы кабiны. "Што здарылася?" - крыкнуѓ пiлот. "Якая там сiтуацыя?"
  
  "Бомба", - парыраваѓ Нiк. "Дрэнна выглядае. У фюзеляжы праведзена дзiрка. Мы закрылi яго, але толькi часова".
  
  На пульце бортiнжынера загарэлiся чатыры чырвоныя сiгнальныя агеньчыкi. "Цiск i колькасць!" - Раѓнуѓ Ф.Э. на пiлота. "Цiск i колькасць!"
  
  У кабiне пахла спалоханым потам i цыгарэтным дымам. Пiлот i другi пiлот пачалi нацiскаць i тузаць перамыкачы, а манатоннае працяглае мармытанне штурмана працягвалася: "AFB, Бобi. Гэта Speedbird 410. C-ALGY клiча B замест Бобi..."
  
  Пачуѓся храбусценне металу, якi рваѓся, i ѓсе погляды перамясцiлiся направа. "Iдзе К 3", - прахрыпеѓ другi пiлот, калi бартавая капсула на правым крыле адарвалася ад самалёта.
  
  "Якiя нашы шанцы на тое, каб застацца цэлымi?" запатрабаваѓ Нiк.
  
  "На дадзены момант, палкоѓнiк, ваша здагадка не горш майго. Я бы сказаѓ..."
  
  Пiлота перапынiѓ рэзкi голас ва ѓзмацняльнiку. "C-ALGY, дайце сваю пазiцыю. C-ALGY..."
  
  Навiгацыя
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  igator выклаѓ сваю пазiцыю i даклаѓ аб сiтуацыi. "У нас ёсць дабро", - сказаѓ ён праз iмгненне.
  
  "Мы збiраемся паспрабаваць знайсцi авiябазу Барксдэйл у Шрыѓпарце, штат Луiзiяна", - сказаѓ пiлот. "У iх самыя доѓгiя ѓзлётна-пасадачныя палосы. Але спачатку мы павiнны выдаткаваць наша палiва. Такiм чынам, мы збiраемся быць у паветры яшчэ як мiнiмум дзве гадзiны. Я прапаную вам прышпiлiць усiх там ззаду, а затым проста сядзi i малiся!"
  
  * * *
  
  З трох астатнiх рэактыѓных гандол хлынулi бруi чорнага дыму i аранжавага полымя. Велiзарны самалёт люта закалацiѓся, калi яны згарнулi са стромкага павароту над базай ВПС Барксдейл.
  
  Вецер роѓ у салоне самалёта, люта ѓсмоктваючы iх. Рамянi бяспекi ѓразаюцца ѓ iх сярэдзiну. Раздаѓся металiчны трэск, i фюзеляж раскалоѓся яшчэ больш. Паветра з пранiзлiвым крыкам накiраваѓся праз расце адтулiну - як слоiк лаку для валасоѓ з прабiтай дзiркай.
  
  Нiк павярнуѓся, зiрнуѓшы на Джой Сан. Яе рот тросся. Пад яе вачыма былi фiялетавыя ценi. Страх ахапiѓ яе, слiзкi i пачварны. "Мы збiраемся зрабiць гэта?" яна ахнула.
  
  Ён уважлiва глядзеѓ на яе пустымi вачыма. Страх дасць яму адказы, на якiя не адкажуць нават катаваннi. "Гэта не выглядае добра", - сказаѓ ён.
  
  На гэты час загiнулi двое мужчын - сяржант ВПС i член медыцынскай брыгады НАСА, чый спiнны мозг быѓ зламаны ѓ вынiку ѓдару аб столь. Iншы мужчына - тэхнiк па рамонце падушак - быѓ прывязаны да свайго сядзення, але атрымаѓ цяжкую траѓму. Нiк не думаѓ, што выжыве. Касманаѓты былi ѓзрушаныя, але нiхто сур'ёзна не пацярпеѓ. Яны прывыклi да надзвычайных сiтуацый, не запанiкавалi. Траѓма доктара Сан, рана чэрапа, была павярхоѓнай, але яе асцярогi - не. N3 скарыстаѓся гэтым. "Мне патрэбны адказы на пытаннi", - прахрыпеѓ ён. "Вы нiчога не выйграеце, калi не адкажаце. Вашы сябры падманулi вас, так што, вiдавочна, вы расходны матэрыял. Хто заклаѓ бомбу?"
  
  У яе вачах нарастала iстэрыя. "Бомба? Якая бомба?" яна ахнула. "Ты ж не думаеш, што я меѓ да гэтага нейкае дачыненне? Як я мог? Навошта мне тут быць?"
  
  "Тады як наконт гэтага парнаграфiчнага здымка?" ён запатрабаваѓ. "А як наконт вашай сувязi з Пэтам Хамерам? Вас бачылi разам на Балi Хай. Дон Лi так сказаѓ".
  
  Яна люта пакiвала галавой. "Дон Лi зманiѓ", - выдыхнула яна. "Я быѓ на Балi Хай толькi адзiн раз, i не з Хамерам. Я не ведаѓ яго асабiста. Мая праца нiколi не прыводзiла мяне да кантактаѓ з экiпажамi мыса Кэнэдзi". Яна нiчога не сказала, потым словы, здавалася, вырвалiся ѓ яе з рота. "Я пайшоѓ на Балi Хай, таму што Алекс Сiмiян паслаѓ мне паведамленне, каб сустрэцца з iм там".
  
  "Сiмiян? Якая ѓ цябе сувязь з iм?"
  
  "Я працавала ѓ Медыцынскiм iнстытуце GKI у Маямi, - задыхалася яна. "Да таго, як я далучыѓся да НАСА". Раздаѓся яшчэ адзiн трэск, на гэты раз тканiны, i надзьмуты выратавальны плыт, працiснуѓшыся праз адтулiну, з гучным грукатам знiк. шчокi Яна схапiлася за яго. Ён аѓтаматычна абняѓ яе.
  
  "Гаварыць."
  
  "Добра, было яшчэ сёе-тое!" - люта сказала яна. "У нас быѓ раман. Я была закахана ѓ яго - думаю, да гэтага часу. Упершыню я сустрэла яго, калi была яшчэ дзяѓчынкай. Гэта было ѓ Шанхаi, каля 1948 года. Ён прыехаѓ наведаць майго бацьку, каб зацiкавiць яго па руках." Цяпер яна гаварыла хутка, спрабуючы стрымаць нарастаючую панiку. Сiмiян правёѓ гады вайны ѓ лагеры для ваеннапалонных на Фiлiпiнах. Пасля вайны ён заняѓся там гандлем рамi-валакном. Ён даведаѓся, што камунiсты збiраюцца захапiць Кiтай. Ён ведаѓ, што гэта прывядзе да дэфiцыту валакна. У майго бацькi быѓ склад, поѓны рамi ѓ Шанхаi. Сiмiян хацеѓ купiць яго. шмат яго бачыѓ ".
  
  Яе вочы заблiшчалi ад страху, калi вырвалася яшчэ адна частка фюзеляжа. "Я быѓ закаханы ѓ яго. Накшталт школьнiцы. Я быѓ забiты горам, калi ён ажанiѓся на амерыканцы ѓ Манiле. Гэта было ѓ пяцьдзесят трэцiм годзе. Пазней я даведаѓся, чаму ён гэта зрабiѓ. Ён быѓ замяшаны ѓ мноства аферыстаѓ i мужчын, якiх ён загубiѓ, пераследвалi яго. Ажанiѓшыся на гэтай жанчыне, ён змог ён эмiграваць. развёѓся з ёй".
  
  Нiк ведаѓ астатнюю частку гiсторыi. Гэта было часткай легенды амерыканскага бiзнэсу. Сiмiян уклаѓ сродкi ѓ фондавы рынак, учынiѓ забойства, набыѓ шэраг збанкрутавалых фiрм. Ён удыхнуѓ у iх жыццё, а затым прадаѓ па фантастычна завышаных коштах. "Ён пышны, але абсалютна бязлiтасны", - сказала Джой Сан, гледзячы мiма Нiка ѓ якая пашыраецца адтулiна. "Пасля таго, як ён даѓ мне працу ѓ GKI, у нас завязаѓся раман. Гэта было непазбежна. Але праз год яму стала сумна, i ён разарваѓ адносiны". Яна закрыла твар рукамi. "Ён не падышоѓ да мяне i не сказаѓ, што ѓсё скончана, - прашаптала яна. - Ён звольнiѓ мяне i ѓ працэсе зрабiѓ усё магчымае, каб сапсаваць маю рэпутацыю". Яна патрэсла яе.
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  галава ѓ памяцi аб гэтым. "Тым не менш я не мог выцягнуць яго са сваёй сiстэмы, i калi я атрымаѓ гэтае паведамленне ад яго - гэта было каля двух месяцаѓ таму - я адправiѓся на Балi Хай".
  
  "Ён тэлефанаваѓ вам напрамую?"
  
  "Не, ён заѓсёды працуе праз пасярэднiкаѓ. На гэты раз гэта быѓ чалавек па iменi Джонi Хунг Фат. Джонi быѓ замяшаны ѓ некалькiх фiнансавых скандалах з iм. Ён быѓ разбураны гэтым. Ён апынуѓся афiцыянтам у Bali Hai. Гэта Джонi сказаѓ мне, што Алекс хоча сустрэцца са мной там. Аднак Сiмiян так i не з'явiѓся, i я ѓвесь час чалавека, ён . дыскатэкi ... "
  
  "Дрэва Рына?"
  
  Яна кiѓнула. "Ён мяне падмануѓ. Мой гонар была закранута, я быѓ п'яны, i я думаю, што яны, павiнна быць, дадалi нешта ѓ мой напой, таму што ѓ наступнае iмгненне я зразумеѓ, што мы сядзiм на канапе ѓ офiсе i ... я не мог насыцiцца яго." Яна злёгку здрыганулася i адвярнулася. "Я нiколi не ведаѓ, што яны нас сфатаграфавалi. Было цёмна. Не разумею, як..."
  
  "Iнфрачырвоная плёнка".
  
  "Я мяркую, Джонi планаваѓ мяне страсянуць пазней. Ва ѓсякiм разе, я не думаю, што Алекс меѓ да гэтага якое-небудзь стаѓленне. Джонi, павiнна быць, проста выкарыстоѓваѓ сваё iмя як прынаду..."
  
  Нiк вырашыѓ, чорт вазьмi, калi ён збiраецца памерцi, ён, прынамсi, жадае глядзець. Зямля падымалася iм насустрач. Машыны хуткай дапамогi, машыны хуткай дапамогi, людзi ѓ алюмiнiевых пажарных касцюмах ужо рухалiся веерам. Ён адчуѓ лёгкi глухi ѓдар, калi самалёт прызямлiѓся. Праз некалькi хвiлiн яны адкацiлiся да яшчэ больш плыѓнага прыпынку, i пасажыры радасна спусцiлiся па аварыйных жолабах на цвёрдую блаславёную зямлю...
  
  Яны заставалiся ѓ Барксдэйле на працягу сямi гадзiн, пакуль група лекараѓ ВПС аглядала iх, раздавала лекi i першую дапамогу тым, хто ѓ гэтым мела патрэбу, i шпiталiзавала двух з найболей сур'ёзных выпадкаѓ.
  
  У 17:00 з авiябазы Патрык прыбыѓ Globemaster ВПС, i яны селi на яго для заключнага этапу свайго падарожжа. Праз гадзiну яны прызямлiлiся на МакКой Фiлд у Арланда, Фларыда.
  
  Месца кiшэла людзьмi з ФБР i службы бяспекi НАСА. Дэпутаты ѓ белых касках пагналi iх да закрытай вайсковай зоны поля, дзе чакалi вайсковыя выведвальныя машыны. "Куды мы iдзем?" - спытаѓ Нiк.
  
  "З Вашынгтона прыляцела шмат бронi НАСА", - адказаѓ адзiн з дэпутатаѓ. "Вiдаць, гэта будзе сеанс пытанняѓ i адказаѓ на ѓсю ноч".
  
  Нiк пацягнуѓ Джой Сан за рукаѓ. Яны былi ѓ самым канцы парада мiнiяцюр i паступова, крок за крокам, адыходзiлi ѓсё далей у цемру. "Давай, - сказаѓ ён раптоѓна. "Сюды." Яны ѓвярнулiся ад бензавоза, затым павярнулi назад да грамадзянскай зоны поля i да трапа таксi, якое ён заѓважыѓ раней. "Першае, што нам трэба, гэта выпiць", - сказаѓ ён.
  
  Любыя адказы, якiя ѓ яго былi, ён збiраѓся накiроѓваць прама Хоуку, а не ѓ ФБР, не ѓ ЦРУ i, перш за ѓсё, не ѓ Службу бяспекi НАСА.
  
  У кактэйль-бары Cherry Plaza з выглядам на возера Эола ён размаѓляѓ з Джой Сан. Яны шмат размаѓлялi - такiя размаѓляюць людзi, якiя разам перажылi жудасны досвед. "Паслухай, я памылiѓся наконт цябе", - сказаѓ Нiк. "Я ламаю кожны зуб у маёй галаве, каб прызнаць гэта, але што яшчэ я магу сказаць? Я лiчыѓ цябе супернiкам".
  
  "I зараз?"
  
  Ён ухмыльнуѓся. "Я думаю, што ты вялiкi, сакавiты якi адцягвае манеѓр, якi хтосьцi кiнуѓ мне на шляхi".
  
  Яна адкiнула пацерку, каб засмяяцца - i чырвань раптоѓна сышоѓ з яе твару. Нiк зiрнуѓ уверх. Гэта была столь кактэйль-бара. Ён быѓ люстраным. "Божа мой!" яна ахнула. "Вось як гэта было ѓ самалёце - дагары нагамi. Гэта ѓсё роѓна што ѓбачыць усё нанова". Яна пачала дрыжаць, i Нiк абняѓ яе. "Калi ласка, - прамармытала яна, - завядзi мяне дадому". Ён кiѓнуѓ. Яны абодва ведалi, што там адбудзецца.
  Кiраѓнiк 9
  
  Домам было бунгала ѓ Какава-Бiч.
  
  Яны дабралiся туды на таксi з Арланда, i Нiка не хвалявала, што iх шлях будзе лёгка адсачыць.
  
  Пакуль што ѓ яго была дастаткова добрая гiсторыя на вокладцы. Ён i Джой Сан цiха размаѓлялi ѓ самалёце, iдучы рука аб руку на МакКой Фiлд - тое, што чакалi ад пачаткоѓцаѓ палюбоѓнiкаѓ. Цяпер, пасля цяжкага эмацыйнага перажывання, яны выслiзнулi, каб нейкi час пабыць адны. Магчыма, не зусiм тое, што чакалася ад сапраѓднага блакiтнага астранаѓта, але, ва ѓсякiм разе, гэта не дало нiякiх вынiкаѓ. Ва ѓсякiм разе, не адразу. У яго ёсць час да ранiцы - i гэтага будзе дастаткова.
  
  А датуль Макалесцеру прыйдзецца яго прыкрываць.
  
  Бунгала ѓяѓляла сабой квадратны блок са тынкоѓкi i попелу прама на пляжы. Ва ѓсю шырыню распасцiралася невялiкая гасцёѓня. Ён быѓ прыемна абстаѓлены бамбукавымi шэзлонгамi, абабiтымi паралонам. Падлога была пакрыта цыноѓкамi з пальмавага лiсця. Шырокiя вокны выходзiлi на Атлантычны акiян, справа ад iх дзверы ѓ спальню, а за ёй яшчэ адна дзверы, якая выходзiць на пляж.
  
  "Усё ѓ бязладзiцы", - сказала яна. "Я так раптоѓна з'ехаѓ у Х'юстан пасля аварыi, што ѓ мяне не было магчымасцi прыбрацца".
  
  Яна замкнула за сабой дзверы i ѓстала насупраць яе, назiраючы за iм. Яе твар больш не было халоднай i прыгожай маскай. Шырокiя высокiя скулы ѓсё яшчэ былi
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  д - дробна скульптурныя западзiны. Але яе вочы заблiшчалi ад узрушэння, i яе голас страцiѓ спакойную ѓпэѓненасць. Упершыню яна была падобная да жанчыны, а не да механiчнай багiнi.
  
  У Нiку пачало назапашвацца жаданне. Ён хутка падышоѓ да яе, заключыѓ яе ѓ свае абдымкi i моцна пацалаваѓ у вусны. Яны былi цвёрдымi i лядоѓнямi, але цеплыня яе якiя змагаюцца грудзей працяло яго, як ток. Спякота расла. Ён адчуваѓ, як б'ецца яго сцягна. Ён зноѓ пацалаваѓ яе, яго вусны былi жорсткiмi i жорсткiмi. Ён пачуѓ здушанае "Не!" Яна адарвала свае вусны ад яго вуснаѓ i прыцiснулася да яго сцiснутымi кулакамi. "Твой твар!"
  
  На секунду ён не зразумеѓ, што яна мела на ѓвазе. "Эглунд", - сказала яна. "Я цэлую маску". Яна надарыла яго дрыготкай усмешкай. "Ты разумееш, што я бачыѓ тваё цела, але не асоба, якая з iм спалучаецца?"
  
  "Я пайду здыму Эглунда". Ён накiраваѓся ѓ ванную. Астранаѓту ѓсё роѓна трэба было пайсцi на пенсiю. Iнтэр'ер шэдэѓра Пойндэкстэра стаѓ вiльготным ад спякоты. Сiлiкон-эмульсiя стала невыносна чухацца. Акрамя таго, зараз яго кошт прыкрыцця таксама падышоѓ да канца. Падзеi ѓ самалёце з Х'юстана паказалi, што прысутнасць "Эглунда" на самой справе ѓяѓляла небяспеку для iншых астранаѓтаѓ месячнага праекта. Ён зняѓ кашулю, абгарнуѓ шыю ручнiком i асцярожна зняѓ пластыкавую маску для валасоѓ. Ён вывудзiѓ пену знутры са шчок, сцягнуѓ светлыя бровы i энергiчна пацёр твар, размазваючы рэшткi макiяжу. Затым ён нахiлiѓся над ракавiнай i выцягнуѓ з вачнiц кантактныя лiнзы з арэхавымi зрэнкамi. Ён зiрнуѓ уверх i ѓбачыѓ адлюстраванне Джой Сан у люстэрку, якая назiрае за iм з дзвярнога праёму.
  
  "Пэѓнае паляпшэнне", - усмiхнулася яна, i ѓ адлюстраваннi яе асобы вочы рушылi, падарожнiчаючы па яго гладкiм, як метал, тулава. Уся мускулiстая грацыя пантэры была заключана ѓ гэтую цудоѓную постаць, i яе вочы не выпускалi нiчога з гэтага.
  
  Ён павярнуѓся да яе тварам, выцiраючы рэшткi сiлiкону са свайго твару. Шэра-сталёвыя вочы, якiя маглi змрочна тлець або станавiцца ледзянымi ад жорсткасцi, гарэлi смехам. "Я здам медагляд, док?"
  
  "Так шмат шнараѓ", - сказала яна здзiѓлена. "Нож. Кулявое раненне. Парэз брытвай". Яна адзначыла апiсаннi, пакуль яе званок прасочваѓ iх няроѓныя шляхi. Яго мышцы сцiснулiся ад яе дакранання. Ён глыбока ѓздыхнуѓ, адчуѓшы вузел напружання пад сваiм жыватом.
  
  "Апендэктамiя, аперацыя на жоѓцевай бурбалцы", - цвёрда сказаѓ ён. "Не рамантызуйце".
  
  "Я лекар, памятаеш? Не спрабуй мяне падмануць". Яна зiрнула на яго яркiмi вачыма. "Вы так i не адказалi на маё пытанне. Вы нейкi суперсакрэтны агент?"
  
  Ён прыцягнуѓ яе да сябе, падпёршы рукой падбародак. "Вы маеце на ѓвазе, што яны не сказалi вам?" ён усмiхнуѓся. "Я з планеты Крыптона". Ён дакрануѓся да вiльготных яе вуснаѓ сваiмi - спачатку мякка, потым яшчэ мацней. У яе целе з'явiлася нервовае напружанне, якое на секунду супрацiѓлялася, але затым яна памякчэла i з лёгкiм ѓсхлiпам яе вочы зачынiлiся, i яе рот ператварыѓся ѓ галодную маленькую жывёлу, якая шукае яго, гарачае i вiльготнае, кончык яе мовы шукаѓ задавальнення. . Ён адчуѓ, як яе пальцы развязваюць яго рамень. Кроѓ бурлiла ѓнутры яго. Жаданне расло, як дрэва. Яе рукi дрыжалi па яго целе. Яна адняла рот, на секунду уткнулася галавой у яго шыю, затым адсунулася. "Вау!" яна сказала няѓпэѓнена.
  
  "Спальня", - прабурчаѓ ён, маючы патрэбу ѓзарвацца ѓ iм, як пiсталет.
  
  "О, Божа, так, я думаю, ты той, каго я чакаѓ". Яе дыханне было перарывiстым. "Пасля Сiмiяна... потым той справы ѓ Балi Хай... я не быѓ мужчынам. Я думаѓ назаѓжды. Але ты мог бы быць iншым. Цяпер я гэта бачу. О, чорт вазьмi, - яна здрыганулася, калi ён прыцягнуѓ яе да сябе сцягном да сябе. сцягно, грудзi да грудзей, i тым жа рухам разарвала блуз. таму, як саспелыя гузы рухалiся пад тканiнай. Яе соску цвёрда стаялi ѓ яго грудзей.
  
  Не перарываючы кантакту, ён напалову прыѓзняѓ, напалову перанёс яе праз хол i па цыноѓцы з пальмавага лiсця да ложка.
  
  Ён паклаѓ яе на яго, i яна кiѓнула, не кажучы ѓжо пра тое, як яго рукi рухалiся па яе целе, расшпiльваючы маланку на яе спаднiцы, пагладжваючы яе сцягна. Ён нахiлiѓся над ёй, цалуючы яе грудзей, яго вусны сцiснулiся ѓ iх мяккасцi. Яна цiха застагнала, i ён адчуѓ, як яе цеплыня распаѓсюдзiлася пад iм.
  
  Тады ён больш не думаѓ, проста адчуваѓ, вырываючыся з кашмарнага свету здрады i раптоѓнай смерцi, якi быѓ яго натуральным асяроддзем пасялення, у яркi, пачуццёвы паток часу, якi быѓ падобны вялiкай рацэ, канцэнтруючыся на адчуваннi iдэальнае цела дзяѓчыны, якое плыве ѓ пастаянна паскараюць яго рукi настойлiвасцю, i яе пальцы ѓпiлiся ѓ яго, i яе рот прыцiснуѓся да яго ѓ апошняй просьбе, i iх целы напружылiся, выгнулася i злiлiся разам сцягна напружваюцца смачна
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Лы i раты змяшалiся, i яна ѓздыхнула доѓгiм, дрыготкiм, шчаслiвым уздыхам i дазволiла сваёй галаве адкiнуцца на падушкi, калi яна адчула раптоѓную дрыготку яго цела пры з'яѓленнi яго семенi ...
  
  Некаторы час яны ляжалi ѓ цiшынi, яе рукi рытмiчна, гiпнатычна рухалiся па яго скуры. Нiк амаль пагрузiѓся ѓ сон. Затым, паколькi ён перастаѓ думаць пра гэта ѓ апошнiя некалькi хвiлiн, гэта раптоѓна прыйшло яму ѓ галаву. Адчуванне было амаль фiзiчным: яркае святло залiвала яго галаву. Ён быѓ у яго! Знiклы ключ!
  
  У тое ж iмгненне, жахлiва гучна ѓ цiшынi, раздаѓся стук. Ён кiнуѓся ад яе, але яна падышла да яго, заблытваючы яго мяккiмi i ласкавымi выгiнамi, не жадаючы адмаѓляцца ад яго. Яна так выгiналася вакол яго, што нават у гэтым раптоѓным крызiсе ён быѓ блiзкi да таго, каб забыцца пра сваю небяспеку.
  
  "Ёсць хто-небудзь?" - крыкнуѓ голас.
  
  Нiк вырваѓся на волю i кiнуѓся да акна. Ён адсунуѓ жалюзi на долю цалi. Перад домам была прыпаркаваная патрульная машына без апазнавальных знакаѓ са штыровай антэнай. Дзве фiгуры ѓ белых ахоѓных шлемах i штанах для верхавой язды свяцiлi лiхтарамi ѓ акно гасцiнай. Нiк жэстам паказаѓ дзяѓчыне, каб яна што-небудзь накiнула i адчынiла дзверы.
  
  Яна зрабiла, i ён стаяѓ, прыхiнуѓшыся вухам да дзвярэй спальнi, i прыслухоѓваѓся. "Прывiтанне, мэм, мы не ведалi, што вы дома", - сказаѓ мужчынскi голас. "Проста правяраю. Вонкавае святло было выключанае. Апошнiя чатыры ночы яно было ѓключанае". Другi мужчынскi голас сказаѓ: "Вы доктар Сан, цi не так?" Ён чуѓ, як Джой гэта сказала. "Вы толькi што прыехалi з Х'юстана, так?" Яна сказала, што гэта было. "Усё ѓ парадку? Пакуль цябе не было, у хаце нiчога не было парушана?" Яна сказала, што ѓсё ѓ парадку, i першы мужчынскi голас сказаѓ: "Добра, мы проста хацелi пераканацца. Пасля таго, што адбылося тут, ты не можаш быць занадта асцярожным. Калi мы табе патрэбны хутка, проста набяры нуль тры разы. Цяпер у нас прамая сувязь ".
  
  "Дзякуй, афiцэры. Дабранач". Ён пачуѓ, як зачынiлiся ѓваходныя дзверы. "Яшчэ адна палiцыя з ДКI", - сказала яна, вяртаючыся ѓ спальню. "Яны здаюцца паѓсюль". Яна спынiлася як укапаная. "Ты iдзеш", - абвiнавачвальна сказала яна.
  
  "Прыйдзецца", - сказаѓ ён, зашпiльваючы кашулю. "I што яшчэ горш, я збiраюся дадаць абразу да траѓмы, спытаѓшы, цi магу я пазычыць вашу машыну".
  
  "Гэтая частка мне падабаецца", - усмiхнулася яна. "Гэта азначае, што табе давядзецца прынесцi яго назад. Перш за ѓсё ранiцай, калi ласка. Я маю на ѓвазе, што ..." Яна раптам спынiлася з здзiѓленым выразам асобы. "Божа мой, я нават не ведаю твайго iмя!"
  
  "Нiк Картэр".
  
  Яна смяялася. "Не вельмi вынаходлiва, але я мяркую, што ѓ вашым бiзнэсе адно фальшывае iмя нiчым не горшае за iншае..."
  
  * * *
  
  Усе дзесяць лiнiй у адмiнiстрацыйным цэнтры НАСА былi занятыя, i ён пачаѓ набiраць нумары без прыпынку, каб у момант заканчэння размовы ѓ яго быѓ шанец.
  
  Адзiная выява ѓвесь час мiльгаѓ у яго галаве - маёр Солiтц гонiцца за сваiм капелюшом, яго левая рука нiякавата цягнецца да яго праз цела, правая рука цвёрда прыцiснутая да яго тулава. Нешта яго турбавала ѓ той сцэне на заводзе ѓ Тэхас-Сiцi ѓчора днём, але што менавiта выслiзгвала ад яго - пакуль ён на iмгненне не перастаѓ думаць пра гэта. Затым гэта неѓзаметку ѓсплыло ѓ яго свядомасцi.
  
  Учора ранiцай Солiц быѓ правшой!
  
  Яго розум iмчаѓся па складаных разгалiнаваннях, якiя распаѓсюджваюцца ва ѓсiх кiрунках ад гэтага адкрыцця, калi яго пальцы аѓтаматычна набiралi нумар, а вуха прыслухоѓвалася да звiнючага гуку ѓсталявання злучэння.
  
  Ён сядзеѓ на краi ложка ѓ сваiм пакоi ѓ Gemini Inn, амаль не заѓважаючы акуратны стос валiзак, дастаѓленых Хэнкам Петэрсанам з Вашынгтона, або ключы ад Lamborghini на тумбачцы, або цыдулку пад iмi, у якой гаварылася: Дайце мне ведаць, калi ѓвойдзеце. Дадатковы нумар - L-32. Хэнк.
  
  Солiц быѓ адсутным звяном у мазаiцы. Прымiце яго да ѓвагi, i ѓсё астатняе ѓстала на свае месцы. Нiк успомнiѓ узрушэнне маёра, калi ён упершыню ѓвайшоѓ у свой кабiнет, i цiха пракляѓ сябе. Гэта павiнна было быць навядзеннем. Але ён быѓ занадта аслеплены сонцам - доктар Сан - каб заѓважаць чые-небудзь паводзiны.
  
  Джой Сан таксама была здзiѓленая, але менавiта яна ѓпершыню дыягнаставала стан Эглунда як атручэнне амiнам. Так што яе здзiѓленне было натуральным. Яна проста не чакала ѓбачыць яго так хутка.
  
  Лiнiя ачышчана ѓ адмiнiстрацыйным цэнтры.
  
  "Чырвоны пакой", - сказаѓ ён iм канзаскiм працяглым тонам Глена Эглунда. "Гэта Арол Чатыры. Дайце мне чырвоны пакой".
  
  Провад гудзеѓ i звiнеѓ, i раздаѓся мужчынскi голас. "Бяспека", - сказаѓ ён. "Капiтан Лiсар кажа".
  
  "Гэта" Арол Чатыры ", галоѓны прыярытэт. Маёр Солiц там?"
  
  "Арол-Чатыры, яны вас шукалi. Вы прапусцiлi справаздачу ѓ Маккоi. Дзе вы зараз?"
  
  "Усё роѓна, - нецярплiва сказаѓ Нiк. "Цi ёсць Солiц там?"
  
  "Не, ён не."
  
  "Добра, знайдзi яго. Гэта галоѓны прыярытэт".
  
  "Пачакай. Я праверу".
  
  Хто, акрамя Солiца, мог ведаць пра Phoenix One? Хто, акрамя начальнiка службы бяспекi Апалона, мог бы атрымаць доступ да медыцынскага цэнтра
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  У якiм аддзяленнi Цэнтра касмiчных апаратаѓ? Хто яшчэ ведаѓ кожную фазу медыцынскай праграмы, дасканала ведаѓ аб яе небяспеках, можна было ѓбачыць дзе заѓгодна, не выклiкаючы падазрэнняѓ? У каго яшчэ былi прадпрыемствы ѓ Х'юстане i на мысе Кэнэдзi?
  
  Соллитц, N3, быѓ зараз перакананы, быѓ Сол, якi сустрэѓся з Пэт Хамер на Балi Хай у Палм-Бiч i намышляѓ знiшчэнне капсулы Апалона. Солiц спрабаваѓ забiць Глена Эглунда, калi астранаѓт даведаѓся, што задумаѓ маёр. Аднак Салiцу не сказалi аб маскарадзе Нiка. Пра гэта ведаѓ толькi генерал Макалестэр. Таму, калi зноѓ з'явiѓся "Эглунд", Салiц запанiкаваѓ. Гэта ён спрабаваѓ забiць яго на месячным пейзажы. Раздача складалася ѓ пераключэннi правай рукi на левую ѓ вынiку зламанага запясця, якое ён атрымаѓ у барацьбе з нажом.
  
  Цяпер Нiк зразумеѓ сэнс усiх гэтых пытанняѓ аб яго памяцi. I адказ Эглунда аб тым, што "кавалачкi i кавалачкi" павольна вяртаюцца, яшчэ больш запанiкаваѓ маёра. Такiм чынам, ён заклаѓ бомбу ѓ "рэзервовы" самалёт, а затым вырабiѓ фальшывую бомбу, якая дазваляе яму замянiць зыходны самалёт альтэрнатыѓным без папярэдняй праверкi яго камандай па падрыве.
  
  Па правадах раздаѓся рэзкi голас. "Арол Чатыры, гэта генерал Макалестэр. Куды, чорт вазьмi, вы i доктар Сан знiклi пасля таго, як ваш самалёт прызямлiѓся ѓ Маккоi? Вы пакiнулi там цэлую зграйку высокапастаѓленых супрацоѓнiкаѓ службы бяспекi, якiя астуджаюць iх пяткi".
  
  "Генерал, я вам усё растлумачу праз хвiлiну, але спачатку - дзе маёр Солiц? Гэта вельмi важна, каб мы яго знайшлi".
  
  "Я не ведаю", - катэгарычна сказаѓ Макалестэр. "I, здаецца, нiхто iншы таксама. Ён прыляцеѓ да Маккоя другiм самалётам. Мы гэта ведаем. Але ён знiк дзесьцi ѓ аэравакзале i з тых часоѓ не з'яѓляѓся. Чаму?"
  
  Нiк спытаѓ, цi не зашыфроѓваецца iх размова. Гэта было. Так ён яму сказаѓ. "Божа мой", - усё, што змог сказаць начальнiк службы бяспекi НАСА у канцы.
  
  "Солiц не галоѓны, - дадаѓ Нiк. "Ён рабiѓ брудную працу для кагосьцi iншага. Магчыма, СССР. Пекiн. На дадзены момант можна толькi здагадвацца".
  
  "Але як, чорт вазьмi, ён атрымаѓ допуск да сакрэтнай iнфармацыi? Як яму ѓдалося падняцца так далёка, як ён гэта зрабiѓ?"
  
  "Я не ведаю", - сказаѓ Нiк. "Я спадзяюся, што ягоныя запiсы дадуць нам ключ да разгадкi. Я збiраюся атрымаць Peterson Radio AX з поѓнай справаздачай, а таксама запытаць вычарпальную праверку дадзеных пра Солiцу, а таксама пра Аляксе Сiмiяна з GKI. Я хачу двойчы праверыць, што Джой Сун распавяла мне пра яго".
  
  "Я толькi што размаѓляѓ з Хоѓкам", - сказаѓ Макалестэр. "Ён сказаѓ мне, што Глен Эглунд нарэшце прыйшоѓ у прытомнасць ва Уолтары Рыдзе. Яны спадзяюцца неѓзабаве дапытаць яго".
  
  "Дарэчы аб Эглунде, - сказаѓ Нiк. "Не маглi б вы зрабiць так, каб у фальшывага чалавека здарыѓся рэцыдыѓ? Пакуль iдзе зваротны адлiк Фенiкса i астранаѓты прывязаны да сваiх станцый, яго прыкрыццё ператвараецца ѓ фiзiчны недахоп. Я павiнен быць вольны перасоѓвацца".
  
  "Гэта можна задаволiць", - сказаѓ Макалестэр. Ён здаваѓся шчаслiвым з гэтай нагоды. "Гэта растлумачыць, чаму вы з доктарам Сан збеглi. Амнезiя ад удару галавой у самалёце. I яна пайшла за вамi, каб паспрабаваць вярнуць вас".
  
  Нiк сказаѓ, што ѓсё ѓ парадку, i павесiѓ трубку. Ён упаѓ праз ложак. Ён занадта стамiѓся, каб нават распрануцца. Ён быѓ рады, што ѓ Макалестара ѓсё складалася так добра. Ён хацеѓ, каб на яго шляху адбылося нешта зручнае для разнастайнасцi. Гэта было так. Ён заснуѓ.
  
  Праз iмгненне яго разбудзiѓ тэлефон. Прынамсi, гэта здалося iмгненнем, але гэтага не магло быць, бо было цёмна. Ён няѓпэѓнена пацягнуѓся да трубкi. "Добры дзень?"
  
  "У заключэнне!" усклiкнула Кенда Свiт. "Дзе ты быѓ апошнiя тры днi? Я спрабаваѓ цябе дастаць".
  
  "Выклiканы", - няпэѓна сказаѓ ён. "Што адбываецца?"
  
  "Я знайшла сёе-тое жудасна важнае на востраве Мэрыт", - усхвалявана сказала яна. "Сустрэнемся ѓ холе праз паѓгадзiны".
  Кiраѓнiк 10
  
  Туман ранiцай пачаѓ рассейвацца. Iрваныя сiнiя дзюры адкрывалiся i зачынялiся ѓ шэрасцi. Скрозь iх Нiк мiмаходам мiмаходам мiльгалi апельсiнавыя гаi, якiя праносяцца мiма, нiбы спiцы ѓ коле.
  
  Кенда была за рулём. Яна настаяла на тым, каб яны забралi яе машыну спартовую мадэль GT Giulia. Яна таксама настаяла на тым, каб ён пачакаѓ i сапраѓды ѓбачыѓ яе адкрыццё. Яна сказала, што не можа сказаць яму аб гэтым.
  
  "Усё яшчэ гуляючы, як маленькая дзяѓчынка", - кiсла вырашыѓ ён. Ён зiрнуѓ на яе. На змену хiп-хагерам прыйшла белая мiнi-спаднiца, якая разам з яе блузкай з поясам, белымi тэнiснымi туфлямi i свежапамытымi светлымi валасамi надавала ёй выгляд школьнiцы падтрымкi.
  
  Яна адчула, як ён назiрае за ёй, i павярнулася. "Не нашмат далей", - усмiхнулася яна. "Гэта на поѓнач ад Dummitt Grove".
  
  Месяцовы порт Касмiчнага цэнтра займаѓ толькi невялiкую частку вострава Мерыт. Больш за семдзесят тысяч акраѓ было здадзена ѓ арэнду фермерам, якiм першапачаткова належалi апельсiнавыя гаi. Дарога на поѓнач ад Дарогi Бенета пралягала праз пустыню, якая складаецца з балот i кустоѓ, перасечаную Iндыяй-Рывер, Seedless Enterprise i Dummitt Groves, усе яны адносяцца да 1830-х гадоѓ.
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Цяпер дарога абгiнала невялiкi залiѓ, i яны абмiнулi кучу паѓразбураных халуп на палях у абзы вады, заправачную станцыю з прадуктовай крамай i невялiкую верф з рыбацкiм докам, уздоѓж якой стаялi креветочные траѓлеры. "Энтерпрайз", - сказала яна. "Гэта прама насупраць порта Канаверал. Мы амаль у мэты".
  
  Яны праехалi яшчэ чвэрць мiлi, i Кенда ѓключыла паказальнiк павароту направа i пачала змяншаць хуткасць. Яна з'ехала з абочыны дарогi i спынiлася. Яна павярнулася, каб паглядзець на яго. "Былi тут." Яна ѓзяла сумачку i адчынiла дзверы збоку,
  
  Нiк сеѓ на сваю i спынiѓся, азiраючыся. Яны былi пасярод адкрытай пустыннай мясцовасцi. Справа да ракi Банана распасцiралася шырокая панарама фiятаѓ з салёнай вадой. На поѓнач кватэры ператварылiся ѓ балота. Густыя зараснiкi мясцiлiся ля самай абзы вады. У трохстах ярдаѓ злева ад iх пачыналася электрыфiкаваная загарода MILA (стартавая пляцоѓка выспы Мэрыт месяцовага порта). Скрозь хмызняк ён мог адрознiць бетонную стартавую пляцоѓку "Фенiкс-1" на спадзiстым схiле, а ѓ чатырох мiлях ад яе - ярка-аранжавыя бэлькi i ажурныя платформы 56-павярховага будынка аѓтазборачнага цэха.
  
  Недзе ззаду iх гудзе далёкi верталёт. Нiк павярнуѓся, прыкрыѓшы вочы. Ён убачыѓ выблiск-выблiск яго ротара на ранiшнiм сонцы над Порт-Канавералам.
  
  "Сюды", - сказала Кенда. Яна перайшла шашу i накiравалася ѓ кусты. Нiк рушыѓ услед за iм. Спякота ѓнутры трысняговага тормазу была невыноснай. Камары збiралiся зграямi, мучачы iх. Дзяѓчына праiгнаравала iх. Яе жорсткi, упарты бок зноѓ праявiѓся. Яны падышлi да дрэнажнай канавы, якая выходзiла ѓ шырокi канал, якi, вiдаць, калiсьцi выкарыстоѓваѓся як канал. Роѓ быѓ забiты пустазеллем i падводнай травой i звужаѓся там, дзе насып змывалася вадой.
  
  Яна выпусцiла сумачку i скiнула тэнiсныя туфлi. "Мне спатрэбяцца абедзве рукi", - сказала яна i спусцiлася па схiле ѓ бруд па калена. Цяпер яна рушыла наперад, нахiлiлася, шукаючы рукамi нешта ѓ каламутнай вадзе.
  
  Нiк назiраѓ за ёй з вяршынi набярэжнай. Ён пакруцiѓ галавой. "Што, чорт вазьмi, ты шукаеш?" ён усмiхнуѓся. Грукат верталёта стаѓ гучнейшы. Ён спынiѓся i азiрнуѓся праз плячо. Ён накiроѓваѓся ѓ iх напрамку, прыкладна ѓ трохстах футах над зямлёй, святло адбiвалася на яго верцяцца лопасцях ротара.
  
  "Я знайшоѓ гэта!" - крыкнула Кенда. Ён павярнуѓся. Яна прайшла каля ста футаѓ па дрэнажнай канаве i нахiлiлася, цярэбячы нейкi прадмет у гразi. Ён рушыѓ да яе. Гук верталёта гучаѓ так, нiбы ён быѓ амаль проста над галавой. Ён зiрнуѓ угору. Лопасцi шрубы былi нахiленыя, што павялiчвала хуткасць яго знiжэння. Ён мог адрознiць белую надпiс на чырвонай нiжняй баку - ЛЕТАЯ СЛУЖБА SHARP. Гэта быѓ адзiн з шасцi верталётаѓ, якiя ляцелi па паѓгадзiнным раскладзе ад пiрса забаѓ Какава-Бiч да порта Канаверал, а затым iшлi за перыметрам плота MILA, дазваляючы турыстам рабiць фатаграфii будынка VAB i стартавых платформаѓ.
  
  Што б Кенда нi знайшла, зараз яна ѓжо напалову вынятая з бруду. "Атрымайце маю сумачку, а?" яна паклiкала. "Я пакiнуѓ яго там няшмат. Мне нешта трэба ѓ iм".
  
  Верталёт рэзка адхiлiѓся. Цяпер ён вярнуѓся, не больш чым за сотню футаѓ над зямлёй, вецер ад яго лопасцяѓ згладжваѓ зарослыя кусты ѓздоѓж насыпу. Нiк знайшоѓ сумачку. Ён нахiлiѓся i падняѓ яго. Раптоѓная цiшыня рэзка ѓзняла галаву. Рухавiк верталёта выключыѓся. Ён слiзгаѓ па верхавiнах сцеблаѓ трыснёга, накiроѓваючыся прама да яго!
  
  Ён павярнуѓся налева i нырнуѓ галавой у канаву. Ззаду яго пачуѓся велiзарны грукатлiвы роѓ. Цяпло калыхалася ѓ паветры, як мокры шоѓк. Зубчасты шар полымя ѓзняѓся ѓгору, за iм адразу ж рушылi ѓслед клубы чарнаватага, насычанага вугляродам дыму, якi засланiѓ сонца.
  
  Нiк зноѓ ускарабкаѓся на насып i пабег да абломкаѓ. Ён мог бачыць постаць чалавека ѓнутры палаючага балдахiна з плексiгласа. Яго галава была павернута да яго тварам. Калi Нiк падышоѓ, ён змог разглядзець яго рысы. Ён быѓ кiтаец, i выраз яго твару быѓ чымсьцi накшталт кашмару. Пахла смажаным мясам, i Нiк убачыѓ, што нiжняя частка яго цела ѓжо палае. Ён таксама бачыѓ, чаму гэты чалавек не спрабаваѓ абрацца. Яго прывязалi да сядзення па руках i ног правадамi.
  
  "Дапамажы мне!" - закрычаѓ мужчына. "Забяры мяне адсюль!"
  
  Скура Нiка на iмгненне пакрылася мурашкамi. Голас належаѓ маёру Солiцу!
  
  Раздаѓся другi выбух. Спякота адкiнула Нiка таму. Ён спадзяваѓся, што запасны бензабак забiѓ Солiца, калi ѓзарваѓся. Ён лiчыѓ, што гэта так. Верталёт згарэѓ дашчэнту, шкловалакно выгнулася i раскалолася ѓ кулямётным грукаце распаленых, выбухаючых заклёпванняѓ. Полымя растапiла маску "Ластатэкс", i кiтайскi твар абвiс, а затым пабег, агаляючы ѓласны подзвiг маёра Салiтца.
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  res на кароткую секунду, перш чым яны таксама расталi i былi заменены абвугленым чэрапам.
  
  Кенда стаяла ѓ некалькiх футах ад яе, прыцiснула тыльны бок далонi да рота, яе вочы пашырылiся ад жаху. "Што здарылася?" - сказала яна дрыготкiм голасам. "Вiдаць, ён цэлiѓся прама ѓ цябе".
  
  Нiк пакруцiѓ галавой. "На аѓтапiлоце", - сказаѓ ён. "Ён толькi што быѓ там у якасцi ахвярапрынашэння". I кiтайская маска, падумаѓ ён сам сабе, - яшчэ адна iлжывая падказка на выпадак, калi Нiк выжыве. Ён павярнуѓся да яе. "Давайце паглядзiм, што вы знайшлi".
  
  Без слоѓ яна павяла яго па набярэжнай да таго месца, дзе ляжаѓ цыратовы скрутак. "Табе спатрэбiцца нож", - сказала яна. Яна азiрнулася на падпаленыя абломкi, i ён убачыѓ цень страху ѓ яе шырока расстаѓленых блакiтных вачах. "Адзiн у маёй сумачцы".
  
  "Не спатрэбiцца". Ён схапiѓся за цырату аберуч i пацягнуѓ. Яна разарвалася ѓ яго руках, як мокрая папера. У яго быѓ з сабой нож, штылет па iменi Х'юга, але ён заставаѓся ѓ ножнах у дзюймах над яго правым запясцем, чакаючы больш важных задач. "Як вы выпадкова натрапiлi на гэта?" ён спытаѓ.
  
  У пакеце знаходзiлiся радыёстанцыя блiзкага дзеяння AN/PRC-6 i пара магутных бiнокляѓ - 8×60 AO Jupiters. "На днях ён напалову тырчаѓ з вады", - сказала яна. "Глядзець." Яна ѓзяла бiнокль i накiравала iх на стартавую пляцоѓку, якая была для яго ледзь бачная. Ён праглядзеѓ iх. Магутныя лiнзы наблiзiлi партал так блiзка, што ён мог бачыць, як рухаюцца вусны членаѓ экiпажа, калi яны размаѓлялi адзiн з адным праз навушнiкi. "У радыё ёсць пяцьдзесят каналаѓ, - сказала яна, - i радыус дзеяння каля адной мiлi. Так што, хто б нi быѓ тут, паблiзу былi саѓдзельнiкi. Я думаю, што..."
  
  Але ён больш не слухаѓ. Канфедэраты... радыё. Чаму ён не падумаѓ пра гэта раней? Сам па сабе аѓтапiлот не мог так беспамылкова падвесцi верталёт да цэлi. Ён мусiѓ працаваць як беспiлотны самалёт. Гэта азначала, што гэта павiнна было быць накiравана электронным спосабам, прыцягнута нечым, што яны насiлi. Або несучы... "Твой кашалёк!" - раптам сказаѓ ён. "Давай!"
  
  Матор верталёта адключыѓся, калi ён падняѓ сумачку. Ён усё яшчэ быѓ у яго руцэ, калi ён нырнуѓ у дрэнажную канаву. Ён спусцiѓся па насыпе i пачаѓ шукаць гэта ѓ каламутнай вадзе. Яму спатрэбiлася каля хвiлiны, каб знайсцi яго. Ён падняѓ сумачку, з якой капала вада, i адкрыѓ яе. Там, пад губной памадай, сурвэткамi, парай цёмных акуляраѓ, пачкам жавальнай гумкi i складаным нажом, ён выявiѓ перадатчык Талара вагой у дваццаць унцый.
  
  Гэта быѓ тып, якi выкарыстоѓваѓся для пасадкi невялiкiх самалётаѓ i верталётаѓ ва ѓмовах нулявой бачнасцi. Перадатчык пасылаѓ якi верцiцца мiкрахвалевы прамень, якi рэгiстраваѓся панэльнымi прыборамi, падлучанымi да аѓтапiлота. У гэтым выпадку кропка прызямлення апынулася на вяршынi Нiка Картэра. Кенда ѓтаропiлася на малюсенькую прыладу ѓ яго далонi. "Але ... што гэта?" яна сказала. "Як ён туды патрапiѓ?"
  
  "Вы скажыце мне. Кашалёк сёння схаваѓся з-пад увагi?"
  
  "Не", - сказала яна. "Прынамсi, я... Пачакайце, так!" - раптам усклiкнула яна. "Калi я тэлефанаваѓ вам сёння ранiцай... гэта было з будкi на Энтэрпрайзе. Той прадуктовы магазiн, якi мы праязджалi па дарозе сюды. Я пакiнуѓ кашалёк на прылаѓку. Калi я выйшаѓ з будкi, я заѓважыѓ, што гэта быѓ пераехаѓ у бок клеркам. У той час я нiчога не думаѓ пра гэта..."
  
  "Давай."
  
  На гэты раз ён вёѓ машыну. "Пiлота звязалi па руках i нагах", - сказаѓ ён, адпраѓляючы "Джулiю" iмчацца па шашы. "Значыць, камусьцi iншаму прыйшлося падняць гэты верталёт з зямлi. Гэта азначае, што была ѓсталяваная трэцяя ѓстаноѓка перадатчыка. Верагодна, у" Энтэрпрайзе ". Будзем спадзявацца, што мы дабяромся да таго, як яны яго разбяруць. У майго сябра Х'юга ёсць пытаннi, якiя ён хоча задаць".
  
  Петэрсан прывёз з сабой з Вашынгтона ахоѓныя прыстасаваннi N3. Яны чакалi Нiка ѓ валiзцы з фальшывым дном у "Двайнятах". Х'юга на шпiльцы быѓ зараз у яго ѓ рукаве. Вiльгельмiна, урэзаны "Люгер", вiсела ѓ зручнай кабуры на поясе, а П'ер, смяротная газавая драбiна, хавалася разам з некалькiмi сваiмi блiжэйшымi сваякамi ѓ пасавай кiшэнi. Галоѓны аператыѓнiк AXE быѓ апрануты забiваць.
  
  АЗС-прадуктовую краму закрылi. Унутры не было нiякiх прыкмет жыцця. Ды i нiдзе ѓ Enterprise, калi на тое пайшло. Нiк зiрнуѓ на гадзiннiк. Было толькi дзесяць гадзiн. "Не вельмi прадпрымальны", - сказаѓ ён.
  
  Кенда пацiснула плячыма. "Я не разумею. Яны былi адчыненыя, калi я быѓ тут у восем". Нiк абышоѓ будынак, адчуваючы на сабе вага сонца, спатнелы. Ён прайшоѓ мiма цэха па перапрацоѓцы садавiны i некалькiх рэзервуараѓ для захоѓвання алею. Па краi грунтавай дарогi ляжалi перавернутыя лодкi i сушыльныя сеткi. Старая набярэжная была цiхай, задыханай заслонай вiльготнай спякоты.
  
  Раптам ён спынiѓся, прыслухаѓся i хутка ѓвайшоѓ у цёмны выступ перавернутага корпуса з Вiльгельмiнай у руцэ. Крокi наблiжалiся пад прамым вуглом. Яны дасягнулi сваёй самай гучнай кропкi, затым пачалi адыходзiць. Нiк вызiрнуѓ. Памiж лодкамi рухалiся два мужчыны з цяжкiм электронным абсталяваннем. Яны выйшлi з поля яго зроку, i на iмгненне я
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Пасля таго, як ён пачуѓ, як адчынiлiся i зачынiлiся дзверы машыны. Ён вылез з-пад лодкi, потым замёр...
  
  Яны вярталiся. Нiк зноѓ растварыѓся ѓ ценi. На гэты раз ён добра iх разгледзеѓ. Той, што ѓзначальваѓ, быѓ невысокi, худы, з пустым позiркам на твары, якi нагадваѓ каптур. У нязграбнага велiкана ззаду яго былi сiвыя валасы, коратка абстрыжаныя да формы куляпадобнай галавы, i загарэлы твар, пакрыты бледнымi вяснушкамi.
  
  Дэкстэр. Блiжэйшы сусед Пэта Хамера, якi сказаѓ, што працаваѓ у падраздзяленнi электроннага кiравання Connelly Aviation.
  
  Электроннае навядзенне. Беспiлотны верталёт. Абсталяванне, якое яны двое толькi што даставiлi ѓ машыну. Гэта склалася.
  
  N3 даѓ iм добрую фору, затым рушыѓ услед за iмi, iмкнучыся трымаць прадметы памiж сабой. Двое мужчын спусцiлiся па лесвiцы i выйшлi па маленькай абветранай драѓлянай прыстанi, якая на абсыпаных ракавiнкамi палях сыходзiла ѓ залiѓ ярдаѓ на дваццаць. Да яго канца прышвартавалася адзiная лодка. Дызельны креветочный траѓлер з шырокiмi бэлькамi. "Cracker Boy", "Энтерпрайз", штат Фларыда, абвяшчала чорны надпiс на карме. Двое мужчын паднялiся на борт, адчынiлi люк i схавалiся пад палубай.
  
  Нiк павярнуѓся. Кенда была ѓ некалькiх ярдаѓ ззаду яго. "Лепш пачакай тут", - папярэдзiѓ ён яе. "Можа быць феерверк".
  
  Ён памчаѓся ѓздоѓж прычала, спадзеючыся дабрацца да рулявой рубкi да таго, як яны вернуцца на палубу. Але на гэты раз яму не павезла. Калi ён пераляцеѓ праз гакаматор, грувасткая постаць Дэкстэра запоѓнiла люк. Здаравяк спынiѓся як укапаны. У руках у яго быѓ складаны электронны кампанент. Яго рот адкрыѓся. "Гэй, я ведаю цябе ..." Ён азiрнуѓся праз плячо i накiраваѓся да Нiку. "Слухай, прыяцель, яны прымусiлi мяне гэта зрабiць", - хрыпла прахрыпеѓ ён. "У iх мая жонка i дзецi..."
  
  Нешта зароѓ, урэзаѓшыся ѓ Дэкстэра з сiлай копра, цалкам разгарнуѓшы яго i адкiнуѓшы на палову палубы. Ён скончыѓ, стоячы на каленях, кампанент павалiѓся ѓ бок, яго вочы былi цалкам белымi, рукi сцiснулi яго кiшкi, спрабуючы ѓтрымаць iх ад выплюхвання на палубу. Кроѓ цякла па яго пальцах. Ён павольна з уздыхам нахiлiѓся наперад.
  
  З люка пачуѓся яшчэ адзiн усплёск аранжавага колеру, якi сячэ гук, i мужчына з тупым тварам кiнуѓся ѓверх па прыступках, кулi шалёна пырснулi ва ѓсе бакi з пiсталета-кулямёта ѓ яго руцэ. Вiльгельмiна ѓжо вылецела, i Кiлмайстар выпусцiѓ у яго дзве асцярожна размешчаныя кулi з такой хуткасцю, што падвойны грукат быѓ падобны на адзiн працяглы роѓ. На iмгненне Пусталiцый устаѓ прама, затым, як саламяны чалавек, ён скамячыѓся i нiякавата звалiѓся, яго ногi пад iм ператварылiся ѓ гуму.
  
  N3 адкiнуѓ пiсталет-кулямёт у яго з рукi i апусцiѓся на каленi побач з Дэкстэрам. Кроѓ цякла з рота вялiкага чалавека. Ён быѓ светла-ружовым i вельмi пенiстым. Яго вусны адчайна працавалi, спрабуючы скласцi словы. "... Маямi... збiраюся падарваць гэта..." ён невыразна булькаѓ. "... Забiць усiх... Я ведаю... Я працаваѓ над гэтым... спынiце iх... пакуль... занадта позна..." Вочы адкацiѓся да сваёй больш важнай працы. Твар расслабiѓся.
  
  Нiк выпрастаѓся. "Добра, давай пагаворым аб гэтым", - сказаѓ ён Пустому Твару. Яго голас быѓ спакойным, ветлiвым, але шэрыя вочы былi зялёнымi, цёмна-зялёнымi, i на iмгненне ѓ iх глыбiнях закружылася акула. Х'юга выйшаѓ са свайго сховiшча. Яго злосны ледасек пстрыкнуѓ.
  
  Кiлмайстар перавярнуѓ стрэлка нагой i прысеѓ побач з iм. Хьюго разрэзаѓ перадпакой частка сваёй кашулi, не занадта клапоцячыся аб кашчавай, жаѓтлявай плоцi пад ёй. Пусталiцый уздрыгнуѓ. Яго вочы сталi вiльготныя ад болю. Хьюго знайшоѓ месца ѓ падставы голай шыi мужчыны i злёгку пагладзiѓ яго. "Цяпер", - усмiхнуѓся Нiк. "Iмя, калi ласка".
  
  Мужчына сцiснуѓ вусны. Яго вочы зачынiлiся. Х'юга прыкусiѓ вузлаваты шыю. "Агх!" Гук вырваѓся з яго горла, i яго плечы сцiснулiся. - Эдзi Бiлоф, - прахрыпеѓ ён.
  
  "Адкуль ты, Эдзi?"
  
  "Вегас".
  
  "Я думаѓ, ты выглядаеш знаёмым. Ты адзiн з хлопчыкаѓ Сьера Iн, цi не так?" Бiлоф зноѓ заплюшчыѓ вочы. Х'юга зрабiѓ павольны акуратны зiгзаг унiзе жывата. З маленькiх прарэзаѓ i ѓколаѓ пачала працякаць кроѓ. Бiлаф выдаваѓ не зусiм чалавечыя гукi. "Цi не так, Эдзi?" Яго галава сутаргава тузалася ѓверх i ѓнiз. "Скажы мне, Эдзi, што ты робiш тут, у Фларыдзе? I што Декстер меѓ на ѓвазе, кажучы аб выбуху Маямi? Кажы, Эдзi, або памры павольна". Х'юга прабраѓся пад скурны лапiк i пачаѓ даследаваць.
  
  Змучанае цела Бiлофа курчылася. Кроѓ тапырылася, змешваючыся з потам, якiя выходзяць з кожнай пары. Яго вочы расхiнулiся. "Спытай яе", - выдыхнуѓ ён, гледзячы мiма Нiка. "Гэта яна задаволiла..."
  
  Нiк павярнуѓся. Кенда стаяла ззаду яго, усмiхаючыся. Плыѓна, хупава яна прыѓзняла белую мiнi-спаднiцу. Пад iм яна была аголена, за выключэннем плоскай вафлi 22-га калiбра, якая была прымацавана да ѓнутранай часткi яе сцягна.
  
  "Прашу прабачэннi, шэф", - усмiхнулася яна. Пiсталет быѓ зараз у яе руцэ i накiраваны на яго. Павольна яе палец сцiснуѓ спускавы кручок ...
  Кiраѓнiк 11
  
  Яна прыцiснула пiсталет да боку, каб змякчыць аддачу. "Вы
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  можаш закрыць вочы, калi хочаш, - усмiхнулася яна.
  
  Гэта была Astra Cub, мiнiяцюрная мадэль на дванаццаць унцый з трохцалевым ствалом, магутная на кароткiх дыстанцыях, i на сённяшнi дзень самая плоская стрэльба, якую N3 калi-небудзь бачыѓ. "Ты хiтра пацягнуѓ, калi паехаѓ у Х'юстан, маскiруючыся пад Эглунда", - сказала яна. "Солiц не быѓ гатовы да гэтага. Я таксама. Так што я не змог папярэдзiць яго, што вы на самой справе не Эглунд. У вынiку ён запанiкаваѓ i заклаѓ бомбу. На гэтым яго карыснасць скончылася. твая кар'ера, дарагi Нiкалас, таксама павiнна скончыцца. Ты зайшоѓ занадта далёка, занадта шмат даведаѓся ... "
  
  Ён убачыѓ, як яе палец пачаѓ нацiскаць на спускавы кручок. За долю секунды да таго, як ударнiк патрапiѓ у патрон, ён кiнуѓся назад. Гэта быѓ iнстынктыѓны жывёльны працэс - адысцi ад стрэлу, прадставiць як мага меншую мэту. Востры боль абпалiѓ яго левае плячо, калi ён перавярнуѓся праз бок. Але ён ведаѓ, што дабiѓся поспеху. Боль была лакалiзаваная - прыкмета нязначнага ранення на скуры.
  
  Ён цяжка дыхаѓ, калi вада самкнулася над iм.
  
  Ён быѓ цёплым i пах гнiлымi рэчамi, раслiннай пенай, волкай нафтай i брудам, якiя вылучалi гнiласныя газавыя бурбалкi. Павольна апускаючыся ѓ яе, ён адчуѓ унутраную лютасьць з-за таго, што дзяѓчына так лёгка падманула яго. "Бяры маю сумачку", - сказала яна яму, калi верталёт нацэлiѓся на мэту. I гэты фальшывы скрутак з цыраты, якi яна закапала ѓсяго некалькi гадзiн таму. Гэта было падобна на ѓсе iншыя фальшывыя доказы, якiя яна падкiнула, а затым прывяла яго - спачатку ѓ Балi Хай, а затым у бунгала Пэта Хамера.
  
  Гэта быѓ тонкi, элегантны план, заснаваны на вастрыё брытвы. Яна ѓзгаднiла кожную частку сваёй мiсii з яго ѓласнай, сабраѓшы ѓстаноѓку, у якой N3 заняѓ сваё месца так паслухмяна, як калi б ён знаходзiѓся пад яе прамым загадам. Лютасць была бескарысная, але ён усё роѓна дазволiѓ ёй авалодаць сабой, ведаючы, што яна расчысцiць шлях для будучай халоднай ашчаднай працы.
  
  Цяжкi прадмет стукнуѓся аб паверхню над iм. Ён зiрнуѓ угору. Ён плыѓ па каламутнай вадзе, з сярэдзiны яго струменiѓся чорны дым. Дэкстэр. Яна выкiнула яго за борт. Другое цела патрапiла з пырскамi. На гэты раз Нiк убачыѓ серабрыстыя бурбалкi, а таксама чорныя струны крывi. Рукi i ногi слаба рухалiся. Эдзi Бiлоф быѓ яшчэ жывы.
  
  Нiк падкраѓся да яго, яго грудзi сцiснулася ад напругi, звязанага з затрымкай дыхання. У яго былi яшчэ пытаннi да раёна Лас-Вегаса. Але спачатку ён мусiѓ даставiць яго туды, дзе ён мог iм адказаць. Дзякуючы ёзе ѓ Нiка ѓ лёгкiх засталося яшчэ дзве, можа быць, тры хвiлiны паветра. Былофу пашанцуе, калi ѓ яго застанецца запас на тры секунды.
  
  Над iмi ѓ вадзе вiсела доѓгая металiчная фiгура. Кiль Cracker Boy. Корпус уяѓляѓ сабой невыразны цень, якая распаѓсюджваецца над iм у абодва бакi. Працяг гэтага ценю чакалi з пiсталетам у руцэ, узiраючыся ѓ ваду. Ён не адважыѓся ѓсплыць - нават пад прыстанню. Бiлоф можа крычаць, i яна абавязкова яго пачуе.
  
  Затым ён успомнiѓ аб увагнутай прасторы памiж корпусам i вяслярнай шрубай. Звычайна тамака можна было знайсцi паветраную яму. Яго рука самкнулася вакол талii Бiлафа. Ён прабiваѓся скрозь малочную турбулентнасць, пакiнутую спускам iншага чалавека, пакуль яго галава мякка не стукнулася аб кiль.
  
  Ён асцярожна намацаѓ яго. Дасягнуѓшы вялiкай меднай шрубы, ён схапiѓся за яго бок вольнай рукой i пацягнуѓся ѓгару. Яго галава ѓсплыла на паверхню. Ён зрабiѓ глыбокi ѓдых, падавiѓшыся смярдзючым, смярдзючым маслам паветрам, якое захрасла над iм. Бiлоф кашляѓ i хлюпаѓ бокам. Нiк на ѓсе жылы спрабаваѓ утрымаць рот iншага мужчыны над вадой. Не было небяспекi, што iх пачуюць. Памiж iмi i дзяѓчынай на палубе вiсела пары тон дрэва i металу. Адзiная небяспека заключалася ѓ тым, што яна магла вырашыць запусцiць рухавiк. Калi б гэта здарылася, iх абодвух можна было б прадаць за фунт - як фарш.
  
  Х'юга ѓсё яшчэ быѓ у руцэ Нiка. Цяпер ён зарабiѓ, танцуючы невялiкую джыгу ѓнутры ран Бiлофа. "Ты яшчэ не скончыѓ, Эдзi, яшчэ не. Раскажы мне ѓсё пра гэта, усё, што ты ведаеш ..."
  
  Загаварыѓ якi памiрае гангстэр. Ён казаѓ без перапынку амаль дзесяць хвiлiн. I калi ён скончыѓ, твар N3 было змрочным.
  
  Ён зрабiѓ касцяны вузел са свайго сярэдняга сустава i ѓцiснуѓ яго ѓ гартань Бiлафа. Ён не памякчэѓ. Яго звалi Кiлмайстар. Гэта была яго справа - забiваць. Яго костка была падобная на вузел пятлi. Ён убачыѓ прызнанне смерцi ѓ вачах Былава. Ён пачуѓ слабое карканне малення аб лiтасцi.
  
  У яго не было лiтасцi.
  
  Каб забiць чалавека, спатрэбiлася паѓхвiлiны.
  
  Серыя бессэнсоѓных вiбрацый прамiльгнула ѓ радыёхвалях, якiя зыходзяць ад складанай прылады разборкi прыёмнай прылады ѓ пакоi 1209 гасцiнiцы "Блiзняты", як голас Ястраба.
  
  "Нядзiѓна, што Свiт папрасiѓ мяне нагледзець за яго дачкой", - усклiкнула кiраѓнiк AX. Яго голас быѓ кiславата-кiслым. "Немагчыма сказаць, у што ѓвязалася гэтая маленькая дурнiца. Я пачаѓ падазраваць, што ѓсё было не так, як павiнна быць, калi я атрымаѓ справаздачу аб гэтым накiдзе сiстэмы жыццезабеспячэння Апалона."
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Ты знайшоѓ у падвале Хамера. Гэта быѓ фальшывы дакумент, узяты з дыяграмы, якая з'яѓлялася практычна ѓ кожнай газеце пасля аварыi".
  
  "Ой", - сказаѓ Нiк - не ѓ адказ на словы Хоѓка, а на дапамогу Петэрсана. Мужчына з рэдакцыi працiраѓ яму рану на плячы ватным тампонам, змочаным нейкай пякучай маззю. "Ва ѓсякiм разе, сэр, я амаль упэѓнены, што ведаю, дзе яе знайсцi".
  
  "Добра. Я думаю, што ваш новы падыход - гэта адказ", - сказаѓ Хоук. "Уся справа, здаецца, зрушваецца ѓ гэтым напрамку". Ён зрабiѓ паѓзу. "Мы аѓтаматызаваны, але вам усё роѓна давядзецца адвесцi пару гадзiн на тое, каб прачасаць запiсы. Тым не менш, я папрашу каго-небудзь прыехаць да вас сёння вечарам. Ваш транспарт павiнен быць арганiзаваны на месцы".
  
  "Петэрсан ужо паклапацiѓся пра гэта", - адказаѓ Нiк. Мужчына з рэдакцыi нешта пырскаѓ сабе на плячо з балончыка пад цiскам. Спрэй спачатку быѓ ледзяным, але палегчыѓ боль i паступова анямеѓ плячо, як навакаiн. "Праблема ѓ тым, што ѓ дзяѓчыны ѓжо ёсць пару гадзiн наперадзе мяне", - кiсла дадаѓ ён. "Усё было вельмi акуратна арганiзавана. Мы паехалi на яе машыне. Так што мне прыйшлося вярнуцца пешшу".
  
  "А як наконт доктара Сан?" - сказаѓ Хоук.
  
  "Петэрсан прымацаваѓ да сваёй машыны электронны iндыкатар, перш чым вярнуць яго ёй сёння ранiцай", - сказаѓ Нiк. "Ён сачыѓ за яе перамяшчэннямi. Яны дастаткова нармальныя. Цяпер яна вярнулася на сваю работу ѓ Касмiчным цэнтры. Шчыра кажучы, я думаю, што Джой Сан - тупiк". Ён не дадаѓ, што быѓ рады ёй.
  
  "А гэты чалавек... як яго завуць... Былоф", - сказаѓ Хоук. "Ён не даѓ вам нiякай дадатковай iнфармацыi аб пагрозе Маямi?"
  
  "Ён расказаѓ мне ѓсё, што ведаѓ. Я ѓпэѓнены ѓ гэтым. Але ён быѓ усяго толькi другарадным наймiтам. Аднак ёсць яшчэ адзiн аспект, якi трэба шукаць", - дадаѓ Нiк. "Петэрсан будзе працаваць над гэтым. Ён пачне з iмёнаѓ утрыманцаѓ, якiя трапiлi ѓ аварыю з аѓтобусам, а затым вернецца да заняткаѓ iх мужоѓ у Касмiчным цэнтры. Можа быць, гэта дасць нам уяѓленне аб тым, што яны запланавалi".
  
  "Добра. На гэтым пакуль усё, N3", - рашуча сказаѓ Хоук. "Я збiраюся быць па вушы ѓ гэтай бязладзiцы ѓ Солiцы на працягу наступных некалькiх дзён. Кiраѓнiкi будуць кацiцца да ѓзроѓню Аб'яднанага камiтэта начальнiкаѓ штабоѓ за тое, што дазволiлi гэтаму чалавеку падняцца так высока".
  
  "Вы ѓжо атрымалi што-небудзь ад Эглунда, сэр?"
  
  "Рады, што вы нагадалi мне. У нас ёсць. Падобна, ён злавiѓ Солiца за сабатажам iмiтатара касмiчнага асяроддзя. Ён быѓ прыгнечаны iм i заблакаваны, а затым быѓ уключаны азот". Хоук замоѓк. "Што тычыцца матыву сабатажу праграмы "Апалон" у маёра, - дадаѓ ён, - у цяперашнi час складваецца ѓражанне, што яго шантажавалi. У нас ёсць група, якая цяпер правярае яго дадзеныя аб бяспецы. Яны выявiлi шэраг неадпаведнасцяѓ адносна яго ваеннапалоннага. запiс на Фiлiпiнах. Вельмi нязначныя рэчы. Нiколi раней не замечана. цi прывядзе яна да чаго-небудзь".
  
  * * *
  
  Мiкi "Ледзяны чалавек" Элгар - пульхны, з жаѓтлявым тварам i плоскiм носам скандалiстаѓ - меѓ суровы i ненадзейны выгляд персанажа бiльярдавай залы, а яго адзенне было дастаткова яркiм, каб падкрэслiць падабенства. Як i яго машына - чырвоны "Тандэрберд" з танiраваным шклом, компас, вялiкiя паралонавыя кубiкi, якiя звiсаюць з люстэрка задняга выгляду, i круглыя звышвялiкiя стоп-сiгналы па баках лялькi кьюпи ѓ заднiм акне.
  
  Элгар рыкаѓ усю ноч па Саншайн-Стэйт-Паркуэй, радыё было настроена на станцыю, якая выбiвае сорак лепшых. Аднак ён не слухаѓ музыку. На сядзеннi побач з iм ляжаѓ малюсенькi транзiстарны магнiтафон, ад якога праводзiѓся провад да вiдэльца ѓ яго вуху.
  
  Па правадах раздаѓся мужчынскi голас: "Вы паказалi капюшона, якi толькi што выйшаѓ з турмы, якi можа мець шмат грошай, не выглядаючы падазрона. Элгар адказвае ѓсiм патрабаванням. Многiя людзi павiнны яму скарацiць працу, а ён той, хто калекцыянуе. Ён таксама памяшаны на азартных гульнях. Ёсць толькi адна рэч, з якой трэба быць асцярожным. Эдзi Бiлафам некалькi гадоѓ таму. Так што могуць быць iншыя вакол Балi Хай, хто ведае яго.
  
  У гэты момант умяшаѓся iншы голас - Нiка Картэра: "Я павiнен рызыкнуць", - сказаѓ ён. "Усё, што я жадаю ведаць, - цi старанна прапрацавана прычыненне Элгара? Я не жадаю, каб хто-небудзь правяраѓ i пазнаѓ, што сапраѓдны Элгар усё яшчэ знаходзiцца ѓ Атланце".
  
  "Нiякiх шанцаѓ на гэта", - адказаѓ першы голас. "Яго адпусцiлi сёння днём, а праз гадзiну пара AXEmen выкрала яго".
  
  "Хiба ѓ мяне так хутка былi б машына i грошы?"
  
  "Усё было старанна прапрацавана, N3. Дазвольце мне пачаць з вашага асобы, i мы разам разгледзiм матэрыял. Гатовыя?"
  
  Мiкi Элгар, ён жа Нiк Картэр, далучыѓся да голасу тых, хто запiсаны на плёнку, калi ехаѓ: "Мой дом - Джэксанвiл, Фларыда. Я разам з братамi Менло працаваѓ там на некалькiх працах. Яны павiнны мне грошы. Я не кажучы, што з iмi здарылася, але машына iх, як i грошы ѓ маiм карман.
  
  Нiк гуляѓ
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  е стужку праз яшчэ тры разы. Затым, пралятаючы праз Уэст-Палм-Бiч i над маставой Лейк-Уорт, ён адным званком адлучыѓ малюсенькую шпульку, сунуѓ яе ѓ попельнiцу i прыставiѓ да яе запальнiчку "Ронсан". Шпулька i стужка iмгненна ѓспыхнулi, не пакiнуѓшы нiчога, акрамя попелу.
  
  Ён прыпаркаваѓся на бульвары Оѓшэн i прайшоѓ апошнiя тры кварталы да Балi Хай. Узмоцнены роѓ фолк-року ледзь чутна даносiѓся з завешаных вокнаѓ дыскатэкi. Дон Лi заступiѓ яму шлях у рэстаран. Ямачкi на шчоках маладога гавайца на гэты раз не здалiся. Яго вочы былi халоднымi, i погляд, якi яны кiнулi на Нiка, павiнен быѓ высветлiцца на чатыры цалi з яго спiны. "Бачны ѓваход, прыдурак", - прашыпеѓ ён сабе пад нос пасля таго, як Нiк даѓ яму пароль, якi ён атрымаѓ з памiраючых вуснаѓ Эддзi Бiлафа.
  
  Нiк абышоѓ будынак. Адразу за дзвярыма з металiчным пакрыццём стаяла постаць, чакаючы яго. Нiк пазнаѓ яго плоскi ѓсходнi твар. Гэта быѓ афiцыянт, якi абслугоѓваѓ яго i Хоѓка ѓ тую першую ноч. Нiк даѓ яму пароль. Афiцыянт глядзеѓ на яго, яго твар нiчога не выказваѓ. "Мне сказалi, што ты ведаеш, дзе адбываецца дзеянне", - нарэшце прагыркаѓ Нiк.
  
  Афiцыянт кiѓнуѓ цераз плячо, паказваючы яму ѓвайсцi. Дзверы за iмi зачынiлiся. "Наперад, - сказаѓ афiцыянт. У гэты раз яны не прайшлi праз жаночы пакой, а дасягнулi сакрэтнага праходу праз камору, падобную на камору, насупраць кухнi. Афiцыянт адкрыѓ жалезную сталёвую дзверы ѓ яе канцы i правёѓ Нiка ѓ знаёмы цесны маленькi кабiнет.
  
  Гэта павiнен быѓ быць той чалавек, пра якога яму расказвала Джой Сан, падумаѓ N3. Джонi Хунг Тоѓсты. I, мяркуючы па перапоѓненым брелка для ключоѓ, якi ён нёс, i ѓпэѓненаму i аѓтарытэтнаму манеру перамяшчэння па офiсе, ён быѓ больш, чым проста чарговым афiцыянтам у Bali Hai.
  
  Нiк успомнiѓ жорсткi ѓдар па пахвiне, якi Кенда дала яму ѓ тую ноч, калi яны апынулiся ѓ пастцы тут, у офiсе. "Больш акцёрскай iгры, - падумаѓ ён.
  
  "Сюды, prease, - сказаѓ Хунг Фат. Нiк рушыѓ услед за iм у доѓгi вузкi пакой з двухбаковым люстэркам. Шэрагi фотаапаратаѓ i магнiтафонаѓ маѓчалi. Сёння са шчылiн не здымалася нiякай плёнкi. Нiк глядзеѓ праз iнфрачырвонае шкло на жанчын, упрыгожаных майстэрска ѓпрыгожанымi тварамi, камянямi i камянямi сядзелi, усмiхаючыся адзiн аднаму ѓ лужынах мяккага святла, iх вусны варушылiся ѓ маѓклiвай гутарцы.
  
  "Мiсiс Бернкасл", - сказаѓ Хунг Фат, паказваючы на ѓдовствующую жанчыну сярэднiх гадоѓ, якая носiць багата упрыгожаны дыяментавы кулон i зiготкiя завушнiцы-люстры. "У яе дома семсот пяцьдзесят такiх упрыгожванняѓ. Яна збiраецца наведаць сваю дачку ѓ Рыме на наступным тыднi. Дом будзе пусты. Але вам патрэбен надзейны чалавек. Мы дзелiм выручку".
  
  Нiк пакруцiѓ галавой. "Не такога кшталту дзеяннi", - прагыркаѓ ён. "Мяне не цiкавiць лёд. Я загружаны. Я шукаю азартныя гульнi. Лепшыя стаѓкi". Ён глядзеѓ, як яны ѓвайшлi ѓ рэстаран праз бар. Вiдавочна, яны былi на дыскатэцы. Афiцыянт правёѓ iх да кутняга столiка, якi стаяѓ крыху асобна ад астатнiх. Ён змахнуѓ схаваную шыльду i нахiлiѓся наперад з усёй лiслiвасцю, каб выканаць iх загад.
  
  Нiк сказаѓ: "У мяне ёсць сотня G, каб згуляць, i я не хачу парушаць сваё ѓмоѓна-датэрмiновае вызваленне, адпраѓляючыся ѓ Вегас цi на Багамы. Я хачу дзейнiчаць прама тут, у Фларыдзе".
  
  "Сотня G", - задуменна сказаѓ Хунг Фат. "Велi вялiкая стаѓка. Я тэлефаную па тэлефоне, пагляджу, што я магу зрабiць. Пачакай тут, загадзя".
  
  Абпаленая вяроѓка на шыi Рино Тры была старанна апрацавана парашком, але ѓсё яшчэ была бачная. Асаблiва калi ён павярнуѓ галаву. Потым ён сабраѓся ѓ кучу, як стары лiст. Яго хмурны выгляд, прынiжаная лiнiя валасоѓ яшчэ нiжэй, рабiла акцэнт на яго гарнiтуры - чорныя штаны, чорная шаѓковая кашуля, бездакорны белы швэдар з рукавамi з поясам, залаты наручны гадзiннiк памерам з лустачку грэйпфрута.
  
  Кенда, здавалася, не магла насыцiцца iм. Яна была паѓсюль вакол яго, яе шырока расстаѓленыя блакiтныя вочы пажыралi яго, яе цела церлася аб яго цела, як галоднага кацяняцi. Нiк знайшоѓ нумар, якi адпавядаѓ iх сталу, i ѓлучыѓ гукавую сiстэму. "... Калi ласка, дзетка, не песцi мяне", - ныла Кенда. "Бi мяне, крычы на мяне, але не замярзай. Калi ласка. Я магу вытрымаць усё, акрамя гэтага".
  
  Рэно выцягнуѓ з кiшэнi пачак недакуркаѓ, вытрас адну i запалiѓ яе. Ён выпусцiѓ дым праз ноздры тонкiм туманным воблакам. "Я даѓ табе заданне", - прахрыпеѓ ён. "Вы аблажалiся".
  
  "Дзетка, я зрабiѓ усё, што ты прасiѓ. Нiчога не магу зрабiць, што Эдзi крануѓ мяне".
  
  Рына пакiваѓ галавой. "Ты", - сказаѓ ён. "Гэта ты прывёѓ хлопца прама да Эдзi. Гэта было проста дурное". Спакойна, нетаропка ён прыцiснуѓ запаленую цыгарэту да яе рукi.
  
  Яна рэзка ѓцягнула паветра. Па яе твары цяклi слёзы. Аднак яна не рушыла з месца, не ѓдарыла па iм. "Я ведаю, палюбоѓнiк. Я заслужыла гэта", - прастагнала яна. "Я сапраѓды падвёѓ цябе. Калi ласка, знайдзi ѓ сваiм сэрцы прабачыць мяне..."
  
  Жывот Нiка здрыгануѓся ад агiднай маленькай сцэны, якая разгулялася ѓ яго на вачах.
  
  "Калi ласка, не рухайцеся. Вельмi цiха". Голасу ззаду яго не хапала iнтанацый, але
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  пiсталет, моцна прыцiснуты да яго спiны, нёс сваё ѓласнае пасланне, якое нялёгка зразумець. "Добра. Зрабi крок наперад i павольна павярнiся, працягнуѓшы рукi перад сабой".
  
  Нiк зрабiѓ, як яму сказалi. Джонi Хун Фат быѓ у асяроддзi двух гарыл. Вялiкiя, мясiстыя некiтайскiя гарылы, у капелюшах-капялюшыках з кнопкамi i кулакамi памерам з шынкi. "Трымайце яго, хлопчыкi".
  
  Адзiн зашчоѓкнуѓ на iм кайданкi, а iншы прафесiйна правёѓ па iм рукамi, прамываючы адмысловы "Кольт Кобра" 38-го калiбра, якi - у адпаведнасцi з прычыненнем Элгара - быѓ адзiнай зброяй, якую Нiк пакаваѓ. "Такiм чынам, - сказаѓ Хунг Фат. "Хто ты? Ты не Элгар, таму што не пазнаѓ мяне. Элгар ведае, што я не кажу як Чарлi Чан. Акрамя таго, я вiнен яму грошай. Калi б ты сапраѓды быѓ Ледзяным Чалавекам, ты б даѓ мне аплявуху. для гэтага".
  
  "Я збiраѓся, не хвалюйся", - працягнуѓ Нiк скрозь зубы. "Я проста хацеѓ спачатку памацаць абстаноѓку, я не мог зразумець, як ты сябе паводзiш, i гэты фальшывы акцэнт..."
  
  Хунг Фат пакруцiѓ галавой. "Нiчога добрага, сябар. Элгар заѓсёды цiкавiѓся ледзяным рабаваннем. Нават калi ѓ яго было цеста. Ён не мог супрацiѓляцца свербу. Проста не складайся". Ён павярнуѓся да гарылаѓ. "Макс, Тэдзi, якi топча Браѓнсвiл", - адрэзаѓ ён. "Восемдзесят працэнтаѓ для пачаткоѓцаѓ".
  
  Макс ударыѓ Нiка ѓ скiвiцу, а Тэдзi дазволiѓ яму патрапiць у жывот. Калi ён нахiлiѓся наперад, Макс падняѓ калена. На падлозе ён убачыѓ, як яны перанеслi сваю вагу на левую нагу, i падрыхтаваѓся да наступных удараѓ. Ён ведаѓ, што будзе кепска. На iх былi футбольныя буцы.
  Кiраѓнiк 12
  
  Ён перавярнуѓся, з цяжкасцю стаѓ на карачкi, яго галава звiсала да зямлi, як у падбiтай жывёлы. Падлога калацiлася. З ноздраѓ пахла гарачай змазкай. Ён цьмяна ведаѓ, што жывы, але хто ён, дзе i што з iм здарылася, часова не мог успомнiць.
  
  Ён расплюшчыѓ вочы. Лiвень чырвонага болю працяѓ яго чэрап. Ён паварушыѓ рукой. Боль узмацнiлася. Таму ён ляжаѓ нерухома, назiраючы, як перад яго позiркам праносяцца вострыя чырванаватыя фрагменты. Ён падвёѓ вынiкi. Ён адчуваѓ свае ногi i рукi. Ён мог рухаць галавой з боку ѓ бок. Ён бачыѓ металiчную труну, у якой ляжаѓ. Ён чуѓ роѓны роѓ рухавiка.
  
  Ён быѓ у нейкiм якi рухаецца аб'екце. Багажнiк машыны? Не, занадта вялiкi, занадта гладкi. Самалёт. Вось i ѓсё. Ён адчуваѓ слабыя ѓздымы i падзеннi, тое пачуццё бязважкасцi, якое суправаджала палёт.
  
  "Тэдзi, паклапацiся аб нашым сябру", - сказаѓ голас дзесьцi справа ад яго. "Ён iдзе".
  
  Тэдзi. Максiмум. Джонi Хунг Тоѓсты. Цяпер ён вярнуѓся да яго. Тупанне ѓ бруклiнскiм стылi. Восемдзесят працэнтаѓ - самы жорсткi ѓдар, якi можа вытрымаць чалавек, калi не зламаць яго косцi. Лютасць надавала яму сiлы. Ён пачаѓ падымацца на ногi...
  
  Рэзкi боль успыхнуѓ у патылiцы, i ён кiнуѓся наперад у цемру, якая падымалася на яго з падлогi.
  
  Здавалася, што яго няма на iмгненне, але гэта павiнна было працягвацца даѓжэй. Паколькi свядомасць павольна прасочвалася назад, выява штораз, ён выявiѓ, што выйшаѓ з металiчнай труны i сядзеѓ, прышпiлены рамянямi, у нейкiм крэсле ѓсярэдзiне вялiкай шкляной сферы, перавязанай сталёвымi трубамi.
  
  Сфера вiсела на вышынi не менш за пяцьдзесят футаѓ над зямлёй у вялiзным пяшчэрыстым пакоi. Сцены кампутараѓ стаялi ѓздоѓж далёкай сцяны, выдаючы мяккiя музычныя гукi, як дзiцячыя цацкi на ролiках. Над iмi працавалi людзi ѓ белых халатах, падобныя на хiрургаѓ, нацiскаючы перамыкачы, загружаючы шпулькi са стужкай. Iншыя мужчыны ѓ слухаѓках з боѓтаюцца вiдэльцамi стаялi i глядзелi на Нiка. Па краях пакоя стаяла калекцыя дзiѓных на выгляд прылад - якiя верцяцца крэслы, якiя нагадваюць гiганцкiя кухонныя блендеры, нахiльныя сталы, яечныя барабаны дэзарыентацыi, якiя верцяцца па некалькiх восях з фантастычнай хуткасцю, цеплавыя камеры, падобныя на сталёвыя сауны, практыкаваннi аднаколавыя . i дроту.
  
  Адна з фiгур у белых мундзiрах падключыла мiкрафон да пульта перад iм i загаварыла. Нiк пачуѓ, як яго голас, малюсенькi i аддалены, пранiкае ѓ яго вуха. "... Дзякуй за валанцёрства. Iдэя складаецца ѓ тым, каб праверыць, якую вiбрацыю можа вытрымаць чалавечае цела. Высакахуткаснае кручэнне i кулёк пры вяртаннi можа змянiць становiшча чалавека. мужчынская печань цэлых шэсць цаляѓ ..."
  
  Калi б Нiк мог чуць гэтага чалавека, тады, магчыма... "Выцягнiце мяне адсюль!" - зароѓ ён ва ѓсё горла.
  
  "... У бязважкасцi адбываюцца пэѓныя змены", - працягваѓ голас без паѓзаѓ. "Пузы крывi, сценкi вен размякчаюцца. Косцi вылучаюць кальцый у кроѓ. Назiраюцца сур'ёзныя зрухi ва ѓзроѓнi вадкасцi ѓ арганiзме, цяглiцавае паслабленне. Аднак малаверагодна, што вы дасягнеце гэтай кропкi".
  
  Крэсла пачаѓ павольна паварочвацца. Цяпер ён пачаѓ набiраць хуткасць. У той жа час ён пачаѓ разгойдвацца ѓверх i ѓнiз з нарастальнай сiлай. "Памятайце, што вы самi кiруеце механiзмам", - сказаѓ голас у яго вуху. "Гэта кнопка пад указальным пальцам левай рукi. Калi вы адчуеце, што дасягнулi мяжы сваёй цягавiтасцi, нацiснiце яе. Рух спынiцца. Дзякуй
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  зноѓ за валанцёрства. Канец сувязi"
  
  Нiк нацiснуѓ кнопку. Нiчога не здарылася. Крэсла круцiлася ѓсё хутчэй i хутчэй. Вiбрацыi ѓзмацнiлiся. Сусвет ператварыѓся ѓ хаос невыноснага руху. Яго мозг рассыпаѓся пад жахлiвым нацiскам. У яго вушах пачуѓся роѓ, i па-над iм ён пачуѓ яшчэ адзiн гук. Яго ѓласны голас, якi крычыць у агонii супраць разбуральнай трасянiны. Яго палец зноѓ i зноѓ удараѓ па кнопцы, але рэакцыi не было, толькi роѓ у вушах i ѓкусы рамянёѓ, якiя раздзiраюць яго цела на кавалкi.
  
  Яго крыкi ператварылiся ѓ крыкi, паколькi атака на яго пачуццi працягвалася. Ён закрыѓ вочы ад пакут, але гэта не дапамагло. Самi клеткi яго мозгу, цяля крывi, здавалася, пульсавалi, раздзiраючыся ѓ нарастаючым крэшчэнда болю.
  
  Затым, гэтак жа раптоѓна, як i пачаѓшыся, нацiск спынiѓся. Ён расплюшчыѓ вочы, але не ѓбачыѓ змен у залiтай чырвонымi плямамi цемры. Яго мозг стукаѓ усярэдзiне чэрапа, цяглiцы асобы i целы некантралюема дрыжалi. Паступова, пакрысе, яго пачуццi пачалi прыходзiць у норму. Пунсовыя ѓспышкi сталi малiнавымi, затым зялёнымi i знiклi. Фон злiваѓся з iмi ва ѓсё большай лёгкасцi, i скрозь смугу яго сапсаванага зроку ззяла нешта бледнае i нерухомае.
  
  Гэта быѓ твар.
  
  Худы, мёртвы твар з мёртвымi шэрымi вачыма i дзiкiм шрамам на шыi. Рот варухнуѓся. У iм гаварылася: "Ёсць што-небудзь яшчэ, што вы хочаце нам сказаць? Што-небудзь, што вы забылi?"
  
  Нiк пакруцiѓ галавой, i пасля гэтага не было нiчога, акрамя доѓгага, глыбокага апускання ѓ цемру. Ён усплыѓ адзiн раз, ненадоѓга, каб адчуць слабыя ѓзлёты i падзеннi прахалоднай металiчнай падлогi пад сабой i даведацца, што ён зноѓ у паветры; затым цемра распаѓсюдзiлася перад яго позiркам, як крылы вялiкай птушкi, i ён адчуѓ халодны, лiпкi паток паветра на сваiм твары i зразумеѓ, што гэта было - смерць.
  
  * * *
  
  Ён прачнуѓся ад крыку - жахлiвага, нечалавечага крыку з пекла.
  
  Яго рэакцыя была аѓтаматычнай, жывёльнай рэакцыяй на небяспеку. Ён ударыѓ рукамi i нагамi, перакацiѓся налева i прызямлiѓся на ногi ѓ паѓпрыседзе, кольцы яго правай рукi стулiлiся вакол пiсталета, якога там не было.
  
  Ён быѓ голы. I ѓ адзiноце. У спальнi з тоѓстым белым дывановым пакрыццём i атласнай мэбляй колеру Кэлi. Ён глядзеѓ у тым напрамку, адкуль зыходзiѓ шум. Але там нiчога не было. Нiчога, што рухалася ѓнутры цi звонку.
  
  Пазней ранiшняе сонца струменiлася праз арачныя вокны ѓ далёкiм канцы пакоя. Звонку ад спякоты бязвольна вiселi пальмы. Неба за iх межамi было бледным, размытым сiнiм, i святло адбiвалася ад мора асляпляльнымi выблiскамi, як быццам па яго паверхнi гулялi люстэркамi. Нiк асцярожна агледзеѓ ванную i гардэробную. Пераканаѓшыся, што за iм не тоiцца небяспека, ён вярнуѓся ѓ спальню i стаяѓ там, хмурачыся. Усё было вельмi цiха; потым раптоѓна пачуѓся рэзкi iстэрычны крык, якi разбудзiѓ яго.
  
  Ён прайшоѓ праз пакой i паглядзеѓ у акно. Клетка стаяла на тэрасе ѓнiзе. Нiк змрочна ѓсмiхнуѓся. Майна птушка! Ён назiраѓ, як яно скача ѓзад i ѓперад, яго маслянiстае чорнае апярэнне натапырваецца. Пры выглядзе гэтага да яго вярнулася iншая птушка. З iм прыйшоѓ пах смерцi, болi i - у серыi яркiх, вострых як брытва вобразаѓ - усяго, што з iм здарылася. Ён зiрнуѓ на сваё цела. Нi меткi на iм I боль - знiк. Але ён аѓтаматычна скурчыѓся пры думцы аб далейшым пакараннi.
  
  "Новы погляд на катаваннi", - змрочна падумаѓ ён. У два разы больш эфектыѓна старога, таму што вы паправiлiся так хутка. Нiякiх наступстваѓ, акрамя абязводжвання. Ён высунуѓ язык з рота, i тут жа вылiѓся рэзкi прысмак хлоралгiдрату. Гэта прымусiла яго задумацца, як доѓга ён быѓ тут i дзе "тут". Ён адчуѓ рух ззаду сябе i разгарнуѓся, напружыѓшыся, гатовы абараняцца.
  
  "Добрай ранiцы, сэр. Спадзяюся, вам ужо лепш".
  
  Дварэцкi прабiраѓся праз цяжкi белы дыван з падносам у руцэ. Ён быѓ малады i здаровы, з вачыма, падобнымi на шэрыя каменьчыкi, i Нiк заѓважыѓ характэрную выпукласць пад яго курткай. На iм быѓ наплечны рамень. На падносе была шклянка апельсiнавага соку i кашалёк "Мiкi Элгара". "Вы выпусцiлi гэта мiнулай ноччу, сэр", - мякка сказаѓ дварэцкi. "Я думаю, вы выявiце, што ѓсё ёсць".
  
  Нiк прагна выпiѓ сок. "Дзе я?" ён запатрабаваѓ.
  
  Дварэцкi i вокам не мiргнуѓ. "Катай, сэр. Маёнтак Аляксандра Сiмiяна ѓ Палм-Бiч. Мiнулай ноччу вас выкiнула на бераг".
  
  "Выкiнута на бераг!"
  
  "Так, сэр. Баюся, ваш катэр пацярпеѓ крушэнне. Ён сеѓ на мель на рыфе". Ён павярнуѓся, каб пайсцi. "Я скажу мiстэру Сiмiяну, што вы ѓсталi. Ваша адзенне ѓ шафе, сэр. Мы адцiснулi яе, хоць, баюся, салёная вада ёй не дапамагла". Дзверы за iм бясшумна зачынiлiся.
  
  Нiк адкрыѓ кашалёк. Сто дакладных партрэтаѓ Гровера Клiѓленда ѓсё яшчэ былi там. Ён адчынiѓ шафу i выявiѓ, што глядзiць у люстэрка ѓ поѓны рост на ѓнутраным боку дзвярэй. Мiкi Э
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Iгар усё яшчэ быѓ на месцы. Учорашняя "трэнiроѓка" не патрывожыла нiводнага воласа. Калi ён паглядзеѓ на сябе, ён зноѓ адчуѓ захапленне лабараторыяй Рэдактара. Новыя, падобныя на плоць полiэтыленавыя сiлiконавыя маскi могуць быць нязручнымi для нашэння, але яны надзейныя. Iх нельга было выдалiць нiякiмi рухамi, драпiнамi цi размазваннем. Толькi гарачая вада i ноѓ-хаѓ маглi гэта зрабiць.
  
  Ад яго гарнiтура зыходзiѓ слабы пах салёнай вады. Нiк нахмурыѓся, апранаючыся. Дык цi была гiсторыя караблекрушэння праѓдай? Астатняе кашмар? Твар Рыно Тры смутна расплылася ѓ фокусе. Ёсць яшчэ што-небудзь, што вы хочаце нам сказаць? Гэта быѓ стандарт допыту. Яго выкарыстоѓвалi супраць кагосьцi, хто толькi што падышоѓ. Iдэя заключалася ѓ тым, каб пераканаць iх, што яны ѓжо казалi, што засталося запоѓнiць толькi некалькi пунктаѓ. Нiк не збiраѓся паддавацца на гэта. Ён ведаѓ, што не казаѓ. Ён надта доѓга займаѓся гэтым бiзнэсам; яго падрыхтоѓка была занадта стараннай.
  
  У калiдоры знадворку прагрымеѓ голас. Наблiжалiся крокi. Дзверы адчынiлiся, i знаёмая галава белагаловага арла на вялiзных сутулых плячах схiлiлася над ёй. "Ну, мiстэр Эйгар, як вы сябе адчуваеце?" - весела завуркатаѓ Сiмiян. "Гатовы крыху пагуляць у покер? Мой партнёр, мiстэр Тры, сказаѓ мне, што вам падабаецца гуляць па-буйному".
  
  Нiк кiѓнуѓ. "Гэта правiльна"
  
  "Тады прытрымлiвайцеся за мной, мiстэр Элгар, прытрымлiвайцеся за мной".
  
  Сiмiян хутка пакрочыѓ па холе i спусцiѓся па шырокiх усходах, акружанай лiтымi каменнымi калонамi, яго крокi ѓладна звiнелi па iспанскай плiтцы. Нiк рушыѓ услед за iм, яго вочы былi занятыя, яго фатаграфiчная памяць фiксавала кожную дэталь. Яны перасеклi прыёмную першага паверха са столлю вышынёй у дваццаць футаѓ i прайшлi праз шэраг галерэй з пазалочанымi калонамi. Усе карцiны, якiя вiсяць на сценах, былi знакамiтымi, у асноѓным гэта былi карцiны iтальянскай школы Адраджэння, i палiцыя ДКI ва ѓнiформе заѓважыла дзе-нiдзе i выказала здагадку, што гэта арыгiналы, а не адбiткi.
  
  Яны паднялiся па другiх усходах праз падобны на музей пакой, запоѓнены шклянымi скрынямi з манетамi, гiпсам i бронзавымi статуэткамi на пастаментах, i Сiмiян прыцiснуѓ пупок да маленькага Давiда i Галiяфа. Частка сцяны бясшумна адсунулася ѓ бок, i ён жэстам запрасiѓ Нiка ѓвайсцi.
  
  Нiк зрабiѓ гэта i апынуѓся ѓ сырым бетонным калiдоры. Сiмiян прайшоѓ мiма яго, калi панэль зачынiлася. Ён адчынiѓ дзверы.
  
  Пакой быѓ цёмны, напоѓнены цыгарным дымам. Адзiнае святло зыходзiла ад адзiнай лямпачкi з зялёным абажурам, якая вiсела ѓ некалькiх футах над вялiкiм круглым сталом. За сталом сядзелi трое мужчын без рукавоѓ. Адзiн з iх падняѓ вочы. "Ты збiраешся гуляць, чорт вазьмi?" - зароѓ ён Сiмiяну. "Або ты збiраешся блукаць паѓсюль?" Гэта быѓ лысы, каржакаваты мужчына з бледнымi рыбiнымi вачыма, якiя зараз звярнулiся да Нiку i на iмгненне спынiлiся на яго твары, як быццам спрабуючы знайсцi месца, каб уставiць яго.
  
  "Мiкi Элгар, Джэксанвiл, - сказаѓ Сiмiян. "Ён збiраецца сесцi ѓ руку".
  
  "Не, пакуль мы тут не скончым, сябар", - сказаѓ Рыбiн вока. "Вы." Ён паказаѓ на Нiка. "Рухайся туды i трымай сваю пастку зачыненай".
  
  Нiк зараз яго пазнаѓ. Iрвiн Спанг са старога натоѓпу Sierra Inn, якi славiѓся адным з кiраѓнiкоѓ Syndicate, разрослай агульнанацыянальнай злачыннай арганiзацыi, якая дзейнiчае на ѓсiх узроѓнях бiзнесу: ад гандлёвых аѓтаматаѓ i лiхвяроѓ да фондавага рынку i палiтыкi Вашынгтона.
  
  "Я думаѓ, ты будзеш гатовы да перапынку", - сказаѓ Сiмiян, сядаючы i беручы свае карты.
  
  Таѓстун побач са Спангам засмяяѓся. Гэта быѓ сухi смех, ад якога дрыжалi яго вялiкiя скiвiцы. Яго вочы былi незвычайна маленькiмi i моцна прыкрытымi. Па яго твары струменiѓся пот, i ён правёѓ скручанай насоѓкай унутры каѓняра. "Мы зробiм перапынак, Алекс, не хвалюйся", - хрыпла прахрыпеѓ ён. "Хутчэй, як мы вас выцiснулi дасуха".
  
  Голас быѓ для Нiка гэтак жа знаёмы, як i яго ѓласны. Чатырнаццаць дзён, калi ён выступаѓ перад камiтэтам Сената па пятай папраѓцы дзесяццю гадамi раней, зрабiѓ яго такiм жа вядомым, як голас Дональда Дака, на якi ён груба нагадваѓ. Сэм "Бранко" Бароне - iншы рэжысёр Сiндыката, вядомы як The Enforcer.
  
  Нiк сабраѓ слiну ѓ роце. Ён пачаѓ думаць, што ён у бяспецы, што маскарад спрацаваѓ. Яны не зламалi яго, яны не ѓпалi на маску Элгара. Ён нават прадставiѓ сябе якiя выходзяць з гэтага пакоя. Цяпер ён ведаѓ, што гэтага нiколi не адбудзецца. Ён бачыѓ "Iнфарсера", чалавека, якога звычайна лiчылi мёртвым або якi хаваецца ѓ сваiм родным Тунiсе. Ён бачыѓ Iрвiна Спанга ѓ яго кампанii (сувязь, якую федэральны ѓрад нiколi не мог даказаць), i ён бачыѓ абодвух мужчын у адным пакоi з Алексам Сiмiянам - вiдовiшча, якое зрабiла Нiка самым важным сведкам у крымiнальнай гiсторыi ЗША.
  
  "Давай пагуляем у покер", - сказаѓ чацвёрты мужчына за сталом. Гэта быѓ фарсiсты загарэлы тыпаж з Мэдысан-авеню. Нiк пазнаѓ яго па слуханнях у Сенаце. Дэйв Роска, вядучы юрыст Сiндыката.
  
  Нiк глядзеѓ, як яны гуляюць. Бронка прайшоѓ чатыры раздачы запар, а потым атрымаѓ трох дам. Ён адчынiѓ, пацягнуѓ, але не стаѓ лепш, i вылез. Сiмiян выйграѓ з дзвюма парамi, i Бранко паказаѓ свае першыя пазiцыi. Спанг ѓтаропiѓся на прывiтанне
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  м. "Што, Сэм?" - прарычэѓ ён. "Табе не падабаецца перамагаць? Цябе адолелi дублёры Алекса".
  
  Бронка змрочна ѓсмiхнуѓся. "Было недастаткова для маiх грошай", - прахрыпеѓ ён. "Я хачу вялiкi, калi злаѓлю сумачку Алекса".
  
  Сiмiян нахмурыѓся. Нiк адчуѓ напружанне вакол стала. Спанг павярнуѓся на крэсле. "Гэй, Рэд", - прахрыпеѓ ён. "Давай падыхаем паветрам".
  
  Нiк павярнуѓся, здзiѓлены, убачыѓшы ѓ цёмным пакоi яшчэ трох фiгур. Адзiн з iх быѓ мужчынам у акулярах i з зялёным казырком для вачэй. Ён сядзеѓ за сталом у цемры, а перад iм стаяла падлiковая машына. Iншымi былi Рына Тры i Клiнт Сэндс, кiраѓнiк палiцыi GKI. Сэндс устаѓ i нацiснуѓ выключальнiк. Сiняя смуга пачала паднiмацца да столi, затым знiкла, уцягнуѓшыся ѓ адтулiну выцяжной вентыляцыi. Рино Тры сядзеѓ, паклаѓшы рукi на спiнку крэсла, i глядзеѓ на Нiка з лёгкай усмешкай на вуснах.
  
  Бронка прапусцiѓ яшчэ дзве цi тры рукi, затым ён убачыѓ стаѓку ѓ тысячу даляраѓ i павысiѓ яе на тую ж суму, на якую зраѓнавалi Спанг i Дэйв Роска, а Сiмiян падняѓ тысячу. Бронка падняѓ два G. Дэйв Роска згарнуѓ, i Спанг ѓбачыѓ. Сiмiян даѓ яму яшчэ адну G. Падобна, Бранко чакаѓ менавiта гэтага. "Ха!" Ён уставiѓ чатыры G.
  
  Спанг адступiѓ, i Сiмiян ледзяным позiркам паглядзеѓ на Бранко. Бронка ѓхмыльнуѓся яму. Усе ѓ пакоi пачалi затрымлiваць дыханне.
  
  "Не", - змрочна сказаѓ Сiмiян i кiнуѓ свае карты. "Я не збiраюся быць уцягнутым у гэта".
  
  Бронка расклаѓ свае карты. Лепшае, што ѓ яго было, - гэта высокая дзясятка. Выраз твару Сiмiяна быѓ змрочны i гнеѓны. Бронка пачаѓ смяяцца.
  
  Раптам Нiк зразумеѓ, што ён задумаѓ. Ёсць тры спосабы гуляць у покер, i Бранко гуляѓ трэцiм - супраць чалавека, якi больш за ѓсiх прагне перамогi. Ён той, хто звычайна перайграе. Неабходнасць перамагаць закрывае яго поспех. Раззлавайце яго, i ён мёртвы.
  
  "Што гэта значыць, Сiднэй?" - Прахрыпеѓ Бранко, выцiраючы слёзы смеху з вачэй.
  
  Чалавек за лiчыльным аѓтаматам уключыѓ святло i звёѓ у таблiцу некаторыя лiчбы. Ён адарваѓ стужку i працягнуѓ Рино. "Гэта на дванаццаць сотняѓ G менш, чым ён вiнаваты вам, мiстэр Бi, - сказаѓ Рино.
  
  "Мы дабiраемся да мэты", - сказаѓ Бранко. "Да 2000 года мы паселiмся".
  
  "Добра, я сыходжу", - сказаѓ Дэйв Роско. "Я павiнен расцерцi ногi".
  
  "Чаму б нам усiм не зрабiць перапынак?" - сказаѓ Спанг. "Дай Алексу шанец наскрэбцi крыху грошай". Ён кiѓнуѓ у бок Нiка. "Ты прыйшоѓ якраз своечасова, прыяцель".
  
  Трое з iх выйшлi з пакоя, i Сiмiян паказаѓ на крэсла. "Ты хацеѓ дзеянняѓ", - сказаѓ ён Нiку. "Сядзець." Reno Tree i Red Sands выйшлi з ценю i селi на крэслы па абодва бакi ад яго. "Ten G - гэта чып. Ёсць пярэчаннi?" Нiк пакруцiѓ галавой. "Тады справа".
  
  Праз дзесяць хвiлiн яго вычысцiлi. Але нарэшце ѓсё стала зразумела. Усе якiя адсутнiчаюць ключы былi там. Усе адказы, якiя ён шукаѓ, нават не ведаючы пра гэта.
  
  Была толькi адна праблема - як сысцi з гэтымi ведамi i жыць. Нiк вырашыѓ, што прамы падыход лепш. Ён адсунуѓ крэсла i ѓстаѓ. "Ну вось i ѓсё, - сказаѓ ён. "Я спушчаны. Думаю, я пайду".
  
  Сiмiян нават не зiрнуѓ. Ён быѓ занадта заняты падлiкам Клiѓлендаѓ. "Вядома", - сказаѓ ён. "Рады, што ты села. Калi захочаш кiнуць яшчэ адзiн вузельчык, звяжыцеся са мной. Рино, Рэд, праводзь яго".
  
  Яны праводзiлi яго да дзвярэй i зрабiлi гэта - лiтаральна.
  
  Апошняе, што ѓбачыѓ Нiк, - гэта рука Рино, хутка якая павярнулася да яго галаве. Было кароткачасовае адчуванне ванiтнага болю, а затым цемры.
  Кiраѓнiк 13
  
  Ён быѓ там, чакаѓ яго, калi ён павольна прыходзiѓ у прытомнасць. Адна адзiная думка, якая асвяцiла яго мозг адчуваннем, амаль фiзiчным - уцёкi. Яму прыйшлося бегчы.
  
  На гэтым збор iнфармацыi быѓ завершаны. Нетутэйша час дзейнiчаць.
  
  Ён ляжаѓ зусiм нерухома, дысцыплiнаваны трэнiроѓкай, якая адбiлася нават у яго спячым розуме. У цемры яго пачуццi выцягнулi шчупальцы. Яны распачалi павольнае, метадычнае даследаванне. Ён ляжаѓ на драѓляных дошках. Было холадна, сыра, скразняком. У паветры стаяѓ марскi пах. Ён чуѓ слабы стук вады па палях. Яго шостае пачуццё падказвала яму, што ён знаходзiцца ѓ нейкiм пакоi, не вельмi вялiкi.
  
  Ён далiкатна напружыѓ мышцы. Ён не быѓ звязаны. Павекi яго вачэй расхiнулiся гэтак жа рэзка, як аканiцы фотаапарата, але нiводнае вока не глядзеѓ у адказ. Было цёмна - ноч. Ён прымусiѓ сябе ѓстаць. Месячнае святло бледна прасочвалася праз акно злева. Ён падняѓся на ногi i падышоѓ да яго. Рама была прыкручана да молдынгу. Упоперак яго былi iржавыя рашоткi. Ён мякка падышоѓ да дзвярэй, спатыкнуѓся аб незамацаваную дошку i ледзь не звалiѓся. Дзверы былi зачынены. Ён быѓ самавiты, старамодны. Ён мог паспрабаваць штурхнуць яго, але ведаѓ, што шум прымусiць iх бегчы.
  
  Ён вярнуѓся i стаѓ на каленi ля незамацаванай дошкi. Гэта быѓ памер два на шэсць, прыѓзняты на паѓдзюйма на адным канцы. Ён знайшоѓ зламаны мятлу ѓ цемры паблiзу i апрацаваѓ дошку далей. Яна праходзiла ад сярэдзiны паверха да лiштвы. Яго рука намацала бен
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  на iм, наткнуѓшыся на друз. Нiчога болей. А яшчэ лепш тое, што шчылiна пад падлогай i тое, што выглядала як столь iншага пакоя ѓнiзе, была даволi глыбокай. Досыць глыбока, каб схаваць чалавека.
  
  Ён пайшоѓ на працу, настроiѓшы частку свайго розуму на вонкавыя шумы. Яму прыйшлося прыпадняць яшчэ дзве дошкi, перш чым ён змог праслiзнуць пад iмi. Гэта было зацесна, але ён справiѓся. Затым яму прыйшлося апусцiць дошкi, пацягнуѓшы за адчыненыя цвiкi. Дзюйм за дзюймам яны спускалiся, але не маглi прыцiснуцца да падлогi. Ён спадзяваѓся, што гэтае ѓзрушэнне перашкодзiць уважлiваму агляду пакоя.
  
  Лежачы ѓ цеснаце цемры, ён думаѓ аб гульнi ѓ покер i роспачы, з якiм Сiмiян гуляѓ яго рукой. Гэта было больш, чым проста гульня. Кожны ход карт быѓ амаль пытаннем жыцця i смерцi. Адзiн з найбагацейшых людзей у свеце - але ён прагнуѓ бездапаможных сотняѓ G Нiка запалам, спароджанай не прагнасцю, а адчаем. Магчыма нават страх...
  
  Думкi Нiка былi перапынены гукам ключа, якi паварочваецца ѓ замку. Ён слухаѓ, мышцы напружаны, гатовыя да дзеяння. На iмгненне наступiла цiшыня. Затым ногi рэзка скрэблi па драѓлянай падлозе. Яны пабеглi па калiдоры звонку i спусцiлiся па лесвiцы. Яны ненадоѓга спатыкнулiся, паправiлiся. Недзе ѓнiзе грукнулi дзверы.
  
  Нiк прыѓзняѓ маснiчыны. Ён выслiзнуѓ з-пад iх i ѓскочыѓ на ногi. Дзверы стукнулiся аб сцяну, калi ён яе расчынiѓ. Затым ён быѓ на чале лесвiцы, спускаѓся па ёй вялiкiмi скачкамi, па тры за раз, не турбуючыся аб шуме, таму што гучны, панiчны голас Тэдзi па тэлефоне заглушыѓ яго.
  
  "Я не жартую, чорт вазьмi, ён пайшоѓ", - крычала гарыла ѓ муштук. "Прывядзi сюды хлопцаѓ - хутка". Ён кiнуѓ трубку, павярнуѓся, i нiжняя палова яго асобы практычна адвалiлася. Нiк iрвануѓ наперад з апошняга кроку, пальцы правай рукi напружылiся i напружылiся.
  
  Рука гарылы стукнула яго па плячы, але завагалася ѓ паветры, калi пальцы No 3 пагрузiлiся ѓ яго дыяфрагму крыху нiжэй грудзiны. Тэдзi стаяѓ, расставiѓшы ногi i раскiнуѓшы рукi, усмоктваючы кiсларод, а Нiк сцiснуѓ далонь у кулак i ѓдарыѓ яго. Ён пачуѓ, як зламалiся зубы, i мужчына ѓпаѓ на бок, стукнуѓся аб падлогу i замёр. Кроѓ цякла з яго рота. Нiк нахiлiѓся над iм, выцягнуѓ "Смiт i Вессан тэр'ер" з кабуры i кiнуѓся да дзвярэй.
  
  Дом адрэзаѓ яго ад шашы, i з гэтага напрамку па тэрыторыi раздалiся крокi. Мiма яго вуха прагрымеѓ стрэл. Нiк павярнуѓся. Ён убачыѓ грувасткi цень лодачнай хаткi на краi хвалялома прыкладна за дзвесце ярдаѓ ад яго. Ён накiраваѓся да яго, нiзка прыгнуѓшыся i выгiнаючыся, як быццам бег па полi бiтвы.
  
  З параднага ѓваходу выйшаѓ мужчына. Ён быѓ у форме i з вiнтоѓкай. "Спынiце яго!" - крыкнуѓ голас ззаду Нiка. Ахоѓнiк ДКI пачаѓ паднiмаць вiнтоѓку. S&W двойчы ѓздрыгнуѓ у руцэ Нiка з ровам, i чалавек рэзка разгарнуѓся, вiнтоѓка вылецела з яго рук.
  
  Рухавiк катэры ѓсё яшчэ быѓ цёплым. Ахоѓнiк, вiдаць, толькi што вярнуѓся з патруля. Нiк адкiнуѓ i нацiснуѓ кнопку стартара. Рухавiк адразу загарэѓся. Ён шырока адкрыѓ дросельную засланку. Магутная лодка з ровам вылецела з элiнгi i перасекла залiѓ. Ён бачыѓ малюсенькiя бруi, якiя падымалiся са спакойнай залiтай месячным святлом паверхнi перад сабой, але не чуѓ стрэлаѓ.
  
  Наблiзiѓшыся да вузкага ѓваходу ѓ хвалярэз, ён прыслабiѓ дросель i павярнуѓ штурвал налева. Манеѓр акуратна перанёс яго. Звонку ён цалкам павярнуѓ кола, i ахоѓныя камянi хвалялома апынулiся памiж iм i маёнткам малпаѓ. Затым ён зноѓ шырока адкрыѓ дросель i накiраваѓся на поѓнач, да далёкiх мiгатлiвых агнёѓ пляжу Рыѓера.
  
  * * *
  
  "Сiмiян па вушы ѓ гэтым, - сказаѓ Нiк, - i дзейнiчае праз Reno Tree i Bali Hai. I ёсць сёе-тое яшчэ. Я думаю, што ён зламаны i звязаны з Сiндыкатам".
  
  Наступiла кароткае маѓчанне, а затым з караткахвалевага дынамiка ѓ пакоi 1209 гасцiнiцы "Блiзняты" раздаѓся голас Хоука. "Вы цалкам маглi мець рацыю, - сказаѓ ён. "Але з аператарам такога тыпу дзяржаѓным бухгалтарам спатрэбiлася б дзесяць гадоѓ, каб даказаць гэта. Фiнансавая iмперыя Сiмiяна - гэта лабiрынт складаных транзакцый..."
  
  "Большасць з iх нiчога не варта", - скончыѓ Нiк. "Гэта папяровая iмперыя; я ѓ гэтым перакананы. Найменшы штуршок можа зрынуць яе".
  
  "Гэта насмешка з тым, што адбылося тут, у Вашынгтоне, - задуменна сказаѓ Хоук. Учора днём сенатар Кентон нанёс скрышальную атаку на Connelly Aviation. Ён казаѓ аб пастаянных адмовах кампанентаѓ, каштарысных выдатках, якiя выраслi ѓтрая, i аб бяздзейнасцi кампанii ѓ пытаннях бяспекi i на паслугi кампанii на пытаннi бяспекi". Месяцу. замест." Хоук замоѓк. "Вядома, усё на Капiталiйскiм узгорку ведаюць, што Кентон знаходзiцца ѓ задняй кiшэнi вестыбюля GKI, але ѓ яго гаворкi ёсць ша
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  дрэнна разумее грамадскi давер. Акцыi Connelly ѓчора рэзка ѓпалi на Уол-стрыт ".
  
  "Гэта ѓсе лiчбы, - сказаѓ Нiк." Сiмiян адчайна хоча атрымаць кантракт з "Апалонам". Гаворка iдзе пра дваццаць мiльярдаѓ долараѓ. Гэта сума, якая яму, вiдавочна, патрэбная, каб вярнуць свае ѓладаннi".
  
  Хоук памаѓчаѓ, задумаѓшыся. Затым ён сказаѓ: "Ёсць адна рэч, якую мы змаглi праверыць. Рына Тры, маёр Солiтц, Джонi Хунг Фат i Сiмiян служылi ѓ адным лагеры для японскiх ваеннапалонных на Фiлiпiнах падчас вайны. Тры i кiтаец змяшалiся ѓ Фальшывая iмперыя Сiмiяна, i я амаль упэѓнены, шантажаваны Сiмiянам, калi ён быѓ яму патрэбен.
  
  "I мне яшчэ трэба праверыць Хунг Фата", - сказаѓ Нiк. "Я малюся, каб ён зайшоѓ у тупiк, што ён не ѓяѓляе сувязi з Пекiнам. Я звяжуся з вамi, як толькi даведаюся".
  
  "Лепш паспяшайся, N3. Час сыходзiць", - сказаѓ Хоук. "Як вы ведаеце," Фенiкс-Адзiн "павiнен стартаваць праз 27 гадзiн".
  
  Словы запатрабавалiся некалькi секунд, каб усвядомiць. "Дваццаць сем!" - Усклiкнуѓ Нiк. "Пяцьдзесят адзiн, цi не так?" Але Хоѓк ужо падпiсаѓ кантракт.
  
  "Вы недзе страцiлi дваццаць чатыры гадзiны", - сказаѓ Хэнк Петэрсан, якi сядзеѓ насупраць Нiка i слухаѓ. Ён зiрнуѓ на гадзiннiк. "Цяпер 15:00. Ты патэлефанаваѓ мне з Рыѓера-Бiч ѓ 2:00 ночы i сказаѓ, каб я цябе заехаѓ. У той час цябе не было 51 гадзiну".
  
  Гэтыя дзве паездкi на самалёце, падумаѓ Нiк, тыя катаваннi. Гэта адбылося там. Страчаны цэлы дзень ...
  
  Тэлефон зазванiѓ. Ён падняѓ яго. Гэта была Джой Сан. "Паслухай, - сказаѓ Нiк, - мне шкада, што я не тэлефанаваѓ табе, я быѓ..."
  
  "Вы нейкi агент, - напружана перапынiла яна, - i я так разумею, вы працуеце на ѓрад ЗША. Так што я павiнен вам сёе-тое паказаць. Цяпер я на працы - у Медыцынскiм цэнтры НАСА. Цэнтр на востраве Мэрыт. Цi можаце вы адразу перайсцi сюды?"
  
  "Калi вы дасце мне дазвол у варот", - сказаѓ Нiк. Доктар Сун сказаѓ, што яна будзе, i павесiѓ трубку. "Лепш прыбяры радыё, - сказаѓ ён Петэрсану, - i пачакай мяне тут. Я ненадоѓга".
  
  * * *
  
  "Гэта адзiн з iнжынераѓ-iнструктараѓ", - сказала доктар Сун, ведучы Нiка па антысептычным калiдоры Медыцынскага корпуса. "Ён быѓ дастаѓлены сёння ранiцай, бязладна мармычучы аб тым, што Phoenix One абсталяваны спецыяльнай прыладай, якое паставiць яго пад знешнi кантроль у момант запуску. Усе тут звярталiся з iм як з вар'ятам, але я падумаѓ, вы павiнны яго ѓбачыць, пагавары з iм ... на ѓсялякi выпадак ".
  
  Яна адчынiла дзверы i адышла ѓ бок. Увайшоѓ Нiк. Шторы былi зашмаргнуты, i медсястра стаяла каля ложка, вымяраючы пульс пацыента. Нiк паглядзеѓ на мужчыну. Яму было за сорак, ён рана пасiвеѓ. На пераноссi вiдаць былi сляды ад зашчымлення ачкоѓ. Медсястра сказала: "Ён зараз адпачывае. Доктар Данлэп зрабiѓ яму ѓкол".
  
  Джой Сан сказала: "Гэта ѓсё". I калi дзверы за медсястрой зачынiлiся, яна прамармытала: "Чорт пабяры", i схiлiлася над мужчынам, прымушаючы яго адкрыць павекi. Вучнi плавалi ѓ iх, расфакусаваѓшыся. "Ён не зможа зараз нам нiчога сказаць".
  
  Нiк працiснуѓся мiма яе. "Гэта тэрмiнова." Ён прыцiснуѓ палец да нерва ѓ скронi мужчыны. Боль прымусiѓ яго вочы адкрыць. Здавалася, гэта на iмгненне ажывiла яго. "Што гэта за сiстэма навядзення Phoenix One?" - Запатрабаваѓ адказу Нiк.
  
  "Мая жонка..." - прамармытаѓ мужчына. "У iх ёсць мая... жонка i дзецi... Я ведаю, што яны памруць... але я не магу працягваць рабiць тое, што яны ад мяне жадаюць..."
  
  Зноѓ жонка i дзецi. Нiк агледзеѓ пакой, убачыѓ насценны тэлефон i хутка падышоѓ да яго. Ён набраѓ нумар гасцiнiцы "Блiзняты". Было сёе-тое, што Петэрсан сказаѓ яму па дарозе з Рыѓера-Бiч, нешта пра гэты аѓтобус з утрыманцамi НАСА, якi разбiѓся... Ён быѓ так заняты, спрабуючы высветлiць фiнансавае становiшча Сiмiяна, што ён толькi напалову слухаѓ "Пакой Дванаццаць" -о-дзевяць перайшоѓ. "Не маглi б вы праверыць пакой дванаццаць-дзевяць?" - сказаѓ Павiнен быць адказ.
  
  "Гэта мiстэр Хармон?" Дзяжурны служачы выкарыстаѓ iмя, пад якiм зарэгiстраваѓся Нiк. Нiк сказаѓ, што гэта так. "Вы шукаеце мiстэра Пiрса?" Гэта было прычыненне Петэрсана. Нiк сказаѓ, што быѓ. "Баюся, вы проста засумавалi па iм", - сказаѓ клерк. "Ён пайшоѓ некалькi хвiлiн таму з двума палiцыянтамi".
  
  "Зялёная форма, белыя ахоѓныя шлемы?" - сказаѓ Нiк напружаным голасам.
  
  "Верна. Сiлы GKI. Ён не сказаѓ, калi вернецца. Магу я прыняць? .."
  
  Нiк кiнуѓ трубку. Яны схапiлi яго.
  
  I з-за ѓласнай нядбайнасцi Нiка. Яму трэба было змянiць штаб пасля таго, як кут Кенды Свiт ѓзарваѓся яму ѓ твар. Аднак, спяшаючыся давесцi справу да канца, ён забыѓся гэта зрабiць. Яна вызначыла яго месцазнаходжанне для супернiка, i яны паслалi каманду зачысткi. Вынiк: у iх быѓ Петэрсан i, магчыма, радыёсувязь з AX.
  
  Джой Сан назiрала за iм. "Гэта была сiла GKI, якую вы толькi што апiсалi", - сказала яна. "Яны трымалi cl
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  апошнiя некалькi дзён за мной сочаць, сочаць за мной на працу i з працы. Я проста размаѓляѓ з iмi. Яны жадаюць, каб я заехаѓ у штаб па дарозе дадому. Яны сказалi, што жадаюць мне задаць некалькi пытанняѓ. Цi павiнен я iсцi? Яны працуюць з вамi над гэтай справай? "
  
  Нiк пакруцiѓ галавой. "Яны на другiм баку".
  
  На яе твары прамiльгнула трывога. Яна паказала на мужчыну ѓ ложку. "Я расказала iм пра яго", - прашаптала яна. "Спачатку я не мог цябе дастаць, таму патэлефанаваѓ iм. Я хацеѓ даведацца пра яго жонку i дзяцей..."
  
  "I яны сказалi табе, што з iмi ѓсё ѓ парадку", - скончыѓ за яе Нiк, адчуваючы, як лёд раптам сцякае па яго плячах i кончыках пальцаѓ. "Яны сказалi, што знаходзяцца ѓ Медыцынскiм iнстытуце GKI у Маямi i таму ѓ поѓнай бяспецы".
  
  "Так, менавiта так..."
  
  "А зараз слухайце ѓважлiва", - умяшаѓся ён i пачаѓ апiсваць вялiкi пакой, запоѓнены кампутарамi i прыладамi для касмiчных выпрабаванняѓ, у якой яго катавалi. "Вы калi-небудзь бачылi цi бывалi ѓ такiм месцы?"
  
  "Так, гэта верхнi паверх Медыцынскага iнстытута ДКI", - сказала яна. "Секцыя аэракасмiчных даследаванняѓ".
  
  Ён быѓ асцярожны, каб нiшто не адбiвалася на яго твары. Ён не хацеѓ, каб дзяѓчына запанiкавала. "Табе лепш пайсцi са мной", - сказаѓ ён.
  
  Яна выглядала здзiѓленай. "Куды?"
  
  "Маямi. Я думаю, мы павiнны даследаваць гэты Медыцынскi iнстытут. Вы ведаеце, што рабiць унутры. Вы можаце мне дапамагчы".
  
  "Можна спачатку зайсцi да мяне? Я хачу сёе-тое купiць".
  
  "Няма часу", - адказаѓ ён. Яны будуць чакаць iх там. Какава-Бiч апынуѓся ѓ руках ворага.
  
  "Мне давядзецца пагаварыць з дырэктарам праекта". Яна пачала сумнявацца. "Я зараз на дзяжурстве, калi пачаѓся зваротны адлiк".
  
  "Я б не стаѓ гэтага рабiць", - спакойна сказаѓ ён. Вораг таксама пракраѓся ѓ НАСА. "Вам давядзецца паверыць у маё меркаванне, - дадаѓ ён, - калi я скажу, што лёс Phoenix One залежыць ад таго, што мы зробiм у наступныя некалькi гадзiн".
  
  Лёс не толькi месяцовага карабля, але ён не хацеѓ удавацца ѓ падрабязнасцi. Яму вярнулася пасланне Петэрсана: у iм удзельнiчалi жанчыны i дзецi, якiя пацярпелi ѓ аѓтакатастрофе, якiя зараз знаходзяцца ѓ заложнiках у Медыцынскiм цэнтры GKI. Петэрсан праверыла працу сваiх мужоѓ у НАСА i выявiла, што ѓсе яны працавалi ѓ адным падраздзяленнi - электронным упраѓленнi.
  
  У зачыненым пакоi было невыносна горача, але гэта быѓ выпадковы вобраз, з-за якога на лбе Нiка выступiѓ пот. Выява трохступенiстага Сатурна 5, якi ѓзлятае, а затым злёгку вагаецца, калi вонкавы кантроль узяѓ на сябе кiраванне, накiроѓваючы яго карысную нагрузку ѓ шэсць мiльёнаѓ галёнаѓ лёгкаѓзгаральнай газы i вадкага кiслароду да новай мэты - Маямi.
  Кiраѓнiк 14
  
  Дзяжурны стаяѓ ля адчыненых дзвярэй Lamborghini, чакаючы кiѓка метрдатэля.
  
  Ён гэтага не зразумеѓ.
  
  Твар Дона Лi выглядала "безумоѓна", калi Нiк Картэр выйшаѓ з ценю ѓ круг святла пад падстрэшкам тратуара Bali Hai. Нiк павярнуѓся, сашчапiѓшы сваю руку з рукой Джой Сан, дазваляючы Лi добра яе разглядзець. Манеѓр падзейнiчаѓ жаданы эфект. Вочы Лi на iмгненне спынiлiся ѓ няѓпэѓненасцi.
  
  Двое з iх рушылi на яго. Сёння ѓвечар твар N3 было яго ѓласным, як i смяротныя атрыбуты, якiя ён насiѓ з сабой: Вiльгельмiна ѓ зручнай кабуры на талii, Х'юга, у ножнах у дзюймах над яго правым запясцем, i П'ер з некалькiмi блiжэйшымi сваякамi, утульна ѓладкавалiся ѓ паясной.
  
  Лi зiрнуѓ на блакнот, якi трымаѓ у руцэ. "Iмя, сэр?" Гэта было непатрэбнай справай. Ён добра ведаѓ, што гэтага iмя няма ѓ ягоным спiсе.
  
  "Хармон", - сказаѓ Нiк. "Сэм Хармон".
  
  Адказ прыйшоѓ iмгненна. "Не веру, што бачу ..." Х'юга выслiзнуѓ з свайго сховiшча, вастрыё яго злоснага ляза ледасека абмацала жывот Лi. "А, так, вось яно", - выдыхнуѓ метрдатэль, з усiх сiл спрабуючы здушыць дрыготку ѓ голасе. "Мiстэр i мiсiс Хэнан". Суправаджаючы сеѓ за руль Ламбарджынi i разгарнуѓ яго на паркоѓку.
  
  "Пойдзем да цябе ѓ офiс", - прахрыпеѓ Нiк.
  
  "Сюды, сэр". Ён правёѓ iх праз фае, мiма гардэробнай, пстрыкнуѓшы пальцамi памагатаму капiтана. "Ландзi, займi дзверы".
  
  Калi яны рухалiся ѓздоѓж банкетак з леапардавымi палоскамi, Нiк прамармытаѓ Лi на вуха: "Я ведаю аб двухбаковых люстэрках, сябар, так што не спрабуй нiчога рабiць. Дзейнiчай натуральна - як быццам ты паказваеш нам стол".
  
  Офiс знаходзiѓся ѓ задняй частцы, ля службовага ѓваходу. Лi адчынiѓ дзверы i адышоѓ у бок. Нiк пакруцiѓ галавой. "Спачатку ты." Метрдатэль пацiснуѓ плячыма i ѓвайшоѓ, i яны пайшлi за iм. Вочы Нiка прабеглiся па пакоi, шукаючы iншыя ѓваходы, што-небудзь падазронае цi патэнцыйна небяспечнае.
  
  Гэта быѓ "выставачны" офiс, у якiм вялася законная дзейнасць Bali Hai. На падлозе быѓ белы дыван, чорная скураная канапа, выгнуты стол з мабiльным тэлефонам Колдэра над iм i шкляны часопiсны столiк адвольнай формы перад канапай.
  
  Нiк замкнуѓ за сабой дзверы i прыхiнуѓся да яе. Яго погляд вярнуѓся да канапы. Вочы Джой Сан прасачылi за iм, i яна пачырванела. Гэта была канапа знакамiтасцяѓ, Хавiн.
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  г гуляе дапаможную ролю ѓ цяпер вядомага парнаграфiчнага фота.
  
  "Што ты хочаш?" запатрабаваѓ Дон Лi. "Грошы?"
  
  Нiк перасек пакой хуткiм халодным ветрам. Перш чым Лi паспеѓ рушыць з месца, Нiк нанёс хуткi ѓдар левай касой па горле рабром рукi. Калi Лi склаѓся напалову, ён дадаѓ два жорсткiх кручка - левы i правы - да свайго сонечнага спляцення. Гаваец упаѓ наперад, i Нiк падняѓ калена. Мужчына ѓпаѓ, як мяшок са сланцам. "Такiм чынам, - сказаѓ N3. "Я хачу атрымаць адказы, а час сыходзiць". Ён пацягнуѓ Лi да канапы. "Выкажам здагадку, я ведаю ѓсё пра Джонi Хунг Фатэ, Рино Тры i аперацыi, якую вы тут праводзiце. Пачнём з гэтага".
  
  Лi пакруцiѓ галавой, спрабуючы яе растлумачыць. Кроѓ зрабiла цёмныя выгiнальныя лiнii на падбародку. "Я пабудаваѓ гэтае месца з нiчога", - глуха сказаѓ ён. "Я быѓ рабом дзень i ноч, уклаѓ у яго ѓсе свае грошы. У вынiку, я дасягнуѓ таго, чаго жадаѓ, - а потым страцiѓ". Яго твар скрывiѓся. "Азартныя гульнi. Я заѓсёды любiѓ гэта. Я залез у даѓгi. Мне прыйшлося прыцягнуць iншых людзей".
  
  "Сiндыкат?"
  
  Цi кiѓнуѓ. "Яны дазволiлi мне застацца ѓ якасцi намiнальнага ѓладальнiка, але гэта iх праца. Абсалютна дакладна. У мяне няма права голасу. Вы бачылi, што яны зрабiлi з гэтым месцам".
  
  "У тым сакрэтным офiсе ззаду, - сказаѓ Нiк, - я знайшоѓ мiкракропкi i фотаапаратуру, якiя паказвалi на сувязь з Чырвоным Кiтаем. У гэтым ёсць што-небудзь?"
  
  Цi пакруцiѓ галавой. "Гэта проста нейкая гульня, у якую яны гуляюць. Я не ведаю чаму - яны мне нiчога не гавораць".
  
  "А як наконт Хун Фата? Цi ёсць магчымасць, што ён можа быць чырвоным агентам?"
  
  Цi засмяяѓся, затым сцiснуѓ скiвiцу ад раптоѓнага болю. "Джонi строга капiталiст", - сказаѓ ён. "Ён махляр, даверлiвы чалавек. Яго спецыялiзацыя - скарб Чан Кайшы. Ён, павiнна быць, прадаѓ яму пяць мiльёнаѓ карт у кожным кiтайскiм квартале вялiкага горада".
  
  "Я хачу пагаварыць з iм", - сказаѓ Нiк. "Паклiч яго сюды".
  
  "Я ѓжо тут, мiстэр Картэр".
  
  Нiк павярнуѓся. Плоскi ѓсходнi твар быѓ абыякавым, амаль нудным. Адна рука зацiснула рот Джой Сан, iншая трымала выкiдны нож. Кончык упiраѓся ѓ яе сонную артэрыю. Ад найменшага руху ён працяѓ яе. "Вядома, мы праслухоѓвалi i офiс Дона Лi". Губы Хун Фата ѓсмiхнулiся. "Вы ведаеце, якiмi хiтрымi могуць быць мы, жыхары Усходу".
  
  Ззаду яго стаяѓ Рына-Тры. У тым, што здавалася цвёрдай сцяной, зараз былi дзверы. Цёмны гангстэр з воѓчым тварам павярнуѓся i зачынiѓ дзверы за сабой. Дзверы сядзелi так заподлицо са сцяной, што на адлегласцi больш фута не было вiдаць нi лiнii, нi разрыву шпалер. Аднак унiзе ѓ лiштвы злучэнне не было такiм iдэальным. Нiк праклiнаѓ сябе за тое, што не заѓважыѓ тонкай вертыкальнай лiнii на белай фарбе лiштвы.
  
  Рино Тры павольна рушыѓ да Нiку, зiхоцячы вачыма свiдравальныя адтулiны. "Вы рухаецеся, мы забiваем яе", - проста сказаѓ ён. Ён дастаѓ з кiшэнi дванаццацiцалевы мяккi гнуткi дрот i шпурнуѓ яе на падлогу перад Нiкам. "Паднiмi гэта", - сказаѓ ён. "Павольна. Добра. А зараз павярнiся, рукi за спiной. Завяжы вялiкi палец".
  
  Нiк павольна павярнуѓся, ведаючы, што першы намёк на няправiльны ход прымусiць выкiдны нож упiцца ѓ горла Джой Сан. За спiной яго пальцы скруцiлi дрот, зрабiѓшы невялiкi падвойны паклон, i чакаѓ.
  
  Reno Tree быѓ добры. Iдэальны забойца: мозг i сухажыллi коткi, сэрца машыны. Ён ведаѓ усе хiтрасцi гульнi. Напрыклад, прымусiць ахвяру звязаць сябе. Гэта пакiнула бандыта на волi, па-за дасяжнасцю, а пацярпелага заняло, i прымусiла знянацку. Было цяжка адолець гэтага чалавека.
  
  "Кладзiся на канапу тварам унiз", - катэгарычна сказаѓ Рино Тры. Нiк падышоѓ да яго i лёг, надзея пачала знiкаць. Ён ведаѓ, што будзе далей. "Ногi", - сказаѓ Дрэва. Гэтым звязкам вы маглi звязаць чалавека шасцiцалёвым шнуром. Гэта ѓтрымае яго надзейней, чым ланцугi i кайданкi.
  
  Ён сагнуѓ каленi i прыѓзняѓ нагу, упiраючыся ёю ѓ пахвiну, утвораную сагнутым каленам iншай нагi, увесь час спрабуючы знайсцi выйсце. Не было. Дрэва рушыла за iм, схапiѓшы яго паднятую нагу з вокамгненной хуткасцю, з сiлай прыцiскаючы яе да зямлi, так што iншая ступня патрапiла за заднюю частку iкры i сцягно. Iншы рукой ён прыѓзняѓ запясцi Нiка, зачапiѓшы iмi за паднятую нагу. Затым ён прыслабiѓ цiск на гэтую ступню, i яна адскочыла ад гальштука для вялiкага пальца, так што рукi i ногi Нiка былi хваравiта, безнадзейна счэпленыя.
  
  Рына Тры засмяяѓся. "Не турбуйся аб дроце, сябар. Акулы прарэжуць яе наскрозь".
  
  "Iм патрэбен стымул, Рино". Гэта сказаѓ Хунг Фат. "Крыху крывi, разумееце, пра што я?"
  
  "Як гэта для пачатку?"
  
  Удар, здавалася, раздушыѓ Нiку чэрап. Калi ён страцiѓ прытомнасць, ён адчуѓ, як кроѓ цячэ па яго насавых трубах i душыць яго сваiм цёплым, салёным, металiчным густам. Ён паспрабаваѓ стрымаць яго, спынiць яго плынь адной толькi сiлай волi, але, вядома, не змог. Ён выйшаѓ з носа, з рота, нават з вушэй. На гэты раз з iм было скончана, i ён ведаѓ гэта.
  
  * * *
  
  Спачатку ён падумаѓ
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Ён быѓ у вадзе, плаваѓ. Глыбокая вада. Вынахад. У акiяна ёсць хваля, цела, якое плывец сапраѓды можа адчуць. Вы падымаецеся i падаеце разам з iм, як з жанчынай. Рух супакойвае, дае адпачынак, разблытвае ѓсе вузлы.
  
  Вось як ён сябе адчуваѓ зараз, толькi вось боль у паяснiцы станавiлася невыноснай. I нiякага дачынення да плавання гэта не мела.
  
  Яго вочы расхiнулiся. Ён больш не ляжаѓ тварам унiз на канапе. Ён ляжаѓ на спiне. У пакоi было цёмна. Яго рукi ѓсё яшчэ былi счэпленыя вялiкiмi пальцамi. Ён адчуваѓ iх боль пад сабой. Але яго ногi былi вольныя. Ён рассунуѓ iх. Нешта ѓсё яшчэ трымала iх у палоне. Насамрэч дзве рэчы. Штаны, спушчаныя да шчыкалатак, i нешта цёплае, мяккае i пакутлiва прыемнае вакол яго жывата.
  
  Калi яго вочы абвыклi да цемры, ён убачыѓ сiлуэт жаночага цела, умела i беспадстаѓна якi рухаецца над iм, валасы вольна разгойдвалiся пры кожным звiлiстым руху плыѓных сцёгнаѓ i востраканцовых грудзей. У паветры луналi духi Кенда Свiт, i задыханы шэпт, якi распальваѓ яго запал, таксама.
  
  Гэта не мела сэнсу. Ён прымусiѓ сябе спынiцца, неяк адкiнуць яе ѓ бок. Але ён не мог. Ён быѓ ужо занадта далёка. Сiстэматычна i з наѓмыснай жорсткасцю ён забiваѓ камянямi сваё цела ѓ яе, губляючы сябе ѓ жорсткiм, пазбаѓленым каханнi акце страсцi.
  
  У апошнiм руху яе пазногцi глыбока слiзганулi па яго грудзях. Яна кiнулася на яго, яе рот пагрузiѓся ѓ яго шыю. Ён адчуѓ, як яе вострыя маленькiя зубы на iмгненне, невыносна ѓпiлiся ѓ яго. А калi яна адсунулася, тонкi струменьчык крывi залiѓ яго твар i грудзi.
  
  "О, Нiкалас, дзетка, я б хацела, каб усё было па-iншаму", - прастагнала яна, яе дыханне было гарачым i перарывiстым. "Ты не можаш ведаць, што я адчуваѓ у той дзень пасля таго, як думаѓ, што забiѓ цябе".
  
  "Раздражняльны?"
  
  "Давай, смейся, дарагая. Але памiж намi ѓсё магло б быць так цудоѓна. Ведаеш, - раптам дадала яна, - у мяне нiколi не было нiчога асабiстага супраць цябе. Проста я безнадзейна чапляюся за Рино. Гэта не сэкс, гэта ... я не магу вам сказаць, але я зраблю ѓсё, што ён папросiць, калi гэта.
  
  "Няма нiчога лепш адданасцi, - сказаѓ Нiк. Ён паслаѓ шостае пачуццё свайго шпiёна, каб даследаваць пакой i яе наваколлi. Ён сказаѓ яму, што яны былi адны. Далёкая музыка знiкла. I звычайны рэстаран гучыць таксама. Bali Hai быѓ зачынены на ноч. "Што ты тут робiш?" - спытаѓ ён, раптоѓна задаѓшыся? Рына.
  
  "Я прыйшла шукаць Дона Лi", - сказала яна. "Ён тут." Яна паказала на стол. "Горла перарэзана ад вуха да вуха. Гэта спецыяльнасць Рино - брытва. Думаю, ён iм больш не патрэбен".
  
  "Гэта Рыно таксама забiѓ сям'ю Пэта Хамера, цi не так? Гэта была праца з брытвай".
  
  "Так, гэта зрабiѓ мой чалавек. Але Джонi Хунг Фэт i Рэд Сэндс былi там, каб дапамагчы".
  
  Ад трывогi ѓ Нiка раптам скруцiла жывот. "А як наконт Джой Сан?" ён спытаѓ. "Дзе яна?"
  
  Кенда адышла ад яго. "З ёй усё ѓ парадку", - сказала яна раптам халодным голасам. "Я прынясу табе ручнiк. Ты ѓвесь у крывi".
  
  Калi яна вярнулася, яна зноѓ стала мяккай. Яна вымыла яго твар i грудзi i адкiнула ручнiк. Але яна не спынiлася. Яе рукi рытмiчна, гiпнатычна рухалiся па яго целе. "Я збiраюся даказаць тое, што сказала", - цiха прашаптала яна. "Я збiраюся цябе адпусцiць. Такi прыгожы мужчына, як ты, не павiнен памерцi - прынамсi, не так, як Рино запланаваѓ для цябе". Яна здрыганулася. "Перавярнiся на жывот". Ён зрабiѓ гэта, i яна аслабiла драцяныя завесы вакол яго пальцаѓ.
  
  Нiк сеѓ. "Дзе ён?" - спытаѓ ён, адводзячы iх рэшту шляху.
  
  "Сёння вечарам у доме Сiмiяна адбудзецца нейкi сход", - сказала яна. "Яны ѓсё там".
  
  "Няма нiкога звонку?"
  
  "Усяго пара копаѓ з GKI", - адказала яна. "Ну, яны называюць iх копамi, але Рэд Сэндс i Рына вывелi iх з шэрагаѓ Сiндыката. Яны проста капюшоны, i да таго ж не самая яркая разнавiднасць".
  
  "А Джой Сан?" ён настойваѓ. Яна нiчога не сказала. "Дзе яна?" - рэзка запатрабаваѓ ён. "Ты нешта хаваеш ад мяне?"
  
  "Што толку?" - тупа сказала яна. "Гэта падобна на спробу змянiць напрамак патоку вады". Яна падышла i ѓключыла святло. "Праз гэта", - сказала яна. Нiк падышоѓ да патаемных дзвярэй, мiмаходам зiрнуѓшы на цела Дона Лi, якое ляжыць у арэоле застылай крывi пад сталом.
  
  "Дзе гэта зачэпка?"
  
  "На стаянку ззаду", - сказала яна. "Таксама ѓ той пакой з двухбаковым шклом. Ён у офiсе побач з iм".
  
  Ён знайшоѓ яе ляжалай памiж сцяной i парай тэчак, звязанай па руках i нагах тэлефонным шнуром. Яе вочы былi зачыненыя, i яе трымаѓ з'едлiвы пах хлоралгiдрату. Ён памацаѓ яе пульс. Гэта было бязладна. Яе скура была гарачай i сухi навобмацак. Старамодны Мiкi Фiн - грубы, але эфектыѓны.
  
  Ён развязаѓ яе i ѓдарыѓ па твары, але яна толькi нешта невыразна прамармытала i перавярнулася. "Табе лепш сканцэнтравацца на тым, каб даставiць яе да машыны", - сказала Кенда ззаду яго. "Я
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  паклапоцiмся аб двух ахоѓнiках. Чакай тут."
  
  Яе не было хвiлiн пяць. Калi яна вярнулася, яна задыхалася, а яе блузка была залiта крывёй. "Я павiнна была забiць iх", - задыхалася яна. "Яны пазналi мяне". Яна прыѓзняла мiнi-спаднiцу i сунула плоскую вафлю 22-га калiбра сабе ѓ насцегнавую кабуру. "Не турбуйцеся аб шуме. Iх целы заглушалi стрэлы". Яна падняла рукi i прыбрала валасы, на секунду закрыла вочы, каб схаваць тое, што адбываецца. "Пацалуй мяне", - сказала яна. "Тады стукнi мяне - моцна".
  
  Ён пацалаваѓ яе, але сказаѓ: "Не будзь дурнiцай, Кенда. Пойдзем з намi".
  
  "Не, гэта нядобра", - зламана ѓсмiхнулася яна. "Мне трэба тое, што Рино можа даць мне".
  
  Нiк паказаѓ на апёк ад цыгарэты на яе руцэ. "Той?"
  
  Яна кiѓнула. "Вось такая я дзяѓчына - чалавечая попельнiца. У любым выпадку, я i раней спрабавала ѓцячы. Я заѓсёды вяртаюся. Так што бi мяне моцна i моцна, выбi мяне. Так у мяне будзе алiбi".
  
  Ён ударыѓ яе так, як яна прасiла, каб удар быѓ нямоцным. Яго косткi хруснулi на яе жорсткай скiвiцы, i яна ѓпала, размахваючы рукамi, i ѓрэзалася ѓ офiс ва ѓсю даѓжыню. Ён падышоѓ i паглядзеѓ на яе. Цяпер яе твар быѓ спакойны, спакойны, як у спячага дзiцяцi, а на вуснах з'явiѓся цень усмешкi. Яна была задаволеная. У рэшце рэшт.
  Кiраѓнiк 15
  
  Lamborghini бясшумна слiзгаѓ памiж дарагiмi будынкамi на Паѓночным Маямi-авеню. Было 4:00 ранiцы. На асноѓных скрыжаваннях было цiха, рухалася мала машын i толькi зрэдку праходзiлi пешаходы.
  
  Нiк зiрнуѓ на Джой Сан. Яна села глыбока ѓ каѓшападобнае сядзенне з чырвонай скуры, закiнуѓшы галаву на складзены тона i зачынiѓшы вочы. Вецер зрабiѓ настойлiвыя маленькiя ѓрыѓкi на яе эбенавага-чорнымi валасамi. Падчас паездкi на поѓдзень ад Палм-Бiч, за межамi Форт-Лодэрдэйла, яна толькi аднойчы страсянулася i прамармытала: "Каторы час?"
  
  Пройдзе яшчэ дзве цi тры гадзiны, перш чым яна зможа нармальна функцыянаваць. А пакуль Нiку трэба было знайсцi месца, каб прыпаркаваць яе, пакуль ён даследуе медыцынскi цэнтр GKI.
  
  Ён павярнуѓ на захад на Флаглер, мiнуѓ будынак суда акругi Дэйд, затым на поѓнач, на паѓночны захад. Сёмая, у бок ланцужка кватэр у матэлях, якiя атачаюць Прыморскi вакзал. Iмгненны гатэль "выгоды" быѓ цi ледзь не адзiным месцам, дзе ён мог спадзявацца правесцi страцiлую прытомнасць дзяѓчыну мiма стойкi рэгiстрацыi ѓ чатыры гадзiны ранiцы.
  
  Ён абышоѓ бакавыя вулачкi вакол Тэрмiнала, узад i наперад, пакуль не знайшоѓ адзiн з найболей падыходных - апартаменты Rex, дзе пасцельная бялiзна змянялi дзесяць разоѓ за ноч, судзячы па пары, якая выйшла разам, але пайшла ѓ процiлеглых кiрунках, не аглядаючыся.
  
  Над домам з надпiсам "Офiс" да святла прытулiлася адзiная абарваная пальма. Нiк адчынiѓ сеткаватыя дзверы i ѓвайшоѓ. "Я вывеѓ сваю дзяѓчыну вонкi", - сказаѓ ён панураму кубiнцу за стойкай. "Яна занадта шмат выпiла. Добра, калi яна праспiць тут?"
  
  Кубiнец нават не адрываѓся ад жаночага часопiса, якi вывучаѓ. "Вы кiдаеце яе цi застаяцеся?"
  
  "Я буду тут", - сказаѓ Нiк. Было б менш падазрона, калi б ён зрабiѓ выгляд, што застаѓся.
  
  "Гэта дваццаць". Мужчына працягнуѓ руку далонню ѓгору. "Загадзя. I па дарозе спынiцеся тут. Я жадаю пераканацца, што ѓ вас з сабой не будзе калянасцi".
  
  Нiк вярнуѓся з Джой Сан на руках, i на гэты раз вочы клерка паднялiся ѓверх. Яны закранулi твары дзяѓчыны, затым Нiка, i раптам зрэнкi сталi вельмi яркiмi. Яго дыханне выдавала цiхi шыпячы гук. Ён выпусцiѓ жаночы часопiс i ѓстаѓ, пацягнуѓшыся праз стойку, каб сцiснуць гладкую, мяккую плоць яе перадплечча.
  
  Нiк прыбраѓ руку. "Глядзi, але не чапай", - папярэдзiѓ ён.
  
  "Я толькi хачу ѓбачыць, што яна жывая", - прагыркаѓ ён. Ён кiнуѓ ключ праз прылавак. "Два-пяць. Другi паверх, канец хола".
  
  Голыя бетонныя сцены пакоя былi пафарбаваны ѓ такi ж ненатуральна зялёны колер, як i знадворку будынкi. Праз шчылiну ѓ апушчанай шторы святло падала на полу ложак, на зношаны дыван. Нiк паклаѓ Джой Сан на ложак, падышоѓ да дзвярэй i замкнуѓ яе. Затым ён падышоѓ да акна i адсунуѓ запавесу. Пакой выходзiѓ на кароткi завулак. Святло зыходзiѓ ад лямпачкi, якая вiсела на шыльдзе на будынку насупраць: ТОЛЬКI ДЛЯ рэзiдэнтаѓ РЕКСА - БЯСПЛАТНАЯ ПАРКАВАННЕ.
  
  Ён адчынiѓ акно i высунуѓся вонкi. Да зямлi было не больш за дванаццаць футаѓ, i было шмат расколiн, якiя ён мог зачапiць нагой на зваротным шляху. Ён кiнуѓ апошнi погляд на дзяѓчыну, затым выскачыѓ на ѓступ i бясшумна, па-кацiнаму, упаѓ на бетон унiзе. Ён прызямлiѓся на рукi i ногi, апусцiѓся на каленi, затым зноѓ падняѓся i рушыѓ наперад, цень сярод iншых ценяѓ.
  
  Праз некалькi секунд ён ужо сядзеѓ за рулём Lamborghini, iмчачыся скрозь блiскучыя агнi перадсвiтальнага Вялiкага Маямi на заправачных станцыях i накiроѓваючыся на паѓночны захад. Дваццаты да бульвара Бiскейн.
  
  Медыцынскi цэнтр GKI уяѓляѓ сабой вялiзную прэтэнцыёзную шкляную скалу, у якой адбiвалiся меншыя будынкi дзелавога раёна ѓ цэнтры горада, як калi б яны былi ѓ пастцы ѓнутры яго. Прасторная скульптура адвольнай формы з каванага iра
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  рускi вылучаѓся наперадзе. Лiтары вышынёй у фут, выразаныя з трывалай сталi, расцягнутыя ѓпоперак фасада будынка, агучваючы пасланне: Прысвячаецца МАСТАЦТВУ АЦЯЛЕННЯ - АЛЯКСАНДР СIМIАН, 1966.
  
  Нiк прамчаѓся мiма яго па бульвары Бискейн, адным вокам гледзячы на сам будынак, а iншым - на ѓваходы ѓ яго. Галоѓны быѓ цёмным, яго ахоѓвалi дзве постацi ѓ зялёнай форме. Аварыйны ѓваход знаходзiѓся з боку Дваццаць першай вулiцы. Ён быѓ ярка асветлены, i перад iм стаяла хуткая дапамога. Палiцыянт у зялёнай форме стаяѓ пад сталёвым падстрэшкам i размаѓляѓ са сваёй камандай.
  
  Нiк павярнуѓ на поѓдзень, на паѓночны ѓсход. Другая авеню. "Хуткая дапамога", - падумаѓ ён. Мусiць, менавiта так яго прывезлi туды з аэрапорта. Гэта было адной з пераваг валодання бальнiцай. Гэта быѓ ваш асабiсты свет, неѓспрымальны да старонняга ѓмяшання. У бальнiцы вы можаце рабiць усё, што заѓгодна, i пры гэтым вам не задаюць нiякiх пытанняѓ. Самыя жудасныя катаваннi маглi быць ужытыя ѓ iмя "медыцынскiх даследаванняѓ". Вашы ворагi могуць быць змешчаныя ѓ ѓцiхамiрвальныя кашулi i зачыненыя ѓ псiхiятрычнай лякарнi для iх жа бяспекi. Можна нават забiць - урачы заѓсёды гублялi пацыентаѓ у аперацыйнай. Нiхто не думаѓ двойчы пра гэта.
  
  Чорная патрульная машына GKI заехала ѓ люстэрка задняга выгляду Нiка. Ён збавiѓ хуткасць i ѓключыѓ паказальнiк правага павароту. Патрульная машына нагнала яго, i каманда пiльна паглядзела на яго, калi ён павярнуѓ на Дваццатую вулiцу. Краем вока Нiк заѓважыѓ налепку на iх бамперы: "Ваша бяспека; наш бiзнэс. Ён усмiхнуѓся, i гэты смяшок ператварыѓся ѓ дрыготку ѓ вiльготным перадсвiтальным паветры.
  
  Ва ѓладаннi бальнiцай былi i iншыя перавагi. Камiтэт Сената закрануѓ пару падчас расследавання справаѓ Сiмiяна. Калi вы сачылi за падатковымi кутамi i гулялi правiльна, валоданне бальнiцай дазваляла вам атрымлiваць максiмальную суму наяѓных грошай ад аперацыi з мiнiмальнымi падатковымi абавязацельствамi. Гэта таксама дало вам месца, дзе вы маглi сустрэцца з вядучымi фiгурамi злачыннага свету ѓ поѓнай прыватнасцi. У той жа час ён забяспечыѓ статут i дазволiѓ такому чалавеку, як Сiмiян, падняцца яшчэ на адну прыступку ѓсходаѓ сацыяльнай прымальнасцi.
  
  Нiк правёѓ дзесяць хвiлiн у расце патоку машын дзелавога раёна горада, не зводзячы вачэй з люстэрка, выцягваючы Lamborghini пяткай i наском па кутах, каб стрэсцi любыя магчымыя пазнакi. Затым ён асцярожна павярнуѓ назад да Медыцынскага цэнтра i прыпаркаваѓся ѓ той кропцы на бульвары Бискейн, адкуль яму было добра вiдаць галоѓны ѓваход у будынак, уваход у будынак хуткай дапамогi i ѓваход у клiнiку. Ён закатаѓ усе вокны, саслiзнуѓ на сядзенне i стаѓ чакаць.
  
  Без дзесяцi шэсць прыйшла дзённая змена. Пастаянны паток супрацоѓнiкаѓ бальнiцы, медсясцёр i ѓрачоѓ увайшоѓ у будынак, а праз некалькi хвiлiн начная змена накiравалася да паркоѓкi i блiжэйшых аѓтобусных прыпынкаѓ. У сем гадзiн ранiцы траiх ахоѓнiкаѓ ДКI змянiлi. Але ѓвагу Нiка прыцягнула не гэта.
  
  Неѓзаметку, беспамылкова, прысутнасць iншай, больш небяспечнай лiнii абароны адбiлася на тонка наладжаным шостым пачуццi N3. Машыны без апазнавальных знакаѓ з экiпажамi ѓ цывiльным павольна кружылi па мясцовасцi. Астатнiя былi прыпаркаваны ѓ завулках. Трэцяя лiнiя абароны назiрала з вокнаѓ найблiжэйшых дамоѓ. Месца было добра ахоѓнай крэпасцю.
  
  Нiк уключыѓ матор, уключыѓ перадачу на "Ламбарджынi" i, не зводзячы вачэй з люстэрка, выехаѓ на першую паласу руху. Двухкаляровы "Шэѓрале" выцягнуѓ за сабой тузiн машын. Нiк пачаѓ квадратныя павароты, квартал за кварталам, запальваючы агнi на бурштыне i выкарыстоѓваючы сваю хуткасць праз парк Bay Front. Двухкаляровы "шавi" знiк, i Нiк накiраваѓся да гатэля "Рэкс".
  
  Ён зiрнуѓ на гадзiннiк i пацягнуѓся сваiм гнуткiм, натрэнiраваным ёгай целам да першага з рук i ног у завулку. Сем трыццаць. У Джой Сан было пяць з паловай гадзiн на аднаѓленне. Кубак кавы, i яна павiнна быць гатова да працы. Дапамагчы яму знайсцi шлях у непрыступны Медыцынскi цэнтр.
  
  Ён прысеѓ на падаконнiк i паглядзеѓ праз прыѓзнятыя рашотку жалюзi. Ён убачыѓ, што каля ложка гарэла святло, i цяпер дзяѓчына была пад коѓдрай. Яна, вiдаць, змерзла, нацягнула iх на сябе. Ён адсунуѓ запавесу i слiзгануѓ у пакой. "Радасць", - цiха сказаѓ ён. "Пара пачынаць. Як ты сябе адчуваеш?" Пад пасцельнай бялiзнай яе амаль не было вiдаць. Паказвала толькi адна рука.
  
  Ён падышоѓ да ложка. У руцэ - далонь угору, пальцы сцiснутыя - было нешта падобнае на цёмна-чырвоную нiтку. Ён нахiлiѓся над ёй, каб разгледзець блiжэй. Гэта была кропля засохлай крывi.
  
  Ён павольна адкiнуѓ коѓдру.
  
  Там ляжалi жудасна мёртвыя твар i постаць, якiя так нядаѓна чаплялiся за яго ѓ аголенай страсцi, пакрываючы яго твар i цела пацалункамi. У ложку, якi выйшаѓ з перадсвiтальнай цемры, было цела Кенда Свiт.
  
  Мiлыя шырока расстаѓленыя блакiтныя вочы вылупiлiся, як шкляныя шарыкi. Мова, якi так нецярплiва адшукваѓ свой уласны, высунуѓся з сiнiх грымасных вуснаѓ. Ашалёѓка поѓная
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  -фiгурнае цела было запэцкана засохлай крывёй i парэзана дзясяткамi цёмных, жорсткiх парэзаѓ брытвай.
  
  Ён адчуѓ прысмак кiслаты ѓ горле. Яго жывот уздрыгнуѓ i ѓздрыгнуѓ. Ён праглынуѓ, спрабуючы здушыць млоснасць, якая захлiснула яго горла. У такiя моманты Нiк хацеѓ назаѓжды выйсцi з гульнi, пенсiянер, фермер з Мэрыленда. Але нават калi ён думаѓ пра гэта, яго думкi рухалiся з кампутарнай хуткасцю. Цяпер у iх была Джой Сан. Гэта значыць...
  
  Ён адхiснуѓся ад ложка. Занадта позна. Джонi Хунг Фэт i Рына Тры стаялi ѓ дзвярным праёме i ѓсмiхалiся. На iх стрэльбах былi глушыцелi ѓ форме сасiсак. "Яна чакае цябе ѓ медыцынскiм цэнтры", - сказаѓ Хунг Фат. "Мы ѓсе такiя."
  Кiраѓнiк 16
  
  Жорсткi воѓчы рот Рыно Тры сказаѓ: "Падобна, ты вельмi моцна жадаеш патрапiць у Медыцынскi цэнтр, сябар. Так што вось твой шанец".
  
  Нiк быѓ ужо ѓ холе, яго цягнулi ѓ iх моцнай, захапляльнай хватцы. Ён усё яшчэ быѓ у шокавым стане. Нi сiлы, нi волi. Кубiнскi служачы танцаваѓ перад iмi, паѓтараючы адно i тое ж зноѓ i зноѓ. "Ты раскажаш Бранко, як я дапамог, а? Скажы яму, калi ласка, хакей?"
  
  "Так, сябар, вядома. Мы яму скажам".
  
  "Пацешна, цi не праѓда?" - сказаѓ Хунг Тоѓсты Нiку. "Тут мы думалi, што страцiлi цябе назаѓжды з-за гэтай сучкi Кенда..."
  
  "Тады што ты ведаеш?" - усмiхнуѓся Рына Тры па iншы бок ад яго. "Вы засяляецеся прама ѓ гатэль Syndicate, i ѓжо апавясцiлi аб хлопцу ѓ Lamborghini з прыгожай кiтайскай лялькай. Вось гэта я заву супрацоѓнiцтвам..."
  
  Цяпер яны былi на тратуары. Да iх пад'ехаѓ павольна якi рухаецца седан "Лiнкольн". Шафёр высунуѓся наверх i падняѓ тэлефон, якi ляжаѓ на прыборнай панэлi машыны. "Сiмiян", - сказаѓ ён. "Ён хоча ведаць, дзе вы, чорт вазьмi, хлопцы. Мы спазняемся".
  
  Нiка ѓцягнулi ѓ гэта. Гэта быѓ сямiмесны транспарт прадстаѓнiцкага тыпу, з плоскiмi сценкамi, масiѓным, чорным колерам i сталёвым аздабленнем, з сядзеннямi са скуры леапарда. Невялiкi экран тэлевiзара, размешчаны над шкляной перагародкай, якая адлучае кiроѓцы ад iншых пасажыраѓ. З яе вымалёѓваѓся твар Сiмiяна. "Нарэшце-то", - яго голас затрашчаѓ па ѓнутранай сувязi. "Пара. Сардэчна запрашаем на борт, мiстэр Картэр". Замкнутае тэлебачанне. Двухбаковы прыём. Даволi гладка. Галава белагаловы арлан павярнулася да дрэва Рино. "Iдзi прама сюды", - адрэзаѓ ён. "Занадта блiзка. Лiчыльнiк ужо на Т-мiнус-два-сямнаццаць". Экран загас.
  
  Дрэва нахiлiлася наперад i ѓключыла iнтэркам. "Медыцынскi цэнтр. Iдзi на яго".
  
  Lincoln плаѓна i бясшумна ад'ехаѓ ад абочыны, далучыѓшыся да ранiшняму руху, якi хутка рухаѓся на паѓночным захадзе. Сёмы. Цяпер Нiк быѓ халодны i смяротна спакойны. Шок прайшоѓ. Напамiн пра тое, што "Фенiкс-Адзiн" павiнен быѓ узляцець усяго праз дзве гадзiны i семнаццаць хвiлiн, прывяло яго нервы ѓ аптымальны стан.
  
  Ён пачакаѓ, пакуль яны павернуцца, затым глыбока ѓздыхнуѓ i моцна ѓдарыѓ сябе нагой па пярэднiм сядзеннi, выцягнуѓшы сябе з дасяжнасцi зброi Хунг Фата, калi ён моцна ѓдарыѓ правай рукой па запясцi Рино Тры. Ён адчуѓ, як расколваюцца косцi пад iм уплыѓ. Бандыт крычаѓ ад болю. Але ён быѓ хуткi i па-ранейшаму смертаносны. Пiсталет ужо быѓ у ягонай другой руцэ i зноѓ прыкрываѓ яго. "Хлараформ, чорт вазьмi", - залямантаваѓ Тры, прыцiскаючы паранены член да свайго жывата.
  
  Нiк адчуѓ, як яго нос i рот сцягнулi мокрай тканiнай. Ён мог бачыць Хун Фата, якi лунаѓ над iм. Яго твар быѓ памерам з хату, а рысы асобы пачыналi дзiѓным чынам плаваць. Нiк хацеѓ стукнуць яго, але не мог рухацца. "Гэта было глупства", - сказаѓ Хунг Фат. Прынамсi, Нiк думаѓ, што гэта сказаѓ кiтаец. Але, магчыма, гэта быѓ сам Мiк.
  
  Чорная хваля панiкi захлiснула яго. Чаму было цёмна?
  
  Ён паспрабаваѓ сесцi, але быѓ адкiнуты назад вяроѓкай, туга абвязанай вакол яго шыi. Ён чуѓ, як гадзiннiк цiкае на яго запясце, але яго запясце было прывязана да чагосьцi за спiной. Ён павярнуѓся, спрабуючы гэта ѓбачыць. Гэта заняло некалькi хвiлiн, але ён нарэшце ѓбачыѓ фасфарасцыруючыя лiкi на цыферблаце. Тры хвiлiны адзiнаццатай.
  
  Ранiца цi ноч? Калi ранiцу, заставалася ѓсяго семнаццаць хвiлiн. Калi ноч - усё скончана. Яго галава маталася з боку ѓ бок, спрабуючы знайсцi ключ да разгадкi ѓ бясконцай зорнай цемры, якая яго атачала.
  
  Яго не было на вулiцы, не магло быць. Паветра было прахалодным, з нейтральным пахам. Ён знаходзiѓся ѓ нейкiм вялiзным пакоi. Ён адкрыѓ рот i закрычаѓ на ѓсё горла. Яго голас адскочыѓ ад тузiна кутоѓ, ператварыѓшыся ѓ бязладную мешанiну рэха. З палёгкай уздыхнуѓшы, ён зноѓ агледзеѓся. Можа, за гэтай ноччу было дзённае святло. Тое, што ён спачатку падумаѓ, было зоркамi, здавалася, мiгатлiвымi агнямi сотняѓ цыферблатаѓ. Ён быѓ у нейкiм цэнтры кiравання...
  
  Без папярэджання ѓспыхнуѓ яркi выблiск, нiбы выбухнула бомба. Голас - голас Сiмiяна, роѓны, абыякавы - сказаѓ: "Вы тэлефанавалi, мiстэр Картэр? Як вы сябе адчуваеце? Вы мяне добра прымаеце?"
  
  Нiк павярнуѓ галаву ѓ бок голасу. Яго вочы былi аслеплены святлом. Ён кв
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  я iх моцна сцiснуѓ, потым зноѓ адкрыѓ. Галава вялiкага белагаловага арла запоѓнiла вялiзны экран у далёкiм канцы пакоя. Нiк мiмаходам заѓважыѓ абiѓку з леапардавай скуры, калi Сiмiян нахiлiѓся наперад, наладжваючы элементы кiравання. Ён убачыѓ размыты паток прадметаѓ, якiя рухаюцца мiма левага пляча мужчыны. Ён быѓ у "Лiнкольне", падарожнiчаѓ кудысьцi.
  
  Але галоѓнае, што ѓбачыѓ Нiк, было святло. Ён расквiтнеѓ за выродлiвай галавой Сiмiяна ва ѓсёй красе! Нiк хацеѓ выгукнуць сваё палягчэнне перад адтэрмiноѓкай часу. Але ѓсё, што ён сказаѓ, было: "Дзе я, Сiмiян?"
  
  Вялiзны твар усмiхнуѓся. "На верхнiм паверсе Медыцынскага цэнтра, мiстэр Картэр. У пакоi Родрыка. Гэта азначае кiраванне накiраваным навядзеннем ракеты".
  
  "Я ведаю, што гэта значыць", - адрэзаѓ Нiк. "Чаму я яшчэ жывы? Як называецца гульня?"
  
  "Няма гульнi, мiстэр Картэр. Гульнi скончаны. Цяпер мы сур'ёзна настроены. Вы ѓсё яшчэ жывыя, таму што я знаходжу вас годным супернiкам, Той, хто сапраѓды мог бы ацанiць тонкасцi майго генеральнага плана".
  
  Забойства было недастаткова. Спачатку трэба было пагладзiць жахлiвую ганарыстасць Сiмiяна. "Я не вельмi добрая палонная публiка", - прахрыпеѓ Нiк. "Я лёгка пераносiѓ. Акрамя таго, ты больш цiкавы, чым любы план, якi ты мог бы прыдумаць, Сiмiян. Дазволь мне расказаць табе сёе-тое пра сябе. Ты можаш паправiць мяне, калi я памыляюся..." Ён гаварыѓ хутка, гучна, спрабуючы не даць Сiмiяну заѓважыць рухi яго пляча. Яго спроба ѓбачыць свой гадзiннiк раней аслабiла вузлы, якiя трымалi яго правую руку, i зараз ён адчайна працаваѓ над iмi. "Ты банкрут, Сiмiян. GKI Industries - гэта папяровая iмперыя. Ты падмануѓ сваiх мiльёнаѓ акцыянераѓ. I цяпер ты ѓ даѓгу перад Сiндыкатам з-за свайго ненаеднага запалу да азартных гульняѓ. Яны пагадзiлiся дапамагчы табе выйграць месяц. кантракт Яны ведалi, што гэта быѓ адзiны шанец вярнуць свае грошы".
  
  Сiмiян тонка ѓсмiхнуѓся. "Верна да пэѓнай ступенi", - сказаѓ ён. "Але гэта не проста гульнявыя даѓгi, мiстэр Картэр. Баюся, Сiндыкат стаiць спiной да сцяны".
  
  У карцiну ѓвайшла другая галава. Гэта было Рына Тры ѓ пачварным буйным плане. "Наш сябар тут мае на ѓвазе, - прахрыпеѓ ён, - што ён аднёс Сiндыкат да прыбiральшчыкаѓ з адной са сваiх аперацый з катлом на Уол-стрыт. Натоѓп працягваѓ укладваць у гэта грошы, спрабуючы атрымаць свае першапачатковыя iнвестыцыi. Але чым больш яны ѓкладвалi, тым горш станавiлася. Яны гублялi мiльёны".
  
  Сiмiян кiѓнуѓ. "Цалкам дакладна. Цi бачыце, - дадаѓ ён, - Сiндыкат забiрае сабе iльвiную долю любога прыбытку, якi я атрымлiваю ад гэтага невялiкага прадпрыемства. Гэта сумна, таму што ѓся першапачатковая падрыхтоѓчая праца, уся разумовая праца былi маiмi. Connelly Aviation, катастрофа Apollo, нават узмацненне арыгiнальнай палiцыi ".
  
  "Але навошта знiшчаць Phoenix One?" запатрабаваѓ Нiк. Плоць вакол яго запясцi была садраная, i боль ад спробы развязаць вузлы выклiкала ѓдарныя хвалi агонii па яго руках. Ён ахнуѓ - i, каб схаваць гэта, хутка сказаѓ: "У любым выпадку кантракт практычна прыналежыць GKI. Навошта забiваць яшчэ траiх астранаѓтаѓ?"
  
  "Для пачатку, мiстэр Картэр, ёсць пытанне аб другой капсуле". Сiмiян сказаѓ гэта са нудным, крыху нецярплiвым выглядам кiраѓнiка карпарацыi, якая тлумачыць нейкую праблему нейкаму праблемнаму акцыянеру. "Ён павiнен быць знiшчаны. Але чаму - вы, несумненна, спытаеце - коштам чалавечых жыццяѓ? Таму што, мiстэр Картэр, фабрыкам GKI трэба як мiнiмум два гады, каб удзельнiчаць у месяцовым праекце. У цяперашнiм становiшчы гэта самы моцны аргумент НАСА. за тое, што ён застаецца з Коннеллi. адтэрмiноѓкi як мiнiмум на два гады ... "
  
  "Разня?" Яго жывот паѓзло ад усведамлення таго, што меѓ на ѓвазе Сiмiян. Смерць трох чалавек не была разней; быѓ горад, якi палае полымем. "Вы маеце на ѓвазе Маямi?"
  
  "Калi ласка, зразумейце, мiстэр Картэр. Гэта не проста бессэнсоѓны акт разбурэння. Ён служыць падвойнай мэты - настройвае грамадскую думку супраць месячнай праграмы, а таксама знiшчае сапраѓдныя доказы". Нiк выглядаѓ збянтэжаным. "Доказы, мiстэр Картэр. У пакоi, якую вы займаецеся. Складанае абсталяванне сачэння за напрамкам. Мы не можам пакiдаць яго там пасля гэтага, цi не так?"
  
  Нiк злёгку здрыгануѓся ад холаду, якi прабягаѓ па яго спiне. "Ёсць яшчэ i падатковы аспект", - прахрыпеѓ ён. "Вы атрымаеце нядрэнны прыбытак ад разбурэння вашага ѓласнага Медыцынскага цэнтра".
  
  Сiмiян заззяѓ. "Вядома. Дзве птушкi, так бы мовiць, патрапiлi ѓ адну ракету. Але ѓ звар'яцелым свеце, мiстэр Картэр, карысць наблiжаецца да ѓзроѓню сакрамэнту". Ён зiрнуѓ на гадзiннiк, старшыня рады дырэктараѓ зноѓ завяршыѓ безвынiковы збор акцыянераѓ: "А зараз я павiнен развiтацца з вамi".
  
  "Адказаць мне яшчэ на адно пытанне!" - крыкнуѓ Нiк. Цяпер ён мог крыху выслiзнуць. Ён затаiѓ дыханне i зрабiѓ адно намаганне, тузануѓшы вяроѓкi. Скура на тыльным баку яго далонi разарвалася, i кроѓ пацякла па яго пальцах. "Я не адзiн тут, цi не так?"
  
  "Гэта будзе выглядаць так, як быццам нас папярэдзiлi, цi не так?" усмiхнуѓся Сiмiян. "Не, вядома, не. Бальнiца поѓнасцю ѓкамплектавана персаналам i мае звычайны камплiмент.
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  т пацыентаѓ ".
  
  "I я ѓпэѓнены, што тваё сэрца заканчваецца крывёй за ѓсiх нас!" Ён пачаѓ дрыжаць ад бездапаможнай лютасцi. "Усю дарогу да банка!" Ён адкусiѓ словы, выплёѓваючы iх на экран. Лёска слiзгала лягчэй з-за крывi. Ён змагаѓся з гэтым, спрабуючы сiлай сцiснуць косткi пальцаѓ.
  
  "Ваш гнеѓ бессэнсоѓны", - пацiснуѓ плячыма Сiмiян. "Абсталяванне аѓтаматызавана. Яно ѓжо запраграмавана. Нiшто з таго, што вы цi я гаворым, зараз не можа змянiць сiтуацыю. У той момант, калi Phoenix One падымецца са стартавай пляцоѓкi на мысе Кэнэдзi, аѓтаматычнае навядзенне ѓ Медыцынскiм цэнтры возьме на сябе кiраванне. Будзе здавацца, што выйдзе з-пад кантролю. Ён здасца, што выйдзе з-пад кантролю". лякарню, вывяргаючы мiльёны галёнаѓ лятучага палiва на цэнтральную частку Маямi. Сiмiян нахiлiѓся наперад, i Нiк мiмаходам убачыѓ какосавыя пальмы, якiя расплываюцца за яго левым плячом. "А зараз да спаткання. Я перамыкаю вас на праграму, якая ѓжо выконваецца".
  
  Экран на iмгненне пацямнеѓ, а затым павольна вярнуѓся да жыцця. Велiзарная ракета Сатурн запоѓнiла яго зверху данiзу. Павукападобная рука партала ѓжо адкiнулася ѓ бок. З носа падняѓся струменьчык пары. Серыя накладзеных лiкаѓ праплывала ѓ нiжняй частцы экрана, запiсваючы якi прайшоѓ час.
  
  Заставалася ѓсяго некалькi хвiлiн i 32 секунды.
  
  Кроѓ з яго разарванай скуры згарнулася на лiнii, i яго першыя спробы разарвалi згусткi. Ён ахнуѓ ад болю. "Гэта Цэнтр кiравання палётамi", - працягнуѓ голас на экране. "Як табе гэта падабаецца, Горд?"
  
  "Адсюль усё ѓ парадку", - адказаѓ другi голас. "Мы iдзем на Р роѓна адзiнцы".
  
  "Гэта быѓ камандзiр палёту Гордан Нэш, якi адказваѓ на пытанне з Цэнтра кiравання палётамi, Х'юстан", - перарваѓся голас дыктара. "Цяпер адлiк складае тры хвiлiны сорак восем секунд, каб узляцець, усе сiстэмы працуюць..."
  
  Потны, ён адчуѓ, як свежая кроѓ працякае з тыльнага боку яго рук. Трос лёгка слiзгаѓ па прадстаѓленай змазцы. З чацвёртай спробы яму ѓдалося прапрацаваць адзiн сустаѓ i самую шырокую частку сваёй скручанай далонi.
  
  I раптам яго рука вызвалiлася.
  
  "Т мiнус дзве хвiлiны пяцьдзесят шэсць секунд", - абвясцiѓ голас. Нiк зачынiѓ на гэта вушы. Яго пальцы былi скаваныя болем. Ён iрваѓ упартую вяроѓку зубамi.
  
  Праз некалькi секунд абедзве рукi былi вольныя. Ён прыслабiѓ вяроѓку на шыi, нацягнуѓ яе на галаву i пачаѓ апрацоѓваць лодыжкi, пальцы дрыжалi ад напругi ...
  
  "Роѓна праз дзве хвiлiны касмiчны карабель Apollo перайменавалi ѓ Phoenix One..."
  
  Цяпер ён быѓ на нагах i напружана рухаѓся да дзвярэй, якiя, як ён бачыѓ, высвечвалася на экране. Ён не быѓ зачынены. Чаму гэта магло быць? I ахоѓнiкаѓ звонку не было. Чаму гэта магло быць? Усе пайшлi, пацукi, якiя пакiнулi асуджаны карабель.
  
  Ён паспяшаѓся па закiнутым холе, здзiѓлены, выявiѓшы, што Гуга, Вiльгельмiна, П'ер i сям'я знаходзяцца на сваiх месцах. Але зноѓ жа, чаму б i не? Якая абарона яны будуць ад будучага халакосту?
  
  Спачатку ён паспрабаваѓ прайсцi на лесвiчную клетку, але яна была зачыненая, затым на лiфты, але кнопкi былi выдаленыя. Верхнi паверх быѓ замураваны. Ён паспяшаѓся назад па калiдоры, спрабуючы дзверы. Яны адчынiлiся ѓ пустыя, закiнутыя пакоi. Усё, акрамя аднаго, якi быѓ заблакаваны. Тры рэзкiя ѓдары абцасам адарвалi метал ад дрэва, i дзверы адляцелi.
  
  Гэта быѓ своеасаблiвы цэнтр кiравання. Сцены былi абстаѓлены тэлевiзiйнымi манiторамi. Адзiн з iх быѓ уключаны. Ён паказаѓ Phoenix One на стартавай пляцоѓцы, гатовы да ѓзлёту. Нiк павярнуѓся ѓ пошуках тэлефона. Iх не было, таму ён пачаѓ уключаць пакiнутыя манiторы. Перад вачыма мiгацелi розныя палаты i калiдоры медыцынскага цэнтра. Яны былi перапоѓнены пацыентамi. Па калiдорах рухалiся медсёстры i ѓрачы. Ён павялiчыѓ гучнасць гуку i ѓзяѓ мiкрафон, спадзеючыся, што яго голас дойдзе да iх, своечасова папярэдзiць ...
  
  Раптам ён спынiѓся. Нешта прыцягнула яго ѓвагу.
  
  Манiторы згрупавалiся вакол таго, якi паказваѓ ракету на яе стартавай пляцоѓцы - яны запiсвалi розныя вiды месяцовага порта на мысе Кэнэдзi, i Нiк ведаѓ, што адзiн з гэтых вiдаѓ не быѓ адкрыты для звычайных тэлекамер! Той, якi паказвае зусiм сакрэтны iнтэр'ер блокпаста кiравання запускам.
  
  Ён падключыѓ мiкрафонавы раз'ём да адпаведнага нумара на кансолi. "Добры дзень!" ён закрычаѓ. "Добры дзень! Вы мяне прымаеце? Запусцiце Control Blockhouse, гэта медыцынскi цэнтр GKI. Вы мяне прымаеце?"
  
  Ён зразумеѓ, што здарылася. Сiмiян даручыѓ сваiм iнжынерам-кiрункам пабудаваць сакрэтную двухбаковую сувязь з мысам для выкарыстання ѓ надзвычайных сiтуацыях.
  
  Па экране прабег цень. Недаверлiвы голас раѓнуѓ: "Што, чорт вазьмi, тут адбываецца?" Твар размыты ѓ фокусе буйным планам - змрочны ваенны фа з лiхтарнымi скiвiцамi.
  
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  ce. "Хто аѓтарызаваѓ гэтую спасылку? Хто вы?"
  
  Нiк сказаѓ: "Я павiнен звязацца з генералам Макалестэрам - без прамаруджвання".
  
  "Ты справiшся", - прахрыпеѓ вайсковец, хапаючы тэлефонную трубку, - "прама праз Эдгара Гувера. Гратц тут, ахова", - раѓнуѓ ён у трубку. "Пачакай лiк. Адбываецца нешта дзiѓнае. I прывядзi Макалестэра сюды - на дубль".
  
  Нiк сабраѓ слiну назад у свой перасохлы рот. Павольна ён зноѓ пачаѓ дыхаць.
  
  * * *
  
  Ён паслаѓ Lamborghini iмчацца па пасаджанай пальмамi Оѓшэн-авеню. Сонца ярка свяцiла з бясхмарнага неба. Дамы заможных людзей праносiлiся за iх някiдкiя загарадзi i каваныя платы.
  
  Ён выглядаѓ як прыгожы, бесклапотны плэйбой для поѓдня, але думкi агента N3 былi пагружаныя ѓ помсту i разбурэнне.
  
  У машыне было радыё. Голас казаѓ: "... уцечка з кропкавай адтулiны ѓ палiѓным баку Сатурна выклiкала нявызначаную затрымку. Мы разумеем, што яны працуюць над гэтым цяпер. Калi рамонтныя працы прывядуць да таго, што Phoenix One апынецца пасля крайняга тэрмiну запуску 15:00, заданне будзе чысцiцца на працягу 24 гадзiн. Сачыце за навiнамi на ...
  
  Гэта была гiсторыя, якую яны з Макалестэрам абралi. Гэта зберажэ Сiмiяна i яго натоѓп ад падазрэнняѓ. У той жа час гэта прымушала iх нервавацца, седзячы на краi крэслаѓ, прыкоѓваючы вочы да тэлевiзара, пакуль Нiк не дацягнуѓся да iх.
  
  Ён ведаѓ, што яны былi ѓ Палм-Бiч - у Катэi, вiле Сiмiяна на беразе мора. Ён пазнаѓ какосавыя пальмы, якiя вее веерам за плячом фiнансiста, калi ён нахiлiѓся наперад у "Лiнкольне", каб наладзiць элементы кiравання замкнёным тэлевiзарам. Гэта былi пальмы, якiя атачалi яго прыватную пад'язную дарожку.
  
  N3 спадзяваѓся, што яму ѓдасца выбiць на месца адмысловую каманду па зачыстцы AX. Яму трэба было звесцi асабiстыя лiчыльнiкi.
  
  Ён зiрнуѓ на гадзiннiк. Ён з'ехаѓ з Маямi гадзiну таму. Самалёт iнжынераѓ па кiраваннi навядзеннем зараз ляцеѓ на поѓдзень ад мыса Кэнэдзi. У iх будзе роѓна сорак пяць хвiлiн, каб развязаць складаны электронны кашмар, створаны Сiмiянам. Калi на гэта спатрэбiцца больш часу, мiсiя будзе адкладзеная да заѓтра. Але тады якая затрымка на 24 гадзiны ѓ параѓнаннi з вогненным разбурэннем горада?
  
  Iншы самалёт, маленькi, прыватны, у гэты момант накiроѓваѓся на поѓнач, i разам з iм засталiся самыя добрыя пажаданнi Нiка, а таксама пары цёплых успамiнаѓ. Хэнк Петэрсан адпраѓляѓ Джой Сан назад на яе пост у медыцынскiм цэнтры касмiчнага порта Кэнэдзi.
  
  Нiк нахiлiѓся, ведучы машыну адной рукой, выцягваючы Вiльгельмiну з яе хованкi.
  
  Ён увайшоѓ на тэрыторыю Cathay праз аѓтаматычныя вароты, якiя адчынiлiся, калi Lamborghini праехаѓ праз педаль. Суровы тып у зялёнай форме выйшаѓ з кiёска, агледзеѓся i падбег да яго, тузаючы за службовую кабуру. Нiк замарудзiѓ крок. Ён выцягнуѓ правую руку, высока падняѓшы плячо, i нацiснуѓ на спускавы кручок. Вiльгельмiна злёгку здрыганулася, i ахоѓнiк ДКI ѓдарыѓ тварам у зямлю. Вакол яго ѓзняѓся пыл.
  
  Раздаѓся другi стрэл, i лабавое шкло "Ламбарджынi" разбiлася, i на Нiка пайшоѓ дождж. Ён нацiснуѓ на тормаз, адчынiѓ дзверы i адным плыѓным рухам нырнуѓ. Ён пачуѓ рык пiсталета ззаду сябе, калi ён перакацiѓся, i яшчэ адна куля патрапiла ѓ пыл у тым месцы, дзе была яго галава. Ён павярнуѓся на паѓабарота, затым змянiѓ кручэнне i стрэлiѓ. Вiльгельмiна двойчы здрыганулася ѓ яго руцэ, затым яшчэ двойчы, гартанна закашляѓшыся, i чатыры ахоѓнiкi ДКI, якiя падыходзiлi па абодва бакi кiёска, расцягнулiся, калi кулi патрапiлi ѓ цэль.
  
  Ён разгарнуѓся ѓ паѓсагнутым становiшчы, левая рука абараняла яго жыццёва важныя органы ухваленым ФБР спосабам, "Люгер" трымаѓ напагатове. Але болей нiкога не было. Пыл асеѓ на пяць цел.
  
  Цi чулi яны стрэлы на вiле? Нiк вымераѓ адлегласць вачыма, успомнiѓ шум прыбоя i ѓсумнiѓся ѓ гэтым. Ён падышоѓ да целаѓ i спынiѓся, гледзячы на ??iх. Ён прыцэлiѓся высока, у вынiку чаго было пяць смяротных выпадкаѓ. Ён абраѓ самы буйны i прынёс яго ѓ кiёск.
  
  Унiформа GKI, якую ён апрануѓ, дазволiла яму наблiзiцца да наступнай групы вартаѓнiкоѓ, каб забiць аднаго з Х'юга, а iншага - ударам каратэ па шыi. Гэта прывяло яго ѓнутр вiлы. Гук тэлевiзара i галасы захапiлi яго па пустэльных залах да крытай каменнай тэрасе ва ѓсходняга крыла.
  
  Група мужчын стаяла перад партатыѓным тэлевiзарам. На iх былi цёмныя акуляры i махрыстыя халаты, а вакол шыi былi абматаны ручнiкi. Здавалася, яны вось-вось накiруюцца да басейна, якi быѓ бачны злева ад тэрасы, але нешта па тэлевiзары ѓтрымлiвала iх. Гэта быѓ аглядальнiк навiн. Ён казаѓ: "Мы чакаем аб'явы ѓ любы момант. Так, вось яно. Яно толькi што прыйшло. Голас камунiкатара НАСА Пола Джэнсэна з цэнтра кiравання палётамi ѓ Х'юстане, якi гаворыць аб тым, што мiсiя "Фенiкс-1" была ачышчана дваццаць чатыры гадзiны..."
  
  "Dammitohell!" - зароѓ Сiмiян. "Чырвоны, Рына!" - раѓнуѓ ён. "Вяртайся ѓ Маямi. Мы не можам рызыкаваць з гэтым хлопцам Картэрам. Джонi, атрымай лаѓ."
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  5000 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  Цяпер я накiроѓваюся да яхты ".
  
  Рука Нiка самкнулася на вялiкiм металiчным шарыку ѓ кiшэнi. "Пачакай", - прахрыпеѓ ён. "Нiхто не рухаецца". Да яго павярнулiся чатыры спалоханыя твары. У тое ж iмгненне ён улавiѓ раптоѓны рух на краi поля зроку. Пара ахоѓнiкаѓ ДКI, якiя лайдачылi ля сцяны, кiнулiся да яго, размахваючы прыкладамi аѓтаматаѓ. N3 надаѓ металiчнаму мармуру рэзкi паварот. Ён кацiѓся да iх па плiтах, шыпаючы смяротным газам.
  
  Мужчыны застылi на месцы. Рухалiся толькi iхнiя вочы.
  
  Сiмiян падаѓся назад, схапiѓшыся за твар. Куля паранiла Нiка ѓ мочку правага вуха. Гэта адбылося з-за пiсталета, якi Рэд Сэндс трымаѓ у руках, калi ён адступiѓ ад тэрацы i перасёк лужок, рухаючыся наперадзе смяротных пароѓ. Запясце Кiлмайстра тузанулася ѓверх. Х'юга ѓзляцеѓ у паветра, глыбока пагрузiѓшыся ѓ грудзi Сэндса. Ён працягнуѓ сальта назад, урэзаѓшыся нагамi ѓ басейн.
  
  "Мае вочы!" Сiмiян роѓ. "Я не бачу!"
  
  Нiк павярнуѓся да яго. Рына Тры падтрымлiваѓ яго за плячо, адводзячы з тэрасы. Нiк рушыѓ за iмi. Нешта стукнула яго па правым плячы, як дошка з неверагоднай сiлай. Удар збiѓ яго. Ён прызямлiѓся на карачкi. Ён не адчуваѓ болю, але час запавольваѓся, пакуль усё не было вiдаць у драбнюткiх дэталях. Адной з рэчаѓ, якiя ён убачыѓ, быѓ Джонi Хунг Тоѓсты, якi стаiць над iм, якi трымае ножку стала. Ён выпусцiѓ яго i пабег за Рына-Тры i Сiмiян.
  
  Трое з iх паспешлiва пайшлi па шырокiм лужку, накiроѓваючыся да лодкавай будкi.
  
  Нiк няѓпэѓнена падняѓся на ногi. Боль захлiснуѓ яго цёмнымi хвалямi. Ён рушыѓ за iмi, але яго ногi ѓпалi. Яны б яго не падтрымалi. Ён паспрабаваѓ яшчэ раз. На гэты раз яму ѓдалося не спаць, але рухацца трэба было марудна.
  
  Рухавiк катэры ажыѓ, калi N3 пад'ехаѓ да лодкi. Хунг-Таѓсты разгарнуѓ яе, круцячы кола, i паглядзеѓ за карму, каб паглядзець, як ён спраѓляецца. Сiмiян згорбiѓся на пярэднiм сядзеннi побач з iм, усё яшчэ чапляючыся пальцамi за вочы. Рына Тры сядзеѓ на заднiм сядзеннi. Ён убачыѓ надыходзячага Нiка i разгарнуѓся, спрабуючы нешта пацягнуць.
  
  N3 прабег апошнiя дзесяць ярдаѓ, пацягнуѓшыся ѓверх i разгойдваючыся з нiзка вiслай бэлькi над галавой, прыцiснуѓшыся да твару i пацягнуѓшыся, моцна стукнуѓ нагой на ѓздыме i адпусцiѓ, пакуль ён усё яшчэ паднiмаѓся. Ён упаѓ на шкарпэткi на край кармы катэры, выгнуѓся, адчайна хапаючыся за паветра.
  
  Ён бы страцiѓ раѓнавагу, калi б Рино Три не ткнуѓ у яго лодкавы гакам. Рукi Нiка схапiлiся за крук i пацягнулi. Плячо штурхнула яго наперад на каленi i прымусiла Дрэва скручвацца i курчыцца з задняга сядзення, як загнаны вугор.
  
  Лодка вырвалася з цемры на сляпучае сонечнае святло, рэзка нахiлiѓшыся налева, вада выгiналася вакол яе абапал велiзарным, пакрытым пенай следам. Рино ѓжо выцягнуѓ пiсталет i накiраваѓ яго на Нiка. N3 апусцiѓ лодкавы крук. Куля бясшкодна пранеслася мiма яго галавы, i Рына ѓскрыкнуѓ, калi яго здаровая рука растварылася ѓ крывi i костак. Гэта быѓ жаночы крык, такi высокi, амаль бясшумны. Кiлмайстар здушыѓ яго рукамi.
  
  Яго вялiкiя пальцы ѓвайшлi ѓ артэрыi па абодва бакi ад напружанага горла Рино. Мокрая блiскучая воѓчая пашча адкрылася. Мёртвыя шэрыя вочы непрыстойна высоѓвалiся з арбiт. Куля дагадзiла Нiку ѓ вуха. У галаве звiнела ад страсення мозгу. Ён зiрнуѓ угору. Хунг Тоѓсты павярнуѓся на сваiм крэсле. Адной рукой ён кiраваѓ, а другой страляѓ, пакуль катэр нёсся па паветразаборнiку, рухавiкi крычалi свабодна i набiралi абароты, калi апоры круцiлiся ѓ паветры, а затым зноѓ сыходзiлi ѓ ваду.
  
  "Сцеражыся!" - крыкнуѓ Нiк. Хун Тоѓсты павярнуѓся. Вялiкiя пальцы Кiлмайстра завяршылi працу, якую калiсьцi пачаѓ нехта iншы. Яны ѓпiлiся ѓ пурпурны шнар Дрэва Рино, амаль праткнуѓшы тоѓстую арагавелыя скуру. Вавёркi вачэй мужчыны ѓспыхнулi. Мова высунулася i вывалiлася з адкрытага рота, i з глыбiнi яго лёгкiх вырвалася жудаснае паласканне.
  
  Яшчэ адна куля прасвiстала. Нiк адчуѓ яго вецер. Ён прыбраѓ пальцы з горла мерцвяка i павярнуѓся налева. "За табой!" ён крыкнуѓ. "Сцеражыся!" I на гэты раз ён меѓ гэта на ѓвазе. Яны з ровам праносiлiся памiж яхтай Сiмiяна i хвалярэзам, i праз пакрытае пырскамi лабавое шкло ён убачыѓ нейлонавы трос, якi прывязаѓ нос да паля. Адлегласць да яго была не больш за тры футы, i Хунг Фат устаѓ са свайго месца, навiсаючы над iм для забойства.
  
  "Гэта самы стары трук у свеце", - ухмыльнуѓся ён, а затым раптам пачуѓся глухi глухi ѓдар, i кiтаец апынуѓся гарызантальна ѓ паветры, а лодка выйшла з-пад яго. Нешта выйшла з яго, i Нiк убачыѓ, што гэта яго галава. Ён плюхнуѓ у след прыкладна ѓ дваццацi ярдаѓ ззаду iх, i абезгалоѓленае цела рушыла ѓслед за iм, бясследна тонячы.
  
  Нiк павярнуѓся. Ён убачыѓ, як Сiмiян слепа хапаецца за руль. Занадта позна. Яны накiроѓвалiся проста да мола. Ён нырнуѓ за борт.
  
  Выбухная хваля ѓдарыла яго, калi
  
  
  
  
  
  Вiды перакладу
  
  Пераклад тэкстаѓ
  
  Зыходны тэкст
  
  1973 / 5000
  
  Вынiкi перакладу
  
  ён усплыѓ. Гарачае паветра абдзiмала яго. Пасыпалiся аскепкi металу i фанеры. Нешта вялiкае ѓрэзалася ѓ ваду ля яго галавы. Пасля, калi яго барабанныя перапонкi вызвалiлiся ад некаторага цiску выбуху, ён пачуѓ крыкi. Пранiзлiвыя нечалавечыя крыкi. Кавалак палаючых абломкаѓ павольна падымаѓся па зубчастых камянях хвалялома. Прыгледзеѓшыся, Нiк убачыѓ, што гэта Сiмiян. Яго рукi пляскалi па баках. Ён спрабаваѓ пагасiць полымя, але больш быѓ падобны на вялiзную птушку, якая спрабуе ѓзляцець, на фенiкса, якi спрабуе падняцца са свайго пахавальнага вогнiшча. Толькi ён не змог, упаѓ, цяжка ѓздыхнуѓшы, i памёр ...
  
  * * *
  
  "О, Сэм, паглядзi! Вось яно. Хiба гэта не прыгожа?"
  
  Нiк Картэр падняѓ галаву з мяккай коцiцца падушкi яе грудзей. "Што iдзе?" прамармытаѓ ён невыразна.
  
  Тэлевiзар стаяѓ ля падножжа ложка ѓ iх гасцiнiчным нумары ѓ Маямi-Бiзун, але ён гэтага не заѓважыѓ. Яго думкi былi ѓ iншым месцы - ён быѓ засяроджаны на выдатнай, загарэлай рудавалосай, з карычневай, як тытунь, скурай i белай памадай, якую клiкалi Сiнцiя. Цяпер ён пачуѓ голас, якi казаѓ хутка, усхвалявана: "... жахлiвы аранжавы агонь, якi раве з васьмi соплаѓ Сатурна, калi вадкi кiсларод i газа выбухаюць разам. Гэта iдэальны старт для Phoenix One..."
  
  Ён глядзеѓ на здымачную пляцоѓку туманнымi вачыма, назiраючы, як вялiзная машына велiчна паднiмаецца з выспы Мерритт i выгiнаецца над Атлантыкай у пачатку сваёй гiганцкай крывой паскарэння. Затым ён адвярнуѓся, зноѓ уткнуѓшыся тварам у цёмную духмяную далiну памiж яе грудзьмi. "А дзе мы былi да таго, як мой водпуск быѓ так груба перапынены?" прамармытаѓ ён.
  
  "Сэм Хармон!" Голас дзяѓчыны Нiка з Фларыды быѓ шакаваны. "Сэм, я дзiѓлюся табе". Але ѓзрушаная нота пад яго ласкамi ператварылася ѓ цяжкi. "Хiба вас не цiкавiць наша касмiчная праграма?" яна прастагнала, калi яе пазногцi пачалi драпаць яго спiну. "Вядома", - усмiхнуѓся ён. "Спынi мяне, калi гэтая ракета пачне ляцець сюды".
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Картэр Нiк
  
  Шпiён Юда
  
  
  
  Нiк Картэр
  
  Killmaster
  
  Шпiён Юда
  
  
  
  
  Прысвячаецца служачым сакрэтных службаѓ Злучаных Штатаѓ Амерыкi
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 1
  
  
  "Як наконт iх агульнага плана, Акiм, - сказаѓ Нiк, - ты нiчога не даведаешся?"
  
  "Толькi выспы. Мы так нiзка ѓ вадзе, яна пляскае па шкле, i я не магу ясна бачыць".
  
  "Як наконт таго ветразя па левым борце?"
  
  Нiк засяродзiѓся на цыферблатах, яго рукi былi занятыя больш, чым у пiлота-аматара падчас свайго першага палёту па прыборах. Ён адсунуѓ сваю вялiкую раму ѓ бок, каб дазволiць маленькаму iнданэзiйскаму юнаку павярнуць аправу перыскопа. Якiм здаваѓся слабым i спалоханым. "Гэта вялiкая права. Плыць ад нас".
  
  "Я вазьму яе далей. Сачы за чымсьцi, што скажа табе, дзе мы знаходзiмся. А на рыфы цi скалы..."
  
  "Праз некалькi хвiлiн сцямнее, i я ѓвогуле нiчога не ѓбачу", - адказаѓ Акiм. У яго быѓ самы мяккi голас, якi Нiк калi-небудзь чуѓ ад мужчыны. Гэтаму добраму юнаку павiнна было быць васямнаццаць. Мужчына? Ён гучаѓ так, як быццам яго голас не змянiѓся - цi магла быць iншая прычына. Гэта зрабiла б усё iдэальна; заблудзiѓся на варожым беразе з першым памагатым гея.
  
  Нiк усмiхнуѓся i адчуѓ сябе лепш. Падводная лодка з двума людзьмi была цацкай вадалаза, цацкай багатага чалавека. Ён быѓ добра зроблены, але з iм цяжка было абыходзiцца з паверхняй. Нiк трымаѓ курс на 270 у, iмкнучыся кантраляваць плавучасць, тангаж i кiрунак.
  
  Нiк сказаѓ: "Забудзься пра перыскоп на чатыры хвiлiны. Я дазволю ёй супакоiцца, пакуль мы наблiжаемся. На трох вузлах у нас усё роѓна не будзе вялiкiх праблем".
  
  "Тут не павiнна быць нiякiх падводных камянёѓ", - адказаѓ Акiм. "На востраве Фонг ёсць адзiн, але не на поѓднi. Гэта спадзiсты пляж. Звычайна ѓ нас добрае надвор'е. Думаю, гэта адзiн з апошнiх штармоѓ сезона дажджоѓ".
  
  У мяккiм жоѓтым святле цеснай кабiны Нiк зiрнуѓ на Акiма. Калi хлопчык быѓ напалоханы, ён трымаѓ скiвiцу напружана. Гладкiя контуры яго амаль прыгожага твару, як заѓсёды, былi спакойныя i спакойныя.
  
  Нiк успомнiѓ канфiдэнцыйны каментар адмiрала Рычардса перад тым, як верталёт зняѓ iх з авiяносца. "Я не ведаю, што вы шукаеце, мiстэр Бард, але месца, у якое вы збiраецеся, - бурлiвае пекла. Падобна на рай, але гэта чыстае пекла. I паглядзiце на гэтага маленькага хлопца. Ён кажа, што ён Мiнанкабау. , Але я думаю, што ён яванец ".
  
  Нiку было цiкава. У гэтым бiзнэсе вы падабралi i запомнiлi кожны кавалак iнфармацыi. "Што гэта магло значыць?"
  
  "Як жыхар Нью-Ёрка, якi сцвярджае, што ён малочны фермер з Белоѓз-Фолс, штат Вермонт. Я правёѓ шэсць месяцаѓ у Джакарце, калi гэта была галандская Батавiя. Мяне цiкавiлi скокi. Адно даследаванне кажа, што iснуе сорак шэсць тыпаѓ".
  
  Пасля таго, як Нiк i Акiм паднялiся на борт 99000-тоннага авiяносца ѓ Пэрл-Харбары, адмiралу Рычардсу запатрабавалася тры днi, каб разабрацца з Нiкам. Дапамагло другое радыёпаведамленне на звышсакрэтнай чырвонай паперы. "Мiстэр Бард", несумненна, перашкаджаѓ флоту, як i ѓсе аперацыi Дзярждэпартамента або ЦРУ, але адмiрал меѓ сваё меркаванне.
  
  Калi Рычардс выявiѓ, што Нiк стрыманы, прыемны i сёе-тое ведае аб караблях, ён запрасiѓ пасажыра ѓ сваю прасторную каюту - адзiную на судне з трыма iлюмiнатарамi.
  
  Калi Рычардс выявiѓ, што Нiк ведае свайго старога сябра, капiтана Тэлбота Гамiльтана з Каралеѓскага флота, ён прасякнуѓся сiмпатыяй да свайго пасажыра. Нiк падняѓся на лiфце з адмiральскай каюты на пяць палуб да
  
  флагманскага мастка, назiраѓ, як катапульты выкiдваюць рэактыѓныя самалёты "Фантом" i "Скайхок" падчас трэнiровачнага палёту ѓ ясны дзень, i мiмаходам зiрнуѓ на кампутары i складанае электроннае абсталяванне ѓ вялiкiм баявым пакоi. Яго не запрасiлi паспрабаваць якое верцiцца крэсла адмiрала з белай абiѓкай.
  
  Нiку падабалiся шахматы Рычардса i трубачны тытунь. Адмiрал любiѓ правяраць рэакцыю пасажыра. Насамрэч Рычардс хацеѓ стаць лекарам i псiхiятрам, але яго бацька, палкоѓнiк марской пяхоты, прадухiлiѓ гэты крок. "Забудзься пра гэта, Карнэлiюс", - сказаѓ ён адмiралу - тагачаснаму Дж. праз тры гады пасля Аннаполiса, "заставайцеся ѓ флоце, дзе пачынаецца прасоѓванне па службе, пакуль вы не даможацеся поспеху ѓ КАМЦЭНТРЫ. Дакументы ВМФ - добрае месца, але гэта тупiк. I вас не прымушалi выбiвацца".
  
  Рычардс думаѓ, што "Эл Бард" быѓ крутым агентам. Спроба вывесцi яго за межы пэѓных пунктаѓ натыкнулася на назiранне, што "Вашынгтон мае права голасу з гэтай нагоды", i, вядома ж, вас спынiлi на плыткаводдзе. Але Бард быѓ звычайным чалавекам - ён трымаѓся ѓ баку i паважаѓ флот. Большага i жадаць нельга.
  
  Падчас мiнулай ночы на борце Нiка Рычардс сказаѓ: "Я зiрнуѓ на тую маленькую падлодку, якая iшла з табой. Прыгожа пабудавана, але яны могуць быць ненадзейнымi. Калi ѓ цябе ѓзнiкнуць праблемы адразу пасля таго, як коптар кiне цябе ѓ ваду, страляй чырвонай ракетай. Я папрашу пiлота сачыць за ёй."
  
  "Дзякуй, сэр", - адказаѓ Нiк. "Я запомню гэта. Я правяраѓ апарат на працягу трох дзён на Гаваях. Правёѓ пяць гадзiн, кiруючы iм у моры".
  
  "Хлопец - як яго клiчуць, Акiм - быѓ з табой?"
  
  "Так."
  
  "Тады ваша вага будзе такой жа. Цi было ѓ вас гэта ѓ бурным моры?"
  
  "Не."
  
  "Не рызыкуй ..."
  
  "Рычардс меѓ на ѓвазе дабро", - падумаѓ Нiк, спрабуючы бегчы на перископической глыбiнi, выкарыстаючы гарызантальныя плаѓнiкi. Так зрабiлi i дызайнеры гэтай маленькай субмарыны. Калi яны наблiзiлiся да выспы, была мацнейшая хваля, i ён нiколi не мог параѓнацца з плавучасцю i глыбiнёй плавання. Яны пагойдвалiся, як хэлоѓiнскi яблык.
  
  "Акiм, у цябе калi-небудзь марская хвароба?"
  
  "Вядома, не. Я навучыѓся плаваць, калi навучыѓся хадзiць".
  
  "Не забывай, што якi робiцца сёння ѓвечар".
  
  "Ал, запэѓнiваю цябе, я ѓмею плаваць лепш, чым ты".
  
  "Не стаѓ на гэта", - адказаѓ Нiк. Хлопец можа мець рацыю. Мусiць, ён усё жыццё быѓ у вадзе. З iншага боку, Нiк Картэр, быѓшы трэцiм нумарам у AX, практыкаваѓ працу ѓ вадзе, як ён гэта зваѓ, кожныя некалькi дзён свайго жыцця. Ён заставаѓся ѓ выдатнай форме i меѓ мноства фiзiчных навыкаѓ, каб павялiчыць свае шанцы застацца ѓ жывых. Нiк лiчыѓ, што адзiныя прафесii або мастацтвы, якiя патрабуюць стражэйшага графiка жыцця, чым яго, - гэта прафесii цыркавых спартоѓцаѓ.
  
  Пятнаццаць хвiлiн ён накiраваѓ маленькую падлодку прама на цвёрды пляж. Ён выскачыѓ, прывязаѓ трос да насавога крука, i з вялiкай дапамогай каткоѓ, якiя ѓрэзалiся ѓ смугу прыбою, i з некаторымi добраахвотнымi, але слабымi рыѓкамi Акiма, ён падняѓ судна над ватэрлiнiяй i замацаваѓ яго дзвюма лiнii да якара i гiганцкага баньянападобнага дрэва.
  
  Нiк выкарыстаѓ лiхтарык, каб скончыць вузел у тросе вакол дрэва. Затым ён пагасiѓ святло i выпрастаѓся, адчуваючы, як каралавы пясок паддаецца яго вазе. Трапiчная ноч упала, як коѓдра. Зоркi запырскалi фiялетавы зверху. З берагавой лiнii свячэнне мора замiгацела i пераѓтварылася. Праз грукат i грукат буруноѓ ён пачуѓ гукi джунгляѓ. Крыкi птушак i крыкi жывёл, якiя былi б бясконцымi, калi б iх прыслухоѓвалi.
  
  "Акiм..."
  
  "Так?" Адказ прыйшоѓ з цемры за некалькi футаѓ ад мяне.
  
  "Ёсць iдэi, па якiм шляху мы павiнны iсцi?"
  
  "Не. Магчыма, я змагу сказаць ранiцай".
  
  "Добрай ранiцы! Сёння ѓвечар я жадаѓ дабрацца да выспы Фонг".
  
  Мяккi голас адказаѓ: "Сёння ѓвечар - заѓтра ѓвечар - уначы на наступным тыднi. Ён усё яшчэ будзе там. Сонца ѓсё яшчэ ѓзыдзе".
  
  Нiк з агiдай фыркнуѓ i ѓскараскаѓся на падлодку, выцягнуѓ дзве лёгкiя баваѓняныя коѓдры, сякеру i складаную пiлу, пачак сэндвiчаѓ i тэрмас з кавы. Мар'яна. Чаму ѓ некаторых культурах развiѓся такi моцны смак да нявызначанай будучынi? Паслабцеся, быѓ iх пароль. Пакiнь гэта да заѓтра.
  
  Ён паклаѓ рыштунак на пляж ля краю зараснiкаѓ джунгляѓ, эканомна выкарыстоѓваючы ѓспышку. Акiм дапамагаѓ як мог, спатыкаючыся ѓ цемры, i Нiк адчуѓ укол вiны. Адзiн з яго дэвiзаѓ быѓ: "Зрабi гэта, ты пратрымаешся даѓжэй". I, вядома ж, з таго часу, як яны сустрэлiся на Гаваях, Акiм паводзiѓ сябе цудоѓна i працаваѓ з усiх сiл, трэнiруючыся з падводнай лодкай, навучаючы Нiка iнданезiйскай версii малайскай мовы i распавядаючы яму аб мясцовых звычаях.
  
  Акiм Мачмур быѓ або вельмi каштоѓны для Нiка i AX, або яму падабаѓся
  
  Па дарозе ѓ школу ѓ Канадзе юнак праслiзнуѓ у офiс ФБР у Ганалулу i распавёѓ аб выкраданнi i шантажы ѓ Iнданезii. Бюро кансультавала ЦРУ i AX па афiцыйнай працэдуры ѓ мiжнародных справах, i Дэвiд Хок, прамы начальнiк Нiка i дырэктар AX, вылецеѓ з Нiкам на Гаваi.
  
  "Iнданезiя - адна з гарачых кропак свету", - растлумачыѓ Хоук, працягваючы Нiку партфель даведачных матэрыялаѓ. "Як вы ведаеце, яны толькi што прынялi гiганцкую крывавую лазню, i Чыкам адчайна спрабуюць выратаваць сваю палiтычную ѓладу i аднавiць кантроль. Юнак, магчыма, апiсвае мясцовую злачынную групоѓку. У iх ёсць некаторыя красунi. Але з Юдай i Генрыхам Мюлерам. з багатых сем'яѓ i патрабаванню грошай i супрацоѓнiцтва з Chicoms - (Кiтайскiмi камунiстамi) Вядома, iх сем'i гэта ведаюць.
  
  "Акiм сапраѓдны?" - спытаѓ Нiк.
  
  "Так. ЦРУ-ДЖАК перадало нам фатаграфiю па рацыi. I мы даставiлi аднаго выкладчыка з Макгiла толькi для хуткай праверкi. Ён жа хлопчык Мачмур, усё ѓ парадку. Як i большасць аматараѓ, ён збег i забiѓ трывогу, перш чым даведаѓся ѓсе дадзеныя. Яму трэба было застацца са сваёй сям'ёй i сабраць факты. Гэта, Нiкалас.
  
  Пасля доѓгай размовы з Акiмам Хоук прыняѓ рашэнне. Нiк i Акiм адправяцца ѓ ключавы пункт дзейнасцi - анклаѓ Мачмура на востраве Фонг. Нiк павiнен быѓ захаваць ролю, у якой яго прадставiлi Акiму i якую ён будзе выкарыстоѓваць у якасцi прыкрыцця ѓ Джакарце; ён быѓ "Аль Бардом", амерыканскiм iмпарцёрам твораѓ мастацтва.
  
  Акiму сказалi, што "спадар Бард" часта працаваѓ на тое, што называецца амерыканскiмi спецслужбамi. Ён здаваѓся цалкам уражаным, а можа, суровы загарэлы выгляд Нiка i яго выгляд цвёрдай, але мяккай упэѓненасцi дапамаглi.
  
  Калi Хоук склаѓ план i яны пачалi iнтэнсiѓную падрыхтоѓку, Нiк ненадоѓга ѓсумнiѓся ѓ меркаваннi Хоука. "Мы маглi б прыляцець па звычайных каналах", - запярэчыѓ Нiк. "Вы маглi б даставiць мне падводную лодку пазней".
  
  "Павер мне, Нiкалас", - запярэчыѓ Хоук. "Думаю, вы пагадзiцеся са мной да таго, як гэтая справа стане больш старым цi пасля таго, як вы пагаворыце з Хансам Нордэнбосам, нашым чалавекам у Джакарце. Я ведаю, што вы бачылi шмат iнтрыг i карупцыi. У Iнданезii гэта спосаб жыццё. Вы ацанiце свой тонкi падыход, i вам можа спатрэбiцца субмарына ".
  
  "Яна ѓзброена?"
  
  "Не. У вас будзе чатырнаццаць фунтаѓ выбухоѓкi i ваша звычайная зброя".
  
  Цяпер, стоячы ѓ трапiчнай ночы з салодка-затхлым пахам джунгляѓ у ноздрах i равучымi гукамi джунгляѓ у вушах, Нiк пашкадаваѓ, што Хоук не з'явiѓся. Непадалёк разбiлася нейкая цяжкая жывёла, i Нiк павярнуѓся на гук. У яго пад пахай быѓ свой асаблiвы "Люгер", Вiльгельмiна, i Х'юга з вострым лязом, якi мог слiзгаць у яго далонь пры дакрананнi, але гэты свет здаваѓся велiзарным, як быццам ён мог запатрабаваць вялiкай агнявой моцы.
  
  Ён сказаѓ у цемру: "Акiм. Можна паспрабаваць прайсцiся па пляжы?"
  
  "Мы можам паспрабаваць."
  
  "Якiм шляхам было б лагiчна дабрацца да вострава Фонг?"
  
  "Я не ведаю."
  
  Нiк зрабiѓ паглыбленне ѓ пяску на паѓдарогi памiж лiнiяй джунгляѓ i прыбоем i бразнуѓся ѓнiз. Сардэчна запрашаем у Iнданезiю!
  
  Акiм далучыѓся да яго. Нiк адчуѓ салодкi водар хлопчыка. Ён адпрэчыѓ свае думкi. Якiм паводзiѓ сябе як добры салдат, якi падпарадкоѓваецца загаду паважанага сяржанта. Што, калi ён выкарыстоѓваѓ духi? Хлопец заѓсёды стараѓся. Было б несправядлiва думаць...
  
  Нiк спаѓ з кацiнай насцярожанасцю. Некалькi разоѓ яго будзiлi гукi джунгляѓ, i вецер, якi распырсквае пырскi на iх коѓдры. Ён адзначыѓ час - 4:19. Гэта будзе 12.19 у Вашынгтоне напярэдаднi. Ён спадзяваѓся, што Хоук атрымлiвае асалоду ад добрым абедам ...
  
  Ён прачнуѓся, аслеплены яркiм свiтаннем сонцам i здзiѓлены вялiкай чорнай фiгурай, якая стаiць побач з iм. Ён адкацiѓся ѓ процiлеглым кiрунку, патрапiѓ у мэту, цэлячыся Вiльгельмiну. Акiм крыкнуѓ: "Не страляйце".
  
  "Я не збiраѓся", - прагыркаѓ Нiк.
  
  Гэта была самая вялiкая чалавекападобная малпа, якую Нiк калi-небудзь бачыѓ. Яна была карычняватай, з маленькiмi вушкамi, i, уважлiва разгледзеѓшы рэдкiя чырванавата-карычневыя доѓгiя валасы, Нiк убачыѓ, што гэта жанчына. Нiк асцярожна выпрастаѓся i ѓсмiхнуѓся. "Арангутан. Добрай ранiцы, Мэйбл".
  
  Акiм кiѓнуѓ. "Яны часта прыязныя. Яна прынесла табе падарункi. Паглядзi там на пяску".
  
  У некалькiх ярдаѓ ад Нiка былi тры саспелыя залатыя папаi. Нiк падняѓ адну. "Дзякуй, Мэйбл".
  
  "Яны самыя чалавекападобныя малпы", - выказаѓ меркаванне Акiм. "Яна як ты."
  
  "Я рада. Мне патрэбны сябры". Вялiкая жывёлiна паспяшалася ѓ джунглi i праз iмгненне з'явiлася зноѓ з дзiѓным авальным чырвоным плёнам.
  
  "Не ясi гэта", - папярэдзiѓ Акiм. "Некаторыя гэта есцi могуць, але некаторыя людзi ад гэтага захварэюць".
  
  Нiк кiнуѓ Акiму цудоѓна выглядае папаю, калi вярнулася Мэйбл. Якiм iнстынктыѓна яе злавiѓ. Мэйбл спалохана ѓскрыкнула i скокнула на Акiма!
  
  Акiм разгарнуѓся i паспрабаваѓ ухiлiцца, але арангутан рухаѓся як кватэрбек НФЛ з мячом i чыстым полем. Яна выпусцiла чырвоны плод, схапiла папаю ѓ Акiма, шпурнула ѓ мора i стала зрываць з Акiма вопратку. Кашуля i штаны былi разарваныя адным магутным разрывам. Малпа хапалася за шорты Акiма, калi Нiк крыкнуѓ: "Гэй!" i пабег наперад. Ён схапiѓ малпу за галаву левай рукой, трымаючы напагатове Люгер у правай.
  
  "Iдзi. Алоны. Вамос!..." - Нiк працягваѓ крычаць на шасцi мовах i паказваць на джунглi.
  
  Мейбл - ён падумаѓ пра яе як пра Мейбл i на самай справе адчуѓ сябе збянтэжаным, калi яна адскочыла, працягнуѓшы адну доѓгую руку далонню ѓверх у умольным жэсце. Яна павольна павярнулася i падалася назад у зблытаны падлесак.
  
  Ён звярнуѓся да Акiма. "Дык вось чаму ты заѓсёды здаваѓся дзiѓным. Чаму ты малявала з сябе хлопчыка, мiлая? Хто ты?"
  
  Акiм аказаѓся дзяѓчынай, мiнiяцюрнай, з прыгожымi формамi. Яна поркалася з iрванымi джынсамi, аголеная, калi не лiчыць вузкай паласы белай тканiны, якая сцiскала яе грудзi. Яна не спяшалася i не здавалася ѓсхваляванай, як некаторыя дзяѓчаты - яна сур'ёзна круцiла сапсаваныя штаны з боку ѓ бок, кiваючы прыгожай галавой. У яе была дзелавiтасць i разумная шчырасць з нагоды адсутнасцi адзення, якую Нiк заѓважыѓ на балiйскай вечарынцы. Сапраѓды, гэтая кампактная мiлка нагадвала адну з выдатна складзеных лялечных прыгажунь, якiя служылi мадэлямi мастакам, артыстам цi былi проста цудоѓнымi спадарожнiцамi.
  
  Яе скура была адцення светлага мокко, а яе рукi i ногi, хоць i былi тонкiмi, былi пакрытыя схаванымi мускуламi, як калi б iх намаляваѓ Поль Гаген. Яе сцягна i сцягна былi дастатковым апраѓленнем для яе маленькага плоскага жывата, i Нiк зразумеѓ, чаму "Акiм" заѓсёды насiѓ доѓгiя свабодныя спартыѓныя кашулi, каб схаваць гэтыя прыгожыя формы.
  
  Ён адчуѓ прыемнае цяпло ѓ сваiх нагах i паяснiцы, гледзячы на яе - i раптам злавiѓ сябе на думцы, што маленькая карычневая гарэзнiца на самай справе пазiравала яму! Яна зноѓ i зноѓ аглядала падраную тканiну, даючы яму магчымасць агледзець яе! Яна не была какетлiвай, не было нi найменшага намёку на самазадаволеную паблажлiвасць. Яна проста паводзiла сябе з гуллiвай натуральнасцю, таму што жаночая iнтуiцыя падказвала ёй, што гэта абсалютна iдэальны час, каб расслабiцца i зрабiць уражанне на прыгожага мужчыну.
  
  "Я здзiѓлены, - сказаѓ ён. "Я бачу, што ты нашмат прыгажэй як дзяѓчынка, чым як хлопчык".
  
  Яна нахiлiла галаву i скоса паглядзела на яго, гарэзная iскрынка дадала бляску яркiм чорным вачам. Як Акiм, яна, вырашыѓ ён, старалася моцна трымаць мускулы сваёй скiвiцы. Цяпер яна больш, чым калi-небудзь, выглядала як самая прыгожая з балiйскiх танцорак або дзiѓна мiлых еѓразiйцаѓ, якiх вы бачылi ѓ Сiнгапуры i Ганконгу. Яе вусны былi маленькiмi i поѓнымi, i калi яна супакоiлася, толькi злёгку надзьмулiся вусны, а шчокi былi цвёрдымi, высокiмi авалам, якiя, як вы ведалi, будуць дзiѓна гнуткiмi, калi вы iх пацалаваеце, як цёплы зефiр з мускуламi. Яна апусцiла цёмныя вейкi. "Ты вельмi злы?"
  
  "О не." Ён прыбраѓ Люгер у кабуру. "Ты прадзеш пражу, i я заблудзiѓся на беразе джунгляѓ, а ты ѓжо каштавала маёй краiне, можа, шэсцьдзесят цi восемдзесят тысяч долараѓ". Ён працягнуѓ ёй кашулю, безнадзейную анучу. "Чаму я павiнен злавацца?"
  
  "Я Тала Мачмур, - сказала яна. "Сястра Акiма".
  
  Нiк без выраза кiѓнуѓ. Мусiць, iншы ён. У канфiдэнцыйнай справаздачы Нордэнбаса гаварылася, што Тала Махмур была сярод маладых людзей, схопленых выкрадальнiкамi. "Працягвай."
  
  "Я ведаѓ, што ты не паслухаеш дзяѓчыну. Нiхто не слухае. Таму я ѓзяѓ паперы Акiма i прыкiнуѓся iм, каб прымусiць цябе прыйсцi i дапамагчы нам".
  
  "Такi доѓгi шлях. Чаму?"
  
  "Я... я не разумею тваё пытанне".
  
  "Ваша сям'я магла б паведамiць вестку амерыканскаму чыноѓнiку ѓ Джакарце або паехаць у Сiнгапур цi Ганконг i звязацца з намi".
  
  "Вось менавiта. Нашыя сем'i не маюць патрэбы ѓ дапамозе! Яны проста хочуць, каб iх пакiнулi ѓ спакоi. Вось чаму яны плацяць i маѓчаць. Яны да гэтага прывыклi. Усе заѓсёды камусьцi плацяць. Мы плацiм палiтыкам, армii i гэтак далей. Гэта звычайная здзелка. Нашыя сем'i нават не будуць абмяркоѓваць адна з адной свае праблемы".
  
  Нiк успомнiѓ словы Хоука: "... iнтрыгi i карупцыя. У Iнданэзii гэта выява жыцця". Як звычайна, Хок прадказваѓ будучыню з кампутарнай дакладнасцю.
  
  Ён штурхнуѓ кавалак ружовага карала. "Значыць, ваша сям'я не мае патрэбы ѓ дапамозе. Я проста вялiкi сюрпрыз, якi вы прыносiце дадому. Нядзiѓна, што вы так хацелi выслiзнуць на востраѓ Фонг без папярэджання".
  
  "Калi ласка, не сярдуйце". Яна змагалася з джынсамi i кашуляй. Ён вырашыѓ, што без швейнай машынкi яна нiкуды не падзенецца, але выгляд быѓ цудоѓны. Яна злавiла яго ѓрачысты позiрк i падышла да яго, трымаючы перад сабой шматкi тканiны. "Дапамажыце нам, i ѓ той жа час вы дапаможаце сваёй краiне. Мы прайшлi праз крывавую вайну. Востраѓ Фонг яе пазбег, гэта праѓда, але ѓ Малангу, недалёка ад узбярэжжа, загiнулi дзве тысячы чалавек. I яны ѓсё яшчэ шукаюць джунглi для кiтайцаѓ".
  
  "Такiм чынам. Я думаѓ, ты ненавiдзiш кiтайцаѓ".
  
  "Мы нiкога не ненавiдзiм. Некаторыя з нашых кiтайцаѓ пражылi тут шмат пакаленняѓ. Але калi людзi паступаюць няправiльна i ѓсё злуюцца, яны забiваюць. Старыя крыѓды. Рэѓнасць. Рэлiгiйныя адрозненнi".
  
  - Забабоны важней розуму, - прамармытаѓ Нiк. Ён бачыѓ гэта ѓ дзеяннi. Ён паляпаѓ па гладкай карычневай руцэ, адзначаючы, наколькi хупава яна складзена. "Што ж, мы тут. Давайце знойдзем востраѓ Фонг".
  
  Яна страсянула скруткам тканiны. "Не маглi б вы перадаць мне адно з коѓдраѓ?"
  
  "Вось."
  
  Ён упарта не адвярнуцца i атрымлiваѓ асалоду ад, гледзячы на ??яе, як яна скiнула старую вопратку i спрытна павярнула сябе ѓ коѓдру, якое стала, як саронг. Яе блiскучыя чорныя вочы былi гарэзныя. "У любым выпадку так зручней".
  
  "Табе гэта падабаецца", - сказаѓ ён. Яна разматала белую тканкавую стужку, сцягвае яе грудзi, i саронг быѓ прыгожа запоѓнены. "Так, - дадаѓ ён, - цудоѓна. Дзе мы зараз?"
  
  Яна павярнулася i ѓважлiва паглядзела на пакаты выгiб бухты, абрамленай на ѓсходнiм беразе скрыѓленымi мангравымi зараснiкамi. Бераг уяѓляѓ сабой белы паѓмесяц, марскi сапфiр у яснай свiтанку, за выключэннем таго месца, дзе зялёныя i блакiтныя буруны падалi на ружовы каралавы рыф. Некалькi марскiх смаѓжоѓ звалiлiся над лiнiяй прыбоя, як гусенiцы даѓжынёй у фут.
  
  "Магчыма, мы знаходзiмся на востраве Адата", - сказала яна. "Ён незаселены. Сям'я выкарыстоѓвае яго як свайго роду заапарк. Тут насяляюць кракадзiлы, змеi i тыгры. Калi мы звернем да паѓночнага берага, мы зможам перайсцi да Фонгу".
  
  "Нядзiѓна, што Конрад Хiлтан прапусцiѓ гэта", - сказаѓ Нiк. "Сядзь i дай мне паѓгадзiны. Тады мы з'едзем".
  
  Ён паѓторна замацаваѓ якары i засынаѓ маленькую падводную лодку карчамi i зараснiкамi джунгляѓ, пакуль яна не стала падобная на груду абломкаѓ на беразе. Тала пайшла на захад уздоѓж пляжа. Яны абмiнулi некалькi невялiкiх мысаѓ, i яна выклiкнула: "Гэта Адата. Мы на пляжы Крыс".
  
  "Крыс? Нож?"
  
  "Выгнуты кiнжал. Змяiны, я думаю, гэта ангельскае слова".
  
  "Як далёка да Фонга?"
  
  "Адзiн гаршчок". Яна хiхiкнула.
  
  "Патлумач яшчэ?"
  
  "На малайскай - адзiн прыём ежы. Або прыкладна паѓдня".
  
  Нiк бязгучна вылаяѓся i пакрочыѓ наперад. "Давай."
  
  Яны дасягнулi яра, якi перасякаѓ пляж знутры, дзе джунглi ѓздымалiся ѓдалечынi, як быццам гэта былi пагоркi. Тала спынiлася. "Можа быць, было б карацей падняцца па сцежцы ля ручая i выйсцi на поѓнач. Iсцi цяжэй, але гэта ѓ два разы менш, чым iсцi па пляжы, iсцi да заходняга канца Адаты i вяртацца".
  
  "Вядзi".
  
  Сцежка была жудаснай, з незлiчонымi абрывамi i лозамi, якiя супрацiѓлялiся сякеры Нiка, як метал. Сонца стаяла высока i злавесна, калi Тала спынiлася каля сажалкi, з якой бег ручай. "Гэта зорная гадзiна. Мне вельмi шкада. Мы не выйграем шмат часу. Я не ѓсведамляѓ, што сцежка даѓно не выкарыстоѓвалася".
  
  Нiк хмыкнуѓ, разразаючы лiяну вострым краем падобнага на штылет Х'юга. На яго здзiѓленне, ён працяѓ яго хутчэй, чым сякера. Стары добры Сцюарт! Начальнiк аддзела ѓзбраенняѓ AX заѓсёды сцвярджаѓ, што Х'юга быѓ узорам лепшай сталi ѓ свеце - яму было б прыемна пачуць гэта. Нiк прыцiснуѓ Х'юга назад да рукава. "Сёння - заѓтра. Сонца яшчэ ѓзыдзе".
  
  Тала засмяялася. "Дзякуй. Вы памятаеце".
  
  Ён разгарнуѓ паяння. Шакалад стаѓ брудам, печыва - вадкiм цестам. Ён адкрыѓ крэкеры тыпу К i сыр, i яны iх з'елi. Рух назад па сцежцы насцярожыѓ яго, i яго рука выхапiла Вiльгельмiну, калi ён прашыпеѓ: "Унiз, Тала".
  
  Па цяжкапраходнай дарозе iшла Мэйбл. У ценi джунгляѓ яна зноѓ здавалася чорнай, а не карычневай. Нiк сказаѓ: "О, чорт", i кiнуѓ ёй шакалад з печывам. Яна ѓзяла падарункi i радасна адкусiла, выглядаючы як удава за гарбатай у "Плаза". Калi яна скончыла, Нiк закрычаѓ: "А зараз бяжы!"
  
  Яна пайшла.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Прайшоѓшы пару мiль унiз па схiле, яны дашлi да раѓчука ѓ джунглях шырынёй каля дзесяцi ярдаѓ. Тала сказала: "Пачакай".
  
  Яна пайшла распранулася,
  
  , спрытна зрабiла невялiкi пакет са свайго саронга i паплыла на iншы бераг, як стройная карычневая рыба. Нiк захоплена назiраѓ. Яна паклiкала: "Думаю, усё ѓ парадку. Пайшлi".
  
  Нiк зняѓ лодкавыя чаравiкi з гумовымi падшэѓкамi i загарнуѓ iх у кашулю з сякерай. Ён зрабiѓ пяць цi шэсць магутных удараѓ, калi пачуѓ крык Талы i краем вока заѓважыѓ рух уверх па цячэннi. Карычневае каравае бервяно, здавалася, з'язджала з найблiзкага берага пад уласным падвесным маторам. Алiгатар? Не, кракадзiл! I ён ведаѓ, што кракадзiлы былi горшымi! Яго рэфлексы былi хуткiмi. Занадта позна марнаваць час на пераварочванне - хiба яны не сказалi, што пырскi дапамаглi! Ён схапiѓся за кашулю i туфлi ѓ адной руцэ, адпускаючы сякеру, i iрвануѓ наперад магутнымi ѓдарамi зверху i шырокiм грукатам.
  
  Было б шыя! Цi вы б сказалi, што скiвiцы i нага? Тала навiсла над iм. Яна падняла палку i ѓдарыла кракадзiла па спiне. Джунглi разарваѓ аглушальны крык, i ён пачуѓ ззаду сябе гiганцкi ѓсплёск. Яго пальцы дакранулiся да зямлi, ён выпусцiѓ пакет i вылез на бераг, як цюлень, якi плыве па крызе. Ён павярнуѓся i ѓбачыѓ Мэйбл, па пояс у цёмным патоку, якая б'е па кракадзiле гiганцкай галiнкай дрэва.
  
  Тала шпурнула ѓ рэптылiю яшчэ адну галiнку. Нiк пацёр спiну.
  
  "Ой, - сказаѓ ён. "Яе мэта лепш, чым у вас".
  
  Тала павалiлася побач з iм, усхлiпваючы, як быццам яе маленькае цела нарэшце прыняло занадта шмат, i шлюзы лопнулi. "О, Ал, мне вельмi шкада. Мне вельмi шкада. Я гэтага не бачыѓ. Гэтая пачвара амаль дастала цябе. А ты добры чалавек - ты добры чалавек".
  
  Яна пагладзiла яго па галаве. Нiк падняѓ вочы i ѓсмiхнуѓся. Мэйбл выйшла на другi бераг i нахмурылася. Прынамсi, ён быѓ упэѓнены, што гэта быѓ хмурны позiрк. "Я даволi добры чалавек. Яшчэ".
  
  Ён трымаѓ стройную iнданезiйскую дзяѓчыну на руках дзесяць хвiлiн, пакуль яе iстэрычныя глоткi не сцiхлi. У яе не было часу пераматаць свой саронг, i ён з ухвалой адзначыѓ, што яе пульхныя грудзi была прыгожа аформлена, як у часопiсе Playboy. Хiба яны не казалi, што гэтыя людзi не саромеюцца грудзей? Прыкрывалi iх толькi таму, што на гэтым настаялi цывiлiзаваныя дамы. Ён хацеѓ дакрануцца да аднаго. Супрацiѓляючыся iмпульсу, ён злёгку ѓздыхнуѓ з ухвалой.
  
  Калi Тала здавалася спакойнай, ён пайшоѓ да ручая i прыцягнуѓ сваю кашулю i туфлi з палкай. Мэйбл знiкла.
  
  Калi яны выйшлi на пляж, якi быѓ дакладнай копiяй таго, што яны пакiнулi, сонца было на заходняй ускраiне дрэѓ. Нiк сказаѓ: "Адзiн гаршчок, а? Мы з'елi паѓнавартасны абед".
  
  "Гэта была мая iдэя", - пакорлiва адказала Тала. "Мы павiнны былi пайсцi вакол".
  
  "Я дражню цябе. У нас, напэѓна, не было б лепшага часу. Гэта Фонг?"
  
  Праз мiлю мора, якая цягнулася з боку ѓ бок, наколькi можна было бачыць, i падтрымлiваюцца патройнымi гарамi цi вулканiчнымi ядрамi, знаходзiлiся пляж i берагавая лiнiя. У яго быѓ культурны, цывiлiзаваны выгляд, у адрозненне ад Адаты. Лугi або палi ѓзвышалiся на ѓзвышшах зялёнымi i карычневымi даѓгаватымi лiнiямi, i былi групы чагосьцi, падобнага на дамы. Нiку здалося, што ён убачыѓ на дарозе грузавiк цi аѓтобус, калi ён прыжмурыѓся.
  
  "Ёсць спосаб падаць iм сiгнал? У вас выпадкова ёсць люстэрка?"
  
  "Не."
  
  Нiк нахмурыѓся. У падводнай лодцы быѓ поѓны камплект для выжывання ѓ джунглях, але цягнуць яго ѓсё здавалася дурным. Запалкi ѓ ягонай кiшэнi былi падобныя на кашу. Ён папалiраваѓ тонкае лязо Х'юга i паспрабаваѓ накiраваць ѓспышкi на востраѓ Фонг, накiроѓваючы апошнiя промнi сонца. Ён падумаѓ, што, магчыма, адлюстраваѓ бы некаторыя ѓспышкi, але ѓ гэтай дзiѓнай краiне, змрочна падумаѓ ён, каго гэта хвалюе?
  
  Тала сядзела на пяску, яе блiскучыя чорныя валасы спадалi ёй на плечы, яе маленькае цела згорбiлася ад стомы. Нiк адчуѓ хваравiтую стомленасць ва ѓласных нагах i ступнях i далучыѓся да яе. "Заѓтра я магу кiдацца на iх увесь дзень".
  
  Тала абаперлася на яго. "У знямозе", - падумаѓ ён спачатку, пакуль тонкая рука не слiзганула па яго перадплеччы i не прыцiснулася. Ён захапляѓся iдэальнымi крэмавымi кругамi ѓ форме месяца ѓ падставы яе пазногцяѓ. Блiн, яна была прыгожай дзяѓчынай.
  
  Яна мякка сказала: "Вы, павiнна быць, думаеце, што я жахлiвая. Я хацела паступiць правiльна, але ѓсё скончылася бязладзiцай".
  
  Ён далiкатна сцiснуѓ яе руку. "Проста выглядае горш, таму што ты так стамiлася. Заѓтра я растлумачу твайму бацьку, што ты гераiня. Ты звярнуѓся па дапамогу. Будуць спяваць i танчыць, пакуль уся сям'я святкуе тваю адвагу".
  
  Яна засмяялася, як быццам ёй спадабалася фантазiя. Затым глыбока ѓздыхнуѓ. "Ты не ведаеш маю сям'ю. Калi б гэта зрабiѓ Акiм, можа быць. Але я ѓсяго толькi дзяѓчынка".
  
  "Нейкая дзяѓчына." Яму было зручней абдымаць яе. Яна не пярэчыла. Яна прыцiснулася.
  
  Праз некаторы час у яго захварэла спiна. Ён павольна лёг на пясок, i яна рушыла ѓслед за iм, як ракавiнка. Яна пачала лёгенька вадзiць адной маленькай рукой па яго грудзях i шыi.
  
  Тонкiя пальцы пагладзiлi яго падбародак, акрэслiлi губы, пагладзiлi вочы. Яны масажавалi яго лоб i вiскi са дасведчаным спрытам, якi - у спалучэннi з дзённымi практыкаваннямi - амаль усыпiла яго. За выключэннем таго, што калi дражнiла, далiкатнае дакрананне кранула яго саскоѓ i пупка, ён зноѓ прачнуѓся.
  
  Яе вусны мякка кранулi яго вуха. "Ты добры чалавек, Ал".
  
  "Ты казала гэта раней. Ты ѓпэѓнена, а?"
  
  "Я ведаю. Мэйбл ведала". Яна хiхiкнула.
  
  "Не чапай маю сяброѓку", - сонна прамармытаѓ ён.
  
  "У цябе ёсць дзяѓчына?"
  
  "Вядома."
  
  "Яна прыгожая амерыканка?"
  
  "Не. Непрыемны эскiмос, але, чорт вазьмi, яна можа прыгатаваць выдатную полiѓку".
  
  "Што?"
  
  "Рыбнае рагу".
  
  "У мяне сапраѓды няма хлопца".
  
  "Ды добра. Прыгожая маленькая страва, як ты? Не ѓсе твае мясцовыя хлопцы сляпыя. А ты разумная. Адукаваная. I, дарэчы, - ён злёгку сцiснуѓ яе, абдымаючы яе, - дзякуй за тое, што ѓдарыла. гэтага кракадзiла. Гэта запатрабавала мужнасцi".
  
  Яна радасна булькнула. "Нiчога не было." Спакуслiвыя пальцы танчылi прама над яго поясам, i Нiк удыхнуѓ гарачае, насычанае паветра. Вось як гэта бывае. Цёплая трапiчная ноч - кiпiць гарачая кроѓ. Мая саграваецца, i хiба адпачыць - такая дрэнная iдэя?
  
  Ён павярнуѓся на бок, зноѓ сцiскаючы Вiльгельмiна пад пахай. Тала прылягала да яго гэтак жа зручна, як "люгер" у кабуры.
  
  - Няма для вас прыгожага маладога чалавека на востраве Фонг?
  
  "Не зусiм. Ган Бiк Цянг кажа, што кахае мяне, але я думаю, што ён збянтэжаны".
  
  "Наколькi заблыталiся?"
  
  "Здаецца, ён нярвуецца побач са мной. Ён амаль не чапае мяне".
  
  "Я нервуюся побач з табой. Але я кахаю чапаць..."
  
  "Калi б у мяне быѓ моцны сябар - цi муж - я б нiчога не баялася".
  
  Нiк адвёѓ руку, якая рухалася да гэтых прыцягальных маладых грудзей, i паляпаѓ яе па плячы. Гэта патрабавала разважанняѓ. Муж? Ха! Было б разумна вывучыць Махмураѓ, перш чым наклiкаць на сябе непрыемнасцi. Былi дзiѓныя звычаi - накшталт пранiкаем у дачку, а мы пранiкаем у вас. Хiба не было б добра, калi б яны былi прадстаѓнiкамi племенi, дзе традыцыя абвяшчае, што для вас вялiкi гонар, калi вы асядлае адну з iх непаѓналетнiх дачок? Няма такой удачы.
  
  Ён задрамаѓ. Пальцы на яго лбе вярнулiся, гiпнатызуючы.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Крык Талы разбудзiѓ яго. Ён пачаѓ падскокваць, i рука прыцiснулася да яго грудзей. Першае, што ён убачыѓ, быѓ блiскучы нож даѓжынёй у два футы - недалёка ад яго носа, з кончыкам ля горла. У яго было сiметрычнае лязо з выгнутым змейкай. Рукi схапiлi яго за рукi i ногi. Яго трымалi пяць цi шэсць чалавек, i яны не былi слабакамi, вырашыѓ ён пасля эксперыментальнага рыѓка.
  
  Талу адцягнулi ад яго.
  
  Погляд Нiка прасачыѓ за блiскучым клiнком да трымальнiка - суровага маладога кiтайца з вельмi кароткiмi валасамi i акуратна падстрыжанымi рысамi асобы.
  
  Кiтаец спытаѓ на выдатнай англiйскай: "Забiць яго, Тала?"
  
  "Не рабi гэтага, пакуль я не перадам табе паведамленне", - раѓнуѓ Нiк. Гэта здавалася такiм жа разумным, як i любое iншае.
  
  Кiтаец нахмурыѓся. "Я Ган Бiк Цянг. Хто ты?"
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 2
  
  
  
  
  
  "Стоп!" - крыкнула Тала.
  
  "Пара ёй далучыцца да дзеяння, - падумаѓ Нiк. Ён ляжаѓ нерухома i сказаѓ: "Я Аль Бард, амерыканскi бiзнэсмэн. Я прывёѓ мiс Махмур дадому".
  
  Закацiѓшы вочы, ён назiраѓ, як Тала падышла да звалкi. Яна сказала: "Ён з намi, Ган. Ён прывёз мяне з Гаваяѓ. Я размаѓляла з людзьмi з Амерыкi i..."
  
  Яна працягнула паток малайска-iнданезiйскага, за якiм Нiк не мог усачыць. Мужчыны пачалi злазiць з яго рук i ног. Нарэшце худы кiтайскi юнак зняѓ пацукоѓ i асцярожна паклаѓ яго ѓ чахол для рамяня. Ён працягнуѓ руку, i Нiк узяѓ яе, як быццам яна яму была патрэбна. Няма нiчога дрэннага ѓ тым, каб схапiць аднаго з iх - на ѓсялякi выпадак. Ён прыкiнуѓся нязграбным i выглядаѓ пакрыѓджаным i напалоханым, але, устаѓшы на ногi, ён вывучаѓ сiтуацыю, спатыкаючыся аб пясок. Сем чалавек. Адзiн трымае драбавiк. Калi спатрэбiцца, ён абясшкодзiць яго першым, i шанцы былi вышэйшыя, чым нават тое, што ён забярэ iх усiх. Гадзiны i гады практыкi - дзюдо, каратэ, саватэ - i смяротная дакладнасць з Вiльгельмiнай i Х'юга далi вам велiзарную перавагу.
  
  Ён пакруцiѓ галавой, пацёр руку i, хiстаючыся, падышоѓ блiжэй да чалавека са стрэльбай. "Калi ласка, прабачце нас", - сказаѓ Ган. "Тала кажа, што вы прыйшлi нам на дапамогу. Я думала, яна можа быць вашай палоннiцай. Мы бачылi ѓспышку мiнулай ноччу i прыйшлi яшчэ да свiтання".
  
  "Я разумею", - адказаѓ Нiк. "Нiякай шкоды. Рады пазнаёмiцца. Тала казала пра цябе".
  
  Ган выглядаѓ задаволеным. "Дзе твой баркас?"
  
  Нiк кiнуѓ на Талу папераджальны погляд. "ВМС ЗША высадзiлi нас тут. На iншым боку выспы".
  
  "Зразумела. Наша лодка прама на беразе. Цi зможаце падняцца?"
  
  Нiк вырашыѓ, што яго гульня паляпшаецца. "Я ѓ парадку. Як справы ѓ Фонг?"
  
  "Не добра. Нядрэнна. У нас свае... праблемы".
  
  "Тала сказала нам. Цi ёсць яшчэ вестачка ад бандытаѓ?"
  
  "Так. Заѓсёды адно i тое ж. Больш грошай, iнакш яны заб'юць... закладнiкаѓ".
  
  Нiк быѓ упэѓнены, што збiраѓся сказаць "Тала". Але Тала была тут! Яны гулялi па пляжы. Ган сказаѓ: "Ты сустрэнешся з Адамам Махмурам. Ён не будзе рады цябе бачыць".
  
  "Я чуѓ. Мы можам прапанаваць магутную дапамогу. Я ѓпэѓнены, што Тала сказала вам, што ѓ мяне таксама ёсць сувязь з урадам. Чаму ён i iншыя ахвяры не вiтаюць гэта?"
  
  "Яны не вераць у дапамогу з боку ѓрада. Яны вераць у сiлу грошай i свае ѓласныя планы. Свае ѓласныя... Я думаю, гэтае ангельскае слова хiтрае".
  
  "I яны нават не супрацоѓнiчаюць сябар з сябрам..."
  
  "Не. Гэта не так, як яны думаюць. Кожны лiчыць, што калi вы заплацiце, усё будзе добра, i вы заѓсёды зможаце атрымаць больш грошай. Вы ведаеце гiсторыю пра курыцу i залатыя яйкi?"
  
  "Так."
  
  "Гэта так. Яны не могуць зразумець, як бандыты могуць забiць курыцу, якая нясе золата".
  
  "Але ты думаеш iнакш..."
  
  Яны абмiнулi касу з ружова-белага пяску, i Нiк убачыѓ невялiкае ветразнае судна, двухстоечнае судна з полуприспущенным лацiнскiм ветразем, якое раздзiмаецца на лёгкiм ветры. Мужчына спрабаваѓ гэта выправiць. Ён спынiѓся, калi ѓбачыѓ iх. Ган маѓчаѓ некалькi хвiлiн. Нарэшце ён сказаѓ: "Некаторыя з нас маладзейшыя. Мы бачым, чытаем i думаем па-iншаму".
  
  "У вас выдатная ангельская, i ѓ вас хутчэй за амерыканскi, чым брытанскi акцэнт. Вы хадзiлi ѓ школу ѓ Злучаных Штатах?"
  
  "Берклi", - коратка адказаѓ Ган.
  
  Было мала шанцу пагаварыць на праве. Вялiкi ветразь максiмальна выкарыстоѓваѓ лёгкi вецер, а маленькае судна перасекла ѓчастак мора з хуткасцю чатыры цi пяць вузлоѓ, а iнданезiйцы накiнулi на яго апоры. Гэта былi мускулiстыя, моцныя людзi, адны косцi i сухажыллi, i яны былi цудоѓнымi маракамi. Не кажучы нi слова, яны перамяшчалi сваю вагу, каб падтрымлiваць лепшую паруснасць.
  
  Яснай ранiцай востраѓ Фонг выглядаѓ больш дзелавым, чым у прыцемках. Яны накiравалiся да вялiкага прычала, якi раскiнуѓся на палях ярдаѓ за дзвесце ад берага. У яго канцы быѓ комплекс складоѓ i падстрэшкаѓ, грузавiкоѓ некалькiх памераѓ; на ѓсходзе невялiкi паравозiк манеѓраваѓ малюсенькiя вагоны на чыгуначнай станцыi.
  
  Нiк нахiлiѓся да вуха Гана. "Што вы адпраѓляеце?"
  
  "Мал, капок, какосавыя прадукты, кава, каѓчук. Волава i баксiты з iншых астравоѓ. Мiстэр Мачмур вельмi насцярожаны".
  
  "Як бiзнэс?"
  
  "Г-н Махмур валодае мноствам крам. Вялiкi ѓ Джакарце. У нас заѓсёды ёсць рынкi, акрамя тых выпадкаѓ, калi сусветныя кошты моцна падаюць".
  
  Нiк падумаѓ, што Ган Бiк таксама напагатове. Яны прышвартавалiся на плывучым доку ля вялiкага пiрса, побач з двухмачтавай шхуной, на якую аѓтакран загружаѓ мяшкi на паддоны.
  
  Ган Бiк правёѓ Талу i Нiка ѓздоѓж прыстанi i падняѓся па дарожцы з цвёрдым пакрыццём да вялiкага, класна якi выглядае будынку з навяснымi аканiцамi. Яны ѓвайшлi ѓ кабiнет з маляѓнiчым дэкорам, у якiм спалучаюцца еѓрапейскiя i азiяцкiя матывы; сцены з палiраванага дрэва былi ѓпрыгожаны творамi мастацтва, якiя, на думку Нiка, былi выбiтнымi, два гiганцкiх вентылятара кружылi над галавой, здзекуючыся над высокiм бясшумным кандыцыянерам у куце. Шырокi адмiнiстрацыйны стол з жалезнага дрэва быѓ акружаны сучаснай падлiковай машынай, камутатарам i якое запiсвае абсталяваннем.
  
  Чалавек за сталом быѓ буйны - шырокi, невысокi - з пранiклiвымi карымi вачыма. Ён быѓ апрануты ѓ бездакорную, пашытую на замову белую бавоѓну. На лаѓцы з нацёртага цiка сядзеѓ высакародны кiтаец у iльняным гарнiтуры па-над блакiтнай кашулi-пола. Ган Бiк сказаѓ: "Мiстэр Мачмур - гэта мiстэр Аль Бард. Ён прынёс Талу". Нiк пацiснуѓ руку, i Ган прыцягнуѓ яго да кiтайца. "Гэта мой бацька, Онг Чанг".
  
  Яны былi прыемнымi людзьмi без хiтрасцей. Нiк не адчуваѓ варожасцi - хутчэй, яно выглядала як "добра, што ты прыйшоѓ, i будзе добра, калi ты сыдзеш".
  
  Адам Махмур сказаѓ: "Тала захоча паесцi i адпачыць. Ган, калi ласка, адвязi яе да дома на маёй машыне i вяртайся".
  
  Тала мiмаходам зiрнула на Нiка - я ж вам сказала - i выйшла ѓслед за Ганам. Патрыярх Мачмураѓ жэстам паказаѓ Нiка на крэсла. "Дзякуй, што вярнулi маю iмклiвую дачку. Спадзяюся, з ёй не было праблем".
  
  "Не бяда, наогул."
  
  "Як яна з вамi звязалася?"
  
  Нiк паклаѓ гэта на кон. Ён распавёѓ iм тое, што Тала сказала на Гаваях, i, не называючы AX, намякнуѓ, што ён быѓ "агентам" Злучаных Штатаѓ у дадатак да таго, што быѓ "iмпарцёр народнага мастацтва". Калi ён спынiцца
  
  Адам абмяняѓся поглядамi з Онг Чанг. Нiк падумаѓ, што яны абмянялiся кiѓкамi, але чытаць iх погляды было ѓсё роѓна, што адгадваць зачыненую карту добрага пяцiкартачнага покера.
  
  Адам сказаѓ: "Збольшага гэта праѓда. Адзiн з маiх дзяцей быѓ... э-э, затрыманы да таго часу, пакуль я не выканаю пэѓныя патрабаваннi. Але я б палiчыѓ за лепшае пакiнуць яго ѓ сям'i. Мы спадзяемся... дасягнуць рашэння без якой-небудзь старонняй дапамогi".
  
  "Яны скончацца крывёй да белага колеру", - прама сказаѓ Нiк.
  
  "У нас ёсць значныя рэсурсы. I нiхто нiколi не бывае настолькi вар'ятам, каб забiць залатога гусака. Мы не хочам умяшання".
  
  "Не ѓмяшанне, мiстэр Мачмур. Дапамога. Iстотная, магутная дапамога, калi таго патрабуе сiтуацыя".
  
  "Мы ведаем, што вашы ... агенты валодаюць уладай. Я сустракаѓся з некаторымi з iх за апошнiя некалькi гадоѓ. Мiстэр Ганс Нордэнбос зараз ляцiць сюды па паветры. Я лiчу, што ён ваш памочнiк. Як толькi ён прыбывае. Спадзяюся, вам абодвум спадабаецца маё гасцiннасць i вы зможаце добра паесцi, а затым
  
  "Вас называюць вельмi разумным чалавекам, мiстэр Махмур. Хiба разумны генерал адкiне падмацаванне?"
  
  "Калi яны спалучаныя з дадатковай небяспекай. Мiстэр Бард, у мяне ёсць больш за дзве тысячы добрых людзей. I я магу атрымаць столькi ж хутчэй, калi я захачу".
  
  "Яны ведаюць, дзе таямнiчая джонка са зняволенымi?"
  
  Махмур нахмурыѓся. "Не. Але мы зробiм гэта з часам".
  
  "У вас ёсць дастаткова ѓласных самалётаѓ, каб паглядзець?"
  
  Онг Чанг ветлiва кашлянуѓ. "Мiстэр Бард, гэта складаней, чым вы, магчыма, думаеце. Наша краiна памерам з ваш кантынент, але складаецца з больш чым трох тысяч выспаѓ з амаль бясконцай колькасцю гаваняѓ i хованак. Тысячы караблёѓ прыходзяць i сыходзяць. Усiх тыпаѓ. Гэта сапраѓдная пiрацкая зямля. Вы памятаеце якiя-небудзь пiрацкiя гiсторыi. караблямi i новымi магутнымi, якiя могуць абагнаць усё, акрамя самых хуткiх ваенна-марскiх судоѓ ".
  
  Нiк кiѓнуѓ. "Я чуѓ, што кантрабанда па-ранейшаму з'яѓляецца вядучай галiной. Фiлiпiны час ад часу пратэстуюць з гэтай нагоды. Але зараз разгледзiм Нордэнбаса. Ён аѓтарытэт у гэтай галiне. Ён сустракаецца з многiмi важнымi людзьмi i слухае. I калi мы атрымлiваем узбраенне - мы можам паклiкаць сапраѓдную дапамогу.
  
  "Мы ведаем", - адказаѓ Адам Махмур. "Аднак, якiм бы аѓтарытэтам нi быѓ мiстэр Нордэнбос, гэта iншае i складанае грамадства. Я сустракаѓся з Хансам Нордэнбосам. Я паважаю яго здольнасцi. Але я паѓтараю - калi ласка, пакiньце нас у спакоi".
  
  "Вы скажаце мне, цi былi новыя патрабаваннi?"
  
  Двое пажылых мужчын зноѓ абмянялiся хуткiмi поглядамi. Нiк вырашыѓ нiколi не гуляць супраць iх у брыдж. "Не, гэта не твой клопат", - сказаѓ Махмур.
  
  "Вядома, у нас няма нiякiх паѓнамоцтваѓ праводзiць расследаванне ѓ вашай краiне, калi вы цi вашыя ѓлады не захочаце, каб мы гэтага зрабiлi", - прызнаѓ Нiк мякка i вельмi ветлiва, як калi б ён прыняѓ iх жаданне. "Мы хацелi б дапамагчы, але калi мы не можам - мы не можам. З iншага боку, калi мы выпадкова сутыкнемся з нечым карысным для вашай палiцыi - я ѓпэѓнены, што вы будзеце супрацоѓнiчаць з намi - я маю на ѓвазе з iмi".
  
  Адам Махмур уручыѓ Нiку скрынку кароткiх тупых галандскiх цыгар. Нiк узяѓ адну, як i Онг Чанг. Некаторы час яны дыхалi ѓ цiшынi. Цыгара была выдатнай. Нарэшце Онг Чанг заѓважыѓ з невыразнай асобай: "Вы выявiце, што нашы ѓлады могуць выклiкаць здзiѓленне - з заходняга пункта гледжання".
  
  "Я чуѓ некаторыя каментары аб iх метадах", - прызнаѓся Нiк.
  
  "У гэтай галiне войска нашмат важней палiцыi".
  
  "Разумею."
  
  "Iм вельмi дрэнна плацяць".
  
  "Так што яны збiраюць крыху тут i там".
  
  "Як заѓсёды было ѓ некантралюемых войскаѓ", - ветлiва пагадзiѓся Онг Чанг. "Гэта адна з тых рэчаѓ, пра якiя ваш Вашынгтон, Джэферсан i Пэйн так добра ведалi i абаранялi вашу краiну".
  
  Нiк хутка перавёѓ погляд на твар кiтайца, каб убачыць, цi не жартуюць яго. Можна таксама паспрабаваць прачытаць тэмпературу на друкаваным календары. "Павiнна быць цяжка весцi бiзнэс".
  
  "Але не немагчыма", - растлумачыѓ Мачмур. "Вядзенне бiзнесу тут падобна на палiтыку, гэта становiцца мастацтвам рабiць магчымае. Толькi дурнi хочуць спынiць гандаль, пакуль яны атрымлiваюць сваю долю".
  
  "Так што вы можаце справiцца з уладамi. Як вы збiраецеся справiцца з шантажыстамi i выкрадальнiкамi, калi яны стануць больш грубымi?"
  
  "Мы адкрыем шлях, калi прыйдзе час. Мiж тым мы асцярожныя. Большасць iнданезiйскай моладзi з важных сем'яѓ зараз знаходзяцца пад аховай цi вучацца за мяжой".
  
  "Што ты будзеш рабiць з Талой?"
  
  "Мы павiнны абмеркаваць гэта. Магчыма, ёй варта пайсцi ѓ школу ѓ Канадзе..."
  
  Нiк падумаѓ, што ён скажа "таксама", што дасць яму падставу спытаць аб Акiме. Замест гэтага Адам сказаѓ хутка:
  
  "Мiстэр Нордэнбос будзе тут прыкладна праз дзве гадзiны. Вы павiнны быць гатовыя прыняць ванну i крыху паесцi, i я ѓпэѓнены, што мы зможам вас добра экiпiраваць у краме". Ён устаѓ. "I я правяду вам невялiкую экскурсiю па нашых землях".
  
  Яго гаспадары правялi Нiка на стаянку, дзе лендровер лянiва выцiраѓ малады чалавек у запраѓленым саронгу на адкрытым паветры. За вухам ён насiѓ гiбiскус, але вёѓ машыну акуратна i добра.
  
  Яны праехалi праз самавiтую вёску прыкладна ѓ мiлi ад докаѓ, перапоѓненую людзьмi i дзецьмi, архiтэктура якой вiдавочна адлюстроѓвала галандскi ѓплыѓ. Жыхары былi маляѓнiча апрануты, заняты i вясёлыя, а тэрыторыя была вельмi чыстай i акуратнай. "Ваш горад выглядае квiтнеючай", - ветлiва пракаментаваѓ Нiк.
  
  "У параѓнаннi з гарадамi цi некаторымi з бедных сельскагаспадарчых рэгiёнаѓ або перанаселеных, у нас справы iдуць даволi добра", - адказаѓ Адам. "Або гэта можа быць пытанне таго, колькi чалавеку трэба. Мы вырошчваем столькi рысу, што экспартуем яго, i ѓ нас шмат хатняй жывёлы. Насуперак таму, што вы, магчыма, чулi, нашы людзi працавiтыя кожны раз, калi ѓ iх ёсць нешта вартае. Калi мы можа на некаторы час дамагчыся палiтычнай стабiльнасцi i прыкласцi больш намаганняѓ, дадамо больш намаганняѓ, мы зможам вырашыць нашыя праблемы.
  
  Онг умяшаѓся: "Мы самi былi сабе злейшымi ворагамi. Але мы вучымся. Як толькi мы пачнем супрацоѓнiчаць, нашы праблемы знiкнуць".
  
  "Гэта падобна на свiст у цемры", - падумаѓ Нiк. Выкрадальнiкi ѓ кустах, войска ѓ дзвярэй, рэвалюцыя пад нагамi i палова тубыльцаѓ, якiя спрабуюць забiць другую палову, таму што яны не прынялi вызначаны набор забабонаѓ - iх праблемы яшчэ не скончылiся.
  
  Яны дасягнулi iншай вёскi з вялiкiм камерцыйным будынкам у цэнтры, якiя выходзяць на прасторную, пакрытую травой плошчу, зацененую гiганцкiмi дрэвамi. Праз паркавую зону працякаѓ невялiкi карычняваты раѓчук, берагi якога палалi яркiмi кветкамi: пуансеттиями, гiбiскусамi, азалiямi, агнiстымi вiнаграднымi лозамi i мiмозамi. Дарога пралягала прама праз маленькае селiшча, i паабапал сцяжынкi ѓпрыгожвалi мудрагелiстыя ѓзоры бамбукавых i саламяных хат.
  
  На шыльдзе над крамай было напiсана проста МАЧМУР. Ён быѓ на здзiѓленне добра ѓкамплектаваны, i Нiк хутка забяспечылi новымi баваѓнянымi штанамi i кашулямi, туфлямi на гумавай падэшве i модным саламяным капелюшом. Адам заклiкаѓ яго абраць больш, але Нiк адмовiѓся, патлумачыѓшы, што яго багаж знаходзiцца ѓ Джакарце. Адам адмахнуѓся ад прапановы Нiка аб плацяжы, i яны выйшлi на шырокую веранду, калi там спынiлiся два вайсковыя грузавiкi.
  
  Афiцэр, якi падняѓся па прыступках, быѓ цвёрдым, прамым i карычневым, як цярноѓнiк. Вы маглi здагадацца аб яго характары па тым, як некалькi тубыльцаѓ, якiя лайдачылi ѓ ценi, адступiлi. Яны не здавалiся спалоханымi, а проста асцярожнымi - як можна адступiць ад пераносчыка хваробы цi сабакi, якi кусаецца. Ён прывiтаѓ Адама i Онга на iнданезiйска-малайскай мове.
  
  Адам сказаѓ па-ангельску: "Гэта мiстэр Аль-Бард, палкоѓнiк Судiрмат - амерыканскi пакупнiк". Нiк выказаѓ здагадку, што "пакупнiк" даваѓ вам большы статут, чым "iмпарцёр". Поцiск рукi палкоѓнiка Судзiрмата было мяккiм, у адрозненне ад яго жорсткай знешнасцi.
  
  Ваенны сказаѓ: "Сардэчна запрашаем. Я не ведаѓ, што ты прыбыѓ..."
  
  "Ён прыляцеѓ на прыватным верталёце", - хутка сказаѓ Адам. "Нардэнбос ужо ѓ дарозе".
  
  Далiкатныя цёмныя вочы задуменна вывучалi Нiка. Палкоѓнiку прыйшлося падняць вочы, i Нiк падумаѓ, што ён ненавiдзiць гэта. "Вы партнёр мiстэра Нордэнбаса?"
  
  "У некаторым сэнсе. Ён збiраецца дапамагчы мне падарожнiчаць i паглядзець на тавары. Можна сказаць, што мы старыя сябры".
  
  "Ваш пашпарт..." Судырмат працягнуѓ руку. Нiк убачыѓ, што Адам занепакоена нахмурыѓся.
  
  "У маiм багажы", - сказаѓ Нiк з усмешкай. "Цi павiнен я прынесцi яго ѓ штаб? Мне не сказалi..."
  
  "У гэтым няма неабходнасцi", - сказаѓ Судзiрмат. "Я пагляджу на яго, перш чым пайду".
  
  "Мне вельмi шкада, што я не ведаѓ правiлаѓ", - сказаѓ Нiк.
  
  "Не кiравала. Проста маё жаданне".
  
  Яны зноѓ селi ѓ "лендравер" i паехалi па дарозе ѓ суправаджэннi рыкаючых грузавiкоѓ. Адам мякка сказаѓ: "Мы перайгралi. У цябе няма пашпарта".
  
  "Я зраблю гэта, як толькi прыедзе Ханс Нордэнбас. Цалкам дзейны пашпарт з вiзай, уязнымi маркамi i ѓсiм, што спатрэбiцца. Цi можам мы затрымаць Судзiрмата да таго часу?"
  
  Адам уздыхнуѓ. "Ён хоча грошай. Я магу заплацiць яму зараз цi пазней. Гэта зойме ѓ нас гадзiну. Бiнг - спынi машыну". Адам вылез з машыны i крыкнуѓ грузавiку, якi спынiѓся ззаду iх: "Леа, давай вернемся ѓ мой офiс i завершым нашы справы, а затым мы зможам далучыцца да астатнiх у хаце".
  
  "Чаму не?" Судзiрмат адказаѓ. "Залазь."
  
  Нiк i Онг паехалi на "лендраверы". Онг плюнуѓ цераз бок. "П'яѓка. I ѓ яго сто ратоѓ".
  
  Яны абышлi невялiкую гару з тэрасамi i
  
  з пасевамi палёѓ. Нiк злавiѓ погляд Онга i паказаѓ на кiроѓцу. "Мы можам пагаварыць?"
  
  "Бiнг правiльны".
  
  "Не маглi б вы даць мне дадатковую iнфармацыю аб бандытах або выкрадальнiках? Я разумею, што ѓ iх могуць быць сувязi з Кiтаем".
  
  Онг Тянг змрочна кiѓнуѓ. "Ва ѓсiх у Iнданезii ёсць сувязi з кiтайцамi, мiстэр Бард. Я магу сказаць, што вы начытаны чалавек. Магчыма, вы ѓжо ведаеце, што мы, тры мiльёны кiтайцаѓ, дамiнуем у эканомiцы 106000000 iнданезiйцаѓ. Прыбытак сярэднестатыстычнага iнданэзiйскага ѓраджэнца складае пяць працэнтаѓ кiтайскага iнданезii. на нас, называючы нас камунiстамi.
  
  "Вельмi. Вы кажаце, што не супрацоѓнiчаеце i не будзеце супрацоѓнiчаць з бандытамi, калi яны звязаны з Кiтаем".
  
  "Сiтуацыя гаворыць сама за сябе", - сумна адказаѓ Онг. "Мы затрымалiся памiж хвалямi i скаламi. Майму ѓласнаму сыну пагражаюць. Ён больш не ходзiць у Джакарту без чатырох цi пяцi ахоѓнiкаѓ".
  
  "Ган Бiк?"
  
  "Так. Хоць у мяне ёсць iншыя сыны ѓ школе ѓ Англii". Онг выцер твар хусткай. "Мы нiчога не ведаем пра Кiтай. Мы жывем тут на працягу чатырох пакаленняѓ, некаторыя з нас - нашмат даѓжэй. Галандцы злосна пераследвалi нас у 1740 годзе. Мы думаем пра сябе як пра iнданэзiйцаѓ... але калi iх кроѓ становiцца гарачай, у твар кiтайца з вулiцы могуць пачаць лётаць камянi".
  
  Нiк адчуѓ, што Онг Тянг прывiтаѓ магчымасць абгаварыць трывогу з амерыканцамi. Чаму тое да нядаѓняга часу здавалася, што кiтайцы i амерыканцы заѓсёды ладзяць? Нiк мякка сказаѓ: "Я ведаю iншую расу, якая адчула бессэнсоѓную нянавiсць. Чалавек - маладая жывёла. Большую частку часу ён дзейнiчае зыходзячы з эмоцый, а не з меркаванняѓ розуму, асаблiва ѓ натоѓпе. Цяпер у вас ёсць шанец нешта зрабiць. Дапамажыце нам. Атрымайце iнфармацыю або даведайцеся, як я магу дабрацца.
  
  Урачыстае выраз асобы Онга стала менш загадкавым. Ён выглядаѓ сумным i ѓстрывожаным. "Я не магу. Вы не разумееце нас так добра, як думаеце. Мы самi вырашаем свае праблемы".
  
  "Вы маеце на ѓвазе iгнараваць iх. Расплачваецеся. Спадзеяцеся на лепшае. Гэта не працуе. Вы проста адкрываеце сябе для новых патрабаванняѓ. Або чалавек-жывёлы, пра якiя я згадваѓ, сабраныя якiя прагнуць улады дэспатам, злачынцам або палiтыкам, а вы ѓ вас сапраѓдная праблема. Час змагацца. Прымiце вы.
  
  Онг злёгку пакруцiѓ галавой i больш не хацеѓ гаварыць. Яны пад'ехалi да вялiкага дома ѓ форме лiтары U, накiраванай да дарогi. Ён упiсаѓся ѓ трапiчны ландшафт, як калi б вырас разам з астатнiмi пышнымi дрэвамi i кветкамi. У iм былi вялiкiя драѓляныя падстрэшкi, шырокiя зашклёныя веранды i, як вырашыѓ Нiк, каля трыццацi пакояѓ.
  
  Онг абмяняѓся некалькiмi словамi з прыгожай маладой дзяѓчынай у белым саронгу i затым сказаѓ Нiку: "Яна пакажа вам ваш пакой, мiстэр Бард. Яна гаворыць на слабым англiйскай, але добра гаворыць на малайскай i галандскай, калi вы iх ведаеце. У галоѓным пакоi - вы не можаце прапусцiць гэта ".
  
  Нiк рушыѓ услед за белым саронгам, любуючыся яго хвалямi. Яго пакой быѓ прасторным, з сучаснай ваннай у брытанскiм стылi дваццацiгадовай даѓнiны з металiчнай стойкай для ручнiкоѓ памерам з маленькую коѓдру. Ён прыняѓ душ, пагалiѓся i пачысцiѓ зубы, выкарыстоѓваючы абсталяванне, акуратна раскладзенае ѓ аптэчцы, i адчуѓ сябе лепш. Ён распрануѓся i пачысцiѓ Вiльгельмiну, зацягнуѓ рамянi бяспекi. Каб вялiкi пiсталет быѓ схаваны ѓ спартовай кашулi, трэба, каб ён было iдэальна падвешаны.
  
  Ён лёг на вялiкi ложак, любуючыся разьбяным драѓляным каркасам, на якiм вiсела аб'ёмная маскiтная сетка. Падушкi былi цвёрдымi i такiмi ж доѓгiмi, як набiтыя казарменнымi мяшкамi; ён успомнiѓ, што iх звалi "галандскiмi жонкамi". Ён узяѓ сябе ѓ рукi i прыняѓ цалкам паралiзаванае становiшча, яго рукi былi па баках далонямi ѓнiз, кожны яго мускул памякчэѓ i збiраѓ свежую кроѓ i энергiю, калi ён у думках загадаѓ кожнай асобнай частцы свайго магутнага цела расцягвацца i аднаѓляцца. Гэта была руцiна ёгi, якую ён вывучыѓ у Iндыi, каштоѓная для хуткага аднаѓлення сiл, для набору сiл у перыяды фiзiчнай або разумовай напругi, для больш працяглай затрымкi дыхання i стымуляваннi яснага мыслення. Ён знайшоѓ некаторыя аспекты ёгi бязглуздзiцай, а iншыя неацэннымi, што нядзiѓна - ён прыйшоѓ да такiх жа высноѓ пасля вывучэння дзэн, хрысцiянскай навукi i гiпнозу.
  
  Ён на iмгненне перанёс свае думкi ѓ сваю кватэру ѓ Вашынгтоне, у свой невялiкi паляѓнiчы домiк у Кэтскiлс i на Дэвiда Хока. Выявы яму спадабалiся. Калi дзверы пакоя адчынiлiся - вельмi цiха, ён адчуваѓ сябе бадзёрым i ѓпэѓненым у сабе.
  
  Нiк ляжаѓ у сваiх шортах, з "люгерам" i нажом пад новымi акуратна складзенымi штанамi, якiя ляжалi побач з iм. Ён бязгучна паклаѓ руку на пiсталет i нахiлiѓ галаву так, каб убачыць дзверы. Увайшоѓ Ган Бiк. Яго рукi былi пустыя. Ён цiха падышоѓ да ложка
  
  .
  
  Малады кiтаец спынiѓся за дзесяць футаѓ ад яго - стройная постаць у змроку вялiкага цiхага пакоя. "Мiстэр Бард ..."
  
  "Так", - iмгненна адказаѓ Нiк.
  
  "Мiстэр Нордэнбос будзе тут праз дваццаць хвiлiн. Я думаѓ, вы хочаце ведаць".
  
  "Адкуль вы ведаеце?"
  
  "У майго сябра на заходнiм узбярэжжы ёсць радыё. Ён убачыѓ самалёт i паведамiѓ мне разлiковы час прыбыцця".
  
  "I вы чулi, што палкоѓнiк Судырмат прасiѓ паказаць мой пашпарт, а мiстэр Мачмур цi ваш бацька прасiлi вас праверыць Нордэнбоса i даць мне параду. Я не магу сказаць шмат пра ваш баявы дух тут, але вашы зносiны па-чартоѓску добрае".
  
  Нiк звесiѓ ногi з ложка i ѓстаѓ. Ён ведаѓ, што Ган Бiк вывучае яго, разважаючы аб шнарах, адзначаючы вывастраны фiзiчны стан i ацэньваючы сiлу магутнага цела белага чалавека. Ган Бiк пацiснуѓ плячыма. "Старэйшыя мужчыны кансерватыѓныя i, магчыма, яны маюць рацыю. Але ёсць некаторыя з нас, хто думае зусiм iнакш".
  
  "Таму што вы вывучалi гiсторыю старога, якi ссунуѓ гару?"
  
  "Не. Таму што мы глядзiм на свет сваiмi шырока расплюшчанымi вачыма. Калi б у Сукарна былi добрыя людзi, якiя маглi б яму дапамагчы, усё было б лепш. Галандцы не хацелi, каб мы станавiлiся занадта разумнымi. Мы павiнны нагнаць упушчанае. самастойна."
  
  Нiк усмiхнуѓся. "У вас ёсць свая ѓласная разведвальная сiстэма, малады чалавек. Адам Махмур расказаѓ вам пра Судзiрмата i пашпарт. Бiнг расказаѓ вам пра маю размову з вашым бацькам. I той хлопец з узбярэжжа аб'явiѓ пра Нордэнбоса. Як наконт бiтвы з войскамi? Цi арганiзавалi апалчэнне, атрад самаабароны?
  
  "Цi павiнен я сказаць вам, што ёсць?"
  
  "Магчыма, не - пакуль. Не давярай нiкому старэйшыя за трыццаць".
  
  Ган Бiк на iмгненне збянтэжыѓся. "Чаму?, так кажуць амерыканскiя студэнты".
  
  "Некаторыя з iх." Нiк хутка апрануѓся i ветлiва зманiѓ: "Але не турбуйся пра мяне".
  
  "Чаму?"
  
  "Мне дваццаць дзевяць".
  
  Ган Бiк без выразу глядзеѓ, як Нiк папраѓляе Вiльгельмiну i Х'юга. Схаваць зброю было немагчыма, але ѓ Нiка стварылася ѓражанне, што можна пераканаць Ган Бика задоѓга да таго, як ён выдасць сакрэты. "Магу я прывесцi да вас Нордэнбаса?" - спытаѓ Ган Бiк.
  
  "Вы збiраецеся сустрэцца з iм?"
  
  "Я магу."
  
  "Папытай яго пакласцi мой багаж у мой пакой i даць мне пашпарт, як толькi ён зможа".
  
  "Падыдзе", - адказаѓ малады кiтаец i сышоѓ. Нiк даѓ яму час прайсцi па доѓгiм калiдоры, а затым сам выйшаѓ у цёмны прахалодны калiдор. У гэтым крыле былi дзверы абапал, дзверы з жалюзi з натуральнага дрэва для максiмальнай вентыляцыi памяшканняѓ. Нiк абраѓ дзверы амаль насупраць хола. Акуратна расстаѓленыя рэчы сведчылi аб тым, што яна была занята. Ён хутка зачынiѓ дзверы i паспрабаваѓ iншыя. Трэцi пакой, якi ён даследаваѓ, вiдавочна, быѓ невыкарыстоѓваемым пакоем для гасцей. Ён увайшоѓ, паставiѓ крэсла так, каб ён мог выглядаць праз дзвярныя праёмы, i пачаѓ чакаць.
  
  Першым у дзверы пастукаѓ хлопец з кветкай за вухам - вадзiцель "Лендравер-Бiнг". Нiк пачакаѓ, пакуль стройны юнак рушыць па калiдоры, затым моѓчкi падышоѓ да яго ззаду i сказаѓ: "Шукаеце мяне?"
  
  Хлопчык падскочыѓ, павярнуѓся i выглядаѓ збянтэжаным, затым уклаѓ запiску ѓ руку Нiка i паспяшаѓся прэч, хоць Нiк сказаѓ: "Гэй, пачакай ..."
  
  У запiсцы гаварылася: "Сцеражыся Судзiрмата". Убачымся сёння ѓвечары. Т.
  
  Нiк вярнуѓся да свайго посту за дзвярыма, закурыѓ цыгарэту i зрабiѓ паѓтузiна зацяжак i выкарыстаѓ запалку, каб спалiць пасланне. Почырк дзяѓчыны i "Т". Гэта будзе Тала. Яна не ведала, што ён ацэньваѓ такiх людзей, як Судзiрмат, праз пяць секунд пасля сустрэчы з iмi, а затым, калi магчыма, нiчога iм не казаѓ i дазваляѓ iм адстаць ад яго.
  
  Гэта было падобна на прагляд цiкавага спэктаклю. Сiмпатычная дзяѓчына, якая праводзiла яго ѓ пакой, мякка падышла, пастукала ѓ дзверы пакоя i праслiзнула ѓ яе. Яна несла бялiзну. Гэта магло быць неабходна, цi гэта магло быць падставай. Яна выйшла праз хвiлiну i пайшла.
  
  Наступным быѓ Онг Чанг. Нiк дазволiѓ яму пастукаць i ѓвайсцi. Яму няма пра што гаварыць з пажылым кiтайцам - пакуль. Онг працягваѓ адмаѓляцца ад супрацоѓнiцтва да таго часу, пакуль падзеi не пацвердзiлi, што лепш за ѓсё яго змянiць. Адзiнае, у чым ён будзе паважаць мудрага старога Тянга ѓ перакананнi, - гэта прыклад i дзеянне.
  
  Затым з'явiѓся палкоѓнiк Судзiрмат, падобны на зладзюжку, якi блукае па цыноѓцы, назiраючы за сваёй спiной, як чалавек, якi ведае, што ён пакiнуѓ ворагаѓ ззаду, i калi-небудзь яны наганяюць упушчанае. Ён пастукаѓ. Ён пастукаѓ.
  
  Нiк, седзячы ѓ цемры, трымаючы адну з жалюзi адкрытай на адну восьмую цалi, усмiхнуѓся. Кулак улады, гатовы раскрыцца, далонню ѓгару. Яму не цярпелася папрасiць у Нiка пашпарт, i ён хацеѓ зрабiць гэта сам-насам, калi ёсць шанец зарабiць некалькi рупiй.
  
  Судзiрмат сышоѓ з незадаволеным выглядам. Мiма прайшлi некалькi чалавек, умытых, адпачылых i апранутых да абеду, некаторыя ѓ белую бялiзну, некаторыя ѓ спалучэннi еѓрапейскай i iнданезiйскай моды. Усе яны выглядалi крута, маляѓнiча i зручна. Мiма прайшоѓ Адам Махмур з незнаёмым iнданезiйцам высакароднага выгляду, а Онг Тянг прайшоѓ з двума кiтайцамi прыкладна яго ѓзросту - яны выглядалi сытымi, асцярожнымi i заможнымi.
  
  Нарэшце прыбыѓ Ханс Нордэнбос з торбай для гарнiтура ѓ суправаджэннi хатняга слугi з рэчамi. Нiк прайшоѓ праз хол i адчынiѓ дзверы свайго пакоя перш, чым косткi пальцаѓ Ханса стукнулiся аб панэль.
  
  Ганс рушыѓ услед за iм у пакой, падзякаваѓ юнаку, якi хутка сышоѓ, i сказаѓ: "Прывiтанне, Нiк. Каго я буду зваць Аль з гэтага моманту. Адкуль ты тады звалiѓся?"
  
  Яны пацiснулi адно аднаму рукi i абмянялiся ѓсмешкамi. Нiк раней працаваѓ з Нордэнбосам. Гэта быѓ невысокi, крыху ѓскалмачаны мужчына з коратка абстрыжанымi валасамi i вясёлым пудынгавым тварам. З тых, хто можа вас падмануць - цела складалася з мускулаѓ i сухажылляѓ, а не тлушчу, а вясёлы месяцовы твар маскiраваѓ востры розум i веданне Паѓднёва-Усходняй Азii, з якiмi маглi параѓнацца толькi нямногiя брытанцы i галандцы, якiя пражылi свае гады ѓ гэтым рэгiёне.
  
  Нiк сказаѓ: "Я ухiлiѓся ад палкоѓнiка Судзiрмата. Ён жадае ѓбачыць мой пашпарт. Ён прыйшоѓ шукаць мяне".
  
  "Ган Бiк даѓ мне чаявыя". Нордэнбос дастаѓ з нагруднай кiшэнi скураны футарал i працягнуѓ яго Нiку. "Вось ваш пашпарт, мiстэр Бард. У поѓным парадку. Вы прыбылi ѓ Джакарту чатыры днi таму i прабылi са мной да ѓчорашняга дня. Я прынёс вам адзенне i iншае". Ён паказаѓ на валiзкi. "У Джакарце ѓ мяне ёсць больш твайго рыштунку. У тым лiку пара канфiдэнцыйных рэчаѓ".
  
  "Ад Сцюарта?"
  
  "Так. Ён заѓсёды хоча, каб мы выпрабавалi яго маленькiя вынаходкi".
  
  Нiк панiзiѓ голас датуль, пакуль ён не раздаѓся памiж iмi. "Дзiцем Акiмам аказалася Тала Мачмур. Адам i Онг не маюць патрэбы ѓ нашай дапамозе. Ёсць якiя-небудзь словы наконт Юды, Мюлера або джонкi?"
  
  "Проста нiтку". Ганс гаварыѓ таксама цiха. "У мяне ёсць зачэпка ѓ Джакарце, якая прывядзе вас куды-небудзь. Цiск на гэтыя багатыя сем'i нарастае, але яны адкупляюцца i трымаюцца таямнiцу пры сабе".
  
  "Няѓжо Кiтайцы вяртаюцца ѓ палiтычную карцiну?"
  
  "I як. Толькi ѓ апошнiя некалькi месяцаѓ. У iх ёсць грошы, якiя яны могуць патрацiць, i ѓплыѓ Юды аказвае на iх палiтычны цiск, я думаю. Гэта дзiѓна. Вось, напрыклад, Адам Махмур, мультымiльянер, якi раздае грошы тым, якiя хочуць разарыць яго i ѓсiх, яму падобных. I ён амаль вымушаны ѓсмiхацца, калi плацiць".
  
  "Але калi ѓ iх няма Талы...?"
  
  "Хто ведае, якi яшчэ член яго сям'i ѓ iх ёсць? Акiм? Цi яшчэ адно яго дзiця?"
  
  "Колькi закладнiкаѓ у яго ёсць?"
  
  "Ваша здагадка не горшая за маё. Большасць гэтых магнатаѓ - мусульмане цi прыкiдваюцца iмi. У iх ёсць некалькi жонак i дзяцей. Цяжка праверыць. Калi вы спытаеце яго, ён зробiць якую-небудзь разумную заяву - напрыклад, чацвяры. Тады вы калi-небудзь даведаецеся, што праѓда блiжэй да дванаццацi".
  
  Нiк усмiхнуѓся. "Гэтыя чароѓныя мясцовыя звычаi". Ён дастаѓ з сумкi белы льняны гарнiтур i хутка надзеѓ яго. "Гэта Тала мiлка. Цi ёсць у яго што-небудзь падобнае на яе?"
  
  "Калi Адам запросiць вас на вялiкую вечарынку, калi прыгатуюць смажанага парася i будуць танчыць серэмпi i галек, вы ѓбачыце больш мiлых лялек, чым вы можаце злiчыць. Я прысутнiчаѓ на адной тут каля года таму. На цырымонii прысутнiчала тысяча чалавек. банкет на працягу чатырох дзён ".
  
  "Падганi мне запрашэнне".
  
  "Думаю, хутка ты атрымаеш адно за дапамогу Талi. Яны хутка выплачваюць абавязацельствы i добра абслугоѓваюць гаспадароѓ. Мы прыляцiм на вечарынку, калi яна адбудзецца. Я прылятаю сёння ѓвечары. Занадта позна. Мы з'яжджаем рана ранiцай".
  
  Ганс правёѓ Нiка ѓ вялiзны галоѓны пакой. У ёй быѓ бар у куце, вадаспад, асвяжальнае паветра, танцпляц i комба з чатырох чалавек, у якiм гулялi выдатны джаз у французскiм стылi. Нiк сустрэѓ пару дзясяткаѓ мужчын i жанчын, бясконца балбочучых, атрымлiваѓ асалоду ад выдатнай вячэрай з рыйсттафеля - "рысавага стала" з баранiнай кары i курыцай, упрыгожаных яйкам укрутую, нарэзаным агурком, бананамi, арахiсам, якiя паколваюць чатни, а таксама садавiна. не мог назваць. Было тонкае iнданезiйскае пiва, цудоѓнае дацкае пiва i добры вiскi. Пасля таго, як слугi адышлi, танчылi некалькi пар, у тым лiку Тала i Ган Бiк. Палкоѓнiк Судырмат моцна пiѓ i не звяртаѓ увагi на Нiка.
  
  У адзiнаццаць сорак шэсць Нiк i Ганс пайшлi назад па калiдоры, згаджаючыся, што яны пераелi, правялi цудоѓны вечар i нiчому не навучылiся.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Нiк распакаваѓ багаж, надзеѓ сваё адзенне.
  
  Ён зрабiѓ некалькi паметак у сваёй маленькай зялёнай запiсной кнiжцы сваiм асабiстым кодам - стэнаграфiяй, настолькi сакрэтнай, што ён аднойчы сказаѓ Хоѓку: "Нiхто не можа выкрасцi яго i што-небудзь даведацца. Часта я не магу зразумець, што напiсаѓ."
  
  У дванаццаць дваццаць у дзверы пастукалi, i ён упусцiѓ палкоѓнiка Судзiрмата, якi пачырванеѓ ад выпiтага алкаголю, але ѓсё яшчэ выпускаѓ, разам з парамi выпiѓкi, паветра жорсткай сiлы ѓ невялiкай упакоѓцы. Палкоѓнiк механiчна ѓсмiхнуѓся сваiмi тонкiмi цёмнымi вуснамi. "Я не хацеѓ турбаваць вас за вячэрай. Магу я паглядзець ваш пашпарт, мiстэр Бард?"
  
  Нiк працягнуѓ яму буклет. Судзiрмат уважлiва яе агледзеѓ, параѓнаѓ "мiстара Барда" з фатаграфiяй, вывучыѓ старонкi вiзы. "Гэта было выпушчана зусiм нядаѓна, мiстэр Бард. Вы не вельмi даѓно займаецеся iмпартам".
  
  "Тэрмiн дзеяння майго старога пашпарта скончыѓся".
  
  "О. Вы даѓно сябруеце з мiстэрам Нордэнбосам?"
  
  "Так."
  
  "Я ведаю аб яго ... сувязях. У цябе яны таксама ёсць?"
  
  "У мяне шмат сувязяѓ".
  
  "Ах, гэта цiкава. Дайце мне ведаць, калi я змагу дапамагчы".
  
  Нiк сцiснуѓ зубы. Судзiрмат глядзеѓ на срэбны халадзiльнiк, якi Нiк знайшоѓ на стале ѓ сваiм пакоi, разам з вазай з садавiнай, гарбатай у тэрмасе, стравай з печывам i невялiкiмi бутэрбродамi i скрынкай выдатных цыгар. Нiк памахаѓ сталу. "Цi не хочаце вы выпiць на ноч?"
  
  Судзiрмат выпiѓ дзве бутэлькi пiва, з'еѓ большую частку бутэрбродаѓ i печыва, паклаѓ адну цыгару ѓ кiшэню i закурыѓ другую. Нiк ветлiва парыраваѓ яго пытаннi. Калi нарэшце палкоѓнiк устаѓ, Нiк паспяшаѓся праводзiць яго да дзвярэй. Судзiрмат зрабiѓ паѓзу ѓ адкрыццi. "Мiстэр Бард, нам давядзецца пагаварыць яшчэ раз, калi вы настойваеце на нашэннi пiсталета ѓ маiм раёне".
  
  "Пiсталет?" Нiк паглядзеѓ на сваю тонкую мантыю.
  
  "Той, якi быѓ у вас пад кашуляй сёння днём. Я павiнен забяспечваць выкананне ѓсiх правiл у маiм раёне, вы ведаеце..."
  
  Нiк зачынiѓ дзверы. Гэта было зразумела. Ён мог насiць свой пiсталет, але палкоѓнiку Судзiрмату давядзецца заплацiць асабiстую лiцэнзiю. Нiк падумаѓ, цi бачаць калi-небудзь войскi палкоѓнiка свой поплатак. Прыватны iнданезiец атрымлiваѓ каля двух долараѓ за месяц. Ён жыѓ тым, што рабiѓ тое ж самае, што i яго афiцэры ѓ вялiкiх маштабах: вымагаѓ i браѓ хабар, вымагаѓ тавары i наяѓныя грошы ѓ грамадзян, што ѓ значнай ступенi стала прычынай пераследу кiтайцаѓ.
  
  Iнфармацыйныя дакументы Нiка аб гэтым раёне змяшчалi некаторыя цiкавыя дадзеныя. Ён успомнiѓ адну параду: "...калi ён звязаны з мясцовымi салдатамi, перамовы аб грошах. Большасць здаюць сваю зброю вам цi злачынцам за шаснаццаць даляраѓ у дзень, без якiх-небудзь пытанняѓ". Ён усмiхнуѓся. Магчыма, ён схавае Вiльгельмiну i арандуе ѓ палкоѓнiка яго ѓзбраенне. Ён патушыѓ усе свяцiльнi, акрамя лямпы малой магутнасцi, i лёг на вялiкi ложак.
  
  Тонкi пранiзлiвы рыпанне дзвярной завесы ѓ нейкi момант разбудзiѓ яго. Ён трэнiраваѓся прыслухоѓвацца да яго i загадаѓ сваiм пачуццям сачыць за iм. Ён глядзеѓ, як адкрылася панэль, не перамяшчаючыся на высокiм матрацы.
  
  Тала Мачмур праслiзнула ѓ пакой i цiхенька зачынiла за сабой дзверы. "Ал..." - раздаѓся цiхi шэпт.
  
  "Я прама тут."
  
  Паколькi ноч была цёплай, ён лёг на ложак у адных баваѓняных баксёрах. Яны прыбылi ѓ багажы, якi прывёз Нордэнбос, i iдэальна падыходзiлi для яго. Яны павiнны быць выдатнымi - яны былi пашыты з лепшага даступнага палiраванага бавоѓны, з схаванай кiшэняй у пахвiны для захоѓвання П'ера, адной з смяротных газавых гранул, якiя N3 з AX - Нiк Картэр, псеѓданiм Аль Бард - быѓ упаѓнаважаны выкарыстоѓваць.
  
  Ён разважаѓ, дацягнуцца да сваёй мантыi, але вырашыѓ не рабiць гэтага. Ён i Тала дастаткова перажылi разам, дастаткова наглядзелiся адзiн на аднаго, каб зрабiць хаця б некаторыя ѓмоѓнасцi непатрэбнымi.
  
  Яна прайшла праз пакой кароткiмi крокамi, усмешка на яе маленькiх чырвоных вуснах была такой жа вясёлай, як у маладой дзяѓчыны, якая сустракае альбо мужчыну, якiм яна захаплялася i будавала вакол яе мары, альбо мужчыну, у якога яна ѓжо была закахана. На ёй быѓ саронг з вельмi светлага жоѓтага колеру з кветкавымi ѓзорамi далiкатна-ружовага i зялёнага колераѓ. Блiскучыя чорныя валасы, якiя яна нафарбавала за вячэрай - да захопленага здзiѓлення Нiка - зараз спадалi на гладкiя каштанавыя плечы.
  
  У мяккiм бурштынавым ззяннi яна выглядала як мара кожнага мужчыны, прыгожа пышная, рухалася плыѓнымi цяглiцавымi рухамi, якiя выказвалi вытанчанасць, рухомае вялiкай сiлай у вар'яцка круглявых канечнасцях.
  
  Нiк усмiхнуѓся i павалiѓся на ложку. Ён прашаптаѓ: "Прывiтанне. Рады бачыць цябе, Тала. Ты выглядаеш абсалютна прыгожай".
  
  Яна павагалася на iмгненне, затым панесла пуфiк да ложка i села, паклаѓшы цёмную галаву яму на плячо. "Табе падабаецца мая сям'я?"
  
  "Вельмi. А Ган Бiк добры хлопец. У яго галава на плячах".
  
  Яна злёгку пацiснула плячыма i ѓнiклiва мiргнула, якiя дзяѓчаты выкарыстоѓваюць, каб сказаць мужчыну - асаблiва старэйшаму - што iншы цi малады чалавек у парадку, але давайце не будзем марнаваць час на размовы аб iм. "Што ты збiраешся рабiць зараз, Ал? Я ведаю, што мой бацька i Онг Чанг адмовiлiся ад тваёй дапамогi".
  
  "Я еду ѓ Джакарту з Гансам ранiцай".
  
  "Вы не знойдзеце там джонку цi Мюлера".
  
  Ён адразу ж спытаѓ: "Адкуль вы даведалiся пра Мюлера?"
  
  Яна пачырванела i паглядзела на свае доѓгiя тонкiя пальцы. "Ён павiнен быць адным з банды, якая нас рабуе".
  
  "I выкрадае такiх, як ты, дзеля шантажу?"
  
  "Так."
  
  "Калi ласка, Тала". Ён працягнуѓ руку i ѓзяѓ адну з далiкатных рук, трымаючы яе так лёгка, як птушку. "Не хавайце iнфармацыю. Дапамажыце мне, каб я мог дапамагчы вам. Цi ёсць яшчэ адзiн мужчына з Мюлерам, вядомы як Iуда або Борман? Моцна скалечаны чалавек з акцэнтам, як у Мюлера".
  
  Яна зноѓ кiѓнула i выдала больш, чым думала. "Думаю, так. Не, я ѓ гэтым упэѓнены". Яна спрабавала быць сумленнай, але Нiк падумаѓ - адкуль ёй ведаць пра акцэнт Юды?
  
  "Скажыце мне, якiя яшчэ сем'i яны трымаюць у руках".
  
  "Я не ѓпэѓненая ѓ шматлiкiх. Нiхто не кажа. Але я ѓпэѓнены, што ѓ Лапонусiясаѓ ёсць сыны Чэнь сiнечу Лян i Сун Юйлiнь. I дачка М.А. Кiнга".
  
  "Апошнiя трое кiтайцы?"
  
  "Iнданезiйскiя кiтайцы. Яны жывуць у мусульманскiм раёне Паѓночнай Суматры. Яны практычна абложаны".
  
  "Вы маеце на ѓвазе, што iх могуць забiць у любы момант?"
  
  "Не зусiм так. Яны могуць быць у парадку, пакуль М.А. плацiць войскi".
  
  Цi пратрымаюцца яго грошы, пакуль усё не зменiцца? "
  
  "Ён вельмi багаты".
  
  "Накшталт як Адам плацiць палкоѓнiку Судзiрмату?"
  
  "Так, за выключэннем таго, што на Суматры ѓмовы яшчэ горшыя".
  
  "Што-небудзь яшчэ ты хочаш мне сказаць?" - мякка спытаѓ ён, варожачы, цi раскажа яна, адкуль яна даведалася пра Юду i чаму яна была вольная, калi па iнфармацыi, якую яна сказала, яна павiнна быць палоннiцай на джонцы.
  
  Яна павольна пакiвала сваёй цудоѓнай галавой, яе доѓгiя вейкi апусцiлiся. Цяпер яна трымала абедзве рукi на яго правай руцэ, i яна шмат ведала аб кантакце са скурай, вырашыѓ Нiк, калi яе гладкiя, далiкатныя пазногцi слiзгалi па яго скуры, як узмах крылаѓ матылi. Яны прыемна папляскалi яго па ѓнутраным боку запясцi i правялi па венах яго аголенай рукi, пакуль яна рабiла выгляд, што разглядае яго руку. Ён адчуваѓ сябе важным клiентам у салоне асаблiва прыгожага майстра па манiкюры. Яна перавярнула яго руку i лёгенька пагладзiла тонкiя лiнii ѓ падставы яго пальцаѓ, затым прайшла па iх да далонi i падрабязна абмалявала кожную лiнiю на яго далонi. Не, вырашыѓ ён, я з самай прыгожай цыганскай варажбiткай, якую калi-небудзь бачылi - як iх называюць на Усходзе? Яе ѓказальны палец перахрысцiѓся ад яго вялiкага пальца да яго мезенца, затым зноѓ спусцiѓся ѓнiз да яго запясця, i раптоѓнае паколванне дрыготка цудоѓна працяѓ яго ад падставы пазваночнiка да валасоѓ на патылiцы.
  
  "У Джакарце, - прашаптала яна мяккiм варкуючым тонам, - вы можаце сёе-тое даведацца ад Маты Насут. Яна знакамiтая. Вы, верагодна, сустрэнеце яе. Яна вельмi прыгожая ... нашмат прыгажэй, чым я калi-небудзь буду. забудзеце мяне дзеля яе ". Маленькая галава з чорным грэбнем нахiлiлася, i ён адчуѓ на сваёй далонi яе мяккiя цёплыя губы. Кончык яе маленькага язычка пачаѓ кружыцца ѓ цэнтры, дзе яе пальцы трывожылi кожны яго нерв.
  
  Дрыготка ператварылася ѓ пераменны ток. Яно экстатычна паколвала памiж верхавiнай яго чэрапа i кончыкамi пальцаѓ. Ён сказаѓ: "Мая дарагая, ты дзяѓчына, якую я нiколi не забуду. Мужнасць, якую ты праявiла ѓ гэтай маленькай субмарыне, то, як ты трымаѓ галаву, удар, якi ты нанёс па гэтым кракадзiле, калi ѓбачыѓ, што я ѓ небяспецы - адно не Не забывай ". Ён падняѓ свабодную руку i пагладзiѓ валасы маленькай галавы, усё яшчэ сагнутай на далонi каля яго жывата. Гэта было падобна на нагрэты шоѓк.
  
  Яе рот пакiнуѓ яго руку, пуфа зачапiлася за гладкую драѓляную падлогу, а яе цёмныя вочы апынулiся ѓ некалькiх цалях ад яго. Яны ззялi, як два палiраваныя камянi ѓ храмавай статуi, але iх апраѓлялi цёмнай цеплынёй, якая ззяла жыццём. "Я табе сапраѓды падабаюся?"
  
  "Я думаю, ты адзiная ѓ сваiм родзе. Ты цудоѓная". "Нiякай хлуснi, - падумаѓ Нiк, - а як далёка я пайду?" Лёгкiя парывы яе салодкага дыхання адпавядалi яго ѓласнаму ѓзмоцненаму рытму, выклiканаму токам, якi яна выклiкала ѓздоѓж яго пазваночнiка, якi зараз адчуваѓся як распаленая нiтка, заключаная ѓ яго плоць.
  
  "Ты дапаможаш нам? А мне?"
  
  "Я зраблю ѓсё, што змагу".
  
  "I ты вернешся да мяне? Нават калi Мата Насут такая прыгожая, як я кажу?"
  
  "Абяцаю." Яго рука, вызвалiѓшыся, паднялася за яе аголеныя карычневыя плечы, падобныя на камею, i спынiлася над яе саронгам. Гэта было падобна на замыканне яшчэ аднаго электрычнага ланцуга
  
  Маленькiя ружавата-ружовыя вусны былi на ѓзроѓнi яго ѓласнага дотыку, а затым змякчылi iх пульхныя, амаль пульхныя выгiбы ѓ гуллiвай усмешцы, якая нагадала яму, як яна выглядала ѓ джунглях пасля таго, як Мэйбл сарвала з сябе вопратку. Яна выпусцiла галаву на яго аголеную грудзi i ѓздыхнула. Яна ѓзвалiла на сябе цудоѓную ношу, струменячы цёплы водар; пах, якi ён не мог надрукаваць, але водар жанчыны быѓ узбуджальным. На яго левых грудзях яе язык пачаѓ авальны танец, якi ён практыкаваѓ на яго далонi.
  
  Ракiты Махмур, паспрабаваѓшы чыстую салёную скуру гэтага вялiкага чалавека, якi рэдка бываѓ па-за яе таемных думак, адчула момант замяшання. Ёй былi знаёмыя чалавечыя эмоцыi i паводзiны ва ѓсiх яго складанасцях i пачуццёвых дэталях. Яна нiколi не ведала сарамлiвасцi. Да шасцi гадоѓ яна бегала аголенай, зноѓ i зноѓ падглядвала за парамi, якiя займаюцца каханнем у гарачыя трапiчныя ночы, уважлiва назiрала за эратычнымi паставамi i танцамi на начных балях, калi дзецi павiнны былi быць у ложку. Яна эксперыментавала з Ган Биком i Балумам Нiдай, самым прыгожым юнаком на востраве Фонг, i не было нi адной часткi мужчынскага цела, якую яна не даследавала б падрабязна i не праверыла на яе рэакцыю. Часткова ѓ рамках сучаснага пратэсту супраць невыканальных табу, яна i Ган Бiк сукуплялiся некалькi разоѓ, i зрабiлi б гэта значна часцей, калi б ён дабiѓся свайго.
  
  Але з гэтым амерыканцам яна адчувала сябе так iнакш, што гэта выклiкала асцярожнасць i пытанне. З Ганам было добра. Сёння ѓвечары яна на кароткi час супрацiѓлялася гарачаму, якi цягне прымусу, якi высушыѓ яе горла, так што ёй даводзiлася часта глытаць. Гэта было падобна на тое, што гуру называлi сiлай сябе, якой вы не маглi супрацiѓляцца, напрыклад, калi вы прагнеце прахалоднай вады цi галадаеце пасля доѓгага дня i адчуваеце пах гарачай, смачнай ежы. Яна сказала сабе: "Я не сумняваюся, што гэта няправiльна i правiльна, як раяць бабулi, таму што яны не знайшлi шчасця i будуць адмаѓляць у гэтым iншым". Як сучаснiк лiчу толькi мудрасць...
  
  Валасы на яго велiзарнай грудзей казыталi яе шчаку, i яна глядзела на карычнева-ружовы сасок, якi стаiць малюсенькiм астраѓком у яе вачэй. Яна адзначыла вiльготны след ад яго мовай, пацалавала яго напружана-цвёрды кончык i адчула, як ён уздрыгнуѓ. У рэшце рэшт, ён не моцна адрознiваѓся ад Гана цi Балума ѓ сваiх рэакцыях, але... ах, якая рознiца ѓ яе стаѓленнi да яго. На Гаваях ён заѓсёды быѓ паслужлiвым i цiхiм, хоць, мусiць, часта лiчыѓ яе дурным i праблемным "хлопчыкам". На падводнай лодцы i на Адаце яна адчувала, што, што б нi здарылася, ён паклапоцiцца пра яе. Гэта сапраѓдная прычына, сказала яна сабе, што яна не паказала страх, якi адчувала. З iм яна адчувала сябе ѓ бяспецы i ѓ бяспецы. Спачатку яна была здзiѓлена расце ѓ ёй цёплым, ззяннем, якое чэрпала сваё палiва ад самай блiзкасцi вялiкага амерыканца; яго погляд раздзiмаѓ полымя, яго дакрананне было бензiнам у агнi.
  
  Цяпер, прыцiснутая да яго, яна была амаль прыгнечаная агнiстым ззяннем, якое прапальвала яе асяродак, як гарачы ѓзбуджальны кнот. Яна хацела абняць яго, утрымаць яго, панесцi яго, каб захаваць назаѓжды, каб цудоѓнае полымя нiколi не згасла. Ёй хацелася дакрануцца, пагладзiць i пацалаваць кожную яго частку, зрабiѓшы яе сваёй па праве даследавання. Яна так моцна абняла яго сваiмi маленькiмi ручкамi, што ён расплюшчыѓ вочы. "Мая дарагая..."
  
  Нiк паглядзеѓ унiз. Гаген, дзе ты зараз, калi тут прадмет для твайго крэйды i пэндзля, якi крычыць, каб яго захавалi i захавалi, як i яна зараз? Гарачы пот свяцiѓся на яе гладкай карычневай шыi i спiне. Яна кацiла галаву яму на грудзi ѓ нервова гiпнатычным рытме, то цалавала яго, то глядзела на яго сваiмi чорнымi вачыма, дзiѓна ѓзбуджаючы яго грубай запалам, якая ѓспыхвала i iскрылася ѓ iх.
  
  "Iдэальная лялька, - падумаѓ ён, - прыгожая, гатовая i мэтанакiраваная лялька".
  
  Ён схапiѓ яе абедзвюма рукамi крыху нiжэй плячэй i падняѓ на сябе зверху, напалову прыѓзняѓшы з ложка, i старанна пацалаваѓ пульхныя вусны. Ён быѓ здзiѓлены iх гнуткасцю i ѓнiкальным адчуваннем вiльготнай багатасцi. Атрымлiваючы асалоду ад iх мяккасцю, яе гарачым дыханнем i адчуваннем яе дакранання да сваёй скуры, ён падумаѓ, наколькi разумны ад прыроды - даць гэтым дзяѓчатам вусны, якiя iдэальна падыходзяць для заняткаѓ каханнем i для мастака для малявання. На палатне яны выразныя - на фоне твайго захапляльнай.
  
  Яна пакiнула пуфiк i, выгнуѓшы сваё гнуткае цела, паклала на яго астатнюю частку сябе. "Брат", - падумаѓ ён, адчуваючы сваю цвёрдую плоць на яе сакавiтых выгiнах, цяпер спатрэбiцца некаторы разварот, каб змянiць напрамак! Ён зразумеѓ, што яна злёгку вышмараваць i надушыць сваё цела - нядзiѓна, што яно так ярка свяцiлася, калi яе тэмпература падвышалася. Водар усё яшчэ выслiзгваѓ ад яго; сумесь сандалавага дрэва i эфiрнага алею трапiчных кветак?
  
  Тала зрабiла выгiнаецца, прыцiскаецца рух, якi прыцiснуѓ яе да яго, як гусенiцу на галiнцы. Ён ведаѓ, што яна магла адчуваць кожную часцiнку яго. Праз доѓгiя хвiлiны
  
  яна далiкатна адарвала свае вусны ад яго i прашаптала: "Я люблю цябе".
  
  Нiк сказаѓ: "Ты можаш сказаць, што я адчуваю да цябе, выдатная яванская лялька". Ён лёгка правёѓ пальцам па краi яе саронга. "Гэта замiнае, i вы яго моршчыце".
  
  Яна павольна апусцiла ногi на падлогу, устала i разгарнула саронг гэтак жа нядбайна i нязмушана, як калi купалася ѓ джунглях. Толькi вось атмасфера была iншай. У яго перахапiла дыханне. Яе мiгатлiвыя вочы сапраѓды ацанiлi яго, а выраз яе асобы змянiлася на гарэзнага вожыка, вясёлы погляд, якi ён заѓважыѓ раней, такi прывабны, таму што ѓ iм не было кпiнаѓ - яна падзяляла з вамi захапленне.
  
  Яна паклала рукi на свае iдэальныя карычневыя сцягна. "Вы ѓхваляеце?"
  
  Нiк праглынуѓ, саскочыѓ з ложка i падышоѓ да дзвярэй. У калiдоры нiкога не было. Ён зачынiѓ жалюзi i трывалыя ѓнутраныя дзверы з плоскай латуневай завалай той якасцi, якое прызначана для яхт. Ён адкрыѓ аконныя жалюзi, каб не было вiдаць вачэй.
  
  Ён вярнуѓся ѓ ложак i падняѓ яе, трымаючы яе як каштоѓную цацку, высока трымаючы яе i гледзячы на ??яе ѓсмешку. Яе сцiплы спакой хваляваѓ больш, чым актыѓнасць. Ён глыбока ѓздыхнуѓ - у мяккiм святле яна выглядала як аголены манекен, размаляваны Гагенам. Яна буркавала нешта, чаго ён не мог зразумець, i яе мяккi гук, цеплыня i водар развеялi лялечны сон. Калi ён асцярожна паклаѓ яе на белае покрыва побач з падушкай, яна радасна булькнула. Вага яе пышных грудзей злёгку рассоѓваѓ iх, утвараючы панадлiвыя пульхныя падушкi. Яны падымалiся i падалi з больш хуткiм рытмам, чым звычайна, i ён зразумеѓ, што iх любоѓная гульня абудзiла ѓ ёй страсцi, сугучныя яго ѓласным, але яна ѓтрымлiвала iх унутры сябе, маскiруючы кiпячую стараннасць, якую ён цяпер ясна бачыѓ. Яе маленькiя ручкi раптоѓна паднялiся. "Прыходзь."
  
  Ён прыцiснуѓся да яе. Ён адчуѓ iмгненнае супрацiѓленне, i на яе цудоѓным твары з'явiлася невялiкая грымаса, якая адразу ж рассеялася, як быццам яна супакойвала яго. Яе далонi стулiлiся ѓ яго падпахах, пацягнулi да яго з дзiѓнай сiлай, паѓзлi па яго спiне. Ён адчуваѓ цудоѓную цеплыню цудоѓных глыбiнь i тысячы шчупальцаѓ, якiя паколвалi, якiя абдымалi яго, расслаблялiся, дрыжалi, казыталi, далiкатна гладзiлi яго i зноѓ сцiскалi. Яго спiнны нервовы мозг ператварыѓся ѓ чаргуецца нiтку, якая атрымлiвала цёплыя, малюсенькiя, паколваюць штуршкi. Вiбрацыя ѓ яго паяснiцы моцна ѓзмацнiлася, i яго на iмгненне паднялi хвалi, якiя захлiснулi яго ѓласныя.
  
  Ён забыѓся час. Праз шмат часу пасля таго, як iх выбухны экстаз разгарэѓся i сцiх, ён падняѓ вiльготную руку i паглядзеѓ на свой наручны гадзiннiк. "Божа, - прашаптаѓ ён, - дзве гадзiны. Калi хтосьцi мяне шукае..."
  
  Пальцы танчылi па яго скiвiцы, пагладжвалi шыю, цяклi па грудзях i адкрывалi расслабляльную плоць. Яны выклiкалi новае раптоѓнае трапятанне, як дрыготкiя пальцы канцэртнага пiянiста, пошчакi ѓрывак урыѓка.
  
  "Нiхто мяне не шукае". Яна зноѓ падняла да яго свае поѓныя вусны.
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 3
  
  
  
  
  
  Па шляху ѓ залу для сняданку адразу пасля свiтання Нiк выйшаѓ на шырокую веранду. Сонца было жоѓтым шарам у бясхмарным небе на краi мора i берагi на ѓсходзе. Пейзаж ззяѓ свежым i бездакорным, дарога i пышная раслiннасць, якая спускалася да берагавой лiнii, нагадвалi старанна створаную мадэль, настолькi выдатную, што амаль не адпавядалi рэальнасцi.
  
  Паветра было духмяным, яшчэ свежым ад начнога брызу. "Гэта магло б стаць раем, - падумаѓ ён, - калi б ты выгнаѓ палкоѓнiка Судзiрматса".
  
  Побач з iм выйшаѓ Ганс Нордэнбос, яго каржакаватае цела бязгучна рухалася па палiраванай драѓлянай палубе. "Цудоѓна, га?"
  
  "Так. Што гэта за рэзкi пах?"
  
  "З гаяѓ. Калiсьцi гэтая тэрыторыя была навалай паркаѓ спецый, як iх называюць. Плантацыi за ѓсё, ад мушкатовага арэха да перцу. Цяпер гэта невялiкая частка бiзнэсу".
  
  "Пышнае месца для жыцця. Занадта дрэнныя людзi не могуць проста расслабiцца i атрымлiваць асалоду ад гэтага".
  
  Тры грузавiкi з тубыльцамi паѓзлi, як цацкi, па дарозе далёка ѓнiзе. Нордэнбос сказаѓ: "Гэта частка вашай праблемы. Перанасяленне. Пакуль людзi размнажаюцца, як казуркi, яны будуць ствараць свае ѓласныя праблемы".
  
  Нiк кiѓнуѓ. Ганс-рэалiст. "Я ведаю, што вы маеце рацыю. Я бачыѓ таблiцы насельнiцтва".
  
  "Вы бачылi палкоѓнiка Судзiрмата ѓчора ѓвечары?"
  
  "Трымаю заклад, вы бачылi, як ён заходзiѓ у мой пакой".
  
  "Вы выйгралi. Насамрэч я прыслухоѓваѓся да грукату i выбуху".
  
  "Ён паглядзеѓ у пашпарт. Намякнуѓ, што я заплачу яму, калi працягну насiць з сабой пiсталет".
  
  "Плацiце яму, калi трэба. Ён прыходзiць да нас танна. Яго рэальны даход зыходзiць ад яго ѓласнага народа, вялiкiя грошы ад такiх людзей, як Махмуры, i грошы ад кожнага селянiна прама зараз. Армiя зноѓ захоплiвае ѓладу. Мы хутка ѓбачым генералаѓ у вялiкiх дамах i iмпартных мерседэсах.
  
  Iх базавая заработная плата складае каля 2000 рупiй у месяц. Гэта дванаццаць даляраѓ".
  
  "Што за падстава для Юды. Вы ведаеце жанчыну па iмi Мата Насут?"
  
  Нордэнбас выглядаѓ здзiѓленым. "Мужык, ты сыходзiш. Яна той кантакт, з якiм я хачу цябе пазнаёмiць. Яна самая высокааплатная мадэль у Джакарце, выдатная страва. Пазiруе для рэальных рэчаѓ i рэкламы, а не турыстычнага смецця".
  
  Нiк адчуѓ нябачную падтрымку пранiклiвай логiкi Хоука. Наколькi дарэчы для пакупнiка мастацтва рухацца ѓ колах мастакоѓ. "Тала згадала яе. На чыiм баку Мата?"
  
  "На яе ѓласнай, як i ѓ большасцi ѓсiх, каго вы сустрэнеце. Яна з адной з самых старых сем'яѓ, таму яна рухаецца ѓ лепшых колах, але пры гэтым яна жыве сярод мастакоѓ i iнтэлiгенцыi таксама. Разумная. Цi мае шмат грошай. Жыве высока".
  
  "Яна не з намi i не супраць нас, але яна ведае тое, што нам трэба ведаць", - задуменна рэзюмаваѓ Нiк. "I яна пранiклiвая. Давайце падыдзем да яе вельмi лагiчна, Ганс. Можа, будзе лепш, калi вы не будзеце ѓводзiць мяне. Дайце мне паглядзець, цi змагу я знайсцi чорную лесвiцу".
  
  "Iдзi да гэтага". Нордэнбос усмiхнуѓся. "Калi б я быѓ грэцкiм богам, як ты, а не тоѓстым старым, я б хацеѓ заняцца даследаваннем".
  
  " Я бачыѓ, як вы працуеце".
  
  Яны падзялiлiся момантам дабрадушнага жартавання, невялiкiм расслабленнем мужчын, якiя жывуць на краi прорвы, а затым пайшлi ѓ дом снедаць.
  
  У адпаведнасцi з прадказаннем Нордэнбаса, Адам Махмур запрасiѓ iх на вечарынку двума выходнымi праз. Кiнуѓшы погляд на Ганса, Нiк пагадзiѓся.
  
  Яны паехалi ѓздоѓж берага да бухты, дзе ѓ Махмураѓ была пасадачная пляцоѓка для гiдрасамалётаѓ i лятаючых лодак, i яны выходзiлi да мора па прамой, без рыфаѓ. На трапе стаяла лятаючая лодка Ishikawajima-Harima PX-S2. Нiк утаропiѓся на яго, успамiнаючы нядаѓнiя мемарандумы ад AX, у якiх падрабязна апiсаны распрацоѓкi i прадукты. Карабель меѓ чатыры турбавiнтавых рухавiка GE T64-10, размах крылаѓ 110 футаѓ i ѓласная вага 23 тоны.
  
  Нiк назiраѓ, як Ханс адказаѓ на прывiтанне японца ѓ карычневай форме без знакаѓ адрознення, якi расшпiльваѓ гальштук. "Вы маеце на ѓвазе, што вы прыйшлi сюды, каб уцягнуць мяне ѓ гэта?"
  
  "Толькi ѓ самае лепшае."
  
  "Я чакаѓ чатырохмясцовай працы з латамi".
  
  "Я думаѓ, ты хочаш ездзiць стыльна".
  
  Нiк уяѓна падлiчыѓ. "Вы звар'яцелi? Ястраб заб'е нас. Чартар за чатыры цi пяць тысяч даляраѓ, каб забраць мяне!"
  
  Нордэнбос не мог трымаць твар прама. Ён гучна засмяяѓся. "Паслабцеся. Я вывудзiѓ яго з хлопцаѓ з ЦРУ. Ён нiчога не рабiѓ да заѓтрашняга дня, калi паедзе ѓ Сiнгапур".
  
  Нiк палёгкай уздыхнуѓ, надзьмуѓшыся шчокi. "Гэта iншая справа. Яны могуць гэта вытрымаць - з бюджэтам, якi ѓ пяцьдзесят разоѓ перавышае наш. У апошнi час Хок вельмi цiкавiѓся выдаткамi".
  
  У маленькай хацiне ля рампы зазвiнеѓ тэлефонны званок. Японец памахаѓ Гансу. "Для цябе."
  
  Ханс вярнуѓся, нахмурыѓшыся. "Палкоѓнiк Судзiрмат i Ган Бiк, шэсць салдат i двое людзей Мачмура - я мяркую, целаахоѓнiкi Гана - хочуць падвезцi да Джакарты. Я павiнен быѓ сказаць "добра".
  
  "Гэта што-небудзь значаць для нас?"
  
  "У гэтай частцы свету ѓсё можа нешта значыць. Яны ѓвесь час ездзяць у Джакарту. У iх ёсць невялiкiя самалёты i нават асабiсты чыгуначны вагон. Гуляйце спакойна i глядзiце".
  
  Iх пасажыры прыбылi праз дваццаць хвiлiн. Узлёт прайшоѓ незвычайна плаѓна, без грукату-груху звычайнай лятаючай лодкi. Яны iшлi за берагавой лiнiяй, i Нiк зноѓ нагадаѓ узорны пейзаж, калi яны гулi над апрацаванымi палямi i плантацыямi, чаргуючыся з глыбамi лесу ѓ джунглях i дзiѓна гладкiмi лугамi. Ганс растлумачыѓ разнастайнасць нiжэй, паказаѓшы, што вулканiчныя патокi на працягу стагоддзяѓ расчышчалi раёны, як натуральны бульдозер, часам саскрабаючы джунглi ѓ моры.
  
  У Джакарце панаваѓ хаос. Нiк i Ганс развiталiся з астатнiмi i нарэшце знайшлi таксi, якое iмчалася па шматлюдных вулiцах. Нiку нагадалi iншыя азiяцкiя гарады, хоць Джакарта магла быць крыху чысцей i маляѓнiчы. Тратуары былi забiты маленькiмi карычневымi чалавечкамi, многiя ѓ спаднiцах з вясёлымi прынтамi, некаторыя ѓ баваѓняных штанах i спартыѓных кашулях, некаторыя ѓ цюрбанах або вялiкiх круглых саламяных капелюшах - або ѓ цюрбанах з вялiкiмi саламянымi капелюшамi на iх. Над натоѓпам плавалi вялiкiя рознакаляровыя парасоны. Кiтайцы, здавалася, аддавалi перавагу цiхае адзенне сiняга або чорнага колеру, а арабскiя тыпы насiлi доѓгiя плашчы i чырвоныя фескi. Еѓрапейцы былi даволi рэдкасцю. Большасць карычневых людзей былi хупавымi, паралiзаванымi i маладымi.
  
  Яны абмiнулi мясцовыя рынкi, запоѓненыя адрынамi i прылаѓкамi. Таргi з-за ѓсякiх тавараѓ, жывых куранят у куратнiках, дзежкi з жывой рыбай i груды гароднiны i садавiны былi какафонiяй кудахтаннi, якая гучыць як тузiн моѓ. Нордэнбос накiраваѓ вадзiцеля i правёѓ Нiка кароткую экскурсiю па сталiцы.
  
  Яны зрабiлi вялiкую
  
  пятлю перад уражлiвымi бетоннымi будынкамi, згрупаванымi вакол авальнай зялёнай лужка. "Даѓнтаѓн Плаза", - растлумачыѓ Ганс. "Цяпер паглядзiм на новабудоѓлi i гасцiнiцы".
  
  Мiнуѓшы некалькi гiганцкiх пабудоѓ, некалькi недабудаваных. Нiк сказаѓ: "Гэта нагадвае мне бульвар у Пуэрта-Рыка".
  
  "Так. Гэта былi мары Сукарна. Калi б ён быѓ не столькi летуценнiкам, колькi адмiнiстратарам, ён мог бы гэта зрабiць. Ён нёс занадта вялiкую вагу мiнулага. Яму не хапала гнуткасцi".
  
  "Я так разумею, ён усё яшчэ папулярны?"
  
  "Вось чаму ён гiбее. Жыве недалёка ад палаца на выходных у Багоры, пакуль яму не дабудуюць хату. Дваццаць пяць мiльёнаѓ усходне-яванцаѓ дакладныя яму. Вось чаму ён усё яшчэ жывы".
  
  "Наколькi стабiльны новы рэжым?"
  
  Нордэнбос фыркнуѓ. "У двух словах - iм патрэбен штогадовы iмпарт на 550 мiльёнаѓ долараѓ. Экспарт 400 мiльёнаѓ долараѓ. Працэнты i выплаты па знешнiх пазыках складаюць 530 мiльёнаѓ долараѓ. Паводле апошнiх звестак, у казначэйстве было сем мiльёнаѓ долараѓ".
  
  Нiк на iмгненне вывучыѓ Нордэнбаса. "Вы шмат кажыце, але вам здаецца, што вам iх шкада, Ганс. Я думаю, вам падабаецца гэтая краiна i яе людзi".
  
  "Ой, чорт, Нiк, я ведаю. У iх ёсць некаторыя выдатныя якасцi. Вы даведаецеся пра готон-раджангу - дапамагаць адзiн аднаму. Па сутнасцi, яны добрыя людзi, за выключэннем тых выпадкаѓ, калi iх прыводзяць у дзеянне iх праклятыя забабоны. у вёску. Тое, што ѓ лацiнскiх краiнах называецца сiесты, - гэта дж. задрамнiце, пагаворыце, займiцеся любоѓю".
  
  Яны выязджалi з горада, праязджаючы па двухпалоснай дарозе вялiкiя дамы. Прыкладна за пяць мiль яны павярнулi на iншую, вузейшую дарогу, а затым на пад'язную дарожку да вялiкай, шырокай хаты з цёмнага дрэва, размешчанага пасярод невялiкага парка. "Ваш?" - спытаѓ Нiк.
  
  "Усё маё."
  
  "Што адбываецца, калi вас пераводзяць?"
  
  "Я займаюся падрыхтоѓкай", - змрочна адказаѓ Ганс. "Можа, гэтага i не адбудзецца. Колькi ѓ нас мужчын, якiя гавораць на iнданезiйскай на пяцi прыслоѓях, а таксама на галандскай, англiйскай i нямецкай?"
  
  Дом быѓ цудоѓны як унутры, так i звонку. Ханс правёѓ для яго кароткую экскурсiю, растлумачыѓшы, як былы кампонг - пральня i памяшканнi для прыслугi - быѓ ператвораны ѓ кабiнку для невялiкага басейна, чаму ён упадабаѓ вентылятары кандыцыянерам, i паказаѓ Нiку сваю калекцыю ракавiн, якiя запаѓнялi пакой.
  
  Яны пiлi пiва на ганку ѓ асяроддзi полымя кветак, якiя вiлiся ѓздоѓж сцен успышкамi фiялетавага, жоѓтага i аранжавага колеру. Архiдэi вiселi пырскамi пад карнiзам, i яркiя папугаi шчабяталi, калi iх дзве вялiкiя клеткi гойдалiся на лёгкiм ветры.
  
  Нiк дапiѓ пiва i сказаѓ: "Ну, я асвяжуся i паеду ѓ горад, калi ѓ цябе ёсць транспарт".
  
  "Абу адвязе цябе куды заѓгодна. Гэта хлопец у белай спаднiцы i чорнай куртцы. Але супакойся - ты толькi што прыехаѓ".
  
  "Ганс, ты стаѓ для мяне родным". Нiк устаѓ i прайшоѓ па шырокiм ганку. "Юда там з паѓтузiнам палонных, ён выкарыстоѓвае гэтых людзей, для шантажу. Вы кажаце, што яны вам падабаюцца - давайце злезем з нашых азадкаѓ i дапаможам! Не кажучы ѓжо аб нашай уласнай адказнасцi, каб спынiць Юду, якi ѓчынiѓ пераварот. для Чыкамаѓ. Чаму б вам не пагаварыць з кланам Лопону?
  
  "Так, - цiха адказаѓ Нордэнбос. "Хочаш яшчэ пiва?"
  
  "Не."
  
  "Не дуйся".
  
  "Я еду ѓ цэнтр".
  
  "Хочаш, каб я пайшоѓ з табой?"
  
  "Не. Яны ѓжо павiнны ведаць цябе, цi не так?"
  
  "Вядома. Мяркуецца, што я працую ѓ нафтавай тэхнiцы, але тут нельга нiчога захоѓваць у таямнiцы. Паабедай у Марыё. Ежа выдатная".
  
  Нiк сеѓ на край крэсла тварам да каржакаватаму мужчыну. Рысы Гансавага твару не страцiлi свайго вясёлага настрою. Ён сказаѓ: "Ой, Нiк, я з табой усю дарогу. Але тут ты карыстаешся часам. Ты не супраць. Ты не заѓважыѓ, як Махмуры бегаюць вакол халастых агнёѓ, цi не так? Лапанусii - Тое ж самае. Яны заплацяць. Пачакай. Ёсць надзея. Гэтыя людзi легкадумныя, але не дурныя.
  
  "Я разумею ваш пункт гледжання", - меней горача адказаѓ Нiк. "Можа, я проста новая мятла. Я хачу падключыцца, даведацца, знайсцi iх i пайсцi за iмi".
  
  "Дзякуй, што прапанавалi мне старую мятлу".
  
  "Ты сказаѓ гэта, а я не". Нiк далiкатна пляснуѓ старэйшага па руцэ. "Думаю, я проста энергiчны бабёр, а?"
  
  "Не-не. Але ты ѓ новай краiне. Ты ѓсё даведаешся. У мяне ёсць тубылец, якi працуе на мяне ѓ Лапанусiях. Калi нам пашанцуе, мы даведаемся, калi з Юдай зноѓ збiраюцца расплачвацца. Тады мы рушым. Мы даведаемся, што хлам дзесьцi ля паѓночнага ѓзбярэжжа Суматры".
  
  "Калi нам павязе. Наколькi надзейны ваш мужчына?"
  
  "Не вельмi. Але чорт вазьмi, рызыкуеш з-за таго, што плачу.
  
  "Як наконт пошуку джонкi з самалёта?
  
  "Мы спрабавалi. Пачакайце, пакуль вы не паляцiце на iншыя выспы i не ѓбачыце колькасць судоѓ. Падобна, рух на Таймс-сквер. Тысячы судоѓ".
  
  Нiк дазволiѓ сваiм шырокiм плячам апусцiцца. "Я буду насiцца па горадзе. Убачымся каля шасцi?"
  
  "Я буду тут. У басейне або гуляю са сваiмi снарадамi". Нiк зiрнуѓ, цi не жартуе яго Ганс. Круглы твар быѓ проста вясёлы. Яго гаспадар ускочыѓ з крэсла. "Ды добра. Я паклiчу табе Абу i машыну. А для мяне - яшчэ пiва".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Абу быѓ невысокiм хударлявым мужчынам з чорнымi валасамi i паласой белых зубоѓ, якiмi ён часта мiльгаѓ. Ён зняѓ пiнжак i спаднiцу i цяпер насiѓ загар i чорны капялюш, як фуражку за мяжой.
  
  У кiшэнi ѓ Нiка былi дзве карты Джакарты, якiя ён уважлiва вывучыѓ. Ён сказаѓ: "Абу, адвядзi мяне, калi ласка, у Эмбасi Роу, дзе прадаюцца творы мастацтва. Ты ведаеш гэтае месца?"
  
  "Так. Калi вы хочаце мастацтва, мiстэр Бард, у майго кузена ёсць выдатная крама на Джыла-стрыт. Шмат прыгожых рэчаѓ. А на плоце там шмат мастакоѓ паказваюць свае працы. Ён можа ѓзяць вас з сабой i пераканацца, што вы не атрымаеце падман. Мой стрыечны брат ... "
  
  "Мы хутка наведаем твайго стрыечнага брата", - перапынiѓ яго Нiк. "У мяне ёсць асаблiвая прычына спачатку пайсцi ѓ Embassy Row. Вы можаце паказаць мне, дзе можна прыпаркавацца? Гэта не абавязкова павiнна быць побач з плошчамi з мастацтвам. Я магу пагуляць".
  
  "Вядома." Абу павярнуѓся, белыя зубы блiснулi, i Нiк здрыгануѓся, калi яны пранеслiся мiма грузавiка. "Я ведаю."
  
  Дзве гадзiны Нiк разглядаѓ творы мастацтва ѓ галерэях пад адкрытым небам - некаторыя з iх - гэта проста прастора на платах з калючым дротам - на сценах на пляцах i ѓ больш звычайных крамах. Ён вывучыѓ гэты прадмет i не быѓ зачараваны "школай Бандунга", якая складаецца з выразаных сцэн, якiя паказваюць вулканы, рысавыя палi i аголеных жанчын у яркiх блакiтных, пурпурных, аранжавых, ружовых i зялёных танах. Некаторыя скульптуры былi лепшымi. "Так i павiнна быць", - сказаѓ яму дылер. "Трысты скульптараѓ засталiся без працы, калi спынiлiся працы над нацыянальным помнiкам Бунг Сукарна. Вось i ѓсё - там, на плошчы Свабоды".
  
  Блукаючы па ходзе справы i паглынаючы ѓражаннi, Нiк падышоѓ да вялiкай крамы з маленькай назвай на вiтрыне, выкладзеным сусальным золатам - Йозеф Харыс Далам, Дылер. Нiк задуменна заѓважыѓ, што залатыя ѓпрыгожваннi былi на ѓнутраным боку шкла, а складаныя жалезныя аканiцы, часткова схаваныя па краях вокнаѓ, былi такiмi ж трывалымi, як i ѓсё, што ён калi-небудзь бачыѓ у Нью-Йоркскiм Баѓэры.
  
  У вiтрынах было выстаѓлена ѓсяго некалькi прадметаѓ, але яны былi цудоѓныя. На першым былi дзве разныя галовы ѓ натуральную велiчыню, мужчына i жанчына, з цёмнага дрэва колеру добра пракопчанай трубкi з шыпшыннiка. Яны злучылi рэалiзм фатаграфii з iмпрэсiянiзм мастацтва. У рысах асобы мужчыны выяѓлялася спакойная сiла. Жанчына была прыгожай, са спалучэннем страсцi i розуму, што прымушала вас перамяшчацца па разьбе, каб атрымаць асалоду ад лёгкiмi зменамi выразы асобы. Вырабы не былi размаляваныя, уся iх велiч была створана проста талентам, якi апрацоѓваѓ багатае дрэва.
  
  У наступным акне - у магазiне iх было чатыры - стаялi тры сярэбраныя чары. Кожны быѓ iншым, кожны - наглазнiкам. Нiк зрабiѓ разумовую нататку трымацца далей ад срэбра. Ён мала ведаѓ пра гэта i падазраваѓ, што адна з чар каштуе цэлага стану, а iншыя звычайныя. Калi вы не ведалi - гэта была дапрацоѓка гульнi з трыма абалонкамi.
  
  У трэцiм акне былi карцiны. Яны былi лепшыя, чым тыя, на якiя ён глядзеѓ у кiёсках пад адкрытым небам i на платах, але былi зроблены для якаснага турыстычнага гандлю.
  
  У чацвёртым акне быѓ партрэт жанчыны амаль у натуральную велiчыню, у простым сiнiм саронгу i з кветкай над левым вухам. Жанчына выглядала не зусiм азiяткай, хоць яе вочы i скура былi карымi, а мастак вiдавочна патрацiѓ шмат часу на яе чорныя валасы. Нiк закурыѓ, паглядзеѓ - i падумаѓ.
  
  Яна магла быць сумессю партугальскай i малайскай моѓ. Яе маленькiя пульхныя вусны былi падобныя на вусны Талы, але ѓ iх была цвёрдасць, якая абяцала запал, праяѓленую асцярожна i няѓяѓна. Шырока пасаджаныя вочы над выразнымi скуламi былi спакойныя i стрыманыя, але намякалi на тое, што вы адважваецеся адкрыць сакрэтным ключом.
  
  Нiк задуменна ѓздыхнуѓ, наступiѓ на цыгарэту i пайшоѓ у краму. Дужы клерк з радаснай усмешкай стаѓ ласкава сардэчным, калi Нiк працягнуѓ яму адну з картак з надпiсам BARD GALLERIES, NEW YORK. Альберт Бард, вiцэ-прэзiдэнт.
  
  Нiк сказаѓ: "Я падумваѓ купiць некалькi рэчаѓ для нашых крам - калi мы зможам дамовiцца аб аптовым продажы..." Яго неадкладна адвялi да задняй часткi крамы, дзе прадавец пастукаѓ у дзверы, мудрагелiста iнкруставаную перламутрам.
  
  Вялiкi офiс Ёзэфа Харыса Далама быѓ прыватным музеем i скарбнiцай. Далам паглядзеѓ
  
  картку, адпусцiѓ клерка i пацiснуѓ руку. "Сардэчна запрашаем у Далам. Вы чулi пра нас?"
  
  "Сцiсла", - ветлiва схлусiѓ Нiк. "Я так разумею, у вас выдатныя тавары. Адны з лепшых у Джакарце".
  
  "Адны з лепшых у свеце!" Далам быѓ стройным, невысокiм i рухомым, як вясковая моладзь, якую Нiк бачыѓ, што лазiць па дрэвах. Яго асмуглы твар валодаѓ акцёрскай здольнасцю адлюстроѓваць iмгненныя эмоцыi; пакуль яны балбаталi, ён выглядаѓ стомленым, насцярожаным, ашчадным, а затым гарэзным. Нiк вырашыѓ, што гэта спачуванне, гэтае нюханне хамелеона падладжвацца пад настрой наведвальнiка - вось што прывяло Далама з вадасцёкавага стэнда ѓ гэтую самавiтую краму. Далам сачыѓ за вашым тварам i прымяраѓ твары, як капялюшы. Для Нiка асмуглы твар i зiготкiя зубы нарэшце набылi сур'ёзны дзелавы, але вясёлы выгляд. Нiк нахмурыѓся, каб паглядзець, што адбудзецца, i Далам раптам раззлаваѓся. Нiк засмяяѓся, i Далам далучыѓся.
  
  Далам скокнуѓ у высокую скрыню, напоѓненую срэбнымi вырабамi. "Глядзi. Не спяшайцеся. Вы калi-небудзь бачылi падобнае?"
  
  Нiк пацягнуѓся за бранзалетам, але Далам быѓ у шасцi футах ад яго. "Вось! Золата расце ѓ кошце - так? Паглядзiце на гэтую лодачку. Тры стагоддзi. Вага ѓ пенi стаiць цэлае стан. На самай справе неацэнна. Кошты пазначаны ѓ картах".
  
  Бясцэнны кошт склаѓ 4500 долараѓ. Далам быѓ далёка, працягваючы казаць. "Вось гэтае месца. Вы ѓбачыце. Тавары, так, але сапраѓднае мастацтва. Незаменнае, выразнае мастацтва. Генiяльныя рысы застылi i вырваныя з патоку часу. I iдэi. Паглядзiце на гэта..."
  
  Ён працягнуѓ Нiку пульхны кружок з дрэва з мудрагелiстай разьбой колеру ромавага коксу. Нiк захапляѓся маленечкай сцэнай з кожнага боку i надпiсам па краях. Ён знайшоѓ шаѓкавiста-жоѓты шнур памiж дзвюма секцыямi. "Гэта магло быць ё-ё. Гэй! Гэта ё-ё!"
  
  Далам паѓтарыѓ усмешку Нiка. "Так... так! Але што за iдэя. Вы ведаеце аб тыбецкiх малiтоѓных колах? Круцiце i складайце малiтвы на нябёсах? Адзiн з вашых суайчыннiкаѓ зарабiѓ шмат грошай, прадаючы iм рулоны вашай цудоѓнай туалетнай паперы, на якiх яны пiсалi малiтвы, так што што, калi яны круцiлi iх i моляць у iх. яны складалi. йо-йо. Дзэн, будызм, iндуiзм i хрысцiянiн - вiтайце Марыю, поѓную ласкi, тут вяртайся i малiся.
  
  Нiк больш уважлiва вывучыѓ разьбярства. Iх зрабiѓ мастак, якi мог бы напiсаць Бiль аб правах на ручцы мяча. "Што ж, я буду..." У iснуючых абставiнах ён скончыѓ: "... страшэнна".
  
  "Унiкальны?"
  
  "Можна сказаць - неверагодна".
  
  "Але вы трымаеце яго ѓ руцэ. Людзi паѓсюль занепакоеныя. Хвалююцца. Хочаце, каб за нешта трымалiся. Рэкламуйце гэта ѓ Нью-Ёрку i паглядзiце, што адбудзецца, а?"
  
  Прыжмурыѓшыся, Нiк убачыѓ лiтары на арабскай, iѓрыце, кiтайскай мове i кiрылiцы, якiя павiнны былi быць малiтвамi. Можна доѓга вывучаць гэтую рэч. Некаторыя з маленькiх сцэн былi зроблены так добра, што ѓ гэтым дапаможа павелiчальнае шкло.
  
  Ён выцягнуѓ пятлю з жоѓтага шнура i перавярнуѓ йо-ё ѓверх i ѓнiз. "Я не ведаю, што адбудзецца. Мусiць, сенсацыя".
  
  "Прасоѓвайце iх праз Арганiзацыю Аб'яднаных Нацый! Усе мужчыны браты. Купiце сабе экуменiчны топ. I яны добра збалансаваныя, паглядзiце..."
  
  Далам выступiѓ з iншым ё-ё. Ён зрабiѓ пятлю, выгульваѓ сабаку, круцiѓ пугу i скончыѓ спецыяльным трукам, у якiм драѓляны круг перавярнуѓся на палове вяроѓкi, зацiснутай у яго зубах.
  
  Нiк выглядаѓ здзiѓленым. Далам выпусцiѓ шнур i выглядаѓ здзiѓленым. "Нiколi не бачыѓ нiчога падобнага? Чалавек прывёз тузiн у Токiа. Прадаѓ iх. Занадта кансерватыѓны, каб рэкламаваць. Усё ж замовiѓ яшчэ шэсць".
  
  "Колькi?"
  
  "Рознiчны гандаль дваццаць долараѓ".
  
  "Аптовая?"
  
  "Як шмат?"
  
  "Тузiн."
  
  "Па дванаццаць долараѓ кожны".
  
  "Валавая цана."
  
  Нiк звузiѓ вочы, засяродзiѓшыся на справе. Далам неадкладна пераймаѓ яму. "11."
  
  "У цябе ёсць валавая?"
  
  "Не зусiм. Дастаѓка праз тры днi".
  
  "Шэсць даляраѓ за штуку. Усё будзе гэтак жа добра, як гэты. Я вазьму брута праз тры днi i яшчэ адзiн брута, як толькi яны будуць гатовыя".
  
  Яны спынiлiся на 7,40 долара. Нiк зноѓ i зноѓ круцiѓ узор у руцэ. Стварэнне "Iмпарцёра Альберта Барда" было сцiплым укладаннем сродкаѓ.
  
  Плацёж? - мякка спытаѓ Далам з задуменным выразам асобы, супадальным з выразам Нiка. -
  
  "Наяѓныя. Акрэдытыѓ у Банку Iнданезii. Вы павiнны аформiць усе дакументы на мытнi. Адпраѓце самалётам у маю галерэю ѓ Нью-Ёрку, увага Бiл Родзе. Добра?"
  
  "Узрадаваны."
  
  "Цяпер я хацеѓ бы зiрнуць на некалькi карцiн..."
  
  Далам спрабаваѓ прадаць яму турыстычнае барахло школы Бандунга, якое ён хаваѓ у куце крамы за шторамi. Некаторыя з iх ён працытаваѓ па 125 долараѓ, а затым упаѓ да 4,75 долараѓ "оптам". Нiк проста засмяяѓся - да яго далучыѓся Далам, якi пацiснуѓ плячыма i перайшоѓ на наступную падачу.
  
  Ёзеф Харыс вырашыѓ, што "Альберта Барда" не можа быць, i паказаѓ яму цудоѓную працу. Нiк купiѓ два тузiны карцiн па сярэднiм аптовым кошце 17,50 даляраѓ кожная - i гэта былi сапраѓды таленавiтыя працы.
  
  Яны стаялi перад дзвюма маленькiмi карцiнамi алеем прыгожай жанчыны. Яна была жанчынай на карцiнках у акне. Нiк ветлiва сказаѓ: "Яна прыгожая".
  
  "Гэта Мата Насут".
  
  "Сапраѓды." Нiк з сумневам схiлiѓ галаву, як быццам мазкi яму не спадабалiся. Далам пацвердзiѓ сваю здагадку. У гэтым бiзнэсе вы рэдка адчыняеце тое, што ведалi цi пра што здагадвалiся. Ён не сказаѓ Тале, што зiрнуѓ на напаѓзабытую фатаграфiю Мата Насута з шасцiдзесяцi з лiшнiм Ястрабаѓ, пазычаных яму ... ён не сказаѓ Nordenboss, што Ёзэф Харыс Далам быѓ унесены ѓ спiс важных, магчыма, палiтычна значных твораѓ мастацтва. дылер ... ён нiкому не скажа, што ѓ тэхнiчных дадзеных AX Махмуры i Цянгi адзначаны чырвонай кропкай - "сумнеѓна - выяѓляйце асцярожнасць".
  
  Далам сказаѓ: "Рукапiсны малюнак просты. Выйдзi i паглядзi, што ѓ мяне ѓ акне".
  
  Нiк зноѓ зiрнуѓ на карцiну Маты Насут, i яна, здавалася, насмешлiва адказала на яго поглядам - стрыманасць у ясных вачах, такая ж цвёрдая, як аксамiтная бар'ерная вяроѓка, абяцанне запалу, прадэманстравана смела, таму што сакрэтны ключ быѓ поѓнай абаронай.
  
  "Яна наша вядучая мадэль", - сказаѓ Далам. "У Нью-Ёрку вы памятаеце Лiзу Фонсер; мы гаворым аб Маце Насут". Ён выявiѓ захапленне ѓ твары Нiка, якое на iмгненне было нескрываемым. "Яны iдэальна падыходзяць для рынку Нью-Ёрка, так? Яны спыняць пешаходаѓ на 57-й вулiцы, а? Трыста пяцьдзесят даляраѓ за гэтую".
  
  "Рознiчны гандаль?"
  
  "О не. Аптовы гандаль".
  
  Нiк ухмыльнуѓся мужчыне паменш i атрымаѓ наѓзамен захопленыя белыя зубы. "Ёзэф, ты спрабуеш атрымаць ад мяне перавагу, патроiѓшы свае цэны, а не ѓдвая. Я мог бы заплацiць 75 долараѓ за гэты партрэт. Не больш. Але я б хацеѓ атрымаць яшчэ чатыры цi пяць падобных да яго, але пазiруючых у адпаведнасцi з маiмi патрабаваннямi. Можна?"
  
  "Магчыма. Я магу паспрабаваць".
  
  "Мне не патрэбен камiсiянер цi брокер. Мне патрэбна мастацкая студыя. Забудзьцеся пра гэта".
  
  "Пачакайце!" Маленне Далама была пакутлiвай. "Хадземце са мной..."
  
  Ён рушыѓ назад праз краму, праз яшчэ адну рэлiквiю дзверы ѓ задняй частцы, праз звiлiсты калiдор мiма складоѓ, набiтых таварамi, i офiса, дзе два невысокiя карычневыя мужчыны i жанчына працавалi за цесна набiтымi сталамi. Далам выйшаѓ у невялiкi дворык з дахам на слупах, а суседнiя будынкi ѓтварылi яго сцены.
  
  Гэта была "мастацкая" фабрыка. Каля дзясятка жывапiсцаѓ i разьбяроѓ па дрэве старанна i весела працавалi. Нiк шпацыраваѓ праз цесную групу, iмкнучыся не выказваць сумневы. Уся праца была добрая, шмат у чым цудоѓная.
  
  "Мастацкая студыя", - сказаѓ Далам. "Лепшае ѓ Джакарце".
  
  "Добрае майстэрства", - адказаѓ Нiк. "Вы можаце арганiзаваць для мяне сустрэчу з Матай сёння ѓвечары?"
  
  "О, я баюся, што гэта немагчыма. Вы павiнны разумець, што яна знакамiтая. У яе шмат працы. Яна атрымлiвае пяць... дваццаць пяць долараѓ за гадзiну".
  
  "Добра. Давайце вернемся ѓ ваш офiс i скончым нашы справы".
  
  Далам запоѓнiѓ просты бланк замовы i кошт продажу. "Я прынясу вам мытныя бланкi i iншае, што вы падпiшаце заѓтра. Пойдзем у банк?"
  
  "Давайце."
  
  Супрацоѓнiк банка ѓзяѓ акрэдытыѓ i вярнуѓся праз тры хвiлiны з ухвалой. Нiк паказаѓ Даламу, што на рахунку 10 000 долараѓ. Арт-маклер быѓ задуменны, пакуль яны гулялi па шматлюдных вулiцах на зваротным шляху. Перад крамай Нiк сказаѓ: "Было вельмi прыемна. Я заеду заѓтра днём i падпiшу гэтыя паперы. Калi-небудзь мы можам сустрэцца зноѓ".
  
  Адказам Далама быѓ чысты боль. "Ты незадаволены! Табе не патрэбна карцiна Маты? Вось - твая за тваю цану". Ён памахаѓ мiламу асобе, якое глядзела на iх з акна - крыху насмешлiва, падумаѓ Нiк. "Заходзь - усяго на хвiлiнку. Выпi прахалоднага пiва - або содавай - гарбаты - прашу цябе быць маiм госцем - як гонар..."
  
  Нiк увайшоѓ у краму перш, чым пацяклi слёзы. Ён прыняѓ халоднае галандскае пiва. Далам заззяѓ. "Што яшчэ я магу зрабiць для вас? Вечарына? Дзяѓчынкi - усе мiлыя дзяѓчаты, якiх вы хочаце, усiх узростаѓ, усiх навыкаѓ, усiх масцяѓ? Разумееце, аматары, а не прафесiяналы. Блакiтныя фiльмы?
  
  Нiк усмiхнуѓся. Далам ухмыльнуѓся.
  
  Нiк са шкадаваннем нахмурыѓся. Далам занепакоена нахмурыѓся.
  
  Нiк сказаѓ: "Калi-небудзь, калi ѓ мяне будзе час, я хацеѓ бы атрымаць асалоду ад вашым гасцiннасцю. Вы цiкавы чалавек, Далам, мой сябар, i мастак у душы. Злодзей па адукацыi i адукацыi, але мастак у душы. Мы мог бы зрабiць больш спраѓ, але толькi калi вы пазнаёмiце мяне з Мата Насут.
  
  Сёння цi сёння ѓвечары. Каб падсаладзiць свой падыход, вы можаце сказаць ёй, што я хачу прыцягнуць яе да мадэлявання як мiнiмум на 10:00. Для таго хлопца, якi ѓ вас у рэшце рэшт, размалёѓвае галовы па фатаграфiях. Ён добры."
  
  "Ён мой лепшы ..."
  
  "Я добра яму заплачу, а ты атрымаеш сваю долю. Але я сам займуся здзелкай з Матай". Далам выглядаѓ сумным. "I калi я сустрэнуся з Матай, i яна пазiруе твайму мужчыну для маiх мэт, i ты не сапсуеш угоду - я абяцаю купляць больш тваiх тавараѓ на экспарт". Выраз асобы Далама iшло за заѓвагамi Нiка, як амерыканскiя горкi эмоцый, але скончылася яркiм усплёскам.
  
  Далам усклiкнуѓ: "Я пастараюся! Для вас, мiстэр Бард, я паспрабую ѓсё. Вы чалавек, якi ведае, чаго хоча, i сумленна вядзе свае справы. О, як добра сустрэць такога чалавека ѓ нашай краiне. ... "
  
  "Перастань", - дабрадушна сказаѓ Нiк. "Бяры тэлефон i патэлефануй Маце".
  
  "Аб так." Далам пачаѓ набiраць нумар.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Пасля некалькiх званкоѓ i доѓгiх хуткiх гутарак, за якiмi Нiк не мог усачыць, Далам абвясцiѓ трыѓмфальным тонам Цэзара, якi абвяшчае перамогу, Нiк можа прыйсцi ѓ Маце Насут у сем гадзiн.
  
  "Вельмi складана. Вельмi пашанцавала", - заявiѓ гандляр. "Многiя людзi нiколi не сустракаюцца з Матай". У Нiка былi сумневы. У краiне доѓгi час iснавалi кароткiя шорты. Па яго досведзе, нават багатыя часта iмкнуцца хутка атрымаць пачак наяѓных. Далам дадаѓ, што ён паведамiѓ Матэ, што г-н Альберт Бард будзе плацiць 25 даляраѓ у гадзiну за яе паслугi.
  
  "Я сказаѓ табе, што сам займуся справай", - сказаѓ Нiк. "Калi яна мяне прытрымлiвае, гэта выходзiць з твайго боку". Далам выглядаѓ спалоханым. "Магу я выкарыстоѓваць ваш тэлефон?"
  
  "Вядома. З маёй аплаты? Гэта справядлiва? Вы не ѓяѓляеце, якiя выдаткi я..."
  
  Нiк спынiѓ яго размова, паклаѓшы руку яму на плячо - як калi б ён паклаѓ вялiкую вяндлiну на запясце дзiцяцi - i перагнуѓся цераз стол, каб паглядзець прама ѓ цёмныя вочы. "Цяпер мы з табой сябры, Ёзэф. Цi будзем мы практыкаваць готонг-раджонг i квiтнець разам, цi мы будзем жартаваць адзiн з аднаго, каб мы абодва прайгралi?"
  
  Як загiпнатызаваны мужчына, Далам штурхнуѓ Нiка тэлефонам, не гледзячы на яго. "Так-ах, так". Вочы прасвятлелi. "Хочаце працэнт на будучыя заказы? Я магу адзначыць рахункi i даць вам..."
  
  "Не, сябар мой. Давайце паспрабуем што-небудзь новае. Мы будзем сумленныя з маёй кампанiяй i сябар з сябрам".
  
  Далам здаваѓся расчараваным або занепакоеным гэтай радыкальнай iдэяй. Затым ён пацiснуѓ плячыма - дробныя костачкi пад рукой Нiка заварушылiся, як жылiсты шчанюк, якi спрабуе збегчы, - i кiѓнуѓ. "Выдатна."
  
  Нiк паляпаѓ яго па плячы i зняѓ трубку. Ён сказаѓ Нордэнбосу, што ѓ яго позняя сустрэча - цi зможа ён пакiнуць Абу i машыну?
  
  "Вядома", - адказаѓ Ганс. "Я буду тут, калi я табе спатрэблюся".
  
  "Я тэлефаную Матэ Насуту, каб ён зрабiѓ некалькi фатаграфiй".
  
  "Удачы - удачы. Але глядзi".
  
  Нiк паказаѓ Абу адрас, якi Далам напiсаѓ на лiстку паперы, i Абу сказаѓ, што ведае дарогу. Яны праязджалi мiма новых дамоѓ, падобных на тыя танныя праекты, якiя Нiк бачыѓ недалёка ад Сан-Дыега, тады яшчэ больш старога раёна, дзе зноѓ быѓ моцны ѓплыѓ Галандыi. Дом быѓ самавiты, акружаны яркiмi кветкамi, вiнаграднымi лозамi i пышнымi дрэвамi, якiя Нiк зараз асацыяваѓ з вёскай.
  
  Яна сустрэла яго на прасторнай лоджыi i моцна працягнула яму руку. "Я Мата Насут. Сардэчна запрашаем, мiстэр Бард".
  
  У яе танах была чыстая, багатая яснасць, як у сапраѓднага кляновага сiропу вышэйшага гатунку, з дзiѓным акцэнтам, але без фальшывай ноты. Калi яна вымаѓляла яго, яе iмя гучала iнакш; Насрсут, з нацiскам на апошнi склад i падвойным о, якi вымаѓляецца з мяккiм нахiлам царквы i доѓгiм буркаваннем прахалоды. Пазней, калi ён паспрабаваѓ пераймаць ёй, ён выявiѓ, што гэта патрабуе практыкi, як сапраѓдны французскi тую.
  
  У яе былi доѓгiя канечнасцi мадэлi, якiя, як ён думаѓ, маглi быць сакрэтам яе поспеху ѓ краiне, дзе многiя жанчыны былi выгнутымi, прывабнымi i прыгожымi, але з нiзкiм целаскладам. Яна была чыстакроѓнай сярод рознабаковых морганаѓ.
  
  Iм падалi хайболы ѓ прасторнай, светлай гасцiнай, i яна на ѓсё сказала "так". Яна пазiравала дома. Мастака Далама выклiчуць, як толькi ѓ яе будзе час, праз два-тры днi. "Мiстэр Бард" будзе паведамлена, каб ён далучыѓся да iх i падрабязна выклаѓ свае жаданнi.
  
  Усё так лёгка ѓладзiлася. Нiк надарыѓ яе самай шчырай усмешкай, няхiтрай усмешкай, у якой ён адмаѓляѓся прызнаць, а таксама надаѓ яму хлапечую шчырасць, блiзкую да нявiннасцi. Мата холадна паглядзела на яго. "Акрамя бiзнэсу, мiстэр Бард, як вам наша краiна?"
  
  "Я здзiѓлены яго прыгажосцю. Вядома, у нас ёсць Фларыда i Калiфорнiя, але яны не iдуць нi ѓ якое параѓнанне з кветкамi, разнавiднасцямi вашых кветак i дрэѓ.
  
  Я нiколi не быѓ так зачараваны".
  
  "Але мы так павольна ..." Яна пакiнула гэта вiсець.
  
  "Вы ѓладкавалi наш праект хутчэй, чым я б зрабiѓ гэта ѓ Нью-Ёрку".
  
  "Таму што я ведаю, што вы шануеце час".
  
  Ён вырашыѓ, што ѓсмешка на выдатных вуснах занадта доѓгая, i ѓ цёмных вачах вызначана быѓ агонь. "Ты мяне дражнiш", - сказаѓ ён. "Ты скажаш мне, што твае суайчыннiкi сапраѓды лепш выкарыстоѓваюць час. Яны павольней, далiкатней. З задавальненнем, скажаце ты".
  
  "Я мог бы прапанаваць гэта".
  
  "Ну... Думаю, ты маеш рацыю".
  
  Яго адказ здзiвiѓ яе. Яна шмат разоѓ абмяркоѓвала гэтую тэму са шматлiкiмi замежнiкамi. Яны баранiлi сваю энергiю, працавiтасць i паспешнасць i нiколi не прызнавалi, што маглi памыляцца.
  
  Яна вывучала "мiстара Барда", варожачы, пад якiм кутом. Яны былi ва ѓсiх: бiзнесмены-аператары ЦРУ, банкiры-кантрабандысты золата i палiтычныя фанатыкi... яна сустракала iх усiх. Прынамсi, Бард быѓ цiкавым, самым прыгожым з усiх, каго яна сустракала за апошнiя гады. Ён нагадаѓ ёй кагосьцi - вельмi добрага акцёра - Рычарда Бертана? Грэгары Пек? Яна нахiлiла галаву, каб вывучыць яго, i эфект быѓ чароѓным. Нiк усмiхнуѓся ёй i дапiѓ сваю шклянку.
  
  "Акцёр", - падумала яна. Ён гуляе, i таксама вельмi добра. Далам сказаѓ, што ѓ яго ёсць грошы - iх шмат.
  
  Яна вырашыла, што ён вельмi сiмпатычны, таму што, хоць па мясцовых мерках ён быѓ гiгантам, ён рухаѓ сваiм вялiкiм зграбным целам з далiкатнай сцiпласцю, з-за чаго яго цела здавалася менш. Так адрознiваѓся ад тых, хто выхваляѓся, як быццам кажучы: "Адыдзi, маляня". Яго вочы былi такiмi яснымi, а рот заѓсёды прыемна выгнутым. Усе мужчыны, заѓважыла яна, з моцнай мужчынскай скiвiцай, але дастаткова хлапечай, каб не ѓспрымаць рэчы занадта сур'ёзна.
  
  Недзе ѓ глыбiнi дома слуга грукатаѓ па талерцы, i яна адзначыла яго насцярожанасць, яго позiрк у бок канца пакоя. Ён быѓ бы, - склала яна весела, - самым прыгожым мужчынам у клубе "Марыё" або "Нiрвана Вячэра", калi б там не прысутнiчаѓ гладка асмуглы акцёр Тонi Пора. I вядома - яны былi зусiм розных тыпаѓ.
  
  "Ты цудоѓная."
  
  Згубiѓшыся ѓ разважаннях, яна здрыганулася ад мяккага камплiмента. Яна ѓсмiхнулася, i яе роѓныя белыя зубы так прыгожа падкрэслiлi яе вусны, што ён задумаѓся, як яна цалавалася - ён меѓ намер высветлiць. Гэта была нейкая жанчына. Яна сказала: "Вы разумныя, мiстэр Бард. Гэта было цудоѓна сказаць пасля доѓгага маѓчання".
  
  "Калi ласка, клiчце мяне Ал".
  
  "Тады вы можаце называць мяне Мата. Вы сустрэлi шмат людзей з таго часу, як прыехалi?"
  
  "Махмуры. Цягнi. Палкоѓнiк Судзiрмат. Вы iх ведаеце?"
  
  "Так. Мы гiганцкая краiна, але тое, што можна назваць цiкавым гуртом, - невялiкая. Можа быць, пяцьдзесят сем'яѓ, але звычайна яны вялiкiя".
  
  "А яшчэ ёсць войска..."
  
  Цёмныя вочы слiзганулi па яго твары. "Ты хутка вучышся, Ал. Гэта войска".
  
  "Скажыце мне што-небудзь, толькi калi хочаце - я нiколi не буду паѓтараць тое, што вы кажаце, але гэта можа мне дапамагчы. Цi варта мне давяраць палкоѓнiку Судзiрмату?"
  
  Выраз яго твару быѓ адкрыта цiкаѓны, не паказваючы, што ён не даверыць палкоѓнiку Судзiрмату адвезцi чамадан у аэрапорт.
  
  Цёмныя бровы Маты сышлiся разам. Яна нахiлiлася наперад, яе тон быѓ вельмi нiзкiм. "Не. Працягвайце займацца сваёй справай i не задавайце пытанняѓ, як у iншых. Армiя зноѓ ва ѓладзе. Генералы будуць збiраць станы, а людзi ѓзарвуцца, калi яны дастаткова прагаладаюцца. Вы знаходзiцеся ѓ павуцiннi з прафесiйнымi павукамi доѓгая практыка. Не ператварайся ѓ муху. Ты моцны чалавек з моцнай краiны, але ты моцны чалавек з моцнай краiны, але ты моцны чалавек з моцнай краiны. Яна адкiнулася назад. "Вы бачылi Джакарту?"
  
  "Толькi камерцыйны цэнтр i некалькi прыгарадаѓ. Я хацеѓ бы, каб вы паказалi мне больш - скажам, заѓтра днём?"
  
  "Я буду працаваць."
  
  "Перарвiце сустрэчу. Адкладзяце яе".
  
  "О, я не магу ..."
  
  "Калi гэта грошы - дазвольце мне заплацiць вам вашу звычайную стаѓку - у якасцi эскорту". Ён шырока ѓсмiхнуѓся. "Нашмат весялей, чым пазiраваць пры яркiм святле".
  
  "Так, але..."
  
  "Я заеду за табой апоѓднi. Тут?"
  
  "Ну..." - зноѓ пачуѓся ляск з задняй часткi хаты. Мата сказала: "Прабачце мяне на хвiлiнку. Спадзяюся, кухар не раздражнёны".
  
  Яна прайшла праз арку, i Нiк пачакаѓ некалькi секунд, а затым хутка рушыѓ услед за ёй. Ён прайшоѓ праз сталовую ѓ заходнiм стылi з прадаѓгаватым сталом, якi змяшчаѓ чатырнаццаць цi шаснаццаць чалавек. Ён пачуѓ голас Маты з-за L-вобразнага калiдора, у якiм было тры зачыненыя дзверы. Ён адкрыѓ першую. Вялiкая спальня. Наступнай была спальня паменш, прыгожа абстаѓленая i, вiдавочна, належала Матэ. Ён адчынiѓ наступныя дзверы i ѓбег праз iх, калi мужчына паспрабаваѓ пралезцi праз акно.
  
  "Стой прама тут", - прагыркаѓ Нiк.
  
  Якi сядзiць на падаконнiку мужчына застыѓ. Нiк убачыѓ белае палiто i шавялюру з гладкiмi чорнымi валасамi. Ён сказаѓ: "Пайдзем назад. Мiс Насут хоча цябе бачыць".
  
  Маленькая фiгурка павольна саслiзнула на падлогу, уцягнула нагу i павярнулася.
  
  Нiк сказаѓ: "Прывiтанне, Ган Бiк. Мы назавем гэта супадзеннем?"
  
  Ён пачуѓ рух у дзвярах ззаду сябе i на iмгненне адвёѓ позiрк ад Ган Бiка. Мата стаяла ѓ праёме. Яна трымала маленькi сiнi аѓтамат, накiраваны на яго, нiзка i ѓстойлiва. Яна сказала: "Я б назвала гэта месцам, дзе табе няма чаго рабiць. Што ты шукаѓ, Ал?"
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 4
  
  
  
  
  
  Нiк стаяѓ нерухома, яго розум ацэньваѓ яго шанцы, як кампутар. З супернiкам спераду i ззаду ён, магчыма, атрымае адну кулю ад гэтага стрэлка, перш чым атрымае iх абодвух. Ён сказаѓ: "Паслабся, Мата. Я шукаѓ ванную i ѓбачыѓ, як гэты хлопец выходзiць праз акно. Яго клiчуць Ган Бiк Тьянг".
  
  "Я ведаю яго iмя", - суха адказала Мата. "У цябе слабыя ныркi, Ал?"
  
  "Прама зараз - так". Нiк засмяяѓся.
  
  "Пакладзi пiсталет, Мата", - сказаѓ Ган Бiк. "Ён амерыканскi агент. Ён прывёѓ Талу дадому, i яна сказала яму звязацца з вамi. Я прыйшоѓ сказаць вам, i я чуѓ, як ён абшукваѓ пакоi, i ён злавiѓ мяне, калi я выходзiѓ".
  
  "Як цiкава." Мата апусцiла маленькую зброю. Нiк адзначыѓ гэта як японскi пiсталет Бэбi Намбу. "Я думаю, вам абодвум лепш пайсцi".
  
  Нiк сказаѓ: "Я думаю, ты мой тып жанчыны, Мата. Як ты наогул так хутка дастала гэты пiсталет?"
  
  Ёй i раней падабалiся яго камплiменты - Нiк спадзяваѓся, што ён змякчыць халодную атмасферу. Мата ѓвайшла ѓ залу i паклала зброю ѓ прысадзiстую вазу на высокай разной палiцы. "Я жыву адна", - проста сказала яна.
  
  "Разумны." Ён усмiхнуѓся сваёй самай прыязнай усмешкай. "Хiба мы не можам выпiць i пагаварыць аб гэтым? Я думаю, мы ѓсё на адным баку..."
  
  Яны выпiлi, але ѓ Нiка не было iлюзiй. Ён усё яшчэ быѓ Аль Бардом, якi меѓ на ѓвазе наяѓныя грошы для Маты i Далама - незалежна ад яго iншых сувязяѓ. Ён атрымаѓ ад Ган Бика прызнанне, што ён прыйшоѓ да Мацi з той жа мэтай, што i Нiк - iнфармацыю. З амерыканскай дапамогай на iх баку, раскажа Цi яна iм, што яна ведае аб наступнай расплаце з Юдай? Няѓжо Лапонусiяс павiнен быѓ наведаць джонку?
  
  У Маты iх не было. Яна сказала сваiм спакойным тонам: "Нават калi б я магла дапамагчы вам, я не ѓпэѓнена. Я не хачу ѓмешвацца ѓ палiтыку. Мне прыйшлося змагацца толькi за тое, каб выжыць".
  
  "Але Юда трымае людзей, якiя з'яѓляюцца вашымi сябрамi", - сказаѓ Нiк.
  
  "Мае сябры? Мой дарагi Ал, ты не ведаеш, хто мае сябры".
  
  "Тады зрабi ласку сваёй краiне".
  
  "Мае сябры? Мая краiна?" Яна цiхенька засмяялася. "Мне проста пашанцавала выжыць. Я навучыѓся не ѓмешвацца".
  
  Нiк падвёз Ган Бика назад у горад. Кiтайскi хлопец папрасiѓ прабачэння. "Я хацеѓ дапамагчы. Я прычынiѓ больш шкоды, чым карысцi".
  
  "Магчыма, не", - сказаѓ яму Нiк. "Ты хутка ачысцiѓ паветра. Мата дакладна ведае, чаго я хачу. Мне вырашаць, цi атрымаю я гэта".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  На наступны дзень Нiк з дапамогай Нордэнбаса арандаваѓ маторную лодку i ѓзяѓ з сабой Абу ѓ якасцi пiлота. Ён узяѓ у гаспадара водныя лыжы i кошык з ежай i пiтвом. Яны плавалi, каталiся на лыжах i размаѓлялi. Мата была апранута прыгожа, Мата ѓ бiкiнi, якое яна апранала толькi тады, калi яны былi ѓдалечынi ад берага, было бачаннем. Абу паплыѓ з iмi i пакатаѓся на лыжах. Нордэнбос сказаѓ, што ён абсалютна заслугоѓвае даверу, таму што ён заплацiѓ яму больш, чым любы магчымы хабар, i таму, што ён быѓ з агентам AX на працягу чатырох гадоѓ i не рабiѓ iлжывых крокаѓ.
  
  Яны выдатна правялi дзень, i ѓ той жа вечар ён запрасiѓ Мату павячэраць у Orientale, а затым у начны клуб у гатэлi Intercontinental Indonesia. Яна ведала вельмi шмат людзей, i Нiк быѓ заняты поцiскам рукi i запамiнаннем iмёнаѓ.
  
  I яна атрымлiвала асалоду ад сабой. Ён сказаѓ сабе, што яна шчаслiвая. Яны склалi ѓражальную пару, i яна заззяла, калi Ёзэф Далам далучыѓся да iх на некалькi хвiлiн у гатэлi i сказаѓ ёй аб гэтым. Далам быѓ у кампанii з шасцi чалавек, суправаджаючы выдатную дзяѓчыну, якая, па словах Маты, таксама была вельмi запатрабаванай мадэллю.
  
  "Яна прыгожая, - сказаѓ Нiк, - магчыма, калi яна пасталее, у ёй будзе твая чароѓнасць".
  
  Джакарта прытрымлiваецца ранняй ранiцы, i незадоѓга да адзiнаццацi Абу ѓвайшоѓ у клуб i прыцягнуѓ увагу Нiка. Нiк кiѓнуѓ, думаючы, што гэты чалавек проста хацеѓ, каб ён ведаѓ, што машына звонку, але Абу падышоѓ да стала, працягнуѓ яму цыдулку i сышоѓ. Нiк зiрнуѓ на яе - тут Тала. HN
  
  Ён працягнуѓ яго Матэ. Яна прачытала яго i амаль насмешлiва сказала: "Такiм чынам, Ал, у цябе на руках дзве дзяѓчыны. Яна павiнна ѓспомнiць падарожжа, якое ѓ вас дваiх было з Гаваяѓ ".
  
  "Я сказаѓ табе, што нiчога не здарылася, мая дарагая".
  
  "Я веру табе, але..."
  
  Ён падумаѓ, што iхняя iнтуiцыя надзейная, як радар. Добра, што яна не спытала яго, што адбылося памiж iм i Талой пасля таго, як яны дасягнулi Махмураѓ - а можа, яна здагадалася. Неѓзабаве, па дарозе дадому, яна зноѓ выклiкала Талу. "Тала - чароѓная юная лэдзi. Яна думае як iншаземка - я маю на ѓвазе, у яе няма той нясмеласцi, якую мы, азiяцкiя жанчыны, выяѓлялi ѓ некаторых рэчах. Яна цiкавiцца палiтыкай, эканомiкай i будучыняй нашай краiны. Вы павiнны атрымлiваць задавальненне ад зносiн з яе."
  
  "О, я ведаю", - ад душы сказаѓ Нiк.
  
  "Ты мяне дражнiш".
  
  "Раз ужо вы паднялi гэтую тэму, чаму б не прыняць актыѓны ѓдзел у палiтыцы сваёй краiны? Бог ведае, што хтосьцi павiнен быць апроч аферыстаѓ, жулiкаѓ i алавяных салдацiкаѓ, якiх я бачыѓ i пра якiх чытаѓ. ѓрад. Трымаю заклад, ён размечаны дзевяць разоѓ, перш чым яго раздаюць. Жыццё ѓ вашых вёсках можа быць магчымае для бедных, а ѓ гарадах - безнадзейна. Так што давайце не будзем смяяцца з Талы. Яна спрабуе Дапамажыце."
  
  Мата доѓга маѓчала, затым сказала без асаблiвага пераканання: "У сельскай мясцовасцi можна жыць амаль без грошай. Наш клiмат - наша багацце сельскай гаспадаркi - гэта лёгкае жыццё".
  
  "Гэта таму ты ѓ горадзе?"
  
  Яна падышла да яго i закрыла вочы. Ён адчуѓ, як на тыльным баку далонi пырснула сляза. Калi яны спынiлiся каля яе дома, яна павярнулася да яго. "Ты iдзеш?"
  
  "Спадзяюся, мяне запрасiлi. З каханнем".
  
  "Не спяшаешся да Ракiты?"
  
  Ён правёѓ яе за некалькi крокаѓ ад машыны i Абу i пяшчотна пацалаваѓ. "Скажы мне... i я прышлю Абу назад зараз. Я магу ѓзяць таксi ранiцай, цi ён можа забраць мяне".
  
  Яе вага быѓ далiкатным, яе рукi на iмгненне сцiснулi яго мышцы. Затым яна адсунулася, злёгку кiѓнуѓшы сваёй цудоѓнай галавой. "Пашлiце яго - мiлы".
  
  Калi ён сказаѓ, што хацеѓ бы зняць смокiнг, пояс i гальштук, яна дзелавiта павяла яго ѓ спальню з жаноцкiм дэкорам i ѓручыла яму вешалку. Яна ѓпала на французскi шэзлонг i паглядзела на яго, уткнуѓшыся экзатычным тварам у падушку перадплеччаѓ. "Чаму ты вырашыѓ застацца са мной, замест таго, каб паехаць да Ракiты?"
  
  "Чаму ты запрасiла мяне?"
  
  "Я не ведаю. Магчыма, пачуццё вiны за тое, што ты сказаѓ пра мяне i маю краiну. Ты меѓ на ѓвазе гэта. Нiводны мужчына не стаѓ бы казаць такiя рэчы па рамантычных прычынах - яны занадта верагодна выклiчуць абурэнне".
  
  Ён зняѓ цёмна-бардовы пояс. "Я быѓ сумленны, мая мiлая. У хлуснi ёсць звычка трымацца, як раскiданыя цвiкi. Ты павiнна быць усё больш i больш асцярожнай, i ѓ рэшце рэшт яны ѓсё роѓна застануць цябе".
  
  "Што вы на самой справе думаеце пра Ган Бике, якi знаходзiцца тут?"
  
  "Я яшчэ не вырашыѓ".
  
  "Ён таксама сумленны. Ты павiнен гэта ведаць".
  
  "Няма нiякiх шанцаѓ, што ён будзе больш дакладны свайму паходжанню?"
  
  "Кiтай? Ён лiчыць сябе iнданезiйцам. Ён вельмi рызыкнуѓ, каб дапамагчы Мачмурам. I ён любiць Талу".
  
  Нiк сеѓ у гасцiнай, якая плаѓна разгойдвалася, як гiганцкая калыска, i закурыѓ дзве цыгарэты. - цiха сказаѓ ён праз сiнi дым. "Гэта зямля кахання, Мата. Прырода стварыла яе, i чалавек топча яе ѓсё. Калi хтосьцi з нас можа дапамагчы пазбавiцца ад правобразаѓ Юды i ѓсiх астатнiх, якiя стаяць на шыi ѓ людзей, мы павiнны пастарацца. Проста таму, што ѓ нас ёсць сваё ѓласнае маленькае зручнае гняздзечка i куты, мы не можам iгнараваць ѓсё астатняе - мы не можам iгнараваць усё астатняе. у будучым выбуху".
  
  Слёзы заблiшчалi на нiжнiх краях цудоѓных цёмных вачэй. Яна лёгка плакала - цi назапасiла шмат гора. "Мы эгаiстычныя. I я такi ж, як усе". Яна апусцiла галаву яму на грудзi, i ён абняѓ яе.
  
  "Гэта не твая вiна. Нi чыя вiна. Чалавек часова выйшаѓ з-пад кантролю. Калi вы з'яѓляецеся, як мухi, i змагаецеся за ежу, як зграя галадаючых сабак, маючы толькi адну маленькую костачку на ѓсiх, у вас мала часу для сумленнасцi ... i справядлiвасцi ... i дабрынi ... i любовi. Але калi кожны
  
  "Мой гуру гаворыць тое ж самае, але лiчыць, што ѓсё гэта прадвызначана".
  
  "Ваш гуру працуе?"
  
  "О, не. Ён такi святы. Гэта вялiкi гонар для яго".
  
  "Як можна казаць аб справядлiвасцi, калi iншыя пацеюць замест ежы, якую вы ясьце? Гэта сапраѓды? Гэта здаецца нядобрым для тых, хто пацее".
  
  Яна цiхенька ѓсхлiпнула. "Ты такi практычны".
  
  "Я не хачу хвалявацца
  
  Ты. - Ён прыѓзняѓ яе падбародак. - Даволi сур'ёзных размоваѓ. Вы самi вырашылi, цi вы хочаце нам дапамагчы. Ты занадта прыгожая, каб сумаваць у гэты час ночы ". Ён пацалаваѓ яе, i падобная на калыску гасцёѓня нахiлiлася, калi ён выцягнуѓ частку сваёй вагi, несучы яе з сабой. Ён выявiѓ, што яе вусны былi як у Талы, юрлiва i багатая, але з дваiх - ах, - падумаѓ ён, - сталасцi ён. сарамлiвасцi або iлжывай сцiпласцi; нiякiя хiтрыкi, якiя, на думку дылетанта, не дапамагаюць запалу, а толькi адцягваюць яе . яго пальцаѓ i рабiла хiтрыя ѓзоры сваiмi рукамi, каб яго вусны датыкалiся.
  
  Ён знайшоѓ яе цела ѓ рэальнасцi цёплай плоцi нават больш узбуджальным, чым абяцанне на партрэтах або мяккi цiск, калi яны танчылi. У мяккiм святле багатая какава яе скура выглядала цудоѓна бездакорна, за выключэннем адной цёмнай радзiмкi памерам з мушкатовы арэх на правай ягадзiцы. Выгiбы яе сцёгнаѓ былi чыстым мастацтвам, а яе грудзей, як у Талы i многiх жанчын, якiх ён бачыѓ на гэтых чароѓных выспах, былi вiзуальнай асалодай, а таксама ѓспалымнiлi пачуццi, калi вы iх лашчылi або цалавалi. Яны былi вялiкiмi, магчыма 38C, але настолькi пругкiмi, iдэальна змесцаванымi i якiя падтрымлiваюць цяглiцы, што вы не заѓважылi памеру, вы проста ѓцягвалi паветра кароткiм глытком.
  
  Ён прашаптаѓ у цёмныя духмяныя валасы: "Нядзiѓна, што ты самая запатрабаваная мадэль. Ты цудоѓная".
  
  "Я павiнна iх зменшыць". Яе дзелавiтасць здзiвiла яго. "На шчасце, для мяне тут фаварытамi з'яѓляюцца поѓныя жанчыны. Але калi я бачу Твiгi i некаторых вашых нью-ёркскiх мадэляѓ, я турбуюся. Стылi могуць змянiцца".
  
  Нiк усмiхнуѓся, варожачы, якi мужчына мог бы памяняць мяккiя выгiбы, прыцiснутыя да яго, на хударлявага, каб знайсцi яго ѓ пасцелi, прыйдзецца абмацваць.
  
  "Чаму ты смяешся?"
  
  "Усё пойдзе ѓ iншы бок, дарагая. Хутка будуць зручныя дзяѓчыны з выгiнамi".
  
  "Ты ѓпэѓнены?"
  
  "Амаль. Я праверу гэта наступным разам, калi буду ѓ Нью-Ёрку цi Парыжы".
  
  "Я спадзяюся, што гэта так." Яна пагладзiла яго цвёрды жывот тыльным бокам сваiх доѓгiх пазногцяѓ, паклаѓшы галаву яму пад падбародак. "Ты такi вялiкi, Ал. I моцны. У цябе шмат дзяѓчын у Амерыцы?"
  
  "Я ведаю некаторых, але я не прывязаны, калi вы гэта маеце на ѓвазе".
  
  Яна цалавала яго грудзi, малявала на ёй ѓзоры мовай. "О, у цябе ѓсё яшчэ ёсць соль. Пачакай ..." Яна падышла да туалетнага столiка i прынесла невялiкую карычневую бутэльку, падобную на рымскую ѓрну для слёз. "Алей. Гэта называецца Памочнiк кахання. Хiба гэта не апiсальнае iмя?"
  
  Яна пацерла яго, слiзгальны стымул яе далоняѓ выклiкаѓ дражнiла адчуваннi. Ён забаѓляѓся, спрабуючы кантраляваць сваю скуру ёгi, загадваючы ёй не зважаць на далiкатныя рукi. Гэта не спрацавала. Вось вам i Ёга супраць сэксу. Яна старанна масажавала яго, пакрываючы кожны квадратны сантыметр яго плоцi, якая пачала нецярплiва дрыжаць пры наблiжэннi яе пальцаѓ. Яна даследавала i вышмаравала яго вушы з тонкай артыстычнасцю, перавярнула яго, i ён задаволена пацягнуѓся, у той час як матылi стукалi па iм з пятак на галаву. Калi маленькiя мiгатлiвыя пальцы ѓ другi раз абвiлiся вакол яго сьцёгнаѓ, ён адмовiѓся ад кантролю. Ён зняѓ бутэльку, якую яна прыхiнула да яго, i паставiѓ яе на падлогу. Ён расправiѓ яе на шэзлонгу сваiмi моцнымi рукамi.
  
  Яна ѓздыхнула, калi яго рукi i вусны слiзганулi па ёй. "Ммм... гэта добра".
  
  Ён паднёс да яе свой твар. Цёмныя вочы свяцiлiся, як дзве лужыны, спярэшчаныя месячным святлом. Ён прамармытаѓ: "Вы бачыце, што вы са мной зрабiлi. Цяпер мая чарга. Магу я выкарыстоѓваць масла?"
  
  "Так."
  
  Ён адчуваѓ сябе скульптарам, якому дазволена даследаваць непараѓнальныя лiнii сапраѓднай грэчаскай статуi рукамi i пальцамi. Гэта была дасканаласць - гэта было сапраѓднае мастацтва - з той захапляльнай рознiцай, што Мата Насут быѓ горача жывым. Калi ён спынiѓся, каб пацалаваць яе, яна ѓзрадавалася, стогн, хмыкнуѓшы ѓ адказ на раздражненне яго вуснаѓ i яго рук. Калi яго рукi - якiя, як ён першым прызнае, былi цалкам дасведчанымi, - лашчылi эрагенныя часткi яе прыгожага цела, яна курчылася ад задавальнення, уздрыгваючы ад захаплення, у той час як яго пальцы затрымлiвалiся на адчувальных участках.
  
  Яна паклала руку яму на патылiцу i прыцiснула яго вусны да сваiх. "Бачыш? Готонг-раджонг. Цалкам падзялiцца - цалкам дапамагчы..." Яна пацягнула мацней, i ён выявiѓ, што апускаецца ѓ палкую, гарачую, востра-вострую мяккасць, калi рассунутыя вусны вiталi яго, калi гарачая мова наводзiѓ на разважаннi ѓ павольным рытме. Яе дыханне было хутчэй, чым рухаѓ, амаль вогненным ад iнтэнсiѓнасцi. Рука на яго галаве тузанулася з дзiѓнай сiлай i
  
  другi яе раптам пацягнуѓ за плячо - настойлiва.
  
  Ён прыняѓ яе настойлiвыя рыѓкi i мякка падышоѓ да яе кiраѓнiцтва, атрымлiваючы асалоду ад адчуваннем пранiкнення ѓ сакрэтны, надакучлiвы свет, дзе час быѓ спынены захапленнем. Яны злiлiся ѓ адну пульсавалую iстоту, неразлучную i радасную, атрымлiваючы асалоду ад блажэннай пачуццёвай рэальнасцю, створанай кожным для iншага. Няма неабходнасцi ѓ спешцы, няма неабходнасцi планаваць або прыкладаць намаганнi - рытм, ваганне, маленькiя павароты i спiральныя рухi прыходзiлi i сыходзiлi, паѓтаралiся, вар'iравалiся i змянялiся з бяздумнай натуральнасцю. Яго вiскi палалi, страѓнiк i кiшачнiк напружвалiся, як быццам ён быѓ у лiфце, якi рэзка звалiѓся - i зноѓ звалiѓся - i зноѓ, i зноѓ.
  
  Мата ахнула адзiн раз, расцiскаючы вусны, i прастагнала музычную фразу, якую ён не мог зразумець, перш чым яна зноѓ самкнулася ѓ яго вуснах. I зноѓ яго кантроль знiк - каму гэта трэба? Як яна захапiла яго эмоцыi рукамi на яго скуры, зараз яна ахутвала ѓсё яго цела i эмоцыi, яе палаючы запал стаѓ непераадольным магнiтам. Яе пазногцi самкнулiся на яго скуры, лёгка, як кiпцюры гуллiвага кацяняцi, i яго пальцы ног выгнулiся ѓ адказ - прыемнае спачувальнае рух.
  
  "Ага, цяпер", - прамармытала яна, як быццам з яго рота. "Ааа ..."
  
  "Так", - адказаѓ ён цалкам ахвотна, - "так, так..."
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Для Нiка наступныя сем дзён былi самымi расчаравальнымi i захапляльнымi з тых, што ён калi-небудзь ведаѓ. За выключэннем трох кароткiх сустрэч з фатографамi, Мата стала яго пастаянным гiдам i таварышам. Ён не збiраѓся марнаваць час дарма, але яго пошукi патэнцыйных клiентаѓ i кантактаѓ былi падобныя на танцы ѓ цёплай цукровай ваце, i кожны раз, калi ён спрабаваѓ спынiць кагосьцi, працягваѓ яму прахалодны джын з тонiкам.
  
  Нордэнбас ухвалiѓ. "Ты вучышся. Працягвай рухацца разам з гэтым натоѓпам, i рана цi позна ты з чым-небудзь пазнаёмiшся. Калi я атрымаю вестку ад майго завода з лапанузiямi, мы заѓсёды зможам узляцець туды".
  
  Мата i Нiк наведалi лепшыя рэстараны i клубы, наведалi дзве вечарынкi, паглядзелi гульню i футбольны матч. Ён зафрахтаваѓ самалёт, i яны паляцелi ѓ Джокьякарту i Сола, наведаѓшы неапiсальна цудоѓнае будыйскае свяцiлiшча ѓ Барабудуры i храм Прамбаны 9 стагоддзi. Яны праляталi бок аб бок у кратэрах з азёрамi рознага колеру, як калi б вы стаялi над падносам мастака i глядзелi на яго сумесi.
  
  Яны ѓзляцелi ѓ Бандунг, абмiнуѓшы плато з яго акуратнымi рысавымi палямi, лясамi, хiннымi i чайнымi плантацыямi. Ён быѓ здзiѓлены бязмежнай прыязнасцю сунданцаѓ, яркiмi фарбамi, музыкай, iмгненным смехам. Яны начавалi ѓ гатэлi "Савой Хоман", i ён быѓ уражаны яго высокай якасцю - цi, магчыма, прысутнасць Маты асвятлiла яго ѓражаннi ружовым святлом.
  
  Для яе была цудоѓная кампанiя. Яна прыгожа апраналася, паводзiла сябе бездакорна i, здавалася, ведала ѓсё i ѓсiх.
  
  Тала жыла ѓ Джакарце, у Нордэнбос, а Нiк трымаѓся далей, варожачы, якую гiсторыю Тала распавяла Адаму на гэты раз.
  
  Але ён добра выкарыстаѓ яе ѓ яе адсутнасць, цёплым днём у басейне ѓ Пунтжаку. Ранiцай ён павёѓ Мату ѓ батанiчны сад у Багоры; трапяткiя перад сотнямi тысяч разнавiднасцяѓ трапiчнай раслiннасцi, яны гулялi разам, як даѓнiя палюбоѓнiкi.
  
  Пасля цудоѓнага абеду ѓ басейна ён доѓга маѓчаѓ, пакуль Мата не сказала: "Мiлы, ты такi цiхi. Пра што ты думаеш?"
  
  "Тала".
  
  Ён бачыѓ, як блiскучыя цёмныя вочы скiдаюць сонную замкнёнасць, пашыраюцца i блiшчаць. - Думаю, у Ганса ѓсё ѓ парадку.
  
  "Яна, мабыць, ужо сабрала крыху iнфармацыi. У любым выпадку, мне трэба дабiцца прагрэсу. Гэтая iдылiя была каштоѓнай, салодкай, але мне патрэбна дапамога".
  
  "Пачакай. Час прынясе табе тое, што ты..."
  
  Ён нахiлiѓся да яе шэзлонгу i закрыѓ выдатныя вусны сваiмi ѓласнымi. Калi ён адхiлiѓся, ён сказаѓ: "Цярпенне i ператасуйце карты, а? У пэѓнай ступенi ѓсё ѓ парадку. Але я не магу дазволiць ворагу рабiць усе крокi. Калi мы вернемся ѓ горад, я павiнен пакiнуць вас на некалькi дзён. Вы можаце нагнаць упушчанае аб прызначаных сустрэчах ".
  
  Пульхныя вусны адкрылiся, зачынiлiся. "Пакуль ты дагонiш Талу?"
  
  "Я ѓбачу яе".
  
  "Як мiла."
  
  "Магчыма, яна зможа мне дапамагчы. Дзве галавы лепш, чым адна i ѓсё такое".
  
  На зваротным шляху ѓ Джакарту Мата маѓчала. Калi яны наблiзiлiся да яе дома, у хутка падальных прыцемках яна сказала: "Дай мне паспрабаваць".
  
  Ён заключыѓ яе руку. "Калi ласка. Лапонусiяс i iншыя?"
  
  "Так. Магчыма, я змагу нечаму навучыцца".
  
  У прахалоднай, цяпер ужо знаёмай трапiчнай гасцiнай ён змяшаѓ вiскi з газаванымi напоямi, а калi яна вярнулася пасля размовы са слугамi, ён сказаѓ: "Паспрабуйце зараз".
  
  "Цяпер жа?"
  
  "Вось i тэлефон. Мiлая,
  
  Я табе давяраю. Не кажы мне, што не можаш. Са сваiмi сябрамi i знаёмымi..."
  
  Нiбы загiпнатызаваная, яна села i ѓзяла апарат.
  
  Ён прыгатаваѓ яшчэ адзiн напой, перш чым яна завяршыла серыю званкоѓ, у тым лiку млявых i хуткiх размоѓ на iнданэзiйскай i галандскай мовах, нi адзiн з якiх ён не разумеѓ. Паклаѓшы трубку на месца i ѓзяѓшы напоѓненую шклянку, яна на iмгненне апусцiла галаву i цiха загаварыла. "Праз чатыры цi пяць дзён. У Лапонусiяс. Яны ѓсе едуць туды, i гэта можа азначаць толькi тое, што яны ѓсе павiнны заплацiць".
  
  "Яны ѓсе? Яны хто?"
  
  "Сям'я Лапонусiясаѓ. Яна вялiкая. Багатая".
  
  "Ёсць у iм палiтыкi цi генералы?"
  
  "Не. Яны ѓсе ѓ бiзнэсе. Буйны бiзнэс. Генералы атрымлiваюць ад iх грошы".
  
  "Куды?"
  
  "Вядома, у галоѓным валоданнi Лапанусiяѓ. Суматры".
  
  "Вы думаеце, што Iуда павiнен з'явiцца?"
  
  Я не ведаю ". Яна падняла вочы i ѓбачыла, што ён нахмурыѓся." Так, так, што гэта яшчэ магло быць? "
  
  "Юда трымае аднаго з дзяцей?"
  
  "Так." Яна праглынула частку свайго напою.
  
  "Як яго клiчуць?"
  
  "Амiр. Ён хадзiѓ у школу. Ён знiк, калi быѓ у Бамбеi. Яны здзейснiлi вялiкую памылку. Ён ехаѓ пад iншым iмем, i яны прымусiлi яго спынiцца па нейкiх справах, а затым... ён знiк да таго часу, пакуль..."
  
  "Да таго часу?"
  
  Яна казала так цiха, што ён амаль не чуѓ. "Пакуль не папрасiлi грошай за яго".
  
  Нiк не сказаѓ, што яна павiнна была ведаць сёе-тое з гэтага ѓвесь час. Ён сказаѓ: "Iх прасiлi аб iншым?"
  
  "Так." Хуткае пытанне злавiѓ яе. Яна зразумела, у чым прызналася, i паглядзела поглядам спалоханага аленяня.
  
  "Як што?"
  
  "Я думаю... яны дапамагаюць кiтайцам".
  
  "Не мясцовым кiтайцам..."
  
  "Трохi."
  
  "Але i iншыя таксама. Можа, на караблях? У iх ёсць майстры?"
  
  "Так."
  
  Канешне, падумаѓ ён, як лагiчна! Яванскае мора вялiкае, але дробнае, i зараз гэта пастка для падводных лодак, калi пошукавыя прылады працуюць сапраѓды. Але ж паѓночная Суматра? Iдэальна падыходзiць для надводных або падводных судоѓ, якiя спускаюцца з Паѓднёва-Кiтайскага мора.
  
  Ён абняѓ яе. "Дзякуй, дарагi. Калi даведаешся больш, скажы мне. Гэта не дарма. Мне давядзецца заплацiць за iнфармацыю". Ён сказаѓ паѓ-хлусню. "З такiм жа поспехам можна калекцыянаваць, i гэта сапраѓды патрыятычны ѓчынак".
  
  Яна расплакалася. "Ах, жанчыны", - падумаѓ ён. Яна плакала, таму што ён уцягнуѓ яе супраць яе намераѓ, цi таму што ён прынёс грошы? Адыходзiць было позна. "Трыста долараѓ ЗША кожныя два тыднi", - сказаѓ ён. "Яны дазволяць мне заплацiць столькi за iнфармацыю". Ён задаваѓся пытаннем, наколькi практычнай яна стала б, калi б ведала, што ён можа дазволiць у трыццаць разоѓ больш сумы ѓ крайнiм выпадку - больш пасля размовы з Хоѓкам.
  
  Рыданнi ацiхлi. Ён зноѓ пацалаваѓ яе, уздыхнуѓ i ѓстаѓ. "Мне трэба крыху пагуляць".
  
  Яна выглядала сумна, слёзы блiшчалi на высокiх пульхных шчоках; выдатней, чым калi-небудзь у роспачы. Ён хутка дадаѓ: "Проста па справе. Вярнуся каля дзесяцi. Перакусiм позна".
  
  Абу адвёз яго да Нордэнбоса. Ганс, Тала i Ган Бiк сядзелi на падушках вакол японскай кухоннай плiты, Ганс весялiѓся ѓ белым фартуху i нахiленым кухарскiм капелюшы. Ён быѓ падобны на Санта-Клаѓса ѓ белым. "Прывiтанне, Ал. Не магу перастаць гатаваць. Сядзь i прыгатуйся да сапраѓднай ежы".
  
  Доѓгi нiзкi стол злева ад Ганса быѓ забiты талеркамi; iх змесцiва выглядала i пахла апетытна. Карычневая дзяѓчына прынесла яму вялiкую глыбокую страву. "Не занадта шмат для мяне", - сказаѓ Нiк. "Я не вельмi галодны".
  
  "Пачакай, пакуль паспрабуеш", - адказаѓ Ганс, засынаючы страву карычневым рысам. "Я сумяшчаю лепшае з iнданезiйскай i ѓсходняй кухнi".
  
  Стравы сталi кружыць па стале - крабы i рыба ѓ духмяных соусах, кары, гароднiна, рэзкая садавiна. Нiк узяѓ невялiкi ѓзор кожнага, але насып рысу хутка схавалася пад прысмакамi.
  
  Тала сказала: "Я доѓга чакала магчымасцi пагаварыць з табой, Ал".
  
  "Пра Лапанусii?"
  
  Яна выглядала здзiѓленай. "Так."
  
  "Калi гэта?"
  
  "Праз чатыры днi".
  
  Ханс памарудзiѓ з вялiкай срэбнай лыжкай у паветры, затым усмiхнуѓся, сунуѓшы яе ѓ крэветак з чырвонымi рэзкiмi затаѓкамi. "Я думаю, што ѓ Ал ужо ёсць зачэпка".
  
  "У мяне была iдэя, - сказаѓ Нiк.
  
  Ган Бiк выглядаѓ сур'ёзным i рашучым. "Што вы можаце зрабiць? Лапонусiяс вас не сустрэнуць. Я нават не пайду туды без запрашэння. Адам быѓ ветлiвы, таму што вы вярнулi Талу, але Сiау Лапонусiяс - ну, вы б сказалi па-ангельску - жорсткi."
  
  "Ён проста не прыме нашу дапамогу, а?" - спытаѓ Нiк.
  
  "Не. Як i ѓсе астатнiя, ён вырашыѓ пайсцi з iмi. Плацi i чакай".
  
  "I дапамагае.
  
  ён Чырвоны Кiтаец, калi яму трэба, а? Можа, ён сапраѓды сiмпатызуе Пекiну".
  
  "О не." Ган Бiк быѓ катэгарычны. "Ён неверагодна багаты. Яму няма чаго ад гэтага выйграць. Ён страцiць усё".
  
  "Багатыя людзi i раней супрацоѓнiчалi з Кiтаем".
  
  "Не Шыау", - мякка сказала Тала. "Я ведаю яго добра."
  
  Нiк паглядзеѓ на Ган Бика. "Хочаш пайсцi з намi? Можа быць, будзе цяжка".
  
  "Калi б усё стала так груба, мы забiлi б усiх бандытаѓ, я быѓ бы шчаслiвы. Але я не магу". Ган Бiк нахмурыѓся. "Я зрабiѓ тое, для чаго мяне сюды паслаѓ мой бацька - па справах - i ён загадаѓ мне вярнуцца ранiцай".
  
  "Хiба ты не можаш папрасiць прабачэння?"
  
  "Вы сустрэлi майго бацьку".
  
  "Так. Я разумею, пра што вы".
  
  Тала сказала: "Я пайду з табой".
  
  Нiк пакруцiѓ галавой. "На гэты раз не вечарынка для дзяѓчыны".
  
  "Я табе спатрэблюся. Са мной ты зможаш патрапiць ва ѓласнасць. Без мяне цябе спыняць у дзесяцi мiлях адсюль".
  
  Нiк паглядзеѓ на Ганса - здзiѓлена i запытальна. Ганс пачакаѓ, пакуль пакаёѓка пойдзе. "Тала правы. Вам давядзецца прарвацца праз прыватную армiю на невядомай тэрыторыi. I на перасечанай мясцовасцi".
  
  "Прыватнае войска?"
  
  Ганс кiѓнуѓ. "Не ѓ прыгожай форме. Пастаянным гульцам гэта не спадабаецца. Але больш эфектыѓна, чым пастаянным".
  
  "Гэта добрая ѓстаноѓка. Мы прабiваемся праз нашых сяброѓ, каб дабрацца да нашых ворагаѓ".
  
  "Перадумалi браць Талу?"
  
  Нiк кiѓнуѓ, i прыгожыя рысы Талы праяснiлася. "Так, нам спатрэбiцца ѓся дапамога, якую мы можам атрымаць".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  За трыста мiль на паѓночны захад дзiѓны карабель плаѓна рассякаѓ доѓгiя лiловыя хвалi Яванскага мора. У яго былi дзве высокiя мачты з вялiкай бiзань-мачтай, выстаѓленай наперадзе руля, i абедзве былi абсталяваныя марселямi. Нават старым маракам прыйшлося б яшчэ раз зiрнуць, перш чым сказаць: "Падобна на шхуну, але гэта кеч Portagee, разумееце?"
  
  Вы павiнны дараваць старому мараку за тое, што ён напалову памыляѓся. Oporto мог сысцi за кеч Portagee, зручнага гандляра, лёгка манеѓранага ѓ цеснаце; праз гадзiну яе можна ператварыць у правi, батаку з Сурабаджы; i яшчэ праз трыццаць хвiлiн вы б мiргнулi, калi б зноѓ паднялi бiнокль i ѓбачылi высокi нос, навiсае фарштэвень i дзiѓныя чатырохкутныя ветразi. Вiтайце яе, i вам скажуць, што яна - джонка Вецер з Кiлунга на Тайванi.
  
  Вам могуць сказаць што-небудзь з гэтага, у залежнасцi ад таго, як яна была замаскiраваная, цi вас можа выкiнуць з вады громам нечаканай агнявой моцы яе 40-мiлiметровай гарматы i двух 20-мiлiметровых гармат. Устаноѓленыя на мiдэлi, яны мелi поле агню па 140 градусаѓ па абодва бакi; на яе насавой i кармавой безадкатных прыладах новыя расiйскiя ѓзоры са зручнымi самаробнымi мацаваннямi запоѓнiлi прабелы.
  
  Яна добра кiравала любым са сваiх ветразяѓ - цi магла б зрабiць адзiнаццаць вузлоѓ на сваiх нiчога не падазравалых шведскiх дызелях. Гэта быѓ дзiѓна выдатны Q-карабель, пабудаваны ѓ Порт-Артуры на кiтайскiя сродкi для чалавека па iмi Юда. Яе будаѓнiцтвам кiравалi Генрых Мюлер i ваенна-марскi архiтэктар Бертольд Гейч, але менавiта Юда атрымаѓ фiнансаванне з Пекiна.
  
  Выдатны карабель у мiрным моры - з вучнем д'ябла ѓ ролi гаспадара.
  
  Пад жаѓтлява-карычневым падстрэшкам на карме развалiѓся чалавек па iмi Юда, атрымлiваючы асалоду ад лёгкiм баваѓняным брызам з Генрыхам Мюлерам, Бертам Гейчем i дзiѓным маладым чалавекам з горкiм тварам з Мiнданаа па iмi Нiф. Калi б вы ѓбачылi гэтую групу i даведалiся што-небудзь пра iх iндывiдуальную гiсторыю, вы б уцяклi, вырвецеся цi схапiце зброю i напалi б на iх, у залежнасцi ад абставiн i вашага ѓласнага мiнулага.
  
  Развалiѓшыся ѓ шэзлонгу, Iуда выглядаѓ здаровым i загарэлым; на iм быѓ кручок са скуры i нiкеля замест адсутнай рукi, яго канечнасцi былi пакрытыя шнарамi, а адзiн бок яго асобы застаѓся скрыѓленай з-за жахлiвай раны.
  
  Калi ён кармiѓ кавалачкамi банана каханага шымпанзэ, прывязанага да яго крэсла ланцугом, ён выглядаѓ як лагодны ветэран напаѓзабытых войн, бульдог са шнарамi, усё яшчэ прыдатны для ямы ѓ крайнiм выпадку. Тыя, хто ведаѓ пра яго больш, маглi выправiць гэтае меркаванне. Юда быѓ надзелены блiскучым розумам i псiхiкай шалёнай ласкi. Яго манументальнае эга было настолькi чыстым эгаiзмам, што для Юды ѓ свеце быѓ толькi адзiн чалавек - ён сам. Яго пяшчота да шымпанзэ будзе доѓжыцца толькi да таго часу, пакуль ён будзе адчуваць сябе задаволеным. Калi жывёла пераставала яму падабацца, ён выкiдваѓ яго за борт або разрэзаѓ напалову - i тлумачыѓ свае дзеяннi скажонай логiкай. Яго адносiны да людзей былi такiя ж. Нават Мюлер, Гейч i Найф не ведалi сапраѓднай глыбiнi яго зла. Яны выжылi, бо служылi.
  
  Мюлер i Гейч былi людзьмi, надзеленымi ведамi i пазбаѓленымi розуму. У iх не было ѓяѓлення, акрамя
  
  у iх тэхнiчных спецыяльнасцях - якiя былi вялiзныя - i, такiм чынам, не звярталi ѓвагi на iншых. Яны не маглi ѓявiць сабе нiчога iншага, акрамя свайго ѓласнага.
  
  Найф быѓ дзiцем у мужчынскiм целе. Ён забiваѓ па камандзе з пустым розумам дзiцяцi, якое цiкавiцца зручнай цацкай, каб атрымаць цукерку. Ён сядзеѓ на палубе ѓ некалькiх ярдах наперадзе астатнiх, кiдаючы збалансаваныя кiдальныя нажы ѓ кавалак мяккага дрэва плошчай квадратны фут, якi вiсеѓ на страховачнай шпiльцы за дваццаць футаѓ ад яго. Ён кiдаѓ iспанскi нож зверху. Лёзы ѓрэзалiся ѓ дрэва з сiлай i дакладнасцю, i белыя зубы Найфа кожны раз успыхвалi з захопленым дзiцячым хiхiканнем.
  
  Такi пiрацкi карабель з камандуючым дэманам i яго дэманiчнымi таварышамi мог быць укамплектаваны дзiкунамi, але Iуда быѓ занадта пранiклiвы для гэтага.
  
  Як вярбоѓшчык i эксплуататар людзей ён наѓрад цi меѓ роѓных у свеце. Яго чатырнаццаць маракоѓ, сумесь еѓрапейцаѓ i азiятаѓ, i амаль усе яны былi маладымi, былi набраныя з вяршынi вандроѓных наймiтаѓ па ѓсiм свеце. Псiхiятр назваѓ бы iх шалёнымi злачынцамi, каб iх пасадзiлi ѓ турму для навуковага вывучэння. Капа мафii шанаваѓ бы iх i дабраславiѓ бы дзень, калi ён iх знайшоѓ. Iуда арганiзаваѓ з iх ваенна-марскую банду, i яны дзейнiчалi як карыбскiя пiраты, Вядома, Iуда будзе выконваць дамову з iмi, пакуль яно служыць яго мэты. У той дзень, калi гэтага не адбудзецца, ён заб'е iх усiх як мага больш эфектыѓна.
  
  Iуда кiнуѓ малпе апошнi кавалак банана, закульгаѓ да поручня i нацiснуѓ чырвоную кнопку. Па ѓсiм караблi загулi гудкi - не грукат звычайных карабельных баявых гонгаѓ, а якое насцярожвае вiбрата грымучых змей. Карабель ажыѓ.
  
  Гейч ускочыѓ па трапе на карму, Мюлер схаваѓся праз люк у машыннае аддзяленне. Маракi смелi падстрэшкi, шэзлонгi, сталы i шклянкi. Драѓляныя апалубкi рэек нахiлiлiся вонкi i перакулiлiся на грукатлiвых завесах, фальшывая хатка на носе з пластыкавымi вокнамi ператварыѓся ѓ акуратны квадрат.
  
  20мм. гарматы выдавалi металiчны ляск, якiя ѓзводзяцца магутнымi ѓдарамi дзяржальняѓ. 40 мм. ляскалi за яго тканкавымi экранамi, якiя можна было скiнуць за секунды па камандзе.
  
  Пiраты ляжалi, схаваѓшыся за чарпакамi над iм, паказваючы роѓна чатыры цалi сваiх безадкатных стрэльбаѓ. Дызелi рыкалi пры запуску i на халастым ходу.
  
  Юда паглядзеѓ на гадзiннiк i памахаѓ Гейчу. "Вельмi добра, Берт. Адна хвiлiна сорак сем секунд у мяне атрымлiваецца".
  
  "Джа." Гейч вылiчыѓ гэта за пяцьдзесят дзве хвiлiны, але з Юдай не спрачаѓся па дробязях.
  
  "Перадай слова. Тры бутэлькi пiва для ѓсiх за абедам.". Ён пацягнуѓся да чырвонай кнопкi i прымусiѓ грымучых змей загучаць чатыры разы.
  
  Iуда спусцiѓся ѓ люк, рухаючыся па лесвiцы з большым спрытам, чым па палубе, выкарыстоѓваючы адну руку, як малпа. Дызелi перасталi варкатаць. Ён сустрэѓ Мюлера ѓ лесвiцы ѓ машыннае аддзяленне. "Вельмi добра на палубе, Хайн. Тут?"
  
  "Добра. Рэдэр ухвалiѓ бы".
  
  Iуда здушыѓ ухмылку. Мюлер здымаѓ блiскучае палiто i парадны капялюш брытанскага лiнейнага афiцэра 19 стагоддзi. Ён зняѓ iх i асцярожна павесiѓ у шафцы ѓнутры дзвярэй сваёй каюты. Юда сказаѓ: "Яны натхнiлi цябе, а?"
  
  "Ja. Калi б у нас быѓ Нэльсан або фон Мольтке або фон Буддэнброк, свет быѓ бы нашым сёння".
  
  Юда паляпаѓ яго па плячы. "Ёсць яшчэ надзея. Захавайце гэтую форму. Хадземце..." Яны прайшлi наперад i ѓнiз на адну палубу. Матрос з пiсталетам устаѓ з крэсла ѓ трапе на форпiку. Iуда паказаѓ на дзверы. Матрос адамкнуѓ ключом са звязкi, якая вiсела на кольцы. Зазiрнулi Юда i Мюлер; Iуда пстрыкнуѓ выключальнiкам каля дзвярэй.
  
  На ложку ляжала постаць дзяѓчыны; яе галава, пакрытая каляровым шалiкам, была павернута да сцяны. Юда сказаѓ: "Усё ѓ парадку, Тала?"
  
  Адказ быѓ кароткiм. - "Так."
  
  "Цi не хочаце далучыцца да нас на палубе?"
  
  "Не."
  
  Iуда ѓсмiхнуѓся, выключыѓ святло i жэстам загадаѓ матросу замкнуць дзверы. "Яна робiць зарадку адзiн раз у дзень, але гэта ѓсё. Яна нiколi не жадала нашай кампанii".
  
  -Мюлер цiха сказаѓ. "Можа, нам варта выцягнуць яе за валасы".
  
  "Усяго добрага, - прамурлыкаѓ Iуда. "А вось i хлопчыкi. Я ведаю, што вам лепш на iх паглядзець". Ён спынiѓся перад каютай, у якой не было дзвярэй, толькi рашотка з сiняй сталi. У iм было восем ложкаѓ, выкладзеных у пераборкi, як на старых падводных лодках, i пяць пасажыраѓ. Чатыры былi iнданезiйцамi, адзiн кiтаец.
  
  Яны панура паглядзелi на Юду i Мюлера. Стройны юнак з насцярожанымi непакорлiвымi вачыма, якi гуляѓ у шахматы, устаѓ i зрабiѓ два крокi, каб дабрацца да прутоѓ.
  
  "Калi мы выберамся з гэтага хотбокса?"
  
  "Вентыляцыйная сiстэма працуе", - адказаѓ Iуда абыякавым тонам, яго словы прамаѓлялiся з павольнай яснасцю, як у таго, хто кахае дэманстраваць логiку меней мудрым. "Табе не нашмат цяплей, чым на палубе".
  
  "Па-чартоѓску горача".
  
  "Ты адчуваеш гэта з-за нуды. Расчараванне. Набярыся цярпення, Амiр. Праз некалькi дзён мы наведаем тваю сям'ю. Затым мы зноѓ вернемся на востраѓ, дзе ты зможаш атрымаць асалоду ад свабодай. Гэта адбудзецца, калi ты будзеш добрым хлопчыкам. У адваротным выпадку ... - Ён сумна пакiваѓ галавой з выразам добрага, але перад сумленнем. Генрыху".
  
  "Калi ласка, не рабi гэтага", - сказаѓ малады чалавек па iменi Амiр. Астатнiя зняволеныя раптоѓна сталi ѓважлiвымi, як школьнiкi, якiя чакаюць заданнi настаѓнiка. "Вы ведаеце, што мы супрацоѓнiчалi".
  
  Юду яны не падманулi, але Мюлер атрымлiваѓ асалоду ад тым, што ён лiчыѓ павагай да ѓлады. Юда мякка спытаѓ: "Вы гатовы супрацоѓнiчаць толькi таму, што ѓ нас ёсць зброя. Але, вядома, мы не прычынiм вам шкоды, калi ѓ гэтым няма неабходнасцi. Вы - каштоѓныя маленькiя заложнiкi. I, магчыма, неѓзабаве вашыя сем'i заплацяць дастаткова, каб вы ѓсе пайшлi дадому."
  
  "Я спадзяюся на гэта", - ветлiва прыняѓ Амiр. "Але памятай - толькi не Мюлер. Ён надзене свой матроскi гарнiтур i выпару аднаго з нас, а затым увойдзе ѓ сваю каюту i..."
  
  "Свiння!" - зароѓ Мюлер. Ён вылаяѓся i паспрабаваѓ адабраць ключы ѓ ахоѓнiка. Яго клятвы былi заглушаны смехам зняволеных. Амiр упаѓ на ложак i весела пакацiѓся. Юда схапiѓ Мюлера за руку. "Прыходзьце - яны вас дражняць".
  
  Яны дасягнулi палубы, i Мюлер прамармытаѓ: "Карычневыя малпы. Я б хацеѓ зняць шкуру з усiх iх спiн".
  
  "Калi-небудзь... калi-небудзь", - супакойваѓ Iуда. "Ты, верагодна, прымусiш iх усiх утылiзаваць. Пасля таго, як мы выцiснем з гульнi ѓсё, што зможам. I ѓ мяне будзе некалькi добрых развiтальных вечарынак з Талой". Ён аблiзнуѓ вусны. Яны былi ѓ моры пяць дзён, i гэтыя тропiкi, здавалася, падтрымлiвалi мужчынскае лiбiда. Ён амаль мог зразумець, што адчуваѓ Мюлер.
  
  "Мы можам пачаць прама зараз", - прапанаваѓ Мюлер. "Мы не будзем сумаваць па Ракiце i аднаму хлопчыку..."
  
  "Не-не, стары сябар. Цярпенне. Чуткi могуць нейкiм чынам вырвацца вонкi. Сем'i плацяць i робяць тое, што мы гаворым для Пекiна, толькi таму, што яны нам давяраюць". Ён пачаѓ смяяцца, здзеклiвым смехам. Мюлер хiхiкнуѓ, засмяяѓся, а затым пачаѓ пляскаць сябе па сцягне ѓ такт iранiчнаму кудахтанню, якi злятаѓ з яго тонкiх вуснаѓ.
  
  "Яны нам давяраюць. Ах так, яны нам давяраюць!" Калi яны дасягнулi паясы, дзе зноѓ быѓ замацаваны падстрэшак, iм прыйшлося выцерцi вочы.
  
  Iуда з уздыхам расцягнуѓся на шэзлонгу. "Заѓтра мы зробiм прыпынак у Белене. Потым да месца Лапонусiяса. Падарожжа прыбытковае".
  
  "Дзвесце сорак тысяч долараѓ ЗША" Мюлер цокнуѓ мовай, як быццам у яго быѓ цудоѓны густ у роце. "Шаснаццатага чысла мы сустракаемся з карветам i падводнай лодкай. Колькi мы павiнны даць iм на гэты раз?"
  
  "Давайце будзем шчодрымi. Адзiн поѓны плацёж. Восемдзесят тысяч. Калi да iх даходзяць чуткi, яны будуць адпавядаць суме".
  
  "Два для нас i адзiн для iх". Мюлер усмiхнуѓся. "Выдатныя шанцы".
  
  "Пакуль. Калi гульня падыдзе да канца, мы забярэм усё".
  
  "А што наконт новага агента ЦРУ, Барда?"
  
  "Ён усё яшчэ цiкавiцца намi. Мы павiнны быць яго мэтай. Ён сышоѓ ад Махмураѓ да Нордэнбоса i Мацi Насуту. Я ѓпэѓнены, што мы сустрэнемся з iм асабiста ѓ вёсцы Лапонусiяс".
  
  "Як мiла."
  
  "Так. I калi мы зможам - трэба зрабiць так, каб гэта выглядала выпадковым. Лагiчна, разумееце".
  
  "Вядома, стары сябар. Выпадкова".
  
  Яны глядзелi адзiн на аднаго з пяшчотай i ѓсмiхалiся, як вопытныя канiбалы, якiя смакуюць успамiны ѓ роце.
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 5
  
  
  
  
  
  Ганс Нордэнбас быѓ выдатным кухаром. Нiк з'еѓ занадта шмат, спадзеючыся, што яго апетыт вернецца да таго часу, калi ён далучыцца да Мацi. Калi ён быѓ сам-насам з Гансам на працягу некалькiх хвiлiн у сваiм кабiнеце, ён сказаѓ: "Выкажам здагадку, мы адправiмся паслязаѓтра да Лапанусiй - гэта дасць нам час, каб увайсцi, скласцi планы, арганiзаваць дзеяннi, калi мы не атрымаем супрацоѓнiцтва. ? "
  
  "Нам трэба ехаць дзесяць гадзiн. Узлётна-пасадачная паласа знаходзiцца ѓ пяцiдзесяцi мiлях ад маёнтка. Дарогi сумленныя. I не плануйце нiякага супрацоѓнiцтва. Сiаѓѓ - гэта няпроста".
  
  "Як наконт вашых сувязяѓ там?"
  
  "Адзiн чалавек мёртвы. Iншы знiк. Можа, яны занадта адкрыта выдаткавалi грошы, якiя я iм заплацiѓ, я не ведаю".
  
  "Давайце не будзем расказваць Ган Бику больш, чым трэба".
  
  "Вядома, не, хаця я думаю, што хлопчык на ѓзроѓнi".
  
  "Цi дастаткова разумны палкоѓнiк Судiрмат, каб напампаваць яго?"
  
  "Ты маеш на ѓвазе, што дзiця нас прадасць? Не, я б паставiѓ супраць гэтага".
  
  "Цi атрымаем мы дапамогу, калi яна нам спатрэбiцца? У Юды цi шантажыстаѓ можа быць сваё ѓласнае войска".
  
  Нордэнбос панура пакiваѓ галавой. "Рэгулярнае войска можна купiць за капейкi. Шаѓлi варожы, мы не можам выкарыстоѓваць яго людзей".
  
  "Мiлiцыя? Палiцыя?"
  
  "Забудзься пра гэта. Подкуп, падман. I мовы, якiя балбочуць за грошы, заплачаныя кiм-небудзь".
  
  "Доѓгiя шанцы, Ганс".
  
  Прысадзiсты агент усмiхнуѓся, як генiяльны рэлiгiйны дзеяч, якi даруе дабраславеньне. Ён трымаѓ багата ѓпрыгожаную ракавiну сваiмi мяккiмi, зманлiва моцнымi пальцамi. "Але праца такая цiкавая. Паглядзi - складаная - Прырода праводзiць трыльёны эксперыментаѓ i пасмейваецца над нашымi кампутарамi. Мы, маленькiя людзi. Прымiтыѓныя зламыснiкi. Прышэльцы на нашым уласным камяку бруду".
  
  Нiк ужо праходзiѓ падобныя дыялогi з Нордэнбосам раней. Ён згаджаѓся цярплiвымi фразамi. "Праца цiкавая. I пахаванне бясплатнае, калi будуць знойдзены якiя-небудзь целы. Чалавек - гэта рак на планеце. У нас з вамi наперадзе абавязкi. А як наконт зброi?"
  
  "Доѓг? Каштоѓнае слова для нас, таму што мы абумоѓлены". Ганс з уздыхам адклаѓ ракавiну i паказаѓ другую. "Абавязацельства - адказнасць. Я ведаю вашу класiфiкацыю, Нiкалас. Вы калi-небудзь чыталi гiсторыю аб ката Нерона, Хорусе? Ён нарэшце..."
  
  "Цi можам мы спакаваць у чамадан шпрыц для змазкi?"
  
  "Не рэкамендуецца. Вы можаце схаваць пару пiсталетаѓ або некалькi гранат пад адзеннем. Пакладзяце зверху некалькi вялiкiх рупiй, i калi наш багаж будзе агледжаны, вы пакажаце на рупii, калi чамадан будзе адкрыты, i, хутчэй за ѓсё, хлопец далей не паглядзiць".
  
  "Дык чаму б не развеяць тое ж самае?"
  
  "Занадта вялiкi i занадта каштоѓны. Гэта пытанне ступенi. Хабар варта больш, чым схапiць чалавека з пiсталетам, але чалавек з аѓтаматам можа дорага каштаваць - цi вы заб'яце яго, абрабуйце i прадасце пiсталет. таксама."
  
  "Чароѓна". Нiк уздыхнуѓ. "Мы будзем працаваць з тым, што можам.
  
  Нордэнбос падарыѓ яму галандскую цыгару. "Помнiце аб найноѓшай тактыцы - вы атрымлiваеце зброю ад ворага. Ён самая танная i найблiзкая крынiца забеспячэння".
  
  "Я прачытаѓ кнiгу".
  
  "Часам у гэтых азiяцкiх краiнах, i асаблiва тут, адчуваеш сябе так, як быццам страцiшся ѓ натоѓпе людзей. Тут няма арыенцiраѓ. Ты прабiраешся скрозь iх у тым цi iншым кiрунку, але гэта падобна на страту ѓ лесе. Раптам вы бачыце адны i тыя ж асобы i разумееце, што б вы. думаеце, што вы проста яшчэ адзiн твар у натоѓпе, але затым вы бачыце выраз i твар жудаснай варожасцi. "Гэта новае адчуванне для цябе. Ты разумееш, як памыляѓся..."
  
  "Я пачынаю заѓважаць", - сказаѓ Нiк. Ён рушыѓ услед за Хансам назад да астатнiх i пажадаѓ дабранач.
  
  Перад тым, як выйсцi з дому, ён праслiзнуѓ у свой пакой i адкрыѓ пакет, якi быѓ упакаваны ѓ яго багажы. У iм было шэсць брускоѓ зялёнага мыла, якi крычыць цудоѓны пах, i тры слоiчкi аэразольнага крэму для галення.
  
  Зялёныя аладкi насамрэч былi пластычнай узрыѓчаткай. Нiк насiѓ з сабой якiя запальваюць каѓпачкi як стандартныя часткi ручак у сваiм пiсьмовым футарале. Выбухi ѓтваралiся шляхам скручвання яго спецыяльных ачышчальнiкаѓ труб.
  
  Але больш за ѓсё яму спадабалiся банкi "крэму для галення". Яны былi яшчэ адным вынаходствам Сцюарта, генiя зброi AX. Яны выстрэльвалi ружовым патокам прыкладна на трыццаць футаѓ, перш чым ён ператварыѓся ѓ пырскi, якiя затыкалi рот i выводзiлi са строю супернiка за пяць секунд i высеклi яго праз дзесяць. Калi б вы маглi паднесцi спрэй яму да вачэй, ён бы iмгненна аслеп. Як паказалi тэсты, усе эфекты былi часовымi. Сцюарт сказаѓ: "У палiцыi ёсць аналагiчная прылада пад назвай Клуб. Я заву гэта AX".
  
  Нiк спакаваѓ iм некалькi прадметаѓ адзення ѓ скрыню для адпраѓкi. Трохi супраць прыватных войскаѓ, але калi вы збiраецеся сысцiся з вялiкiм натоѓпам, вы бераце любую зброю, якое ѓ вас ёсць.
  
  Калi ён сказаѓ Маце, што яго не будзе ѓ горадзе на некалькi дзён, яна вельмi добрае ведала, куды ён накiроѓваецца. "Не сыходзь, - сказала яна. "Ты не вернешся".
  
  "Вядома, вярнуся", - прашаптаѓ ён. Iх абдымалi ѓ гасцiнай у мяккiм паѓзмроку Пацiа.
  
  Яна расшпiлiла яго спартовую кашулю, i яе мова знайшоѓ месца каля яго сэрца. Ён пачаѓ казытаць яе левае вуха. З моманту яго першага знаёмства з "Памочнiкам кахання" яны выдаткавалi дзве бутэлькi, удасканальваючы свае здольнасцi ѓ дасягненнi сябар для сябра большага i больш захапляльнага задавальнення.
  
  Вось яна расслабiлася, калi яе дрыготкiя пальцы рухалiся ва ѓжо знаёмых i заѓсёды прыгажэйшых рытмах. Ён сказаѓ: "Вы затрымаеце мяне - але толькi на паѓтары гадзiны..."
  
  "Усё, што ѓ мяне ёсць, мая дарагая", - прамармытала яна яму ѓ грудзi.
  
  Ён вырашыѓ, што гэта было вышэйшае дасягненне - пульсавалы рытм, так па-майстэрску сiнхранiзаваны, выгiбы i спiралi, бенгальскiя агнi на яго скронях, лiфт то падальны, то падальны.
  
  I ён ведаѓ, што для яе такое ж моцнае далiкатнае ѓздзеянне, таму што, калi яна ляжала мяккая, поѓная i цяжка дыхаючы, яна нiчога не хавала, i цёмныя вочы свяцiлiся шырока i туманнымi, калi яна выдыхала словы, якiя ён ледзь улавiѓ: "О, мой чалавек - вярнiся - о , мой мужчына ..."
  
  Калi яны разам прымалi душ, яна сказала больш спакойна: "Вы думаеце, што з вамi нiчога не можа здарыцца, таму што за вамi каштуюць грошы i ѓлада".
  
  "Зусiм няма. Але хто захоча прычынiць мне шкоду?"
  
  Яна выдала гук агiды. "Вялiкi сакрэт ЦРУ. Усё глядзяць, як ты спатыкаешся".
  
  "Я не думаѓ, што гэта так ясна вiдаць". Ён схаваѓ усмешку. "Я мяркую, што я аматар у рабоце, дзе ѓ iх павiнен быць прафесiянал".
  
  "Не столькi цябе, дарагая - але тое, што я бачыѓ i чуѓ..."
  
  Нiк пацёр твар гiганцкiм ручнiком. Няхай вялiкая кампанiя бярэ крэдыты, пакуль яны збяруць iльвiную долю цэглы. Цi гэта даказала пранiклiвую эфектыѓнасць Дэвiда Хока з яго часам раздражняльнай настойлiвасцю ѓ дэталях бяспекi? Нiк часта думаѓ, што Хоук выстаѓляе чалавека ѓ позу агента адной з 27 iншых сакрэтных службаѓ ЗША! Нiк аднойчы атрымаѓ медаль ад турэцкага ѓрада, выгравiраваную на iмi, якое ён выкарыстаѓ у гэтай справе - г-н Гарацый М. Норткот з ФБР ЗША.
  
  Мата прыцiснулася да яго, пацалавала ѓ шчаку. "Застанься тут. Мне будзе так самотна".
  
  Ад яе пахла цудоѓна, вычышчанай, араматызаванай i парашковай. Ён абняѓ яе. "Я з'яжджаю ѓ восем ранiцы. Вы можаце скончыць гэтыя карцiны для мяне ѓ Ёзэфа Далама. Адпраѓце iх у Нью-Ёрк. А пакуль мой мiлы..."
  
  Ён падняѓ яе i лёгенька аднёс назад ва ѓнутраны дворык, дзе ён так цудоѓна займаѓ яе, што ѓ яе не было часу турбавацца.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Нiк быѓ задаволены эфектыѓнасцю, з якой Нордэнбос арганiзаваѓ iх паездку. Ён выявiѓ хаос i фантастычныя затрымкi, якiя былi часткай iнданезiйскiх спраѓ, i чакаѓ iх. Iх не было. Яны вылецелi на ѓзлётна-пасадачную паласу на Суматры ѓ старым De Havilland, селi ѓ брытанскi Ford i пакацiлi на поѓнач праз прыбярэжныя перадгор'i.
  
  Абу i Тала размаѓлялi на розных мовах. Нiк вывучыѓ вёскi, праз якiя яны праязджалi, i зразумеѓ, чаму ѓ газеце Дзярждэпартамента было сказанае: на шчасце, людзi могуць iснаваць без грошай. Паѓсюль раслi сельскагаспадарчыя культуры, а вакол дамоѓ раслi фруктовыя дрэвы.
  
  "Некаторыя з гэтых маленькiх домiкаѓ выглядаюць зручнымi", - заѓважыѓ Нiк.
  
  "Ты б так не падумаѓ, калi б жыѓ у адным", - сказаѓ яму Нордэнбос. "Гэта iншая выява жыцця. Лавiць казурак, якiх вы сустракаеце з яшчаркамi даѓжынёй у фут. Iх завуць геконамi, таму што яны квакаюць геккона-геккона-геккона. Ёсць павукi птушкаеды буйней вашага кулака. Яны падобныя на крабаѓ. Вялiкiя чорныя жукi могуць есцi зубную пасту прама праз .
  
  Нiк уздыхнуѓ - расчараваны. Рысавыя палi з тэрасамi, падобныя на гiганцкiя ѓсходы, i акуратныя вёскi выглядалi так прывабна. Тубыльцы здавалiся чыстымi, за выключэннем некаторых з чорнымi зубамi, якiя плявалi сокам чырвонага бетэля.
  
  Дзень стаѓ гарачым. Калi яны ехалi пад высокiмi дрэвамi, iм здавалася, што яны праязджаюць прахалодныя тунэлi, зацененыя зелянiнай, тады адкрытая дарога здавалася пеклам. Яны спынiлiся ля блокпоста, дзе пад саламянымi дахамi на слупах развалiлiся з дзясятак салдат. Абу хутка загаварыѓ на дыялекце, якога Нiк не зразумеѓ. Нордэнбас вылез з машыны i ѓвайшоѓ у хацiну з невысокiм лейтэнантам, адразу вярнуѓся, i яны паехалi далей. "Некалькi рупiй", - сказаѓ ён. "Гэта быѓ апошнi рэгулярны вайсковы пост. Наступнымi мы ѓбачым людзей Сiау".
  
  "Чаму блокпост?"
  
  "Каб спынiць бандытаѓ. Мяцежнiкаѓ. Падазроных падарожнiкаѓ. Гэта сапраѓды глупства. Любы, хто можа заплацiць, можа прайсцi".
  
  Яны падышлi да горада, якi складаецца з буйнейшых i дужых будынкаѓ. Iншы кантрольны пункт на блiжэйшым уездзе ѓ горад адзначаны каляровым тычкай, апушчанай праз дарогу. "Самая паѓднёвая вёска Шаѓва", - сказаѓ Нордэнбас. "Мы прыкладна ѓ пятнаццацi мiлях ад яго дома".
  
  Абу заехаѓ у натоѓп. З невялiкага будынка выйшлi трое мужчын у маркотнай зялёнай форме. Той, хто быѓ у сяржанцкiх нашыѓках, пазнаѓ Нордэнбаса. "Прывiтанне", - сказаѓ ён па-галандску з шырокай усмешкай. "Вы спынiцеся тут".
  
  "Вядома". Ганс выбраѓся з машыны. "Давай, Нiк, Тала. Працягнiце ногi. Прывiтанне, Крыс. Нам трэба сустрэцца з Сiау па важнай справе".
  
  Зубы сяржанта зiхацелi белым, не заплямленым бецелем. "Вы спынiцеся тут. Загады. Вы павiнны вярнуцца".
  
  Нiк рушыѓ услед за сваiм каржакаватым таварышам у будынак. Было халаднавата i цёмна. Штангi шлагбаѓма павольна круцiлiся, прыводныя ѓ рух вяроѓкамi, якiя сыходзiлi ѓ сцены. Нордэнбос уручыѓ сяржанту невялiкi канверт. Мужчына зазiрнуѓ у яе, затым павольна i са шкадаваннем паклаѓ на стол. "Я не магу", - сумна сказаѓ ён. "Мiстэр Лапанусiяс быѓ так вызначаны. Асаблiва ѓ адносiнах да вас i любога з вашых сяброѓ, мiстэр Нордэнбос".
  
  Нiк пачуѓ мармытанне Нордэнбаса: "Я магу зрабiць трохi".
  
  "Не, гэта так сумна".
  
  Ганс павярнуѓся да Нiку i хутка сказаѓ па-ангельску. "Ён мае на ѓвазе гэта".
  
  "Цi можам мы вярнуцца назад i выцягнуць круцёлку?"
  
  "Калi вы думаеце, што зможаце прайсцi праз дзясяткi лiнейных заступнiкаѓ. Я не буду ставiць на выйгрыш у ярдах".
  
  Нiк нахмурыѓся. Заблудзiѓся ѓ натоѓпе без компаса. Тала сказала: "Дай мне пагаварыць з Сiау. Магчыма, я змагу дапамагчы". Нордэнбас кiѓнуѓ. "Гэта такая ж добрая спроба. Добра, мiстэр Бард?"
  
  "Паспрабуй."
  
  Сяржант запярэчыѓ, што ён не адважыѓся патэлефанаваць у Сiау, пакуль Ханс не жэстам папрасiѓ яго забраць канверт. Праз хвiлiну ён працягнуѓ Талi тэлефон. Нордэнбос iнтэрпрэтаваѓ, як яна балбатала з нябачным уладаром Лапонусiясам.
  
  "... Яна кажа" так ", гэта сапраѓды Тала Мачмур. Хiба ён не даведаецца яе голас? Яна кажа" не ", яна не можа сказаць яму пра гэта па тэлефоне. Яна павiнна яго ѓбачыць. Гэта проста - што б гэта нi было. Яна хоча яго ѓбачыць. - з сябрамi - усяго на некалькi хвiлiн... "
  
  Тала працягнула казаць, усмiхнулася, затым працягнула сяржанту iнструмент. Ён атрымаѓ некалькi ѓказанняѓ i адказаѓ з вялiкай павагай.
  
  Крыс, сяржант, аддаѓ загад аднаму са сваiх людзей, якi разам з iмi забраѓся ѓ машыну. Ганс сказаѓ: "Малайчына, Тала. Я не ведаѓ, што ѓ цябе ёсць такi пераканаѓчы сакрэт".
  
  Яна надарыла яго сваёй прыгожай усмешкай. "Мы старыя сябры".
  
  Больш яна нiчога не расказвала. Нiк выдатна ведаѓ, у чым сакрэт.
  
  Яны праехалi па краi доѓгай авальнай далiны, процiлеглым бокам якой было мора. Унiзе з'явiлася група будынкаѓ, а на беразе былi майстры, склады i актыѓнасць сярод грузавiкоѓ i караблёѓ. "Краiна Лапонусаѓ", - сказаѓ Ганс. "Яго землi сыходзяць прама ѓ горы. У iх шмат iншых iмёнаѓ. Iх сельскагаспадарчыя продажы велiзарныя, i ѓ iх ёсць палец у нафце i шмат новых заводаѓ".
  
  "I яны хацелi б захаваць iх. Магчыма, гэта дасць нам рычагi ѓздзеяння".
  
  "Не разлiчвайце на гэта. Яны бачылi, як захопнiкi i палiтыкi прыходзяць i сыходзяць".
  
  Сяуѓ Лапанусiяс сустрэѓ iх у кампанii памочнiкаѓ i слуг на крытай верандзе памерам з баскетбольную пляцоѓку. Гэта быѓ пульхны мужчына з лёгкай усмешкай, якая, як можна здагадацца, нiчога не значыла. Яго пульхны асмуглы твар быѓ дзiѓна цвёрдым, падбародкi не адвiсалi, высокiя шчокi нагадвалi баксёрскiя пальчаткi на шэсць унцый. Ён наткнуѓся на палiраваную падлогу i коратка абняѓ Талу, а затым вывучыѓ яе з розных бакоѓ. "Гэта ты. Я не мог паверыць. Мы чулi - па-iншаму". Ён паглядзеѓ на Нiка i Ханса i кiѓнуѓ, калi Тала прадставiла Нiка. "Сардэчна запрашаем. Мне шкада, што вы не можаце застацца надоѓга. Давайце вып'ем чаго-небудзь крутога".
  
  Нiк сеѓ у вялiкае бамбукавае крэсла i пiѓ лiманад. Газоны i цудоѓны ландшафт распасцiралiся на 500 ярдаѓ. На стаянцы стаялi два грузавiкi "Шэѓрале", блiскучы "кадылак", пара новенькiх "фальксвагенаѓ", некалькi брытанскiх аѓтамабiляѓ розных марак i джып савецкай вытворчасцi. Дзесятак чалавек альбо стаялi на варце, альбо патрулявалi. Апрануты яны былi дастаткова падобныя, каб быць салдатамi, i ѓсе былi ѓзброены вiнтоѓкамi або паяснымi кабурамi. У некаторых было i тое, i другое.
  
  "... Перадай свае найлепшыя пажаданнi твайму бацьку", - пачуѓ ён словы Сiау. "Я планую ѓбачыць яго ѓ наступным месяцы. Я лячу прама ѓ Фонг".
  
  "Але мы б хацелi ѓбачыць твае выдатныя землi", - прамурлыкала Тала. "Г-н Бард - iмпарцёр. Ён размясцiѓ буйныя заказы ѓ Джакарце".
  
  "Г-н Бард i г-н Нордэнбос таксама з'яѓляюцца агентамi Злучаных Штатаѓ". Сiау ѓсмiхнуѓся. "Я таксама сёе-тое ведаю, Тала".
  
  Яна бездапаможна зiрнула на Ганса i Нiка. Нiк падсунуѓ сваё крэсла на некалькi цаляѓ да iх. "Мiстэр Лапанусiяс. Мы ведаем, што людзi, якiя трымаюць вашага сына, хутка прыбудуць сюды на сваiм караблi. Дазвольце нам дапамагчы вам. Вярнуць яго. Зараз жа".
  
  Нiчога нельга было прачытаць па карычневых шышках з пранiклiвымi вачыма i ѓсмешкай, але яму спатрэбiлася шмат часу, каб адказаць. Гэта быѓ добры знак. Ён думаѓ.
  
  Нарэшце Сяуѓ злёгку адмоѓна пакруцiѓ галавой. "Вы таксама шмат даведаецеся, мiстэр Бард. Я не скажу, маеце рацыю вы цi не. Але мы не можам скарыстацца вашай шчодрай дапамогай".
  
  "Ты кiнеш мяса тыгру i спадзяешся, што ён адмовiцца ад сваёй здабычы i сыдзе. Ты ведаеш тыграѓ лепш за мяне. Як ты думаеш, гэта сапраѓды адбудзецца?"
  
  "А пакуль - вывучаем жывёлу".
  
  "Вы слухаеце яго хлусню. Вам абяцалi, што пасля некалькiх выплат i пры пэѓных умовах ваш сын будзе вернуты. Якiя гарантыi ѓ вас ёсць?"
  
  "Калi тыгр не вар'ят, яму выгадна стрымаць сваё слова".
  
  "Паверце, гэты тыгр шалёны. Шалёны, як чалавек".
  
  Сiаѓ мiргнуѓ. "Вы ведаеце amok?"
  
  "Не так добра, як ты. Магчыма, ты раскажаш мне пра гэта. Як чалавек сыходзiць з розуму да крывавага вар'яцтва. Ён ведае толькi забойства. Вы не можаце разважаць з iм, а тым больш давяраць яму".
  
  Сiау занепакоiѓся. У яго было шмат досведу з малайскiм вар'яцтвам, amok. Дзiкае вар'яцтва забiваць, калоць, рэзаць - настолькi жорсткае, што дапамагло войску ЗША прыняць рашэнне аб прыняццi Colt .45 на аснове тэорыi, што вялiкая куля валодае большай спыняючай сiлай. Нiк ведаѓ, што мужчынам, якiя знаходзяцца ѓ вар'яцкай агонii, усё яшчэ патрабавалася некалькi куль з вялiкай аѓтаматыкi, каб спынiць iх. Незалежна ад памеру вашай зброi, вам усё роѓна трэба было класцi кулi ѓ патрэбнае месца.
  
  "Гэта iншае", - сказаѓ нарэшце Сiау. "Гэта - бiзнесмены. Яны - не выходзяць з сябе".
  
  "Гэтыя людзi горш. Цяпер яны выходзяць з-пад кантролю. Перад асобай пятидюймовых снарадаѓ i ядзерных бомб. Як вы можаце з глузду з'ехаць?"
  
  "Я... не зусiм разумею..."
  
  "Магу я казаць свабодна?" Нiк паказаѓ на астатнiх мужчын, якiя сабралiся побач з патрыярхам.
  
  "Працягвайце... працягвайце. Усе яны мае сваякi i сябры. У любым выпадку, большасць з iх не разумее ангельскай".
  
  "Вас папрасiлi дапамагчы Пекiну. Яны кажуць зусiм няшмат. Магчыма, палiтычна. Вас нават маглi папрасiць дапамагчы iнданэзiйскiм кiтайцам бегчы, калi iх палiтыка дакладная. Вы думаеце, што гэта дае вам рычагi ѓздзеяння i абарону ад чалавека, якога мы паклiч Iуду. Гэта не будзе. Юдай, але i з гневам Вялiкага Чырвонага Татачкi".
  
  Нiку здалося, што ён бачыѓ, як мышцы горла Сiау варушылiся, калi ён глытаѓ. Ён прадставiѓ думкi гэтага чалавека. Калi i было што-небудзь, што ён ведаѓ, дык гэта подкуп i падвойныя-трайныя кросы. Ён сказаѓ: "Яны занадта шматлiкае паставiлi на карту..." Але яго тон быѓ слабей, i словы змоѓклi.
  
  "Вы думаеце, што Вялiкi Татачка кантралюе гэтых людзей. Гэта не так. Юда выцягнуѓ iх са свайго пiрацкага карабля, i ѓ яго ёсць свае людзi ѓ якасцi каманды. Ён - незалежны бандыт, якi рабуе абодва бакi. У той момант, калi ѓзнiкаюць праблемы ѓ вашага сына i яго iншыя палонныя пераходзяць мяжу ѓ ланцугах".
  
  Сiау больш не горбiѓся ѓ крэсле. "Адкуль вы ѓсё гэта ведаеце?"
  
  "Вы самi сказалi, што мы агенты ЗША. Магчыма, мы агенты, магчыма, не. Але калi мы - у нас ёсць пэѓныя сувязi. Вам патрэбна дапамога, i мы лепш за ѓсiх бачым вас. Вы не адважваецеся выклiкаць свае ѓласныя ѓзброеныя сiлы. Яны паслаѓ бы карабель - можа быць - i вы б задумалiся, напалову даючы хабару. Цi былi. Цяпер - вы можаце выкарыстоѓваць нас ".
  
  Выкарыстанне было правiльным словам. Гэта наштурхнула чалавека, падобнага Сiау, на думку, што ён усё яшчэ можа хадзiць па канаце. "Вы ведаеце гэтага Юду, а?" - спытаѓ Сiаѓ.
  
  "Так. Усё, што я сказаѓ вам аб iм, - факт". "З некаторымi абрэзкамi, аб якiх я здагадаѓся, - падумаѓ Нiк. "Вы былi здзiѓлены, убачыѓшы Талу. Спытайце яе, хто прывёѓ яе дадому. Як яна прыехала".
  
  Сiау павярнуѓся да Ракiты. Яна сказала: "Мiстэр Бард прывёз мяне дадому. На катэры ВМС ЗША. Вы можаце патэлефанаваць Адаму, i вы ѓбачыце".
  
  Нiк захапляѓся яе хуткiм розумам - яна не раскрыла б падводную лодку, калi б ён гэтага не зрабiѓ. "Але адкуль?" - спытала Сiау.
  
  "Вы не можаце чакаць, што мы раскажам вам усё, пакуль вы супрацоѓнiчаеце з ворагам", - спакойна адказаѓ Нiк. "Факты такiя, што яна тут. Мы вярнулi яе".
  
  "Але мой сын - Амiр - з iм усё ѓ парадку?" Сяу цiкавiѓся, цi не патапiлi яны лодку Юды.
  
  "Наколькi нам вядома няма. У любым выпадку - праз некалькi гадзiн вы даведаецеся напэѓна. А калi не, хiба вы не хочаце, каб мы былi побач? Чаму б нам усiм не пайсцi за Юдай?"
  
  Сiаѓ устаѓ i прайшоѓ па шырокiм ганку. Калi ён падышоѓ, слугi ѓ белых куртках застылi на сваiх пастах у дзвярэй. Нячаста можна было ѓбачыць, як здаравяк рухаецца вось так - устрывожаны, напружана разважаючы, як звычайны чалавек. Раптам ён павярнуѓся i аддаѓ некалькi загадаѓ пажылому тыпу з чырвоным значком на бездакорным палiто.
  
  Тала прашаптала: "Ён заказвае нумары i вячэру. Мы застаемся".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Калi яны адышлi ѓ дзесяць гадзiн, Нiк паспрабаваѓ некалькi выкрутаѓ, каб зацягнуць Талу ѓ свой пакой. Яна была ѓ iншым крыле вялiкага дома. Шлях заступiлi некалькi чалавек у белых куртках, якiя, здавалася, нiколi не пакiдалi сваiх працоѓных месцаѓ на скрыжаваннi калiдораѓ. Ён увайшоѓ у пакой Нордэнбаса. "Як мы можам даставiць сюды Талу?"
  
  Нордэнбос зняѓ кашулю i штаны i ляжаѓ на вялiкiм ложку, грудай мускулаѓ i поту. "Што за мужчына", - сказаѓ ён стомлена.
  
  "Не магу абысцiся без гэтага на адну ноч".
  
  "Чорт вазьмi, я хачу, каб яна прыкрывала нас, калi мы выслiзнем".
  
  "О. Мы выслiзгваем?"
  
  "Падыдзем да прыстанi. Сачыць за Юдай i Амiрам".
  
  "Усё роѓна. Я атрымаѓ слова. Яны павiнны быць на прыстанi ранiцай. Мы маглi б таксама крыху паспаць".
  
  "Чаму ты не сказаѓ мне пра гэта раней?"
  
  "Я толькi што даведаѓся. Ад сына майго знiклага мужчыны".
  
  "Сын ведае, хто гэта зрабiѓ?"
  
  "Не. Мая тэорыя - гэта войска. Грошы Юды пазбавiлi яго ад яе".
  
  "Нам трэба звесцi вельмi шмат рахункаѓ з гэтым вар'ятам".
  
  "Так ёсць шмат iншых людзей".
  
  "Мы зробiм гэта i для iх, калi зможам. Добра. Давайце ѓстанем досвiткам i прагуляемся. Калi мы вырашым пайсцi да пляжу, хто-небудзь нас спынiць?"
  
  "Я так не думаю. Я думаю, што Сяѓ дазволiць нам паглядзець увесь эпiзод. Мы - iншы кут у яго гульнях - i, чорт вазьмi, ён напэѓна выкарыстоѓвае складаныя правiлы".
  
  Каля дзвярэй Нiк павярнуѓся. "Ганс, няѓжо ѓплыѓ палкоѓнiка Судзiрмата дойдзе да гэтага?"
  
  "Цiкавае пытанне. Я сам пра гэта думаѓ. Не. Не яго ѓласны ѓплыѓ. Гэтыя мясцовыя дэспаты зайздросцяць i трымаюцца асобна. Але з грашыма? Так. У якасцi пасярэднiка з некаторымi для сябе? Гэта магло быць як гэта здарылася."
  
  "Зразумела. Дабранач, Ганс".
  
  "Дабранач. I вы выдатна папрацавалi, угаварыѓшы Сiау, мiстэр Бард".
  
  За гадзiну да свiтання "Portagee ketch Oporto" падняѓ агонь, якi абазначае мыс на поѓдзень ад докаѓ Лапонусiяса, разгарнуѓся i павольна рушыѓ да мора пад адным стабiлiзацыйным ветразем. Берт Гейч аддаваѓ дакладныя загады. Маракi адкрылi патаемныя шлюпбалкi, якiя перакiнулi наперад вялiкую, з выгляду лодку, якая iмклiва выглядала.
  
  У каюце Юды Мюлер i Нiф падзялiлi са сваiм правадыром iмбрычак i шклянкi шнапса. Найф быѓ усхваляваны. Ён намацаѓ свае напаѓпрыкрытыя нажы. Астатнiя хавалi ад яго весялосць, дэманструючы цярпiмасць да адсталага дзiцяцi. Нажаль, але ён быѓ чальцом сям'i, можна сказаць. А Найф спатрэбiѓся на асаблiва непрыемных працах.
  
  Юда сказаѓ: "Працэдура тая ж. Вы ляжыце ѓ двухстах ярдаѓ ад берага, i яны прыносяць грошы. Сiау i двое мужчын - не больш, у iх лодцы. Вы паказваеце яму хлопчыка. Дайце iм хвiлiнку пагаварыць. Яны перакiдваюць грошы. Вы сыходзьце. Цяпер могуць быць праблемы. Гэты новы агент Аль Бард можа паспрабаваць што--.
  
  "Яны могуць злавiць нас", - заѓважыѓ Мюлер, заѓсёды практычны тактык. "У нас ёсць кулямёт i базука. Яны могуць абсталяваць адзiн са сваiх катэраѓ цяжкай агнявой моцай i вылецець з дока. Калi ѓжо на тое пайшло, яны могуць паставiць артылерыйскую прыладу ѓ любы са сваiх будынкаѓ i - блiн!"
  
  "Але яны не будуць", - прамурлыкаѓ Iуда. "Няѓжо вы так хутка забылi сваю гiсторыю, мой дарагi сябар? На працягу дзесяцi гадоѓ мы навязвалi сваю волю, i ахвяры любiлi нас за гэта. Яны нават самi даставiлi да нас мяцежнiкаѓ. Людзi вытрымаюць любое ѓцiск, калi гэта будзе лагiчна ажыццёѓлена. Але дапусцiм, яны выходзяць i кажуць вам: "Глядзiце! У нас ёсць 88-мм прылада, накiраванае на цябе з гэтага склада. Здавайся! Ты апускаеш свой сцяг, стары сябар, рахманы, як ягня. I на працягу сутак я вас вызвалю" вы зноѓ выберацеся з iх рук. Вы ведаеце, што можаце мне давяраць - i вы можаце здагадацца, як я б гэта зраблю ".
  
  "Так." Мюлер кiѓнуѓ у бок шафы з радыёапаратурай Юды. Праз дзень Iуда ѓсталёѓваѓ кароткi кадаваны кантакт з суднам хутка якi расце флота Кiтая, часам з падводнай лодкай, звычайна з карветам цi iншым надводным караблём. Было прыемна думаць аб гэтай узрушаючай агнявой моцы, якая падтрымлiвала яго. Схаваная рэзервы; або, як казаѓ стары генеральны штаб, быць больш, чым здаецца.
  
  Мюлер ведаѓ, што ѓ гэтым таксама ёсць небяспека. Ён i Юда адбiралi ѓ Кiтая долю дракона ѓ выкупе, i рана цi позна iх выявяць, i кiпцюры нанясуць па iх удар. Ён спадзяваѓся, што, калi гэта адбудзецца, iх ужо даѓно тут не будзе, i яны будуць мець прыстойныя сродкi для сябе i казны "Адэсы" - мiжнароднага фонду, на якi абапiраюцца былыя нацысты. Мюлер ганарыѓся сваёй адданасцю.
  
  Iуда з усмешкай налiѓ iм другi шнапс. Ён здагадаѓся, пра што думаѓ Мюлер. Яго ѓласная адданасць была не такой гарачай. Мюлер не ведаѓ, што кiтайцы папярэдзiлi яго, што ѓ выпадку непрыемнасцяѓ ён можа разлiчваць на дапамогу толькi па iх меркаваннi. I часта штодзённыя кантакты адпраѓлялiся ѓ эфiр. Ён не атрымаѓ адказу, але сказаѓ Мюлеру, што адказалi. I адну рэч ён адкрыѓ. Калi ён усталяваѓ радыёсувязь, ён мог вызначыць, цi была гэта падводная лодка цi надводны карабель з высокiмi антэнамi i моцным шырокiм сiгналам. Гэта быѓ урывак iнфармацыi, якi нейкiм чынам мог стаць каштоѓным.
  
  Залатая дуга сонца выглядала з-за гарызонту, калi Iуда развiтваѓся з Мюлерам, Найф i Амiрам.
  
  Спадчыннiк Лапонусiса быѓ скаваны кайданкамi, дужы японец быѓ у руля.
  
  Iуда вярнуѓся ѓ сваю каюту i налiѓ сабе трэцюю порцыю шнапса, перш чым канчаткова паставiѓ бутэльку назад. Правiла было два, але ён быѓ у прыѓзнятым настроi. Mein Gott, якiя грошы кацiлiся! Ён дапiѓ напой, выйшаѓ на палубу, пацягнуѓся i глыбока ѓздыхнуѓ. Ён калека, так?
  
  "Высакародныя шнары!" - усклiкнуѓ ён па-ангельску.
  
  Ён спусцiѓся ѓнiз i адкрыѓ каюту, дзе тры маладыя кiтаянкi, не старэйшыя за пятнаццаць гадоѓ, сустрэлi яго рэзкiмi ѓсмешкамi, каб схаваць свой страх i нянавiсць. Ён глядзеѓ на iх абыякава. Ён купiѓ iх у сялянскiх сем'яѓ на Пэнху ѓ якасцi забаѓкi для сябе i сваёй каманды, але зараз ён ведаѓ кожную з iх так добра, што яны яму надакучылi. Яны - кантралявалiся вялiкiмi абяцаннямi, якiя нiколi не трэба было выконваць. Ён зачынiѓ дзверы i замкнуѓ iх.
  
  Перад халупай, у якой была заменчаная Тала, ён задуменна спынiѓся. Чаму, чорт вазьмi, не? Ён заслужыѓ гэта i меѓ намер атрымаць яе рана цi позна. Ён працягнуѓ руку за ключом, узяѓ яго ѓ ахоѓнiка, увайшоѓ i зачынiѓ дзверы.
  
  Стройная постаць на вузкiм ложку ѓзбудзiла яго яшчэ больш. Нявiннiца? Мусiць, гэтыя сем'i былi строгiмi, хоць непаслухмяныя дзяѓчынкi скакалi па гэтых амаральных трапiчных выспах, i ѓ гэтым нiколi нельга было быць упэѓненым.
  
  "Прывiтанне, Тала". Ён паклаѓ руку на тонкую нагу i павольна правёѓ ёю ѓгору.
  
  "Добры дзень." Адказ быѓ невыразным. Яна глядзела тварам да пераборкi.
  
  Яго рука сцiснула сцягно, лашчыла i даследавала шчылiны. Якое ѓ яе было цвёрдае, моцнае цела! Маленькiя пучкi цяглiц, падобныя на снасцi. Нi грама тлушчу на ёй. Ён сунуѓ руку пад сiнi верх пiжаме, i яго ѓласная плоць цудоѓна задрыжала, калi яго пальцы лашчылi цёплую гладкую скуру.
  
  Яна перакацiлася на жывот, каб пазбегнуць яго, калi ён спрабаваѓ дацягнуцца да яе грудзей. Ён дыхаѓ хутчэй, i слiна цякла на яго мову, як ён iх уяѓляѓ - круглыя i цвёрдыя, як маленькiя гумовыя шарыкi? Цi, скажам, яйкi, як саспелая садавiна на лазе?
  
  "Будзь мiлая са мной, Тала", - сказаѓ ён, калi яна ѓхiлiлася ад яго якая даследуе рукi яшчэ адным паваротам. "Вы можаце мець усё, што хочаце. I хутка вы пойдзеце дадому. Раней, калi вы будзеце ветлiвыя".
  
  Яна была жылiстая, як вугор. Ён пацягнуѓся, яна курчылася. Спрабаваць утрымаць яе было ѓсё роѓна, што схапiць худога спалоханага шчанюка. Ён кiнуѓся на край ложка, i яна скарысталася рычагом супраць пераборкi, каб адштурхнуць яго. Ён упаѓ на падлогу. Ён устаѓ, вылаяѓся i сарваѓ з яе верх пiжаме. Ён толькi мелькам зiрнуѓ, як яны змагалiся ѓ цьмяным святле - грудзей амаль не было! Ах, ды добра, такiх кахаѓ.
  
  Ён прыцiснуѓ яе да сцяны, i яна зноѓ уперлася ѓ пераборку, штурхнуѓшыся рукамi i нагамi, i ён саслiзнуѓ з краю.
  
  "Хопiць", - прарычэѓ ён, паднiмаючыся. Ён схапiѓ прыгаршчу пiжамных штаноѓ i парваѓ iх. Вата сарвалася, ператварылася ѓ анучы ѓ яго руках. Ён схапiѓся аберуч за якая б'ецца нагу i сцягнуѓ яе палову з койкi, адбiваючыся ад iншай нагi, якая стукнулася яму па галаве.
  
  "Хлопец!" ён крыкнуѓ. Яго здзiѓленне на iмгненне аслабiла яго хватку, цяжкая нага патрапiла яму ѓ грудзi i адкiнула праз вузкую каюту. Ён аднавiѓ раѓнавагу i стаѓ чакаць. Хлопчык на ложку сабраѓся, як выгiнастая змяя, - назiраѓ - чакаѓ.
  
  "Такiм чынам, - зароѓ Юда. "Ты Акiм Мачмур".
  
  "Калi-небудзь я заб'ю цябе", - прагыркаѓ юнак.
  
  "Як вы памянялiся месцамi са сваёй сястрой?"
  
  "Я разрэжу цябе на мноства частак".
  
  "Гэта была адплата! Гэты дурань Мюлер. Але як... як?"
  
  Iуда ѓважлiва паглядзеѓ на хлопчыка. Нават з яго тварам, скажоным смяротнай лютасцю, можна было бачыць, што Акiм быѓ дакладным чынам Талы. Пры падыходных умовах падмануць кагосьцi не складзе працы.
  
  "Скажы мне, - зароѓ Iуда. "Гэта было, калi ты плыѓ на лодцы на востраѓ Фонг за грашыма, цi не так? Мюлер прышвартаваѓся?"
  
  Гiганцкi хабар? Ён заб'е Мюлера асабiста. Не. Мюлер быѓ вераломным, але не дурнем. Да яго дайшлi чуткi, што Тала дома, але ён падумаѓ, што гэта выкрут Мачмура, каб схаваць той факт, што яна была палоннiцай.
  
  Юда лаяѓся i рабiѓ iлжывыя выпады сваёй здаровай рукой, якая стала настолькi магутнай, што мела сiлу двух звычайных канечнасцяѓ. Акiм прыгнуѓся, i сапраѓдны ѓдар пабiѓ яго i з грукатам знесла ѓ кут койкi. Юда схапiѓ яго i зноѓ ударыѓ толькi адной рукой. Гэта прымушала яго адчуваць сябе моцным, калi ён трымаѓ за сабой другую руку з яе гакам, эластычным кiпцюром i маленькiм убудаваным ствалом пiсталета. Ён мог справiцца з любым мужчынам, паставiѓшы за яго адну руку! Задавальняючая думка крыху астудзiла яго гнеѓ. Акiм ляжаѓ пакамячанай кучай. Юда выйшаѓ i зачынiѓ дзверы.
  
  
  Кiраѓнiк 6
  
  
  
  
  
  Мора было гладкiм i яркiм, пакуль Мюлер лайдачыѓ у катэры, назiраючы, як пакуль Лапанусiяс становяцца больш. На доѓгiх прычалах стаяла некалькi караблёѓ, у тым лiку сiмпатычная яхта Адама Махмура i буйнагабарытная дызельная працоѓная лодка. Мюлер усмiхнуѓся. Вы можаце схаваць вялiкую зброю ѓ любым з будынкаѓ i падарваць яго з вады цi прымусiць прызямлiцца. Але яны не асмелiцца. Ён атрымлiваѓ асалоду ад адчуваннем сiлы.
  
  Ён убачыѓ групу людзей на краi самага вялiкага пiрса. Хтосьцi спусцiѓся па трапе да плывучага доку, дзе быѓ прывязаны невялiкi крэйсер з каютамi. Верагодна, яны выявяцца ѓ ёй. Ён будзе выконваць загады. Аднойчы ён не паслухаѓся iх, але ѓсё выйшла нармальна. На востраве Фонг яму загадалi ѓвайсцi, выкарыстоѓваючы мегафон. Памятаючы аб артылерыi, якую ён падпарадкаваѓся, гатовы пагражаць iм расправай, але яны растлумачылi, што iх маторная лодка не заводзiцца.
  
  Фактычна, ён атрымлiваѓ асалоду ад пачуццём улады, калi Адам Махмур уручыѓ яму грошы. Калi адзiн з сыноѓ Махмура са слязамi на вачах абняѓ яго сястру, ён вялiкадушна дазволiѓ iм пабалбатаць некалькi хвiлiн, запэѓнiѓшы Адама, што яго дачка вернецца, як толькi будзе праведзена трэцяя выплата i ѓладжаны некаторыя палiтычныя пытаннi.
  
  "Даю слова як афiцэр i джэнтльмен", - паабяцаѓ ён Махмуру. Смуглы дурань. Махмур даѓ яму тры бутэлькi выдатнага брэндзi, i яны змацавалi заклад хуткай шклянкай.
  
  Але болей ён гэтага не зробiць. Японец А.Б. дастаѓ бутэльку i пачак ен за сваё "сяброѓскае" маѓчанне. А Нiфа з сабой не было. Вы нiколi не маглi давяраць яму з яго пакланеннем Юдзе. Мюлер з агiдай зiрнуѓ туды, дзе сядзеѓ Найф, якi чысцiѓ пазногцi ззяючым лязом, час ад часу пазiраючы на Амiра, каб даведацца, цi глядзiць хлопчык. Юнак праiгнараваѓ яго. "Нават у кайданках, - падумаѓ Мюлер, - гэты хлопец несумненна плаваѓ, як рыба.
  
  "Найф", - загадаѓ ён, перадаючы ключ, - "замацуй гэтыя кайданкi ѓпоперак".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  З iлюмiнатара лодкi Нiк i Нордэнбос назiралi, як катэр праходзiць па беразе, затым скiдае газ i пачынае павольна кружыць.
  
  "Хлопчык там", - сказаѓ Ганс. "А гэта Мюлер i Найф. Я нiколi раней не бачыѓ японскага марака, але ён, верагодна, быѓ тым, хто прыйшоѓ з iмi да Махмуру".
  
  Нiк быѓ апрануты толькi ѓ плаѓкi. Яго адзенне, перароблены "Люгер", якога ён называѓ Вiльгельмiна, i лязо "Хьюго", якое ён звычайна насiѓ прывязаным да перадплечча, былi схаваныя ѓ блiжэйшай шафцы сядзення. З iмi, у яго шортах, была iншая яго стандартная зброя - смяротная газавая дробiна П'ера.
  
  "Цяпер вы сапраѓдная лёгкая кавалерыя", - сказаѓ Ганс. "Вы ѓпэѓненыя, што хочаце выйсцi без зброi?"
  
  "У Сiау будзе прыпадак, як ёсць. Калi мы нанясем якую-небудзь шкоду, ён нiколi не прыме здзелку, якую мы хочам заключыць".
  
  "Я буду прыкрываць цябе. Я магу забiць на такой адлегласцi".
  
  "Не трэба. Калi я не памру".
  
  Ганс уздрыгнуѓ. У гэтым бiзнэсе ѓ вас не было шмат сяброѓ - было балюча нават думаць аб тым, каб iх страцiць.
  
  Ганс выглянуѓ з пярэдняга iлюмiнатара. "Крэйсер выходзiць. Дайце яму дзве хвiлiны, i яны будуць занятыя адзiн адным".
  
  "Верна. Памятайце аргументы на карысць Сiу, калi мы прывядзем яго ѓ выкананне".
  
  Нiк падняѓся па трапе, нiзка прысеѓ, перасёк невялiкую палубу i бясшумна слiзгануѓ у ваду памiж працоѓнай лодкай i докам. Ён плыѓ па носе. Катэр i крэйсер з каютамi наблiжалiся адно да аднаго. Катэр зменшыѓ абароты, крэйсер запаволiѓ ход. Ён пачуѓ, як выключаюцца счапленнi. Ён некалькi разоѓ напоѓнiѓ i спусцiѓ лёгкiя.
  
  Яны былi ярдаѓ за дзвесце ад яго. Выкапаны канал выглядаѓ прыкладна на дзесяць футаѓ глыбiнёй, але вада была чыстай i празрыстай. Можна было ѓбачыць рыбак. Ён спадзяваѓся, што яны не заѓважаць ягонага наблiжэння, таму што яго нельга было прыняць за акулу.
  
  Мужчыны на двух лодках глядзелi сябар на сябра i размаѓлялi. Крэйсер трымаѓ Сiау, маленькага матроса за штурвалам на маленькiм падвесным мастку i суровага з выгляду памочнiка Сiау па iменi Абдул.
  
  Нiк апусцiѓ галаву, паплыѓ, пакуль не апынуѓся крыху вышэй дна, i вымяраѓ свае магутныя ѓдары, назiраючы за невялiкiмi плямамi ракавiнак i багавiння, якiя трымалi прамы курс, гледзячы наперад сябар на сябра. У рамках сваёй працы Нiк заставаѓся ѓ выдатнай фiзiчнай форме, прытрымлiваючыся рэжыму, годнага алiмпiйскага спартоѓца. Нават з частымi нявызначанымi гадзiнамi, алкаголем i нечаканай ежай, калi вы задумаецеся, вы зможаце прытрымлiвацца разумнай праграме. Вы ѓхiлiлiся ад трэцяга напою, выбралi ѓ асноѓным вавёркi, калi елi, i спалi лiшнiя гадзiны, калi маглi. Нiк не падмануѓ - гэта была яго страхоѓка жыцця.
  
  Ён сканцэнтраваѓ большую частку сваiх трэнiровак, вядома, на баявых навыках, ёзе.
  
  а таксама многiя вiды спорту, уключаючы плаванне, гольф i акрабатыку.
  
  Цяпер ён спакойна плаваѓ, пакуль не ацанiѓ, што знаходзiцца блiзка да лодак. Ён перакацiѓся на бок, убачыѓ дзве авальныя формы лодак на фоне яркага неба i дазволiѓ сабе падысцi да носа катэра, цалкам упэѓнены, што яго пасажыры глядзяць праз карму. Утоены хваляй на кругавой баку лодкi, ён выявiѓ, што нябачны для ѓсiх, акрамя людзей, якiя маглi знаходзiцца далёка ад пiрса. Ён чуѓ галасы над сабой.
  
  "Вы ѓпэѓненыя, што з вамi ѓсё ѓ парадку?" Гэта быѓ Сiау.
  
  "Так." Можа, Амiр?
  
  Гэта быѓ бы Мюлер. "Мы не павiнны кiдаць гэты прыгожы скрутак у ваду. Iдзiце побач павольна - выкарыстоѓвайце крыху сiлы - не, не цягнiце вяроѓку - я не хачу спяшацца".
  
  Рухавiк крэйсера бурчэѓ. Прапелер катэры не круцiѓся, рухавiк працаваѓ на халастым ходу. Нiк нырнуѓ на паверхню, паглядзеѓ уверх, прыцэлiѓся i магутным узмахам сваiх вялiкiх рук падышоѓ да самай нiжняй кропкi борта катэры, зачапiѓшыся адной сваёй магутнай рукой за драѓляны комiнгс.
  
  Гэтага было больш чым дастаткова. Ён схапiѓся iншай рукой i ѓ iмгненне вока перавярнуѓ нагу, як акрабат, якi выконвае скачок. Ён прызямлiѓся на палубу, змятаючы валасы i ваду з вачэй, насцярожаны i насцярожаны Няптун выскачыѓ з глыбiнь, каб сустрэць ворагаѓ тварам да твару.
  
  Мюлер, Найф i японскi марак стаялi ля кармы. Найф рушыѓ першым, i Нiк падумаѓ, што ён вельмi марудлiвы - цi, магчыма, ён параѓнаѓ свой iдэальны зрок i рэфлексы з недахопамi здзiѓлення i ранiшняга шнапса. Нiк ускочыѓ, перш чым нож выскачыѓ з футарала. Яго далонь узляцела пад падбародак Найфа, i калi яго ногi ѓчапiлiся за борт лодкi, Найф нырнуѓ назад у ваду, як быццам яго тузанулi за шнур.
  
  Мюлер быѓ хуткi ѓ абыходжаннi са стрэльбай, хоць у параѓнаннi з iншымi ён быѓ старым. Ён заѓсёды таемна атрымлiваѓ асалоду ад вестэрнамi, i ѓ яго быѓ 7,65 мм. Маѓзер у пасавай кабуры часткова зрэзаны. Але ѓ яго быѓ рамень бяспекi, i аѓтамат быѓ уключаны. Мюлер распачаѓ самую хуткую спробу, але Нiк вырваѓ зброю ѓ яго з рукi, пакуль яно ѓсё яшчэ было накiравана на палубу. Ён штурхнуѓ Мюлера ѓ кучу.
  
  Самым цiкавым з сёмухi быѓ японскi марак. Ён нанёс удар левай рукой па горле Нiка, якi паклаѓ бы яго на дзесяць хвiлiн, калi б трапiѓ у яго кадык. Трымаючы пiсталет Мюлера ѓ правай руцэ, левым перадплеччам ён зрабiѓ нахiл, прыставiѓшы кулак да лба. Удар марака быѓ накiраваны ѓ паветра, i Нiк ткнуѓ яго локцем у горла.
  
  Скрозь слёзы, затуманiлi яго вочы, выраз твару марака выказваѓ здзiѓленне, якое змяняецца страхам. Ён не быѓ экспертам па чорным поясе, але ён ведаѓ прафесiяналiзм, калi бачыѓ гэта. Але - магчыма, выпадковасць! Якая ѓзнагарода, калi ён выпусцiць вялiкага белага чалавека. Ён упаѓ на парэнчы, зачапiѓся за iх рукамi, i яго ногi блiснулi перад Нiкам - адна ѓ пахвiну, другая ѓ жывот, як падвойныя ѓдар.
  
  Нiк адступiѓ у бок. Ён мог блакаваць паварот, але ён не хацеѓ сiнякоѓ, якiя маглi прычынiць яму гэтыя моцныя, мускулiстыя ногi. Ён злавiѓ нiжнюю шчыкалатку саѓком, зафiксаваѓ яе, прыѓзняѓ - павярнуѓ - шпурнуѓ матроса нязграбнай кучай да поручня. Нiк адступiѓ на адзiн крок, усё яшчэ трымаючы маѓзер у адной руцэ, прапусцiѓшы палец праз спускавы клямар.
  
  Матрос выпрастаѓся, адкiнуѓся на спiну, павiсшы на адной руцэ. Мюлер з цяжкасцю падняѓся на ногi. Нiк стукнуѓ яго па левай шчыкалатцы, i ён зноѓ павалiѓся. Ён сказаѓ мараку: "Спынi, цi я прыкончу цябе".
  
  Мужчына кiѓнуѓ. Нiк нахiлiѓся, зняѓ пасавы нож i выкiнуѓ яго за борт.
  
  "У каго ёсць ключ ад кайданкоѓ хлопчыка?"
  
  Матрос ахнуѓ, паглядзеѓ на Мюлера i нiчога не сказаѓ. Мюлер зноѓ выпрастаѓся, выглядаючы ашаломленым. "Дай мне ключ ад кайданкоѓ", - сказаѓ Нiк.
  
  Мюлер завагаѓся, затым дастаѓ яго з кiшэнi. "Гэта табе не дапаможа, дурань. Мы..."
  
  "Сядзь i заткнiся, цi я зноѓ цябе ѓдару".
  
  Нiк адчынiѓ Амiра ад агароджы i даѓ яму ключ, каб ён мог вызвалiць iншае запясце. "Дзякуй..."
  
  "Слухай свайго бацьку", - сказаѓ Нiк, спыняючы яго.
  
  Сiау выкрыкваѓ загады, пагрозы i, верагодна, лаянкi на трох цi чатырох мовах. Крэйсер адышоѓ ад катэра прыкладна на пятнаццаць футаѓ. Нiк пацягнуѓся праз борт, зацягнуѓ Найфа на борт i зняѓ з яго зброю, нiбы аскубваѓ кураня. Найф схапiѓся за маѓзэр, а Нiк другой рукой ударыѓ яго па галаве. Умераны ѓдар, але ён павалiѓ Найфа да ног японскага марака.
  
  "Гэй, - крыкнуѓ Нiк Сiау. "Гэй..." - прамармытала Сiау, замоѓкшы. "Хiба ты не хочаш вярнуць свайго сына? Вось ён".
  
  "Ты памрэш за гэта!" - крыкнула Сiау па-ангельску. "Нiхто не прасiѓ
  
  Гэта ваша праклятае ѓмяшанне! "Ён выкрыкваѓ каманды на iнданезiйскай мове двум мужчынам з iм, якiя знаходзяцца на лаве падсудных.
  
  - сказаѓ Нiк Амiру. "Вы хочаце вярнуцца да Юды?"
  
  "Я памру першым. Адыдзi ад мяне. Ён кажа Абдулу Нона страляць у цябе. У iх ёсць вiнтоѓкi , i яны добрыя стрэлкi".
  
  Хударлявы юнак свядома перамяшчаѓся памiж Нiкам i прыбярэжнымi пабудовамi. Ён паклiкаѓ свайго бацьку. "Я не вярнуся. Не страляйце".
  
  Сiаѓ выглядаѓ так, быццам мог падарвацца, як паветраны шар, напоѓнены вадародам, паднесены да полымя. Але ён маѓчаѓ.
  
  "Хто ты?" - спытаѓ Амiр.
  
  "Яны кажуць, што я амерыканскi агент. У любым выпадку - я хачу вам дапамагчы. Мы можам узяць карабель i вызвалiць астатнiх. Твой бацька i iншыя сем'i не згодны. Што вы скажаце?"
  
  "Я кажу, бой". Твар Амiра ѓспыхнуѓ, затым пацьмянела, калi ён дадаѓ: "Але iх будзе цяжка пераканаць".
  
  Найф i марак паѓзлi проста. "Прымацуеце кайданкi адзiн да аднаго", - сказаѓ Нiк. Няхай хлопчык адчуе перамогу. Амiр апранаѓ кайданы на мужчын, як быццам яму гэта падабалася.
  
  "Адпусцiце iх", - крыкнуѓ Сiау.
  
  "Мы павiнны змагацца", - адказаѓ Амiр. "Я не вярнуся. Вы не разумееце гэтых людзей. Яны ѓсё роѓна заб'юць нас. Вы не можаце iх купiць". Ён перайшоѓ на iнданезiйскую i пачаѓ спрачацца са сваiм бацькам. Нiк вырашыѓ, што гэта павiнен быць аргумент - са ѓсiмi гэтымi жэстамi i выбухнымi гукамi.
  
  Праз некаторы час Амiр павярнуѓся да Нiку. "Я думаю, што ён крыху перакананы. Ён збiраецца пагаварыць са сваiм гуру".
  
  "Яго што?"
  
  "Яго дарадца. Яго... Я не ведаю гэтага слова па-ангельску. Можна сказаць" дарадца па рэлiгii ", але гэта больш падобна на..."
  
  "Яго псiхiятр?" Нiк вымавiѓ гэтае слова збольшага як жарт з агiдай.
  
  "Так, у нейкiм сэнсе! Чалавек, якi кiруе сваiм жыццём".
  
  "Аб брат." Нiк праверыѓ маѓзер i засунуѓ яго за пояс. "Добра, паганiце гэтых рабят наперад, а я занясу гэтую ванну на бераг".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Ганс размаѓляѓ з Нiкам, пакуль ён прымаѓ душ i апранаѓся. Спяшацца не было куды - Сяув прызначыѓ сустрэчу праз тры гадзiны. Мюлер, Найф i марак былi вывезены людзьмi Шыяу, i Нiк палiчыѓ разумным не пратэставаць.
  
  "Мы патрапiлi ѓ гняздо шэршняй", - сказаѓ Ханс. "Я думаѓ, што Амiр зможа пераканаць свайго бацьку. Вяртанне любiмага патомства. Ён сапраѓды любiць хлопчыка, але ѓсё яшчэ думае, што можа весцi справы з Юдай. Я думаю, што ён тэлефанаваѓ некаторым iншым сем'ям, i яны згаджаюцца".
  
  Нiк быѓ прывязаны да Х'юга. Не хацеѓ бы Найф дадаць гэты штылет у сваю калекцыю? Ён быѓ зроблены з лепшай сталi. "Падобна, што ѓсё iдзе ѓверх i ѓнiз, Ганс. Нават буйныя гульцы так доѓга схiлялi свае шыi, што аддалi б перавагу патураць, чым сутыкнуцца з сутыкненнем. Iм давядзецца хутка змянiцца, цi людзi дваццатага стагоддзя, такiя як Юда, перажоѓваць iх i выплёѓваць. На што падобны гэты гуру?"
  
  "Яго клiчуць Будук. Некаторыя з гэтых гуру - цудоѓныя людзi. Навукоѓцы. Тэолагi. Сапраѓдныя псiхолагi i гэтак далей. Яшчэ ёсць Будукi".
  
  "Ён злодзей?"
  
  "Ён палiтык".
  
  "Вы адказалi на маё пытанне".
  
  "Ён зрабiѓ гэта тут. Фiлосаф багатага чалавека з дадатковай iнтуiцыяй, якую ён чэрпае з духоѓнага свету. Вы ведаеце джаз. Я нiколi не давяраѓ яму, але я ведаю, што ён фальшывы, таму што маленькi Абу хаваѓ мне слова. Наш святы чалавек таемны свiнгер, калi ён выслiзгвае ѓ Джакарту ".
  
  "Цi магу я ѓбачыць яго?"
  
  "Я так думаю. Я спытаю".
  
  "Добра."
  
  Ганс вярнуѓся праз дзесяць хвiлiн. "Вядома. Я завяду цябе да яго. Сiау ѓсё яшчэ злуецца. Ён практычна плюнуѓ у мяне".
  
  Яны пайшлi па бясконцай звiлiстай сцежцы пад густымi дрэвамi да невялiкай акуратнай хаткi, якую займаѓ Будук. Большасць тубыльных дамоѓ збiлася ѓ кучу, але мудрэц вiдавочна меѓ патрэбу ѓ адзiноце. Ён сустрэѓ iх прысутнымi, скрыжаваѓшы ногi, на падушках у чыстым, бясплодным пакоi. Ганс прадставiѓ Нiка, i Будук абыякава кiѓнуѓ: "Я шмат чуѓ аб мiстэры Бардзе i гэтай праблеме".
  
  "Сiяу кажа, што яму патрэбен ваша рада", - прама сказаѓ Нiк. "Я мяркую, што ён супрацiѓляецца. Ён лiчыць, што можа весцi перамовы".
  
  "Гвалт нiколi не з'яѓляецца добрым рашэннем".
  
  "Лепш за ѓсё свет", - спакойна пагадзiѓся Нiк. "Але хiба вы назвалi б чалавека дурнем, калi б ён усё яшчэ сядзеѓ перад тыграм?"
  
  "Сядзець спакойна? Ты маеш на ѓвазе цярпенне. I тады багi могуць загадаць тыгру сысцi".
  
  "Што, калi мы пачуем гучнае галоднае вуркатанне з чэрава тыгра?"
  
  Будук нахмурыѓся. Нiк здагадваѓся, што яго клiентура рэдка з iм спрачаецца. Стары быѓ марудлiвым. Будук сказаѓ: "Я буду медытаваць i даваць свае прапановы".
  
  "Калi вы прапануеце нам праявiць адвагу, што мы павiнны змагацца, таму што мы пераможам, я буду вельмi ѓдзячны."
  
  "Я спадзяюся, што мая парада спадабаецца табе, а таксама Сiау i сiлам зямлi i неба".
  
  "Вай змагайся з дарадцам, - мякка сказаѓ Нiк, - i цябе будуць чакаць тры тысячы даляраѓ. У Джакарце або дзе заѓгодна, дзе заѓгодна. Золатам або любым iншым спосабам". Ён пачуѓ уздых Ганса. Справа была не ѓ суме - для такой аперацыi гэта была дробязь. Ганс падумаѓ, што ён занадта шчыры.
  
  Будук i вокам не мiргнуѓ. "Ваша шчодрасць дзiѓная. З такiмi грашыма я мог бы зрабiць шмат добрага".
  
  "Гэта ѓзгоднена?"
  
  "Толькi багi скажуць. Я адкажу на сходзе вельмi хутка".
  
  На зваротным шляху па сцежцы Ганс сказаѓ: "Добрая спроба. Вы мяне здзiвiлi. Але я думаю, што лепш зрабiць гэта адкрыта".
  
  "Ён не пайшоѓ".
  
  "Я думаю, ты маеш рацыю. Ён хоча нас павесiць".
  
  "Або ён працуе наѓпрост на Юду, альбо ѓ яго тут такая рэкет, што ён не жадае разгойдваць лодку. Ён як сем'i - яго пазваночнiк - кавалак мокрых макаронаѓ".
  
  "Вы не задумвалiся, чаму нас не ахоѓваюць?"
  
  "Я магу здагадацца."
  
  "Верна. Я чуѓ, як Сяув аддаваѓ загады".
  
  "Вы можаце запрасiць Талу да нас?"
  
  "Думаю, так. Убачымся ѓ пакоi праз некалькi хвiлiн".
  
  Гэта заняло больш за некалькi хвiлiн, але Нордэнбос вярнуѓся з Талой. Яна падышла прама да Нiку, узяла яго за руку i паглядзела яму ѓ вочы. "Я бачыѓ. Я схаваѓся ѓ хляве. Тое, як ты выратаваѓ Амiра, было цудоѓным".
  
  "Вы размаѓлялi з iм?"
  
  "Не. Яго бацька трымаѓ яго з сабой. Яны спрачалiся".
  
  "Амiр хоча супрацiѓляцца?"
  
  "Ну, ён гэта зрабiѓ. Але калi вы чулi Сяѓ..."
  
  "Вялiкi цiск?"
  
  "Паслушэнства - такая ѓ нас звычка".
  
  Нiк прыцягнуѓ яе да канапы. "Раскажы мне пра Будука. Я ѓпэѓнены, што ён супраць нас. Ён параiць Сiау адправiць Амiра назад з Мюлерам i астатнiмi".
  
  Тала апусцiла цёмныя вочы. "Я спадзяюся, што гэта будзе не горш".
  
  "Як гэта магло адбыцца?"
  
  "Ты збянтэжыѓ Сiау. Будук можа дазволiць яму пакараць цябе. Гэтая сустрэча - гэта будзе вялiкай падзеяй. Вы ведалi пра гэта? Паколькi ѓсе ведаюць, што вы зрабiлi, i гэта супярэчыла жаданням Сiау i Будука, ёсць... ну, пытанне асобы".
  
  "Божа мой! Цяпер гэта асоба".
  
  "Хутчэй за багi Будука. Iх твары i яго".
  
  Ганс усмiхнуѓся. "Рады, што мы не на востраве на поѓнач. Яны з'ядуць цябе там, Ал. Смажаным з лукам i соусамi".
  
  "Вельмi смешна."
  
  Ганс уздыхнуѓ. "Калi падумаць - не так ужо i смешна".
  
  Нiк спытаѓ Талу: "Сiау быѓ гатовы ѓстрымацца ад канчатковага меркаваннi аб супрацiве на працягу некалькiх дзён, пакуль я не схапiѓ Мюлера i астатнiх, затым ён вельмi знерваваѓся, нават нягледзячы на тое, што яго сын вярнуѓся. Чаму? Ён паварочваецца да Будука. Чаму? змякчэнне згодна з тым, што я магу зразумець я Чаму? бярэ. Чаму?
  
  "Людзi", - сумна сказала Тала.
  
  Адказ з аднаго слова збянтэжыѓ Нiка. Людзi? "Вядома - людзi. Але якiя куты? Гэтая ѓгода ператвараецца ѓ звычайнае павуцiнне чыннiкаѓ..."
  
  "Дазвольце мне паспрабаваць растлумачыць, мiстэр Бард", - мякка ѓмяшаѓся Ганс. "Нават з карысным iдыятызмам мас кiраѓнiкi павiнны быць асцярожныя. Яны вучацца выкарыстоѓваць уладу, але дагаджаюць эмоцыям i, перш за ѓсё, таму, што мы можам са смехам назваць грамадскай думкай. Вы са мной?"
  
  "Твая iронiя праяѓляецца", - адказаѓ Нiк. "Працягвай."
  
  "Калi шэсць рашучых людзей паѓстануць супраць Напалеона, Гiтлера, Сталiна або Франка - бах!"
  
  "Пуф?"
  
  "Калi ѓ iх ёсць сапраѓдная рашучасць. Усадзiць кулю цi нож у дэспата, не лiчачыся з уласнай смерцю".
  
  "Добра. Я куплюся на гэта".
  
  "Але гэтыя падступныя тыпы не толькi перашкаджаюць паѓтузiну прыняць рашэнне - яны кантралююць сотнi тысяч - мiльёны! Вы не можаце зрабiць гэта з пiсталетам на сцягне. Але гэта зроблена!
  
  "Вядома. Хоць спатрэбiцца некалькi месяцаѓ цi гадоѓ, каб пракласцi сабе шлях да вялiкай шышкi".
  
  "Што гэта, калi вы сапраѓды настроены? Але лiдэры павiнны трымаць iх у такiм замяшаннi, што яны нiколi не развiваюць такую мэту. Як гэта дасягаецца? Кантралюючы масу людзей. Нiколi не дазваляйце iм думаць. Такiм чынам, на вашы пытаннi Ракiце. давайце застанемся, каб згладзiць куты. Паглядзiм, Паглядзiм, паглядзiм. уступiлi ѓ бой перад некалькiмi дзясяткамi яго людзей, i чуткi пра гэта ѓжо на ягоным маленькiм эга. Да цяперашняга часу вы вярнулi яго сына.
  
  У iх ёсць простыя прынцыпы. Амiр мякчэе? Я магу ѓявiць, што яго бацька кажа яму аб сваiм абавязку перад дынастыяй. Будук? Ён бы ѓзяѓ усё, што не распаленае, калi б у яго не было прыхваткi цi пальчатак. Ён бы папрасiѓ у вас больш за тры тысячы, i я мяркую, атрымаѓ бы гэта, але ён ведае - iнтуiтыѓна цi практычна, як i Сiау, - у iх ёсць людзi, каб зрабiць уражанне ".
  
  Нiк пацёр галаву. "Можа быць, ты зразумееш гэта, Тала. Ён мае рацыю?"
  
  Яе мяккiя вусны прыцiснулiся да яго шчакi, нiбы ёй было шкада яго тупасць. "Так. Калi вы ѓбачыце тысячы людзей, якiя сабралiся ѓ храме, вы зразумееце".
  
  "Якi храм?"
  
  "Дзе адбудзецца сустрэча з Будукам i iншымi, i ён унясе свае прапановы".
  
  Ганс весела дадаѓ: "Гэта вельмi стары будынак. Пышнае. Сто гадоѓ таму там былi чалавечыя барбекю. I выпрабаваннi баявымi дзеяннямi. Людзi не так дурныя ѓ некаторых рэчах. Яны збiралi свае войскi i хай два чэмпiёны пазмагаюцца з iм. Як у Мiжземнамор'е. Давiд i Галiяф. Гэта было самае папулярнае раз. крывёй... "
  
  "Праблемы з праблемамi i ѓсё такое?"
  
  "Так. У вялiкiх гузоѓ усё было так, каб кiнуць выклiк толькi iх прафесiйным забойцам. Праз некаторы час грамадзяне навучылiся трымаць мову за зубамi. Вялiкi чэмпiён Саадзi ѓ мiнулым стагоддзi забiѓ 92 чалавекi ѓ iндывiдуальным баi".
  
  Тала заззяла. "Ён быѓ непераможным".
  
  "Як ён памёр?"
  
  "На яго наступiѓ слон. Яму было ѓсяго сорак".
  
  "Я б сказаѓ, што слон непераможны", - змрочна сказаѓ Нiк. "Чаму яны не раззброiлi нас, Ганс?"
  
  "Убачыш - у храме".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Амiр i трое ѓзброеных мужчын прыбылi ѓ пакой Нiка, "каб паказаць iм дарогу".
  
  Спадчыннiк Лапонусiса прынёс прабачэннi. "Дзякуй за тое, што вы для мяне зрабiлi. Спадзяюся, усё - атрымлiваецца".
  
  Нiк прама сказаѓ: "Падобна, ты пазбавiѓся часткi дужання".
  
  Амiр пачырванеѓ i павярнуѓся да Талi. "Вы не павiнны заставацца сам-насам з гэтымi незнаёмцамi".
  
  "Я буду сам-насам з тым, з кiм захачу".
  
  "Табе патрэбна iн'екцыя, хлопчык", - сказаѓ Нiк. "Паловы кiшак i паловы мозгу".
  
  Амiру спатрэбiлася iмгненне, каб зразумець. Яго рука пацягнулася да вялiкага пацука на поясе. Нiк сказаѓ: "Забудзься пра гэта. Твой бацька хоча бачыць нас". Ён выйшаѓ за дзверы, пакiнуѓшы Амiра чырвоным i лютым.
  
  Яны прайшлi амаль мiлю па звiлiстых сцяжынках, абмiнуѓшы прасторную тэрыторыю Будука, на падобную на луг раѓнiну, утоеную гiганцкiмi дрэвамi, якiя вылучалi залiты сонцам будынак у цэнтры. Гэта быѓ гiганцкi надзвычайны гiбрыд архiтэктуры i скульптуры. Сумесь шматвяковых пераплеценых рэлiгiй. Дамiнантнай структурай была двухпавярховая фiгура ѓ форме Буды з залатой шапкай.
  
  "Гэта сапраѓднае золата?" - спытаѓ Нiк.
  
  "Так", - адказала Тала. "Унутры шмат каштоѓнасцяѓ. Святыя ахоѓваюць iх дзень i ноч".
  
  "Я не збiраѓся iх красцi, - сказаѓ Нiк.
  
  Перад статуяй знаходзiлася шырокая сталая назiральная пляцоѓка, занятая зараз мноствам мужчын, а на раѓнiне перад iмi была суцэльная маса людзей. Нiк паспрабаваѓ адгадаць - восем тысяч дзевяць? I яшчэ больш льецца з краю поля, як стужкi мурашак з лясоѓ. Па баках назiральнай пляцоѓкi стаялi ѓзброеныя людзi, i некаторыя з iх здавалiся згрупаванымi, як калi б яны былi спецыяльнымi клубамi, аркестрамi цi танцавальнымi калектывамi. "Яны намалявалi ѓсё гэта за тры гадзiны?" - Спытаѓ ён Талу.
  
  "Так."
  
  "Вау. Ракiты, што б нi здарылася, заставайся побач са мной, каб перакладаць i казаць для мяне. I не бойся казаць гучна".
  
  Яна сцiснула яго руку. "Я дапамагу, калi змагу".
  
  Голас прагрымеѓ па гучнай сувязi. "Мiстэр Нордэнбос - мiстэр Бард, калi ласка, далучайцеся да нас на святых прыступках".
  
  Для iх былi пакiнуты простыя драѓляныя сядзеннi. Мюлер, Найф i японскi марак сядзелi за некалькi ярдаѓ ад iх. Ахоѓнiкаѓ было шмат, i яны выглядалi крутымi.
  
  Сяѓб i Будук па чарзе стаялi ля мiкрафона. Тала растлумачыла - яе тон усё больш i больш прыгнечаны: "Сяу кажа, што вы здрадзiлi яго гасцiннасць i разбурылi яго планы. Амiр быѓ свайго роду бiзнэс-закладнiкам у праекце, якi прыносiць карысць усiм".
  
  "З яго атрымаѓся б выдатная ахвяра", - прагыркаѓ Нiк.
  
  "Будук кажа, што Мюлер i iншыя павiнны быць вызваленыя з прабачэннямi". Яна ахнула, калi Будук працягваѓ грымець. "I..."
  
  "Што?"
  
  "Вы i Нордэнбос павiнны быць адпраѓленыя з iмi. У якасцi платы за нашу няветлiвасць".
  
  Сiау замянiѓ Будука ля мiкрафона. Нiк устаѓ, узяѓ Талу за руку i накiраваѓся да Сiау. Прымусова - таму што да таго часу, як ён накрыѓ дваццаць футаѓ, два ахоѓнiкi ѓжо вiселi
  
  у яго руках. Нiк зайшоѓ у сваю невялiкую краму iнданэзiйскай мовы i загарлапанiѓ: "Бунг Лапонусiяс - я жадаю пагаварыць аб вашым сыне, Амiры. Аб кайданках. Аб яго адвагi".
  
  Сiау злосна махнуѓ стражнiкам. Яны тузанулi. Нiк павярнуѓ рукi да iх вялiкiм пальцам i лёгка разарваѓ iх хватку. Яны зноѓ схапiлi. Ён зрабiѓ гэта зноѓ. Роѓ натоѓпу быѓ узрушаючым. Ён накрыѓ iх, як першы вецер урагану.
  
  "Я кажу аб адвагi", - крыкнуѓ Нiк. "У Амiра ёсць мужнасць!"
  
  Натоѓп захоплена закрычаѓ. Больш! Хваляванне! Што-небудзь! Няхай гаворыць Амерыканец. Або забiць яго. Але не будзем вяртацца да працы. Пастукаць па каѓчукавых дрэвах не падобна на цяжкую працу, але гэта так.
  
  Нiк схапiѓ мiкрафон i закрычаѓ: "Амiр адважны! Я магу вам усё распавесцi!"
  
  Гэта было нешта накшталт гэтага! Натоѓп крычаѓ i роѓ, як i ѓвесь натоѓп, калi вы спрабавалi падкалоць iх эмоцыi. Сяу жэстам адсунуѓ ахоѓнiкаѓ. Нiк падняѓ абедзве рукi над галавой, як быццам ведаѓ, што можа казаць. Какафанiя сцiхла праз хвiлiну.
  
  Сяув сказаѓ па-ангельску: "Ты сказаѓ гэта. А зараз сядзь, калi ласка". Ён хацеѓ бы, каб Нiка пацягнулi, але амерыканец прыцягнуѓ увагу натоѓпу. Гэта магло iмгненна ператварыцца ѓ спачуванне. Сяу ѓсё жыццё спраѓляѓся з натоѓпам. Пачакайце...
  
  "Калi ласка, iдзi сюды", - паклiкаѓ Нiк i памахаѓ Амiру.
  
  Юнак далучыѓся да Нiку i Тале, выглядаючы збянтэжанымi. Спачатку гэты Аль-Бард абразiѓ яго, зараз ён хвалiѓ яго перад людзьмi. Гром ухвалы быѓ прыемны.
  
  Нiк сказаѓ Талi: "А зараз перавядзi гэта гучна i ясна..."
  
  "Чалавек Мюлер абразiѓ Амiра. Няхай Амiр верне сабе гонар..."
  
  Тала пракрычала словы ѓ мiкрафон.
  
  Нiк працягнуѓ, i дзяѓчына паѓтарыла яму: "Мюлер стары ... але з iм яго чэмпiён ... чалавек з нажамi ... Амiр патрабуе выпрабаваннi ..."
  
  Амiр прашаптаѓ: "Я не магу патрабаваць выпрабаваннi. Толькi чэмпiёны ваююць за..."
  
  Нiк сказаѓ: "А паколькi Амiр не можа ваяваць... Я прапаную сябе як яго абаронца! Хай Амiр верне сабе свой гонар... давайце ѓсё вернем сабе наш гонар".
  
  Натоѓп мала клапацiѓся аб гонары, а больш аб вiдовiшчах i хваляваннi. Iх выццё было гучней, чым раней.
  
  Сяу ведаѓ, калi яго бiлi бiзуном, але ён выглядаѓ самазадаволеным, калi сказаѓ Нiку: "Ты зрабiѓ гэта неабходным. Добра. Здымай вопратку".
  
  Тала цягнула Нiка за руку. Ён павярнуѓся, здзiѓлены, выявiѓшы, што яна плача. "Не... не", - усклiкнула яна. "Прэтэндэнт змагаецца без зброi. Ён заб'е цябе".
  
  Нiк праглынуѓ. "Вось чаму чэмпiён кiраѓнiка заѓсёды перамагаѓ". Яго захапленне Саадзi ѓпала да нуля. Гэтыя дзевяноста два былi ахвярамi, а не сапернiкамi.
  
  Амiр сказаѓ: "Я не разумею вас, мiстэр Бард, але я не думаю, што хачу бачыць вас забiтым. Можа, я змагу даць вам шанец збегчы за гэтым".
  
  Нiк убачыѓ якiя смяюцца Мюлера, Найфа i японскага марака. Найф шматзначна ѓзмахнуѓ сваiм самым вялiкiм нажом i заскакаѓ у скачку. Крыкi натоѓпу скалыналi трыбуны. Нiк успомнiѓ карцiну рымскага раба, якога ён бачыѓ, якi змагаецца з цалкам узброеным салдатам з дубiнкай. Ён пашкадаваѓ няѓдачнiка. У беднага раба не было выбару - ён атрымаѓ свой заробак i пакляѓся выконваць свой абавязак.
  
  Ён сцягнуѓ кашулю, i крыкi дасягнулi крэшчэнда, з-за чаго вушы не вытрымалi. "Не, Амiр. Мы паспрабуем шчасця".
  
  "Вы, верагодна, памраце".
  
  "Заѓсёды ёсць шанц на перамогу".
  
  "Глядзiце." Амiр паказаѓ на саракафутавы квадрат, якi хутка расчышчалi перад храмам. "Гэта баявы квадрат. Ён не выкарыстоѓваѓся ѓжо дваццаць гадоѓ. Ён будзе ачышчаны i ачышчаны. У вас няма шанцаѓ выкарыстоѓваць такi трук, як кiдаць бруд яму ѓ вочы. Калi вы выскачыць з квадрата, каб схапiць зброю, ахоѓнiкi маюць права забiць вас ".
  
  Нiк уздыхнуѓ i зняѓ чаравiкi. "А зараз скажы гэта мне".
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 7
  
  
  
  
  
  Сяу зрабiѓ яшчэ адну спробу дабiцца выканання рашэння Будука без спаборнiцтва, але яго асцярожныя загады патанулi ѓ грукаце. Натоѓп закрычаѓ, калi Нiк зняѓ Вiльгельмiну i Х'юга i аддаѓ iх Хансу. Яны зноѓ зараѓлi, калi Найф хутка распрануѓся i саскочыѓ на арэну, несучы свой вялiкi нож. Ён выглядаѓ жылiстым, мускулiстым i насцярожаным.
  
  "Думаеш, ты справiшся з iм?" - спытаѓ Ганс.
  
  "Я рабiѓ гэта датуль, пакуль не пачуѓ аб правiле, паводле якога зброю выкарыстоѓваюць толькi выпрабаваныя. Што за махлярства, якое загадай старыя кiраѓнiкi..."
  
  "Калi ён дабярэцца да цябе, я ѓсаджу ѓ яго кулю цi нейкiм чынам перадам твой" Люгер ", але я не думаю, што мы пражывем доѓга. Прама на гэтым полi ѓ Сяу некалькi сотняѓ салдат".
  
  "Калi ён дабярэцца да мяне, ты не паспееш прымусiць яго зрабiць мне шмат дабра".
  
  Нiк глыбока ѓздыхнуѓ. Тала моцна трымала яго за руку ѓ нервовым напружаннi.
  
  Нiк ведаѓ аб мясцовых звычаях больш, чым распавядав, - яго чытанне i даследаваннi былi стараннымi. Звычаi ѓяѓлялi сабой сумесь перажыткаѓ анiмiзму, будызму i мусульманства. Але гэта быѓ момант iсцiны, якi ён не мог прыдумаць, акрамя як ударыць Найф, а гэта будзе няпроста. Сiстэма была прыстасавана для абароны дома.
  
  Натоѓп стаѓ нецярплiвым. Яны забурчалi, а затым зноѓ весела зараѓлi, калi Нiк асцярожна спусцiѓся па шырокiх прыступках, яго мускулы дрыжалi ад загару. Ён усмiхнуѓся i падняѓ руку, як фаварыт, якi выходзiць на рынг.
  
  Сяу, Будук, Амiр i паѓтузiна ѓзброеных людзей, якiя, здавалася, былi афiцэрамi сiл Сяу, паднялiся на нiзкую платформу, якая выходзiла на расчышчаную прадаѓгаватую пляцоѓку, на якой стаяла Найф. Нiк на iмгненне асцярожна пастаяѓ звонку. Ён не хацеѓ пераступаць праз нiзкi драѓляны абадок - як бар'ер на поле для гульнi ѓ пола - i, магчыма, даць Найф шанец нанесцi ѓдар. Мажны мужчына ѓ зялёных штанах i кашулi, у цюрбане i з пазалочанай булавой выйшаѓ з храма, пакланiѓся Сяу i выйшаѓ на рынг. "Суддзя", - падумаѓ Нiк i рушыѓ услед за iм.
  
  Дародны мужчына памахаѓ Найфу ѓ бок ад сябе, Нiка - у iншую, затым замахаѓ рукамi i адступiѓ назад - далёка назад. Яго сэнс быѓ беспамылковым. Першы раунд.
  
  Нiк балансаваѓ на падушачках ног, яго рукi былi расчынены i разведзены, пальцы разам, вялiкiя пальцы рук вонкi. Гэта было яно. Больш нiякiх думак, апроч таго, што было перад iм. Канцэнтрацыя. Закон. Рэакцыя.
  
  Найф быѓ за пятнаццаць футаѓ ад яго. Цвёрды, гнуткi мiнданааец выглядаѓ прыдатным - магчыма, не такiм, як ён сам, але яго нож быѓ выдатным козырам. Да здзiѓлення Нiка, Найф усмiхнулася - белазубая грымаса чыстага зла i жорсткасцi - затым павярнула рукоять нажа Боѓi ѓ руцэ i iмгненнем пазней сутыкнулася з Нiкам з яшчэ адным кiнжалам меншага памеру ѓ левай руцэ!
  
  Нiк не зiрнуѓ на моцнага рэферы. Ён не адцягваѓся ад супернiка. Яны не збiралiся фiксаваць тут якiя-небудзь фалы. Нiфа прысеѓ i хутка пайшла наперад... i такiм чынам пачалося адно з самых дзiѓных, самых захапляльных i дзiѓных спаборнiцтваѓ, якiя калi-небудзь адбывалiся на старажытнай арэне.
  
  Доѓгi час Нiк канцэнтраваѓся толькi на ѓхiленнi ад гэтых смяротных клiнкоѓ i хутка якi рухаецца чалавека, якi iмi валодаѓ. Найф кiнуѓся на яго - Нiк кiнуѓся назад, налева мiма карацейшага ляза. Найф ухмыльнуѓся сваёй дэманiчнай грымасай i зноѓ кiнуѓся ѓ атаку. Нiк зрабiѓ iлжывы выпад налева i адскочыѓ направа.
  
  Найф злосна ѓсмiхнуѓся i плаѓна павярнуѓся, iдучы за сваёй здабычай. Хай вялiкi чалавек пагуляе няшмат - гэта дадасць весялосцi. Ён пашырыѓ свае клiнкi i прасунуѓся павольней. Нiк ухiлiѓся ад невялiкага ляза з запасам цалi. Ён ведаѓ, што ѓ наступны раз Найф дапусцiць гэтыя дзюймы дадатковым выпадам.
  
  Нiк мiнуѓ удвая больш зямлi, якую выкарыстаѓ яго супернiк, скарыстаѓшыся поѓнымi сарака футамi, але пераканаѓшыся, што ѓ яго ёсць прынамсi пятнаццаць цi каля таго футаѓ для манеѓру. Найф кiнуѓся ѓ атаку. Нiк адступiѓ назад, рушыѓ направа, i на гэты раз з вокамгненным ударам у канцы выпаду рукой, як фехтавальшчык без ляза, адкiнуѓ руку Найфа ѓ бок i скокнуѓ на паляну.
  
  Спачатку натоѓпу гэта падабалася, яны вiталi кожны напад i абарончы рух шквалам крыкаѓ, апладысментаѓ i воклiчаѓ. Затым, калi Нiк працягваѓ адыходзiць i ѓхiляцца, яны сталi крыважэрнымi ад уласнага хвалявання, i iх апладысменты былi для Найф. Нiк не мог iх зразумець, але тон быѓ вiдавочны - выражыце яму кiшкi!
  
  Нiк выкарыстаѓ яшчэ адзiн зваротны ѓдар, каб адцягнуць правую руку Найфа, i калi ён дабраѓся да iншага канца рынга, ён павярнуѓся, усмiхнуѓся Найфу i махнуѓ рукой натоѓпу. Гэта iм спадабалася. Роѓ зноѓ прагучаѓ як апладысменты, але ненадоѓга.
  
  Сонца было гарачым. На Нiка залiѓ пот, але ён з задавальненнем выявiѓ, што не дыхае цяжка. З Найфа капаѓ пот, i ён пачаѓ пыхкаць. На iм адбiѓся выпiты шнапс. Ён зрабiѓ паѓзу i перавярнуѓ маленькi нож у захоп для кiдка. Натоѓп закрычаѓ ад захаплення. Яны не спынiлiся, калi Найф кiнуѓ клiнок назад у баявую хватку, падняѓся i зрабiѓ колючы рух, як бы кажучы: "Ты думаеш, я вар'ят? Я цябе зарэжу."
  
  Ён кiнуѓся. Нiк упаѓ, парыраваѓ i выслiзнуѓ пад вялiкiм клiнком, якi парэзаѓ яго бiцэпс i пралiѓ кроѓ. Жанчына радасна ѓскрыкнула.
  
  Найф iшоѓ за iм павольна, як баксёр, якi заганяе свайго супернiка ѓ кут. Ён адпавядаѓ фiнтам Нiка. Налева, направа, налева. Нiк мiльгануѓ наперад, ненадоѓга схапiѓся за правае запясце, ухiлiѓшыся ад вялiкага ляза на долю цалi, разгарнуѓ Найфа i скокнуѓ мiма яго, перш чым ён паспеѓ павярнуць меншы нож. Ён ведаѓ, што ён прайшоѓ мiма яго нырак менш, чым на шарыкавую ручку. Найф ледзь не звалiѓся, злавiѓ сябе i ѓ гневе кiнуѓся за сваёй ахвярай. Нiк адскочыѓ у бок i нанёс удар пад маленькае лязо.
  
  Гэта зачапiла Найф вышэй калена, але не пашкодзiла, калi Нiк перавярнуѓся ѓ бакавым сальта i адскочыѓ.
  
  Цяпер мiнданааанец быѓ заняты справай. Хватка гэтага "валета са скрынкi" аказалася куды большай, чым ён мог сабе ѓявiць. Ён асцярожна пераследваѓ Нiка i ѓ наступным выпадзе, ухiлiѓшыся, прарэзаѓ глыбокую разору на сцягне Нiка. Нiк нiчога не адчуѓ - гэта будзе пазней.
  
  Ён падумаѓ, што Найф крыху запавольваецца. Вядома, ён дыхаѓ нашмат цяжэй. Нетутэйша час. Найф увайшоѓ плаѓна, з даволi шырокiмi лёзамi, маючы намер загнаць ворага ѓ кут. Нiк дазволiѓ яму абаперцiся на зямлю, адступаючы да кута маленькiмi скачкамi. Найф ведаѓ момант захаплення, калi ён думаѓ, што Нiк не зможа сысцi ад яго гэтым разам - а затым Нiк скокнуѓ прама на яго, парыруючы абедзве рукi Найфа хуткiмi ѓдарамi рук, якiя ператварылiся ѓ дзiды дзюдо з цвёрдымi пальцамi.
  
  Найф расчынiѓ рукi i вярнуѓся з штуршкамi, якiя павiнны былi пасадзiць яго здабычу на абодва ляза. Нiк прайшоѓ пад правую руку i слiзгануѓ па ёй сваёй левай рукой, на гэты раз не сыходзячы, а падышоѓ ззаду Найфа, пхнуѓшы левую руку ѓверх i за шыю Найфа, iдучы за ёй правай рукой з iншага боку, каб ужыць старамодны паѓнэльсан!
  
  Байцы павалiлiся на зямлю, Найф тварам да твару ѓпаѓ на цвёрдую зямлю, Нiк быѓ на яго спiне. Рукi Найфа былi падняты ѓгору, але ляза ён трымаѓ моцна. Нiк усё сваё жыццё трэнiраваѓся ѓ асабiстым баi, i ён шмат разоѓ праходзiѓ праз гэты кiдок i ѓтрыманне. Праз чатыры цi пяць секунд Найф выявiць, што яму варта нанесцi ѓдар па супернiку, скруцiѓшы рукi ѓнiз.
  
  Нiк з усiх сiл ужыѓ удушэнне. Калi вам павязе, вы можаце вывесцi са строю або прыкончыць свайго мужчыну такiм чынам. Яго хватка саслiзнула, счэпленыя рукi слiзганулi ѓверх па алеiстай бычынай шыi Найфа. Змазка! Нiк адчуѓ гэта i панюхаѓ. Вось што зрабiѓ Будук, калi даѓ Нiфу сваё кароткае блаславенне!
  
  Найф кiдаѓся пад iм, скручвалася, рука з нажом папаѓзла назад па зямлi. Нiк вызвалiѓ рукi i нанёс удар кулаком па шыi Найфа, калi ён адскочыѓ, ледзь пазбягаючы зiхатлiвай сталi, блiснула ѓ iм, як iкол змеi.
  
  Падскочыѓшы i прыгнуѓшыся, Нiк уважлiва паглядзеѓ на супернiка. Удар у шыю нанёс некаторую шкоду. Найф страцiѓ большую частку свайго дыхання. Ён крыху пахiснуѓся, пыхкаючы.
  
  Нiк зрабiѓ глыбокi ѓдых i ѓмацаваѓ мышцы, настроiѓ свае рэфлексы. Ён успомнiѓ "артадаксальную" абарону Макферсана ад трэнiраванага чалавека з нажом - "удар маланкi па яечка або бег". У кiраѓнiцтве Макферсана нават не згадвалася, што рабiць з двума нажамi!
  
  Найф ступiѓ наперад, зараз асцярожна пераследуючы Нiка, трымаючы клiнкi шырэй i нiжэй. Нiк адступiѓ, адступiѓ налева, ухiлiѓся направа, а затым скокнуѓ наперад, выкарыстоѓваючы парыраванне рук, каб адхiлiць карацейшае лязо ѓ бок, калi яно ѓзнялася ѓгару ѓ яго пахвiну. Найф паспрабаваѓ стрымаць яго ѓдар, але перш, чым яго рука спынiлася, Нiк зрабiѓ адзiн крок наперад, разгарнуѓся побач з iншым i скрыжаваѓ выцягнутую руку з V сваёй рукi пад локцем Найфа i далонню на верхавiне Найфа. запясце. Рука пстрыкнула з храбусценнем.
  
  Нават калi Найф закрычаѓ, вострыя вочы Нiка ѓбачылi, як вялiкi клiнок павярнуѓся да яго, наблiжаючыся да Найфа. Ён усё гэта бачыѓ гэтак жа ясна, як у запаволеным кiно. Сталь была нiзкай, вастрыё i пранiкала прама пад яго пупок. Немагчыма было заблакаваць яго, яго рукi толькi завяршалi пстрычка локцем Найфа. Было толькi...
  
  Усё гэта заняло долю секунды. Чалавек без вокамгненных рэфлексаѓ, чалавек, якi не ставiѓся сур'ёзна да сваiх трэнiровак i прыкладаѓ сумленныя намаганнi, каб заставацца ѓ форме, памёр бы прама тут, з разрэзам уласнага кiшачнiка i жывата.
  
  Нiк павярнуѓся налева, знёсшы руку Найф, як калi б вы гэта зрабiлi пры традыцыйным падзеннi i блакаваннi. Ён скрыжаваѓ сваю правую нагу наперад у скачку, скручваннi, павароце, падзеннi - лязо Найфа зачапiла кончык яго сцегнавой косткi, жорстка разарвала плоць i нанесла доѓгi павярхоѓны разрэз у ягадзiцы Нiка, калi ён нырнуѓ на зямлю, несучы Найфа з iм.
  
  Нiк не адчуваѓ болi. Вы не адчуваеце яе неадкладна; Прырода дае вам час для барацьбы. Ён ударыѓ нагой па спiне Найф i прыцiснуѓ здаровую руку минданаоца замкам ногi. Яны ляжалi на зямлi, Найф на дне, Нiк на яго спiне, скоѓваючы рукi замкам "змяя ѓ носе". Нiф усё яшчэ трымаѓ свой клiнок у здаровай руцэ, але ён быѓ часова бескарысны. У Нiка была адна свабодная рука, але ён быѓ не ѓ стане задушыць свайго чалавека, выкалоць яму вочы або схапiць яго за яечкi. Гэта было супрацьстаянне - як толькi Нiк прыслабiѓ хватку, ён мог чакаць удару.
  
  Прыйшоѓ час для П'ера. Вольнай рукой Нiк памацаѓ свае крывацечныя крупы, прыкiнуѓся болем i застагнаѓ. З натоѓпу пачуѓся ѓздых апазнання крывi, стогны спачування i некалькi насмешлiвых крыкаѓ. Нiк хутка ѓзяѓ а
  
  маленькi шарык з патаемнай шчылiны ѓ шортах, намацаѓ малюсенькi рычаг вялiкiм пальцам. Ён скрывiѓся i курчыѓся, як тэлевiзiйны рэстлер, скажаючы рысы асобы, каб выказаць жудасны боль.
  
  Найф вельмi дапамог у гэтай справе. Спрабуючы вызвалiцца, ён iрвануѓ iх па зямлi, як нейкi гратэскавы курчыѓся васьмiканцовы краб. Нiк прыцiснуѓ Найфа як мог, паднёс руку да носа аматара нажоѓ i выпусцiѓ смяротны змесцiва П'ера, прыкiнуѓшыся, што намацвае горла гэтага чалавека.
  
  На адкрытым паветры пар П'ера, якi iмклiва пашыраецца, хутка рассейваѓся. Гэта была перш за ѓсё пакаёвая зброя. Але яго пары былi смяротнымi, i для Найфа, цяжка дыхаючы - яго твар быѓ у некалькiх цалях ад невялiкай авальнай крынiцы року, схаванай у далонi Нiка, - выйсця не было.
  
  Нiк нiколi не трымаѓ у руках адну з ахвяр П'ера, калi падзейнiчаѓ газ, i нiколi больш не хацеѓ. Быѓ момант застылай бяздзейнасцi, i вы думалi, што прыйшла смерць. Затым Прырода выказала пратэст супраць забойства арганiзма, на развiццё якога яна патрацiла мiльярды гадоѓ, мышцы напружылiся, i пачалася апошняя барацьба за выжыванне. Найф - цi цела Найфа - спрабавала вырвацца з большай сiлай, чым той чалавек выкарыстоѓваѓ, калi кантраляваѓ свае пачуццi. Ён ледзь не скiнуѓ Нiка. Жахлiвы ванiтны крык вырваѓся з яго горла, i натоѓп завыѓ разам з iм. Яны думалi, што гэта баявы клiч.
  
  Шмат iмгненняѓ праз, калi Нiк павольна i асцярожна ѓстаѓ, ногi Найфа сутаргава тузанулiся, хоць яго вочы былi шырока раскрыты i глядзелi. Цела Нiка былi залiтыя крывёй i брудам. Нiк сур'ёзна падняѓ абедзве рукi да неба, нахiлiѓся i дакрануѓся да зямлi, асцярожным i паважлiвым рухам перавярнуѓ Найфа i зачынiѓ вочы. Ён узяѓ згустак крывi са сваёй ягадзiцы i крануѓ якi ѓпаѓ супернiка па лбе, сэрцу i жывату. Ён саскроб зямлю, размазаѓ яшчэ больш крывi i сунуѓ бруд у абвiслы рот Найф, прапiхваючы адпрацаваную гранулу яму ѓ горла пальцам.
  
  Натоѓп гэта любiѓ. Iх прымiтыѓныя эмоцыi выяѓлялiся ѓ воклiчах ухвалы, ад якога дрыжалi высокiя дрэвы. Шануй ворага!
  
  Нiк устаѓ, зноѓ шырока раскiнуѓшы рукi, калi ён паглядзеѓ на неба i вымавiѓ "Dominus vobiscum". Ён паглядзеѓ унiз i зрабiѓ круг вялiкiм i ѓказальным пальцамi, затым падняѓ вялiкi палец уверх. Ён прамармытаѓ: "Згнi хутчэй з астатнiм смеццем, ты вар'ят вяртанне".
  
  Натоѓп лiнуѓ на арэну i падняѓ яго на плечы, не звяртаючы ѓвагi на кроѓ. Некаторыя пацягнулiся да яго i кранулi сябе iм па лбе, як навiчкi, абмазаныя пасля забойства на паляваннi на лiс.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Дыспансер Сяѓ быѓ сучасным. Дасведчаны мясцовы лекар наклаѓ тры акуратныя швы на ягадзiцу Нiка i наклаѓ антысептык i наклаѓ пластыр на два iншых парэза.
  
  Ён знайшоѓ Сяѓ i Ханса на верандзе з тузiнам iншых, уключаючы Талу i Амiра. Ганс коратка сказаѓ: "Сапраѓдная дуэль".
  
  Нiк паглядзеѓ на Сiау. "Вы бачылi, што iх можна перамагчы. Цi будзеце вы бiцца?"
  
  "Вы не пакiдаеце мне выбару. Мюлер казаѓ мне, што Юда зробiць з намi".
  
  "Дзе Мюлер - i япошка?"
  
  "У нашай гаѓптвахце. Яны нiкуды не пойдуць".
  
  "Цi можам мы выкарыстоѓваць вашыя лодкi, каб дагнаць карабель? Якое ѓ вас узбраенне?"
  
  Амiр сказаѓ: "Джонка замаскiраваная пад гандлёвую. У iх шмат вялiкiх гармат. Я паспрабую, але я не думаю, што мы зможам узяць яе цi пацяплiць".
  
  "У вас ёсць самалёты? Бомбы?"
  
  "У нас iх два", - змрочна сказаѓ Сяѓ. "Лятучая лодка на восем месцаѓ i бiплан для палявых работ. Але ѓ мяне ёсць толькi ручныя гранаты i крыху дынамiту. Вы б iх толькi падрапалi".
  
  Нiк задуменна кiѓнуѓ. "Я вынiшчу Юду i яго карабель".
  
  "А палонныя? Сыны маiх сяброѓ..."
  
  "Я, вядома, спачатку вызвалю iх". Нiк падумаѓ - спадзяюся. "I я зраблю гэта далёка адсюль, што, я думаю, зробiць цябе шчаслiвым".
  
  Сяѓ кiѓнуѓ. У гэтага вялiкага Амерыканца, верагодна, быѓ баявы карабель ВМС ЗША. Убачыѓшы, як ён хвастаѓ чалавека з двума нажамi, можна было ѓявiць усё, што заѓгодна. Нiк падумаѓ аб тым, каб папрасiць Хоука аб дапамозе ваенна-марскога флота, але адпрэчыѓ гэтую iдэю. Да таго часу, калi дзяржава i абарона сказалi "не", Iуда б схаваѓся.
  
  "Ганс, - сказаѓ Нiк, - давайце рыхтуемся да ад'езду праз гадзiну. Я ѓпэѓнены, што Сяу пазычыць нам сваю лятаючую лодку".
  
  Яны ѓзляцелi пад яркае паѓдзённае сонца. Нiк, Ханс, Тала, Амiр i мясцовы пiлот, якi, здавалася, добра ведаѓ сваю справу. Неѓзабаве пасля таго, як хуткасць вырвала корпус з мора, якое чапляецца, Нiк сказаѓ пiлоту: "Калi ласка, зрабiце паварот у мора. Падбярыце гандляра Portagee, якi не можа быць далёка ад берага. Я проста хачу на зiрнуць".
  
  Яны знайшлi "Порту" праз дваццаць хвiлiн, якая плыве на паѓночна-заходнiм участку галсу. Нiк прыцягнуѓ Амiра да акна.
  
  "Вось яна, - сказаѓ ён. "А цяпер раскажы мне ѓсё пра яе. Каюты. Узбраенне. Дзе ты быѓ заключаны. Колькасць мужчын..."
  
  Тала цiха загаварыла з наступнага месца. "I, магчыма, я змагу дапамагчы".
  
  Нiк на iмгненне перавёѓ на яе свае шэрыя вочы. Яны былi цвёрдымi i лядоѓнямi. "Я думаѓ, ты зможаш. А потым я хачу, каб вы абодва намалявалi мне планы яе кают. Як мага падрабязней".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Пры гуку рухавiкоѓ самалёта Iуда схаваѓся пад падстрэшкам, назiраючы з люка. Лятаючая лодка праляцела над iм, зрабiла круг. Ён нахмурыѓся. Гэта быѓ карабель Лапаносiуса. Яго палец пацягнуѓся да кнопкi баявой станцыi. Ён зняѓ гэта. Цярпенне. У iх можа быць паведамленьне. Катэр мог прарвацца.
  
  Павольнае судна кружыла над ветразнiкам. Амiр i Тала хутка пагаварылi, наперабой тлумачылi адзiн аднаму дэталi джонкi, якi Нiк ѓвабраѓ i захаваѓ, як вядро, якое збiрае кроплi з двух кранаѓ. Часам ён задаваѓ iм пытанне, каб падшпiлiць iх.
  
  Ён не бачыѓ абсталявання СПА, хаця маладыя людзi яго апiсалi. Калi б ахоѓныя сеткi i панэлi ѓпалi, ён бы прымусiѓ пiлота сысцi - як мага хутчэй i ѓнiклiвей. Яны праляцелi мiма карабля абапал, перасеклi яго прама над ёй, шчыльна кружылi.
  
  "Вось Юда", - усклiкнуѓ Амiр. "Бачыце. Назад... Цяпер ён зноѓ схаваны навесам. Сачыце за люкам па левым борце".
  
  "Мы бачылi тое, што я хацеѓ", - сказаѓ Нiк. Ён нахiлiѓся наперад i загаварыѓ пiлоту на вуха. "Зрабi яшчэ адзiн павольны пас. Нахiлiся кармой прама над ёй". Лётчык кiѓнуѓ.
  
  Нiк апусцiѓ старамоднае акно. Са сваёй валiзкi ён узяѓ пяць лёзаѓ Найфа - вялiкай падвойнай Боѓi i тры кiдальных нажа. Калi яны былi за чатырыста ярдаѓ ад носа, ён скiнуѓ iх за борт i крыкнуѓ пiлоту: "Пойдзем у Джакарту. Зараз жа!"
  
  Са свайго месца на карме Ганс крыкнуѓ: "Нядрэнна, i без бомб. Здавалася, усе гэтыя нажы недзе ѓпалi на яе".
  
  Нiк зноѓ сеѓ на сваё месца. Яго рана балела, i павязка сцiскалася, калi ён рухаѓся. "Яны збяруць iх i зразумеюць iдэю".
  
  Калi яны падышлi да Джакарце, Нiк сказаѓ: "Мы застанемся тут на ноч i адправiмся заѓтра на востраѓ Фонг. Сустрэнемся ѓ аэрапорце роѓна ѓ восем ранiцы. Ганс, ты возьмеш пiлота з сабой дадому, каб мы не страцiлi яго?" "
  
  "Вядома."
  
  Нiк ведаѓ, што Тала надзьмулася, таму што думала аб тым, дзе ён спынiцца. З Матай Насут I яна мела рацыю, але не зусiм па прычынах, якiя яна мела на ѓвазе. Прыемны твар Ганса быѓ абыякавым. Нiк кiраваѓ гэтым праектам. Ён нiколi не раскажа яму, як мучыѓся падчас бiтвы з Найфам. Ён успацеѓ i дыхаѓ гэтак жа цяжка, як байцы, гатовы кожнае iмгненне выцягнуць пiсталет i стрэлiць у Нiфа, ведаючы, што ён нiколi не зможа быць дастаткова хуткiм, каб заблакаваць клiнок, i задаючыся пытаннем, як далёка яны пройдуць праз раз'юшаны натоѓп. Ён уздыхнуѓ.
  
  У Mata's Нiк прыняѓ гарачую ванну з губкай - вялiкая рана не была дастаткова зацвярдзелай, каб прыняць душ - i задрамаѓ на тэрасе. Яна прыйшла пасля васьмi, вiтаючы яго пацалункамi, якiя ператварылiся ѓ слёзы, калi яна аглядала яго павязкi. Ён уздыхнуѓ. Было прыемна. Яна была прыгажэйшая, чым ён яе памятаѓ.
  
  "Цябе маглi забiць", - рыдала яна. "Я сказала табе ... Я сказала табе ..."
  
  "Ты сказала мне", - сказаѓ ён, моцна абдымаючы яе. "Я думаю, яны мяне чакалi".
  
  Рушыла ѓслед доѓгае маѓчанне. "Што здарылася?" спытала яна.
  
  Ён расказаѓ ёй пра падзеi. Звядзенне да мiнiмуму бiтвы i выключэнне толькi iх разведвальнага палёту над караблём - пра што яна, магчыма, даведаецца вельмi хутка. Калi ён скончыѓ, яна здрыганулася i прыцiснулася вельмi блiзка, яе духi былi пацалункам самi па сабе. "Дзякуй богу, горш не было. Цяпер вы можаце перадаць Мюлера i матроса палiцыi, i ѓсё скончана".
  
  "Не зусiм. Я адпраѓлю iх да Махмурам. Цяпер чарга Юды заплацiць выкуп. Яго закладнiкаѓ за iх, калi ён хоча iх вярнуць".
  
  "О не! Табе будзе больш небяспекi..."
  
  "Гэта назва гульнi, дарагая".
  
  "Не будзь дурнем". Яе вусны былi мяккiмi i вынаходлiвымi. Яе рукi здзiѓляюць. "Застанься тут. Адпачывай. Магчыма, зараз ён сыдзе".
  
  "Магчыма ..."
  
  Ён адказаѓ на яе ласкi. Было нешта ѓ дзеяннях, нават блiзкiх да катастрофы, нават баях, якiя пакiдаюць раны, што яго стымулюе. Вяртанне да першабытнасцi, як быццам вы захапiлi здабычу i жанчын? Ён адчуваѓ сябе крыху прысаромленым i нецывiлiзаваным - але дакранання матылi Маты перавярнулi яго думкi.
  
  Яна закранула павязкi на яго ягадзiцы. "Бальна?"
  
  "Наѓрад цi".
  
  "Мы можам быць асцярожнымi..."
  
  "Так..."
  
  Яна ахутвала яго цёплым мяккiм покрывам.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  
  Яны прызямлiлiся на востраве Фонг i выявiлi, што Адам Мачмур i Ган Бiк чакаюць на рампе. Нiк развiтаѓся з пiлотам Сiау. "Пасля таго, як карабель будзе адрамантаваны, ты адправiшся дадому, каб забраць Мюлера i японскага марака. Ты не зможаш здзейснiць гэты зваротны рэйс сёння, цi не так?"
  
  "Я мог бы, калi б мы хацелi рызыкнуць здзейснiць тут начную пасадку. Але я б не стаѓ". Лётчык быѓ маладым чалавекам з яркiм тварам, якi размаѓляѓ па-ангельску, як чалавек, якi шанаваѓ яго як мову мiжнароднага кiравання паветраным рухам i не хацеѓ дапускаць памылак. "Калi б я мог вярнуцца ранiцай, я думаю, было б лепш. Але..." Ён пацiснуѓ плячыма, i сказаѓ, што вернецца, калi спатрэбiцца. Ён выконваѓ замовы. Ён нагадаѓ Нiку Ган Бика - ён пагадзiѓся, таму што яшчэ не быѓ упэѓнены, наколькi ён зможа супрацьстаяць сiстэме.
  
  "Рабi гэта бяспечным спосабам", - сказаѓ Нiк. "Узлятай як мага раней ранiцай".
  
  Зубы зiхацелi, як маленькiя клавiшы пiянiна. Нiк даѓ яму пачак рупiй. "Гэта для добрай паездкi сюды. Калi вы забярэце гэтых людзей i вернеце iх мне, вас будуць чакаць у чатыры разы больш".
  
  "Гэта будзе зроблена, калi гэта будзе магчыма, мiстэр Бард".
  
  "Магчыма, там усё змянiлася. Думаю, iм плацяць Будук".
  
  Флаер нахмурыѓся. "Я зраблю ѓсё, што ѓ маiх сiлах, але калi Сiау скажа не..."
  
  "Калi вы iх атрымаеце, памятаеце, што яны крутыя людзi. Нават у кайданках яны могуць даставiць вам непрыемнасцi. Ган Бiк i ахоѓнiк пойдуць з вамi. Гэта разумны ѓчынак".
  
  Ён назiраѓ, як гэты чалавек вырашыѓ, што было б нядрэнна сказаць Сiау, што Махмуры былi настолькi ѓпэѓненыя, што палонных адправяць, што яны падалi важны эскорт - Ган Бiк. "Добра."
  
  Нiк адвёѓ Ган Бика ѓ бок. "Вазьмi добрага чалавека, узлятай на самалёце Лапонусiяса i прывядзi сюды Мюлера i японскага марака. Калi ѓзнiкнуць нейкiя праблемы, вяртайся сам хутка".
  
  "Бяда?"
  
  "Будук на жалаванне Юды".
  
  Нiк назiраѓ, як iлюзii Ган Бика рассыпаюцца, рассыпаючыся ѓ яго вачах, як тонкая ваза, якая стукае металiчным стрыжнем. "Не Будук".
  
  "Так, Будук. Вы чулi гiсторыю аб злове Нiфа i Мюлера. I аб бойцы".
  
  "Вядома. Мой бацька казаѓ па тэлефоне ѓвесь дзень. Сем'i збiтыя з панталыку, але некаторыя пагадзiлiся дзейнiчаць. Супрацiѓ".
  
  "А Адам?"
  
  "Ён будзе супрацiѓляцца - я думаю".
  
  "А твой бацька?"
  
  "Ён кажа, змагайцеся. Ён заклiкае Адама адмовiцца ад iдэi, што вы можаце выкарыстоѓваць хабары, каб вырашыць усе праблемы". Ган Бiк гаварыѓ з гонарам.
  
  Нiк мякка сказаѓ: "Твой бацька разумны чалавек. Ён давярае Будуку?"
  
  "Не, таму што, калi мы былi маладыя, Будук шмат з намi размаѓляѓ. Але калi ён быѓ на зарплаце Юды - гэта шматлiкае тлумачыць. Я маю на ѓвазе - ён прасiѓ прабачэння за некаторыя свае ѓчынкi, але..."
  
  "Як зладзiць пекла з жанчынамi, калi ён прыехаѓ у Джакарту?"
  
  "Як ты гэта даведаѓся?"
  
  "Вы ведаеце, як навiны распаѓсюджваюцца ѓ Iнданезii".
  
  Адам i Онг Цянг адвезлi Нiка i Ханса да дома. Ён расцягнуѓся на шэзлонгу ѓ велiзарнай гасцiнай, яго вага падняѓся з хворай ягадзiцы, калi ён пачуѓ рык лятаючай лодкi. Нiк паглядзеѓ на Онга. "Твой сын добры чалавек. Спадзяюся, ён без праблем прывязе палонных".
  
  "Калi гэта можна зрабiць, ён гэта зробiць". Онг хаваѓ свой гонар.
  
  Тала ѓвайшла ѓ пакой, калi Нiк перавёѓ погляд на Адама. I яна, i яе бацька пачалi, калi ён спытаѓ: "А дзе твой адважны сын, Акiм?"
  
  Адам адразу ж вярнуѓ сабе покерны твар. Тала паглядзела на свае рукi. "Так, Акiм", - сказаѓ Нiк. "Брат-двайня Талы, якi так падобны на яе, што падман быѓ лёгкi. Яна падманула нас на Гаваях нейкi час. Нават адзiн з настаѓнiкаѓ Акiма падумаѓ, што яна яе брат, калi ён зiрнуѓ i вывучыѓ фатаграфii".
  
  Адам сказаѓ сваёй дачцэ: "Скажы яму. У любым выпадку неабходнасць у падмане амаль вычарпана. Да таго часу, калi Iуда даведаецца, мы будзем змагацца з iм, цi мы будзем мёртвыя".
  
  Тала падняла на Нiка свае прыгожыя вочы, молячы аб разуменнi. "Гэта была iдэя Акiма. Я была ѓ жаху, калi мяне ѓзялi ѓ палон. Вы можаце бачыць - рэчы - у вачах Юды. Калi Мюлер прывёѓ мяне на катэры, каб мяне ѓбачылi i каб тата зрабiѓ плацёж, нашы людзi зрабiлi выгляд, што iх лодкi не будзе Мюлер увайшоѓ у док ".
  
  Яна запнулася. Нiк сказаѓ: "Гучыць як адважная аперацыя. А Мюлер яшчэ большы дурань, чым я думаѓ. Старэчы век. Працягвайце".
  
  "Усе былi прыязныя. Тата падарыѓ яму некалькi бутэлек, i яны выпiлi. Акiм закатаѓ спаднiцу i - набiѓны бюстгальтар - i ён пагаварыѓ са мной i абняѓ мяне, а калi мы расталiся - ён выштурхнуѓ мяне ѓ натоѓп Яны падумалi, што гэта я скурчылася ад слёз але яны хацелi, каб хацеѓ, каб хацеѓ, каб яны скурчылася ад слёз. заплацiць. Таму я паехаѓ на Гаваi i пагаварыѓ з iмi пра вас...". ;
  
  "I ты навучылася быць першакласным падводным мараком", - сказаѓ Нiк. "Вы трымалi абмен у таямнiцы, таму што спадзявалiся падмануць Юду, i калi пра гэта ведалi ѓ Джакарце, вы ведалi, што ён даведаецца пра гэта ѓ лiчаныя гадзiны?"
  
  "Так, - сказаѓ Адам.
  
  "Ты мог бы сказаць мне праѓду", - уздыхнуѓ Нiк. "Гэта б крыху паскорыла ход падзей".
  
  "Спачатку мы не ведалi цябе", - запярэчыѓ Адам.
  
  "Я думаю, што зараз усё нашмат паскорылася". Нiк убачыѓ, як гарэзныя агеньчыкi вярнулiся да яе вачэй.
  
  Онг Цянг закашляѓся. "Якi наш наступны крок, мiстэр Бард?"
  
  "Пачакайце."
  
  "Пачакайце? Як доѓга. Для чаго?"
  
  "Я не ведаю, колькi часу цi на самой справе, пакуль наш працiѓнiк зробiць ход. Гэта падобна на гульню ѓ шахматы, калi вы знаходзiцеся ѓ больш выгаднай пазiцыi, але ваш мацюк будзе залежаць ад таго, якi ход ён выбера. Ён не можа выйграць, але ён можа нанесцi шкоду або адтэрмiнаваць вынiк. Вы не павiнны пярэчыць супраць .
  
  Адам i Онг абмянялiся поглядамi. Гэты амерыканец-арангут мог бы стаць выдатным трэйдарам. Нiк схаваѓ ухмылку. Яму хацелася быць упэѓненым, што ѓ Юды не было ходу, каб пазбегнуць мацюка.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Нiк знайшоѓ, што чакаць лёгка. Ён праспаѓ доѓгiя гадзiны, прамыѓ свае раны i пачаѓ плаваць, калi парэзы стулiлiся, шпацыраваѓ па маляѓнiчай экзатычнай сельскай мясцовасцi i навучыѓся кахаць гада-гадо - цудоѓную сумесь гароднiны з арахiсавай падлiѓкай.
  
  Ган Бiк вярнуѓся з Мюлерам i матросам, а зняволеныя былi зачыненыя ѓ трывалай турме Махмура. Пасля кароткага вiзiту, каб заѓважыць, што рашоткi былi трывалымi i што заѓсёды дзяжурылi двое ахоѓнiкаѓ, Нiк праiгнараваѓ iх. Ён запазычыѓ у Адама новую маторную лодку вышынёй дваццаць восем футаѓ i ѓзяѓ Талу на пiкнiк i на экскурсiю па востраве. Падобна, яна думала, што раскрыццё трука, у якiм яны з братам згулялi, умацавала яе сувязь з "Аль-Бард". Яна фактычна згвалтавала яго, пакуль яны гойдалiся ѓ цiхай лагуне, але ён сказаѓ сабе, што занадта цяжка паранены, каб супрацiѓляцца - гэта магло б адкрыць адзiн з парэзаѓ. Калi яна спытала яго, чаму ён смяецца, ён сказаѓ: "Хiба не было б смешна, калi б мая кроѓ размазалася па вашых нагах, i Адам убачыѓ гэта, зрабiѓ паспешную выснову i стрэлiѓ у мяне?"
  
  Яна зусiм не думала, што гэта было смешна.
  
  Ён ведаѓ, што Ган Бiк з падазрэннем ставiѓся да глыбiнi адносiн памiж Талой i вялiкiм амерыканцам, але было вiдавочна, што кiтаец падманваѓ сябе, лiчачы Нiк проста "старэйшым братам". Ган Бiк расказаѓ Нiку аб сваiх праблемах, большасць з якiх былi звязаны са спробамi мадэрнiзацыi эканамiчнай, працоѓнай i сацыяльнай практыкi на востраве Фонг. Нiк спаслаѓся на адсутнасць досведу. "Знайдзiце экспертаѓ. Я не спецыялiст".
  
  Але ѓ адной вобласцi ён даѓ параду. Ган Бiк, быѓшы капiтанам прыватнага войска Адама Махмура, спрабаваѓ падняць баявы дух сваiх людзей i выклiкаць iм чыннiкi для вернасцi востраву Фонг. Ён сказаѓ Нiку: "Нашы войскi заѓсёды выстаѓлялiся на продаж. На поле бою можна было, чорт вазьмi, паказаць пачак банкнот i купiць iх прама тут".
  
  "Гэта даказвае, што яны тупыя цi вельмi разумныя?" - задумаѓся Нiк.
  
  "Вы жартуеце", - усклiкнуѓ Ган Бiк. "Войскi павiнны быць лаяльныя. Радзiме. Камандуючаму".
  
  "Але гэта прыватныя войскi. Мiлiцыя. Я бачыѓ рэгулярнае войска. Ахоѓваюць дамы вялiкiх гузоѓ i рабуюць гандляроѓ".
  
  "Так. Гэта сумна. У нас няма эфектыѓнасцi нямецкiх войскаѓ, гунг Хо амерыканцаѓ або самаахвярнасцi японцаѓ..."
  
  "Хвала Госпаду..."
  
  "Што?"
  
  "Нiчога асаблiвага". Нiк уздыхнуѓ. "Паслухайце - я думаю, што ѓ выпадку з апалчэннем вы павiнны даць iм дзве рэчы, за якiя яны могуць змагацца. Першае - гэта асабiсты iнтарэс. Так што паабяцайце iм бонусы за баявыя дзеяннi i вышэйшую трапнасць. Затым развiвайце камандны дух. лепшых салдат".
  
  "Так, - задуменна сказаѓ Ган Бiк, - у вас ёсць добрыя прапановы. Мужчыны будуць праяѓляць больш энтузiязму ѓ дачыненнi да таго, што яны могуць убачыць i адчуць асабiста. Напрыклад, змагацца за сваю зямлю. Тады ѓ вас не будзе праблем з маральным духам".
  
  На наступную ранiцу Нiк заѓважыѓ, што салдаты крочаць з асаблiвым энтузiязмам, размахваючы рукамi ѓ вельмi шырокiм аѓстралiйскiм стылi. Ган Бiк iм сёе-тое паабяцаѓ. Пазней у той жа дзень Ханс прынёс яму доѓгую тэлеграму, калi ён развалiѓся на верандзе са збанам фруктовага пуншу побач з iм, атрымлiваючы асалоду ад кнiгай, якую ён знайшоѓ у кнiжнай шафе Адама.
  
  Ганс сказаѓ: "Яму патэлефанавалi з кабельнага офiса, каб я ведаѓ, што там. Бiл Родзе ѓ поце. Што вы яму адправiлi? Якiя топы?"
  
  Ганс скапiяваѓ друкаванымi лiтарамi тэлеграму Бiла Родзе, агента AX, якi працаваѓ у якасцi мэнэджэра "Галерэi Барда". На аркушы было напiсана: МАБIРАВАЦЬ ДЛЯ ТОП-ЧАСУ СПЫНIКI ДОСТУПКУ КОЖНЫ БЫђ ХIПI-СТОП-КАРАБЛЬ ДВАНАЦЦАЦЬ БРУТТА.
  
  Нiк закiнуѓ галаву i зароѓ. Ганс сказаѓ: "Дазвольце мне пра гэта даведацца".
  
  "Я адправiѓ Бiлу шмат топаѓ ё-ё з рэлiгiйнай разьбой.
  
  i прыгожымi сцэнамi на iх. Давялося даць Ёзэфу Даламу сякiя-такiя справы. Бiл, вiдаць, змясцiѓ аб'яву ѓ "Таймс" i прадаѓ усе гэтыя чортавы рэчы. Дванаццаць брута! Калi ён прадасць iх па кошце, якi я прапанаваѓ, мы заробiм - каля чатырох тысяч долараѓ! I калi гэтыя глупствы прадоѓжаць прадавацца..."
  
  "Калi вы вернецеся дадому дастаткова хутка, вы зможаце прадэманстраваць iх па тэлевiзары", - сказаѓ Ханс. "У мужчынскiм бiкiнi. Усе дзяѓчыны..."
  
  "Паспрабуй крыху". Нiк закалацiѓ лёд у збане. "Калi ласка, папытаеце гэтую дзяѓчыну прынесцi дадатковы тэлефон. Я хачу патэлефанаваць Ёзэфу Даламу".
  
  Ганс нагаварыѓ крыху па-iнданэзiйску. "Ты становiшся лянiвым i лянiвым, як i ѓсе мы".
  
  "Гэта добры лад жыцця".
  
  "Дык ты гэта прызнаеш?"
  
  "Вядома." Сiмпатычная, добра складзеная пакаёѓка працягнула яму тэлефон з шырокай усмешкай i павольна падняла руку, калi Нiк правёѓ вялiкiмi пальцамi па яе малюсенькiм. Ён глядзеѓ, як яна адвярнулася, як быццам мог бачыць скрозь саронг. "Гэта цудоѓная краiна".
  
  Але без добрай тэлефоннай сувязi. Яму спатрэбiлася паѓгадзiны, каб дабрацца да Далама i сказаць яму, каб ён адправiѓ ё-ё.
  
  У той вечар Адам Махмур зладзiѓ абяцаны банкет i танец. Госцi ѓбачылi маляѓнiчыя вiдовiшчы, у якiх калектывы выступалi, iгралi i спявалi. Ганс шапнуѓ Нiку: "Гэтая краiна - вадэвiль кругласутачна. Калi ён спыняецца тут, ён усё яшчэ працягваецца ва ѓрадавых установах".
  
  "Але яны шчаслiвыя. Весяляцца. Паглядзiце, як Тала танчыць са ѓсiмi гэтымi дзяѓчынамi. Ракеты з выгiнамi..."
  
  "Вядома. Але пакуль яны размножваюцца так, як яны гэта робяць, узровень генетычнага iнтэлекту будзе падаць. У вынiку - трушчобы Iндыi, падобныя самым жудасным з тых, што вы бачылi ѓздоѓж ракi ѓ Джакарце".
  
  "Ганс, ты змрочны носьбiт праѓды".
  
  "I мы, галандцы, лячылi хваробы направа i налева, адкрылi вiтамiны i палепшылi санiтарыю".
  
  Нiк сунуѓ аднаму ѓ руку свежаадкрытую бутэльку пiва.
  
  На наступную ранiцу яны згулялi ѓ тэнiс. Хаця Нiк выйграѓ, ён знайшоѓ, што Ханс добры супернiк. Калi яны вярталiся да дома, Нiк сказаѓ: "Я засвоiѓ тое, што вы сказалi ѓчора ѓвечар аб празмерным размнажэннi. Ёсць вынахад?"
  
  "Па-мойму, не. Яны асуджаныя, Нiк. Яны будуць размнажацца, як пладовыя мухi на яблыку, пакуль не стануць адзiн аднаму на плечы".
  
  "Спадзяюся, вы памыляецеся. Спадзяюся, што нешта будзе знойдзена, пакуль не стала занадта позна".
  
  "Напрыклад, што? Адказы даступныя чалавеку, але генералы, палiтыкi i знахары блакуюць iх. Вы ведаеце, яны заѓсёды аглядаюцца назад. Мы ѓбачым дзень, калi..."
  
  Нiк так i не даведаѓся, што яны ѓбачаць. Ган Бiк выбег з-за тоѓстай загарадзi з шыпамi. Ён выдыхнуѓ: "Палкоѓнiк Судзiрмат знаходзiцца ѓ хаце i патрабуе Мюлера i матроса".
  
  "Гэта цiкава, - сказаѓ Нiк. "Паслабся. Дыхай".
  
  "Але пайшлi. Адам можа дазволiць яму iх забраць".
  
  Нiк сказаѓ: "Ганс, падыдзi, калi ласка, у хату. Адвядзi Адама або Онга ѓ бок i папрасi iх проста затрымаць Судзiрмата на дзве гадзiны. Прымусь яго выкупацца - паабедаць - што заѓгодна".
  
  "Правiльна." Ганс хутка сышоѓ.
  
  Ган Бiк перакладаѓ вагу з нагi на нагу, нецярплiвы i узбуджаны.
  
  "Ган Бiк, колькi мужчын Судзiрмат прывёѓ з сабой?"
  
  "Трох."
  
  "Дзе астатнiя яго сiлы?"
  
  "Як вы даведалiся, што ѓ яго паблiзу ёсць сiла?"
  
  "Дагадкi".
  
  "Гэта добрая здагадка. Яны ѓ Гiмба, прыкладна ѓ пятнаццацi мiлях унiз па другой далiне. Шаснаццаць грузавiкоѓ, каля сотнi чалавек, два буйнакалiберныя кулямёты i стары аднафунтавы кулямёт".
  
  "Выдатна. Вашы разведчыкi сочаць за iмi?"
  
  "Так."
  
  "А як наконт нападаѓ з iншых бакоѓ? Судзiрмат - не наркаман".
  
  "У яго ёсць дзве роты напагатове ѓ казармах Бiнта. Яны могуць уразiць нас з любога з некалькiх напрамкаѓ, але мы даведаемся, калi яны пакiнуць Бiнта, i, верагодна, даведаемся, у якi бок яны iдуць".
  
  "Што ѓ вас ёсць для цяжкай агнявой моцы?"
  
  "Гармата сорак мiлiметраѓ i тры шведскiя кулямёты. Поѓна боепрыпасаѓ i выбухоѓкi для вырабу мiн".
  
  "Вашы хлопчыкi вучылiся рабiць мiны?"
  
  Ган Бiк стукнуѓ кулаком па далонi. "Iм гэта падабаецца. Паѓ!"
  
  "Няхай яны замiнiруюць дарогу з Гiмба на блокпосту, па якiм нялёгка праехаць. Трымайце астатнiх сваiх хлопцаѓ у рэзерве, пакуль мы не даведаемся, у якi бок можа ѓвайсцi атрад Бiнта".
  
  "Вы ѓпэѓненыя, што яны нападуць?"
  
  "Рана цi позна iм давядзецца, калi яны захочуць вярнуць сваю маленькую набiваную кашулю".
  
  Ган Бiк хмыкнуѓ i пабег прэч. Нiк знайшоѓ Ганса з Адамам i Онг Цянгам i палкоѓнiка Судзiрмата на шырокай верандзе. Ганс шматзначна сказаѓ: "Нiк, ты памятаеш палкоѓнiка. Умывайся лепш, стары, мы iдзем абедаць".
  
  За вялiкiм сталом, якiм карысталiся высокапастаѓленыя госцi i ѓласныя групы Адама, было пачуццё чакання. Яно было зламанае, калi Судзiрмат сказаѓ: "Мiстэр Бард, я прыйшоѓ спытаць Адама аб двух мужчынах, якiх вы прывезлi сюды з Суматры".
  
  "А ты?"
  
  Судзiрмат выглядаѓ збянтэжаным, як быццам у яго кiнулi камень, а не мяч. "Я - што?"
  
  "Вы сапраѓды? I што сказаѓ мiстэр Махмур?"
  
  "Ён сказаѓ, што павiнен пагаварыць з вамi за сняданкам - i вось мы".
  
  "Гэтыя людзi - мiжнародныя злачынцы. Мне сапраѓды трэба здаць iх Джакарце".
  
  "О не, я тут аѓтарытэт. Вам не трэба было перамяшчаць iх з Суматры, а тым больш у мой раён. У вас сур'ёзныя праблемы, мiстэр Бард. вырашана. Ты..."
  
  "Палкоѓнiк, вы сказалi дастаткова. Я не вызваляю палонных".
  
  "Мiстэр Бард, вы ѓсё яшчэ носiце гэты пiсталет". Судырмат сумна пакiваѓ галавой з боку ѓ бок. Ён мяняѓ тэму, шукаючы спосаб прымусiць чалавека абараняцца. Ён хацеѓ дамiнаваць над сiтуацыяй - ён чуѓ усё пра тое, як гэты Аль Бард бiѓся i забiѓ чалавека з двума нажамi. I гэта яшчэ адзiн з людзей Юды!
  
  "Так, я." Нiк шырока ѓсмiхнуѓся яму. "Гэта дае пачуццё бяспекi i ѓпэѓненасцi пры сутыкненнi з ненадзейнымi, падступнымi, эгаiстычнымi, прагнымi, вераломнымi i несумленнымi палкоѓнiкамi". Ён расцягваѓ словы, пакiдаючы дастаткова часу на той выпадак, калi iх англiйская мова не адпавядала дакладнаму значэнню.
  
  Судзiрмат пачырванеѓ, выпрастаѓся на сваiм месцы. Ён не быѓ поѓным баязлiѓцам, хоць большасць яго асабiстых рахункаѓ было зведзена з дапамогай стрэлу ѓ спiну або "Тэхаскага суда" наймiтам - з драбавiком з засады. "Вашы словы абразлiвыя".
  
  "Не настолькi, наколькi яны праѓдзiвыя. Вы працуеце на Юду i падманваеце сваiх суайчыннiкаѓ з таго часу, як Юда пачаѓ сваю аперацыю".
  
  Ган Бiк увайшоѓ у пакой, заѓважыѓ Нiка i падышоѓ да яго з адкрытай запiскай у руцэ. "Гэта толькi што прыйшло".
  
  Нiк кiѓнуѓ Судзiрмату так ветлiва, як быццам яны перапынiлi абмеркаванне вынiкаѓ гульнi ѓ крыкет. Ён прачытаѓ: "Усе адбыццё Гiмба 12.50 гадзiн". Рыхтуюцца пакiнуць Бiнта.
  
  Нiк усмiхнуѓся хлопцу. "Выдатна. Працягвай". Ён дазволiѓ Ган Бику дайсцi да дзвярнога праёму, затым крыкнуѓ: "О, Ган..." Нiк устаѓ i паспяшаѓся за юнаком, якi спынiѓся i павярнуѓся. Нiк прамармытаѓ: "Захопiце трох яго салдат, якiя тут".
  
  "Мужчыны зараз назiраюць за iмi. Проста чакаюць майго загада".
  
  "Вам не трэба паведамляць мне аб блакiроѓцы сiл Бiнто. Калi вы ведаеце iх маршрут - заблакуйце iх".
  
  Ган Бiк паказаѓ першыя прыкметы турботы. "Яны могуць падцягнуць нашмат больш войскаѓ. Артылерыя. Як доѓга мы павiнны iх утрымлiваць?"
  
  "Усяго некалькi гадзiн - магчыма, да заѓтрашняй ранiцы". Нiк засмяяѓся i паляпаѓ яго па плячы. "Вы мне давяраеце, цi не так?"
  
  "Вядома." Ган Бiк памчаѓся, i Нiк пакруцiѓ галавой. Спачатку занадта падазрона - зараз занадта даверлiва. Ён вярнуѓся да стала.
  
  Палкоѓнiк Судзiрмат казаѓ Адаму i Онгу: "Мае войскi хутка будуць тут. Тады мы ѓбачым, хто назаве iмёны..."
  
  Нiк сказаѓ: "Вашы войскi высунулiся ѓ адпаведнасцi з загадам. I iх спынiлi. Цяпер пагаворым аб пiсталетах - перадайце гэты на поясе. Трымайце яго пальцамi на дзяржальнi".
  
  Любiмай забаѓкай Судзiрмата, апроч згвалтавання, быѓ прагляд амерыканскiх фiльмаѓ. Вестэрны паказвалi кожную ноч, калi ён быѓ на сваiм камандным пункце. Старыя з Томам Мiксам i Хутам Гiбсанам - новыя з Джонам Уэйнам i сучаснымi зоркамi, якiм трэба было дапамагчы сесцi на коней. Але iнданезiйцы гэтага не ведалi. Многiя з iх думалi, што ѓсе амерыканцы - каѓбоi. Судзiрмат добрасумленна практыкаваѓ сваё ѓменне - але гэтыя амерыканцы нарадзiлiся са зброяй! Ён асцярожна працягнуѓ чэхаславацкi аѓтамат праз стол, злёгку трымаючы яго памiж пальцамi.
  
  Адам занепакоена сказаѓ: "Мiстэр Бард, вы ѓпэѓненыя..."
  
  "Мiстэр Махмур, вы таксама будзеце праз некалькi хвiлiн. Давайце закрыем гэтую какашку, i я вам пакажу".
  
  Онг Тянг сказаѓ: "Какашка? Я гэтага не ведаю. Па-французску... калi ласка, па-нямецку... гэта азначае...?"
  
  Нiк сказаѓ: "Конскiя яблыкi". Судырмат нахмурыѓся, калi Нiк паказаѓ шлях да вартоѓнi.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Ган Бiк i Тала спынiлi Нiка, калi ён выходзiѓ з турмы. Ган Бiк нёс баявую рацыю. Ён выглядаѓ занепакоеным. "Яшчэ восем грузавiкоѓ прыбываюць, каб падтрымаць грузавiкi з Бiнцi".
  
  "Цi ёсць у вас моцная перашкода?"
  
  "Так. Або калi мы ѓзарвём мост Тапачы..."
  
  "Дуй. Ваш пiлот-амфiбiя ведае, дзе гэта?"
  
  "Так."
  
  "Колькi дынамiту вы можаце зэканомiць мне тут - зараз?"
  
  "Шмат. Сорак - пяцьдзесят пачкаѓ".
  
  "Прынясi яго мне ѓ самалёце, а затым вяртайся да сваiх людзей. Трымайся гэтай дарогi.
  
  Калi Ган Бiк кiѓнуѓ, Тала спытала: "Што я магу зрабiць?"
  
  Нiк уважлiва паглядзеѓ на двух падлеткаѓ. "Заставайся з Ганам. Збяры аптэчку, i калi ѓ цябе ёсць такiя смелыя дзяѓчыны, як ты, вазьмi iх з сабой. Могуць быць ахвяры".
  
  Пiлот амфiбii ведаѓ мост Тапачы. Ён указаѓ на гэта з тым жа энтузiязмам, з якiм назiраѓ, як Нiк склейваѓ разам мяккiя палачкi выбухоѓкi, звязваѓ iх дротам для дадатковай бяспекi i ѓстаѓляѓ каѓпачок - два цалi металу, як мiнiяцюрная шарыкавая ручка - глыбока ѓ кожную групу з З яго цягнецца запалай даѓжынёй. Прымацаваѓ засцерагальнiк да пакета, каб ён не саскочыѓ. "Бум!" - радасна сказаѓ пiлот. "Бум. Там".
  
  Вузкi мост Тапачы ператварыѓся ѓ дымлiвыя руiны. Ган Бiк звязаѓся са сваёй камандай па зносе, i яны ведалi сваю справу. - крыкнуѓ Нiк у вуха флаеру. "Зрабiце прыгожы лёгкi праход прама па дарозе. Давайце разгрупуем iх i ѓзарвём грузавiк або два, калi зможам".
  
  Яны скiнулi самаробныя бомбы, якiя распырскваюцца, за два праходы. Калi людзi Судзiрмата ведалi зенiтныя вучэннi, яны забылiся пра гэта цi нiколi не думалi пра гэта. Калi iх бачылi ѓ апошнi раз, яны беглi ва ѓсе бакi ад калоны грузавiкоѓ, тры з якiх гарэлi.
  
  "Дадому", - сказаѓ Нiк пiлоту.
  
  Яны так i не здолелi гэтага зрабiць. Праз дзесяць хвiлiн рухавiк заглух, i яны прызямлiлiся ѓ цiхай лагуне. Пiлот весела ѓсмiхнуѓся. "Я ведаю. Засварыѓся. Паршывы бензiн. Я папраѓлю".
  
  Нiк спацеѓ разам з iм. Выкарыстоѓваючы набор iнструментаѓ, якi выглядаѓ як хатнi рамонтны камплект Woolworth, яны ачысцiлi карбюратар.
  
  Нiк спацеѓ i хваляваѓся, таму што яны страцiлi тры гадзiны. Нарэшце, калi чысты бензiн заправiлi ѓ карбюратар, рухавiк запрацаваѓ на першым кручэннi, i яны зноѓ узляцелi. "Паглядзiце на бераг, поруч Фонга, - крыкнуѓ Нiк, - тамака павiнна быць ветразнае судна".
  
  Гэта было. "Порту" ляжаѓ недалёка ад докаѓ Мачмура. Нiк сказаѓ: "Iдзi праз выспу Зоо. Ты можаш ведаць яго як Адата - побач з Фонгам".
  
  Рухавiк зноѓ заглух на суцэльным зялёным дыване Заапарка. Нiк здрыгануѓся. Якi шлях, праткнуты дрэвамi ѓ расколiне ѓ джунглях. Малады пiлот расцягнуѓ планку ѓнiз па далiне раѓчука, па якой Нiк падняѓся з Талой, i апусцiѓ старую амфiбiю за межы прыбоя, як лiст, якi ѓпаѓ на сажалку. Нiк глыбока ѓздыхнуѓ. Ён атрымаѓ шырокую ѓсмешку ад пiлота. "Мы зноѓ чысцiм карбюратар".
  
  "Зрабi гэта. Я вярнуся праз пару гадзiн".
  
  "Добра."
  
  Нiк пабег па пляжы. Вецер i вада ѓжо змянiлi арыенцiры, але гэта павiнна было быць месца. Ён знаходзiѓся на правiльнай адлегласцi ад вусця ручая. Ён вывучыѓ мыс i паехаѓ далей. Усе баньяны на краi джунгляѓ выглядалi аднолькава. Дзе былi тросы?
  
  Пагражаючы ѓдар у джунглях прымусiѓ яго прысесцi i прыцягнуць Вiльгельмiну. Вырваѓшыся з падлеску, змятаючы двухцалевыя канечнасцi, нiбы калыпкi, з'явiлася Мэйбл! Малпа скокнула па пяску, паклала галаву Нiка на плячо, абняла яго i радасна падпiсала. Ён апусцiѓ пiсталет. "Прывiтанне, дзетка. Яны нiколi не павераць гэтаму дома".
  
  Яна выдала радасныя крычаць гукi.
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 8
  
  
  
  
  
  Нiк пайшоѓ далей, капаючы пясок з боку мора ад баньянавых дрэѓ. Нiчога. Малпа iшла за яго плячом, як сабака-чэмпiён цi верная жонка. Яна паглядзела на яго, потым пабегла па пляжы; спынiѓся i азiрнуѓся, як бы кажучы: "Давай".
  
  "Не, - сказаѓ Нiк. "Гэта ѓсё немагчыма. Але калi гэта твой кавалак пляжу..."
  
  Гэта было. Мэйбл спынiлася каля сёмага дрэва i выцягнула дзве вяроѓкi з-пад пяску, прынесенага прылiвам. Нiк паляпаѓ яе па плячы.
  
  Праз дваццаць хвiлiн ён адпампаваѓ плывучыя цыстэрны маленькай лодкi i прагрэѓ рухавiк. У апошнi раз ён убачыѓ маленькую бухту, калi Мэйбл стаяла на беразе i запытальна паднiмала вялiкую руку. Яму здалося, што яе твар быѓ забiты горам, але ён сказаѓ сабе, што гэта яго ѓяѓленне.
  
  Неѓзабаве ён усплыѓ на паверхню i пачуѓ рух амфiбii i сказаѓ лупатым пiлоту, што сустрэне яго ѓ Махмураѓ. "Я не дабяруся туды да цемры. Калi вы хочаце пераляцець праз блокпасты, каб даведацца, цi плануюць войска якiя-небудзь трукi, наперад. Цi зможаце вы звязацца з Ган Биком па радыё?"
  
  "Не. Я кiдаю яму запiску".
  
  У той дзень малады лётчык не пакiнуѓ нiякiх цыдулак. Падводзячы марудлiвую амфiбiю да трапа, апускаючыся да мора, як тоѓсты жук, ён прайшоѓ вельмi блiзка да "Парце". Яна рыхтавалася да дзеяння i змянiла асобу на джонку. Iуда чуѓ выццё iнтэркама на мосце Тапачы. Хуткастрэльныя зенiтныя прылады Юды рассеклi самалёт на стужачкi, i ён упаѓ у ваду, як стомлены жук. Пiлот не пацярпеѓ. Ён пацiснуѓ плячыма i выплыѓ на бераг.
  
  Было цёмна, калi Нiк паслiзнуѓ на падводнай лодцы.
  
  да палiѓнага дока Мачмура i стаѓ далiваць яе бакi. Чацвёра хлопцаѓ у доках мала размаѓлялi па-ангельску, але ѓвесь час паѓтаралi: "Iдзi дадому. Глядзi Адама. Хутчэй".
  
  Ён знайшоѓ на ганку Ганса, Адама, Анга i Талу. Пазiцыю ахоѓвалi дзясятак чалавек - яна была падобная на камандны пункт. Ганс сказаѓ: "З вяртаннем. Прыйдзецца плацiць".
  
  "Што здарылася?"
  
  "Юда выслiзнуѓ на бераг i здзейснiѓ набег на гаѓптвахту. Ён вызвалiѓ Мюлера, японца i Судзiрмата. Адбылася вар'яцкая барацьба за зброю вартаѓнiкоѓ - там засталося толькi двое ахоѓнiкаѓ, а Ган Бiк узяѓ з сабой усе войскi. Затым Судзiрмат быѓ застрэлены адным са сваiх людзей, а астатнi Судирмат быѓ застрэлены адным са сваiх людзей.
  
  "Небяспекi дэспатызму. Цiкава, як доѓга гэты салдат чакаѓ свайго шанцу. Ган Бiк трымае дарогi?"
  
  "Як камень. Мы турбуемся аб Юдзе. Ён можа стрэлiць у нас або здзейснiць новы набег. Ён паслаѓ паведамленне Адаму. Ён хоча 150 000 даляраѓ. Праз адзiн тыдзень".
  
  "Цi ён забiвае Акiма?"
  
  "Так."
  
  Тала заплакала. Нiк сказаѓ: "Не трэба, Тала. Не хвалюйся, Адам, я вярну палонных". Ён падумаѓ, што калi ён быѓ занадта самаѓпэѓнены, то гэта было па ѓважлiвай прычыне.
  
  Ён адвёѓ Ганса ѓбок i напiсаѓ допiс у блакноце. "Тэлефоны ѓсё яшчэ працуюць?"
  
  "Вядома, ад'ютант Судзiрмата тэлефануе кожныя дзесяць хвiлiн з пагрозамi".
  
  "Паспрабуйце патэлефанаваць у кабельную службу".
  
  Тэлеграма, якую Ганс асцярожна паѓтарыѓ у тэлефон, абвяшчала: РАЮЦЬ КIТАЙСКI БАНК IУДА ЗБIРАђ ШЭСЦЬ МIЛЬЁНАђ ЗОЛОТА I ЗАРАЗ ЗВЯЗАНЫ З ПАРТЫI НАХДАТУЛ УЛАМА. Ён быѓ адпраѓлены Дэвiду Хоук.
  
  Нiк звярнуѓся да Адама: "Пашлiце да Юды чалавека. Скажыце яму, што вы заплацiце яму 150 000 даляраѓ заѓтра ѓ дзесяць ранiцы, калi зможаце адразу вярнуць Акiма".
  
  "У мяне тут не так шмат грошай у цвёрдай валюце. Я не вазьму Акiма, калi iншыя зняволеныя павiнны памерцi. Нiводны Махмур нiколi не зможа зноѓ паказаць свой твар..."
  
  "Мы iм нiчога не плацiм i вызваляем усiх зняволеных. Гэта выкрут".
  
  "Ой." Ён хутка аддаваѓ загады.
  
  На досвiтку Нiк быѓ у маленькай субмарыне, разгойдваючыся на плыткаводдзе на перископической глыбiнi ѓ паѓмiлi ѓнiз па пляжы ад акуратнай кiтайскай джонкi "Вецер матылi", трапяткага сцяг Чан Кайшы, чырвоны плашч з белым сонцам у сiнiм фоне. Нiк падняѓ антэну падлодкi. Ён бясконца сканаваѓ частаты. Ён чуѓ балбатню з вайсковых радыёпрымачоѓ на блокпастах, ён чуѓ цвёрдыя тоны Ган Бiка i ведаѓ, што там, верагодна, усё ѓ парадку. Затым ён атрымаѓ моцны сiгнал - паблiзу - i адказала радыё "Вецер матылька".
  
  Нiк усталяваѓ перадатчык на тую ж частату i без канца паѓтараѓ: "Прывiтанне, "Вецер матылi". Прывiтанне, Юда. У нас ёсць камунiстычныя палонныя для цябе i грошы. Прывiтанне, матылёк, вецер..."
  
  Ён працягваѓ казаць, пакуль плыѓ маленькае падводнае судна да джонка, не будучы ѓпэѓненым, што мора заглушыць яго сiгнал, але тэарэтычна антэна з перископическим рыштункам магла перадаваць на гэтай глыбiнi.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Iуда вылаяѓся, тупнуѓ нагой па падлозе сваёй каюты i пераключыѓся на свой магутны перадатчык. У яго не было крышталяѓ унутранай сувязi, i ён не мог падняць нябачнае судна, якое несла вахту з кодам CW на дыяпазонах высокай магутнасцi. "Мюлер, - прагыркаѓ ён, - што гэты д'ябал спрабуе зрабiць? Слухай".
  
  Мюлер сказаѓ: "Гэта блiзка. Калi корвет лiчыць, што ѓ нас праблемы, паспрабуйце DF..."
  
  "Ба. Мне не патрэбен пеленгатар. Гэта той вар'ят Бард з берага. Цi зможаце вы наладзiць перадатчык на дастатковую магутнасць, каб яго заглушыць?"
  
  "Гэта зойме крыху часу".
  
  Нiк назiраѓ, як "Вецер Матылi" павялiчылася ѓ назiральнае шкло. Ён абвёѓ мора прыцэлам i ѓбачыѓ на гарызонце судна. Ён апусцiѓ маленькую падводную лодку на шэсць футаѓ, час ад часу падглядваючы металiчным вокам, наблiжаючыся да джонкi з боку берага. Погляд яе назiральнiкаѓ павiнен быць накiраваны на карабель, якi заходзiць з мора. Ён дасягнуѓ правага борта, застаючыся незаѓважаным. Калi ён адчынiѓ люк, то пачуѓ, як крычаць у мегафон, iншыя людзi таксама штосьцi крычаць i грукат цяжкай гарматы. За пяцьдзесят ярдаѓ ад джонкi лiнуѓ струмень вады.
  
  "Гэта зойме цябе", - прамармытаѓ Нiк, падкiдваючы пакрытае нейлонам захопнае жалеза, каб зачапiцца за металiчны вобад шпагату. "Пачакайце, яны паправяць дыяпазон". Ён хутка падняѓся па тросе i выглянуѓ за край палубы.
  
  Бум! Снарад з гудзеннем праляцеѓ мiма грот-мачты, яго выродлiвае буркатанне было такiм моцным, што вы маглi падумаць, што адчуваеце парыѓ ад яго праходу. Усе на борце сабралiся ля берага мора, крычучы i гудзячы ѓ мегафоны. Мюлер накiраваѓ двух мужчын, якiя сiгналiзуюць семафор i мiжнародныя флагi Морзэ. Нiк усмiхнуѓся - нiшто з таго, што ты iм скажаш зараз, не зробiць iх шчаслiвымi! Ён забраѓся на борт i знiк у насавым люку. Ён спусцiѓся па трапе, па iншых усходах
  
  э ... мяркуючы па апiсаннi i малюнках Ган Бика i Талы, ён адчуваѓ сябе так, як быццам бываѓ тут раней.
  
  Ахоѓнiк схапiѓ пiсталет, i люгер Вiльгельмiна стрэлiла. Праз горла сапраѓды ѓ цэнтр. Нiк адчынiѓ камеру. "Ды добра, хлопцы".
  
  "Ёсць яшчэ адзiн", - сказаѓ малады хлопец з жорсткай знешнасцю. "Дай мне ключы".
  
  Моладзь адпусцiла Акiма. Нiк аддаѓ пiсталет ахоѓнiка хлопцу, якi запатрабаваѓ ключы i назiраѓ, як ён правярае бяспеку. Ён падыдзе.
  
  На палубе Мюлер застыѓ, убачыѓшы, як Нiк i сямёра маладых iнданэзiйцаѓ выскачылi з люка i скокнулi за борт. Стары нацыст пабег да кармы за сваiм аѓтаматам Томi, апырскаѓ мора кулямi. З такiм жа поспехам ён мог стрэлiць у зграю марскiх свiней, якiя хаваюцца пад вадой.
  
  Трохцалевы снарад трапiѓ у джонку на мiдэлi, разарваѓся ѓнутры i павалiѓ Мюлера на каленi. Ён пакутлiва закульгаѓ на карму, каб параiцца з Юдай.
  
  Нiк ѓсплыѓ на субмарыне, адкрыѓ люк, скокнуѓ у малюсенькую кабiну i без лiшнiх рухаѓ пусцiѓ малюсенькае судна ѓ шлях. Хлопчыкi чаплялiся за яе, як вадзяныя блашчыцы за спiну чарапахi. Нiк крыкнуѓ: "Сачыце за стрэламi! Iдзiце за борт, калi ѓбачыце гарматы!"
  
  "Джа."
  
  Ворагi былi занятыя. Мюлер крыкнуѓ Iудзе: "Палонныя збеглi! Як мы можам спынiць стральбу гэтых дурняѓ? Яны звар'яцелi!"
  
  Юда быѓ круты, як капiтан гандлёвага флоту, якi назiрае за вучэннем судоѓ. Ён ведаѓ, што настане дзень адплаты з цмокам - але так хутка! У такi кепскi час! Ён сказаѓ: "А зараз надзень касцюм Нэльсана, Мюлер. Ты зразумееш, што ён адчуваѓ".
  
  Ён накiраваѓ бiнокль на карвет, i яго вусны змрочна скрывiлiся, калi ён убачыѓ колеры Кiтайскай Народнай Рэспублiкi. Ён апусцiѓ акуляры i захiхiкаѓ - дзiѓны гартанны гук, падобны на праклён дэмана. "Джа, Мюлер, можна сказаць, пакiнуць карабель. Наша здзелка з Кiтаем скасоѓваецца".
  
  Два стрэлы з карвета прабiлi насавую частку джонкi i ѓзарвалi яе 40 мм. гармату ва ѓтыль. Нiк зрабiѓ разумовую пазнаку, накiроѓваючыся да берага на поѓнай магутнасцi - за выключэннем стрэлаѓ з далёкай адлегласцi, якiя гэтыя артылерысты нiколi не прамахвалiся.
  
  Ганс сустрэѓ яго на прыстанi. "Вiдаць, Хоук атрымаѓ тэлеграму i правiльна распаѓсюдзiѓ iнфармацыю".
  
  Адам Махмур падбег i абняѓ сына.
  
  Джонка гарэла, павольна асядаючы. Корвет на гарызонце рабiѓся ѓсё меншы. "Як вы зробiце стаѓку, Ганс?" - спытаѓ Нiк. "Гэта канец Юды цi не?"
  
  "Без спрэчкi. Судзячы па тым, што мы аб iм ведаем, ён мог уцячы прама цяпер у гарнiтуры для акваланга".
  
  "Давайце возьмем лодку i паглядзiм, што мы зможам знайсцi".
  
  Яны выявiлi, што частка экiпажа чаплялася за абломкi, чатыры целы, двое цяжка параненых. Юды i Мюлера не было вiдаць. Калi яны спынiлi пошукi з надыходам цемры, Ганс пракаментаваѓ: "Спадзяюся, яны ѓ жываце акулы".
  
  На наступную ранiцу на канферэнцыi Адам Махмур зноѓ быѓ сабраны i ашчадны. "Сем'i ѓдзячныя. Гэта было па-майстэрску зроблена, мiстэр Бард. Хутка сюды прыбудуць самалёты, каб забраць хлопчыкаѓ".
  
  "А як наконт войска i тлумачэннi смерцi Судзiрмата?" - спытаѓ Нiк.
  
  Адам усмiхнуѓся. "Дзякуючы нашаму сумеснаму ѓплыву i паказанням, армiя атрымае вымову. Ва ѓсiм вiнаватая прагнасць палкоѓнiка Судзiрмата".
  
  Прыватная амфiбiя клана Ван Кiнг даставiла Нiка i Ханса ѓ Джакарту. У прыцемках Нiк - прыняѓшы душ i ѓ свежай вопратцы - чакаѓ Мату ѓ прахалоднай, цёмнай гасцiнай, у якой ён атрымлiваѓ асалоду ад столькiмi духмянымi гадзiнамi. Яна прыехала i падышла проста да яго. "Вы сапраѓды ѓ бяспецы! Я чуѓ самыя фантастычныя гiсторыi. Яны ходзяць па ѓсiм горадзе".
  
  "Некаторыя могуць быць праѓдай, мая мiлая. Самае галоѓнае - Судзiрмат мёртвы. Закладнiкi вызваленыя. Пiрацкi карабель Юды знiшчаны".
  
  Яна горача пацалавала яго: "... паѓсюль".
  
  "Амаль."
  
  "Амаль? Пойдзем - я пераапрануся, а ты мне пра гэта раскажаш..."
  
  Ён вельмi мала растлумачыѓ, пакуль ён з захопленым захапленнем назiраѓ, як яна адкiнула сваё гарадское адзенне i захуталася ѓ саронг у кветачку.
  
  Калi яны выйшлi ва ѓнутраны дворык i супакоiлiся з джын-тонiкам, яна спытала: "Што ты будзеш рабiць зараз?"
  
  "Я павiнен пайсцi. I я хачу, каб ты пайшоѓ са мной".
  
  Яе прыгожы твар ззяла, калi яна глядзела на яго са здзiѓленнем i захапленнем. "Што? Ах так... Ты праѓда..."
  
  "Права, Мата. Ты павiнна пайсцi са мной. На працягу сарака васьмi гадзiн. Я пакiну цябе ѓ Сiнгапуры або дзе заѓгодна. I ты нiколi не павiнен вяртацца ѓ Iнданезiю". Ён паглядзеѓ ёй у вочы сур'ёзна i сур'ёзна. "Вы нiколi не павiнны вяртацца ѓ Iнданезiю. Калi вы гэта зробiце, тады я павiнен вярнуцца i - унесцi некаторыя змены".
  
  Яна збялела. У яго шэрых вачах было нешта глыбокае i нечытэльнае, цвёрдае, як палiраваная сталь. Яна зразумела, але паспрабавала яшчэ раз. "Але калi я вырашу, што не хачу? Я маю на ѓвазе - з табой - гэта адно, - але быць кiнутай у Сiнгапуры ...
  
  "
  
  "Занадта небяспечна, каб пакiдаць цябе, Мата. Калi я зраблю гэта, я не скончу сваю працу - а я заѓсёды дбайны. Ты дзейнiчаеш дзеля грошай, а не iдэалогii, таму я магу зрабiць табе прапанову. заставацца?" Ён уздыхнуѓ. "У вас было шмат iншых кантактаѓ, акрамя Судзiрмата. Вашы каналы i сетка, праз якую вы размаѓлялi з Юдай, усё яшчэ ѓ цэласцi. Я мяркую, вы выкарыстоѓвалi ваеннае радыё - цi ѓ вас могуць быць свае людзi. Але... вы бачыце... маю пазiцыю".
  
  Ёй стала холадна. Гэта быѓ не той мужчына, якога яна трымала ѓ руках, амаль першы мужчына ѓ сваiм жыццi, якога яна звязала думкамi аб каханнi. Чалавек такi моцны, мужны, далiкатны, з вострым розумам - але якiмi сталёвымi былi цяпер гэтыя прыгожыя вочы! "Я не думаѓ, што ты ..."
  
  Ён дакрануѓся да яе кончыкаѓ i закрыѓ iх пальцам. "Вы патрапiлi ѓ некалькi пастак. Вы iх запомнiце. Карупцыя спараджае бестурботнасць. Сур'ёзна, Мата, я прапаную вам прыняць маю першую прапанову".
  
  "А ваша другое...?" У горле раптам перасохла. Яна ѓспомнiла пiсталет i нож, якiя ён насiѓ, адклала iх у бок i схавала з-пад увагi i цiха пажартавала, калi каментавала iх. Краем вока яна зноѓ паглядзела на непрымiрымую маску, якая так дзiѓна выглядала на каханым прыгожым твары. Яе рука паднялася да рота, i яна збялела. "Ты б! Так... ты забiѓ Найфа. I Юду з iншымi. Ты... не падобны на Ганса Нордэнбоса".
  
  "Я iншы", - пагадзiѓся ён са спакойнай сур'ёзнасцю. "Калi ты калi-небудзь зноѓ ступiш у Iнданезiю, я заб'ю цябе".
  
  Ён ненавiдзеѓ словы, але здзелка павiнна быць дакладна намалявана. Не - фатальнае непаразуменне. Яна плакала гадзiнамi, завялая, як кветка падчас засухi, здавалася, слёзамi выцiскала з сябе ѓсю сваю жыццёвую сiлу. Ён шкадаваѓ аб гэтай сцэне - але ён ведаѓ сiлу аднаѓлення прыгожых жанчын. Iншая краiна - iншыя мужчыны - i, магчыма, iншыя здзелкi.
  
  Яна адштурхнула яго - затым падкралася да яго i тонкiм голасам сказала: "Я ведаю, што ѓ мяне няма выбару. Я пайду".
  
  Ён расслабiѓся - зусiм няшмат. "Я дапамагу табе. Нордэнбосу можна даверыць прадаць тое, што ты пакiнеш, i я гарантую, што ты атрымаеш грошы. Ты не застанешся ѓ новай краiне без гроша".
  
  Яна падавiла апошнiя рыданнi, i яе пальцы лашчылi яго грудзi. "Цi можаце вы вылучыць дзень цi два, каб дапамагчы мне ѓладкавацца ѓ Сiнгапуры?"
  
  "Я думаю так."
  
  Яе цела здавалася без касцей. Гэта была капiтуляцыя. Нiк павольна i мякка ѓздыхнуѓ з палёгкай. Да гэтага нiколi не абвыкаць. Так было лепей. Хок ухвалiѓ бы гэта.
  
  
  
  
  
  
  Картэр Нiк
  
  Капюшон смерцi
  
  
  
  Нiк Картэр
  
  Капюшон смерцi
  
  Прысвячаецца людзям сакрэтных службаѓ Злучаных Штатаѓ Амерыкi
  
  
  Кiраѓнiк I
  
  
  Праз дзесяць секунд пасля таго, як ён згарнуѓ з шашы 28, ён задумаѓся, цi не памылiѓся ён. Цi павiнен ён прывезцi дзяѓчыну ѓ гэтае iзаляванае месца? Цi было неабходна пакiдаць яго зброю па-за дасяжнасцю ва ѓтоенай шафцы пад задняй палубай машыны?
  
  На ѓсiм шляху ад Вашынгтона па шашы US 66 фары кiдалiся на хвасце. Гэтага можна было чакаць на загружанай супермагiстралi, але на шашу 28 яны не адрэагавалi, што было менш лагiчна. Ён думаѓ, што яны належалi адной машыне. Цяпер гэта было там.
  
  "Пацешна", - сказаѓ ён, спрабуючы адчуць, цi напружылася дзяѓчына ѓ яго руках ад гэтай заѓвагi. Ён не адчуѓ змен. Прыгожае мяккае цела заставалася цудоѓна згодлiвым.
  
  "Якая?" прамармытала яна.
  
  "Табе давядзецца крыху пасядзець, дарагая". Ён асцярожна паставiѓ яе ѓ вертыкальнае становiшча, раѓнамерна паклаѓ рукi на руль у становiшчы "тры i дзевяць гадзiн" i паставiѓ дросель на падлогу. Праз хвiлiну ён павярнуѓ на знаёмы завулак.
  
  Ён сам важдаѓся з наладай новага рухавiка i адчуѓ асабiстае задавальненне, калi 428 кубiчных цаляѓ выклiкалi паскарэнне, не спатыкнуѓшыся аб павышэннi абаротаѓ. Thunderbird iмчаѓся праз S-вобразныя павароты двухпалоснай прасёлкавай дарогi Мэрыленда, як калiбры, якая хрынiлася памiж дрэвамi.
  
  "Захапляльны!" Рут Мота адсунулася, каб даць яму месца для рук.
  
  "Разумная дзяѓчынка", - падумаѓ ён. Разумна, прыгожа. Я думаю...
  
  Ён добра ведаѓ дарогу. Хутчэй за ѓсё гэта не так. Ён мог уцячы ад iх, выслiзнуць у бяспечнае месца i правесцi шматабяцальны вечар. Гэта не спрацуе. Ён уздыхнуѓ, дазволiѓ "Птушцы" замарудзiцца да ѓмеранай хуткасцi i праверыѓ свой след на ѓздыме. Агнi былi там. Яны не асмелiлiся выставiць iх на такой хуткасцi па звiлiстых дарогах. Яны разаб'юцца. Нельга дапусцiць гэтага - яны могуць быць для яго гэтак жа каштоѓныя, як i ён для iх.
  
  Ён замарудзiѓся да поѓзання. Фары наблiзiлiся, загарэлiся, як быццам iншую машыну прытармазiлi, а затым патухлi. ААА... Ён усмiхнуѓся ѓ цемры. Пасля першага халоднага кантакту заѓжды былi хваляванне i надзея на поспех.
  
  Рут прытулiлася да яго, водар яе валасоѓ i далiкатныя цудоѓныя духi зноѓ напоѓнiлi яго ноздры. "Гэта было весела, - сказала яна. - Мне падабаюцца сюрпрызы".
  
  Яе рука ляжала на цвёрдых, цвёрдых мышцах яго сцягна. Ён не мог сказаць, цi нацiснула яна цi гэтае пачуццё было выклiкана разгойдваннем машыны. Ён абняѓ яе i асцярожна абняѓ. "Я хацеѓ паспрабаваць гэтыя павароты. На мiнулым тыднi колы былi збалансаваныя, i ѓ мяне не было магчымасцi сагнуць яе ѓ горадзе. Цяпер яна выдатна паварочвае".
  
  "Я думаю - усё, што ты робiш, нацэлена на дасканаласць, Джэры. Хiба я не мае рацыю? Не будзь сцiплым. Мне гэта дастаткова, калi я ѓ Японii".
  
  "Мяркую, так. Так... магчыма".
  
  "Вядома. I вы амбiцыйныя. Вы хочаце быць з лiдэрамi".
  
  "Вы варожыць. Усе хочуць дасканаласцi i лiдэрства. Гэтак жа, як высокi цёмны мужчына з'явiцца ѓ жыццi кожнай жанчыны, калi яна пратрымаецца дастаткова доѓга".
  
  "Я доѓга чакаѓ". Рука прыцiснула яго сцягно. Гэта быѓ не рух машыны.
  
  "Вы прымаеце паспешнае рашэнне. Мы былi разам усяго двойчы. Тры разы, калi лiчыць сустрэчу на вечарыне Джымi Хартфарда".
  
  "Я лiчу гэта", - прашаптала яна. Яе рука злёгку пагладзiла яго нагу. Ён быѓ здзiѓлены i ѓзрадаваны пачуццёвай цеплынёй, якую абудзiла ѓ iм простая ласка. Па яго спiне прабегла больш мурашак, чым у большасцi дзяѓчат, калi яны лашчылi яго аголеную плоць. "Гэта так дакладна, - падумаѓ ён, - фiзiчны стан падыходзiць жывёлам або хуткаму", але для таго, каб падняць сапраѓды высокую тэмпературу, неабходна эмацыйнае паразуменне.
  
  Збольшага, як ён меркаваѓ, ён прадаѓся на Рут Мота, калi назiраѓ за ёй на танцах у яхт-клубе, а праз тыдзень - на вячэры ѓ гонар дня нараджэння Роберта Куiтлока. Падобна хлопчыку, якi глядзiць у вiтрыну крамы на блiскучы ровар цi кучу панадлiва выстаѓленых цукерак, ён збiраѓ уражаннi, якiя падсiлкоѓвалi яго надзеi i iмкненнi. Цяпер, калi ён ведаѓ яе лепш, ён быѓ перакананы, што яго смак цудоѓны.
  
  Сярод дарагiх сукенак i смокiнгаѓ на вечарынках, дзе мужчыны ѓ грошах прыводзiлi самых прыгожых жанчын, якiх толькi маглi знайсцi, Рут адлюстроѓвалася як непараѓнальная жамчужына. Яна атрымала ѓ спадчыну рост i доѓгiя косткi ад сваёй нарвежскай мацi, а цёмны афарбоѓка i экзатычныя рысы асобы - ад свайго японскага бацькi, утвараючы еѓразiйскую сумесь, якая вырабляе самых прыгожых жанчын у свеце. Па любых стандартах яе цела было зусiм бездакорным, i, калi яна рухалася па пакоi на руцэ бацькi, кожная пара мужчынскiх вачэй слiзгала ёй услед або сачыла за ёй, у залежнасцi ад таго, назiрала за iмi нейкая iншая жанчына цi не. Яна выклiкала захапленне, жаданне i, у больш простай свядомасцi, iмгненнае пажадлiвасць.
  
  Яе бацька, Акiта Цогу Ну Мота, суправаджаѓ яе. Ён быѓ невысокага росту i масiѓны, з гладкай лiверпульскай скурай i спакойным цiхамiрным выразам твару патрыярха, высечанага з гранiту.
  
  Цi былi Мота такiмi, якiмi яны здавалiся? Iх праверыла самая эфектыѓная разведвальная служба ЗША - AX. Справаздача была чыстай, але зонд пойдзе глыбей, вернецца да Мэцью Пэры.
  
  Дэвiд Хок, старэйшы афiцэр AXE i адзiн з начальнiкаѓ камандавання Нiка Картэра, сказаѓ: "Яны могуць апынуцца тупiком, Нiк. Стары Акiта зарабiѓ некалькi мiльёнаѓ на япона-амерыканскiх прадпрыемствах у галiне электронiкi i будаѓнiчых тавараѓ. надрукаваная як цвiк, але прамалiнейная. Рут паводзiла сябе з Васарам. Яна папулярная гаспадарка. указанням... калi яны ѓ вас ёсць ".
  
  Нiк здушыѓ ухмылку. Хоук падтрымаѓ бы вас сваiм жыццём i кар'ерай, але ён быѓ умелы ѓ iголцы натхнення. Ён адказаѓ: "Так. Як наконт Акiта як яшчэ адной ахвяры?"
  
  Тонкiя вусны Хоука агалiлi адну з яго рэдкiх усмешак, утвараючы мудрыя i стомленыя маршчынкi вакол яго рота i вачэй. Яны сустрэлiся для сваёй апошняй размовы адразу пасля свiтання ѓ адасобленым тупiку ѓ форце Бельвуар. Ранiца была бясхмарнай, дзень будзе гарачым. Яркiя сонечныя промнi пранiзвалi паветра над Патомакам i асвятлiлi моцныя рысы Ястраба. Ён глядзеѓ, як лодкi адпраѓляюцца з гары. Яхт-клуб Вернан i Ганстан-Коѓ. "Яна, павiнна быць, такая прыгожая, як яны гавораць".
  
  Нiк не завагаѓся. "Хто, Рут? Адзiная ѓ сваiм родзе".
  
  "Асоба плюс сэксуальная прывабнасць, а? Я павiнен зiрнуць на яе. Яна прыгожа з'яѓляецца на фатаграфiях. Вы можаце зiрнуць на iх у офiсе".
  
  - падумаѓ Нiк, Хоук. Калi б гэтае iмя не падыходзiла, я б прапанаваѓ Old Fox. Ён сказаѓ: "Я аддаю перавагу рэальную рэч, яна пахне так добра калi -..? Парнаграфiчныя"
  
  "Не, нiчога падобнага. Яна правяраецца як тыповая дзяѓчына з прыстойнай сям'i. Можа быць, раман цi два, але калi яны так асцярожна схаваныя. Магчыма, нявiннiца. У нашым бiзнэсе заѓсёды ёсць" магчыма ". Але не купляйце iх у першую чаргу правер, Нiк. Будзь асцярожны. Не расслабляйся нi на iмгненне. "
  
  Зноѓ i зноѓ Хоук словамi засцярогi i вельмi дальнабачнымi дзеяннямi лiтаральна ратаваѓ жыццё Нiкаласу Хантынгтану Картэру, N3 з AX-US.
  
  "Не буду, сэр", - адказаѓ Нiк. "Але ѓ мяне такое пачуццё, што я нiкуды не падзенуся. Шэсць тыдняѓ вашынгтонскiх вечарынак - гэта весяла, але мне надакучае добрае жыццё".
  
  "Я магу ѓявiць, як вы сябе адчуваеце, але заставайцеся з гэтым. Гэтая справа дае адчуванне бездапаможнасцi, калi тры важныя чалавекi мёртвыя. Але мы зробiм перапынак, i яно шырока расчынiцца".
  
  "Больш няма дапамогi ад канферэнцый па выкрыццi?"
  
  "Лепшыя патолагi ѓ свеце згодныя з тым, што яны памерлi па натуральных прычынах - вiдавочна. Яны лiчаць сябе такiмi маленькiмi Натуральнымi? Так. Лагiчна? Не. Сенатар, чыноѓнiк кабiнета мiнiстраѓ i ключавы банкiр у нашым грашовым комплексе. метад, спасылку цi прычыну. У мяне такое пачуццё..."
  
  "Пачуццi" Хоука - заснаваныя на яго энцыклапедычных ведах i разумнай iнтуiцыi - нiколi, наколькi Нiк памятаѓ, нiколi не памылялiся. Ён абмяркоѓваѓ дэталi справы i магчымасцi з Хоѓкам на працягу гадзiны, i яны расталiся. Ястраб для каманды - Нiк на яго ролю.
  
  Шэсць тыдняѓ таму Нiк Картэр лiтаральна ѓвайшоѓ у шкуру "Джэральда Парсанса Дэмiнга", вашынгтонскага прадстаѓнiка нафтавай кампанii Заходняга ѓзбярэжжа. Яшчэ адзiн высокi, асмуглы i прыгожы малады кiраѓнiк, якога запрашалi на ѓсе найлепшыя афiцыйныя i свецкiя мерапрыемствы.
  
  Ён падышоѓ да гэтай часткi. Яму варта; ён быѓ створаны для яго майстрамi аддзела дакументацыi i рэдагаваннi AX. Валасы Нiка сталi чорнымi, а не каштанавымi, малюсенькая сiняя сякера ѓнутры яго правага локця быѓ схаваны фарбай для скуры. Яго глыбокага загару было недастаткова, каб адрознiць яго ад сапраѓднага брунета, скура пацямнела. Ён уступiѓ у жыццё, якое двайнiк усталяваѓ загадзя, у камплекце з дакументамi i пасведчаннямi асобы, якiя iдэальна падыходзяць нават для тонкiх дэталяѓ. Джэры Дэмiнг, абывацель, з уражлiвым загарадным домам у Мэрылендзе i кватэрай у горадзе.
  
  Мiгаценне фар у люстэрку вярнула яго да моманту. Ён стаѓ Джэры Дэмiнгам, упiсаѓшыся ѓ фантазiю, прымусiѓшы сябе забыцца пра Люгера, штылет i малюсенькай газавай бомбе, так iдэальна схаванай у адсеку, звараным пад задняй часткай Птушкi. Джэры Дэмiнг. Самастойна. Прынада. Target. Чалавек паслаѓ, каб прымусiць ворага рухацца. Чалавек, якому часам дасталася шкатулка.
  
  Рут мякка сказала: "Чаму ты сёння ѓ такiм пераменлiвым настроi, Джэры?"
  
  "Было прадчуванне. Я думаѓ, што за намi ехала машына".
  
  "О, дарагi. Ты не сказаѓ мне, што жанаты".
  
  "Сем разоѓ i любiѓ кожнага". Ён усмiхнуѓся. Гэта быѓ той самы жарт, якi хацеѓ бы зрабiць Джэры Дэмiнг. "Не-о-о, мiлая. Я была занадта занятая, каб сур'ёзна ѓмешвацца". Гэта была праѓда. Ён дадаѓ выдумку: "Больш не бачу гэтых агнёѓ. Думаю, я памыляѓся. Вы павiнны гэта паглядзець. На гэтых прасёлкавых дарогах шмат рабаванняѓ".
  
  "Будзь асцярожны, дарагая. Можа, нам не варта было сыходзiць адсюль. Тваё месца жудасна iзаляванае? Я не - баюся, але мой бацька строгi. Ён жудасна баiцца публiчнасцi. Ён заѓсёды перасцерагае мяне быць асцярожным. Я мяркую, яго старая вясковая разважлiвасць.
  
  Яна прыцiснулася да ягонай рукi. "Калi гэта ѓчынак, - падумаѓ Нiк, - то гэта выдатна". З таго часу, як ён пазнаёмiѓся з ёй, яна паводзiла сябе гэтак жа, як сучасная, але кансерватыѓная дачка замежнага бiзнэсмэна, якi адкрыѓ, як зарабiць мiльёны ѓ ЗША.
  
  Чалавек, якi загадзя абдумваѓ кожны свой рух i слова. Калi вы знайшлi залаты рог багацця, вы пазбеглi якой-небудзь благой славы, якая магла б перашкодзiць вашай працы. У свеце ваенных кантрактаѓ, банкiраѓ i кiраѓнiцтва публiчнасць вiтаецца, як аплявуха па чырвоным неапрацаваным сонечным апёку.
  
  Правай рукой ён знайшоѓ сакавiтыя грудзi, без пярэчанняѓ з яе боку. Гэта было прыкладна так далёка, як ён прасунуѓся з Рут Мота, прагрэс быѓ павольней, чым яму хацелася, але гэта адпавядала яго метадам. Ён зразумеѓ, што навучанне жанчын было падобна дрэсiроѓцы коней. Якасцямi поспеху былi цярпенне, невялiкiя поспехi за раз, мяккасць i досвед.
  
  "Мой дом iзаляваны, дарагая, але на пад'язной дарозе ёсць аѓтаматычныя вароты, i палiцыя рэгулярна патрулюе тэрыторыю. Няма пра што турбавацца".
  
  Яна прыцiснулася да яго. "Гэта добра. Вы даѓно валодаеце iм?"
  
  "Некалькi гадоѓ. З таго часу, як я пачаѓ праводзiць шмат часу ѓ Вашынгтоне". Яму было цiкава, цi былi яе пытаннi выпадковымi цi добра спланаванымi.
  
  "I вы былi ѓ Сiэтле да таго, як прыехалi сюды? Гэта цудоѓная краiна. Гэтыя дрэвы ѓ гарах. Роѓны клiмат".
  
  "Так." У цемры яна не магла бачыць яго маленькую ѓхмылку. "Я сапраѓды дзiця прыроды. Я хацеѓ бы пайсцi на пенсiю ѓ Скалiстыя горы i проста паляваць, лавiць рыбу i... i таму падобнае".
  
  "У поѓнай адзiноце?"
  
  "Не. Вы не можаце паляваць i лавiць рыбу ѓсю зiму. А бываюць i дажджлiвыя днi".
  
  Яна хiхiкнула. "Гэта выдатныя планы. Але пагадзiцеся? Я маю на ѓвазе - можа, вы адкладзяце гэта, як i ѓсе астатнiя, i яны знойдуць вас за сваiм сталом ва ѓзросце пяцiдзесяцi дзевяцi гадоѓ. Сардэчны прыступ. Нiякага палявання. Нiякай рыбалкi. Нi зiмы, нi дажджлiвых дзён".
  
  "Не я. Я планую загадзя".
  
  "I я таксама", - падумаѓ ён, калi затармазiѓ, калi ѓ полi зроку з'явiѓся маленькi чырвоны адбiвальнiк, якi адзначаѓ амаль утоеную дарогу. Ён павярнуѓ, прайшоѓ сорак ярдаѓ i спынiѓся перад трывалымi драѓлянымi варотамi, зробленымi з кiпарысавых дошак, афарбаваных у насычаны чырвона-карычневы колер. Ён выключыѓ рухавiк i фары.
  
  Цiшыня была дзiѓнай, калi грукат рухавiка i шолах шын спынiлiся. Ён асцярожна схiлiѓ да сябе яе падбародак, i пацалунак плаѓна пачаѓся; iх вусны хвалявалiся разам у цёплым, стымулюючым i вiльготным змешваннi. Ён гладзiѓ яе гнуткае цела сваёй свабоднай рукой, асцярожна прасоѓваючыся крыху далей, чым калi-небудзь раней. Яму было прыемна адчуваць, што яна супрацоѓнiчае, яе вусны павольна прымыкаюць да яго мовы, яе грудзей, здавалася, вяртаюцца да яго далiкатнага масажу без дрыжыкаѓ адступлення. Яе дыханне пачасцiлася. Ён супаставiѓ свой уласны рытм з духмяным водарам - i прыслухаѓся.
  
  Пад настойлiвым цiскам яго мовы яе вусны, нарэшце, цалкам расчынiлiся, раздзiмаючыся, як гнуткая цнатлiвая мякiна, калi ён сфармаваѓ дзiду з плоцi, даследуючы вострыя глыбiнi яе рота. Ён дражнiѓ i казытаѓ, адчуваючы, як яна дрыжыць ад рэакцыi. Ён злавiѓ яе мову памiж вуснамi i далiкатна пасмактаѓ ... i ён прыслухаѓся.
  
  На ёй была простая сукенка з тонкай белай акулай скуры з гузiкамi спераду. Яго спрытныя пальцы адшпiлiлi тры гузiкi, i ён пагладзiѓ гладкую скуру памiж яе грудзей тыльным бокам пазногцяѓ. Лёгка, удумлiва - з сiлай матылька, якая тупае пялёстак ружы. Яна ненадоѓга застыла, i ён стараѓся нават захаваць рытм сваiх ласак; паскарэнне толькi тады, калi яе дыханне ѓварвалася ѓ яго з цёплым задыханым парывам, i яна выдавала цiхiя гулкiя гукi. Ён адправiѓ свае пальцы ѓ мяккi даследчы круiз па якi раздзiмаецца шары яе правай грудзей. Гул перайшоѓ ва ѓздых, калi яна прыцiснулася да яго рукi.
  
  I ён слухаѓ. Машына павольна i бясшумна рухалася па вузкай дарозе мiма пад'язной дарожкi, яе фары плылi ѓначы. Яны былi занадта прыстойнымi. Ён чуѓ, як яны спынiлiся, калi ён выключыѓся. Цяпер яны правяралi. Ён спадзяваѓся, што ѓ iх добрае ѓяѓленне, i яны ѓбачылi Руцi. Ешце свае сэрцы, хлопчыкi!
  
  Ён расшпiлiѓ зашпiльку паѓ-бюстгальтара там, дзе яна пераходзiла памiж яе цудоѓным дэкальтэ, i атрымлiваѓ асалоду ад гладкай, цёплай плоццю, якая ляжыць на яго далонi. Смачна. Натхняльна - ён быѓ рады, што на iм не было спецыяльна пашытых шорт-спартовак; зброя ѓ аблiпальных кiшэнях была б суцяшальна, але стрыктура ятрыла. Руцi сказала: "О, мая дарагая", i крыху прыкусiла губу.
  
  Ён падумаѓ: "Спадзяюся, гэта ѓсяго толькi падлетак, якi шукае месца для паркоѓкi". Цi, магчыма, гэта была машына раптоѓнай смерцi Нiка Картэра. Выдаленне небяспечнай фiгуры ѓ гульнi, якая вялася зараз, або спадчына помсты, заробленае ѓ мiнулым. Як толькi вы атрымалi класiфiкацыю Killmaster, вы зразумелi рыскi.
  
  Нiк правёѓ мовай па шаѓкавiстай шчацэ да яе вуха. Ён пачаѓ рытм рукой, якая зараз абдымала цудоѓную цёплую грудзi ѓнутры бюстгальтара. Ён параѓнаѓ яе ѓздых са сваiм. Калi ты памрэш сёння - табе не давядзецца памiраць заѓтра.
  
  Ён падняѓ уверх паказальны палец правай рукi i асцярожна ѓставiѓ яго ѓ iншае вуха, стварыѓшы патройнае казытанне, калi ён мяняѓ цiск у часе з дапамогай уласнай невялiкай сiмфонii. Яна дрыжала ад задавальнення, i ён з некаторай трывогай выявiѓ, што яму падабаецца фармаваць для яе радасць, i ён спадзяваѓся, што ѓ яе няма сувязi з машынай на дарозе,
  
  якая спынiлася ѓ некалькiх сотнях ярдаѓ ад нас. Ён лёгка чуѓ гэта ѓ начной цiшынi. Цяпер яна нiчога не чула.
  
  Яго слых быѓ вострым - сапраѓды, у той момант, калi ён не быѓ фiзiчна дасканалы, Сякера не давала яму падобных заданняѓ, i ён не браѓ iх. Шанцы i так былi дастаткова смяротнымi. Ён пачуѓ цiхае рыпанне дзвярной пятлi машыны, гук удару каменя ѓ цемры.
  
  Ён сказаѓ. "Дарагая, як наконт выпiѓкi i плавання?"
  
  "Люблю гэта", - адказала яна з невялiкiм хрыплым глытком перад словамi.
  
  Ён нацiснуѓ кнопку перадатчыка для прывада варот, i шлагбаѓм адсунуѓся ѓ бок, аѓтаматычна зачынiѓшыся за iмi, калi яны iшлi за кароткiм заводам. Гэта было ѓсяго толькi якi стрымлiвае фактарам для парушальнiкаѓ, а не перашкодай. Агароджа ѓласнасцi была простай адкрытай слупова-рэйкавай агароджай.
  
  "Джэральд Парсанс Дэмiнг" пабудаваѓ чароѓную загарадную хату з сямю пакоямi i велiзарным унутраным панадворкам, выкладзеным блакiтным каменем, з выглядам на басейн. Калi Нiк нацiснуѓ кнопку на слупку на боку стаянкi, запалiлiся ѓнутраныя i вонкавыя пражэктары. Рут радасна забулькала.
  
  "Гэта выдатна! Ах, прыгожыя кветкi. Вы самi займаецеся добраѓпарадкаваннем?"
  
  "Даволi часта", - схлусiѓ ён. "Занадта заняты, каб рабiць усё, што я жадаѓ. Двойчы ѓ тыдзень прыязджае мясцовы садоѓнiк".
  
  Яна спынiлася на каменнай дарожцы побач з калонай плецiстых руж, вертыкальнай каляровай паласой чырвонага i ружовага, белага i крэмавага колераѓ. "Яны такiя мiлыя. Гэта частка японскага - цi збольшага японскага - я думаю. Нават адна кветка можа мяне ѓсхваляваць".
  
  Ён пацалаваѓ яе ѓ шыю, перш чым яны пайшлi далей, i сказаѓ: "Гэтак жа, як адна прыгожая дзяѓчына можа ѓсхваляваць мяне? Ты такi ж выдатны, як усе гэтыя кветкi разам - i ты жывы".
  
  Яна ѓхваляльна засмяялася. "Ты мiлы, Джэры, але мне цiкава - колькi дзяѓчын ты правёѓ на гэтым шпацыры?"
  
  "Праѓда?"
  
  "Я спадзяюся, што гэта так."
  
  Ён адчынiѓ дзверы, i яны ѓвайшлi ѓ вялiкую гасцiную з гiганцкiм камiнам i шкляной сцяной, звернутай да басейна. "Ну, Руцi - праѓда. Праѓда для Руце". Ён падвёѓ яе да маленькага бара i пстрыкнуѓ адной рукой па прайгравальнiку, а iншы трымаѓ яе пальцы. "Ты, мая мiлая, першая дзяѓчына, якую я прывёѓ сюды адну".
  
  Ён убачыѓ, як яе вочы пашырэлi, а затым зразумеѓ па цеплынi i мяккасцi яе выразы, што яна вырашыла, што ён кажа праѓду - што ён i быѓ - i ёй гэта спадабалася.
  
  Любая дзяѓчына паверыла б, калi б яна паверыла табе, i стварэнне, усталёѓка i якая расце блiзкасць былi правiльнымi сёння ѓвечары. Яго двайнiк мог прывесцi сюды пяцьдзесят дзяѓчын - ведаючы, што Дэмiнг, верагодна, у яго быѓ, - але Нiк казаѓ праѓду, i iнтуiцыя Рут пацвердзiла гэта.
  
  Ён рыхтаваѓ марцiнi хуткiмi рухамi, у той час як Рут сядзела i назiрала за iм праз вузкую дубовую рашотку, падпёршы падбародак рукамi, а яе чорныя вочы былi задуменна насцярожанымi. Яе бездакорная скура ѓсё яшчэ ззяла эмоцыямi, якiя ён выклiкаѓ, i ѓ Нiка перахапiла дыханне ад дзiѓна прыгожага партрэта, якi яна зрабiла, калi ён паставiѓ перад ёй шклянку i налiѓ.
  
  "Яна купiѓся на гэта, але не паверыць", - падумаѓ ён. Усходняя асцярожнасць цi сумневы, якiя сiлкуюць жанчыны, нават калi эмоцыi збiваюць iх са шляху. Ён мякка сказаѓ: "Табе, Руцi. Самая прыгожая карцiна, якую я калi-небудзь бачыѓ. Мастак хацеѓ бы намаляваць цябе прама зараз".
  
  "Дзякуй. Ты прымушаеш мяне адчуваць сябе - вельмi шчаслiвым i цёплым, Джэры".
  
  Яе вочы свяцiлiся на яго паверх келiха для кактэйлю. Ён слухаѓ. Нiчога. Цяпер яны iшлi праз лес цi, магчыма, ужо дасягнулi гладкага зялёнага дывана лужка. Яны асцярожна кружылi па крузе i неѓзабаве выяѓлялi, што панарамныя вокны iдэальна падыходзяць для назiрання за тымi, хто знаходзiцца ѓ хаце.
  
  Я прынада. Мы не згадалi аб гэтым, але я проста сыр у пастцы AX. Гэта было адзiнае выйсце. Хок не стаѓ бы так яго настройваць, калi б не было iншага выйсця. Трое важных мужчын мёртвыя. Натуральныя прычыны ѓ сведчаннях аб смерцi. Нiякiх зачэпак. Нiякiх падказак. Няма малюнка.
  
  "Нельга даць прынадзе адмысловую абарону, - змрочна разважаѓ Нiк, - таму што ты паняцця не маеш, што можа напалохаць здабычу i на якiм дзiѓным узроѓнi яна можа з'явiцца". Калi вы ѓсталюеце складаныя меры бяспекi, адна з iх можа быць часткай схемы, якую вы спрабавалi расчынiць. Хоук абраѓ адзiна лагiчны шлях - яго самы давераны агент стане прынадай.
  
  Нiк як мог сачыѓ за вашынгтонскiмi сцежкамi мерцвякоѓ. Ён ненадакучлiва атрымлiваѓ праз Ястраба запрашэннi на незлiчоныя вечарынкi, прыёмы, дзелавыя i грамадскiя сустрэчы. Ён пабываѓ у гатэлях канвенцый, пасольствах, прыватных дамах, маёнтках i клубах ад Джорджтаѓна да унiверсiтэтаѓ i Юнiён-лiгi. Яму надакучылi закускi i фiле мiн'ён, i ён стамiѓся залазiць у смокiнг i здымаць яго. Пральня не вярнула яго кашулi са зморшчынамi досыць хутка, i яму прыйшлося патэлефанаваць Роджэрсу Пiту, каб даставiць тузiн праз адмысловы кур'ер.
  
  Ён сустракаѓся з дзясяткамi важных мужчын i прыгожых жанчын, i ён атрымаѓ дзясяткi запрашэнняѓ, якiя ён паважлiва адхiлiѓ, за выключэннем тых, якiя датычылiся людзей, якiх ведалi мёртвыя, цi месцаѓ, дзе яны пабывалi.
  
  Ён быѓ увесь час папулярны, i большасць жанчын знаходзiлi яго цiхую ѓважлiвасць зачаравальнай. Калi яны выявiлi, што ён быѓ "кiраѓнiком нафтавай галiны" i халасты, некаторыя з iх настойлiва пiсалi запiскi i тэлефанавалi.
  
  Ён сапраѓды нiчога не знайшоѓ. Рут i яе бацька здавалiся цалкам рэспектабельнымi, i ён спытаѓ сябе, цi сапраѓды правярае яе, таму што яго ѓбудаваная антэна для ѓхiлення няспраѓнасцяѓ дала невялiкую iскру - цi таму, што яна была самай жаданай прыгажуняй з сотняѓ, якiх ён сустракаѓ за апошнiя некалькi тыдняѓ.
  
  Ён усмiхнуѓся цудоѓным цёмным вачам i злавiѓ яе руку, якая ляжыць на палiраваным дубе побач з яго ѓласнай. Было адно пытанне: хто там быѓ i як яны знайшлi яго след у "Грамавой птушцы"? I чаму? Няѓжо ён сапраѓды патрапiѓ у кропку? Ён ухмыльнуѓся гэтай каламбурнай сiтуацыi, калi Рут мякка сказала: "Ты дзiѓны чалавек, Джэральд Дэмiнг. Ты больш, чым здаецца".
  
  "Гэта нейкая мудрасць Усходу цi дзэн цi нешта падобнае?"
  
  "Я думаю, што нямецкi фiлосаф першым сказаѓ гэта як максiму -" Будзь больш, чым здаецца ". Але я назiраѓ за тваiм тварам i вачыма. Ты быѓ далёка ад мяне ".
  
  "Проста марыць."
  
  "Вы заѓсёды былi ѓ нафтавым бiзнэсе?"
  
  "Больш цi менш." Ён раскруцiѓ сваю зборную гiсторыю. "Я нарадзiѓся ѓ Канзасе i перабраѓся на нафтавыя радовiшчы. Правёѓ некаторы час на Блiзкiм Усходзе, пасябраваѓ з некалькiмi прыдатнымi людзьмi, i мне павезла". Ён уздыхнуѓ i зморшчыѓся.
  
  "Працягвай. Ты аб чымсьцi падумаѓ i спынiѓся..."
  
  "Цяпер я амаль настолькi прасунуѓся. Гэта добрая праца, i я павiнен быць задаволены. Але калi б у мяне была вышэйшая адукацыя, я б не быѓ абмежаваны".
  
  Яна сцiснула яго руку. "Вы знойдзеце спосаб абыйсцi гэта. У вас - у вас яркая асоба".
  
  "Я быѓ побач". Ён усмiхнуѓся i дадаѓ. "На самой справе я зрабiѓ больш, чым сказаѓ. На самай справе, пару разоѓ я не выкарыстоѓваѓ iмя Дэмiнг. Гэта была хуткая здзелка на Блiзкiм Усходзе, i калi б мы маглi супрацьстаяць лонданскаму картэлю на працягу некалькiх месяцаѓ, я б быѓ сёння багатым чалавекам ".
  
  Ён пакруцiѓ галавой, нiбы ѓ глыбокiм шкадаваннi, падышоѓ да Hi-Fi кансолi i пераключыѓся з плэера на радыёдыяпазоны. У лiѓнi статыкi ён круцiѓ частоты i на доѓгiх хвалях лавiѓ гэта - бiп-бiп-бiп. Дык вось як яны пайшлi за iм! Цяпер пытанне складалася ѓ тым, цi быѓ пэйджар схаваны ѓ яго машыне без вядзёнай Рут, цi яго выдатная госця несла яго ѓ сумачцы, прышпiленай да яе вопратцы цi - трэба было быць асцярожным - у пластыкавым футарале? Ён зноѓ пераключыѓся на запiс, моцныя, пачуццёвыя выявы Чацвёртай п'есы Пятра Чайкоѓскага, i пабрыѓ назад у бар. "Як наконт таго плавання?"
  
  "Люблю гэта. Дай мне хвiлiнку, каб скончыць".
  
  "Хочаш яшчэ адзiн?"
  
  "Пасля таго, як мы паплывем".
  
  "Добра."
  
  "I - дзе ванная, калi ласка?"
  
  "Прама тут..."
  
  Ён правёѓ яе ѓ галоѓную спальню i паказаѓ вялiкую ванну з рымскай ваннай, утопленай у ружовай керамiчнай плiтцы. Яна лёгка пацалавала яго, увайшла i зачынiла дзверы.
  
  Ён хутка вярнуѓся ѓ бар, дзе яна пакiнула сумачку. Звычайна iх вазiлi да Iаана. Пастка? Ён стараѓся не парушыць яго становiшча цi размяшчэнне, калi правяраѓ яго змесцiва. Губная памада, банкноты ѓ зацiску для грошай, маленькая залатая запальнiчка, якую ён адкрыѓ i агледзеѓ, крэдытная карта... нiчога, што магло б быць зумерам. Ён сапраѓды паставiѓ прадметы i ѓзяѓ свой напой.
  
  Калi яны прыедуць? Калi ён быѓ з ёю ѓ басейне? Яму не падабалася пачуццё бездапаможнасцi, якое выклiкала ѓ яго сiтуацыя, непрыемнае адчуванне неабароненасцi, непрыемны факт, што ён не можа нанесцi ѓдар першым.
  
  Ён панура падумаѓ, цi не занадта доѓга ён займаецца гэтым бiзнэсам. Калi зброя азначала ѓпэѓненасць, ён павiнен пайсцi. Цi адчуваѓ ён сябе безабаронным, таму што Х'юга з тонкiм лязом не быѓ прывязаны да яго перадплечча? Немагчыма абняць дзяѓчыну з Х'юга, пакуль яна не адчуе гэта.
  
  Цягнуць Вiльгельмiну, мадыфiкаваны Люгер, з якiм ён звычайна мог уразiць муху на вышынi шасцiдзесяцi футаѓ, таксама было немагчыма ѓ яго ролi Дэмiнга-Мiшэнi. Калi памацалi цi знайшлi, гэта быѓ распродаж. Яму прыйшлося пагадзiцца з Эглiнтанам, збройнiкам AX, у тым, што ѓ Вiльгельмiны былi недахопы як упадабаная зброя. Эглiнтан перарабiѓ iх па сваiм меркаваннi, усталяваѓшы трохцалевыя ствалы на iдэальныя засаѓкi i забяспечыѓшы iх прыкладамi з тонкага празрыстага пластыка. Ён паменшыѓ памер i вага, i вы маглi бачыць, як патроны маршыруюць па пандусе, як палка з маленькiх бомбаѓ з бутэлечным носам - але ѓсё роѓна было шмат зброi.
  
  "Назавiце гэта псiхалагiчным", - пярэчыѓ ён Эглiнтану. "Мае Вiльгельмiны дапамаглi мне прайсцi праз некалькi цяжкiх. Я дакладна ведаю, што я магу зрабiць пад любым кутом i ѓ любой пазiцыi. Я, мусiць, спалiѓ дзесяць тысяч патронаѓ з дзевяцi мiльёнаѓ у свой час. Мне падабаецца пiсталет".
  
  "Зiрнiце яшчэ раз на гэтага S. & W., шэф", - заклiкаѓ Эглiнтан.
  
  "Не маглi б вы адгаварыць Бэбя Рут ад яго каханай лятучай мышы? Скажыце Мецу, каб яны змянiлi пальчаткi? Я хаджу на паляванне са старым у штаце Мэн, якi ловiць сваiх аленяѓ кожны год на працягу сарака трох гадоѓ з дапамогай Springfield 1903. Я вазьму вас з сабой. разам са мной. разам са мной.
  
  Эглiнтан здаѓся. Нiк усмiхнуѓся пры ѓспамiне. Ён зiрнуѓ на медную лямпу,
  
  якая вiсела над гiганцкай канапай у альтанцы праз увесь пакой. Ён не быѓ цалкам бездапаможны. Майстры AX зрабiлi ѓсё, што маглi. Дзярнiце гэтую лямпу, i вы апусцiце потолочную сценку, несучы з сабой шведскi пiсталет-кулямёт Carl Gustav SMG Parabellum з прыкладам, якi вы можаце ѓзяць.
  
  У салоне машыны знаходзiлiся Вiльгельмiна i Гюго i малюсенькая газавая бомба, вядомая пад кодавым словам П'ер. Пад стойкай чацвёртая бутэлька джыну злева ад шафкi ѓтрымоѓвала нясмачную версiю Майкла Фiна, ад якой можна было пазбавiцца прыкладна праз пятнаццаць секунд. А ѓ гаражы перадапошнi кручок - той, на якiм быѓ патрапаны, найменш прывабны плашч - адкрываѓ дошку кручка з поѓным паваротам налева. Сястра-блiзнюк Вiльгельмiны ляжала на палiцы памiж шпiлькамi.
  
  Ён слухаѓ. Хмурыѓся. Нiк Картэр з нервамi? Нiчога не было чуваць у шэдэѓры Чайкоѓскага, якi выплюхвае сваю навадную тэму.
  
  Гэта было чаканне. I сумневы. Калi вы занадта рана кiнулiся за зброяй, вы сапсавалi ѓсю дарагую ѓстаноѓку. Калi вы будзеце чакаць занадта доѓга, вы можаце памерцi. Як яны забiлi гэтых траiх? Калi так? Хоук нiколi не памыляѓся ...
  
  "Прывiтанне", - Рут выйшла з-за аркi. "Усё яшчэ хочацца плаваць?"
  
  Ён сустрэѓ яе на паѓдарогi праз пакой, абняѓ, моцна пацалаваѓ i павёѓ назад у спальню. "Больш, чым калi-небудзь. Ад адной думкi пра цябе ѓ мяне паднiмаецца тэмпература. Мне трэба акунуцца".
  
  Яна засмяялася i ѓстала ля ложка памеру "king-size" з няѓпэѓненым выглядам, калi ён зняѓ смокiнг i завязаѓ вузел на бардовым гальштуку. Калi адпаведны пояс упаѓ на ложак, яна нясмела спытала: "У цябе ёсць гарнiтур для мяне?"
  
  "Вядома", - усмiхнуѓся ён, выцягваючы шэрыя жамчужныя заклёпваннi са сваёй кашулi. "Але каму яны патрэбныя? Няѓжо мы такiя старамодныя? Я чуѓ, у Японii хлопчыкi i дзяѓчынкi амаль не турбуюцца пра касцюмы ѓ ваннай.
  
  Яна запытальна паглядзела на яго, i ѓ яго перахапiла дыханне, калi блiкi заскакалi ѓ яе вачах, як iскры, якiя захраснулi ѓ абсiдыяне.
  
  "Мы б не хацелi, каб гэта адбылося", - сказала яна хрыпла i цiха. Яна расшпiлiла гузiкi на акуратнай акулавай шкуры, ён адвярнуѓся i пачуѓ шматабяцальнае з-з-з-за патаемнай маланкi, а калi ён зноѓ паглядзеѓ, яна акуратна ѓкладвала сукенку на ложак.
  
  З намаганнем ён не зводзiѓ з яе вачэй, пакуль не стаѓ цалкам аголеным, затым нядбайна павярнуѓся i пачаставаѓ сябе - i ён быѓ упэѓнены, што яго сэрца злёгку стукнула, калi яно пачало павышаць яго крывяны цiск.
  
  Ён думаѓ, што бачыѓ iх усiх. Ад высокiх скандынак да моцных аѓстралiек, на Каматыпуры i Хо-Панг-роѓд i ѓ палацы палiтыка ѓ Гамбургу, дзе вы заплацiлi сотню даляраѓ толькi за тое, каб увайсцi. Але ты, Руцi, падумаѓ ён, зноѓ нешта iншае!
  
  Яна прыцягвала ѓвагу на эксклюзiѓных вечарынках, дзе спаборнiцтвы выбiралiся з лепшых у свеце, i тады яна была ѓ сваiм адзеннi. Цяпер, стоячы аголенай на фоне беласнежнай сцяны i насычанага сiняга дывана, яна выглядала як нешта, спецыяльна распiсанае для сцяны гарэма - каб натхнiць гаспадара.
  
  Яе цела было цвёрдым i бездакорным, яе грудзей - двайняты з высока размешчанымi саскамi, як сiгналы чырвонага шара - беражыцеся выбухоѓкi. Яе скура была бездакорнай ад броваѓ да ружовых пакрытых эмаллю пальцаѓ ног, валасы на лабку ѓяѓлялi сабой хвалюючы нагруднiк мяккай чарноцця. Ён быѓ зачынены на месцы. Цяпер ён быѓ у яе, i яна ведала гэта. Яна паднесла да вуснаѓ доѓгi пазногаць i запытальна пастукала па падбародку. Яе бровы, выскубленыя высокiмi выгiнамi, каб дадаць роѓна столькi круглявасцi да лёгкага нахiлу яе вачэй, апускалiся - паднiмалiся. "Ты ѓхваляеш, Джэры?"
  
  "Ты..." Ён праглынуѓ, старанна падбiраючы словы. "Вы - адна велiзарная сукупнасць прыгожай жанчыны. Я хачу - я хачу сфатаграфаваць вас. Такi, якi вы ёсць у гэты момант".
  
  "Гэта адна з самых прыемных рэчаѓ, якiя мне калi-небудзь казалi. У табе ёсць мастак". Яна ѓзяла дзве цыгарэты з яго пачка, якi ляжаѓ на ложку, i прыцiснула адну за адной да яе вуснаѓ, каб ён запалiѓ святло. Пасля таго, як яна ѓручыла яму адзiн, яна сказала: "Я не ѓпэѓнена, што зрабiла б гэта, калi б не тое, што вы сказалi..."
  
  "Тое, што я сказаѓ?"
  
  "Пра тое, што я адзiная дзяѓчына, якую ты прывёѓ сюды. Чамусьцi - я ведаю, што гэта праѓда".
  
  "Адкуль вы ведаеце?"
  
  Яе вочы сталi летуценнымi з-за блакiтнага дыму. "Я не ѓпэѓнены. Для мужчыны было б тыповай хлуснёй, але я ведаѓ, што ты кажаш праѓду".
  
  Нiк паклаѓ руку ёй на плячо. Яно было круглым, атласным i цвёрдым, як у спартоѓца пад загарэлай скурай. "Гэта была праѓда, мая дарагая".
  
  Яна сказала: "У цябе таксама неверагоднае цела, Джэры. Я не ведала. Колькi ты важыш?"
  
  "Два-дзесяць. Плюс-мiнус".
  
  Яна адчула яго руку, вакол якой яе тонкая рука амаль не выгiналася, настолькi цвёрдай была паверхня над косткай. "Вы шмат займаецеся спортам. Гэта добра для ѓсiх. Я баяѓся, што вы станеце падобнымi да многiх мужчын сёння. У iх за гэтымi сталамi адрастаюць жывот. Нават моладзь у Пентагоне. Гэта ганьба".
  
  Ён падумаѓ: насамрэч зараз не час i не месца,
  
  i ѓзяѓ яе на рукi, i iх целы злiлiся ѓ адзiн слуп спагадлiвай плоцi. Яна абвiла яго абедзвюма рукамi за шыю i прыцiснулася ѓ яго гарачых абдымках, яе ногi адарвалiся ад падлогi, i яна некалькi разоѓ рассунула iх, як балерына, але больш рэзкiм, энергiчным i узбуджанай рухам, як мускульнай рэфлекс.
  
  Нiк быѓ у выдатнай фiзiчнай форме. Яго праграма практыкаванняѓ для цела i розуму строга выконвалася. Яны ѓключалi кантроль над ягоным лiбiда, але ён не змог своечасова злавiць сябе. Яго расцягнутая гарачая плоць надзьмулася памiж iмi. Яна пацалавала яго глыбока, прыцiснуѓшыся ѓсiм целам да яго.
  
  Ён адчуваѓ сябе так, быццам дзiцячы бенгальскi агонь працягнуѓ яго па хрыбетнiку ад хвасцеца да верхавiны - запалiѓ. Яе вочы былi зачыненыя, i яна дыхала як бягун на мiлю каля двуххвiлiннай адзнакi. Парывы з яе лёгкiх былi падобныя на юрлiвыя бруi, нацэленыя на яго горла. Не парушаючы яе становiшча, ён зрабiѓ тры кароткiя крокi да краю ложка.
  
  Ён шкадаваѓ, што не слухаѓ больш, але гэта не дапамагло б. Ён адчуѓ - цi, магчыма, злавiѓ адлюстраванне або цень - як мужчына ѓваходзiць у пакой.
  
  "Пакладзi яе i павярнiся. Павольна".
  
  Гэта быѓ нiзкi голас. Словы прагучалi гучна i ясна, з лёгкiм гартанным адценнем. Яны гучалi так, як быццам зыходзiлi ад чалавека, якi звыкся да таго, што яму падпарадкоѓваюцца лiтаральна.
  
  Нiк падпарадкаваѓся. Ён павярнуѓся на чвэрць i паклаѓ Руцi. Ён зрабiѓ яшчэ адзiн павольны чвэрць абароту, каб сустрэцца твар у твар з бландынам-гiгантам, прыкладна яго ѓзросту i такiм жа вялiкiм, як ён сам.
  
  У вялiкай руцэ, якую ён трымаѓ нiзка i ѓстойлiва i даволi блiзка да цела, мужчына трымаѓ тое, што Нiк лёгка вызначыѓ як "Вальтар П-38". Нават без яго бездакорнага абыходжання са зброяй вы б ведалi, што гэты хлопец разбiраѓся ѓ сваёй справе.
  
  Вось яно, са шкадаваннем падумаѓ Нiк. Усе дзюдо i сатывiзм у такой сiтуацыi вам не дапамогуць. Ён таксама iх ведае, бо ведае сваю справу.
  
  Калi ён прыйшоѓ забiць вас, вы мёртвыя.
  
  
  Раздзел II.
  
  
  Нiк заставаѓся застылым на месцы. Калi б блакiтныя вочы вялiкага бландына напружылiся цi ѓспыхнулi, Нiк паспрабаваѓ бы звалiцца з перакату - надзейная кампанiя McDonald's Singapore, якая выратавала жыццi шматлiкiх мужчын i забiла шматлiкiх. Усё залежала ад вашай пазiцыi. P-38 не завагаѓся. Ён мог быць укручаны ва ѓстаноѓку для выпрабавальных стрэльбаѓ.
  
  За вялiкiм хлопцам у пакой увайшоѓ невысокi хударлявы мужчына. У яго была карычневая скура i рысы твару, якiя выглядалi так, як быццам яны былi размазаны ѓ цемры вялiкiм пальцам скульптара-аматара. Яго твар быѓ жорсткiм, а ѓ роце была горыч, на якую, мабыць, спатрэбiлiся стагоддзi. Нiк задумаѓся - малайская, фiлiпiнская, iнданезiйская? Зрабiце ваш выбар. Ёсць больш за 4000 астравоѓ. Мужчына паменш трымаѓ "вальтар" з прыгожай цвёрдасцю i паказваѓ на падлогу. Iншы прафесiянал. "Тут больш нiкога няма", - сказаѓ ён.
  
  Плэер раптам спынiѓся. Гэта азначала трэцяга чалавека.
  
  Буйны бландын у чаканнi абыякава паглядзеѓ на Нiка. Затым, не губляючы на iм увагi, яны рушылi да Рут, i ѓ кутку адной губы з'явiлася ѓспышка весялосцi. Нiк выдыхнуѓ - калi яны выяѓлялi эмоцыi або размаѓлялi, яны звычайна не стралялi - адразу.
  
  "У цябе добры густ", - сказаѓ мужчына. "Я шмат гадоѓ не бачыѓ такой смачнай стравы".
  
  У Нiка ѓзнiкла спакуса сказаць "давай, спяваеш, калi табе так падабаецца", але ён адкусiѓ. Замест гэтага ён павольна кiѓнуѓ.
  
  Ён павярнуѓ вочы ѓ бок, не рухаючы галавой, i ѓбачыѓ, што Рут скамянела, стоячы, прыцiснуѓшы тыльны бок адной рукi да рота, а iншую сцiснуѓшы косткi пальцаѓ уверх перад пупком. Яе чорныя вочы былi прыкаваныя да пiсталета.
  
  Нiк сказаѓ: "Ты яе палохаеш. Мой кашалёк у мяне ѓ штанах. Вы знойдзеце каля двухсот. Няма сэнсу нiкому прычыняць боль".
  
  "Цалкам дакладна. Ты нават не думаеш пра хуткiя крокi, i, магчыма, нiхто не будзе. Але я веру ѓ самазахаванне. Скачы. Рывок. Дацягнiся. Мне проста трэба страляць. Мужчына - гэта дурань, каб рызыкнуць. Я маю на ѓвазе, што лiчу сябе дурнем, калi не заб'ю цябе хутка."
  
  "Я разумею твой пункт гледжання. Я нават не планую чухаць шыю, а яна свярбiць".
  
  "Давай. Вельмi павольна. Не хочаш зараз? Добра". Мужчына прабегся вачыма уверх i ѓнiз па целе Нiка. "Мы вельмi падобныя адзiн на аднаго. Ты ѓвесь вялiкi. Адкуль у цябе ѓсе гэтыя шнары?"
  
  "Карэя. Я быѓ вельмi малады i дурны".
  
  "Граната?"
  
  "Шрапнэль", - сказаѓ Нiк, спадзяючыся, што хлопец не занадта шмат глядзеѓ на страты пяхоты. Шрапнэль рэдка зашывала вас абапал. Калекцыя шнараѓ была яго ѓспамiнам аб гадах яго працы з AX. Ён спадзяваѓся, што не збiраецца да iх дадаваць; Кулi Р-38 зласлiвыя. Аднойчы мужчына ѓзяѓ тры i ѓсё яшчэ iснуе - шанцы чатырыста да аднаго выжывуць з двума.
  
  "Смелы чалавек", - сказаѓ iншы тонам каментара, а не камплiменту.
  
  "Я хаваѓся ѓ самай вялiкай дзюры, якую змог знайсцi. Калi б я мог знайсцi буйнейшую, я бы апынуѓся ѓ ёй".
  
  "Гэтая жанчына прыгожая, але няѓжо вы не аддаеце перавагу белых жанчын?"
  
  "Я кахаю кахаць iх усiх", - адказаѓ Нiк. Хлопец быѓ крутым цi ненармальным. Крэкiнга так з карычневым чалавекам за iм з пiсталетам.
  
  ;
  
  Жахлiвы твар з'явiѓся ѓ дзвярах ззаду двух iншых. Рут ахнула. Нiк сказаѓ: "Супакойся, дзетка".
  
  Твар уяѓляѓ сабой гумовую маску, якую насiѓ трэцi мужчына сярэдняга росту. Вiдавочна, ён выбраѓ самую жахлiвую з тых, што былi на складзе: чырвоны адкрыты рот з зубамi, якiя выступалi, фальшывая крывавая рана з аднаго боку. Мiстэр Хайд у дрэнны дзень. Ён працягнуѓ маленькаму чалавеку скрутак белай лёскi i вялiкi складаны нож.
  
  Вялiкi мужчына сказаѓ: "Ты, дзяѓчынка. Кладзiся на ложак i пакладзi рукi за спiну".
  
  Рут павярнулася да Нiку, яе вочы пашырылiся ад жаху. Нiк сказаѓ: "Рабi, як ён кажа. Яны прыбяруць месца, i яны не жадаюць, каб за iмi спешна пераследвалi".
  
  Рут лягла, паклаѓшы рукi на свае цудоѓныя ягадзiцы. Маленькi чалавечак не звяртаѓ на iх увагi, калi кружыѓ па пакоi i спрытна звязаѓ ёй запясцi. Нiк заѓважыѓ, што ён, верагодна, калiсьцi быѓ мараком.
  
  "Цяпер вы, мiстэр Дэмiнг, - сказаѓ мужчына з пiсталетам.
  
  Нiк далучыѓся да Рут i адчуѓ, як зваротныя шпулькi саслiзнулi з яго рук i туга зацягнулiся. Ён пашырыѓ свае мускулы, каб крыху расслабiцца, але мужчына не падмануѓся.
  
  Здаравяк сказаѓ: "Мы будзем тут нейкi час занятыя. Паводзь сябе прыстойна, i калi мы сыдзем, ты можаш вызвалiцца. Не спрабуй цяпер. Сэмi, ты глядзi на iх". Ён спынiѓся на iмгненне ѓ дзвярах. "Дэмiнг - дакажы, што ѓ цябе сапраѓды ёсць уменне. Перавярнi яе каленам i скончы тое, што пачаѓ". Ён усмiхнуѓся i выйшаѓ.
  
  Нiк слухаѓ мужчын у iншым пакоi, угадваючы iх руху. Ён пачуѓ, як адчыняюцца скрынi стала, ператасоѓваюцца "паперы Дэмiнга". Абшукалi шафы, адчынiлi з шаф валiзкi i яго партфель, перабралi кнiжныя шафы. Гэтая аперацыя была зусiм вар'яцкай. Ён не мог сабраць дзве часткi галаваломкi - пакуль.
  
  Ён сумняваѓся, што яны нешта знойдуць. Пiсталет-кулямёт над лямпай можна было б агалiць, толькi па-сапраѓднаму разарваѓшы месца на часткi, пiсталет у гаражы быѓ у амаль надзейным хованцы. Калi б яны выпiлi дастаткова джыну, каб дастаць чацвёртую бутэльку, накаѓт-кроплi не спатрэбiлiся б. Сакрэтны адсек у Птушцы? Няхай глядзяць. Майстры AX ведалi сваю справу.
  
  Чаму? Пытанне круцiлася ѓ яго галаве, пакуль не стала лiтаральна балюча. Навошта? Чаму? Яму трэба больш доказаѓ. Больш размоваѓ. Калi яны абшукаюць гэтае месца i сыдуць, гэта будзе яшчэ адзiн выдаткаваны марна вечар - i ён ужо мог чуць смяшок Хоука, пачуѓшы гэтае апавяданне. Ён разважлiва падцiскаѓ тонкiя вусны i казаѓ нешта накшталт: "Добра, мой хлопчык, усё роѓна добра, што ты не пацярпеѓ. Ты павiнен быць асцярожней з сабой. Цяпер небяспечныя часы. Лепш трымайся далей ад больш суровых раёнаѓ, пакуль я не змагу падмацаваць вас партнёрам па працы..."
  
  I ён увесь час бязгучна хiхiкаѓ. Нiк застагнаѓ кiслай агiдай. Рут прашаптала: "Што?"
  
  "Нiчога. Усё будзе ѓ парадку". I тут iдэя прыйшла ѓ галаву, i ён падумаѓ аб магчымасцях, якiя стаяць за ёй. Куты. Разгалiнаванне. Галава перастала хварэць.
  
  Ён глыбока ѓздыхнуѓ, пакруцiѓся на ложку, падставiѓ калена Рут i прыѓзняѓся.
  
  "Што ты робiш?" Яе чорныя вочы блiснулi побач з яго. Ён пацалаваѓ яе i працягваѓ цiснуць, пакуль яна не перавярнулася на спiну на вялiкiм ложку. Ён рушыѓ услед за ёй, яго калена зноѓ апынулася памiж яе ног.
  
  "Вы чулi, што сказаѓ гэты чалавек. У яго ёсць пiсталет".
  
  "Божа мой, Джэры. Не зараз".
  
  "Ён хоча праявiць кемлiвасць. Мы будзем абыякава выконваць загады. Я буду ѓ форме праз пару хвiлiн".
  
  "Не!"
  
  "Хутчэй атрымаць стрэл?"
  
  "Не, але..."
  
  "Цi ёсць у нас выбар?"
  
  Стабiльныя i цярплiвыя трэнiроѓкi зрабiлi Нiка поѓным гаспадаром свайго цела, у тым лiку яго сэксуальныя прыналежнасцi. Рут адчула цiск на сваё сцягно, збунтавалася i люта закруцiлася, калi ён прыцiснуѓся да яе цудоѓнага цела. "НЕ!"
  
  Сэмi прачнуѓся. "Гэй, што ты робiш?"
  
  Нiк павярнуѓ галаву. "Менавiта тое, што сказаѓ нам бос. Так?"
  
  "НЕ!" - крыкнула Рут. Цiск цяпер быѓ моцны ѓ яе жываце. Нiк хiснуѓся нiжэй. "НЕ!"
  
  Сэмi падбег да дзвярэй, закрычаѓ: "Ганс", i вярнуѓся ѓ разгубленасцi да ложка. Нiк з палёгкай адзначыѓ, што "вальтар" усё яшчэ накiраваны ѓ падлогу. Зрэшты, якiм шляхам было б iсцi. Адна куля скрозь цябе i прыгожая жанчына ѓ патрэбны момант.
  
  Рут курчылася пад вагай Нiка, але яе ѓласныя рукi, звязаныя i скаваныя пад ёй, сарвалi яе спробу выкруцiцца. Калi абодва калена Нiка былi памiж яе каленамi, яна была практычна зацiснутая. Нiк прыцiснуѓ сцягна наперад. Чорт. Паспрабуйце зноѓ.
  
  У пакой уварваѓся здаравяк. "Ты крычыш, Сэмi?"
  
  Невысокi мужчына паказаѓ на ложак.
  
  Рут закрычала: "НЕ!"
  
  Ганс раѓнуѓ: "Што, чорт вазьмi, адбываецца. Спынi гэты шум".
  
  Нiк хмыкнуѓ, зноѓ рушыѓшы наперад сьцёгнамi: "Дай мне час, стары прыяцель. Я зраблю гэта".
  
  Моцная рука схапiла яго за плячо i павалiла на спiну на ложку. "Зачынi свой рот i трымай яго на замку", - прарычэѓ Ганс на Рут. Ён паглядзеѓ на Нiка. "Я не хачу шуму".
  
  "Тады чаму ты сказаѓ мне скончыць працу?"
  
  Бландын паклаѓ рукi на сцягна. P-38 схаваѓся з-пад увагi. "Давай-богу, чувак, ты нешта. Ты ведаеш
  
  Я пажартаваѓ".
  
  "Як я даведаѓся? У цябе ёсць зброя. Я раблю, як мне сказалi".
  
  "Дэмiнг, я б хацеѓ пазмагацца з табой калi-небудзь. Ты будзеш змагацца? Бокс? Фехтаванне".
  
  "Трохi. Прызначыць сустрэчу".
  
  Твар здаравяка стаѓ задуменным. Ён злёгку пакiваѓ галавой з боку ѓ бок, нiбы спрабуючы падбадзёрыць свае мазгi. "Не ведаю, як ты. Ты альбо псiх, альбо самы круты, якi я калi-небудзь бачыѓ. Калi ты не вар'ят, ты быѓ бы добрым чалавекам, каб мець побач. Колькi ты зарабляеш за год?"
  
  "Шасцiнаццаць тысяч i ѓсё, што я магу".
  
  "Курыны корм. Шкада, што ты квадратны".
  
  "Я памыляѓся некалькi разоѓ, але зараз у мяне ѓсё атрымалася, i я больш не здымаю куты".
  
  "Дзе ты памылiѓся?"
  
  "Прабач, стары прыяцель. Вазьмi сваю здабычу i адпраѓляйся ѓ шлях".
  
  "Вiдаць, я памыляѓся наконт цябе". Мужчына зноѓ пакруцiѓ галавой. "Прабачце за ѓборку ѓ адным з клубаѓ, але справы iдуць марудна".
  
  "Трымаю заклад."
  
  Ганс павярнуѓся да Сэмi. "Iдзi, дапамажы Чыку сабрацца. Нiчога асаблiвага". Ён адвярнуѓся, потым амаль як запозненую думку ѓзяѓ Нiка за штаны, дастаѓ купюры з папернiка i кiнуѓ iх у бюро. Ён сказаѓ. "Вы двое сядзiце спакойна i цiха. Пасля таго, як мы сыдзем, вы вызвалiцеся. Тэлефонныя правады абарваныя. Я пакiну вечка размеркавальнiка ад вашай машыны каля ѓваходу ѓ пад'езд. Без крыѓд".
  
  Халодныя блакiтныя вочы спынiлiся на Нiку. "Нiводнага", - адказаѓ Нiк. "I мы калi-небудзь дабяромся да гэтага барцоѓскага паядынку".
  
  "Можа быць", - сказаѓ Ганс i выйшаѓ.
  
  Нiк скацiѓся з ложка, знайшоѓ шурпаты бок металiчнага каркаса, якi падтрымлiвае спружынную скрынку, i прыкладна праз хвiлiну прапiлаваѓ цвёрды шнур за рахунак участку скуры i таго, што было падобна на расцяжэнне цяглiц. Калi ён падняѓся з падлогi, чорныя вочы Рут сустрэлiся з яго. Яны былi шырока расхiнутыя i глядзелi, але яна не выглядала напалоханай. Яе твар быѓ спакойны. "Не варушыся", - прашаптаѓ ён i падкраѓся да дзвярэй.
  
  У гасцiнай было пуста. У яго было моцнае жаданне набыць эфектыѓны шведскi пiсталет-кулямёт, але, калi б гэтая каманда была яго мэтай, гэта было б падарункам. Нават нафтавiкi, якiя былi побач, не трымалi напагатове стрэльбы Томi. Ён моѓчкi прайшоѓ праз кухню, выскачыѓ праз заднiя дзверы i абышоѓ дом да гаража. У святле пражэктараѓ ён убачыѓ машыну, у якой яны прыехалi. Побач з ёй сядзелi двое мужчын. Ён абышоѓ гараж, увайшоѓ у яго ззаду i крутануѓ кручок, не здымаючы плашча. Драѓляная паласа хiснулася, i Вiльгельмiна слiзганула ѓ яго руку, i ён адчуѓ раптоѓнае палягчэнне яе вагi.
  
  Камень ударыѓ яго босую нагу, калi ён абмiнуѓ блакiтную елку i падышоѓ да машыны з цёмнага боку. Ханс выйшаѓ з унутранага дворыка, i калi яны павярнулiся да яго, Нiк убачыѓ, што двое каля машыны былi Сэмi i Чык. Цяпер нi ѓ кога з iх не было зброi. Ганс сказаѓ: "Хадзем".
  
  Тут Нiк сказаѓ: "Сюрпрыз, хлопчыкi. Не рухайцеся. Пiсталет, якi я грубiяню, такi жа вялiкi, як i ваш".
  
  Яны моѓчкi павярнулiся да яго. "Супакойцеся, хлопчыкi. Вы таксама, Дэмiнг. Мы можам вырашыць гэта. Гэта сапраѓды пiсталет у вас там?"
  
  "Люгер. Не рухайся. Я выйду крыху наперад, каб ты ѓбачыѓ яго i адчуѓ сябе лепш. I пражыѓ даѓжэй".
  
  Ён выйшаѓ на свет, i Ганс чмыхнуѓ. "У наступны раз, Сэмi, мы скарыстаемся дротам. I ты, павiнна быць, прарабiѓ гнiлую працу з гэтымi вузламi. Калi ѓ нас будзе час, я дам табе новую адукацыю".
  
  "Ах, яны былi моцныя", - адрэзаѓ Сэмi.
  
  "Недастаткова прутка. Што, па-твойму, звязвала, мяшкi са збожжам? Можа, нам лепш кайданкi..."
  
  Бессэнсоѓная размова раптам набыла сэнс. Нiк крыкнуѓ: "Заткнiся" i пачаѓ адыходзiць, але было ѓжо позна.
  
  Чалавек ззаду яго зароѓ: "Трымай яго, буко, цi ты поѓны дзiрак. Кiнь гэта. Гэта хлопчык. Падыдзi, Ганс".
  
  Нiк сцiснуѓ зубы. Разумны, гэты Ганс! Чацвёрты чалавек на вахце i нiколi не распранаѓся. Выдатнае кiраѓнiцтва. Калi ён прачнуѓся, ён быѓ рады, што сцiснуѓ зубы, iнакш ён мог бы страцiць некалькi. Падышоѓ Ганс, пакруцiѓ галавой, сказаѓ: "Ты нешта iншае", i павесiѓ на падбародак хуткi левы ѓдар, якi патрос мiр на шмат хвiлiн.
  
  * * *
  
  У той самы момант, калi Нiк Картэр ляжаѓ прывязаным да бампера "Грамавой птушкi", мiр прыходзiѓ i сыходзiѓ, залатыя круцёлкi мiгацелi, а ѓ галаве пульсавала боль, Герберт Уiлдэйл Тайсан казаѓ сабе, якi гэта быѓ грандыёзны свет.
  
  Для юрыста з Iндыяны, якi нiколi не зарабляѓ больш за шэсць тысяч у год у Логанспорте i Форт. Уэйн i Iндыянапалiс, ён зрабiѓ гэта ѓ ценi. Кангрэсмен на адзiн тэрмiн да таго, як грамадзяне вырашылi, што яго апанент менш слiзкi, дурны i карыслiвы, ён ператварыѓ некалькi хуткiх вашынгтонскiх сувязей у вялiкую справу. Вам патрэбен лабiст, якi дамагаецца мэты - вам патрэбен Герберт для пэѓных праектаѓ. У яго былi добрыя сувязi ѓ Пентагоне, i за дзевяць гадоѓ ён шмат чаго даведаѓся пра нафтавы бiзнэс, боепрыпасы i кантракты на будаѓнiцтва соку.
  
  Герберт быѓ непрыгожы, але важны. Вам не трэба было яго кахаць, вы выкарыстоѓвалi яго. i ён даставiѓ.
  
  Сёння ѓвечар Герберт атрымлiваѓ асалоду ад сваiм каханым заняткам у сваёй маленькай дарагой хаце на ѓскраiне Джорджтаѓна. Ён быѓ у вялiкiм ложку ѓ вялiкай спальнi з вялiкiм збанам лёду,
  
  бутэлькамi i шклянкамi ля ложка, у якой вялiкая дзяѓчынка чакала яго задавальнення.
  
  Прама цяпер яму давала задавальненне глядзець сэкс-фiльм на далёкай сцяне. Сябар-пiлот прывёз iх для яго з Заходняй Нямеччыны, дзе яны робяць iх.
  
  Ён спадзяваѓся, што дзяѓчына атрымае ад iх такi ж уздым, як i ён, хоць гэта не мела значэння. Яна была карэянкай, манголкай цi адной з тых, хто працаваѓ у адным з гандлёвых кантор. Тупая, можа, але такiя, як яны яму падабалiся - вялiкае цела i прыгожы твар. Яму хацелася, каб гэтыя неахайнiкi з Iндыянапалiса бачылi яго зараз.
  
  Ён адчуваѓ сябе ѓ бяспецы. У вопратцы Баумана была такая непрыемнасць, але яны не маглi быць такiмi жорсткiмi, як шэптам казалi. Як бы там нi было, у хаце была поѓная сiстэма ахоѓнай сiгналiзацыi, а ѓ шафе была стрэльба, а на прыложкавай тумбачцы - пiсталет.
  
  "Глядзi, дзетка", - хмыкнуѓ ён i нахiлiѓся наперад.
  
  Ён адчуѓ, як яна рухаецца па ложку, i нешта закрыла яму агляд экрана, i ён падняѓ рукi, каб адапхнуць экран. Але ж гэта праляцела над яго галавой! Прывiтанне.
  
  Герберт Уiлдэйл Тайсан быѓ паралiзаваны яшчэ да таго, як яго рукi дасягнулi падбародка, i памёр праз некалькi секунд.
  
  
  Раздзел III.
  
  
  Калi свет перастаѓ дрыжаць i стаѓ сфакусаваным, Нiк выявiѓ, што знаходзiцца на зямлi ззаду аѓтамабiля. Яго запясцi былi прывязаныя да машыны, i, верагодна, Чык паказаѓ Гансу, што ведае свае вузлы, замацаваѓшы Нiка на доѓгi час. Яго запясцi былi пакрытыя вяроѓкамi, плюс некалькi пасмаѓ да квадратнага вузла, якi змацаваѓ яго рукi разам.
  
  Ён пачуѓ, як чацвёра мужчын размаѓляюць цiхiмi галасамi, i толькi заѓважыѓ заѓвагу Ганса: "... мы даведаемся. Так цi iнакш".
  
  Яны селi ѓ сваю машыну, i, калi яна праехала пад пражэктарам блiжэй за ѓсё да праезнай часткi, Нiк апазнаѓ у ёй чатырохдзверны седан зялёнага колеру "Форд" 1968 гады выпуску. Яго прывязалi пад няправiльным кутом, каб добра разгледзець бiрку цi сапраѓды вызначыць мадэль, але гэта не было кампактным.
  
  Ён прыклаѓ сваю велiзарную сiлу да вяроѓкi, затым уздыхнуѓ. Баваѓняная лёска, але не гаспадарчая, суднавыя i трывалыя. Ён вылучыѓ багатую колькасць слiны, нанёс ёй мову на ѓчастак на запясцях i пачаѓ пастаянна грызцi моцнымi белымi зубамi. Матэрыял быѓ цяжкi. Ён манатонна жаваѓ зубамi цвёрдую мокрую масу, калi Рут выйшла i знайшла яго.
  
  Яна надзела сваё адзенне, аж да сваiх акуратных белых туфляѓ на высокiм абцасе, прайшла па асфальце i паглядзела на яго зверху ѓнiз. Ён адчуваѓ, што яе крок быѓ занадта устойлiвым, а погляд занадта спакойным для дадзенай сiтуацыi. Было гнятлiва ѓсведамляць, што яна магла быць у iншай камандзе, нягледзячы на тое, што адбылося, i мужчыны пакiнулi яе, каб здзейснiць нейкi дзяржаѓны пераварот.
  
  Ён усмiхнуѓся сваёй самай шырокай усмешкай. "Прывiтанне, я ведаѓ, што ты вызвалiшся".
  
  "Не, дзякуй табе, сэксуальны маньяк".
  
  "Дарагая! Што сказаць. Я рызыкнуѓ жыццём, каб прагнаць iх i выратаваць твой гонар".
  
  "Ты мог хаця б развязаць мяне".
  
  "Як ты вызвалiлася?"
  
  "Як i ты. Скацiѓся з ложка i садрала скуру з маiх рук, разразаючы вяроѓку на каркасе ложка". Нiк адчуѓ хвалю палягчэння .. Яна працягнула, нахмурыѓшыся: "Джэры Дэмiнг, я думаю, што пакiну цябе тут".
  
  Нiк хутка падумаѓ. Што б Дэмiнг сказаѓ у падобнай сiтуацыi? Ён узарваѓся. шумеѓ. Цяпер ты мяне адпусцi прама зараз, або калi я выйду, я буду веславаць тваю прыгожую азадак, каб ты месяц не села, а пасля гэтага я забудуся, што калi-небудзь ведаѓ цябе. вар'ятка, ты... "
  
  Ён спынiѓся, калi яна засмяялася, i нахiлiѓся, каб паказаць яму лязо, якое яна трымала ѓ руцэ. Яна асцярожна разрэзала яго кайданы. "Вось, мой герой. Ты быѓ адважным. Ты сапраѓды напаѓ на iх з голымi рукамi? Яны маглi забiць цябе, замест таго, каб звязаць цябе".
  
  Ён пацёр запясцi i памацаѓ скiвiцу. Гэты здаравяка Ганс сарваѓся! "Я хаваю пiсталет у гаражы, таму што, калi дом абрабуюць, я думаю, ёсць шанец, што яго там не знойдуць. Я ѓзяѓ яго, i я захапiѓ траiх, калi мяне абяззброiѓ чацвёрты, схаваны ѓ кустах. Ханс заткнуѓ мяне. Гэтыя хлопцы, павiнна быць, сапраѓдныя прафесiяналы? Уявiце?
  
  "Будзьце ѓдзячныя, што яны не зрабiлi горш. Я мяркую, вашыя падарожжы ѓ нафтавым бiзнэсе прызвычаiлi вас да гвалту. Я думаю, вы дзейнiчалi без страху. Але такiм чынам вы можаце пацярпець".
  
  Ён падумаѓ: "У Васары iх таксама з вытрымкай трэнiруюць, iнакш для цябе гэта больш, чым здаецца на першы погляд". Яны пайшлi да дома, сiмпатычная дзяѓчына трымала за руку аголенага, моцна складзенага мужчыны. Калi Нiка распранулi, ён прымусiѓ яе падумаць пра спартоѓца на трэнiроѓцы, магчыма, пра прафесiйнага футбалiста.
  
  Ён заѓважыѓ, што яна не зводзiла вачэй з яго цела, як i належыць мiлай маладой лэдзi. Гэта быѓ акт? Ён крыкнуѓ, залазячы ѓ простыя белыя баксёры: ;
  
  "Я патэлефаную ѓ палiцыю. Тут нiкога не зловяць, але гэта пакрые маю страхоѓку, i, магчыма, яны будуць пiльна сачыць за гэтым месцам".
  
  "Я патэлефанавала iм, Джэры. Я не магу ѓявiць, дзе яны".
  
  "Залежыць ад таго, дзе яны былi. У iх ёсць тры машыны на сотню квадратных мiль. Яшчэ марцiнi?..."
  
  * * *
  
  Афiцэры праявiлi спачуванне. Рут крыху наблытала са званком, i яны дарма выдаткавалi час. Яны пракаментавалi вялiкую колькасць крадзяжоѓ з узломам i рабаванняѓ, учыненых гарадскiмi хулiганамi. Яны напiсалi гэта i запазычылi ѓ яго запасныя ключы, каб iх супрацоѓнiкi BCI маглi пераправерыць месца ранiцай. Нiк падумаѓ, што гэта пустая трата часу - i так яно i было.
  
  Пасля таго як яны пайшлi, яны з Руцi выкупалiся, яшчэ раз выпiлi, патанцавалi i крыху паабдымалiся, але цяга ѓжо сцiхла. Ён падумаѓ, што, нягледзячы на тое, што яе верхняя губа зацякла, яна здавалася задуменнай - цi нервовай. Калi яны загойдвалiся ѓ моцных абдымках ва ѓнутраным дворыку, у такт гуку трубы Армстранга на блакiтным i лёгкiм нумары, ён пацалаваѓ яе некалькi разоѓ, але настрой знiк. Вусны больш не раставалi, яны былi млявымi. Бiццё яе сэрца i рытм яе дыхання не пачашчалiся, як раней.
  
  Яна сама заѓважыла рознiцу. Яна адвяла твар ад яго асобы, але паклала галаву яму на плячо. "Мне вельмi шкада, Джэры. Думаю, я вельмi нясмела. Я ѓсё думаю аб тым, што магло здарыцца. Мы маглi быць... мёртвыя". Яна здрыганулася.
  
  "Мы не такiя", - адказаѓ ён i сцiснуѓ яе.
  
  "Вы б сапраѓды зрабiлi б гэта?" спытала яна.
  
  "Зрабiѓ што?"
  
  "На ложку. Тое, што мужчына назваѓ Гансам, - падказала".
  
  "Ён быѓ разумным хлопцам, i гэта мела непрыемныя наступствы".
  
  "Як?"
  
  "Помнiш, калi Сэмi крыкнуѓ яму? Ён увайшоѓ, а затым паслаѓ Сэмi на некалькi хвiлiн, каб дапамагчы iншаму хлопцу. Потым ён сам пакiнуѓ пакой, i гэта быѓ мой шанец. Iнакш мы ѓсё роѓна будзем прывязаныя да гэтага ложка, можа быць. , iх ужо даѓно няма. Цi яны будуць уваткнуць мне запалкi пад пальцы ног,.
  
  "А вы? Хаваеце грошы?"
  
  "Вядома, не. Але няѓжо не падобна, што ѓ iх была iлжывая рада, як у мяне".
  
  "Ды я бачу."
  
  "Калi яна ѓбачыць, - падумаѓ Нiк, - усё ѓ парадку". Прынамсi, яна была збянтэжаная. Калi б яна была ѓ iншай камандзе, ёй прыйшлося б прызнаць, што Джэры Дэмiнг паводзiѓ сябе i думаѓ як тыповы грамадзянiн. Ён купiѓ ёй выдатны стейк у Perrault's Supper Club i адвёз яе дадому, у рэзiдэнцыю Moto у Джорджтаѓне. Недалёка ад прыгожага домiка, у якiм ляжаѓ мёртвы Герберт У. Тайсан, чакаючы, калi служанка знойдзе яго ранiцай, а паспешны доктар вырашыць, што абражанае сэрца падвяло свайго носьбiта.
  
  Ён сабраѓ адзiн маленькi плюс. Рут запрасiла яго суправаджаць яго на званым абедзе ѓ Шэрман Оѓэн Кушынгс у пятнiцу на тыднi - iх штогадовым мерапрыемстве "Усе сябры". Кушынгi былi багатыя, замкнёныя i пачалi назапашваць нерухомасць i грошы яшчэ да таго, як дзю Пон пачалi вырабляць порах, i яны трымалi большую яго частку. Было шмат сенатараѓ, якiя спрабавалi дабiцца прапановы Кушынга - але так i не атрымалi яго. Ён сказаѓ Рут, што зусiм упэѓнены, што зможа гэта зрабiць. Ён пацвердзiць званком у сераду. Дзе б Акiта быѓ? У Каiры - вось чаму Нiк мог заняць сваё месца. Ён даведаѓся, што Рут пазнаёмiлася з Алiсай Кушынг у Васары.
  
  На наступны дзень быѓ спякотны сонечны чацвер. Нiк праспаѓ да дзевяцi, затым паснедаѓ у рэстаране шматкватэрнага дома "Джэры Дэмiнга" - свежавыцiснуты апельсiнавы сок, тры яечнi, бекон, тост i два кубкi гарбаты. Калi ён мог, ён планаваѓ свой лад жыцця, як у спартоѓца, якi застаецца ѓ добрай форме.
  
  Яго вялiкае цела само па сабе не магло б заставацца ѓ першакласнай форме, асаблiва калi ён атрымлiваѓ асалоду ад пэѓнай колькасцю багатай ежы i алкаголю. Ён не грэбаваѓ сваiм розумам, асаблiва калi справа датычылася бягучых спраѓ. Яго газета была The New York Times, i праз падпiску AXE ён чытаѓ перыядычныя выданнi ад Scientific American да The Atlantic i Harper's. Не прайшло i месяца, каб у яго расходным рахунку не было чатырох цi пяцi значных кнiг.
  
  Яго фiзiчныя навыкi патрабавалi пастаяннай, хаця i не па раскладзе, праграмы трэнiровак. Двойчы ѓ тыдзень, калi толькi ён не "на месцы" - на мясцовай мове AX азначае "на працы", - ён займаѓся акрабатыкай i дзюдо, бiѓ па мяшках i метадычна плаваѓ пад вадой на працягу доѓгiх хвiлiн. Таксама па рэгулярным графiку ён размаѓляѓ на свае дыктафоны, навострываѓ свае выдатныя французскую i iспанскую, паляпшаючы сваю нямецкую i тры iншых мовы, на якiх, як ён выказаѓся, я мог "узяць шырокi, атрымаць ложак i пракласцi маршрут да аэрапорта."
  
  Дэвiд Хок, якога амаль нiшто не ѓразiла, аднойчы сказаѓ Нiку, што, на яго думку, яго найвялiкшым здабыткам былi яго акцёрскiя здольнасцi: "...сцэна нешта страцiла, калi ты прыйшоѓ у наш бiзнэс".
  
  Бацька Нiка быѓ характэрным акцёрам. Адзiн з тых рэдкiх хамелеонаѓ, хто праслiзгваѓ у любую ролю i станавiѓся ёю. Талент, якi шукаюць разумныя прадзюсары. "Паглядзi, цi зможаш ты займець Картэра", - казалi досыць часта, каб даць бацьку Нiка ѓсе ролi, якiя ён абраѓ.
  
  Нiк фактычна вырас ва ѓсiх Злучаных Штатах. Яго адукацыя, падзеленая памiж рэпетытарамi, студыяй i грамадскай адукацыяй, здавалася, выйгралi ад разнастайнасцi.
  
  Ва ѓзросце васьмi гадоѓ ён адточваѓ сваю iспанскую мову i здымаѓ кiно за кулiсамi з кампанiяй, якая грала Está el Doctor en Casa? Да свайго дзясятага года - паколькi ѓ Tea and Sympathy быѓ вялiкi вопыт, а лiдэрам быѓ матэматычны генiй - ён мог рабiць большую частку алгебры ѓ розуме, цытаваць шанцы на ѓсе рукi ѓ покер i блэкджек i рабiць iдэальныя iмiтацыi Oxonian, Yorkshire i Cockney.
  
  Неѓзабаве пасля свайго дванаццатага дня нараджэння ён напiсаѓ аднаактную п'есу, якая, крыху адрэдагаваная некалькi гадоѓ праз, зараз знаходзiцца ѓ кнiгах. i ён выявiѓ, што сават, якога навучыѓ яго французскi неваляшка, Жан Бенуа-Жыраньер, быѓ гэтак жа эфектыѓны ѓ завулку, як на цыноѓцы.
  
  Гэта было пасля начнога шоу, калi ён вяртаѓся дадому адзiн. Двое патэнцыйных рабаѓнiкоѓ наблiзiлiся да яго ѓ адзiнокiм жоѓтым святле закiнутага праходу ад пад'езда да вулiцы. Ён тупнуѓ нагой, ударыѓ нагой па галёнцы, нырнуѓ на рукi i сцебануѓ, як мул, каб патрапiць у пахвiну, а затым Колавым колам для грандыёзнага перавароту i ѓдару па падбародку. Затым ён вярнуѓся ѓ тэатр i вывеѓ бацьку паглядзець на скамечаныя, якiя стагналi фiгуры.
  
  Старэйшы Картэр адзначыѓ, што яго сын казаѓ спакойна i яго дыханне было зусiм нармальным. Ён сказаѓ: "Нiк, ты зрабiѓ тое, што павiнен быѓ зрабiць. Што мы будзем з iмi рабiць?"
  
  "Мне ѓсё роѓна".
  
  "Хочаце ѓбачыць iх арыштаванымi?"
  
  "Я так не думаю", - адказаѓ Нiк. Яны вярнулiся ѓ тэатр, а калi праз гадзiну вярнулiся дахаты, мужчын ужо не было.
  
  Год праз Картэр-старэйшы выявiѓ Нiка ѓ ложку з Лiлi Грын, прыгожай маладой актрысай, якая пазней атрымала поспех у Галiвудзе. Ён проста ѓсмiхнуѓся i сышоѓ, але пасля пазнейшага абмеркавання Нiк выявiѓ, што здае ѓступныя iспыты ѓ каледж пад iншым iмем i паступае ѓ Дартмут. Яго бацька загiнуѓ у аѓтамабiльнай катастрофе менш як праз два гады.
  
  Некаторыя з гэтых успамiнаѓ - самыя лепшыя - пранеслiся ѓ думках Нiка, калi ён прайшоѓ чатыры кварталы да аздараѓленчага клуба i пераапрануѓся ѓ плаѓкi. У сонечнай спартзале на даху ён трэнiраваѓся ѓ лёгкiм тэмпе. Адпачылi. Упаѓ. Загаралi. Трэнiравалася на кольцах i батуце. Праз гадзiну ён працаваѓ да сёмага поту на мяшках, а затым паплыѓ бесперапынна на працягу пятнаццацi хвiлiн у вялiкiм басейне. Ён практыкаваѓ дыханне ёгi i праверыѓ свой падводны час, зморшчыѓшыся, калi заѓважыѓ, што яму не хапае сарака васьмi секунд да афiцыйнага сусветнага рэкорду. Што ж - усё не атрымаецца.
  
  Адразу пасля дванаццацi Нiк накiраваѓся да сваёй шыкоѓнай шматкватэрнай хаце, прабiраючыся мiма сняданку, каб прызначыць сустрэчу з Дэвiдам Хоуком. Ён знайшоѓ свайго старэйшага афiцэра ѓ кватэры. Яны вiталi адзiн аднаго поцiскам рукi i цiхiмi сяброѓскiмi кiѓкамi; спалучэнне кантраляванай цеплынi, заснаванай на доѓгiх адносiнах i ѓзаемнай павазе.
  
  Хоук быѓ апрануты ѓ адзiн са сваiх шэрых касцюмаѓ. Калi ён апускаѓ плечы i хадзiѓ нядбайна, замест звычайнай паходнай хады, ён мог быць буйным цi другарадным вашынгтонскiм бiзнэсмэнам, дзяржаѓным службоѓцам або якiя прыязджаюць падаткаплацельшчыкам з Вест-Форка. Звычайны, нiчым не характэрны, каб не запомнiць.
  
  Нiк прамаѓчаѓ. Хоук сказаѓ: "Мы можам пагаварыць. Думаю, катлы пачынаюць гарэць".
  
  "Так, сэр. Як наконт кубка гарбаты?"
  
  "Выдатна. Абедалi?"
  
  "Не. Я прапускаю гэта сёння. Процiвага ѓсiм канапе i абедам з сямi страѓ, якiя я атрымлiваю па гэтым заданнi".
  
  "Пакладзi ваду, мой хлопчык. Мы будзем вельмi брытанскiмi. Можа, гэта дапаможа. Мы супраць таго, на чым яны спецыялiзуюцца. Нiткi ѓнутры нiтак i нiякага пачатку для вузла. Як усё прайшло ѓ апошнi раз. ноч?"
  
  Нiк сказаѓ яму. Час ад часу Хоук кiваѓ i асцярожна гуляѓ з разгорнутай цыгарай.
  
  "Гэта небяспечнае месца. Нiякай зброi, яна ѓзята i звязана. Давайце не будзем рызыкаваць зноѓ. Я ѓпэѓнены, што мы маем справу з халоднымi забойцамi, i можа падысцi ваша чарга." Планы i аперацыi "са мной не згодныя. на сто працэнтаѓ, але я думаю, што яны будуць пасля таго, як мы сустрэнемся заѓтра ".
  
  "Новыя факты?"
  
  "Нiчога новага. У гэтым усё хараство. Герберт Уiлдэйл Тайсан быѓ знойдзены мёртвым у сваiм доме сёння ранiцай. Нiбыта натуральнай прычыны. Мне пачынае падабацца гэтая фраза. Кожны раз, калi я чую яе, мае падазроны падвойваюцца. I зараз на гэта ёсць важкiя прычыны. . Цi лепшая прычына. "Цi лепшая прычына.
  
  "Мяну "Кола i справа". Здымшчык вяровак i змазчык. Адзiн з паѓтары тысячы такiх, як ён. Я магу назваць, напэѓна, сотню".
  
  "Верна. Вы ведаеце яго, таму што ён падымаѓся на вяршыню смярдзючай бочкi. Цяпер дазвольце мне паспрабаваць злучыць краю галаваломкi. Тайсан - чацвёрты чалавек, якi памёр натуральнай смерцю, i ѓсе яны ведалi адзiн аднаго. усе буйныя трымальнiкi запасаѓ нафты i боепрыпасаѓ на Блiзкiм Усходзе ".
  
  Хоук замоѓк, i Нiк нахмурыѓся. "Вы чакаеце, што я скажу, што ѓ Вашынгтоне ѓ гэтым няма нiчога незвычайнага".
  
  "Цалкам дакладна. Яшчэ адзiн артыкул. На мiнулым тыднi двум важным i вельмi рэспектабельным людзям пагражалi смерцю. Сенатар Аарон Хокберн i Фрытчынг з мiнiстэрства фiнансаѓ".
  
  "I яны неяк звязаны з астатнiмi чатырма?"
  
  "Зусiм няма. Нiкога з iх не застануць за абедам з Тайсанам, напрыклад. Але ѓ iх абодвух ёсць вялiзныя ключавыя пасады, якiя могуць паѓплываць на... Блiзкi Усход i некаторыя ваенныя кантракты".
  
  "Iм толькi пагражалi? Нiчога не загадвалi?"
  
  "Я веру, што гэта адбудзецца пазней. Я думаю, што чатыры смерцi будуць выкарыстаныя ѓ якасцi жахлiвых прыкладаѓ. Але Хокберн i Фрытчынг не з тых, каго можна запалохаць, хоць вы нiколi не можаце сказаць дакладна. Яны патэлефанавалi ѓ ФБР i крыжавана апавясцiлi нас. Я сказаѓ iм, што ѓ AX можа быць што-небудзь ".
  
  Нiк асцярожна сказаѓ: "Не падобна, каб у нас шмат - пакуль".
  
  "Вось дзе вы ѓваходзiце. Як наконт таго чаю?"
  
  Нiк устаѓ, налiѓ i прынёс кубкi, па два пакуначкi ѓ кожнай. Яны ѓжо праходзiлi гэты рытуал раней. Хоук сказаѓ: "Ваша нявер'е ѓ мяне цалкам зразумела, хоць пасля ѓсiх гэтых гадоѓ я думаѓ, што заслугоѓваю большага..." Ён пацягваѓ гарбату i глядзеѓ на Нiка мiгатлiвым бляскам, якi заѓсёды прадвесцiѓ задавальняючае адкрыццё - напрыклад, ускладанне магутнай рукi для партнёр, якi баiцца, што ён перабiѓ кошт.
  
  "Пакажы мне яшчэ адзiн кавалак галаваломкi, якi ты хаваеш", - сказаѓ Нiк. "Той, якi падыходзiць".
  
  "Кавалачкi, Нiкалас. Кавалачкi. Якiя ты збiраешся сумясцiць, я ѓпэѓнены. Табе цёпла. Мы з табой ведаем, што мiнулай ноччу гэта было не звычайнае рабаванне. Твае наведвальнiкi глядзелi i слухалi. Чаму? яны хацелi даведацца больш пра Джэры Дэмiнг. Гэта таму, што Джэры Дэмiнг - Нiк Карто - блiзка восем"
  
  "... Або Акито па-чартоѓску ѓважлiва сочыць за сваёй дачкой?"
  
  "... Цi дачка замяшаная ѓ гэтым i згуляла ахвяру?"
  
  Нiк нахмурыѓся. "Я не буду скiдаць з рахункаѓ. Але яна магла забiць мяне, калi я быѓ звязаны. У яе была брытва. Яна магла б гэтак жа лёгка дастаць нож для мяса i рэзаць мяне, як смажанiна".
  
  "Магчыма, iм патрэбен Джэры Дэмiнг. Вы дасведчаны нафтавiк. Нiзкааплатны i, верагодна, прагны. Да вас могуць звярнуцца. Гэта будзе зачэпкай".
  
  "Я абшукаѓ яе сумку", - задуменна сказаѓ Нiк. "Як яны пераследвалi нас? Яны не маглi дазволiць гэтым чацвярым катацца ѓвесь дзень".
  
  "О", - адлюстраваѓ шкадаванне Хоук. "На тваёй Птушцы ёсць пэйджар. Адзiн са старых кругласутачных. Мы пакiнулi яго на месцы, на выпадак, калi яны вырашаць яго падняць".
  
  "Я ведаѓ гэта", - мякка павярнуѓ стол Нiк.
  
  "Ты зрабiѓ?"
  
  "Я праверыѓ частоты з дапамогай хатняга радыё. Я не знайшоѓ самога пэйджара, але ведаѓ, што ён павiнен быць там".
  
  "Вы маглi б мне расказаць. Цяпер больш экзатычная тэма. Таямнiчы Усход. Вы заѓважылi багацце прыгожых дзяѓчат з раскосымi вачыма ѓ грамадстве?"
  
  "Чаму б i не? З 1938 года мы штогод збiраем новы ѓраджай азiяцкiх мiльянераѓ. Большасць з iх рана цi позна прыбываюць сюды з сям'ёй i здабычай".
  
  "Але яны застаюцца па-за полем зроку. Ёсць i iншыя. За апошнiя два гады мы сабралi спiсы гасцей з больш чым шасцiсот пяцiдзесяцi мерапрыемстваѓ i змясцiлi iх у камп'ютар. Сярод усходнiх жанчын шэсць чароѓных жанчын узначальваюць спiс для наведвання вечарынак мiжнароднага ѓзроѓню. або лабiраванне важнасцi. Вось... - Ён працягнуѓ Нiку запiску.
  
  Jeanyee Ahling
  
  Сьюзэн Куонг
  
  Эн Вэ Лiнг
  
  Понг-Понг Лiлiя
  
  Рут Мота
  
  Соня Раньез
  
  Нiк сказаѓ: "Я бачыѓ траiх з iх плюс Рут. Верагодна, проста не быѓ прадстаѓлены астатнiм. Маю ѓвагу прыцягнула колькасць усходнiх дзяѓчат, але гэта не здавалася важным, пакуль вы не паказалi мне гэты ѓзор. Вядома, я" я сустрэѓ каля двухсот чалавек за апошнiя шэсць тыдняѓ, усiх нацыянальнасцяѓ у свеце ... "
  
  "Але не лiчачы iншых выдатных кветак з Усходу".
  
  "Праѓда."
  
  Хоук пастукаѓ па паперцы. "Iншыя могуць быць у групе цi дзесьцi яшчэ, але не выяѓлены ѓ кампутарным шаблоне. А зараз самародак...
  
  "Адзiн цi некалькi з гэтых любiмых былi па меншай меры на адным сходзе, дзе яны маглi б сустрэць мерцвякоѓ. Кампутар паведамляе нам, што гаражны работнiк Тайсана кажа нам, што ён думае, што бачыѓ, як Тайсан з'яжджаѓ у сваёй машыне каля двух тыдняѓ таму з усходняй дзяѓчынай. Ён не ѓпэѓнены, але гэта цiкавы фрагмент для нашай галаваломкi. Мы . якiм-небудзь буйным рэстаране цi гатэлi цi з'яѓляѓся з ёй больш за некалькi разоѓ, добра б гэта высветлiць".
  
  "Тады мы будзем ведаць, што знаходзiмся на магчымым шляху".
  
  "Хоць мы не будзем ведаць, куды мы iдзем. Не забывайце згадваць аб нафтавай кампанii Канфедэрацыi ѓ Латакii. Яны спрабавалi весцi справы праз Тайсана i яшчэ аднаго мёртвага чалавека, Армбрустэр, якi сказаѓ сваёй юрыдычнай фiрме iм адмовiць. У iх ёсць два танкеры, i яны фрахтуюць яшчэ тры з вялiкай колькасцю аѓтамабiляѓ. таму што яны ажыццяѓлялi паездкi ѓ Гавану i Хайфон. нешта, званае Кальцом Баумана.
  
  Нiк паѓтарыѓ гэтае "Кольца Баумана".
  
  "Вы на."
  
  "Баѓман. Борман. Марцiн Борман?"
  
  "Магчыма."
  
  У Нiка пачасцiѓся пульс, якi цяжка было здзiвiць. Борман. Загадкавы сцярвятнiк. Няѓлоѓны, як дым. Адзiн з самых адшукваюцца мужчын на зямлi або па-за ёй. Часам здавалася, што ён дзейнiчае з iншай прасторы.
  
  Аб яго смерцi паведамлялi дзясяткi разоѓ з тых часоѓ, як яго бос памёр у Берлiне 29 красавiка 1945 гады.
  
  "Гары ѓсё яшчэ даследуе?"
  
  Твар Хоѓка засцiлася. "Гары памёр учора. Яго машына ѓпала са скалы над Бейрутам".
  
  "Сапраѓдная аварыя?" Нiк адчуѓ рэзкi ѓкол шкадавання. AXEman Гары Демаркин быѓ яго сябрам, i вы не шмат чаго дасягнулi ѓ гэтым бiзнэсе. Гары быѓ бясстрашным, але асцярожным.
  
  "Магчыма".
  
  Здавалася, што ѓ момант цiшынi ён адгукнуѓся рэхам - магчыма.
  
  Задуменныя вочы Хоука былi такiмi змрочнымi, якiмi Нiк нiколi iх не бачыѓ. "Мы збiраемся адкрыць мяшок вялiкiх непрыемнасцяѓ, Нiк. Не недаацэньвай iх. Памятай Гары".
  
  "Горш за ѓсё тое, што мы не ѓпэѓненыя, як выглядае сумка, дзе яна i што ѓ ёй".
  
  "Добрае апiсанне. Вакол непрыемная сiтуацыя. Мне здаецца, я саджаю вас за пiянiна з сядзеннем, поѓным дынамiту, якi выбухае, калi вы нацiскаеце пэѓную клавiшу. я не магу сказаць вам, якi з'яѓляецца смяротным ключом, таму што я таксама не ведаю! "
  
  "Ёсць шанец, што гэта менш сур'ёзна, чым здаецца", - сказаѓ Нiк, не верачы гэтаму, але падбадзёрваючы старога. "Я магу выявiць, што гэтыя смерцi - дзiѓнае супадзенне, дзяѓчаты - новая платная група, а Канфедэрацыя - звычайны натоѓп прамоѓтэраѓ i дзесяцiпрацэнтнiкаѓ".
  
  "Верна. Вы належыце на максiму Сякеры - упэѓненыя толькi дурныя, разумныя заѓсёды сумняваюцца. Але, напрамiлы бог, будзьце вельмi асцярожныя, факты, якiя ѓ нас ёсць, паказваюць у шматлiкiх кiрунках, а гэта найгоршы выпадак." Хоук уздыхнуѓ i дастаѓ з кiшэнi складзеную паперу: "Я магу вам яшчэ. яшчэ капаемся ѓ iх бiяграфiях.
  
  Памiж вялiкiм i ѓказальным пальцамi ён трымаѓ маленькую яркую металiчную гранулу, памерам прыкладна ѓ два разы больш фасолi. "Новы пэйджар з аддзела Сцюарта. Вы нацiскаеце гэтую зялёную кропку, i яна актывуецца на шэсць гадзiн. Далёкасць дзеяння каля трох мiль у сельскай мясцовасцi. Залежыць ад умоѓ у горадзе. Цi абаронены вы будынкамi i т. Д.".
  
  Нiк агледзеѓ яго: "Яны становiцца ѓсё лепш i лепш. Iншы тып футарала?"
  
  "Можна выкарыстоѓваць такiм чынам. Але сапраѓдная iдэя складаецца ѓ тым, каб праглынуць гэта. Пошук нiчога не выяѓляе. Вядома, калi ѓ iх ёсць манiтор, яны ведаюць, што ён у вас..."
  
  "I ѓ iх ёсць да шасцi гадзiн, каб выявiць цябе i прымусiць замаѓчаць", - суха дадаѓ Нiк. Сунуѓ дэвайс у кiшэню "Дзякуй".
  
  Хоук нахiлiѓся за спiнку крэсла i дастаѓ дзве бутэлькi шатландскага вiскi дарагога брэнда з цёмна-карычневага шкла. Ён працягнуѓ адну Нiку. "Паглядзi на гэта".
  
  Нiк агледзеѓ друк, прачытаѓ этыкетку, агледзеѓ вечка i падстава. "Калi б гэта быѓ корак, - разважаѓ ён, - у iм магло быць схавана што заѓгодна, але гэта выглядае абсалютна кашэрна. Няѓжо там скотч?"
  
  "Калi вы калi-небудзь нальяце сабе гэта пiць, атрымлiвайце асалоду ад. Адна з лепшых сумесяѓ". Хоук нахiляѓ бутэльку, якую трымаѓ, уверх i ѓнiз, назiраючы, як вадкасць фармуе малюсенькiя бурбалкi з уласнага паветра.
  
  "Бачу нiчога?" - спытаѓ Хоук.
  
  "Дай мне паспрабаваць." Нiк уважлiва пераварочваѓ сваю бутэльку зноѓ i зноѓ, i ён атрымаѓ яе. Калi б вашыя вочы былi вельмi вострымi i вы паглядзелi на дно бутэлькi, вы б выявiлi, што алейныя бурбалкi не з'яѓляюцца там, калi бутэлька перавернута. "Дно неяк не так".
  
  "Верна. Там шкляная перагародка. Верхняя палова вiскi. Нiжняя палова - адна з супервыбуховых рэчываѓ Сцюарта, якая выглядае як вiскi. Вы актывуеце яе, разбiваючы бутэльку i выстаѓляючы яе на паветры на працягу двух хвiлiн. Затым любое полымя ѓзгарыць яе. Як цяпер яно знаходзiцца пад сцiскам".
  
  Нiк асцярожна паставiѓ бутэльку. "Яны могуць спатрэбiцца".
  
  "Так", - згадзiѓся Хоук, устаючы i асцярожна абтрасаючы попел са сваёй курткi. "У цяжкiм месцы заѓсёды можна прапанаваць купiць апошнюю шкляначку".
  
  * * *
  
  Роѓна ѓ 16:12. у пятнiцу днём тэлефон Нiка зазванiѓ. Дзяѓчына сказала: "Гэта мiс Райс з тэлефоннай кампанii. Вы тэлефанавалi..." Яна працытавала нумар, якi сканчаецца на сем, восем.
  
  "Прабач, не", - адказаѓ Нiк. Яна салодка папрасiла прабачэння за званок i павесiла трубку.
  
  Нiк перавярнуѓ свой тэлефон, вывярнуѓ два шрубы падставы i падлучыѓ тры правады ад маленькай карычневай скрынкi да трох клем, уключаючы ѓваход сiлкавання 24 У. Затым ён набраѓ нумар. Калi Хоук адказаѓ, ён сказаѓ: "Скрамблер з кодам 78".
  
  "Правiльна i ясна. Справаздача?"
  
  "Нiчога. Я быѓ яшчэ на трох сумных вечарынках. Вы ведаеце, якiя дзяѓчаты там былi. Вельмi прыязныя. У iх быѓ эскорт, i я не мог iх вызвалiць".
  
  "Вельмi добра. Працягвайце сёння ѓвечар у Кушынга. У нас вялiкiя праблемы. У вышэйшай кампанii ёсць вялiкiя ѓцечкi".
  
  "Зраблю."
  
  "Паведамiце, калi ласка, з дзесяцi да дзевяцi ранiцы па нумары шэсць".
  
  "Падыдзе. Да спаткання".
  
  "Да спаткання i ѓдачы."
  
  Нiк павесiѓ трубку, зняѓ правады i замянiѓ падставу тэлефона. Маленькiя карычневыя партатыѓныя скрэмблеры былi адным з самых генiяльных прылад Сцюарта. Шаблоны скрэмблера бясконцыя. Ён распрацаваѓ маленькiя карычневыя скрыначкi з транзiстарнымi схемамi, упакаванымi ѓ пачак менш за пачкi цыгарэт звычайнага памеру, з дзесяцiкантактным перамыкачом.
  
  Калi абодва не былi ѓсталяваныя на "78", гукавая мадуляцыя была тарабаршчынай. На ѓсякi выпадак - кожныя два месяцы скрынi мянялi на новыя з новымi схемамi скрэмблера i дзесяццю новымi выбарамi. Нiк надзеѓ смокiнг i адправiѓся на "Птушцы" за Рут.
  
  Сход Кушынга - штогадовая вечарынка ѓсiх сяброѓ з кактэйлямi, вячэрай, забаѓкамi i танцамi - праходзiѓ у iх маёнтку плошчай дзвесце акраѓ у Вiрджынii. Абстаноѓка была цудоѓная.
  
  Пакуль яны ехалi па доѓгай дарозе, каляровыя агнi зiхацелi ѓ прыцемках, музыка даносiлася з кансерваторыi злева, i iм прыйшлося крыху пачакаць, пакуль самавiтыя людзi выйшлi са сваiх машын, а абслуговы персанал павёз iх. Былi папулярныя блiскучыя лiмузiны - вылучалiся кадылак.
  
  Нiк сказаѓ: "Я мяркую, ты быѓ тут раней?"
  
  "Шмат разоѓ. Раней мы з Алiсай увесь час гулялi ѓ тэнiс. Цяпер я часам прыязджаю сюды на выходныя".
  
  "Колькi тэнiсных кортаѓ?"
  
  "Тры, лiчачы адзiн у памяшканнi".
  
  "Добрае жыццё. Назавi грошы".
  
  "Мой бацька кажа, што, паколькi большасць людзей настолькi дурныя, няма апраѓдання таму, што чалавек з мозгам не стане багатым".
  
  "Кушынгi былi багатыя на працягу сямi пакаленняѓ. Усе мазгi?"
  
  "Тата кажа, што людзi дурныя, працуючы столькi гадзiн. Прадаючы сябе за кучу часу, ён называе гэта. Яны любяць сваё рабства, таму што свабода жахлiвая. Вы павiнны працаваць на сябе. Выкарыстоѓвайце магчымасцi".
  
  "Я нiколi не апынаюся ѓ патрэбным месцы ѓ патрэбны час". Нiк уздыхнуѓ. "Мяне адпраѓляюць на месцы праз дзесяць гадоѓ пасля пачатку здабычы нафты".
  
  Ён усмiхнуѓся ёй, калi яны паднялiся па трох шырокiх прыступках. Выдатныя чорныя вочы вывучалi яго. Калi яны iшлi па лужку, падобнай на тунэль, асветленую рознакаляровымi агнямi, яна спытала: "Вы хочаце, каб я пагаварыла з бацькам?"
  
  "Я шырока адкрыты. Асаблiва, калi я бачу такую тусовку. Толькi не прымушайце мяне губляць працу, якая ѓ мяне ёсць".
  
  "Джэры, ты паводзiш сябе кансерватыѓна. Гэта не спосаб разбагацець".
  
  "Так яны iмкнуцца заставацца багатымi", - прамармытаѓ ён, але яна вiтала высокую бландынку ѓ чарзе прыгожа апранутых людзей ля ѓваходу ѓ гiганцкую палатку. Яго прадставiлi Алiсе Кушынг i чатырнаццацi iншым людзям у прыёмнай, шасцярых з iх звалi Гашынг. Ён запомнiѓ кожнае iмя i твар.
  
  Мiнуѓшы рысу, яны прайшлi да доѓгай стойкi - шасцiдзесяцiфутавага стала, пакрытага снежным палатном. Яны абмянялiся прывiтаннямi з некалькiмi людзьмi, якiя ведалi Рут або "гэтага мiлага маладога нафтавiка Джэры Дэмiнга". Нiк атрымаѓ два каньяку на камянях ад бармэна, якi выглядаѓ здзiѓленай замовай, але ён у яго быѓ. Яны адышлi ад бара на некалькi футаѓ i спынiлiся, каб папiць напоi.
  
  У вялiкiм намёце мог размясцiцца цырк з двума кольцамi, з пакiнутым месцам для двух гульняѓ у бочы, i яна спраѓлялася толькi з перапаѓненнем з каменнага зiмовага саду, да якога яна прымыкала. Скрозь высокiя вокны Нiк убачыѓ усярэдзiне будынка яшчэ адзiн доѓгi бар i танцуючых на палiраваных падлогах людзей.
  
  Ён адзначыѓ, што закускi на доѓгiх сталах насупраць бара ѓ палатцы былi прыгатаваны на месцы. Спякотнае, мяса птушкi i iкры, за якiмi абслуговы персанал у белых халатах спрытна прыгатавалi запытаную вамi закуску, накармiлi б кiтайскую вёску на цэлы тыдзень. Сярод гасцей ён убачыѓ чатырох амерыканскiх генералаѓ, якiх ён ведаѓ, i шэсць з iншых краiн, якiх ён не ведаѓ.
  
  Яны спынiлiся, каб пагаварыць з кангрэсменам Эндрусам i яго пляменнiцай - ён усюды ѓяѓляѓ яе як сваю пляменнiцу, але ѓ яе была гэтая напышлiвая выправа сумнай дзяѓчыны, якая робiць яе ѓ ценi, - i пакуль Нiк быѓ ветлiвы, Рут абмянялася поглядамi за яго спiной. вярнуѓся з кiтаянкай у iншай групе. Iх погляды былi хуткiмi, i, паколькi яны былi абсалютна абыякавымi, яны хавалiся.
  
  Мы схiльныя адносiць кiтайцаѓ да катэгорыi маленькiх, мяккiх i нават паслужлiвых. Дзяѓчына, якая абменьвалася сiгналамi хуткага распазнання з Рут, была буйной, уладнай, i смелы погляд яе разумных чорных вачэй шакiраваѓ, таму што ён зыходзiѓ з-пад броваѓ, наѓмысна выскубленых, каб падкрэслiць нахiлы. "Усходнiя?" яны, здавалася, кiдалi выклiк. "Вы страшэнна правы. Трымайцеся, калi адважыцеся".
  
  Менавiта такое ѓражанне вырабiѓ на Нiка момант праз, калi Рут пазнаёмiла яго з Джынi Алiнг. Ён бачыѓ яе на iншых вечарынках, старанна праверыѓ яе iмя ѓ сваiм разумовым спiсе, але гэта быѓ першы лайм, якi ён адчуѓ пад уздзеяннем яе погляду - амаль расплаѓлены запал ад гэтых блiскучых вачэй над круглымi шчокамi, мяккасць якiх была пастаѓлена пад сумненне чыстыя, вострыя вусны яе твару.
  
  Ён сказаѓ: "Мне асаблiва прыемна пазнаёмiцца з вамi, мiс Алiнг".
  
  Блiскучыя чорныя бровы прыѓзнялiся на долю цалi. Нiк падумаѓ: "Яна дзiѓная - прыгажосць, падобная той, што ёсць на тэлебачаннi цi ѓ кiно". "Так, таму што я бачыѓ цябе на панамерыканскай вечарынцы два тыднi таму. Я спадзяваѓся сустрэцца з табой тады".
  
  "Цябе цiкавiць Усход? Цi сам Кiтай? Цi дзяѓчаты?"
  
  "Усе тры гэтыя рэчы."
  
  "Вы дыпламат, мiстэр Дэмiнг?"
  
  "Не. Проста дробны нафтавiк".
  
  "Як мiстэр Мерчысан i мiстэр Хант?"
  
  "Не. Рознiца прыкладна ѓ тры мiльярды долараѓ. Я працую чыноѓнiкам".
  
  Яна ѓсмiхнулася. Яе тон быѓ мяккiм i глыбокiм, а яе англiйская быѓ цудоѓным,
  
  з ледзь прыкметным адценнем "занадта дасканаласцi", як быццам яна вывучыла яго старанна або гаварыла на некалькiх мовах i яе вучылi акругляць усе галосныя. "Вы вельмi сумленныя. Большасць мужчын, якiх можна сустрэць, даюць сабе невялiкае павышэнне. Вы маглi б проста сказаць: "Я з афiцыйнай справай"".
  
  "Вы б даведалiся, i мой рэйтынг сумленнасцi ѓпаѓ бы".
  
  "Ты сумленны чалавек?"
  
  "Я хачу, каб мяне ведалi як сумленнага чалавека".
  
  "Чаму?"
  
  "Таму што я абяцаѓ сваёй мацi. I калi я зманю табе, ты паверыш".
  
  Яна смяялася. Ён адчуѓ прыемнае паколванне ѓ спiне. Такiх шмат не рабiлi. Рут балбатала з эскортам Джынi, высокiм, стройным, лацiнаамерыканскiм тыпам. Яна павярнулася i сказала: "Джэры, ты сустракаѓ Патрыка Вальдэса?"
  
  "Не."
  
  Рут пераехала i сабрала квартэт разам, далей ад групы, якую Нiк назваѓ палiтыкамi, боепрыпасамi i чатырма нацыянальнасцямi. Кангрэсмен Крыкс, якi, як звычайна, быѓ ужо пад кайфам, расказваѓ гiсторыю - яго слухачы прыкiдвалiся, што цiкавяцца iм, таму што ён быѓ старым д'яблам Крыксам, з выслугай, камiтэтамi i кантролем над асiгнаваннямi на суму каля трыццацi мiльярдаѓ долараѓ.
  
  "Пэт, гэта Джэры Дэмiнг", - сказала Рут. "Пэт з OAS Джэры з нафты. Гэта значыць, што вы будзеце ведаць, што вы не канкурэнты"
  
  Вальдэс паказаѓ прыгожыя белыя зубы i пацiснуѓ руку. "Магчыма, мы займаемся прыгожымi дзяѓчатамi", - сказаѓ ён. "Вы двое гэта ведаеце".
  
  "Якi добры спосаб зрабiць камплiмент", - сказала Рут. "Джынi, Джэры, прабач нас на секунду? Боб Куiтлак хацеѓ сустрэцца з Пэтам. Мы далучымся да цябе ѓ кансерваторыi праз дзесяць хвiлiн. Побач з аркестрам".
  
  "Вядома", - адказаѓ Нiк i назiраѓ, як пара прабiраецца скрозь якi расце натоѓп. "У Рут цудоѓная постаць, - разважаѓ ён, - пакуль вы не зiрнеце на Джынi". Ён павярнуѓся да яе. "А ты? Прынцэса ѓ адпачынку?"
  
  "Наѓрад цi, але дзякуй. Я працую ѓ Ling-Taiwan Export Company".
  
  "Я думала, ты магла б быць мадэллю. Шчыра кажучы, Джынi, я нiколi не бачыѓ у кiно кiтайскую дзяѓчыну такой прыгожай, як ты. Або такой высокай".
  
  "Дзякуй. Мы не ѓсе маленькiя кветкi. Мая сям'я прыехала з поѓначы Кiтая. Яны там вялiкiя. Гэта вельмi падобна на Швецыю. Горы i мора. Шмат добрай ежы".
  
  "Як яны пажываюць пры Мао?"
  
  Яму здалося, што яе вочы мiгацелi, але эмоцыi не чыталiся. "Мы выйшлi з Чангам. Я мала што чула".
  
  Ён правёѓ яе ѓ кансерваторыю, прынёс ёй выпiць i задаѓ яшчэ некалькi далiкатных пытанняѓ. Ён атрымлiваѓ мяккiя, малаiнфарматыѓныя адказы. У бледна-зялёнай сукенцы, якая iдэальна кантраставала з гладкiмi чорнымi валасамi i блiскучымi вачыма, яна вылучалася. Ён глядзеѓ, як глядзяць iншыя мужчыны.
  
  Яна ведала шмат людзей, якiя ѓсмiхалiся i кiвалi цi рабiлi паѓзу, каб сказаць некалькi слоѓ. Яна адбiвалася ад некаторых мужчын, якiя хацелi застацца з ёй, зменай тэмпу, якое стварала сцяну з лёду, пакуль яны не рушылi далей. Яна нiколi не крыѓдзiць-
  
  Эд, яна проста ѓвайшла ѓ шафку для глыбокай замарозкi i выйшла, як толькi яны сышлi.
  
  Ён выявiѓ, што яна ѓмела танчыла, i яны засталiся на падлозе, таму што гэта было весела - i таму, што Нiк шчыра атрымлiваѓ асалоду ад адчуваннем яе ѓ яго руках i водарам яе духаѓ i цела. Калi Рут i Вальдэс вярнулiся, яны абмянялiся танцамi, даволi шмат выпiлi i сабралiся ѓ групу ѓ куце вялiкага пакоя, якая складаецца з людзей, якiх Нiк сустракаѓ, а некаторых няма.
  
  Падчас адной паѓзы Рут сказала, стоячы побач з Джынi: "Не маглi б вы выбачыць нас на некалькi хвiлiн? Аб вячэры трэба аб'явiць зараз, i мы хочам асвяжыцца".
  
  Нiк застаѓся з Пэт. Яны ѓзялi свежыя напоi i, як звычайна, вiталi адзiн аднаго тостамi. Ён не пазнаѓ нiчога новага ад паѓднёваамерыканца.
  
  Сам-насам у жаночай гасцiнай Рут сказала Джынi: "Што ты думаеш пра яго пасля ѓважлiвага погляду?"
  
  "Думаю, на гэты раз у цябе ѓсё атрымалася. Хiба гэта не мара? Нашмат цiкавей, чым Пэт".
  
  "Лiдэр кажа, што калi Дэмiнг далучыцца, забудзьцеся пра Пэт".
  
  "Я ведаю." Рут уздыхнула. "Я здыму яго з тваiх рук, як было ѓзгоднена. У любым выпадку, ён добры танцор. Але ты выявiш, што Дэмiнг - сапраѓды нешта iншае. Так шмат зачаравання, якое можна марнаваць на нафтавы бiзнэс. I ён увесь чалавек. Ён ледзь не ѓключыѓ сталы. Лiдэр. Вы б засмяялiся. Вядома, Лiдэр памяняѓ. захапляецца Дэмiнгам за гэта.
  
  Дзяѓчаты знаходзiлiся ѓ адным з незлiчоных жаночых холаѓ - цалкам абсталяваных грымёрных i ваннаѓ. Джынi паглядзела на дарагую мэблю. "Мы павiнны пагаварыць тут?"
  
  "У бяспецы", - адказала Рут, рэтушуючы свае вытанчаныя вусны на адным з гiганцкiх люстэркаѓ. "Вы ведаеце, што ваенныя i палiтычныя шпiёняць толькi за выхадамi. Гэта ѓсе ѓваходы. Вы можаце падглядваць за асобнымi людзьмi i падманваць адзiн аднаго, але калi вас зловяць на шпiянажы за групай, вам канец".
  
  Джынi ѓздыхнула. "Вы ведаеце пра палiтыку значна больш, чым я. Але я ведаю людзей. У гэтым Дэмiнгу ёсць нешта, што мяне турбуе. Ён занадта - занадта моцны. Вы калi-небудзь заѓважалi, што генералы зроблены з латунi, асаблiва iх галовы? Сталёвыя людзi сталi сталёвымi, а нафтавiкi маслянiстымi? адвагу.
  
  Гэта не ѓпiсваецца ѓ выяву нафтавiка".
  
  "Я скажу, што вы знаёмыя з мужчынамi. Я нiколi не думаѓ пра гэта такiм чынам. Але я мяркую, што гэта прычыны, па якiх Камандаванне цiкавiцца Дэмiнгам. Ён больш, чым проста бiзнэсмэн. Ён, як i ѓсе яны, цiкавiцца грашыма. за прынаду".
  
  "Таксама асцярожны ..."
  
  "Вядома. Гэта плюс. Яму падабаюцца дзяѓчыны, калi ты баiшся, што атрымаеш яшчэ адну, як Карл Камсток".
  
  "Не. Я сказаѓ табе, што ведаю, што Дэмiнг - сапраѓдны мужчына. Проста... ну, можа быць, ён такi каштоѓны тып, я да гэтага не прывыкла. Я адчувала, што ён часам насiѓ маску, як i мы".
  
  "У мяне не склалася такога ѓражання, Джынi. Але будзь асцярожная. Калi ён злодзей, ён нам не патрэбен". Рут уздыхнула. "Але што за цела..."
  
  "Вы не раѓнуеце?"
  
  "Вядома, не. Калi б у мяне быѓ выбар, я б выбрала яго. Калi б я атрымала загад, я бяру Пэт i максiмальна выкарыстоѓваю яго".
  
  Што Рут i Джынi не абмяркоѓвалi - нiколi не абмяркоѓвалi - дык гэта iх абумоѓлены густ да каѓказскiх, а не да ѓсходнiх мужчын. Як i большасць дзяѓчат, якiя выраслi ѓ пэѓным грамадстве, яны прынялi яго нормы. Iх iдэалам быѓ Грэгары Пек цi Лi Марвiн. Iх лiдэр ведаѓ пра гэта - ён быѓ старанна праiнструктаваны Першым камандуючым, якi часта абмяркоѓваѓ гэта са сваiм псiхолагам Лiндхауэрам.
  
  Дзяѓчаты закрылi сумачкi. Рут збiралася сыходзiць, але Джынi стрымлiвалася. "Што мне рабiць, - задуменна спытала яна, - калi Дэмiнг такi i не той, кiм здаецца? У мяне ѓсё яшчэ ёсць гэтае дзiѓнае пачуццё..."
  
  "Што ён можа быць у iншай камандзе?"
  
  "Так."
  
  "Зразумела ..." Рут замоѓкла, яе твар на iмгненне стаѓ невыразным, а затым суровым. "Я б не хацела быць табой, калi ты памыляешся, Джынi. Але калi ты пераканаешся, я мяркую, што застанецца толькi адно".
  
  "Правiла сёмае?"
  
  "Так. Прыкрый яго".
  
  "Я нiколi не прымала гэтае рашэнне самастойна".
  
  "Правiла ясна. Надзеньце яго. Не пакiдайце слядоѓ".
  
  Раздзел IV.
  
  
  Паколькi сапраѓдны Нiк Картэр быѓ з тых мужчын, якiя прыцягвалi да сябе людзей, як мужчын, так i жанчын, калi дзяѓчаты вярнулiся ѓ кансерваторыю, яны ѓбачылi яго з балкона ѓ цэнтры вялiкай групы. Ён балбатаѓ з зоркай ВПС аб артылерыйскай тактыцы ѓ Карэi. Два прадпрымальнiкi, якiх ён сустрэѓ у Тэатры Форда, якi нядаѓна адкрыѓся, спрабавалi прыцягнуць яго ѓвагу размовамi аб нафце. Цудоѓная рудая, з якой ён абмяняѓся цёплымi заѓвагамi на невялiкай iнтымнай вечарынцы, размаѓляла з Пэт Вальдэс, пакуль яна шукала магчымасць адкрыць вочы Нiку. Яшчэ некалькi розных пар сказалi: "Гэй, гэта Джэры Дэмiнг!" - i працiскалiся.
  
  "Паглядзi на гэта, - сказала Рут. "Ён занадта добры, каб быць праѓдай".
  
  "Гэта нафту", - адказала Джынi.
  
  "Гэта зачараванне".
  
  "I ѓменне прадаваць. Iду ѓ заклад, ён прадае гэтыя рэчы цыстэрнамi".
  
  "Думаю, ён ведае".
  
  Рут заявiла, што Нiк i Джынi дасягнулi Пэта, калi мяккiя гукi курантаѓ прагучалi па гучнай сувязi i супакоiлi натоѓп.
  
  "Падобна на СС ЗЛУЧАНЫЯ ШТАТЫ", - гучна шчабятала рудая. Яна амаль дабралася да Нiка, а зараз ён для яе пакуль што страчаны. Ён убачыѓ яе краем вока, запiсаѓ факт для даведкi, але не падаѓ ѓвазе.
  
  З гучнагаварыцеляѓ прагучаѓ мужчынскi голас мяккiмi авальнымi тонамi, якiя гучалi прафесiйна: "Добры вечар усiм. Кушынгi вiтаюць вас на званай вячэры Усiх сяброѓ i папрасiлi мяне сказаць некалькi слоѓ. Гэта восемдзесят пятая гадавiна. iдэалiстычная вашынгтонская супольнасць з неабходнасцю ѓ большай колькасцi мiсiянераѓ на Далёкiм Усходзе, асаблiва ѓ Кiтаi.
  
  Нiк зрабiѓ глыток напоя i падумаѓ: "Аб божа, пакладзi Буду ѓ кошык". Пабудуй мне дом, дзе туры блукаюць з канiстраѓ з газай i бензiнам.
  
  Ялейны голас працягваѓся. На працягу некалькiх гадоѓ з прычыны абставiнаѓ гэты праект быѓ некалькi згорнуты, але сям'я Кушынга шчыра спадзяецца, што добрыя справы хутка будуць адноѓленыя.
  
  "З-за цяперашняга памеру штогадовага абеду сталы былi размешчаны ѓ сталовай Мэдысана, зале Гамiльтана ѓ левым крыле i ѓ вялiкай зале ѓ задняй частцы дома".
  
  Рут сцiснула руку Нiка i сказала з лёгкiм хiхiканнем: "Гiмназiя".
  
  Аратар заключыѓ: "Большасцi з вас параiлi, дзе можна знайсцi вашыя карткi месцаѓ. Калi вы не ѓпэѓненыя, прыслужнiк ля ѓваходу ѓ кожны пакой мае спiс гасцей i можа вам параiць. Вячэра будзе пададзена праз трыццаць хвiлiн. Кушынгi яшчэ раз кажуць - дзякуй усiм, што прыйшлi".
  
  Рут спытала Нiка: "Ты быѓ тут раней?"
  
  "Не. Я рухаюся ѓверх".
  
  "Давай, паглядзi на рэчы ѓ пакоi Манро. Гэта так жа цiкава, як музей". Яна жэстам папрасiла Джынi i Пэт iсцi за iмi i адышла ад групы.
  
  Нiку здалося, што яны прайшлi мiлю. Паднялiся па шырокiх усходах, праз вялiкiя холы, падобныя на калiдоры гатэляѓ, за выключэннем таго, што мэбля была разнастайная i дарагая,
  
  i кожныя некалькi ярдаѓ слуга стаяѓ па стойцы рэгiстрацыi, каб даць параду, калi спатрэбiцца. Нiк сказаѓ: "У iх сваё войска".
  
  "Амаль. Элiс сказала, што яны нанялi шэсцьдзесят чалавек, перш чым яны скарацiлi штат некалькi гадоѓ таму. Некаторыя з iх, верагодна, былi наняты з гэтай нагоды".
  
  "Яны робяць на мяне ѓражанне".
  
  "Вы б бачылi гэта некалькi гадоѓ таму. Усе яны былi апранутыя як французскiя прыдворныя слугi. Алiса мела нейкае дачыненне да мадэрнiзацыi".
  
  Зала Манро прапаноѓвала ѓражлiвы выбар прадметаѓ мастацтва, многiя з якiх неацэнныя, i ахоѓвалiся двума прыватнымi дэтэктывамi i суровым чалавекам, падобным на старога сямейнага слугi. Нiк сказаѓ: "Гэта сагравае сэрца, цi не так?"
  
  "Як?" - з цiкаѓнасцю спытала Джынi.
  
  "Усе гэтыя цудоѓныя рэчы падораны мiсiянерам, я мяркую, вашымi ѓдзячнымi суайчыннiкамi".
  
  Джынi i Рут абмянялiся поглядамi. Пэт, здавалася, хацеѓ засмяяцца, але перадумаѓ. Яны выйшлi праз iншыя дзверы i патрапiлi ѓ сталовую Мэдысан.
  
  Абед быѓ цудоѓны: садавiна, рыба i мяса. Нiк апазнаѓ чой-нгоу тонг, амара па-кантонску, саѓт-даѓ-чау-гi-йок i Бок-чой-нгоу, перш чым здаѓся, калi перад iм паставiлi кiпячы кавалак Шатабрыяна. "Дзе мы можам гэта паставiць?" - прамармытаѓ ён Рут.
  
  "Паспрабуй, смачна", - адказала яна. "Фрэдэрык Кушынг IV асабiста выбiрае меню".
  
  "Хто ён?"
  
  "Пяты справа за галоѓным сталом. Яму семдзесят восем гадоѓ. Сам на мяккай дыеце".
  
  "Я буду з iм пасля гэтага".
  
  На кожнай сервiроѓцы стаяла па чатыры куфлi для вiна, i яны не маглi заставацца пустымi. Нiк адпiѓ паѓцалi ад кожнага i адказаѓ на некалькi тостаѓ, але пераважная большасць наведвальнiкаѓ расчырванелiся i напiлiся да таго часу, калi прыбыѓ вясёлы дон го - бiсквiт з ананасам i ѓзбiтымi слiѓкамi.
  
  Затым усё адбылося гладка i хутка, да поѓнага задавальненню Нiка. Госцi вярнулiся ѓ зiмовы сад i ѓ намёт, дзе ѓ барах зараз прадавалi каву i лiкёры ѓ дадатак да велiзарнай колькасцi алкаголю амаль ва ѓсiх формах, прыдуманых чалавекам. Джынi сказала яму, што яна не прыйшла на вячэру з Пэт ... У Рут раптам забалела галава: "Уся гэтая багатая ежа" ... i ён выявiѓ, што танчыць з Джынi, пакуль Рут знiкла. Пэт у пары з рыжанькай.
  
  Незадоѓга да паѓночы Джэры Дэмiнгу патэлефанавалi i перадалi запiску: "Мая дарагая, я хворая". Нiчога сур'ёзнага, проста зашмат ежы. Я пайшла дадому з Рэйнальдс. Вы можаце прапанаваць Джынi падвезцi яго да горада. Калi ласка, патэлефануй мне заѓтра. Рут.
  
  Ён сур'ёзна перадаѓ лiст Джынi. Чорныя вочы зазiхацелi, i цудоѓнае цела апынулася ѓ яго абдымках. "Я шкадую аб Рут, - прамармытала Джынi, - але рада сваёй поспеху".
  
  Музыка гучала гладка, i на падлозе было менш людзей, па меры таго як п'яныя вiном госцi разышлiся. Калi яны павольна кружылi ѓ куце, Нiк спытаѓ: "Як ты сябе адчуваеш?"
  
  "Цудоѓна. У мяне жалезнае страваванне". Яна ѓздыхнула. "Гэта раскошная справа, цi не так?"
  
  "Цудоѓна. Усё, што яму трэба, гэта прывiд Васiля Захарава, якi выскоквае з басейна апоѓначы".
  
  "Ён быѓ вясёлым?"
  
  "У большасцi выпадкаѓ."
  
  Нiк зноѓ удыхнуѓ яе духi. Яна ѓварвалася яму ѓ ноздры з-за яе блiскучых валасоѓ i блiскучай скуры, i ён смакаваѓ яе, як афрадызiяк. Яна прыцiснулася да яго з мяккай настойлiвасцю, якая прадугледжвала прыхiльнасць, запал або сумесь таго i iншага. Ён адчуѓ цяпло ѓ задняй частцы шыi i па спiне. Вы можаце падняць тэмпературу з Джынi i з нагоды Джынi. Ён спадзяваѓся, што гэта не чорная ѓдава, якую навучылi трапятаць цудоѓнымi крыламi матыля ѓ якасцi прынады. Нават калi б яна была такой, гэта было б цiкава, магчыма, цудоѓна, i ён з нецярпеннем чакаѓ сустрэчы з таленавiтым чалавекам, якi навучаѓ яе такiм навыкам.
  
  Праз гадзiну ён быѓ у "Птушцы" i на лёгкай хуткасцi iмчаѓся ѓ бок Вашынгтона, з духмянай i цёплай Джынi, прыцiснутай да яго рукi. Ён падумаѓ, што пераключэнне з Рут на Джынi, магчыма, было надуманым. Не тое каб ён пярэчыѓ. Для свайго задання AX цi асабiстага задавальнення ён узяѓ бы альбо тое, альбо iншае. Джынi здавалася вельмi спагаднай - цi, магчыма, гэта было з-за выпiѓкi. Ён сцiснуѓ яе. Потым падумаѓ - але спачатку...
  
  "Дарагая, - сказаѓ ён, - я спадзяюся, што з Рут усё ѓ парадку. Яна нагадвае мне Сузi Куонг. Ты яе ведаеш?"
  
  Паѓза была занадта доѓгая. Яна павiнна была вырашыць, цi хлусiць, падумаѓ ён, i тады яна прыйшла да высновы, што праѓда найбольш лагiчная i бяспечная. "Так. Але як? Я не думаю, што яны вельмi падобныя".
  
  "У iх такое ж усходняе зачараванне. Я маю на ѓвазе, што вы ведаеце, што яны кажуць, але часта вы не можаце адгадаць, пра што яны думаюць, але вы ведаеце, было б страшэнна цiкава, калi б вы маглi".
  
  Яна абдумала гэта. "Я разумею, што ты маеш на ѓвазе, Джэры. Так, яны мiлыя дзяѓчыны". Яна невыразна гучала i мякка пакiнула галавой яму на плячо.
  
  "I Эн Вэ Лiнг", - працягнуѓ ён. "Ёсць дзяѓчына, якая заѓсёды прымушае мяне думаць аб колерах лотаса i духмянай гарбаце ѓ кiтайскiм садзе".
  
  Джынi толькi ѓздыхнула.
  
  "Вы ведаеце Эн?" - настойваѓ Нiк.
  
  Iзноѓ паѓза. "Так. Натуральна, дзяѓчаты аднаго i таго ж паходжання, якiя часта сутыкаюцца адна з адной, звычайна збiраюцца разам i абменьваюцца запiскамi. Думаю, я ведаю сотню
  
  Чырвоных мiлых кiтаянак у Вашынгтоне". Яны моѓчкi праехалi некалькi мiль. Ён падумаѓ, цi не зайшоѓ ён занадта далёка, належачы на алкаголь у ёй. Ён спалохаѓся, калi яна спытала: "Чаму цябе так цiкавяць кiтайскiя дзяѓчыны? "
  
  "Нейкi час я быѓ на Усходзе. Кiтайская культура мяне iнтрыгуе. Мне падабаецца атмасфера, ежа, традыцыi, дзяѓчыны..." Ён узяѓ вялiкiя грудзi i пяшчотна пагладзiѓ яе сваiмi адчувальнымi пальцамi. Яна прыцiснулася.
  
  "Гэта мiла", - прамармытала яна. "Вы ведаеце, што кiтайцы - добрыя дзелавыя людзi. Практычна ѓсюды, дзе мы прызямляемся, мы маем поспех у гандлi".
  
  "Я заѓважыѓ. Я меѓ справу з кiтайскiмi фiрмамi. Надзейна. Добрая рэпутацыя".
  
  "Ты зарабляеш шмат грошай, Джэры?"
  
  "Дастаткова, каб прайсцi. Калi ты хочаш убачыць, як я жыву - давай спынiмся ѓ мяне дома, каб выпiць, перш чым я завязу цябе дадому".
  
  "Добра", - лянiва працягнула яна. "Але пад грашыма я маю на ѓвазе зараблянне грошай для сябе, а не проста заработную плату. Каб яны паступалi добрымi тысячамi кавалкаѓ, i, магчыма, вам не трэба было плацiць з iх зашмат падаткаѓ. Гэта спосаб зарабляць грошы".
  
  "Гэта сапраѓды так, - пагадзiѓся ён.
  
  "Мой стрыечны брат займаецца нафтавым бiзнесам", - працягнула яна. "Ён гаварыѓ аб пошуку iншага партнёра. Нiякiх укладанняѓ. Новаму чалавеку была б гарантаваная прыстойная зарплата, калi б у яго быѓ рэальны вопыт у нафтавай сферы. Але калi яны маюць поспех, ён падзелiць прыбытак".
  
  "Я хацеѓ бы пазнаёмiцца з вашым стрыечным братам".
  
  "Я скажу аб гэтым, калi ѓбачу яго".
  
  "Я дам вам сваю вiзiтоѓку, каб ён мог мне патэлефанаваць".
  
  "Калi ласка, зрабi гэта. Я хацеѓ бы табе дапамагчы". Тонкая моцная рука сцiснула яго калена.
  
  Праз дзве гадзiны i чатыры напоi цудоѓная рука сцiскала тое ж калена значна цвярдзейшым дакрананнем - i дакраналася значна большага яго цела. Нiк быѓ задаволены той лёгкасцю, з якой яна пагадзiлася спынiцца ѓ яго кватэры, перш чым ён адвёз яе дадому, у тое, што яна апiсала як "месца, якое сям'я купiла ѓ Чэвi Чэйз".
  
  Напой? Яна была дурная, але наѓрад цi ён мог вывудзiць ад яе больш нi слова пра яе стрыечную сястру цi сямейны бiзнэс. "Я дапамагаю ѓ офiсе", - дадала яна, як быццам у яе быѓ аѓтаматычны глушыцель.
  
  Пагуляць у? Яна не выказала нi найменшага пратэсту, калi ён параiѓ iм зняць абутак для камфорту - затым яе сукенка i яго паласатыя штаны... "каб мы маглi паслабiцца i не моршчыць iх усiх".
  
  Расцягнуѓшыся на кушэтцы перад панарамным акном з выглядам на раку Анакастыя, з прыглушаным святлом, цiхай музыкай, лёдам, газiроѓкай i вiскi, складзенымi побач з канапай, каб яму не прыйшлося сыходзiць занадта далёка, Нiк задаволена падумаѓ: Якi спосаб зарабляць на жыццё.
  
  Часткова распранутая Джынi выглядала прыгажэй, чым калi-небудзь. На ёй быѓ шаѓковы паѓкамбiнезон i бюстгальтар без шлеек, а яе скура мела смачнае адценне залацiста-жоѓтага персiка ѓ момант цвёрдай спеласцi, перш чым на змену ѓступiла чырвоная мяккасць. Ён падумаѓ, што яе валасы колеру свежага масла, якi лiнуѓ у рэзервуары для захоѓвання цёмнай ноччу, - чорнага золата.
  
  Ён пацалаваѓ яе грунтоѓна, але не так бесперапынна, як ёй хацелася б. Ён лашчыѓ i гладзiѓ яе i дазваляѓ ёй марыць. Ён быѓ цярплiвы, пакуль яна не сказала раптам з цiшынi: "Я адчуваю цябе, Джэры. Ты хочаш заняцца са мной любоѓю, цi не так?"
  
  "Так."
  
  "З табой лёгка мець зносiны, Джэры Дэмiнг. Вы калi-небудзь былi жанатыя?"
  
  "Не."
  
  "Але ты ведаѓ шмат дзяѓчат".
  
  "Так."
  
  "Па ѓсiм свеце?"
  
  "Так." Ён даѓ кароткiя адказы мякка, досыць хутка, каб паказаць, што яны былi праѓдай - i яны былi праѓдзiвымi, але без намёку на сцiсласць або раздражненне пры допыце.
  
  "Ты адчуваеш, што я табе падабаюся?"
  
  "Як i любая дзяѓчына, якую я калi-небудзь сустракаѓ. Ты проста прыгожая. Экзотыка. Прыгажэйшая, чым любая фатаграфiя кiтайскай прынцэсы, таму што ты цёплая i жывая".
  
  "Вы можаце паспрачацца, што я", - выдыхнула яна i павярнулася да яго. "I ты збiраешся нечаму навучыцца", - дадала яна перад тым, як iх вусны злiлiся.
  
  У яго не было часу моцна пра гэта турбавацца, таму што Джынi займалася каханнем, i яе заняткi патрабавалi ѓсёй яго ѓвагi. Яна была захапляльным магнiтам, якi выцягваѓ ваш запал вонкi i вонкi, i як толькi вы адчуваеце яго прыцягненне i дазваляеце сабе прайсцi долю цалi, вас захоплiвае непераадольнае цяга, i нiшто не зможа спынiць ваша апусканне ѓ самую сутнасць. I, аднойчы пераехаѓшы, ты не хацеѓ спыняцца.
  
  Яна не гвалтавала яго, роѓна як i ѓвага прастытуткi, якое надаецца з прафесiйнай iнтэнсiѓнасцю на адлегласцi выцягнутай рукi. Джынi займалася каханнем, як калi б у яе была лiцэнзiя на яе выраб, з уменнем, цеплынёй i такiм асабiстым задавальненнем, што вы былi проста здзiѓлены. Мужчына быѓ бы дурнем, калi б не расслабiѓся, i нiхто нiколi не называѓ Нiка дурнем.
  
  Ён супрацоѓнiчаѓ, уносiѓ свой уклад i быѓ удзячны за поспех. За сваё жыццё ѓ яго было больш, чым яго доля пачуццёвых сеансаѓ, i ён ведаѓ, што зарабiѓ iх не выпадкова, а дзякуючы сваёй фiзiчнай цяге да жанчын.
  
  З Джынi - як i з iншымi, хто меѓ патрэбу ѓ каханнi i патрабаваѓ толькi правiльнай прапановы абмену, каб шырока раскрыць свае сэрцы, розумы i целы - здзелка была зроблена. Нiк з пяшчотай i тонкасцю даставiѓ тавар.
  
  Калi ён ляжаѓ з вiльготнымi чорнымi валасамi, якiя закрывалi яго твар, адлюстроѓваючы смак iх тэкстуры мовай i зноѓ задаючыся пытаннем, што гэта былi за духi, Нiк падумаѓ, выдатна.
  
  Апошнiя дзве гадзiны ён радаваѓся - i ён быѓ упэѓнены, што аддаѓ столькi, колькi атрымаѓ.
  
  Валасы павольна прыбiралiся з-за кантакту са скурай i замянялiся блiскучымi чорнымi вачыма i гарэзны ѓхмылкай - эльфiйка ѓ поѓны рост вымалёѓвалася ѓ цьмяным святле адзiнай лямпы, якi ён затым прыглушыѓ, накiнуѓшы на яе сваю мантыю. "Шчаслiвы?"
  
  "Ашаломлены. Супер-усхваляваны", - вельмi мякка адказаѓ ён.
  
  "Я таксама так адчуваю. Ты гэта ведаеш".
  
  "Я адчуваю гэта".
  
  Яна перавярнула галаву яму на плячо, гiганцкi эльф стаѓ мяккiм i плыѓным па ѓсёй даѓжынi. "Чаму людзi не могуць быць задаволены гэтым? Яны ѓстаюць i спрачаюцца. Або сыходзяць без добрага слова. Або мужчыны сыходзяць ад гэтага, каб выпiць або ваяваць у дурных войнах".
  
  "Гэта азначае, - сказаѓ Нiк са здзiѓленнем, - у большасцi людзей гэтага няма. Яны занадта напружаныя, эгацэнтрычныя або неспрактыкаваныя. Як часта два чалавекi, такiя як мы, збiраюцца разам? Абодва дарыльшчыка. Абодва цярплiвыя. . Вы ведаеце - усё думаюць, што яны прыроджаныя гульцы, суразмоѓцы i нi пра што нi насамрэч не знаходзяць iх. Што тычыцца капання, навучання i развiцця навыкаѓ - яны нiколi не турбуюцца".
  
  "Ты думаеш, я ѓмелая?"
  
  Нiк разважаѓ аб шасцi або сямi разнавiднасцях навыкаѓ, якiя яна прадэманстравала да гэтага часу. "Вы вельмi ѓмелыя".
  
  "Гадзiннiк."
  
  Залаты эльф упаѓ на падлогу з лёгкасцю акрабата. У яго перахапiла дыханне ад артыстычнасцi яе рухаѓ, а хвалепадобныя iдэальныя выгiбы яе грудзей, сцёгнаѓ i крупы прымусiлi яго правесцi мовай па вуснах i праглынуць. Яна стаяла з шырокiмi нагамi, усмiхнулася яму, затым нахiлiлася назад, i раптам яе галава апынулася памiж яе ног, чырвоныя вусны ѓсё яшчэ былi выгнуты. "Вы калi-небудзь бачылi гэта раней?"
  
  "Толькi на сцэне!" ён прыѓзняѓся на локцi.
  
  "Цi гэта?" Яна павольна паднялася, нахiлiлася i паклала рукi на дыван ад сцяны да сцяны, а затым плаѓна, на дзюйм за раз, прыѓзняла акуратныя пальцы ног, пакуль iх ружовыя пазногцi не паказалi на столь, затым апусцiла iх да яго, пакуль яны проста не патрапiла ѓ ложак i дасягнула падлогi, согне.
  
  Ён глядзеѓ на палову дзяѓчыны. Цiкавая палова, але дзiѓна трывожная. У цьмяным святле яна была адрэзана ѓ талii. Яе мяккi голас быѓ незаѓважны. "Ты спартовец, Джэры. Ты магутны чалавек. Ты можаш гэта зрабiць?"
  
  "Божа, не", - адказаѓ ён са шчырым трапятаннем. Напаѓцела зноѓ ператварылася ѓ высокую залатую дзяѓчыну. Сон узнiкае, смяецца. "Вы, мусiць, трэнiравалiся ѓсё сваё жыццё. Вы - вы былi ѓ шоѓ-бiзнэсе?"
  
  "Калi я была маленькая. Мы трэнiравалiся кожны дзень. Часта два цi тры разы на дзень. Я працягвала ѓ тым жа духу. Я думаю, гэта добра для цябе. Я нiколi ѓ жыццi не хварэла".
  
  "Гэта павiнна быць вялiкiм хiтом на вечарынках".
  
  "Я больш нiколi не выступаю. Толькi вось так. Для кагосьцi, хто асаблiва добры. У гэтага ёсць iншае ѓжыванне..." Яна апусцiлася на яго зверху, пацалавала яго, адсунулася, каб задуменна зiрнуць на яго. "Вы зноѓ гатовы", - сказала яна са здзiѓленнем. "Магутны чалавек".
  
  "Назiранне за тым, як вы гэта робiце, ажывiла б кожную статую ѓ горадзе".
  
  Яна засмяялася, адкацiлася ад яго, а затым выгiналася нiжэй, пакуль не ѓбачыла верхавiну чорных валасоѓ. Затым яна перавярнулася на ложку, i доѓгiя, гнуткiя ногi павярнулiся на 180 градусаѓ, лёгкая дуга, пакуль яна зноѓ не сагнулася больш чым удвая, скруцiѓшыся назад на сябе.
  
  "А зараз, дарагая". Яе голас быѓ прыглушаны да ѓласнага жывата.
  
  "У цяперашнi час?"
  
  "Вось убачыш. Будзе па-iншаму".
  
  Калi ён падпарадкаваѓся, Нiк адчуѓ незвычайнае ѓзбуджэнне i стараннасць. Ён ганарыѓся сваiм дасканалым самакантролем - паслухмяна выконваѓ свае штодзённыя практыкаваннi ёгi i дзэн - але зараз яму не трэба было ѓгаворваць сябе.
  
  Ён паплыѓ у цёплую пячору, дзе яго чакала прыгожая дзяѓчына, але ён не мог дакрануцца да яе. Ён быѓ адзiн i адразу з ёй. Ён прайшоѓ усю дарогу, плывучы на скрыжаваных руках, абапiраючыся на iх галавой.
  
  Ён адчуѓ, як шаѓкавiстае казытанне яе валасоѓ плыве па яго сцёгнах, i падумаѓ, што мог бы на iмгненне сысцi з глыбiнi, але вялiкая рыба з вiльготным i далiкатным ротам улавiла падвойныя сферы яго мужнасцi, i на яшчэ адно iмгненне ён змагаѓся са стратай кантролю. але захапленне было занадта вялiкае, i ён заплюшчыѓ вочы i дазволiѓ адчуванням ахапiць яго ѓ салодкай цемры дружалюбных глыбiнь. Гэта было незвычайна. Гэта было рэдка. Ён лунаѓ у чырвоным i цёмна-пурпурным колеры i ператварыѓся ѓ жывую ракету невядомага памеру, якая паколвала i пульсавала на стартавай пляцоѓцы пад патаемным морам, пакуль ён не прыкiнуѓся, што хацеѓ гэтага, але ведаѓ, што ён бездапаможны, як з хваляй цудоѓнай сiлы стрэлiлiся ѓ космас або з яго. у ланцужку захопленых памагатых.
  
  Калi ён паглядзеѓ на гадзiннiк, было 3:07. Яны праспалi дваццаць хвiлiн. Ён паварушыѓся, i Джынi прачнулася, як заѓсёды, - iмгненна i насцярожана. "Час?" - Спытала яна з задаволеным уздыхам. Калi ён сказаѓ ёй, яна сказала: "Я лепш пайду дадому. Мая сям'я памяркоѓная, але ..."
  
  Па дарозе ѓ Chevy Chase Нiк пераканаѓ сябе, што ён хутка зноѓ убачыць Джынi.
  
  Дбайнасць часта акуплялася. Дастаткова часу, каб пераправерыць Эн, Сьюзэн i астатнiх. На яго здзiѓленне, яна адмовiлася прызначаць якое-небудзь спатканне.
  
  "Мне трэба з'ехаць з горада па справах", - сказала яна. "Патэлефануй мне праз тыдзень, i я буду рады цябе бачыць - калi ты ѓсё яшчэ жадаеш".
  
  "Я пазваню табе", - сказаѓ ён сур'ёзна. Ён ведаѓ некалькi цудоѓных дзяѓчат... некаторыя з iх адрознiвалiся прыгажосцю, розумам, запалам, а ѓ некаторых былi агульныя якасцi. Але Джынi Ahling была чымсьцi iншым!
  
  Тады ѓзнiкла пытанне - куды яна збiралася па справах? Чаму? З кiм? Цi можа гэта быць звязана з невытлумачальнымi смерцямi або кольцам Баумана?
  
  Ён сказаѓ: "Я спадзяюся, што ваша дзелавая паездка будзе ѓ месца, удалечынi ад гэтага гарачага перыяду. Нядзiѓна, што брытанцы плацяць трапiчны бонус за вашынгтонскi абавязак. Я б хацеѓ, каб вы i я маглi выслiзнуць у Кэтскiлс, Эшвiл або Мэн".
  
  "Было б добра", - летуценна адказала яна. "Магчыма, калi-небудзь. Мы зараз вельмi занятыя. У асноѓным мы будзем лётаць. Або ѓ канферэнц-залах з кандыцыянерам". Яна была соннай. Бледна-шэрае першае святло зары змякчала цемру, калi яна загадала яму спынiцца каля больш старога дома з дзесяцi цi дванаццацi пакояѓ. Ён прыпаркаваѓся за шырмай з кустоѓ. Ён вырашыѓ не спрабаваць прапампоѓваць яе далей - Джэры Дэмiнг дамагаѓся добрых поспехаѓ ва ѓсiх аддзелах, i было б бессэнсоѓна разбураць усё, занадта моцна душачы.
  
  Ён цалаваѓ яе некалькi хвiлiн. Яна прашаптала: "Гэта было вельмi весела, Джэры. Падумай, цi не хочаш ты, каб я пазнаёмiла цябе з маiм стрыечным братам. Я ведаю, што тое, як ён звяртаецца з нафтай, прыносiць рэальныя грошы".
  
  "Я вырашыѓ. Я хачу з iм сустрэцца".
  
  "Добра. Патэлефануй мне праз тыдзень".
  
  I яна пайшла.
  
  Яму спадабалася вяртацца ѓ кватэру. Можна было падумаць, калi надыходзiѓ свежы, яшчэ халаднаватае дзень i рух было мала. Калi ён тармазiѓ, малочнiк памахаѓ яму рукой, i ён ад душы махнуѓ у адказ.
  
  Ён падумаѓ аб Рут i Джынi. Яны былi стрэлкамi з доѓгай чароды прамоѓтэраѓ. Вы спяшалiся цi галадалi. Iм мог спатрэбiцца Джэры Дэмiнг, таму што ён здаваѓся ѓпартым i дасведчаным чалавекам у бiзнэсе, у якi цяклi грошы, калi вам наогул павезла. Цi гэта могуць быць яго першыя каштоѓныя кантакты з нечым адначасова складаным i смяротным.
  
  Ён паставiѓ будзiльнiк на 11.50 ранiцы. Прачнуѓшыся, ён уключыѓ хуткi Farberware i патэлефанаваѓ Рут Мота.
  
  "Прывiтанне, Джэры ..." - яна не выглядала хворай.
  
  "Прывiтанне. Прабач, ты дрэнна сябе адчувала мiнулай ноччу. Цяпер табе лепш?"
  
  "Так. Я прачнулася, адчуваючы сябе цудоѓна. Спадзяюся, я не раззлавала вас сваiм сыходам, але, магчыма, я захварэла, калi б засталася. Вызначана дрэнная кампанiя".
  
  "Пакуль ты зноѓ адчуваеш сябе добра, усё ѓ парадку. Мы з Джынi добра правялi час". "О, чувак, - падумаѓ ён, - гэта можна засвяцiць". "Як наконт вячэры сёння ѓвечары, каб нагнаць страчаную ноч?"
  
  "Любiш гэта."
  
  "Памiж iншым, - Джынi кажа мне, што ѓ яе ёсць стрыечны брат у нафтавым бiзнэсе, i я мог бы неяк туды ѓпiсацца. Я не хачу, каб вы адчувалi, што я стаѓлю вас у цяжкае становiшча, але - цi ведаеце вы, калi яна i яна дзелавыя сувязi моцныя?"
  
  "Ты маеш на ѓвазе - цi можаш ты давяраць думку Джынi?"
  
  "Ды гэта яно."
  
  Запанавала цiшыня. Затым яна адказала: "Думаю, так. Яна можа наблiзiць вас да... вашага поля".
  
  "Добра, дзякуй. А што ты будзеш рабiць у наступнае асяроддзе ѓвечар?" Жаданне задаць пытанне ѓзнiкла ѓ Нiка, калi ён успомнiѓ аб планах Джынi. Што, калi некалькi таямнiчых дзяѓчын з'яжджаюць "па справах"? "Я iду на iранскi канцэрт у "Хiлтан" - жадаеш пайсцi?"
  
  У яе голасе было шчырае шкадаванне. "О, Джэры, я б з задавальненнем, але я буду звязана ѓвесь тыдзень".
  
  "Увесь тыдзень! Ты з'яжджаеш?"
  
  "Ну... так, мяне не будзе ѓ горадзе большую частку тыдня".
  
  "Гэта будзе сумны тыдзень для мяне", - сказаѓ ён. "Убачымся каля шасцi, Рут. Забраць цябе ѓ цябе дома?"
  
  "Калi ласка."
  
  Павесiѓшы трубку, ён сеѓ на дыван у позу лотаса i пачаѓ выконваць практыкаваннi ёгi па дыханнi i цяглiцавым кантролi. Ён прагрэсаваѓ - пасля прыкладна шасцi гадоѓ практыкi - да такой ступенi, што мог глядзець на пульс на запясце, перавернутым на сагнутым калене, i бачыць, як ён паскараецца або запавольваецца па яго жаданнi. Пасля пятнаццацi хвiлiн ён свядома вярнуѓся да праблема дзiѓных смерцяѓ, Кольца Баумана, Джынi i Рут. Абедзве дзяѓчыны яму спадабалiся. Яны былi ѓ некаторым родзе дзiѓнымi, але ѓнiкальныя i непадобныя заѓсёды цiкавiлi яго. Ён распавёѓ пра падзеi ѓ Мэрылендзе, каментарах Хоѓка i дзiѓнай хваробы Рут на вячэры Кушынга. Вы можаце скласцi з iх узор або прызнаць, што ѓсе злучныя нiткi могуць быць супадзеннем. Ён не мог успомнiць, як адчуваѓ сябе такiм бездапаможным у справе... з выбарам адказаѓ, але няма з чым iх параѓноѓваць.
  
  Ён апрануѓся ѓ цёмна-бардовыя штаны i белую кашулю-пола, спусцiѓся i прыехаѓ да каледжу Галадзе ѓ Птушцы. Ён пайшоѓ па Нью-Ёрк-авеню, павярнуѓ направа на Mt. Алiвет i ѓбачыла мужчыну, якi чакае яго на скрыжаваннi з Блейдэнсбург-роѓд.
  
  У гэтага чалавека была падвойная нябачнасць: поѓная штодзённасць плюс патрапанае, сутулае засмучэнне, з-за якога вы падсвядома хутка праходзiлi мiма яго, каб беднасць цi
  
  няшчасцi яго свету не ѓрывалiся ѓ ваш уласны. Нiк спынiѓся, мужчына хутка забраѓся ѓнутр i паехаѓ у бок Лiнкальн-парку i маста Джона Фiлiпа Сузы.
  
  Нiк сказаѓ: "Калi я ѓбачыѓ цябе, я жадаѓ купiць табе шчыльную ежу i засунуць пяцiдоларавую купюру ѓ тваю патрапаную кiшэню".
  
  "Вы можаце гэта зрабiць", - адказаѓ Хоук. "Я не абедаѓ. Вазьмiце гамбургеры i малако ѓ тым месцы, побач з ваенна-марскiм корпусам. Мы можам з'есцi iх у машыне".
  
  Хоць Хоук не прызнаѓ камплiмент, Нiк ведаѓ, што яму гэта спадабалася. Пажылы мужчына мог тварыць цуды з патрапанай курткай. Нават трубка, цыгара цi стары капялюш маглi цалкам змянiць яго вонкавы выгляд. Справа была не ѓ аб'екце... Хоук валодаѓ здольнасцю станавiцца старым, змучаным i прыгнечаным, або напышлiвым, цвёрдым i напышлiвым, або дзясяткамi iншых тыпаѓ. Ён быѓ знаѓцам сапраѓднай маскiроѓкi. Ястраб мог знiкнуць, таму што стаѓ звычайным чалавекам.
  
  Нiк апiсаѓ свой вечар з Джынi: "... потым я адвёз яе дадому. На наступным тыднi яе не будзе. Думаю, Рут Мота таксама будзе. Цi могуць яны ѓсё дзе-небудзь сабрацца?"
  
  Хоук павольна адпiѓ малака. "Узяѓ яе дадому на досвiтку, а?"
  
  "Так."
  
  "О, зноѓ быць маладым i працаваць у полi. Вы забаѓляеце прыгожых дзяѓчат. Сам-насам з iмi... вы б сказалi, чатыры цi пяць гадзiн? Я раб у сумным офiсе".
  
  "Мы казалi аб кiтайскiм нефрыце", - мякка сказаѓ Нiк. "Гэта яе хобi".
  
  "Я ведаю, што сярод хобi Джынi ёсць i больш актыѓныя".
  
  "Значыць, вы не праводзiце ѓвесь свой час у офiсе. Якую маскiроѓку вы выкарыстоѓвалi? Думаю, нешта накшталт Клiфтана Уэба ѓ старых фiльмах па тэлебачаннi?"
  
  "Вы блiзкiя. У вас, моладзь, прыемна бачыць вывастраныя тэхнiкi". Ён выпусцiѓ пустую тару i ѓсмiхнуѓся. Затым працягнуѓ: "У нас ёсць iдэя, куды могуць адправiцца дзяѓчыны. У маёнтак Лордаѓ у Пенсiльванii праводзiцца тыднёвая вечарынка - яна называецца бiзнес-канферэнцыяй. Самыя папулярныя мiжнародныя бiзнесмены. У першую чаргу сталь, самалёты i, вядома ж, боепрыпасы."
  
  "Няма нафтавiкоѓ?"
  
  У любым выпадку твая роля Джэры Дэмiнга нiкуды не дзенецца. У апошнi час ты сустрэѓ занадта шмат людзей. Але ты той чалавек, якi павiнен пайсцi.
  
  "А што наконт Лу Карла?"
  
  "Ён у Iране. Глыбока ѓцягнуты. Я б не хацеѓ яго вывозiць".
  
  "Я падумаѓ пра яго, таму што ён ведае сталелiцейны бiзнэс. I калi там ёсць дзяѓчыны, любая асоба, якую я абяру, павiнна быць поѓным прыкрыццём".
  
  "Я сумняваюся, што дзяѓчаты будуць цыркуляваць сярод гасцей".
  
  Нiк сур'ёзна кiѓнуѓ, назiраючы, як DC-8 праязджае мiма меншага самалёта па густой паласе Вашынгтона. З такой адлегласцi яны выглядалi небяспечна блiзка. "Я ѓвайду. У любым выпадку, гэта можа быць iлжывая iнфармацыя".
  
  Хоук усмiхнуѓся. "Калi гэта спроба даведацца пра маё меркаванне, гэта спрацуе. Мы ведаем пра гэтую сустрэчу, таму што ѓжо шэсць дзён назiраем за цэнтральным тэлефонным шчытом, не маючы перапынкаѓ больш чым на трыццаць хвiлiн. нешта вялiкае i цудоѓна арганiзаванае.
  
  "Вы выводзьце ѓсё гэта з тэлефонных размоваѓ?"
  
  "Не спрабуй мяне выбавiць, мой хлопчык - гэта спрабавалi зрабiць спецыялiсты". Нiк здушыѓ ухмылку, калi Хоук працягнуѓ: "Усе кавалачкi i кавалачкi не падыходзяць, але я адчуваю ѓзор. Зайдзi туды i пазнай, як яны спалучаюцца сябар з сябрам".
  
  "Калi яны такiя разумныя i грубыя, як вы думаеце, магчыма, вам давядзецца сабраць мяне разам".
  
  "Сумняваюся, Нiкалас. Ты ведаеш, што я думаю аб тваiх здольнасцях. Вось чаму ты збiраешся туды. Калi ты пойдзеш у круiз на сваёй лодцы ѓ нядзелю ранiцай, я сустрэну цябе ѓ Браян-Пойнт. Калi рака шматлюдная. , iдзiце на паѓднёвы захад , пакуль мы не остан.
  
  "Калi тэхнiкi будуць гатовы да мяне?"
  
  "У аѓторак у гаражы ѓ Маклiне. Але я дам вам поѓны брыфiнг i большасць дакументаѓ i карт у нядзелю".
  
  Нiку спадабалася вячэраць у той вечар з Рут Мота, але ён не пазнаѓ нiчога каштоѓнага i, па парадзе Хоука, не стаѓ настойваць. Яны атрымлiвалi асалоду ад некаторымi гарачымi момантамi, прыпаркаваѓшыся на беразе, i ѓ два ён адвёз яе дадому.
  
  У нядзелю ён сустрэѓся з Хоѓкам, i яны патрацiлi тры гадзiны на вывучэнне дэталяѓ з дакладнасцю двух архiтэктараѓ, гатовых падпiсаць кантракт.
  
  У аѓторак Джэры Дэмiнг сказаѓ свайму аѓтаадказчыку, швейцару i некалькiм iншым значным людзям, што едзе ѓ Тэхас па справах, i паляцеѓ на Птушцы. Праз паѓгадзiны ён праехаѓ праз дзверы тэрмiнала для грузавiкоѓ сярэдняга памеру, знаходзячыся далёка ад дарогi, i на iмгненне ён i яго машына знiклi з зямлi.
  
  У сераду ранiцай двухгадовы "Б'юiк" выйшаѓ з гаража для грузавiкоѓ i выехаѓ па шашы 7 у Лiсбург. Калi яна спынiлася, з машыны выслiзнуѓ мужчына i прайшоѓ пяць кварталаѓ да офiса таксi.
  
  Нiхто не заѓважыѓ яго, пакуль ён павольна iшоѓ па ажыѓленай вулiцы, таму што ён быѓ не з тых людзей, на якiх варта глядзець двойчы, хоць ён кульгаѓ i трымаѓ у руках просты карычневы кiёк. Ён мог быць мясцовым гандляром цi нечым бацькам, якi прыйшоѓ за паперай i слоiкам апельсiнавага соку. Яго валасы i вусы былi сiвымi, яго скура чырвоная i румяная, ён меѓ дрэнную выправу i нёс занадта вялiкую вагу, хоць яго цела было вялiкiм. На iм быѓ цёмна-сiнi гарнiтур i сiне-шэры мяккi капялюш.
  
  Ён наняѓ таксi i яго адвезлi назад па шашы К7 у аэрапорт,
  
  дзе ён выйшаѓ у офiсе па арэндзе чартараѓ. Ён спадабаѓся мужчыну за прылаѓкам, таму што ён быѓ такiм ветлiвым i вiдавочна рэспектабельным.
  
  Ягоныя дакументы былi ѓ парадку. Аластэр Бидл Уiльямс. Яна ѓважлiва iх праверыла. "Ваш сакратар зарэзерваваѓ Aero Commander, мiстэр Уiльямс, i адправiѓ заклад наяѓнымi". Яна сама стала вельмi ветлiвай. "Паколькi вы раней не ляталi з намi, мы хацелi б праверыць вас... асабiста. Калi вы не супраць..."
  
  "Не вiнавачу цябе. Мудры ѓчынак".
  
  "Добра. Я сама пайду з табой. Калi ты не пярэчыш супраць жанчыны..."
  
  "Вы падобныя на жанчыну, якая з'яѓляецца добрым пiлотам. Я магу сказаць iнтэлект. Я мяркую - у вас ёсць ваш LC i ваш рэйтынг па прыборах".
  
  "Чаму, так. Як ты даведаѓся?"
  
  "Заѓсёды мог меркаваць аб характары". I, падумаѓ Нiк, нi адна дзяѓчынка, з усiх сiл якая намагаецца надзець штаны, не дазволiць мужчынам апярэдзiць яе - а ѓ цябе ёсць узрост, каб лётаць гадзiнамi.
  
  Ён зрабiѓ два падыходы - абодва бездакорных. Яна сказала: "Вы вельмi добрыя, мiстэр Уiльямс. Я задаволеная. Вы збiраецеся ѓ Паѓночную Каралiну?"
  
  "Так."
  
  "Вось карты. Зайдзiце ѓ офiс, i мы пададзiм план палёту".
  
  Пасля таго, як ён завяршыѓ план, ён сказаѓ: "У залежнасцi ад абставiн, я магу змянiць гэты план на заѓтра. Я асабiста патэлефаную ѓ дыспетчарскую наконт любога адхiлення. Калi ласка, не турбуйцеся пра гэта".
  
  Яна заззяла. "Так прыемна бачыць кагосьцi з метадычным разумным сэнсам. Так шмат людзей проста жадаюць уразiць вас. Я пацела за некаторых з iх на працягу некалькiх дзён".
  
  Ён даѓ ёй дзесяцiдоларавую купюру "На свой час".
  
  Калi ён сыходзiѓ, яна на адным дыханнi казала "Не, калi ласка" i "Дзякуй".
  
  Апоѓднi Нiк прызямлiѓся ѓ мунiцыпальным аэрапорце Манасаса i патэлефанаваѓ, каб адмянiць палётны план. AX ведаѓ рухi ѓдараѓ з дакладнасцю да хвiлiны i мог кiраваць кантролерамi, але, прытрымлiваючыся руцiне, было менш шанцаѓ прыцягнуць увагу. Пакiнуѓшы Манассас, ён паляцеѓ на паѓночны захад, пранiкаючы на магутным маленькiм самалёце праз горныя перавалы Алегейнi, дзе коннiца Саюза i Канфедэрацыi гналася i спрабавала паставiць адзiн аднаму мат за стагоддзе да гэтага.
  
  Гэта быѓ вялiкi дзень для палётаѓ, яркага сонца i мiнiмальнага ветра. Ён праспяваѓ "Дыксi" i "Маршыруючы па Джорджыi", калi перабраѓся ѓ Пенсiльванiю i прызямлiѓся, каб далiць палiва. Калi ён зноѓ узляцеѓ, ён пераключыѓся на пару прыпеваѓ з "Брытанскага грэнадзёра", прамаѓляючы словы з ангельскiм старамодным акцэнтам. Аластэр Бiдл Уiльямс прадстаѓляѓ Vickers, Ltd., i ѓ Нiка была дакладная дыкцыя.
  
  Ён выкарыстоѓваѓ маяк Алтуны, затым яшчэ адзiн курс Омнi i праз гадзiну прызямлiѓся на невялiкiм, але ажыѓленым полi. Ён патэлефанаваѓ па тэлефоне, каб арандаваць машыну, i да 18.42. ён поѓз па вузкай дарозе на паѓночна-заходнiм схiле Апалацкага ланцуга. Гэта была аднапалосная дарога, але, калi не лiчыць шырынi, гэта была добрая дарога: два стагоддзi выкарыстання i незлiчоныя гадзiны працы моцных людзей, каб накiраваць яе i пабудаваць каменныя сцены, якiя ѓсё яшчэ абмяжоѓвалi яе. Калiсьцi гэта была ажыѓленая дарога на захад, таму што яна iшла па даѓжэйшым маршруце, але з лягчэйшымi спускамi праз выемкi, яна больш не была адзначана на картах як скразная дарога праз горы.
  
  На карце геалагiчнай службы Нiка 1892 года яна была пазначана як скразная дарога, на карце 1967 года цэнтральная частка ѓяѓляла сабой проста пункцiрную лiнiю, якая пазначае сцежку. Ён i Хоук старанна вывучылi кожную дэталь на картах - ён адчуваѓ, што ведае дарогу яшчэ да таго, як паехаѓ па ёй. Чатыры мiлi наперадзе знаходзiлiся блiжэй за ѓсё да тылу гiганцкiх уладанняѓ лордаѓ, дваццаць пяцьсот акраѓ у трох горных лагчынах.
  
  Нават AX не змог атрымаць апошнiя падрабязнасцi аб маёнтку лордаѓ, хоць старыя геадэзiчныя карты, несумненна, былi надзейнымi ѓ стаѓленнi большасцi дарог i будынкаѓ. Хоук сказаѓ: "Мы ведаем, што там ёсць аэрапорт, але гэта ѓсё. Вядома, мы маглi сфатаграфаваць i агледзець яго, але для гэтага не было нiякiх прычын. Стары Антуан Лорд сабраѓ гэтае месца прыкладна ѓ 1924 годзе. Ён i Калгеенни пазбiвалi стану. калi жалеза i сталь былi каралямi, i вы захоѓвалi тое, што выраблялi эксплуат. Лорд, вiдавочна, быѓ самым спрактыкаваным з усiх. Зарабiѓшы яшчэ сорак мiльёнаѓ падчас Першай сусветнай вайны, ён прадаѓ большую частку свае прамысловыя акцыi i купiѓ шмат нерухомасцi".
  
  Гiсторыя зацiкавiла Нiка. "Стары хлопчык, вядома, мёртвы?"
  
  "Памёр у 1934 годзе. Тады ён нават трапiѓ у загалоѓкi газет, сказаѓшы Джону Раскобу, што ён прагны дурань i што Рузвельт ратуе краiну ад сацыялiзму, i яны павiнны падтрымаць яго, а не збiваць з панталыку. Рэпарцёрам гэта спадабалася. Маёнтак атрымаѓ у спадчыну яго сын Улiс. i семдзесят цi восем.
  
  Нiк спытаѓ: "А яны...?"
  
  Апошнi раз пра Марту паведамлялi ѓ Калiфорнii. Мы правяраем. Улiс заснаваѓ некалькi дабрачынных i адукацыйных фондаѓ. Сапраѓдныя - прыкладна з 1936 па 1942 год. Раней гэта было разумным рашэннем у якасцi падатковай хiтрыкi i забеспячэння пастаянных працоѓных месцаѓ для сваiх спадчыннiкаѓ.
  
  Атрымаѓ Сярэбраную зорку i Бронзавую зорку з гронкай дубовага лiсця. Двойчы паранены. Мiж iншым, ён пачынаѓ шараговым. Нiколi не гандляваѓ сваiмi сувязямi".
  
  "Падобна, сапраѓдны хлопец", - заѓважыѓ Нiк. "Дзе ён зараз?"
  
  "Мы не ведаем. Яго банкiры, агенты па нерухомасцi i бiржавыя маклеры пiшуць яму ѓ паштовую скрыню ѓ Палм-Спрынгс".
  
  Калi Нiк павольна ехаѓ па старадаѓняй дарозе, ён успомнiѓ гэтую размову. Цi наѓрад Лорды былi падобныя на супрацоѓнiкаѓ Кальца Баѓмана або Шыкамаѓ.
  
  Ён спынiѓся на вялiкай прасторы, якая магла быць прыпынкам фургона, i вывучыѓ карту. Праз паѓмiлi былi два малюсенькiя чорныя квадраты, якiя паказвалi на тое, што зараз, верагодна, было закiнутым падмуркам былых будынкаѓ. За iмi маленечкая метка паказала на могiлкi, а затым, перш чым старая дарога павярнула на паѓднёвы захад, каб перасекчы лагчыну памiж двума гарамi, павiнна была прайсцi сцежка, якая вядзе праз невялiкую выемку да ѓладанняѓ лордаѓ.
  
  Нiк разгарнуѓ машыну, раздушыѓ некалькi кустоѓ, замкнуѓ яе i пакiнуѓ у чарзе. Ён iшоѓ па дарозе ѓ якi памiрае сонечным святле, атрымлiваючы асалоду ад сакавiтай зелянiнай, высокiмi балiгаламi i тым, як вылучалiся белыя бярозы. Здзiѓлены бурундук прабег наперадзе яго на некалькi ярдаѓ, размахваючы сваiм маленькiм хвосцiкам, як антэна, перш чым скокнуць на каменную сцяну, на iмгненне застыѓ у карычнева-чорным малюсенькiм звязку меха, а затым мiргнуѓ сваiмi блiскучымi вачыма i знiк. Нiк на iмгненне пашкадаваѓ, што не выйшаѓ на вячэрнюю прагулку, каб у свеце панаваѓ свет, а гэта было важным. Але гэта не так, нагадаѓ ён сабе, замоѓк i закурыѓ.
  
  Лiшняя вага яго спецыяльнага рыштунку нагадала яму, наколькi мiрным быѓ свет. Паколькi сiтуацыя была невядомая, ён i Хоук дамовiлiся, што ён прыедзе добра падрыхтаваным. У белай нейлонавай падшэѓцы, якая надавала яму паѓнаваты выгляд, быѓ тузiн кiшэняѓ з узрыѓчаткай, iнструментамi, провадам, невялiкiм радыёперадавальнiка - нават процiвагазам.
  
  Хоук сказаѓ: "У любым выпадку ты панясеш Вiльгельмiну, Х'юга i П'ера. Калi цябе схопяць, iх будзе дастаткова, каб абвiнавацiць цябе. Так што ты можаш несцi дадатковае абсталяванне. Гэта можа быць менавiта тое, што табе трэба, каб цябе перажыць. , або як бы там нi было, падайце нам сiгнал з вузкага месца. Я загадаю пасадзiць у Барнi Бара грузавiку хiмчысткi ".
  
  Гэта мела сэнс, але падчас доѓгай прагулкi гэта было цяжка. Нiк паварушыѓ локцямi пад курткай, каб рассеяць пот, якi станавiѓся непрыемным, i працягваѓ iсцi пешшу. Ён выйшаѓ на паляну, дзе на мапе былi паказаны старыя фонды, i спынiѓся. Фонды? Ён убачыѓ iдэальную карцiну вясковай гатычнай фермерскай хаты на рубяжы стагоддзяѓ, у камплекце з шырокiм ганкам з трох бакоѓ, крэсламi-пампавалкамi i хiсткiм гамакам, агародам для грузавiкоѓ i флiгелем побач з алеяй, абсаджанай кветкамi, ззаду хаты. Яны былi афарбаваны ѓ насычаны жоѓты колер з белай акантоѓкай на вокнах, жолабах i парэнчах.
  
  За домам таксама акуратна пафарбаваны невялiкi чырвоны хлеѓ. Два каштанавыя конi выглядалi з-за загону са слупоѓ i рэек ззаду, а пад падстрэшкам з двух вагонаѓ ён убачыѓ калёсы i нейкую сельскагаспадарчую тэхнiку.
  
  Нiк iшоѓ павольна, яго ѓвага з цiкавасцю была засяроджана на чароѓнай, але састарэлай сцэне. Яны належалi календару Карыера i Айвза - "Хатняе месца" або "Маленькая ферма".
  
  Ён дабраѓся да каменнай дарожкi, якая вяла да ганка, i яго жывот сцяѓся, калi моцны голас ззаду яго, дзесьцi на краi дарогi, сказаѓ: "Стойце, мiстэр. У вас накiраваны аѓтаматычны драбавiк".
  
  
  Раздзел V
  
  
  Нiк стаяѓ вельмi-вельмi нерухома. Сонца, якое цяпер знаходзiлася зусiм недалёка ад гор на захадзе, абпальвала яго твар. У лесе гучна ѓ цiшынi крычала сойка. У чалавека са стрэльбай было ѓсё для яго - нечаканасць, сховiшча i яго становiшча супраць сонца.
  
  Нiк спынiѓся, узмахнуѓшы карычневым кiем. Ён трымаѓ яго там, на вышынi шасцi цаляѓ над зямлёй, не апускаючы. Голас сказаѓ: "Ты можаш разгарнуцца".
  
  Мужчына выйшаѓ з-за чорнага арэхавага дрэва, акружанага хмызняком. Гэта было падобна на наглядальны пункт, уладкованы так, каб яго не заѓважылi. Стрэльба была падобная на дарагi браѓнiнг, верагодна, Sweet 16 без кампенсатара. Мужчына быѓ сярэдняга росту, каля пяцiдзесяцi, апрануты ѓ шэрую баваѓняную кашулю i штаны, але на iм быѓ мяккi цвiдавы капялюш, якi наѓрад цi можна было б прадаць на месцы. Ён выглядаѓ разумным. Яго хуткiя шэрыя вочы без спешкi блукалi па Нiку.
  
  Нiк зiрнуѓ у адказ. Мужчына спакойна стаяѓ, трымаючы стрэльбу рукой каля спускавога кручка, руляй унiз i направа. Навiчок мог бы вырашыць, што вось чалавека, якога можна схапiць хутка i нечакана. Нiк вырашыѓ iнакш.
  
  "У мяне тут была невялiкая праблема", - сказаѓ мужчына. "Не маглi б вы сказаць мне, куды вы накiроѓваецеся?"
  
  "Па старой дарозе i сцежцы, - адказаѓ Нiк з бездакорным старым акцэнтам". Буду рады паказаць вам нумар iдэнтыфiкацыi i карту, калi хочаце. "
  
  "Калi вам будзе заѓгодна".
  
  Вiльгельмiна адчувала сябе камфортна побач з яго левай грудной клеткай. Яна магла плюнуць за лiчаныя долi секунды. У прысудзе Нiка гаварылася, што яны абодва скончаць i памруць. Ён асцярожна дастаѓ карту з бакавой кiшэнi сiняй курткi i кашалёк з унутранай нагруднай кiшэнi. Ён дастаѓ з папернiка дзве карты - пропуск "Аддзела бяспекi Вiкера" з яго фатаграфiяй i ѓнiверсальную карту авiяпералёту.
  
  "Не маглi б вы патрымаць iх прама ѓ правай руцэ?"
  
  Нiк не пярэчыѓ. Ён павiншаваѓ сябе са сваiм меркаваннем, калi мужчына нахiлiѓся наперад i ѓзяѓ iх левай рукой, трымаючы стрэльбу iншы. Ён зрабiѓ два крокi назад i зiрнуѓ на карты, адзначыѓ вобласць, указаную ѓ куце карты. Потым ён падышоѓ i вярнуѓ iх. "Прашу прабачэннi за прыём. У мяне ёсць сапраѓды небяспечныя суседзi. Гэта не зусiм падобна на Англiю".
  
  "О, я ѓпэѓнены", - адказаѓ Нiк, прыбiраючы паперы. "Я знаёмы з вашым горным народам, з iх кланавасцю i непрыязнасцю да ѓрадавых выкрыццяѓ - цi правiльна я прамаѓляю?"
  
  "Так. Табе лепш зайсцi на кубак гарбаты. Застанься на ноч, калi хочаш. Я Джон Вiён. Я жыву тут". Ён паказаѓ на дом са зборнiкаѓ апавяданняѓ.
  
  "Чароѓнае месца", - сказаѓ Нiк. "Я хацеѓ бы далучыцца да вас за кубкам кавы i блiжэй зiрнуць на гэтую цудоѓную ферму. Але я хачу пералезцi праз гару i вярнуцца. Магу я зайсцi да вас заѓтра каля чатырох гадзiн?"
  
  "Вядома. Але вы пачынаеце крыху позна".
  
  "Я ведаю. Я пакiнуѓ сваю машыну на выездзе, бо дарога стала такой вузкай. З-за гэтага ѓ мяне атрымлiваецца затрымка на паѓгадзiны". Ён быѓ асцярожны, кажучы "расклад". "Я часта гуляю па начах. Я нашу з сабой невялiкую лямпу. Сёння будзе месяц, i я сапраѓды выдатна бачу ноччу. Заѓтра я пайду па сцежцы днём. Гэта не можа быць дрэннай сцежкай. Гэта было дарога на працягу амаль двух стагоддзяѓ ".
  
  "Iсцi досыць лёгка, за выключэннем некалькiх камянiстых прамоiн i расколiны на месцы, дзе калiсьцi быѓ драѓляны мост. Вам прыйдзецца караскацца ѓверх i ѓнiз i пераходзiць ручай уброд. Чаму вы так вырашылi iсцi па гэтай сцежцы?"
  
  "У мiнулым стагоддзi мой далёкi сваяк прайшоѓ праз гэта паэтапна. Напiсаѓ пра гэта кнiгу. Насамрэч, ён прайшоѓ увесь шлях да вашага заходняга ѓзбярэжжа. Я збiраюся паѓтарыць яго маршрут. Гэта зойме ѓ мяне некалькi гадоѓ водпуску. але потым я збiраюся напiсаць кнiгу пра змены. З гэтага атрымаецца займальны аповяд.
  
  "Так, гэта так. Што ж, удачы. Заходзь заѓтра днём".
  
  "Дзякуй, буду. Я з нецярпеннем чакаю таго чаю".
  
  Джон Вiён стаяѓ на траве пасярэдзiне дарогi i глядзеѓ, як Аластэр Уiльямс выдаляецца. Вялiкая, пухленькая, кульгавая фiгура ѓ гарадскiм адзеннi, якая iдзе мэтанакiравана i вiдавочна з неѓтаймоѓным спакоем. У той момант, калi падарожнiк схаваѓся з-пад увагi, Вiён увайшоѓ у дом i сам пайшоѓ мэтанакiравана i хутка.
  
  Хоць Нiк ступiѓ жвава, у яго думках абмяркоѓвалася асцярожнасць. Джон Вiён? Рамантычнае iмя i дзiѓны мужчына ѓ загадкавым месцы. Ён не мог праводзiць у гэтых кустах дваццаць чатыры гадзiны за суткi. Як ён даведаѓся аб падыходзе Нiка?
  
  Калi фотаэлемент або тэлевiзiйны сканер кантралявалi дарогу, гэта азначала вялiкую падзею, а вялiкую - сувязь з маёнткам лордаѓ. Што азначала...?
  
  Гэта азначала прыёмную камiсiю, бо Вiён павiнен быѓ мець зносiны з астатнiмi праз горнае выманне, перасечаную бакавой сцежкай. Гэта было лагiчна. Калi б аперацыя была такой маштабнай, як падазраваѓ Хоук, або калi б гэта аказалася банда Баумана, яны б не пакiнулi чорны ход без нагляду. Ён спадзяваѓся першымi заѓважыць назiральнiкаѓ, таму i выйшаѓ з машыны.
  
  Ён азiрнуѓся, нiчога не ѓбачыѓ, адкiнуѓ кульгавасць i перайшоѓ амаль рыссю, якая хутка пакрыла зямлю. Я мыш. Iм нават сыр не патрэбны, таму што я адданы. Калi гэта пастка, то яна будзе добрая. Людзi, якiя яе ѓстанавiлi, купляюць лепшае.
  
  Ён зiрнуѓ на карту, рухаючыся, правяраючы малюсенькiя фiгуркi, якiя ён намаляваѓ на ёй пры вымярэннi адлегласцяѓ з дапамогай шкалы. Дзвесце сорак ярдаѓ, паварот налева, направа i ручай. Ён скокнуѓ. ДОБРА. на ручай, i яго меркаванае месцазнаходжанне было правiльным. Цяпер 615 ярдаѓ паднiмаюцца проста да таго, што было на адлегласцi прыкладна 300 футаѓ. Затым рэзкi паварот налева i ѓздоѓж таго, што на карце здалося роѓнай дарожкай уздоѓж абрыву. Так. А потым...
  
  Старая дарога зноѓ павярнула направа, але бакавая сцежка праз выемку павiнна была iсцi прама, перш чым павярнуць налева. Яго вострыя вочы заѓважылi сцежку i адтулiну ѓ лясной сцяне, i ён павярнуѓ цераз гай балiгалоѓ, дзе-нiдзе асветленую белай бярозай. .
  
  Ён узышоѓ на вяршыню гары, калi сонца схавалася за гарой за яго спiной, i ён пайшоѓ па камянiстай сцежцы ѓ густым змроку. Цяпер было цяжэй вымяраць адлегласцi, правяраючы яго крокi, але ён спынiѓся, калi ацанiѓ, што знаходзiцца за трыста ярдаѓ ад дна невялiкай далiны. Вось прыкладна, дзе будзе спускавы механiзм першай пасткi.
  
  Яны цi наѓрад будуць высока шанаваць шматлiкiя праблемы, каб вельмi iмкнуцца
  
  - ахоѓнiкi становяцца бестурботнымi, калi iм даводзiцца кожны дзень здзяйсняць працяглыя паходы, таму што яны лiчаць патруль бескарысным. Карта паказала, што наступная западзiна на паверхнi гары знаходзiцца ѓ 460 ярдаѓ на поѓнач. Цярплiва Нiк пракладваѓ сабе шлях памiж дрэвамi i кустамi, пакуль зямля не спускалася да малюсенькага горнага ручая. Калi ён узяѓ у руку прахалодную ваду, каб выпiць, ён заѓважыѓ, што ноч была зусiм чорнай. "Добры час, - вырашыѓ ён.
  
  Амаль у кожнага ручая ёсць нейкi праход, якi выкарыстоѓваецца выпадковым паляѓнiчым, часам толькi адзiн цi два ѓ год, але ѓ большасцi выпадкаѓ больш за тысячу гадоѓ. Нажаль, гэта быѓ не адзiн з лепшых шляхоѓ. Мiнула гадзiна, перш чым Нiк убачыѓ першы проблiск святла знiзу. За дзве гадзiны да гэтага ён убачыѓ старадаѓнi драѓляны флiгель у слабым святле месяца скрозь дрэвы. Калi ён спынiѓся на краi паляны далiны, яго гадзiннiк свяцiѓся 10:56.
  
  Цяпер - цярпенне. Ён успомнiѓ старую прымаѓку аб Галоѓным якi стаiць каню, з якiм ён час ад часу здзяйсняѓ паездкi зграяй у Скалiстыя горы. Гэта было часткай многiх парад воiнам - таму, хто рухаецца апошнiм жыццём.
  
  У чвэрцi мiлi на дне далiны, менавiта тамака, дзе гэта было пазначана Т-вобразнай чорнай пазнакай на карце, знаходзiѓся гiганцкi асабняк лордаѓ - цi асабняк былога лорда. Трохпавярховы, ён мiгцеѓ агнямi, як сярэднявечны замак, калi гаспадар маёнтка ладзiѓ прыём. Здвоеныя агнi машын раз-пораз рухалiся па яго далёкiм баку, заязджалi на стаянку i выходзiлi з яе.
  
  Уверх па далiне, справа, былi iншыя агнi, якiя на карце паказвалi, магчыма, гэта былыя дамы для прыслугi, стайнi, крамы цi цяплiцы - сапраѓды вызначыць было немагчыма.
  
  Тады ён убачыць, чаго ён на самой справе назiраѓ. На iмгненне ѓ асяроддзi святла мужчына i сабака перасеклi бок далiны побач з iм. Нешта на плячы чалавека магло быць зброяй. Яны пайшлi па жвiровай дарожцы, якая праходзiла паралельна лiнii дрэѓ, i працягнулi шлях мiма стаянкi да будынкаѓ ззаду. Сабака быѓ даберманам цi аѓчаркай. Дзве патрульныя постацi амаль знiклi з поля зроку, пакiдаючы асветленыя месцы, затым адчувальныя вушы Нiка ѓлавiлi яшчэ адзiн гук. Пстрычка, ляск i слабы храбусценне крокаѓ па жвiры перапынiлi iх рытм, спынiлiся, затым працягнулiся.
  
  Нiк рушыѓ услед за мужчынам, яго ѓласныя крокi бясшумна iшлi па густой гладкай траве, i праз некалькi хвiлiн ён убачыѓ i адчуѓ тое, пра што ён падазраваѓ: задняя частка маёнтка была аддзеленая ад галоѓнага дома высокiм драцяным плотам, вяршыня якога была тры нiткi тугага калючага дроту, злавесна акрэсленага ѓ чорным святле. Ён прайшоѓ за плотам праз далiну, убачыѓ вароты, праз якiя жвiровая дарожка перасякала плот, i знайшоѓ у 200 ярдах далей яшчэ адны вароты, якiя перакрывалi дарогу з чорным верхам. Ён прайшоѓ па пышнай раслiннасцi на краi дарогi, выслiзнуѓ на паркоѓку i схаваѓся ѓ ценi лiмузiна.
  
  Людзям у далiне падабалiся вялiкiя машыны - на стаянцы, цi тое, што ён мог бачыць у святле двух пражэктараѓ, здавалася, былi толькi машыны коштам больш за 5000 долараѓ. Калi заехаѓ блiскучы Лiнкальн, Нiк рушыѓ услед за двума якiя выйшлi з яго мужчынамi да хаты, трымаючыся на паважнай адлегласцi ззаду. На хаду ён паправiѓ гальштук, акуратна склаѓ капялюш, пачысцiѓ сябе i плаѓна нацягнуѓ куртку на сваё вялiкае цела. Чалавек, якi цягнуѓся па вулiцы Лiсберг, ператварыѓся ѓ рэспектабельнага самавiтага чалавека, якi нядбайна насiѓ сваё адзенне, i вы ѓсё яшчэ ведалi, што яна была вышэйшай якасцi.
  
  Шлях ад стаянкi да дома быѓ пакатым па тэрыторыi. Ён быѓ асветлены воднымi патокамi з доѓгiмi iнтэрваламi, i агнi на ѓзроѓнi ног часта размяшчалiся ѓ дагледжаных кустах, якiя атачалi яго. Нiк хадзiѓ нядбайна, годны госць чакаѓ сустрэчы. Ён закурыѓ доѓгую цыгару "Чэрчыль", адну з трох, якiя былi ѓ акуратным скураным футарале ѓ адной са шматлiкiх унутраных кiшэняѓ сваёй спецыяльнай курткi. Дзiѓна, як мала людзей падазрона глядзяць на чалавека, якi шпацыруе па вулiцы, атрымлiваючы асалоду ад цыгарай або трубкай. Уцякайце мiма палiцыянта са сваёй бялiзнай пад пахай, i вас могуць застрэлiць - прайдзiце мiма яго з каштоѓнасцямi кароны ѓ паштовай скрынi, раздзiмаючы блакiтнае воблака духмянай Гаваны, i афiцэр кiѓне ѓ знак павагi да вас.
  
  Дабраѓшыся да задняй часткi дома, Нiк пераскочыѓ праз кусты ѓ цемру i накiраваѓся ѓ заднюю частку, дзе на драѓляных частаколах былi бачныя агнi пад металiчнымi шчыткамi, якiя павiнны былi хаваць смеццевыя бакi. Ён выскачыѓ у блiжэйшыя дзверы, убачыѓ хол i пральню i пайшоѓ па калiдоры да цэнтра дома. Ён убачыѓ велiзарную кухню, але дзейнасць скончылася ѓдалечынi ад яго. Зала заканчвалася дзвярыма, якая выходзiла ѓ iншы калiдор, значна багацей упрыгожаная i абстаѓленая, чым службовая зала. Адразу за дзвярыма з боку абслугоѓвання знаходзiлiся чатыры шафкi. Нiк хутка адкрыѓ адну, убачыѓ венiкi i абсталяванне для ѓборкi. Ён увайшоѓ у асноѓную частку дома
  
  - i выйшаѓ проста на хударлявага чалавека ѓ чорным гарнiтуры, якi запытальна паглядзеѓ на яго. Выраз пытання змянiлася падазрэннем, але перш чым ён змог загаварыць, Нiк падняѓ руку.
  
  Дакладна Аластэр Уiльямс - але вельмi паспешна - спытаѓ: "Дарагi мой, цi ёсць на гэтым паверсе туалетны столiк? Увесь гэты цудоѓны эль, цi ведаеце, але мне вельмi няёмка..."
  
  Нiк танчыѓ з нагi на нагу, умольна гледзячы на мужчыну.
  
  "Што? Вы маеце на ѓвазе..."
  
  "Унiтаз стары! Напрамiлы бог, дзе ѓнiтаз?"
  
  Мужчына раптам зразумеѓ, i гумар сiтуацыi i яго ѓласны садызм адцягнулi яго падазроны. "Шафа для вады, а? Хочаш выпiць?"
  
  "Божа, не", - выбухнуѓ Нiк. "Дзякуй ..." Ён адвярнуѓся, працягваючы танчыць, дазваляючы свайму твары пачырванець, пакуль не зразумеѓ, што яго румяныя рысы павiнны свяцiцца.
  
  "Вось, Мак, - сказаѓ мужчына. "Падпiсвайцеся на мяне."
  
  Ён правёѓ Нiка за кут, уздоѓж краю вялiзнага пакоя, абабiтай дубовымi панэлямi i вiслымi габеленамi, у неглыбокую нiшу з дзвярыма ѓ канцы. "Там." Ён паказаѓ пальцам, усмiхнуѓся - затым, зразумеѓшы, што ён можа спатрэбiцца важным гасцям, хутка пайшоѓ.
  
  Нiк памыѓся, старанна даглядаѓ сябе, праверыѓ свой макiяж i марудлiва прайшоѓ назад у вялiкi пакой, атрымлiваючы асалоду ад доѓгай чорнай цыгарай. Гукi даносiлiся з вялiкай аркi ѓ далёкiм канцы. Ён падышоѓ да яго i ѓбачыѓ захапляльную карцiну.
  
  Пакой была велiзарнай даѓгаватай формы з высокiмi французскiмi вокнамi ѓ адным канцы i яшчэ адной аркай у iншым. На палiраванай падлозе ля вокнаѓ сем пар танчылi пад плаѓную музыку, якая даносiлася са стэрэапары. Побач з цэнтрам далёкай сцяны была невялiкая авальная перакладзiна, вакол якой сабралася тузiн мужчын, а ѓ цэнтрах для гутарак, адукаваных маляѓнiчымi групамi канап у форме лiтары "U", балбаталi iншыя мужчыны, некаторыя спакойна, некаторыя злучыѓшы галовы. З далёкай аркi пачулася пстрычка бiльярдавых шароѓ.
  
  Акрамя танцуючых жанчын, усе з якiх выглядалi вытанчанымi - няхай гэта будзе жонкi багатых або больш разумныя i дарагiя шлюхi - у пакоi было ѓсяго чатыры жанчыны. Амаль усе мужчыны мелi багаты выгляд. Было некалькi смокiнгаѓ, але ѓражанне было значна глыбейшым.
  
  Нiк з велiчнай добрай якасцю спусцiѓся па пяцi шырокiх прыступках у пакой, ненадакучлiва вывучаючы якiя знаходзяцца ѓ пакоi. Адмоѓцеся ад смокiнгаѓ, уявiце сабе гэтых людзей, апранутых у мантыi ангельцаѓ, якiя сабралiся пры каралеѓскiм двары ѓ феадальнай Англii, цi сабралiся пасля вячэры з бурбонаѓ у Версалi. Пульхныя целы, мяккiя рукi, занадта хуткiя ѓсмешкi, ашчадныя вочы i пастаянны шум гутарак. Стрыманыя пытаннi, завуаляваныя прапановы, складаныя планы, нiткi iнтрыг паказвалiся па чарзе i спляталiся, наколькi дазвалялi абставiны.
  
  Ён убачыѓ некалькiх кангрэсменаѓ, двух генералаѓ у цывiльным, Роберта Куiтлака, Гары Кушынга i яшчэ тузiн мужчын, якiх яго фатаграфiчны розум каталагiзаваѓ з нядаѓнiх падзей у Вашынгтоне. Ён прайшоѓ да бара, узяѓ вялiкi вiскi з содавай - "Калi ласка, без лёду" - i павярнуѓся, каб сустрэць запытальны погляд Акiта Цогу Ну Мота.
  
  
  Раздзел VI.
  
  
  Нiк паглядзеѓ скрозь Акiта, усмiхнуѓся, кiѓнуѓ уяѓнаму сябру за iм i адвярнуѓся. Старэйшы Мота, як заѓсёды, быѓ невыразным - немагчыма было здагадацца, якiя думкi круцяцца за гэтымi цiхамiрнымi, але няѓмольнымi рысамi асобы.
  
  "Прабачце, калi ласка", - голас Акiта быѓ у яго локця. "Мы з табой сустракалiся, я думаю. Мне так цяжка ѓспомнiць заходнiя рысы, сапраѓды гэтак жа, як ты бянтэжыш нас, азiятаѓ, я ѓпэѓнены. Я Акiта Мота..."
  
  Акiт ветлiва ѓсмiхнуѓся, але калi Нiк зноѓ паглядзеѓ на яго, у гэтых дакладных карычневых самалётах не было i следу гумару.
  
  "Я не памятаю, стары". Нiк ледзь усмiхнуѓся i працягнуѓ руку. "Аластэр Уiльямс з Вiкерс".
  
  "Вiкерс?" Акiта выглядаѓ здзiѓленым. Нiк хутка падумаѓ, каталагiзуючы мужчын, якiх бачыѓ тут. Ён працягнуѓ: "Нафтавы i свiдравы дывiзiён".
  
  "Мэта! Я сустракаѓся з некаторымi з вашых людзей у Саудаѓскай Аравii. Так-так, я думаю, Кiрк, Мiглiерына i Роббiнс. Вы ведаеце...?"
  
  Нiк сумняваѓся, што мог так хутка прыдумаць усе iмёны. Ён гуляѓ. "На самай справе? Некаторы час таму, я мяркую, да ... э, змен?"
  
  "Так. Перад зменай". Ён уздыхнуѓ. "У вас там была выдатная сiтуацыя". Акiта на iмгненне апусцiѓ вочы, нiбы аддаючы данiну выпушчанай выгады. Затым ён усмiхнуѓся толькi вуснамi. "Але вы паправiлiся. Гэта не так дрэнна, як магло б быць".
  
  "Не. Палова бохана i ѓсё такое".
  
  "Я ѓяѓляю Канфедэрацыю. Вы можаце абгаварыць...?"
  
  "Не асабiста. Квенцiн Смiтфiлд займаецца ѓсiм, што Вам варта ѓбачыць у Лондане. Ён не мог прыехаць".
  
  "Ах! Ён - даступны?"
  
  "Цалкам".
  
  "Я не ведаѓ. Гэта так складана арганiзаваць - вакол Aramco".
  
  "Цалкам". Нiк дастаѓ з футарала адну з прыгожа выгравiраваных картак Аластара Бидла Уiльямса з Вiкерс, з адрасам i лонданскiм нумарам тэлефона Вiкерс, але на стале ѓ агента AX. Ручкай ён напiсаѓ на абароце: "Сустрэѓ мiстэра Мота, Пэнсыльванiя, 14 лiпеня. А. Б. Уiльямс".
  
  "Гэта павiнна дапамагчы, стары".
  
  "Дзякуй."
  
  Акiт Хан даѓ Нiку - адну з яго ѓласных картак. "Мы моцна на рынку. Я мяркую, вы ведаеце? Я планую прыехаць у Лондан у наступным месяцы. Я ѓбачу мiстэра Смiтфiлда".
  
  Нiк кiѓнуѓ i адвярнуѓся. Акiта глядзеѓ, як ён асцярожна прыбiрае карту. Потым зрабiѓ рукамi палатку i задумаѓся. Гэта было збянтэжана. Магчыма, Рут успомнiць. Ён пайшоѓ шукаць сваю "дачку".
  
  Нiк адчуѓ на шыi кроплю поту i асцярожна выцер яе хусткай. Цяпер лёгка - яго кантроль быѓ лепшы, чым гэта. Яго маскiроѓка была цудоѓнай, але ѓ дачыненнi да японскага патрыярха было падазрэнне. Нiк рухаѓся павольна, кульгаючы на кiй. Часам яны маглi сказаць больш па вашай хадзе, чым па вонкавым выглядзе, i ён адчуваѓ яркiя карыя вочы на сваёй спiне.
  
  Ён стаяѓ на танцпляцы - румяны сiвы брытанскi бiзнэсмэн захапляѓся дзяѓчынамi. Ён убачыѓ Эн Вэ Лiнг, зiхацячы белымi зубамi перад маладым кiраѓнiком. Яна была асляпляльная ѓ вышыванай блiскаѓкамi спаднiцы з разрэзам.
  
  Ён успомнiѓ заѓвагу Руце; Тата павiнен быѓ быць у Каiры. Ах, так? Ён прайшоѓ па пакоi, улоѓлiваючы абрыѓкi размовы. Гэты збор вызначана быѓ звязаны з нафтай. Хоука трохi збiла з панталыку тое, што Барнi i Бiл запазычылi з праслухоѓвання тэлефонных размоѓ. Магчыма, iншы бок выкарыстоѓваѓ сталь як кодавае слова для нафты. Спынiѓшыся каля адной групы, ён пачуѓ: "...850 000 долараѓ у год для нас i прыкладна столькi ж для ѓрада. Але на iнвестыцыi ѓ 200 000 долараѓ вы не можаце скардзiцца..."
  
  Брытанскi акцэнт казаѓ: "... мы сапраѓды заслугоѓваем большага, але..."
  
  Нiк сышоѓ адтуль.
  
  Ён успомнiѓ каментар Джынi. "Мы будзем лётаць у асноѓным або ѓ канферэнц-залах з кандыцыянерам..."
  
  Дзе яна была? Усё месца было кандыцыянаванае. Ён прашмыгнуѓ у буфет, прайшоѓ праз яшчэ больш людзей у музычнай зале, зазiрнуѓ у цудоѓную бiблiятэку, знайшоѓ уваходныя дзверы i выйшаѓ. Нiякiх слядоѓ iншых дзяѓчат, Ганса Гейста цi немца, якi мог бы быць Баѓманам.
  
  Ён прайшоѓ па дарожцы i накiраваѓся да паркоѓкi. Суровы малады чалавек, якi стаяѓ у куце дома, задуменна паглядзеѓ на яго. Нiк кiѓнуѓ. "Чароѓны вечар, цi не праѓда, стары?"
  
  "Ды ѓжо."
  
  Сапраѓдны брытанец нiколi б не стаѓ так часта выкарыстоѓваць слова "стары" цi незнаёмым людзям, але гэта было выдатна для таго, каб хутка ѓразiць вас. Нiк выпусцiѓ воблака дыму i пайшоѓ далей. Ён прайшоѓ мiма некалькiх пар мужчын i ветлiва кiѓнуѓ. На стаянцы ён блукаѓ па чарзе машын, нiкога ѓ iх не ѓбачыѓ - i раптам яго не стала.
  
  Ён пайшоѓ па дарозе з чорным конна ѓ цемры, пакуль не дасягнуѓ варот бар'ера. Ён быѓ зачынены звычайным, якасным замкам. Праз тры хвiлiны ён адкрыѓ яе адным з асноѓных адмычак са свайго выбару i замкнуѓ за сабой. Каб паѓтарыць гэта зноѓ, яму спатрэбiцца як мiнiмум адна хвiлiна - ён спадзяваѓся, што не адыдзе ѓ спешцы.
  
  Дарога павiнна мякка пятляць на паѓмiлi i заканчвацца там, дзе будынкi былi паказаны на старой мапе, i дзе ён бачыѓ агнi з вышынi. Ён iшоѓ, насцярожаны, бясшумна ступаючы. Двойчы ён з'язджаѓ з дарогi, калi ѓначы праязджалi машыны: адна з галоѓнай хаты, iншая вярталася. Ён павярнуѓ i ѓбачыѓ агнi будынкаѓ - паменшаную версiю галоѓнага асабняка.
  
  Сабака забрахаѓ, i ён замёр. Гук быѓ наперадзе яго. Ён абраѓ высокую кропку i назiраѓ, пакуль памiж iм i агнямi не прайшла фiгура справа налева. Адзiн са стражнiкаѓ накiроѓваѓся па жвiровай дарожцы на другi бок далiны. На такой адлегласцi брэх быѓ не для яго - магчыма, не для вартаѓнiчага сабакi.
  
  Ён чакаѓ доѓга, пакуль не пачуѓ трэск i ляск варот i не быѓ упэѓнены, што стражнiк сыходзiць ад яго. Ён паволi абышоѓ вялiкi будынак, не зважаючы на гараж з дзесяццю стойламi, якi быѓ у цемры, i яшчэ адну адрыну без святла.
  
  Гэта будзе няпроста. У кожнай з трох дзвярэй сядзеѓ мужчына; толькi паѓднёвы бок заставаѓся незаѓважаным. Ён пракраѓся праз пышны ландшафт з таго боку i дасягнуѓ першага акна, высокага i шырокага праёму, якi, несумненна, быѓ пабудаваны на замову. Асцярожна ён зазiрнуѓ у раскошна абстаѓленую пустую спальню, прыгожа аформленую ѓ экзатычным сучасным стылi. Ён праверыѓ акно. Падвойнае термопастель i замыкаецца. Пракляты кандыцыянер!
  
  Ён прысеѓ i агледзеѓ свой заднi след. Побач з домам ён прыкрываѓ акуратныя насаджэннi, але яго блiжэйшай хованкай ад будынка была пяцiдзесяцiфутавая лужок, над якой ён падышоѓ. Калi яны будуць падтрымлiваць патруль з сабакамi, у яго могуць быць праблемы, у адваротным выпадку ён будзе рухацца асцярожна, трымаючыся далей ад аконных агнёѓ, наколькi гэта магчыма.
  
  Вы нiколi не ведалi - яго ѓваход у далiну i расследаванне раскошнай канферэнцыi ѓ вялiкай хаце магло быць часткай вялiкай пасткi. Магчыма, насцярожыѓ "Джон Вiён". Ён даѓ сабе перавагу сумневу. У нелегальных груп былi тыя ж кадравыя праблемы, што i ѓ карпарацый i бюракратыi. Кiраѓнiкi - Акiта, Бауман, Гейст, Вiён цi хто-небудзь яшчэ - маглi кiраваць шчыльным караблём, аддаючы выразныя загады i выдатныя планы. Але войскi заѓсёды
  
  выяѓлялi тыя ж слабасцi - лянота, бестурботнасць i адсутнасць уяѓлення на нечаканае.
  
  "Я нечаканы", - запэѓнiѓ ён сябе. Ён зазiрнуѓ у наступнае акно. Яна была часткова зачынена шторамi, але праз мiжпакаёвыя развароты ён агледзеѓ вялiкi пакой з пятиместными канапамi, расстаѓленымi вакол каменнага камiна, дастаткова вялiкага, каб прыгатаваць бычка i заставалася месца для некалькiх ражон хатняй птушкi.
  
  Седзячы на канапах i выглядаючы спакойна, як вячэрнi вечар у курортным гатэлi Хантэр-Маѓнцiн, ён убачыѓ мужчын i дзяѓчын; па iх фатаграфiях ён адзначыѓ Джынi, Рут, Сюзi, Понг-Понг Лiлi i Соню Ранез; Акiта, Ханс Гейст, Сэмi i хударлявы кiтаец, якi, мяркуючы па яго рухах, мог быць чалавекам у масцы падчас рэйду на "Дэмiнгс" у Мэрылендзе.
  
  Рут i яе бацька, вiдаць, ехалi ѓ машыне, якая абагнала яго па дарозе. Ён падумаѓ, цi не прыехалi яны сюды менавiта таму, што Акiта пазнаёмiѓся з "Аластэрам Уiльямсам".
  
  Адна з дзяѓчын налiвала напоi. Нiк заѓважыѓ, як хутка Понг-Понг Лiлi падняла настольную запальнiчку i паднесла яе Гансу Гейсту, каб ён закурыѓ. У яе быѓ такi выгляд, калi яна назiрала за вялiкiм бландынам - Нiк запiсаѓ назiранне для даведкi. Гейст паволi хадзiѓ узад i ѓперад, размаѓляючы, а астатнiя ѓважлiва слухалi i часам смяялiся над яго словамi.
  
  Нiк задуменна назiраѓ. Што, як, чаму? Кiраѓнiкi кампанiй i некаторыя дзяѓчаты? Не зусiм. Шлюхi i суценёры? Не - атмасфера была правiльная, але адносiны не падыходзiлi; i гэта не было звычайным грамадскiм зборам.
  
  Ён дастаѓ маленечкi стетоскоп з кароткай трубкай i прымерыѓ яго на падвойным шкле; нахмурыѓся, калi нiчога не пачуѓ. Ён павiнен быѓ патрапiць у той пакой або ѓ кропку, дзе ён мог чуць. I калi б ён мог запiсаць частку гэтай размовы на маленькую машыну памерам не больш калоды карт, якая часам раздражняла яго правую сцегнавую костка - ён павiнен пагаварыць аб гэтым са Сцюартам, - у яго былi б некаторыя адказы. Бровы Хоука напэѓна паднiмуцца, калi ён прайграе яе.
  
  Калi ён увойдзе як Аластэр Бидл Уiльямс, яго прыём працягнецца дзесяць секунд, а ён пражыве каля трыццацi - у гэтай кучцы былi мазгi. Нiк нахмурыѓся i пракраѓся праз насаджэннi.
  
  Наступнае акно выходзiла ѓ той самы пакой, i адно за iм таксама. Наступнае было распранальняй i холам, адтуль выходзiла нешта накшталт прыбiральняѓ. Апошнiя вокны выходзiлi ѓ пакой для трафеяѓ i бiблiятэку, усе яны былi аздоблены цёмнымi панэлямi i пакрыты багатым карычневым дываном, дзе два суровыя з выгляду кiраѓнiкi сядзелi i размаѓлялi. "Я таксама хацеѓ бы пачуць гэтую здзелку", - прамармытаѓ Нiк.
  
  Ён выглянуѓ з-за вугла будынка.
  
  Ахоѓнiк выглядаѓ няпроста. Гэта быѓ спартовы тып у цёмным гарнiтуры, якi, вiдавочна, сур'ёзна ставiѓся да сваiх абавязкаѓ. Ён паставiѓ паходнае крэсла ѓ кусты, але не застаѓся ѓ iм. Ён хадзiѓ узад i ѓперад, глядзеѓ на тры пражэктары, якiя асвятлялi порцiк, глядзеѓ у ноч. Ён нiколi не заставаѓся спiной да Нiку даѓжэй некалькiх iмгненняѓ.
  
  Нiк назiраѓ за iм скрозь кусты. Ён у думках праверыѓ дзясяткi наступальных i ахоѓных прадметаѓ у плашчы штукара, прадстаѓленых вынаходлiвым Сцюартам i тэхнiчнымi спецыялiстамi AXE. Ах, ну - яны не маглi прадумаць усё. Гэта была яго справа, i шанцы былi невялiкiя.
  
  Чалавек больш абачлiвы, чым Нiк, узважыѓ бы сiтуацыю i, магчыма, замоѓк. Гэтая iдэя нават не прыходзiла ѓ галаву агенту Сякеры, якога Хок лiчыѓ "нашым лепшым". Нiк сапраѓды памятаѓ тое, што аднойчы сказаѓ Гары Дземаркiн: "Я заѓсёды напiраю, таму што нам не плацяць за пройгрыш".
  
  Гары занадта часта пхаѓся. Магчыма, зараз надышла чарга Нiка.
  
  Ён паспрабаваѓ яшчэ сёе-тое. Ён на iмгненне адключыѓ свой розум, а затым уявiѓ цемру каля брамы дарогi. Як быццам яго думкi былi нямым фiльмам, ён сканструяваѓ постаць, якая наблiжаецца да перашкоды, дастаѓ прыладу i ѓзламаѓ замак. Ён нават уявiѓ сабе гукi, ляск, калi мужчына нацягваѓ ланцуг.
  
  Трымаючы ѓ галаве карцiнку, ён паглядзеѓ на галаву стражнiка. Мужчына пачаѓ паварочвацца да Нiку, але, здаецца, прыслухаѓся. Ён зрабiѓ некалькi крокаѓ i выглядаѓ занепакоеным. Нiк сканцэнтраваѓся, ведаючы, што бездапаможны, калi хто-небудзь падыдзе да яго ззаду. Па шыi сцякаѓ пот. Мужчына павярнуѓся. Паглядзеѓ у бок варот. Выйшаѓ на шпацыр, гледзячы ѓ ноч.
  
  Нiк зрабiѓ дзесяць бясшумных крокаѓ i скокнуѓ. Удар, укол пальцамi, якiя ѓтварылi круглявае вастрыё дзiды, а затым мацаванне рукi на шыi для страхоѓкi, калi ён пацягнуѓ чалавека назад да кута дома ѓ кусты. Гэта было праз 20 секунд.
  
  Як каѓбой, якi ѓтрымлiвае бычка пасля таго, як загнаѓ яго на радэа, Нiк сарваѓ два кароткiх адрэзка лёскi са свайго палiто i накiнуѓ гваздзiковыя завесы i квадратныя вузлы вакол запясцяѓ i лодыжак мужчыны. Тонкi нейлон служыѓ мацнейшымi кайданкамi, чым кайданкi. Гатовы кляп скокнуѓ у руку Нiка - яму трэба было думаць або даследаваць кiшэнi не больш, чым каѓбою, якi павiнен быѓ паляваць за яго вяроѓкамi для свiней, - i быѓ замацаваны ѓ адкрытым роце чалавека. Нiк зацягнуѓ яго ѓ самы густы хмызняк.
  
  Ён не прачнецца гадзiну цi дзве.
  
  Калi Нiк выпрастаѓся, на варотах загарэлiся аѓтамабiльныя агнi, спынiлiся i загарэлiся. Ён упаѓ побач са сваёй ахвярай. Чорны лiмузiн пад'ехаѓ да порцiка, i з яго выйшлi двое добра апранутых мужчын, абодвум каля пяцiдзесяцi. Шафёр мiтусiѓся вакол машыны, здавалася, здзiѓлены адсутнасцю швейцара-ахоѓнiка, i некаторы час стаяѓ на свеце пасля таго, як яго пасажыры ѓвайшлi ѓ дом.
  
  "Калi ён сябар ахоѓнiка, усё будзе ѓ парадку", - супакойваѓ сябе Нiк. Спадзяюся, ён глядзеѓ. Кiроѓца закурыѓ кароткую цыгару, агледзеѓся, пацiснуѓ плячыма, сеѓ у машыну i паехаѓ назад да галоѓнага дома. Ён не збiраѓся лаяць свайго прыяцеля, якi, верагодна, пакiнуѓ сваю пасаду па ѓважлiвай i забаѓляльнай прычыне. Нiк з палёгкай уздыхнуѓ. У кадравых праблем ёсць свае перавагi.
  
  Ён хутка падышоѓ да дзвярэй i паглядзеѓ праз маленькае шкло. Мужчыны знiклi. Ён адчынiѓ дзверы, праслiзнуѓ унутр i нырнуѓ у тое, што выглядала як гардэробная з рукамыйнiцамi.
  
  Пакой быѓ пусты. Ён зноѓ зазiрнуѓ у хол. Нетутэйша час, калi калi-небудзь - калi пачаткоѓцы былi ѓ цэнтры ѓвагi.
  
  Ён зрабiѓ крок наперад, i голас ззаду яго запытальна сказаѓ: "Алё ...?"
  
  Ён павярнуѓся. Адзiн з мужчын з трафейнага пакоя падазрона паглядзеѓ на яго. Нiк усмiхнуѓся. "Я шукаѓ цябе!" ён сказаѓ з энтузiязмам, якога не адчуваѓ. "Мы можам пагаварыць там?" Ён падышоѓ да дзвярэй пакоя трафеяѓ.
  
  "Я не ведаю цябе. Што...?"
  
  Мужчына аѓтаматычна рушыѓ услед за iм, яго твар стаѓ жорсткiм.
  
  "Паглядзi на гэта." Нiк па-змоѓнiцку дастаѓ чорны нататнiк i схаваѓ яго ѓ руцэ. "Выходзь з-пад увагi. Мы не хочам, каб Гейст гэта ѓбачыѓ".
  
  Мужчына рушыѓ услед за iм, нахмурыѓшыся. Iншы мужчына ѓсё яшчэ быѓ у пакоi. Нiк шырока ѓсмiхнуѓся i крыкнуѓ: "Прывiтанне. Зiрнi на гэта".
  
  Якi сядзiць мужчына ступiѓ наперад, каб далучыцца да iх, з выразам поѓнага падазрэння на твары. Нiк штурхнуѓ дзверы. Другi мужчына палез пад палiто. Нiк рухаѓся хутка. Ён абвiѓ сваiмi моцнымi рукамi iх шыi i стукнуѓ iх галовамi. Яны спусцiлiся, адзiн маѓчаѓ, iншы стагнаѓ.
  
  Калi ён заткнуѓ iм рот i звязаѓ iх, пасля таго як кiнуѓ S&W Terrier 38 калiбра i iспанскi Galesi 32 калiбра за крэсла, ён быѓ рады, што праявiѓ стрыманасць. Гэта былi пажылыя людзi - верагодна, наведвальнiкi, а не ахоѓнiкi цi хлопчыкi Гейста. Ён зняѓ з iх папернiкi з паперамi i карткамi i сунуѓ iх у кiшэню штаноѓ. Цяпер некалi iх вывучаць.
  
  Ён праверыѓ хол. Ён усё яшчэ быѓ пусты. Ён моѓчкi праслiзнуѓ па ёй, убачыѓ групу ѓ камiна, занятую i вясёлую гутарку, i запоѓз за канапу. Ён быѓ занадта далёка - але ён быѓ унутры.
  
  Ён падумаѓ: сапраѓдны Алiстэр сказаѓ бы: "За пенi, за фунт". ДОБРА.! Увесь шлях!
  
  На паѓдарогi па пакоi быѓ яшчэ адзiн перагаворны пункт - група мэблi ля вокнаѓ. Ён падпоѓз да яго i знайшоѓ сховiшча памiж столiкамi на спiнцы канапы. У iх былi лямпы, часопiсы, попельнiцы i пачкi цыгарэт. Ён пераставiѓ некаторыя прадметы, каб стварыць бар'ер, праз якi можна было б вызiрнуць.
  
  Рут Мота падавала навiчкам напоi. Яны засталiся стаяць, нiбы прыйшлi з нейкай мэтай. Калi Джынii ѓстала i пайшла далей мужчын - банкiрскага тыпу з бессэнсоѓнай сталай усмешкай - мэта была ясная. Яна сказала: "Я такая рада, што прынесла вам задавальненне, мiстэр Кэрынгтан. I вельмi рада, што вы вярнулiся".
  
  "Мне падабаецца ваш брэнд", - шчыра сказаѓ мужчына, але яго вясёлае стаѓленне выглядала фальшывым. Ён па-ранейшаму быѓ праведным татачкам з яго правiнцыйным менталiтэтам, занадта заблытаным, каб калi-небудзь адчуваць сябе нязмушана з прыгожай дзяѓчынай - асаблiва з першакласнай шлюхай. Джынi ѓзяла яго за руку, i яны прайшлi праз арку ѓ далёкiм канцы пакоя.
  
  Iншы мужчына сказаѓ: "Я... я хацеѓ бы... сустрэцца... пайсцi з мiс... ах, мiс Лiлi". Нiк усмiхнуѓся. Ён быѓ такi напружаны, што не мог гаварыць. Першакласная сямейная хата ѓ Парыжы, Капенгагене цi Гамбургу ветлiва паказаѓ бы iм на дзверы.
  
  Понг-Понг Лiлi ѓстала i падышла да яго, мара аб вадкай прыгажосцi ѓ ружовай кактэйльнай сукенцы. "Вы мне лiслiвiце, мiстэр О'Браэн".
  
  "Ты выглядаеш... самым прыгожым для мяне". Нiк ѓбачыѓ, як бровы Рут прыѓзнялiся ад хамскай заѓвагi, а твар Сюзi Куонг крыху зацялося.
  
  Понг-Понг грацыёзна паклаѓ яму руку на плячо. "А не цi ___ нам..."
  
  "Мы абавязкова зробiм гэта". О'Браэн зрабiѓ глыток са сваёй шклянкi i пайшоѓ з ёю, несучы напой. Нiк спадзяваѓся, што ѓ яго будзе ранняе спатканне са сваiм духоѓнiкам.
  
  Калi дзве пары сышлi, Ханс Гейст сказаѓ: "Не крыѓдуй, Сюзi. Ён усяго толькi суайчыннiк, якi шмат выпiѓ. Я ѓпэѓнены, ты парадаваѓ яго мiнулай ноччу. Я ѓпэѓнены, што ты адна з самых прыгожых дзяѓчат, якiх ён калi-небудзь бачыѓ ".
  
  "Дзякуй, Ханс", - адказала Сюзi. "Ён не такi ѓжо i моцны. Сапраѓдны трус, i ох, такi напружаны. Мне ѓвесь час было з iм не па сабе".
  
  "Ён проста пайшоѓ прама?"
  
  "О, так. Ён нават папрасiѓ мяне пагасiць святло, калi мы былi напалову распрануты". Усе засмяялiся.
  
  Акiта ласкава сказаѓ: "Такая цудоѓная дзяѓчына, як ты не можаш чакаць, што кожны мужчына ацэнiць яе, Сузi. Але памятай - кожны мужчына, якi сапраѓды ведаѓ
  
  што валодае прыгажосцю, будзе захапляцца вамi. Кожная з вас, дзяѓчаты, выбiтная прыгажуня. Мы, мужчыны, гэта ведаем, а вы гэта падазраяце. Але прыгажосць не рэдкасць. Знайсцi такiх дзяѓчат, як ты, з прыгажосцю i розумам, ах - гэта рэдкае спалучэнне".
  
  "Да таго ж, - дадаѓ Ганс, - вы палiтычна iнфармаваныя. У авангардзе грамадства. Колькi дзяѓчынак у свеце такiх? Не вельмi шмат. Эн, ваша шклянка пустая. Яшчэ адна?"
  
  "Не зараз", - прабуркавала прыгажуня.
  
  Нiк нахмурыѓся. Што гэта было? Пагаворым аб тым, каб ставiцца да герцагiнi як да шлюхi i да шлюхi як да герцагiнi! Гэта быѓ рай для прастытутак. Мужчыны гулялi ролю сутэнёраѓ, але паводзiлi сябе як наведвальнiкi выпускнога школьнага чаявання. I ѓсё ж, задуменна падумаѓ ён, гэта выдатная тактыка. Эфектыѓная з жанчынамi. Мадам Бержэрон пабудавала адзiн з самых вядомых дамоѓ у Парыжы i назапасiла на iм цэлы стан.
  
  Маленькi кiтаец у белым халаце ѓвайшоѓ з далёкай аркi, несучы паднос з нечым накшталт канапе. Нiк ледзь паспеѓ ухiлiцца.
  
  Афiцыянт перадаѓ паднос, паставiѓ на часопiсны столiк i пайшоѓ. Нiк падумаѓ, колькi яшчэ ѓ хаце. Ён задуменна ацанiѓ сваё ѓзбраенне. У яго былi Вiльгельмiна i дадатковая крама, дзве смяротныя газавыя бомбы - "П'ер" - у кiшэнях яго жакейскiх шортаѓ, якiя былi такiм жа рыштункам штукара, як i яго палiто, i розныя зарады выбухоѓкi.
  
  Ён чуѓ, як Ганс Гейст сказаѓ: "... i мы сустрэнемся з Камандуючым Адзiн на караблi праз тыдзень, пачынаючы з чацвярга. Давайце зробiм добрае ѓражанне. Я ведаю, што ён ганарыцца намi i задаволены тым, як iдуць справы".
  
  "Вашы перамовы з гэтай групай iдуць добра?" - спытала Рут Мота.
  
  "Выдатна. Я нiколi не думаѓ, што можа быць iнакш. Яны гандляры, i мы хочам купляць. Звычайна ѓ такой сiтуацыi справы iдуць гладка".
  
  Акiта спытаѓ: "Хто такi Аластэр Уiльямс? Брытанец з нафтавага падраздзялення Вiкерса. Я ѓпэѓнены, што сустракаѓ яго недзе раней, але я не магу яго вызначыць".
  
  Пасля хвiлiннага маѓчання Гейст адказаѓ: "Я не ведаю. Iмя не знаёма. I ѓ Вiкерса няма даччынай кампанii, якую яны называюць нафтавым падраздзяленнем. Чым менавiта ён займаецца? Дзе вы з iм пазнаёмiлiся?"
  
  "Вось. Ён з гасцямi".
  
  Нiк на iмгненне падняѓ галаву i ѓбачыѓ, што Гейст бярэ трубку i набiрае нумар. "Фрэд? Паглядзi ѓ свой спiс гасцей. Ты дадаѓ Аластэра Уiльямса? Не... Калi ён прыехаѓ? Ты нiколi не прымаѓ яго? Акiто - як ён выглядае?"
  
  "Вялiкi. Пухлы. Чырвоны твар. Сiвыя валасы. Вельмi англiйская".
  
  "Цi быѓ ён з iншымi?"
  
  "Не."
  
  Ганс паѓтарыѓ апiсанне ѓ тэлефон. "Скажы Уладу i Алi. Знайдзiце мужчыну, якi падыходзiць пад гэтае апiсанне, цi тут нешта не так. Ацэнiце ѓсiх гасцей з англiйскiм акцэнтам. Я буду там праз некалькi хвiлiн". Ён замянiѓ тэлефон. "Гэта або простая справа, або вельмi сур'ёзная. Нам з табой лепш iсцi..."
  
  Нiк страцiѓ астатняе, калi яго востры слых улавiѓ гук знадворку. Прыехалi адна цi некалькi машын. Калi пакой запоѓнiцца, яго зловяць памiж групамi. Ён падпоѓз да ѓваходу ѓ хол, трымаючы мэблю памiж сабой i людзьмi ѓ камiна. Дайшоѓшы да павароту, ён устаѓ i падышоѓ да дзвярэй, якiя адчынiлiся, прапускаючы пяцёра мужчын.
  
  Яны весела размаѓлялi - адзiн быѓ пад кайфам, iншы падтрымлiваѓ хiхiканне. Нiк шырока ѓсмiхнуѓся i махнуѓ рукой у бок вялiкага пакоя. "Уваходзь ..."
  
  Ён павярнуѓся i хутка пайшоѓ уверх па шырокiх усходах.
  
  На другiм паверсе быѓ доѓгi калiдор. Ён падышоѓ да вокнаѓ, якiя выходзяць на дарогу. Пад пражэктарамi стаялi дзве вялiкiя машыны. Апошняя група, здавалася, ехала сама.
  
  Ён прайшоѓ у тыл, мiма раскошнай гасцiнай i трох раскошных спальняѓ з адчыненымi дзвярыма. Ён падышоѓ да зачыненых дзвярэй i прыслухаѓся да свайго маленькага стетоскоп, але нiчога не пачуѓ, увайшоѓ у пакой i зачынiѓ за сабой дзверы. Гэта была спальня, дзе там-сям валялiся артыкулы, якiя паказвалi, што яна занятая. Ён хутка абшукаѓ - стол, бюро, два дарагiя валiзкi. Нiчога. Нi жмутка паперы. Гэта быѓ пакой буйнога чалавека па памеры гарнiтураѓ у туалеце. Магчыма, Гейст.
  
  Наступны пакой быѓ цiкавейшы - i амаль катастрафiчнай.
  
  Ён пачуѓ моцнае цяжкае дыханне i стогн. Калi ён сунуѓ стетоскоп назад у кiшэню, адчынiлiся наступныя дзверы ѓ калiдоры, i з яе выйшаѓ адзiн з першых прыбылых мужчын i Понг-Понг Лiлi.
  
  Нiк выпрастаѓся i ѓсмiхнуѓся. "Прывiтанне. Прыемна правесцi час?"
  
  Мужчына ѓтаропiѓся. Понг-Понг усклiкнуѓ: "Хто ты?"
  
  "Так", - паѓтарыѓ ззаду яго жорсткi i гучны мужчынскi голас. "Хто ты?"
  
  Нiк павярнуѓся i ѓбачыѓ, што худы кiтаец - той, якi, як ён падазраваѓ, знаходзiѓся за маскай у Мэрылендзе, - наблiжаецца з лесвiцы, яго крокi бясшумныя па тоѓстым дыване. Тонкая рука знiкла пад яго курткай туды, дзе магла быць кабура-раскладанка.
  
  "Я - каманда два, - сказаѓ Нiк. Ён паспрабаваѓ адчынiць дзверы, да якiх прыслухоѓваѓся. Ён быѓ выкрыты. "Добрай ночы."
  
  Ён скокнуѓ у дзверы i зачынiѓ iх за сабой, знайшоѓ зашчапку i замкнуѓ яе.
  
  Пачуѓся ѓздых i рык з вялiкага ложка, дзе быѓ iншы, якi раней прыбыѓ, i Джынi.
  
  Яны былi аголенымi.
  
  У дзверы загрымелi кулакi. - закрычала Джынi. Аголены мужчына стукнуѓся аб падлогу i iрвануѓся да Нiка з велiзарнай мэтанакiраванасцю чалавека, даѓно якi гуляѓ у футбол.
  
  
  Раздзел VII.
  
  
  Нiк ухiлiѓся з грацыёзнай лёгкасцю матадора. Кэрынгтан з грукатам стукнуѓся аб сцяну, дадаѓшы шуму да стуку дзвярэй. Нiк выкарыстаѓ удар нагой i якая сячэ руку, абодва нанесеныя з дакладнасцю хiрурга, каб задыхацца, ён звалiѓся на падлогу.
  
  "Хто ты?" Джынi ледзь не закрычала.
  
  "Усе зацiкаѓлены ѓ маленькiм мне", - сказаѓ Нiк. "Я - каманда тры, чатыры i пяць".
  
  Ён глядзеѓ на дзверы. Як i ѓсё астатняе ѓ памяшканнi, усё было на найвышэйшым узроѓнi. Каб прарвацца, iм спатрэбiцца таран цi трывалая мэбля.
  
  "Ты што?"
  
  "Я сын Баѓмана".
  
  "Дапамажыце!" - крыкнула яна. Пасля падумала на iмгненне. "Ты хто?"
  
  "Сын Баумана. У яго iх трое. Гэта сакрэт".
  
  Яна саслiзнула на падлогу i ѓстала. Погляд Нiка слiзгануѓ па доѓгiм прыгожым целе, i яго ѓспамiны аб тым, на што яно здольна, на iмгненне запалiла яго. Хтосьцi штурхнуѓ дзверы. Ён ганарыѓся сабой - я да гэтага часу захаваѓ гэтую старую бестурботнасць. "Апранайся", - раѓнуѓ ён. "Хутка. Я павiнен выцягнуць цябе адсюль".
  
  "Вы павiнны выцягнуць мяне адсюль? Вы звар'яцелi..."
  
  "Ханс i Сэмi плануюць забiць усiх вас, дзяѓчынкi, пасля гэтай сустрэчы. Вы хочаце памерцi?"
  
  "Ты злуешся. Дапамажыце!"
  
  "Усiх, акрамя Рут. Акiт выправiѓ гэта. I Понг-Понг. Ханс выправiѓ гэта".
  
  Яна схапiла свой тонкi бюстгальтар з крэсла i абгарнула вакол сябе. Тое, што ён сказаѓ, падманула жанчыну ѓ ёй. Калi падумаць некалькi хвiлiн, яна зразумее, што ён iлжэ. Нешта цяжэйшае за ногi стукнулася аб дзверы. Ён выцягнуѓ Вiльгельмiну адным адпрацаваным ударам запясцi i стрэлiѓ у дванаццаць гадзiн праз вытанчаную ашалёѓку. Шум спынiѓся.
  
  Джынi надзела туфлi на высокiх абцасах i ѓтаропiлася на "Люгер". Выраз яе твару было сумессю спалоху i здзiѓлення, калi яна паглядзела на пiсталет. "Гэта тое, што мы бачылi ѓ Баумана..."
  
  "Вядома", - адрэзаѓ Нiк. "Падыдзiце да акна".
  
  Але яго пачуццi падскочылi. Першы пачатковы лiдар. Гэтая банда, дзяѓчыны i, вядома ж, Бауман! Лёгкiм рухам пальца ён уключыѓ свой маленечкi дыктафон.
  
  Калi ён адкрыѓ акно i зняѓ алюмiнiевы экран з спружынных зацiскаѓ, ён сказаѓ: "Бауман паслаѓ мяне, каб выцягнуць вас. Мы выратуем астатнiх пазней, калi зможам. У нас невялiкая армiя ля ѓваходу ѓ гэтае месца. . "
  
  "Гэта бязладзiца", - галасiла Джынi. "Я не разумею ..."
  
  "Баѓман растлумачыць", - гучна сказаѓ Нiк i выключыѓ дыктафон. Часам касеты ацалеюць, а ты - не.
  
  Ён глядзеѓ у ноч. Гэта быѓ усходнi бок. Каля дзвярэй быѓ ахоѓнiк, але ён, вiдаць, быѓ уцягнуты ѓ мiтусню. Яны не адпрацавалi тактыку ѓнутранага рэйду наверх. Яны падумаюць аб акне праз хвiлiну.
  
  У промнях святла з вокнаѓ нiжняга паверха гладкi лужок быѓ пусты. Ён павярнуѓся i працягнуѓ дзве рукi Джынi. "Рукоятка." Да зямлi быѓ доѓгi шлях.
  
  "Якая?"
  
  "Трымайся. Як ты робiш працу на перакладзiне. Памятаеш?"
  
  "Вядома, я памятаю, але..." Яна спынiлася, гледзячы на ??пухлага, пажылога, але такога дзiѓна спартыѓнага мужчыну, якi нахiлiѓся перад акном i працягнуѓ ёй рукi, скручаныя, каб утрымаць яе на замку. Ён нават падцягнуѓ рукавы i абшэѓкi. Малюсенькая дэталь пераканала яе. Яна схапiла рукi i ахнула - яны былi скура-над сталi, такiя ж магутныя, як у любога прафесiянала. "Ты сур'ёзна..."
  
  Яна забылася пра гэтае пытанне, калi яе выцягнулi галавой наперад праз акно, яна ѓявiла сябе падаючай на зямлю, каб зламаць сабе шыю, i паспрабавала згарнуцца, каб упасцi. Яна крыху паправiлася, але ѓ гэтым не было неабходнасцi. Моцныя рукi накiравалi яе ѓ пруткае сальта наперад, а затым павярнулi ѓ бок, калi яна павярнулася назад да сцяны будынка. Замест таго, каб стукнуцца аб пафарбаваны ѓ белы колер ашалёѓцы карабля, яна лёгенька стукнулася па iм сцягном, якога трымаѓ дзiѓны магутны мужчына, якi зараз вiсеѓ над ёй, хапаючыся за падваконнiк каленамi.
  
  "Гэта кароткае падзенне", - сказаѓ ён, яго твар ператварылася ѓ дзiѓную кляксу з перавернутымi рысамi ѓ цемры над ёй. "Сагнi каленi. Гатова - ой-рамонак".
  
  Яна прызямлiлася напалову, напалову з гартэнзii, пачухаѓшы нагу, але без намаганняѓ падскочыѓшы на сваiх моцных нагах. Туфлi на высокiм абцасе сышлi далёка ѓ ноч, згубiѓшыся падчас кручэння вонкi.
  
  Яна агледзелася з бездапаможным, панiчным выглядам труса, якi ѓспыхнуѓ з куста ѓ адкрыты грунт, дзе брахалi сабакi, i пабегла.
  
  Як толькi ён яе адпусцiѓ, Нiк ускарабкаѓся на сцяну будынка, схапiѓся за выступ i на iмгненне павiс, пакуль дзяѓчына не апынулася пад iм, а затым павярнуѓся бокам, каб прапусцiць гартэнзiю, i прызямлiѓся гэтак жа лёгка. як парашутыст з парашутам вышынёй трыццаць чатыры футы. Ён куляѓся, каб не ѓпасцi, i пакацiѓся правым бокам за Джынi.
  
  Як гэтая дзяѓчына можа пайсцi! Ён мiмаходам убачыѓ, як яна знiкае на лузе за межамi дасяжнасцi агнёѓ. Ён пабег за ёй i пабег прама
  
  у цемру, разважаючы аб тым, што ѓ панiцы яна можа не павярнуцца i не прайсцi ѓ бок прынамсi на некалькi дзясяткаѓ ярдаѓ. Нiк мог пераадолець любую адлегласць да паѓмiлi за час, якое было б прымальным на сярэднiх спаборнiцтвах па бегу ѓ каледжы. Ён не ведаѓ, што Джынi Ахлiнг, апроч сямейнай акрабатыкi, калiсьцi была самай хуткай дзяѓчынай у Благавешчанскiм. Яны бегалi на дыстанцыi, i яна дапамагла кожнай камандзе ад Харбiна да ракi Амур.
  
  Нiк спынiѓся. Ён пачуѓ тупат ног далёка наперадзе. Ён пабег. Яна iшла проста да высокага драцянога плота. Калi б яна стукнулася ѓ яго на поѓнай хуткасцi, яна б упала, калi не горш. Ён у думках вылiчыѓ адлегласць да краю далiны, ацанiѓ свой час i пройдзеныя крокi, выказаѓ здагадку, наколькi далёка яна апярэдзiла яго. Затым ён палiчыѓ дваццаць восем крокаѓ, спынiѓся i, прыклаѓшы далонi да рота, крыкнуѓ: "Джынi! Стой, небяспека. Стой. Глядзi".
  
  Ён слухаѓ. Бег ног спынiѓся. Ён пабег наперад, пачуѓ цi адчуѓ рух спераду ѓправа i змянiѓ свой курс, каб адпавядаць. Праз iмгненне ён пачуѓ яе рух.
  
  "Не бяжы", - мякка сказаѓ ён. "Вы накiроѓвалiся прама да плота. Магчыма, ён наэлектрызаваны. У любым выпадку вы нашкодзiць сабе".
  
  Ён знайшоѓ яе ноччу i абняѓ. Яна не плакала, яе проста трэсла. Яна адчувала сябе такой жа цудоѓнай i пахла гэтак жа цудоѓна, як у Вашынгтоне, - магчыма, нават больш, улiчваючы запал яе ѓзбуджэння i вiльготны пот на яго шчацэ.
  
  "Цяпер лягчэй, - супакойваѓ ён. "Дыхай".
  
  У хаце панаваѓ шум. Мужчыны пабеглi па баках, паказалi на акно, абшукалi кусты. У будынку гаража запалiлася святло, i з яго выйшлi некалькi чалавек, напаѓапранутыя i несучы доѓгiя прадметы, якiя Нiк вырашыѓ, што гэта не рыдлёѓкi. Па дарозе iмчалася машына i вывергла чацвярых мужчын, а яшчэ адно святло мiльганула на iх побач з галоѓным домам. Брахалi сабакi. У пляме святла ён убачыѓ, што ахоѓнiк з сабакам далучыѓся да мужчын пад акном.
  
  Ён разгледзеѓ плот. Яно не выглядала наэлектрызаваным, проста высокiм i ѓвянчаным калючым дротам - лепшая агароджа прамысловага прадпрыемства. Тры вароты ѓ далiне знаходзiлiся занадта далёка, нiкуды не вялi, i хутка за iмi будуць назiраць. Ён азiрнуѓся. Мужчыны арганiзоѓвалiся - i нядрэнна. Да брамы пад'ехала машына. Разышлiся чатыры патрулi. Той, з сабакам, накiраваѓся проста да iх, па iхнiм следзе.
  
  Нiк хутка выкапаѓ падставу сталёвага слупа плота i падклаѓ тры бляшкi выбухоѓкi, падобныя на чорныя коркi жавальнага тытуню. Ён дадаѓ яшчэ дзве энергетычныя бомбы, падобныя на тоѓстыя шарыкавыя ручкi, i футарал для ачкоѓ, напоѓнены спецыяльнай сумессю нiтраглiцэрыну i кiзельгура Сцюарта. Гэта быѓ яго запас выбухоѓкi, але без магчымасцi стрымаць сiлу, якая магла б запатрабаваць за ѓсё, каб парваць провад. Ён усталяваѓ мiнiятурны трыццацiсекундны засцерагальнiк i пацягнуѓ Джынi прэч, лiчачы на хаду.
  
  "Дваццаць два, - сказаѓ ён. Ён павалiѓ Джынi на зямлю разам з сабой. "Ляжы роѓна. Уткнiся тварам у зямлю".
  
  Ён павярнуѓ iх да зарадаѓ, каб паверхня была як мага менш. Дрот можа разляцецца, як аскепкi гранаты. Ён не выкарыстоѓваѓ свае дзве гранаты, пабудаваныя як запальнiцы, таму што iх зарады не каштавалi таго, каб рызыкаваць iх лiѓнем вострага як брытва металу. Патруль з сабакам знаходзiѓся ѓсяго за сотню ярдаѓ. Што не так з...
  
  ВАМО-О-О-О!
  
  Стары надзейны Сцюарт. "Давай." Ён пацягнуѓ Джынi да кропкi выбуху, даследаваѓ iрваную дзiрку ѓ цемры. Па ёй можна было праехаць на Volkswagen. Калi б логiка дзяѓчыны пачала працаваць зараз, i яна адмовiлася б рушыць з месца, ён бы гэта атрымаѓ.
  
  "З табой усё ѓ парадку?" - Спачувальна спытаѓ ён, сцiскаючы яе плячо.
  
  "Я... я так думаю".
  
  "Давай." Яны пабеглi туды, дзе, паводле яго ацэнак, магла быць сцежка праз гару. Прайшоѓшы сотню ярдаѓ, ён сказаѓ: "Стой".
  
  Ён азiрнуѓся. Лiхтарыкi зандавалi дзiрку ѓ провадзе. Сабака забрахаѓ. Адказалi яшчэ сабакi - яны iх аднекуль вялi. У iх мусiць быць некалькi парод. Па лужку iмчалася машына, яе агнi згасалi, калi ѓ iх святле свяцiѓся абарваны провад. Мужчыны вывалiлiся вонкi.
  
  Нiк дастаѓ гранату i з усёй сiлы шпурнуѓ яе ѓ бок лiхтароѓ. Не дацягнуся - але гэта можа быць дэпрэсант. Ён налiчыѓ пятнаццаць. Сказаѓ: "Зноѓ унiз". У параѓнаннi з iншым выбух быѓ падобны на феерверк. Загрымеѓ пiсталет-кулямёт; дзве кароткiя чэргi па шэсць цi сем у кожнай, i калi яна спынiлася, мужчына зароѓ: "Трымай гэта!"
  
  Нiк выцягнуѓ Джынi i накiраваѓся да мяжы далiны. Пары куль праляцелi ѓ сваiм агульным кiрунку, рыкашэтам адарваѓшыся ад зямлi, праляцелi ѓ ночы са злосным свiстам-р-р-р-р, якi iнтрыгуе ѓ першы раз, калi вы гэта чуеце - i палохае кожны раз, калi вы чуеце гэта назаѓжды. Нiк чуѓ гэта шмат разоѓ.
  
  Ён азiрнуѓся. Граната iх замарудзiла. Яны наблiжалiся да рассечанай драцяной прорвы, як група вучэнняѓ у пяхотнай школе. Цяпер за iмi гналася дваццаць цi болей чалавек. Два магутныя лiхтары ѓпiлiся ѓ цемру, але не дабралася да iх.
  
  Калi б аблокi раскрылi месяц, ён i Джынi атрымалi б па пуле.
  
  Ён бег, трымаючы дзяѓчыну за руку. Яна сказала: "Дзе мы..."
  
  "Не кажы, - перабiѓ ён яе. "Мы жывем або памiраем разам, так што спадзявайся на мяне".
  
  Яго каленi стукнулiся аб куст, i ён спынiѓся. У якiм напрамку быѓ след? Па логiцы рэчаѓ, гэта павiнна быць направа, паралельна таму курсу, якiм ён вынiкаѓ з галоѓнага дома. Ён павярнуѓся ѓ той бок.
  
  Яркае святло палыхнула са шчылiны ѓ дроце i папоѓз па лужку, дасягнула лесу злева ад iх i бледным дакрананнем абмацаѓ кусты. Хтосьцi прынёс больш магутную свяцiльню, верагодна, ручны лiхтар спартоѓца на шэсць вольт. Ён зацягнуѓ Джынi ѓ кусты i прыцiснуѓ яе да зямлi. Прымацавана! Ён схiлiѓ галаву да зямлi, калi святло дакранулася да iх хованкi i рушыла далей, даследуючы дрэвы. Многiя салдаты памерлi з-за таго, што асвятлiѓся iх твар.
  
  Джынi прашаптала: "Пойдзем адсюль".
  
  "Цяпер я не хачу, каб нас застрэлiлi". Ён не мог сказаць ёй, што выйсця няма. За iх спiной быѓ лес i ѓцёс, i ён не ведаѓ, дзе знаходзiцца сцежка. Калi яны рушаць, шум будзе смяротным. Калi яны пройдуць па лужку, святло знойдзе iх.
  
  Ён эксперыментальна прамацаѓ кусты, спрабуючы знайсцi месца, дзе мог быць след. Нiзкiя галiны балiгалову i другарадныя прыросты выдаюць трэск. Святло адбiлася, зноѓ прапусцiла iх i рушыла ѓ iншы бок.
  
  Каля провада яны пачалi праходзiць па адным, акуратна расстаѓленымi рыѓкамi. Той, хто камандаваѓ iмi, зараз знiшчыѓ усiх, акрамя тых, хто наступаѓ. Яны ведалi сваю справу. Нiк выцягнуѓ Вiльгельмiну, прыцiснуѓ унутранай рукой да адзiнага запаснога зацiску, зашпiленаму ѓнутры яго паясы на тым месцы, дзе раней быѓ яго апендыкс. Гэта было слабое суцяшэнне. Гэтыя кароткiя чэргi ѓказалi на добрага чалавека з пiсталетам - i, верагодна, iх было больш.
  
  Трое мужчын прайшлi праз пралом i разгрупавалi. Iншы пабег да яго, добрая мэта ѓ святле машын. Чакаць было бескарысна. З такiм жа поспехам ён мог рухацца, пакуль провад быѓ на яго камандзе, стрымлiваючы iх узгоднены нацiск. З дакладнасцю майстра ён улiчыѓ падзенне, хуткасць чалавека i адным стрэлам збiѓ беглую постаць. Ён усадзiѓ другую кулю ѓ адну з фар машыны, i яна раптам стала аднавокай. Ён стрымана прыцэлiѓся ѓ яркае святло ручнога лiхтара, калi пiсталет-кулямёт зноѓ адкрыѓся, да яго далучыѓся яшчэ адзiн, i два цi тры пiсталета пачалi мiргаць полымем. Ён стукнуѓся аб бруд.
  
  Паѓсюль пачуѓся злавесны гул-р-р-р-р. Кулi пранеслiся па траве, стукалi па сухiх галiнках. Яны палiвалi краявiд, i ён не адважваѓся паварушыцца. Няхай гэтае святло ѓловiць фасфарасцэнцыю яго скуры, выпадковы бляск на яго наручных гадзiнах, i яно i Джынii ператворацца ѓ трупы, працятыя i разарваныя свiнцом, меддзю i сталлю. Яна паспрабавала падняць галаву. Ён асцярожна штурхнуѓ яе. "Не глядзi. Заставайся на месцы".
  
  Стральба спынiлася. Апошнiм спынiѓся пiсталет-кулямёт, якi метадычна сшываѓ кароткiя чэргi ѓздоѓж лясной паласы. Нiк не паддаѓся спакусе падглядваць. Гэта - добры пяхотнiк.
  
  Чалавек, у якога страляѓ Нiк, застагнаѓ ад пакутлiвага болю, якi раздзiрае горла. Моцны голас крычаѓ: "Прытрымай агонь. Джон Нумар Два цягне Анджэла назад за машыну. Тады не чапай яго. Бары - вазьмi траiх сваiх людзей, вазьмi машыну, зрабi круг на вулiцы i ѓрэжся ѓ гэтыя дрэвы. Таранце машыну, i выйдзi i рухайцеся да нас. Трымай гэты святло там, па краi там, па краi там, па краю?
  
  "Трыццаць пяць - сорак". Нiк задумаѓся - мой добры стрэлак?
  
  "Глядзi на свет".
  
  "Правiльна."
  
  "Глядзi i слухай. Мы iх прыцiснулi".
  
  Дык вось, генерал. Нiк нацягнуѓ цёмную куртку на твар, сунуѓ у яе руку i рызыкнуѓ зiрнуць. Большасць з iх павiнны на iмгненне назiраць сябар за сябрам. У воку цыклопа аѓтамабiльнай фары iншы мужчына сцягваѓ параненага, якi цяжка дыхаѓ. Лiхтар рухаѓся па лесе далёка злева. Трое мужчын пабеглi да дома.
  
  Быѓ вымаѓлены загад, якi Нiк не пачуѓ. Мужчыны сталi запаѓзаць ззаду машыны, як патруль за танкам. Нiк турбаваѓся аб трох мужчынах, якiя прайшлi праз дрот. Калi б у гэтай групе быѓ дзеяч, ён павольна рухаѓся б наперад, як смяротная рэптылiя.
  
  Джынi булькнула. Нiк паляпаѓ яе па галаве. "Цiха", - прашаптаѓ ён. "Будзьце вельмi цiхiмi". Ён затрымаѓ дыханне i прыслухаѓся, паспрабаваѓ убачыць цi адчуць штосьцi, што рухалася ѓ амаль цемры.
  
  Яшчэ адно мармытанне галасоѓ i мiгатлiвы лiхтар. Адзiная фара на машыне згасла. Нiк нахмурыѓся. Цяпер iдэйны натхняльнiк будзе прасоѓваць сваiх артылерыстаѓ без агнёѓ. Памiж тым, дзе былi тыя трое, якiх ён у апошнi раз бачыѓ ляжалымi нiцма дзесьцi ѓ моры цемры наперадзе?
  
  Аѓтамабiль завёѓся i з ровам праехаѓ па дарозе, спынiѓся каля варот, затым павярнуѓ i памчаѓся праз луг. А вось i фланкеры! Калi б у мяне была магчымасць
  
  я б паведамiѓ па радыё для артылерыi, мiнамётнага агню i ѓзвода падтрымкi. А яшчэ лепш дашлiце мне танк цi бранявiк, калi ёсць лiшнi.
  
  
  Раздзел VIII.
  
  
  Зароѓ матор машыны з адной фарай. Дзверы на iм зачынiлiся. Фантазii Нiка былi перапынены. Франтальная атака таксама! Па-чартоѓску эфектыѓная. Ён сунуѓ астатнюю гранату ѓ левую руку i прыцiснуѓ Вiльгельмiну да правай. Аѓтамабiль з фланга ѓключыѓ фары, рухаючыся па ручаi, падскокваючы i перасякаючы блiзкую жвiровую дарожку.
  
  Загарэлася фара машыны за провадам, i яна паскорылася ѓ бок прорвы. Зноѓ запалiѓся ручны лiхтар, даследуючы дрэвы. Ён працяѓ сваiм ззяннем лiнiю кустоѓ. Пачуѓся трэск - загрымеѓ пiсталет-кулямёт. Зноѓ закалацiла. Нiк падумаѓ: "Напэѓна, ён страляе ѓ аднаго са сваiх людзей, аднаго з траiх, якiя прайшлi сюды.
  
  "Гэй... я". Гэта скончылася ахам.
  
  Магчыма, ён таксама. Нiк прыжмурыѓся. Яго начны зрок быѓ такiм жа цудоѓным, як каратын i зрок 20/15, але ён не мог знайсцi два iншых.
  
  Затым машына стукнулася аб плот. На iмгненне Нiк убачыѓ цёмную постаць у сарака футах перад сабой, калi святло машыны хiснулася ѓ яго кiрунку. Ён двойчы стрэлiѓ i быѓ упэѓнены, што забiѓ. Але зараз баль пачынаецца!
  
  Ён стрэлiѓ у фару i выцiснуѓ свiнец у машыну, празрочыѓшы ѓзор прама на нiжняй частцы лабавога шкла, яго апошнiя стрэлы рабiлiся па ручным лiхтары, перш чым ён быѓ выключаны.
  
  Рухавiк машыны завыѓ, i раздаѓся яшчэ адзiн грукат. Нiк выказаѓ здагадку, што ён мог падхапiць кiроѓцу, i машына заехала зваротна ѓ плот.
  
  "Вось ён!" - крыкнуѓ моцны голас. "Направа. Уверх i на iх".
  
  "Ды добра." Нiк выцягнуѓ Джынi. "Прымусьце iх бегчы".
  
  Ён павёѓ яе наперад да травы i ѓздоѓж яе, далей ад нападаючых, але да iншай машыны, якая знаходзiлася за некалькi ярдаѓ ад лiнii дрэѓ, прыкладна за сто ярдаѓ ад iх.
  
  А потым з-за аблокаѓ выйшла месяц. Нiк прысеѓ i павярнуѓся да шчылiны, уставiѓ запасны магазiн у Вiльгельмiну i прыгледзеѓся ѓ цемру, якая раптам стала не такой якая хавае. У яго было некалькi секунд. Яго i Джынi было цяжэй убачыць на фоне лесу, чым тых, хто нападаѓ на штучным гарызонце. Чалавек з лiхтарыкам па дурасцi ѓключыѓ яго. Нiк адзначыѓ, што ён трымаѓ кулю ѓ левай руцэ, паколькi ён змясцiѓ кулю там, дзе павiнна быць спражка рамяня. Мужчына змяѓся, i промнi святла залiлi зямлю, дадаючы Нiка бачнасцi тузiны фiгур, якiя наблiжаюцца да яго. Важак знаходзiѓся прыкладна ѓ двухстах ярдаѓ. Нiк стрэлiѓ у яго. Падумаѓ, а Сцюарт задаецца пытаннем, чаму я прытрымваюся Вiльгельмiна! Перадай патроны, Сцюарт, i мы яшчэ выберамся з гэтага. Але Сцюарт яго не чуѓ.
  
  Месяцовая стральба! Ён прапусцiѓ адзiн, злавiѓ яго на другiм. Яшчэ некалькi стрэлаѓ, i ѓсё будзе скончана. Пiсталеты яму падмiргнулi, i ён зноѓ пачуѓ гудзенне-р-р-р-р. Ён падштурхнуѓ Джынi. "Бегчы."
  
  Ён выцягнуѓ невялiкi авальны шар, нацiснуѓ на рычаг збоку i шпурнуѓ яго ѓ лiнiю бою. Дымавая шашка Сцюарта, якая хутка распаѓсюджваецца, шчыльная маскiроѓка, але рассейваецца за некалькi кароткiх хвiлiн. Прылада ѓхмылялася, i на iмгненне яны былi схаваныя.
  
  Ён пабег за Джынi. Машына спынiлася на ѓскрайку лесу. Трое мужчын вылецелi з машыны з паднятымi пiсталетамi, у цемры вiдаць былi смутныя пагрозы. Фары машыны пакiнулi ѓключанымi. Пiсталеты за спiной i пiсталеты ѓ твар; Нiк паморшчыѓся. I яшчэ два патроны ѓ маiм!
  
  Ён азiрнуѓся. З шэра-белага туману выскачыѓ нейкi цьмяны сiлуэт. Каб выратаваць кулю, Нiк падкiнуѓ сваю другую i апошнюю дымавую гранату, i яе абрысы схавалiся. Ён павярнуѓся да машыны. Трое мужчын разыходзiлiся, альбо не жадаючы забiваць Джынi, альбо берагчы для яго ѓвесь свой агонь. Наколькi важным вы можаце стаць? Нiк падышоѓ да iх, прысеѓшы - двое з вас iдуць са мной, i гэта канец. Я падыду блiжэй для працы з мiшэнню пры святле месяца.
  
  Б-ВУМ! З лесу, на паѓдарогi памiж Джынi, Нiкам i трыма надыходзячымi мужчынамi, прагрымела цяжкая зброя - хрыплы роѓ вiнтоѓкi прыстойнага калiбра. Адна з цёмных фiгур упала. Б-ВУМ! Б-ВУМ! Дзве iншыя постацi ѓпалi на зямлю. Нiк не мог сказаць, паранены адзiн або абодва - першы крычаѓ ад болю.
  
  "Iдзi сюды", - сказаѓ Нiк, хапаючы Джынi за руку ззаду. Чалавек з вiнтоѓкай мог быць за цi супраць, але ён быѓ адзiнай надзеяй у поле зроку, якая рабiла яго аѓтаматычным саюзнiкам. Ён зацягнуѓ Джынi ѓ кусты i павалiѓся на агнявую кропку.
  
  КРЭК-БАМ Б-ВУМ! Тое ж самае зброю з дульным стрэлам блiзка i паказаѓ iм шлях! Нiк трымаѓ "люгер" нiзка. КРЭК-БАМ Б-ВУМ! Джынi ѓздыхнула i ѓскрыкнула. Стрэл з рулi быѓ так блiзка, што абрынуѓся на iх, як парыѓ урагану, але нiводзiн вецер не мог так трэсцi вашы барабанныя перапонкi. Ён страляѓ мiма iх, у бок дымавой заслоны.
  
  "Прывiтанне", - паклiкаѓ Нiк. "Вам патрэбна дапамога?"
  
  "Ну, будзь я пракляты", - адказаѓ чыйсьцi голас. "Так. Прыйдзi i выратуй мяне". Гэта быѓ Джон Вiён.
  
  Праз iмгненне яны былi побач з iм. Нiк сказаѓ -
  
  "Вялiкi дзякуй, стары. Невялiкая просьба. У цябе не было б пры сабе дзевяцiмiльённых патронаѓ Люгера?"
  
  "Не. Вы?"
  
  "Застаѓся адзiн патрон.
  
  "Вось. Кольт 45. Вы ведаеце гэта?"
  
  "Люблю гэта." Ён узяѓ цяжкi пiсталет. "Пойдзем?"
  
  "Падпiсвайцеся на мяне."
  
  Вiён прайшоѓ праз дрэвы, выгiнаючыся i паварочваючыся. Праз некалькi iмгненняѓ яны падышлi да сцежкi, дрэвы наверсе паказвалi адкрыты разрэз на фоне неба, месяц - зламаная залатая манета на вобадзе.
  
  Нiк сказаѓ: "Няма часу пытаць цябе, чаму. Ты правядзеш нас назад праз гару?"
  
  "Вядома. Але сабакi знойдуць нас".
  
  "Я ведаю. Выкажам здагадку, вы пойдзеце з дзяѓчынай. Я злаѓлю вас або пачакаю мяне не больш за дзесяць хвiлiн на старой дарозе".
  
  "Мой джып там. Але нам лепш трымацца разам. Вы атрымаеце толькi..."
  
  "Пайшлi, - сказаѓ Нiк. "Ты купiѓ мне час. Мая чарга працаваць".
  
  Ён пабег па сцежцы на луг, не чакаючы адказу. Яны аб'ехалi машыну сярод дрэѓ, а ён быѓ на супрацьлеглым баку ад таго месца, дзе яго пасажыры ѓпалi на зямлю. Судзячы па якасцi людзей, якiх ён бачыѓ сёння ѓвечар, калi хтосьцi з iх быѓ у цэласцi пасля той стральбы са стрэльбы, то яны паѓзлi па дрэвах у пошуках яго. Ён падбег да машыны i зазiрнуѓ унутр. Яна была пустая, гарэлi фары, муркаѓ матор.
  
  Аѓтаматычная каробка. Ён напалову павярнуѓ назад, выкарыстоѓваѓ нiзка, каб чапацца наперад на поѓным газе - адразу ж перамясцiѓ рычаг уверх, каб рухацца.
  
  Чалавек вылаяѓся, i за пяцьдзесят футаѓ ад яго стрэлiла стрэльба. Куля стукнулася аб метал аѓтамабiля. Iншы стрэл прабiѓ шкло ѓ фуце ад яго галавы. Ён скурчыѓся, зрабiѓ падвойны звiлiсты паварот, перасек жвiровую дарожку i накiраваѓся ѓнiз i ѓверх па ручаi.
  
  Ён прайшоѓ за плотам, дайшоѓ да дарогi i павярнуѓ да галоѓнага дома. Ён праехаѓ чвэрць мiлi, выключыѓ святло i нацiснуѓ на тормазы. Ён выскачыѓ i з курткi дастаѓ маленькую трубку, у дзюйм даѓжынёй i наѓрад цi таѓшчынёй з аловак. Ён нёс чатыры з iх, звычайныя запальныя запалы. Ён схапiѓ маленькiя цылiндры з абодвух канцоѓ пальцамi, павярнуѓ iх i кiнуѓ у бензабак. Скрутка зламала ѓшчыльненне, i кiслата пацякла па тонкай металiчнай сценцы. Сцяна пратрымалася каля хвiлiны, а затым прылада ѓспыхнула - гарачая i пранiзлiвая, як фосфар.
  
  Не так моцна, як яму хацелася б. Ён пашкадаваѓ, што не паспеѓ знайсцi камень, каб утрымлiваць акселератар, але ззаду яго ля варот iмчалiся агнi машыны. Хуткасць была каля сарака, калi ён пераключыѓ селектар перадач у нейтральнае становiшча, нахiлiѓ цяжкую машыну ѓ бок стаянкi i выскачыѓ.
  
  Падзенне ѓзрушыла яго, нават нягледзячы на ??ѓсе кiдкi, якiя ён мог вырабiць. Ён пабег на луг, накiроѓваючыся да сцежкi з далiны, затым упаѓ на зямлю, калi фары пранеслiся ѓ пагоню.
  
  Аѓтамабiль, якi ён пакiнуѓ, кацiѓся памiж шэрагамi прыпаркаваных машын на значнай адлегласцi, саскрабаючы пярэднiя канцы розных машын, калi ён хiлiѓся з боку ѓ бок. Гукi былi цiкавымi. Ён уключыѓ дыктафон, пакуль бег у бок лесу.
  
  Ён прыслухаѓся да свiсту выбуху бензабака. Вы нiколi не ведалi аб запальнай заглушцы ѓ зачыненым баку. Ён, вядома, не зняѓ вечка бака, i тэарэтычна кiслароду павiнна быць дастаткова, асаблiва калi першы выбух разарваѓ бак. Але калi танк быѓ забiты да адмовы цi быѓ пабудаваны адмыслова з трывалага цi куленепрабiвальнага металу, усё, што ѓ вас было, гэта невялiкi пажар.
  
  Арыентуючыся на агнi дома, ён знайшоѓ выхад на сцежку. Ён уважлiва прыслухоѓваѓся, асцярожна рухаѓся, але не было вiдаць траiх мужчын, якiя ехалi з флангавай машынай. Ён падняѓся на гару цiха i хутка, але не безразважна, баючыся засады.
  
  Бак выбухнуѓ з задавальняючым ровам - выбух, ахутаны кашай. Ён азiрнуѓся i ѓбачыѓ полымя, якое ѓздымалася ѓ небе.
  
  "Пагуляйце з гэтым няшмат", - прамармытаѓ ён. Ён злавiѓ Джынi i Джона Вiёна незадоѓга да таго, як яны дасягнулi старой дарогi на другiм баку выемкi.
  
  * * *
  
  Яны паехалi ѓ адрэстаѓраваны фермерскi дом на паѓнапрывадным джыпе Вiлана. Ён прыпаркаваѓ машыну ззаду, i яны зайшлi на кухню. Ён быѓ гэтак жа вытанчана адрэстаѓраваны, як i знешнi выгляд, усе шырокiя прылаѓкi, багатае дрэва i блiскучая медзь - ад аднаго яго выгляду адчуваеш пах яблычнага пiрага, уяѓляеш вядра са свежым малаком i ѓяѓляеш сабе пышных, румяных i круглявых дзяѓчат з доѓгiмi спаднiцамi.
  
  Вiён сунуѓ вiнтоѓку M1 памiж двума меднымi гаплiкамi над дзвярыма, налiѓ ваду ѓ iмбрычак i сказаѓ, ставячы яго на плiту: "Мяркую, вам патрэбна ванная, мiс. Прама там. Першыя дзверы злева. знойдзеце ручнiкi. У шафе касметыку. "
  
  "Дзякуй", - сказала Джынi - крыху слаба падумаѓ Нiк - i знiкла.
  
  Вiллан залiѓ электрычны iмбрычак i падлучыѓ яго да разеткi. Пры рэстаѓрацыi не абышлося без сучасных выгод - плiта была газавая, а ѓ вялiкай адчыненай каморы Нiк убачыѓ вялiкi халадзiльнiк i маразiльную камеру. Ён сказаѓ: "Яны будуць тут. Сабакi".
  
  "Так", - адказаѓ Вiён. "Мы даведаемся, калi яны прыйдуць. Прынамсi, за дваццаць хвiлiн".
  
  "Сэм
  
  Як ты даведаѓся, што я iду па дарозе? "
  
  "Так."
  
  Шэрыя вочы глядзелi проста на вас, калi Вiллон загаварыѓ, але ѓ гэтага чалавека была велiзарная стрыманасць. Выраз яго твару, здавалася, казаѓ: "Я не буду вам iлгаць, але я хутка скажу вам, калi гэта не ваша справа". Нiк раптам вельмi ѓзрадаваѓся, што вырашыѓ, упершыню выехаѓшы на старую дарогу, не спрабаваць скокнуць з драбавiку Браѓнiнга. Успамiнаючы працу Вiлана з вiнтоѓкай, ён быѓ асаблiва задаволены гэтым рашэннем. Менш за ѓсё, што ён мог атрымаць, - гэта адарваць нагу. Нiк спытаѓ: "ТБ сканер?"
  
  "Нiчога такога складанага. Прыкладна ѓ 1895 годзе чыгуначнiк вынайшаѓ прыладу пад назвай "жалезны мiкрафон". Вы калi-небудзь чулi пра яго?"
  
  "Не."
  
  "Першы быѓ чымсьцi накшталт вугляроднай тэлефоннай трубкi, усталяванай уздоѓж рэек. Калi цягнiк праязджаѓ мiма, вы чулi гук i ведалi, дзе ён знаходзiцца".
  
  "Ранняя памылка".
  
  "Правiльна, Мае, вядома, палепшаны". Вiллон паказаѓ на скрынку з арэхавага дрэва на сцяне, якую Нiк вырашыѓ, што гэта акустычная сiстэма Hi-Fi. "Мае жалезныя мiкрафоны нашмат больш адчувальныя. Яны перадаюць сiгнал без правадоѓ i актывуюцца толькi пры павышэннi ѓзроѓню гуку, але ѓ астатнiм заслуга гэтага невядомага тэлеграфiста на Рачнай чыгунцы Канэктыкута".
  
  "Як даведацца, цi iдзе хтосьцi па дарозе або па горнай сцежцы?"
  
  Вiллан адчынiѓ перадпакой частка маленькай шафы i выявiѓ шэсць светлавых iндыкатараѓ i перамыкачоѓ. "Калi вы чуеце гукi, вы гледзiце. Святло падказвае. Калi гарыць больш аднаго, вы на iмгненне адключаеце астатнiя або падвышаеце адчувальнасць прымача з дапамогай рэастата".
  
  "Цудоѓна". Нiк выцягнуѓ з-за пояса пiсталет 45-го калiбра, i асцярожна паклаѓ яго на шырокi стол. "Вялiкi дзякуй. Не пярэчыш, хто мне скажа? Што? Чаму?"
  
  "Калi вы зробiце тое ж самае. Брытанская разведка? У вас няправiльны акцэнт, калi вы не пражылi ѓ гэтай краiне доѓгi час".
  
  "Большасць людзей гэтага не заѓважае. Не, не брытанцы. У вас ёсць патроны Люгера?"
  
  "Так. Я прынясу табе крыху праз хвiлiну. Скажам так, я антысацыяльны хлопец, якi не хоча, каб людзi прычынялi боль, i дастаткова вар'ят, каб умешвацца".
  
  "Я б лепш сказаѓ, што вы Улiс Лорд". Нiк скiнуѓ англiйскi акцэнт. "У вас быѓ пякельны паслужны спiс у 28-й дывiзii, капiтан. Вы пачыналi са старой 103. кавалерыйскай. Былi двойчы параненыя. Вы ѓсё яшчэ можаце кiраваць M-1. Вы захавалi гэты кавалак уласнасцi, калi маёнткi былi прададзеныя, магчыма, за паляѓнiчы лагер. Пазней вы перабудавалi гэтую.
  
  "Вiён" расклаѓ пакуначкi па кубках, залiѓ гарачай вадой. "Якiя з'яѓляюцца вашымi?"
  
  "Я не магу вам сказаць, але вы былi блiзкiя. Я дам вам нумар тэлефона ѓ Вашынгтоне, па якiм можна патэлефанаваць. Яны часткова падтрымаюць мяне, калi вы акуратна прадставiцеся ѓ архiве войска. Цi вы можаце наведаць iх там i вы" буду ѓпэѓнены".
  
  "Я сапраѓды разбiраюся ѓ людзях. Думаю, з табой усё ѓ парадку. Але запiшыце гэты лiк. Вось..."
  
  Нiк напiсаѓ нумар, па якiм якi тэлефануе будзе праходзiць працэдуру праверкi, якая - калi тэлефануючы быѓ законным - у канчатковым вынiку звяжа яго з памагатым Хока. "Калi вы адвязеце нас да маёй машыны, мы сыдзем з вашага шляху. Колькi ѓ нас часу да таго, як яны заблакуюць канец дарогi?"
  
  "Гэта круг даѓжынёй дваццаць пяць мiль па вузкiх дарогах. У нас ёсць час".
  
  "Вы будзеце ѓ парадку?"
  
  "Яны ведаюць мяне - i яны ведаюць дастаткова, каб пакiнуць мяне ѓ спакоi. Яны не ведаюць, што я вам дапамог".
  
  "Яны здагадаюцца".
  
  "Да рысу iх".
  
  Джынi ѓвайшла на кухню, яе твар быѓ адноѓлены i стрымана. Нiк аднавiѓ свой акцэнт. "Вы двое прадставiлiся? Мы былi так занятыя..."
  
  "Мы балбаталi, перабiраючыся праз узгорак", - суха сказаѓ Вiён. Ён уручыѓ iм кубкi з перамыкачамi. З дынамiка арэхавага дрэва даносiлiся крыкi лянiвых удараѓ. Вiллон важдаѓся з гарбатай "Алень. Ты атрымаеш, каб праз некаторы час распавесцi ѓсiм жывёлам".
  
  Нiк адзначыѓ, што да Джынi не толькi вярнулася самавалоданне, але i быѓ жорсткi выраз твару, якi яму не падабаѓся. У яе было час падумаць - яму было цiкава, наколькi блiзкiя да праѓды яе высновы. Нiк спытаѓ: "Як твае ногi? Большасць дзяѓчын не абвыклi падарожнiчаць у адных панчохах. Далiкатныя?"
  
  "Я не з далiкатных людзей". Яна паспрабавала выказаць гэта нядбайна, але ѓ яе чорных вачах загарэѓся агонь абурэння. "Вы ѓцягнулi мяне ѓ жудасны беспарадак".
  
  "Вы можаце так сказаць. Большасць з нас вiнавацяць iншых у сваiх цяжкасцях. Але мне здаецца, што вы патрапiлi ѓ бяду - зусiм без маёй дапамогi".
  
  "Ты сказаѓ, сын Баѓмана? Я думаю..."
  
  Насценны дынамiк гудзеѓ пад запальную музыку сабачага брэху. Iншы далучыѓся да яго. Здавалася, яны зайшлi ѓ пакой. Вiён падняѓ адну руку, а iншы зменшыѓ гучнасць. Ногi стукалi. Яны пачулi, як адзiн мужчына крэкнуѓ i задыхнуѓся, iншы цяжка дыхаѓ, як бягун на доѓгiя дыстанцыi. Гукi станавiлiся гучней, а потым сцiхлi - як марш у кiно. "Вось яны, - заявiѓ Вiён. "Чатыры цi пяць чалавек i тры цi чатыры сабакi, я б сказаѓ".
  
  Нiк згодна кiѓнуѓ: "Гэта былi не даберманы".
  
  "У iх таксама ёсць радэзiйскiя рыджбекi i нямецкiя аѓчаркi. Рыджбекi могуць высочваць, як шныпары, i нападаць, як тыгры. Пышная парода".
  
  "Я ѓпэѓнены", - сурова сказаѓ Нiк. "Не магу дачакацца."
  
  "Што гэта?" усклiкнула Джэнi.
  
  "Падслухоѓвае прылада", - растлумачыѓ Нiк. "Мiстэр Вiён усталяваѓ мiкрафоны на падыходах. Як тэлевiзiйныя сканары без вiдэа. Яны проста слухаюць. Цудоѓная прылада, праѓда".
  
  Вiллан асушыѓ свой кубак i акуратна паставiѓ яе ѓ ракавiну. "Не думаю, што ты сапраѓды збiраешся iх чакаць". Ён на iмгненне выйшаѓ з пакоя i вярнуѓся са скрынкай дзевяцi мiлiметровых патронаѓ парабелума. Нiк зноѓ набiѓ абойму Вiльгельмiны, паклаѓ яшчэ дваццаць цi каля таго ѓ кiшэню.
  
  Ён уставiѓ абойму, падняѓ затвор вялiкiм i ѓказальным пальцамi i глядзеѓ, як патрон ляцiць у патроннiк. Ён зноѓ уклаѓ пiсталет у рамянi бяспекi. Ён сядзеѓ у яго пад пахай гэтак жа зручна, як стары чаравiк. "Ты маеш рацыю. Пойдзем".
  
  Вiён адвёз iх на джыпе да стрэлкi, дзе Нiк пакiнуѓ арандаваную машыну. Нiк спынiѓся, калi вылез з джыпа. "Ты збiраешся вярнуцца ѓ хату?"
  
  "Так. Не кажы мне вымыць кубкi i прыбраць iх. Я зраблю гэта".
  
  "Глядзi на сябе. Гэты гурт не падманеш. Яны могуць узяць твой М-1 i падабраць кулi".
  
  "Яны не будуць".
  
  "Я думаю, табе трэба з'ехаць ненадоѓга. Яны будуць гарачымi".
  
  "Я знаходжуся ѓ гэтых гарах, таму што не буду рабiць тое, што iншыя людзi думаюць, што я павiнен".
  
  "Што ѓ апошнi час чуѓ ад Марты?"
  
  Гэта было выпадковае выпрабаванне. Нiк быѓ здзiѓлены прамым трапленнем. Вiён праглынуѓ, нахмурыѓся i сказаѓ: "Удачы". Ён урэзаѓся джыпам у кусты, павярнуѓ i сышоѓ.
  
  Нiк хутка павёѓ арандаваную машыну па старой дарозе. Дасягнуѓшы шашы, ён павярнуѓ налева, у бок ад уладанняѓ Госпада. Ён запомнiѓ карту мясцовасцi i выкарыстоѓваѓ кругавы маршрут у бок аэрапорта. На вяршынi ѓзгорка ён спынiѓся, працягнуѓ маленькi антэнны провад трансiвера i паклiкаѓ двух AXEmen у грузавiку хiмчысткi. Ён праiгнараваѓ патрабаваннi FCC. "Плунжар тэлефануе ѓ офiс Б. Плунджэр тэлефануе ѓ офiс Б. Заходзьце".
  
  Голас Барнi Мануна прагучаѓ амаль адразу, гучна i ясна. "Офiс Б. Давай".
  
  "Я сыходжу. Бачыце якiя-небудзь дзеяннi?"
  
  "Шмат. Пяць машын за апошнюю гадзiну".
  
  "Аперацыя завершана. Iдзiце, калi ѓ цябе няма iншых загадаѓ. Скажы птушцы. Ты скарыстаешся тэлефонам раней, чым я".
  
  "Нiякiх iншых заказаѓ тут. Мы патрэбны?"
  
  "Не. Iдзiце дадому".
  
  "Добра, гатова".
  
  "Гатова i наперад".
  
  Нiк зноѓ сеѓ у машыну. Барнi Манун i Бiл Родзе вернуць грузавiк у офiс AX у Пiтсбургу i паляцяць у Вашынгтон. Яны былi добрымi людзьмi. Верагодна, яны не проста прыпаркавалi грузавiк ля ѓвахода ѓ маёнтак, а схавалi яго i зладзiлi ѓ лесе назiральную пляцоѓку. Што, - сказаѓ яму Бiл пазней, - менавiта яны i зрабiлi.
  
  Ён накiраваѓся ѓ аэрапорт. Джынi сказаѓ: "Добра, Джэры, ты можаш адмовiцца ад ангельскага акцэнту. А як ты думаеш, куды ты вядзеш мяне i што гэта, чорт вазьмi?"
  
  
  Раздзел IX.
  
  
  Крывая ѓсмешка на iмгненне скрывiла вусны Нiка. "Чорт, Джынi. Я думала, што мой стары школьны акцэнт у гальштуку даволi добры".
  
  "Думаю, гэта так. Але ты адзiн з нямногiх людзей, якiя ведаюць пра маю акрабатычную падрыхтоѓку. Я занадта шмат казала ѓ тваёй кватэры, але аднойчы гэта дапамагло. Калi мы выходзiлi з таго акна, ты сказаѓ: "Трымайся". Тое ж, што i пры працы са штангай". У мяне не было часу думаць пра гэта, пакуль я не прыбiралася ѓ Вiёна. Потым я назiрала, як ты iдзеш. Я ведаю гэтыя плечы, Джэры. Я б нiколi не здагадалася, гледзячы на цябе. Цябе прыдумалi эксперты. Хто ты, Джэры Дэмiнг? Цi хто такi Джэры Дэмiнг? "
  
  "Хлопец, якi шмат пра цябе думае, Джынi". Ён павiнен быѓ прымусiць яе замаѓчаць, пакуль не пасадзiць яе ѓ самалёт. Яна была класным кацянём. Па яе голасе нельга было сказаць, што за гэтую ноч яе ледзь не забiлi некалькi разоѓ. "Ганс стаѓ занадта вялiкiм для свайго аброжка. Як я ѓжо казаѓ вам у пакоi, ён нацягвае вялiкi падвойны крыж. Усе дзяѓчыны павiнны былi быць знiшчаныя, акрамя Рут i Понг-Понг".
  
  "Я не магу ѓ гэта паверыць", - сказала яна, яе спакой пахiснулася. Яна праглынула словы i замоѓкла.
  
  "Спадзяюся, ты зможаш", - падумаѓ ён, i мне цiкава, цi ёсць у цябе зброя, пра якую я не ведаю? Ён бачыѓ яе распранутай. Яна страцiла туфлi i сумачку, i ѓсё ж... Можна было распрануць яго амаль да скуры i не знайсцi смяротную газавую бомбу П'ера ѓ спецыяльнай кiшэнi яго шорт.
  
  Яна раптам сказала: "Скажы мне, як выглядае Лiдэр. Каго ты ведаеш? Куды мы iдзем? Я... Я проста не магу паверыць табе, Джэры".
  
  Ён прыпаркаваѓ машыну ѓ ангара, усяго за некалькi крокаѓ ад таго месца, дзе быѓ прывязаны Aero Commander. На ѓсходзе быѓ намёк досвiткам. Ён абняѓ яе i паляпаѓ па руцэ. "Джэнi, ты найвялiкшая. Мне патрэбна такая жанчына, як ты, i пасля ѓчорашняй ночы я думаю, ты разумееш, што табе патрэбен такi мужчына, як я. Мужчына ѓнутры, якi важыць больш, чым Ганс. Заставайся са мной, i ѓ цябе Усё ѓ парадку. Мы вернемся i пагаворым з Камандаваннем Адзiн, i тады?
  
  "Я не ведаю..."
  
  Ён павольна павярнуѓ яе падбародак i пацалаваѓ. Яе вусны былi халоднымi i жорсткiмi, затым мякчэй, а потым цяплей i гасцiнна. Ён ведаѓ, што яна хацела яму верыць. Але гэтая дзiѓная азiяцкая дзяѓчына занадта шмат пабачыла ѓ сваiм жыццi, каб яе можна было лёгка абдурыць цi надоѓга. Ён сказаѓ: "Я меѓ на ѓвазе гэта, калi прапанаваѓ нам крыху адпачыць разам там.
  
  Я ведаю невялiкае мястэчка каля гары. Трэмпер, над Нью-Ёркам. Лiсце хутка стане каляровай. Калi вам гэта падабаецца, мы можам вярнуцца хаця б на выходныя восенню. Паверце мне, пакуль мы не пагаворым з Лiдэрам".
  
  Яна толькi пакiвала галавой. Ён адчуѓ слязу на яе шчацэ. Такiм чынам, прыгожая кiтаянка пры ѓсiх яе дасягненнях не была зроблена са сталi. Ён сказаѓ: "Пачакай тут. Я не буду нi хвiлiны. Добра?"
  
  Яна кiѓнула, i ён хутка прайшоѓ па ангары, некаторы час глядзеѓ на машыну, а затым пабег да тэлефоннай будкi каля офiса аэрапорта. Калi яна вырашыла бегчы, ён убачыѓ бы яе, калi яна iшла па дарозе або выходзiла на поле.
  
  Ён патэлефанаваѓ па нумары i сказаѓ: "Гэта Плунджэр. У дзевяць гадзiн патэлефануйце ѓ офiс Avis i скажыце iм, што машына знаходзiцца ѓ аэрапорце. Ключы затрымалiся пад заднiм сядзеннем".
  
  Мужчына адказаѓ: "Зразумела".
  
  Нiк пабег назад у кут ангара, потым нядбайна падышоѓ да машыны. Джынi цiха сядзела i глядзела ѓ новы свiтанак.
  
  Ён назiраѓ, як выграваецца рухавiк самалёта. З маленькага офiса нiхто не выходзiѓ. Хоць некаторыя агнi гарэлi, аэрапорт здаваѓся бязлюдным. Ён дазволiѓ самалёту паляцець, дапамог ёй пераадолець лёгкую турбулентнасць над ранiшнiмi гарамi i выраѓняѓся на вышынi сямi тысяч футаѓ, курсам 120 градусаѓ.
  
  Ён зiрнуѓ на Джынi. Яна глядзела проста перад сабой, яе прыгожы твар спалучаѓ засяроджанасць i падазрэнне. Ён сказаѓ: "Добра паснедайце, калi мы прызямлiмся. Iду ѓ заклад, вы галодныя".
  
  "Я i раней быѓ галодны. Як выглядае Лiдэр?"
  
  "Ён не на мой густ. Вы калi-небудзь лёталi на самалёце? Пакладзiце рукi на штурвал. Я дам вам урок. Можа спатрэбiцца".
  
  "Каго яшчэ ты ведаеш? Хопiць марудзiць, Джэры".
  
  "Мы маглi б правесцi шмат часу ѓ стойлах. Я мяркую, што акрамя лёду ѓ карбюратарах яны забiлi больш лётчыкаѓ, чым штосьцi яшчэ. Глядзi, i я пакажу..."
  
  "Лепш скажы мне, хто ты, Джэры", - рэзкiм тонам спынiла яна яго. "Гэта зайшло дастаткова далёка".
  
  Ён уздыхнуѓ. Яна разагравалася для рэальнага супрацiву. "Хiба я не настолькi табе падабаюся, каб мне ѓвогуле давяраць, Джынi?"
  
  "Ты мне падабаешся, як любы мужчына, якога я калi-небудзь сустракала. Але мы не пра гэта гаворым. Раскажы мне пра Баѓмана".
  
  "Вы калi-небудзь чулi, каб яго клiкалi Юда?"
  
  Яна думала. Ён азiрнуѓся. Яна нахмурылася. "Не. Такiм чынам?"
  
  "Ён падыходзiць."
  
  "I ты назваѓ сябе яго сынам. Ты iлжэш гэтак жа хутка, як кажаш".
  
  "Ты хлусiла мне з таго часу, як мы сустрэлiся, дарагая. Але я разумею, таму што ты адыграла сваю ролю i не ведаѓ мяне. Цяпер я сумленны з табой".
  
  Яна страцiла крыху крутасцi. "Спынiце спрабаваць перавярнуць сталы i сказаць што-небудзь разумнае".
  
  "Я цябе кахаю."
  
  "Калi ты гэта маеш на ѓвазе, пакiнь гэта на потым. Я не магу паверыць у тое, што ты кажаш".
  
  Голас у яе быѓ жорсткi. Пальчаткi здымалiся. Нiк сказаѓ: "Памятаеш Лiван?"
  
  "Што?"
  
  "Памятаеце Гары Дэмаркiна?"
  
  "Не."
  
  "I яны сфатаграфавалi цябе з Тайсанам-Колам. Трымаю заклад, ты гэтага не ведала". Гэта ѓзрушыла яе. "Так", - працягнуѓ ён - жывы выступ. "Ганс такi дурны. Ён хацеѓ перакiнуць цябе на iншы бок. З дапамогай карцiнкi. Уявiце, калi б вы загаварылi".
  
  Ён нiколi не выкарыстоѓваѓ зменшаную версiю аѓтапiлота, распрацаваную для авiяцыi агульнага прызначэння i невялiкiх самалётаѓ, але яго правяралi на iм. Ён устанавiѓ курс - замкнуѓ карабель. Гэта падавалася эфектыѓным. Ён закурыѓ i сеѓ. Джэнi адмовiѓся ад аднаго. Яна сказала: "Усё, што ты сказаѓ, - хлусня".
  
  "Ты сама сказала, што я занадта моцны для гандляра нафтай".
  
  "Ты занадта шмат ведаеш".
  
  Яна была дзiѓна прыгожая з нiзка выгнутымi цёмнымi бровамi, напружаным ротам i засяроджаным позiркам. Яна цiснула занадта моцна. Яна хацела вырашыць гэта сама, на выпадак, калi ён не быѓ членам банды, i пасля iх прызямлення ѓ яе ѓзнiкнуць падвойныя праблемы. У яе павiнна быць зброя. Якое? Дзе?
  
  Нарэшце яна сказала: "Ты нейкi палiцыянт. Можа, ты i праѓда сфатаграфаваѓ мяне з Тайсанам. Менавiта з гэтага i пачалася твая заѓвага".
  
  "Не будзь смешны".
  
  "Iнтэрпол, Джэры?"
  
  "У ЗША дваццаць восем разведвальных службаѓ. Прабярыцеся праз iх. I палова з iх шукае мяне".
  
  "Можа быць, ты тады брытанец, але ты не адзiн з нас. Маѓчанне." Добра... "Цяпер яе голас быѓ нiзкiм i жорсткiм, такiм жа рэзкiм i вострым, як Х'юга пасля таго, як ён завастрыѓ зiхатлiвы клiнок на выдатным каменi. Вы згадалi Гары Дэмаркiна. Гэта робiць вас AX больш чым верагодным. "
  
  "Вядома. I ЦРУ, i ФБР". Абодва камплекты пальчатак саслiзнулi. Праз iмгненне вы кiнулi iх адзiн аднаму ѓ твар i пайшлi за сваiмi Дэррынджэр або Пепербокс.
  
  Нiк адчуѓ шкадаванне. Яна была такая цудоѓная - i ён яшчэ не пачаѓ даследаваць яе таленты. Гэты хрыбетнiк быѓ зроблены з гнуткага сталёвага троса, пакрытага шчыльным паралонам. Вы маглi б ... Яна раптам паварушыла рукой, i ён насцярожыѓся. Яна стрэсла кроплю поту з акуратнай западзiны пад вуснамi.
  
  "Не", - горка сказала яна. "Вы не аматар забаѓ або клерк, якi марнуе час, пакуль ён не ѓсталюе сувязь".
  
  Бровы Нiка прыѓзнялiся. Ён павiнен сказаць пра гэта Хоѓку. "Вы выдатна папрацавалi над Дэмаркiнам. Тата адобрыѓ".
  
  "Спынi гэта дзярмо".
  
  "Цяпер ты злуешся на мяне".
  
  "Ты фашысцкi вырадак".
  
  "Ты жудасна хутка ѓхапiлася за гэтую iдэю. Я выратаваѓ цябе.
  
  Мы былi... вельмi блiзкiя ѓ Вашынгтоне, падумаѓ я. Ты з тых дзяѓчат, што я мог..."
  
  "Лухта сабачая, - перабiла яна. "Я быѓ мяккiм на працягу некалькiх гадзiн. Як i ѓсё астатняе ѓ маiм жыццi, яно сапсавалася. Ты законнiк. Але я хацела б ведаць, хто i што".
  
  "Добра. Раскажы мне, як усё прайшло з Тайсанам. У цябе былi праблемы?"
  
  Яна панура сядзела ѓ позе закiпае лютасьцi, скрыжаваѓшы рукi на грудзях. Ён паспрабаваѓ яшчэ некалькi заѓваг. Яна адмовiлася адказваць. Ён праверыѓ курс, захапiѓся новым аѓтапiлотам, уздыхнуѓ i павалiѓся на сядзенне. Ён затушыѓ цыгарэту.
  
  Праз некалькi хвiлiн ён прамармытаѓ: "Якая ноч. Я растаю". Ён расслабiѓся. Уздыхнуѓ. Дзень быѓ бясхмарны. Ён зiрнуѓ унiз на пакрытыя лесам горы, узгорыстыя пад iмi, як хвалi зялёнага, нераѓнамерна ѓзнiмальнага хлеба. Ён зiрнуѓ на гадзiннiк, праверыѓ курс i хуткасць, прыкiнуѓ вецер i дрэйф. Ён у думках вылiчыѓ становiшча самалёта. Ён апусцiѓ павекi i зрабiѓ выгляд, што задрамаѓ.
  
  Калi ён наступным разам рызыкнуѓ зiрнуць скрозь прыжмураныя вочы, яе рукi былi расчыненыя. Яе правая рука была па-за полем зроку, i гэта яго турбавала, але ён не адважваѓся паварушыцца i спынiць тое, што яна рабiла. Ён адчуваѓ напружанне i пагрозу яе намеру. Часам яму здавалася, што з-за яго трэнiровак ён адчувае небяспеку, як конь цi сабака.
  
  Ён страцiѓ з-пад увагi iншую яе руку.
  
  Ён глуха ѓздыхнуѓ i прамармытаѓ: "Не спрабуй нiчога, Джынi, калi ты сам не дасведчаны пiлот. Гэтая штука на новым аѓтапiлоце, на якiм, iду ѓ заклад, цябе яшчэ не правяралi". Ён апусцiѓся нiжэй на сядзенне. "У любым выпадку ляцець праз гэтыя горы складана..."
  
  Ён глыбока ѓздыхнуѓ, яго галава была адкiнута ад яе. Ён чуѓ малюсенькiя рухi. Што гэта было? Магчыма, яе бюстгальтар быѓ 1000-1b. моцны нейлон i лёгка зрабiць гарроту. Нават калi б у яго быѓ самаблакавальны зацiск, ён мог бы зладзiцца з гэтай выбухоѓкай? Не ѓ самалёце. Клiнок? Дзе? Пачуццё небяспекi i зла стала настолькi моцным, што яму даводзiлася прыкладаць намаганнi, каб не рухацца, не глядзець, не дзейнiчаць у мэтах самаабароны. Ён глядзеѓ, прыжмурыѓшы вочы.
  
  Нешта перамясцiлася ѓ верхняй частцы яго невялiкага поля зроку i ѓпала. Iнстынктыѓна ён перастаѓ дыхаць на ѓдыху, калi над яго галавой апусцiлася нейкая плёнка, i ён пачуѓ малюсенькае "Фут". Затаiѓ дыханне - падумаѓ газ. Цi нейкая пара. Вось як яны гэта зрабiлi! З капюшонам смерцi! Гэта павiнна быць iмгненнае забойства з фантастычным пашырэннем, якое дазволiць дзяѓчыне адолець такiх мужчын, як Гары Дэмаркiн i Тайсан. Ён выдыхнуѓ некалькi кубiчных сантыметраѓ, каб рэчыва не патрапiла яму ѓ насавыя тканiны. Уцягнуѓ таз, каб падтрымлiваць цiск у лёгкiх.
  
  Ён палiчыѓ. Адзiн, два, тры... яна накiнула яго на шыю... трымала моцна з дзiѓнай пяшчотай. 120, 121, 122, 123...
  
  Ён дазволiѓ усiм мышцам i тканiнам расслабiцца, акрамя лёгкiх i таза. Як ёг, ён загадаѓ свайму целу быць зусiм паралiзаваным i знежывелым. Ён дазволiѓ сваiм вачам крыху прыадчынiцца. 160, 161, 162...
  
  Яна падняла адну з яго рук. Рука ляжала знежывелае i знежывелае, як мокрая папяровая маса. Яна выпусцiла яго - зноѓ з дзiѓнай пяшчотай. Яна казала. "Бывай, дзетка. Ты быѓ кiмсьцi iншым. Калi ласка, даруй мне. Ты пацучыны вырадак, як i ѓсе астатнiя, але я думаю, самы добры пацучыны вырадак, якога я калi-небудзь сустракаѓ. Я б хацеѓ, каб усё было iнакш, я прыроджаны няѓдачнiк. Калi-небудзь свет будзе iншым. Калi я свет будзе iншым. Калi я цябе. Можа быць, я ѓсё роѓна буду памятаць цябе... надоѓга". Яна цiхенька ѓсхлiпнула.
  
  Цяпер у яго было мала часу. Яго пачуццi хутка прытупляецца, крывацёк запавольваѓся. Яна адчынiла акно. З яго галавы знялi каптур з тонкага пластыка. Яна катала яго памiж далонямi i глядзела, як ён сцiскаецца i знiкае, як шалiк штукара. Затым яна падняла яго памiж вялiкiм i ѓказальным пальцамi. На яго дне боѓталася бясколерная капсула памерам не больш глiнянага мармуру.
  
  Яна кiвала маленькi мяч узад i ѓперад. Ён быѓ прымацаваны да пачка памерам з паштовую марку ѓ яе руцэ малюсенькай трубачкай, падобнай на пупавiну. "Гадасць", - горка сказала яна.
  
  "Вядома, - пагадзiѓся Нiк. Ён рэзка выдзьмуѓ астатняе паветра, нахiлiѓся над ёй, каб дыхаць толькi свежым струменем з яе акна. Калi ён сеѓ на сваё месца, яна закрычала. "Вы!..."
  
  "Так, я. Дык вось як у цябе памерлi Гары i Тайсан".
  
  Яна папаѓзла ѓ бок маленькай хацiны, як толькi што злоѓлены бурундук у скрынi-пастцы, пазбягаючы захопу, шукаючы выйсце.
  
  "Паслабся", - сказаѓ Нiк. Ён не паспрабаваѓ схапiць яе. - Раскажы мне ѓсё пра Гейста, Акiт i Баѓмане. Магчыма, я змагу табе дапамагчы".
  
  Яна адчынiла дзверы, нягледзячы на напор ветру. Нiк выключыѓ аѓтапiлот i зменшыѓ абароты. Яна вывернулася з кабiны нагамi першай. Яна паглядзела проста на яго з выразам жаху, нянавiсцi i дзiѓнай стомленасцi.
  
  "Вярнiся", - сказаѓ ён - аѓтарытэтна, гучна i ясна. "Не будзь дурнiцай. Я не прычыню табе шкоды. Я не мёртвы. Я затрымаѓ дыханне".
  
  Яна вылецела напалову з самалёта. Ён мог схапiць яе за запясце, i сваёй сiлай i нахiлам карабля налева, верагодна, павалiѓ яе, хацела яна таго цi не. Цi павiнен ён гэта рабiць?
  
  Яна была б гэтак жа каштоѓная для AX, як жывы, з-за плана, якi ён будаваѓ. Калi б яна выжыла, то правяла б маркотныя гады ѓ сакрэтным тэхаскiм комплексе, пра якi мала хто здагадваецца, мала хто бачыць i не згадвае. Гады? Яна мела права выбару. Яго скiвiца напружылася. Ён зiрнуѓ на паказальнiк павароту нахiлу i ѓтрымаѓ узровень карабля. "Вярнiся, Джынi".
  
  "Бывай Джэры."
  
  Два яе словы здавалiся мякчэйшымi i сумнымi; без цяпла i нянавiсцi - цi гэта была яго iлюзiя? Яна пайшла.
  
  Ён зноѓ прыкiнуѓ пазiцыю, спусцiѓся на некалькi соцень футаѓ. Каля вузкай прасёлкавай дарогi ён убачыѓ таблiчку на хляве OX HOLLOW, знайшоѓ яе на карце нафтавай кампанii i адзначыѓ на сваёй карце.
  
  * * *
  
  Калi ён прызямлiѓся, дзяжурыѓ уладальнiк чартарнага рыштунку. Ён хацеѓ пагаварыць аб планах палётаѓ i дзелавых цяжкасцях. Нiк сказаѓ: "Добры карабель. Выдатнае падарожжа. Вялiкi вам дзякуй. Да спаткання".
  
  Або цела Джанi не было знойдзена, альбо праверка ѓ аэрапорце яшчэ не дасягнула гэтага. Ён выклiкаѓ таксi з тэлефоннай будкi на абочыне дарогi. Затым ён назваѓ бягучы плывучы лiк Хоука - схему, адвольна змяняную для выкарыстання, калi скрэмблеры былi недаступныя. Ён дайшоѓ да яго менш чым за хвiлiну. Хоук сказаѓ: "Так, Плунджэр".
  
  "Падазраваны нумар дванаццаць скончыѓ жыццё самагубствам прыкладна за пятнаццаць мiляѓ, 290 градусаѓ ад Бычынай лагчыны, што прыкладна за восемдзесят пяць мiляѓ ад апошняй кропкi баявых дзеянняѓ".
  
  "Добра, знайдзi".
  
  "Няма сувязi з фiрмай цi са мной. Лепш мець зносiны i крута. Мы былi ѓ маiм транспарце. Яна з'ехала".
  
  "Зразумела".
  
  "Мы павiнны сустрэцца. У мяне ёсць цiкавыя моманты".
  
  "Цi зможаце вы зрабiць гэты час Фокса? Пункт пяць?"
  
  "Убачымся там."
  
  Нiк павесiѓ трубку i на iмгненне пастаяѓ, паклаѓшы руку на падбародак. AX падасць уладам вобласцi Ox Hollow прымальнае тлумачэнне смерцi Jeanyee. Ён задавалася пытаннем, цi забярэ хто-небудзь яе цела. Ён мусiць гэта праверыць. Яна была ѓ iншай камандзе, але ѓ каго ёсць шанец абраць?
  
  Fox Time i Point Five былi простым кодам часу i месцы, у дадзеным выпадку - прыватным пакоем для сустрэч у клубе войска i флота.
  
  Нiк праехаѓ на таксi ѓ межах трох кварталаѓ ад аѓтавакзала каля шашы 7. Ён выйшаѓ i прайшоѓ пакiнутую адлегласць пасля таго, як кабiна схавалася з-пад увагi. Дзень быѓ сонечны-гарачы, рух шумеѓ. Мiстэр Уiльямс знiк.
  
  Праз тры гадзiны "Джэры Дэмiнг" укацiѓ "Тандэрберд" у паток машын i ѓ думках адзначыѓ сябе "сапраѓдным" у цяперашнiм грамадстве. Ён спынiѓся ѓ краме канцылярскiх тавараѓ i купiѓ звычайны чорны аловак для маркiроѓкi i блок запiсной паперы, а таксама пачак белых канвертаѓ.
  
  У сваёй кватэры ён прагледзеѓ усю пошту, адкрыѓ бутэльку саратагскай вады i напiсаѓ пяць цыдулак. Кожны быѓ такiм жа - А потым iх было пяць.
  
  З дадзеных, якiя даѓ яму Хок, ён узяѓ верагодныя адрасы Рут, Сюзi, Ганны, Понг-Понга i Сонi. Верагодна, паколькi ѓ дасье Ганны i Сонi ёсць абазначэнне, можна выкарыстоѓваць гэты адрас толькi для пошты". Ён звярнуѓся да канвертаѓ, раздрукаваѓшы i змацаваѓшы пакет гумкай.
  
  Ён уважлiва вывучыѓ карткi i паперы, якiя ѓзяѓ у двух мужчын у холе дома ѓ Пенсiльванii - ён думаѓ аб гэтым як аб "прыватнай спартыѓнай прыбудове". Яны здавалiся законнымi членамi картэля, якi кантралюе арлiную долю блiзкаѓсходняй нафты.
  
  Затым ён уключыѓ будзiльнiк i лёг спаць да 18:00. Ён выпiѓ адну шклянку ѓ "Вашынгтон-Хiлтан", паабедаѓ стейкам, салатай i арэхавым пiрагом у "ДзюБары" i ѓ дзесяць хвiлiн восьмага зайшоѓ у клуб войска i флота. Хоук чакаѓ яго ѓ камфартабельна абстаѓленым асобным пакоi - пакоi, якую выкарыстоѓвалi i выкарыстоѓвалi толькi адзiн месяц, а затым яны перабралiся ѓ iншае месца.
  
  Яго начальнiк стаяѓ каля невялiкага неасветленага камiна, яны з Нiкам абмянялiся моцным поцiскам рукi i доѓгiм поглядам. Нiк ведаѓ, што нястомны кiраѓнiк AX, павiнна быць, рабiѓ сваю звычайную доѓгую дзённую працу - ён звычайна прыходзiѓ у офiс да васьмi. Але ён здаваѓся такiм жа спакойным i свежым, як чалавек, якi выспаѓся пасля поѓдня. У гэтым худым, жылiстым целе былi вялiзныя рэзервы.
  
  Генiяльны, скурысты твар Хоука засяродзiлася на Нiку, калi ён рабiѓ сваю адзнаку. Тое, што ён стрымлiваѓ iх звычайнае жартаванне, было прыкметай яго ѓспрымання. "Я рады, што ты ѓсё нармальна выйшаѓ, Нiкалас. Барнi i Бiл сказалi, што яны чулi слабыя гукi, якiя... э-э, стральба па мiшэнях. Мiс Ахлiнг у каранера акругi."
  
  "Яна выбрала смерць. Але можна сказаць, што я дазволiѓ ёй выбар".
  
  "Значыць, тэхнiчна гэта не было забойствам Killmaster. Я паведамлю пра гэта. Вы напiсалi сваю справаздачу?"
  
  "Не. Я смяротна стамiѓся. Я зраблю гэта сёння ѓвечары. Вось як гэта было. Я ехаѓ па дарозе, якую мы адзначылi на мапе..."
  
  Ён распавёѓ Хоѓку, што менавiта адбылося, выкарыстоѓваючы рэдкiя фразы. Калi ён скончыѓ, ён аддаѓ Хоѓку карткi i паперы, узятыя з папернiкаѓ нафтавiкоѓ.
  
  Хоук з горыччу паглядзеѓ на iх. "Здаецца, што назва гульнi заѓсёды - грошы. Iнфармацыя пра тое, што Юда-Борман знаходзiцца недзе ѓ брудным павуцiннi, неацэнная. Цi можа ён i Камандзiр Адзiн быць той жа асобай?"
  
  "Магчыма. Цiкава, што яны зараз будуць рабiць? Яны будуць збянтэжаныя i занепакоеныя аб мiстэры ђiльямсе. Яны пойдуць яго шукаць?"
  
  "Магчыма. Але я лiчу, што яны могуць вiнавацiць брытанцаѓ i працягваць. Яны робяць нешта занадта сур'ёзнае, каб дэмантаваць свой апарат. Яны будуць цiкавiцца, цi быѓ Уiльямс злодзеем або палюбоѓнiкам Джынii. Яны падумаюць аб тым, каб спынiць усё, што заѓгодна. яны задумалi, а потым не ".
  
  Нiк кiѓнуѓ. Хоук, як заѓсёды, быѓ лагiчны. Ён прыняѓ маленькi брэндзi, якi Хоук налiѓ з графiна. Затым старэйшы сказаѓ: "У мяне дрэнныя навiны. З Джонам Вiёнам адбылася дзiѓная аварыя. Яго вiнтоѓка разраджана ѓ яго джыпе, i ён трапiѓ у аварыю. Куля, вядома ж, прайшла скрозь яго. Ён мёртвы".
  
  "Гэтыя д'яблы!" Нiк уявiѓ сабе ахайны фермерскi дом. Адыход ад грамадства, якое ператварылася ѓ пастку. "Ён думаѓ, што зладзiцца з iмi. Але гэтыя падслухоѓваючыя прылады былi падарункам. Мусiць, яны схапiлi яго, старанна абшукалi месца i вырашылi знiшчыць".
  
  "Гэта лепшы адказ. Яго сястра Марта звязана з самым правым уборам у Калiфорнii. Яна каралева збраяносцаѓ Белай Камелii. Чулi пра гэта?"
  
  "Не, але я разумею".
  
  "Мы назiраем за ёй. Цi ёсць у вас якiя-небудзь прапановы адносна нашага наступнага кроку? Хочаце працягнуць ролю Дэмiнга?"
  
  "Я запярэчыѓ бы, калi б вы сказалi мне не рабiць гэтага". Гэта быѓ спосаб Хоука. У яго былi запланаваныя iх наступныя крокi, але ён заѓсёды прасiѓ парады.
  
  Нiк дастаѓ пачак лiстоѓ, адрасаваных дзяѓчынкам, i апiсаѓ iх. "З вашага дазволу, сэр, я адпраѓлю iх па пошце. Памiж iмi павiнна быць слабое звяно. Я думаю, гэта зробiць моцнае ѓражанне. Няхай яны задаюцца пытаннем - хто наступны?"
  
  Хоук дастаѓ дзве цыгары. Нiк прыняѓ адну. Яны iх запалiлi. Водар быѓ моцным. Хоук задуменна вывучаѓ яго. "Стаючая iголка, Нiк. Хацеѓ бы я падумаць пра гэта. Табе лепш напiсаць яшчэ чатыры".
  
  "Яшчэ дзяѓчынкi?"
  
  "Не, дадатковыя копii гэтых адрасоѓ для Понг-Понга i Ганны. Мы не зусiм упэѓненыя, адкуль яны атрымлiваюць сваю пошту". Ён праверыѓ нататнiк i хутка напiсаѓ, вырваѓ старонку i аддаѓ яе Нiку. "Не будзе нiякай шкоды, калi дзяѓчына атрымае больш за адну. Гэта аслабiць пагрозу, калi нiхто не атрымае нiчога".
  
  "Вы маеце рацыю."
  
  "А цяпер iншае. Я ѓлоѓлiваю некаторы смутак у тваiм звычайным вясёлым стаѓленнi. Глядзi". Ён паклаѓ перад Нiкам фотарэпартаж памерам пяць на сем. "Знята ѓ матэлi "Паѓднёвыя вароты".
  
  На здымку былi Тайсан i Джынi Ахлiнг. Гэта быѓ няѓдалы бакавы здымак пры дрэнным асвятленнi, але твары былi бачныя. Нiк вярнуѓ яго. "Значыць, яна забiла Тайсана. Я быѓ амаль упэѓнены".
  
  "Адчуваць сябе лепш?"
  
  "Так. I шчаслiвы адпомсцiць за Тайсана. Ён быѓ бы задаволены".
  
  "Я рады, Нiкалас, што ты так старанна даследаваѓ".
  
  "Гэты трук з капюшонам працуе хутка. У газу павiнна быць дзiѓнае пашырэнне i смяротныя ѓласцiвасцi. Тады ён, здаецца, хутка рассейваецца або руйнуецца".
  
  "Добра папрацуйце над гэтым. Вядома, лабараторыi будзе лягчэй, калi вы вернеце ѓзор".
  
  "Дзе я знайду адзiн?"
  
  "У цябе ёсць я там, i я ведаю, што ты гэта ведаеш". Хоук нахмурыѓся. Нiк прамаѓчаѓ. "Мы павiнны трымаць пад назiраннем усiх, хто мае якое-небудзь стаѓленне да Акiта, дзяѓчатам цi мужчынам у Пенсiльванii. Вы ведаеце, наколькi безнадзейна гэта было б з нашымi супрацоѓнiкамi. Але ѓ мяне ёсць невялiкая зачэпка. Многiя з нашых сяброѓ часта ходзяць туды. у рэстаран Chu Dai. На беразе пад Балтыморам.
  
  "Не."
  
  "Ежа выдатная. Яны адкрыты чатыры гады i прыносяць вялiкi прыбытак. Гэта адно з месцаѓ з дзясяткам вялiкiх банкетных залаѓ, якiя абслугоѓваюць вяселлi, дзелавыя вечарынкi i да таго падобнае. Уладальнiкi - двое кiтайцаѓ, i яны выязджаюць чыста. Тым больш, што ѓ кангрэсмена Рыда ёсць частка валодання".
  
  "Зноѓ кiтаец. Як часта я адчуваю пах магчымасцяѓ Chicom".
  
  "Цалкам дакладна. Але чаму? I дзе Юда-Борман?"
  
  "Мы яго ведаем". Нiк павольна пералiчваѓ: "Эгаiстычны, прагны, жорсткi, бязлiтасны, хiтры - i, на мой погляд, вар'ят".
  
  "Але час ад часу мы ѓзiраемся ѓ люстэрка i тамака ён", - задуменна дадаѓ Хоук. "Якая гэта можа быць камбiнацыя. Шыкоѓныя людзi выкарыстоѓваюць яго, таму што iм патрэбны каѓказскiя франты, сувязi, бог ведае што".
  
  "Цi ёсць у нас мужчына ѓ Чу Дай?"
  
  "У нас ён там быѓ. Мы дазволiлi яму выйсцi, таму што ён нiчога не знайшоѓ. I зноѓ гэты недахоп персаналу. Гэта быѓ Колю. Ён прадставiѓся злёгку кужэльным паркоѓшчыкам. Ён нiчога не знайшоѓ, але сказаѓ, што тут не так пахла".
  
  "Гэта была кухня". Хоук не ѓсмiхнуѓся сваёй звычайнай лёгкай усмешкай. Ён сапраѓды турбаваѓся аб гэтым. "Калi добры чалавек. У гэтым нешта павiнна быць".
  
  Хок сказаѓ: "Унутраная прыслуга амаль цалкам складаецца з кiтайцаѓ. Але мы былi тэлефанiстамi i дапамагалi шлiфаваць i васкаваць падлогi. Нашы хлопчыкi таксама нiчога не знайшлi".
  
  "Я павiнен гэта праверыць?"
  
  "Калi хочаце, мiстэр Дэмiнга. Гэта дорага, але мы хочам, каб вы жылi добра".
  
  * * *
  
  Чатыры днi i чатыры ночы Нiк быѓ Джэры Дэмiнгам, прыемным маладым чалавекам на правiльных вечарынках. Ён напiсаѓ дадатковыя лiсты i адправiѓ iх усё па пошце. Барнi Манун зiрнуѓ на былы маёнтак лордаѓ, назваѓшыся чэрствым ахоѓнiкам. Яно было ахоѓным i бязлюдным.
  
  Ён пайшоѓ на вечарынку ѓ Яслi Анаполiса, якую зладзiѓ адзiн з сямi тысяч арабскiх прынцаѓ, якiя любяць пампавацца ѓ горадзе адкуль бяруцца грошы.
  
  Назiраючы за тлустымi ѓсмешкамi i нерухомымi вачыма, ён вырашыѓ, што калi б ён сапраѓды быѓ Джэры Дэмiнгам, ён адмовiѓся б ад здзелкi i з'ехаѓ бы як мага далей ад Вашынгтона. Праз восем тыдняѓ было сумна.
  
  Кожны адыграѓ сваю ролю. Насамрэч вы не былi Джэры цi Джонам... вы былi нафтай, дзяржавай цi Белай хатай. Вы нiколi не казалi пра жыццёвыя цi цiкавыя рэчы, вы балбаталi пра iх на задворках. Яго пахмурны погляд змянiѓся цёплым i лагодным, калi ён заѓважыѓ Сузi Куонг.
  
  Аб часе! Гэта быѓ яго першы погляд на адну з дзяѓчат пасля смерцi Джынi. Яны, Акiто i астатнiя трымалiся па-за полем зроку або былi занятыя iншымi справамi, пра якiя Нiк Картэр у ролi N3 мог бы шматлiкае пазнаць. Сузi была часткай кластара вакол прынца.
  
  Хлопец быѓ занудай. Яго хобi было блакiтнае кiно i як мага даѓжэй трымацца далей ад вялiкага багатага паѓвострава памiж Афрыкай i Iндыяй. Яго перакладчык двойчы тлумачыѓ, што закускi для гэтага невялiкага свята спецыяльна прыляцелi з Парыжа. Нiк паспрабаваѓ iх. Яны былi цудоѓна.
  
  Нiк падышоѓ да Сюзi. Злавiѓ яе погляд па спланаванай выпадковасцi i зноѓ прадставiѓся. Яны танчылi. Пасля свецкай гутаркi ён iзаляваѓ шыкоѓную кiтаянку, злавiѓ пару напояѓ i даѓ зразумець ключавое пытанне. "Сюзi, у мяне былi спатканнi з Рут Мота i Джынi Алiнг. Я не бачыѓ iх цэлую вечнасць. Яны за мяжой, ты ведаеш?"
  
  Вядома, я памятаю, ты той Джэры Рут, якi паспрабуе дапамагчы наладзiць сувязь з яе бацькам. "Гэта было занадта хутка." Яна шмат думае пра цябе. "Яе твар затуманiлася." Але ты гэтага не зрабiѓ. чуѓ пра Джэнi? "
  
  "Не."
  
  "Яна мёртвая. Загiнула ѓ вынiку няшчаснага выпадку ѓ вёсцы".
  
  "Не! Не Джэнi".
  
  "Так. На мiнулым тыднi".
  
  "Такая юная, мiлая дзяѓчына..."
  
  "Гэта была машына цi самалёт, цi нешта падобнае".
  
  Пасля адпаведнай паѓзы Нiк падняѓ сваю шклянку i мякка сказаѓ: "За Джэнi".
  
  Яны выпiлi. Гэта ѓстанавiла сувязь iнтымнасцi. Рэшту вечара ён правёѓ, пераплятаючы першы борт на тросе. Злучальны кабель быѓ замацаваны так хутка i лёгка, што ён ведаѓ, што на яе канцы провада яму дапамаглi. Чаму б i не? З сыходам Джынii, калi б iншы бок усё яшчэ быѓ зацiкаѓлены ѓ паслугах "Джэры Дэмiнга", яны б праiнструктавалi астатнiх дзяѓчат узмацнiць кантакт.
  
  Калi дзверы адчынiлiся ѓ iншы вялiкi асобны пакой, у якой стаяѓ буфет, Нiк праводзiѓ Сюзi ѓ камеру для пачастунка. Хоць прынц наняѓ некалькi залаѓ для канферэнцый, бясед i вечарынак, яго iмя, павiнна быць, патрапiла ѓ спiс лайдакоѓ. Пакоi былi перапоѓненыя, выпiѓку i раскошны буфет з задавальненнем з'ядалi шматлiкiя з Вашынгтона, якiх Нiк пазнаѓ як разбойнiкаѓ. "Удачы iм", - падумаѓ ён, назiраючы, як акуратна апранутая пара напаѓняе талеркi ялавiчынай i iндычкай i разносiць прысмакi.
  
  Неѓзабаве пасля паѓночы ён выявiѓ, што Сюзi планавала паехаць дадому на таксi: "... Я жыву недалёка ад Калумбiя-Хайтс".
  
  Яна сказала, што яе прывезла стрыечная сястра, i ёй прыйшлося з'ехаць.
  
  Нiк падумаѓ, цi не наведваюць сёння пяць iншых дзяѓчынак мерапрыемства. Кожную прывезла стрыечная сястра - каб яна магла звязацца з Джэры Дэмiнгам. "Дазвольце мне адвезцi вас дадому", - сказаѓ ён. "Я ѓсё роѓна збiраюся крыху пакруцiцца. Было б нядрэнна прайсцi мiма парку".
  
  "Гэта мiла з вашага боку..."
  
  I гэта было мiла. Яна была цалкам гатова застацца ѓ яго кватэры на познюю ноч. Яна была рада зняць туфлi i "ненадоѓга" ѓладкавацца на кушэтцы з выглядам на раку.
  
  Сюзi была такой жа мiлай i прыемнай, як адна з сiмпатычных кiтайскiх лялек, якiя можна знайсцi ѓ лепшых крамах Сан-Францыска. Усё зачараванне i гладкая скура, i блiскучыя чорныя валасы, i ѓважлiвасць. Яе размова была плаѓнай.
  
  I гэта дало Нiку перавага. Гладкi; плыѓны! Ён успомнiѓ, як Джынi прыглядаѓся i як дзяѓчаты размаѓлялi, пакуль ён падслухоѓваѓ у гарах Пенсiльванii. Усе дзяѓчынкi адпавядалi шаблону - яны паводзiлi сябе так, быццам iх вучылi i шлiфавалi дзеля вызначанай мэты, як лепшыя мадам вучылi сваiх куртызанак.
  
  Гэта было больш тонка, чым проста даць групу выдатных таварышаѓ па гульнях для спраѓ, падобных да таго, што было ѓ доме былога лорда. Ганс Гейст мог з гэтым справiцца, але справа пайшла яшчэ глыбей. Рут, Джынi, Сюзi i астатнiя былi... экспертамi? Так, але з найлепшых выкладчыкаѓ могуць быць спецыялiсты. Ён задумаѓся, пакуль Сюзi выдыхнула яго падбародак. Адданы. Менавiта гэта Ён вырашыѓ падштурхнуць.
  
  "Сузi, я хацеѓ бы звязацца з стрыечным братам Джынi. Думаю, я змагу як-небудзь яго знайсцi. Яна сказала, што ѓ яго можа быць вельмi цiкавая прапанова для нафтавiка".
  
  "Я думаю, што змагу звязацца з iм. Вы хочаце, каб ён патэлефанаваѓ вам?"
  
  "Калi ласка, зрабi. Цi ты думаеш, што гэта можа быць занадта хутка пасля таго, што з ёй здарылася?"
  
  "Можа быць, лепш. Ты быѓ бы... кiмсьцi, каму яна хацела б дапамагчы. Амаль як адно з яе апошнiх жаданняѓ".
  
  Гэта быѓ цiкавы ракурс. Ён сказаѓ: "Але вы ѓпэѓнены, што ведаеце правiльнага? У яе можа быць шмат стрыечных братоѓ. Я чуѓ аб вашых кiтайскiх сем'ях. Я думаю, што ён жыве ѓ Балтыморы".
  
  "Так, гэта той..." Яна спынiлася. Ён спадзяваѓся, што Сузi такая
  
  добрая акторка, што яна занадта хутка зловiць сваю рэплiку, i праѓда выслiзне. "Прынамсi, я так думаю. Я магу звязацца з iм праз сябра, якi добра ведае сям'ю".
  
  "Я буду вельмi ѓдзячны", - прамармытаѓ ён, цалуючы яе ѓ верхавiну.
  
  Ён цалаваѓ яе значна больш, таму што Сузi добра засвоiла ѓсе ѓрокi. Атрымаѓшы заданне захапiць, яна выклалася з усiх сiл. У яе не было навыкаѓ Джынi, але яе меншае пругкае цела прапаноѓвала захопленыя вiбрацыi, асаблiва яе ѓласныя. Нiк падкормлiваѓ яе камплiментамi, як сiропам, i яна iх глытала. Пад агентам хавалася жанчына.
  
  Яны праспалi да сямi, калi ён зварыѓ каву, прынёс ёй у ложак i разбудзiѓ яе з належным далiкатным каханнем. Яна спрабавала настаяць на выклiку таксi, але ён не пагадзiѓся - пярэчачы, што калi яна будзе настойваць, то будзе злавацца на яе.
  
  Ён адвёз яе дадому i запiсаѓ адрас на 13-й вулiцы. Гэта не той адрас, якi пазначаны ѓ запiсах AXE. Ён патэлефанаваѓ у iнфармацыйны цэнтар. У шэсць трыццаць, калi ён збiраѓся апрануцца для таго, што ён баяѓся, як сумны вечар - Джэры Дэмiнга больш не быѓ пацешным - Хоук патэлефанаваѓ яму. Нiк уключыѓ скрэмблер i сказаѓ: "Так, сэр".
  
  "Я запiсаѓ новы адрас Сузi. Засталося толькi тры дзяѓчынкi. Я маю на ѓвазе, што гэта пазакласная".
  
  "Мы згулялi ѓ кiтайскiя шашкi".
  
  "Уяѓляеш. Так цiкава, што ты трымаѓ гэта ѓсю ноч?" Нiк адмовiѓся ад прынады. Хоук ведаѓ, што адразу ж патэлефануе па ѓказаным адрасе, бо вырашыѓ, што з'ехаѓ ад Сюзi ранiцай. "У мяне ёсць навiны", - працягнуѓ Хоук. "Тэлефанавалi па кантактным нумары, якi вы далi Вiёну. Бог ведае, чаму яны папрацавалi праверыць яго ѓ гэтак познi тэрмiн, калi толькi мы не сутыкнемся з прускай дбайнасцю або бюракратычнай памылкай. Мы нiчога не сказалi, i якi тэлефанаваѓ павесiѓ трубку, але не раней, чым наша контрсувязь Званок- з--
  
  "Балтымар".
  
  "Вельмi верагодна. Дадайце гэта да чаго-небудзь яшчэ. Учора ѓвечары Рут i яе бацька адправiлiся ѓ Балтымор. Наш чалавек страцiѓ iх у горадзе, але яны накiроѓвалiся на поѓдзень ад горада. Звярнiце ѓвагу на сувязь?"
  
  "Рэстаран Чу Дай".
  
  "Так. Чаму б табе не паехаць туды i не павячэраць? Мы думаем, што гэтае месца нявiннае, i гэта яшчэ адна чыннiк, па якой N3 можа пазнаць iнакш. У мiнулым здаралiся дзiѓныя рэчы".
  
  "Добра. Я неадкладна пайду, сэр".
  
  У Балтыморы было больш падазрэнняѓ цi iнтуiцыi, чым сказаѓ бы Хоук. Тое, як ён гэта выказаѓся - мы думаем, што гэтае месца нявiнна - было перасцерагальным сiгналам, калi вы ведалi лагiчную працу гэтага складанага розуму.
  
  Нiк павесiѓ смокiнг, надзеѓ шорты з П'ерам у адмысловай кiшэнi i двума запальнымi шапкамi, якiя ѓтвараюць лiтару "V" у месцы злучэння яго ног з тазам, i апрануѓ цёмны гарнiтур. У Х'юга штылет быѓ на яго левым перадплеччы, а Вiльгельмiна - пад пахай на спецыяльна падагнанай нахiльнай перавязi. У яго было чатыры шарыкавыя ручкi, з якiх толькi адна магла пiсаць. Астатнiя тры былi гранатамi Сцюарта. У яго былi дзве запальнiцы, цяжэйшая з iдэнтыфiкацыйнай ручкай на баку была той, якую ён шанаваѓ. Без такiх ён усё яшчэ быѓ бы ѓ гарах Пэнсыльванii, верагодна, пахаваны.
  
  У 8:55 ён перадаѓ "Птушку" дзяжурнаму на стаянцы рэстарана "Чу Дай", якi рабiѓ уражанне значна больш уражлiвага, чым яго назву. Гэта была група злучаных памiж сабой будынкаѓ на беразе з гiганцкiмi аѓтастаянкамi i ярка святлiвым неонам. Вялiкi i лiслiвы кiтайскi метрдатэль сустрэѓ яго ѓ вестыбюлi, якi можна было б выкарыстоѓваць для брадвейскага тэатра. "Добры вечар. У вас ёсць рэзерв?"
  
  Нiк працягнуѓ яму пяцiдоларавую купюру, складзеную на далонi. "Прама тут."
  
  "Так, сапраѓды. Для аднаго?"
  
  "Калi толькi вы не ѓбачыце каго-небудзь, хто хацеѓ бы зрабiць гэта двума".
  
  Кiтаец усмiхнуѓся. "Не тут. Аазiс у цэнтры горада для гэтага. Але спачатку паабедай з намi. Пачакай усяго тры цi чатыры хвiлiны. Пачакай тут, калi ласка". Ён велiчна паказаѓ на пакой, аформлены ѓ карнавальным стылi паѓночнаафрыканскага гарэма з усходнiмi ноткамi. Сярод чырвонага плюшу, атласных запавес, смелых залатых пэндзлiкаѓ i раскошных канапаѓ палаѓ i бляяѓ каляровы тэлевiзар.
  
  Нiк паморшчыѓся. "Я падыхаю паветрам i пакуру".
  
  "Прабач, гуляць няма дзе. Нам давялося выкарыстоѓваць усё гэта для парковак. Тут можна курыць".
  
  "Я магу арандаваць пару вашых прыватных перагаворных пакояѓ для правядзення бiзнес-канферэнцыi i бяседы на цэлы дзень. Хто-небудзь можа паказаць мне наваколлi?"
  
  "Наш канферэнц-офiс закрываецца ѓ пяць. Сустрэча на колькi чалавек?"
  
  "Шэсцьсот." Нiк падабраѓ рэспектабельную постаць у паветры.
  
  "Пачакай прама тут". Кiтайскi фактотум працягнуѓ аксамiтны шнур, якi лавiѓ людзей ззаду Нiка, як рыбу ѓ плацiне. Ён паспяшаѓся прэч. Адзiн з патэнцыйных клiентаѓ, злоѓлены за вяроѓку, прыгажун з прыгожай жанчынай у чырвонай сукенцы ѓхмыльнуѓся Нiку.
  
  "Гэй, як ты так лёгка ѓвайшоѓ? Трэба бранiраваць столiк?"
  
  "Так. Цi дайце яму гравiраваную выяву Лiнкальна. Ён калекцыянер".
  
  "Дзякуй, дружа".
  
  Кiтайцы вярнулiся з iншым, больш худым кiтайцам, i ѓ Нiка стварылася ѓражанне, што гэты буйнейшы мужчына быѓ зроблены з тлушчу - вы не знайшлi б цвёрдую плоць пад гэтай пульхнасцю.
  
  Здаравяк сказаѓ: "Гэта наш мiстэр Шын, мiстэр..."
  
  "Дэмiнг. Джэры Дэмiнг. Вось мая вiзiтоѓка".
  
  Шын адвёѓ Нiка ѓ бок, пакуль метрдатэль працягваѓ накiроѓваць рыбу. Мужчына з жанчынай у чырвоным патрапiѓ прама ѓнутр.
  
  Г-н Шын паказаѓ Нiку тры выдатныя канферэнц-залы, якiя былi пустымi, i чатыры яшчэ больш уражлiвых з iх упрыгожаннем i вечарынамi.
  
  - спытаѓ Нiк. Ён папрасiѓ паказаць кухнi (iх было сем), пакоi адпачынку, кафэ, абсталяванне для сустрэч, кiназала, ксеракс i ткацкiя станкi. Г-н Шын быѓ ветлiвым i уважлiвым, добрым прадаѓцом.
  
  "У вас ёсць вiнны склеп, цi мы дашлем з Вашынгтона...?" Нiк пакiнуѓ пытанне. Ён бачыѓ гэтае праклятае месца ад пачатку да канца - адзiным астатнiм месцам быѓ склеп.
  
  "Прама па гэтым шляху."
  
  Шын павёѓ яго ѓнiз па шырокiх усходах каля кухнi, дастаѓ вялiкi ключ. Падвал быѓ вялiкiм, добра асветленым i пабудаваны з цвёрдых бетонных блокаѓ. Вiнны склеп быѓ прахалодным, чыстым i запоѓненым, як быццам шампанскае выйшла з моды. Нiк уздыхнуѓ. 'Выдатны. Мы проста пакажам, што хочам, у кантракце".
  
  Яны зноѓ паднялiся па лесвiцы. "Вы задаволены?" - спытаѓ Шын.
  
  "Выдатна. Мiстэр Голд патэлефануе вам праз дзень цi два".
  
  "Хто?"
  
  "Мiстэр Пол Голд".
  
  "Аб так." Ён правёѓ Нiка назад у вестыбюль i перадаѓ мiстэру Бигу. "Калi ласка, пераканайцеся, што ѓ мiстэра Дэмiнга ёсць усё, што ён пажадае - камплiменты ѓ адрас дома".
  
  "Дзякуй, мiстэр Шын, - сказаѓ Нiк. Як наконт гэтага! Калi вы паспрабуеце атрымаць бясплатны абед з прапановай аб найманнi залы, вас надзьмуць кожны раз. Гуляй спакойна, i яны купяць цэглу. Ён убачыѓ каляровыя брашуры на стэлажы ѓ холе i ѓзяѓ адну. Гэта была цудоѓная праца Бiла Барда. Фота. ахрысцiѓ мiстэрам Бiгам, сказаѓ: "Хадземце, калi ласка".
  
  Абед быѓ раскошным. Ён спынiѓся на простай трапезе з крэветак-матылькоѓ i стейка Коѓ з гарбатай i бутэлькай ружы, хоць у меню было шмат кантынентальных i кiтайскiх страѓ.
  
  Проста камфортна набiѓшыся, за сваiм апошнiм кубкам гарбаты ён прачытаѓ каляровую брашуру, адзначаючы кожнае слова ѓ ёй, таму што Нiк Картэр быѓ добра навучаным i грунтоѓным чалавекам. Ён вярнуѓся i зноѓ прачытаѓ адзiн абзац. Прасторная паркоѓка на 1000 аѓтамабiляѓ - паслугi паркоѓшчыка - прыватная прыстань для гасцей, якiя прыбываюць на лодцы.
  
  Ён прачытаѓ гэта зноѓ. Дока ён не заѓважыѓ. Ён папрасiѓ чэк. Афiцыянт сказаѓ: "Бясплатна, сэр".
  
  Нiк даѓ яму чаявыя i выйшаѓ. Ён падзякаваѓ мiстэру Бiг, пахвалiѓ хатнюю кухню i ступiѓ у далiкатную ноч.
  
  Калi служыцель прыйшоѓ за бiлетам, ён сказаѓ: "Мне сказалi, што я магу прыехаць на сваёй лодцы. Дзе док? "
  
  "Нiхто больш гэтым не карыстаецца. Яны спынiлi гэта".
  
  "Чаму?"
  
  "Як я ѓжо сказаѓ. Не для гэтага - я думаю. Thunderbird. Так?"
  
  "Правiльна."
  
  Нiк павольна ехаѓ па шашы. Чу Дай быѓ пабудаваны амаль над вадой, i ён не бачыѓ за iм марыны. Ён разгарнуѓся i зноѓ пайшоѓ на поѓдзень. Ярдаѓ у трохстах нiжэй рэстарана была невялiкая прыстань для яхт, адзiн з якiх выходзiѓ далёка ѓ залiѓ. На беразе гарэѓ адзiн агонь, усе лодкi, якiя ён бачыѓ, былi цёмныя. Ён прыпаркаваѓся i пайшоѓ назад.
  
  Таблiчка абвяшчала: ТРАВЕНЬ Месяц МАРЫНА.
  
  Док ад берага заступалi драцяную браму. Нiк хутка агледзеѓся, пераскочыѓ i выйшаѓ на ашалёѓку, iмкнучыся, каб яго крокi не былi падобныя на прыглушаны гук барабана.
  
  На паѓдарозе да пiрса ён спынiѓся, па-за дасяжнасцю цьмянага святла. Лодкi былi рознага выгляду - такiя, якiя можна знайсцi тамака, дзе абслугоѓванне ѓ марыне мiнiмальна, але кошт дока прымальная. Былi толькi тры, даѓжынёй больш за трыццаць футаѓ, i адна ѓ канцы дока, якая здавалася больш у цемры ... магчыма, пяцiдзесяцi футаѓ. . Большасць з iх была схавана пад брызентам. Толькi адна з iх паказвала святло, да якога цiха падышоѓ Нiк, трыццаць шэсць футаѓ Эвiнруд, акуратны, але нявызначанага ѓзросту. Жоѓтае свячэнне яго партоѓ i люка ледзь дасягнула дока.
  
  З ночы на яго пачуѓся голас: "Чым магу дапамагчы?"
  
  Нiк паглядзеѓ унiз. На палубе запалiлася святло, i ён убачыѓ худога мужчыну гадоѓ пяцiдзесяцi, якi сядзеѓ у шэзлонгу. На iм былi старыя карычневыя штаны колеру хакi, якiя злiвалiся з фонам, пакуль святло не вылучала яго. Нiк нядбайна махнуѓ рукой. "Я шукаю месца для дока. Я чуѓ, што тут разумны кошт".
  
  "Заходзь У iх ёсць месцы. Што за лодка ѓ цябе?"
  
  Нiк спусцiѓся па драѓляным трапе да парылых дошак i падняѓся на борт. Мужчына паказаѓ на мяккае сядзенне. "Сардэчна запрашаем на борт. Не трэба складаць вялiкую кампанiю".
  
  "У мяне ёсць 28-метровы Рэйнджар".
  
  "Рабi сваю працу? Тут нiякага абслугоѓвання. Святло i вада - усё".
  
  "Гэта ѓсё, што я хачу."
  
  "Тады гэта можа быць тое месца. Я атрымлiваю бясплатнае месца за тое, што я начны дазор. У iх ёсць мужчына днём. Вы можаце бачыць яго з дзевяцi да пяцi".
  
  "Iтальянскi хлопчык? Я думаѓ, нехта сказаѓ..."
  
  "Не. Iм валодае кiтайскi рэстаран на вулiцы. Яны нас нiколi не турбуюць. Хочаце пiва?"
  
  Нiк гэтага не зрабiѓ, але ён хацеѓ пагаварыць. "Кахаю, Мая чарга, калi я звязваю".
  
  Пажылы мужчына ѓвайшоѓ у каюту i вярнуѓся з кансервавым слоiкам. Нiк падзякаваѓ яго i пстрыкнуѓ адкрыѓкай, яны паднялi пiва ѓ знак прывiтання i выпiлi.
  
  Стары выключыѓ святло: "Добра тут, у цемры. Слухай".
  
  Горад раптоѓна аказаѓся далёка. Шум руху быѓ перакрыты бавоѓнай вады i свiстам вялiкага судна. У залiве мiргалi каляровыя агнi. Мужчына ѓздыхнуѓ. "Мяне клiчуць Бойд. У адстаѓцы ваенна-марскi флот. Ты працуеш у горадзе?"
  
  "Так. Нафтавы бiзнэс. Джэры Дэмiнг". Яны дакранулiся да рук. "Уладальнiкi наогул выкарыстоѓваюць док?"
  
  "Былi аднойчы. Была iдэя, што людзi могуць прыехаць на сваiх лодках, каб паесцi. Па-чартоѓску нямногiя зрабiлi гэта. Куды лягчэй заскочыць у машыну". Бойд фыркнуѓ. "Яны валодаюць гэтым крэйсерам у рэшце рэшт, я мяркую, вы разбiраецеся ѓ канатах. Не плацiце, каб убачыць тут занадта шмат".
  
  "Я сляпы i нямы, - сказаѓ Нiк. 'Што iх рэкет?"
  
  "Маленькi пунтанг i, можа быць, трубка цi дзве. Не ведаю. Амаль кожную ноч некаторыя з iх выходзяць цi заходзяць у крэйсеры".
  
  "Можа, шпiёны цi нешта ѓ гэтым родзе?"
  
  "Не. Я пагаварыѓ з адным маiм сябрам з ваенна-марской разведкi. Ён сказаѓ, што яны ѓ парадку".
  
  "Так шмат для маiх канкурэнтаѓ", - падумаѓ Нiк. Тым не менш, як растлумачыѓ Хоук, адзенне Чу Дая выглядала чыстай. "Яны ведаюць, што вы былы марак ваенна-марскога флота?"
  
  "Не. Я сказаѓ iм, што працаваѓ на рыбацкай лодцы ѓ Бостане. Яны праглынулi гэта. Прапанавалi мне начны дазор, калi я гандляваѓся аб кошце".
  
  Нiк даѓ Бойду цыгару. Бойд зрабiѓ яшчэ два пiвы. Яны доѓга сядзелi ва ѓтульнай цiшынi. Крэйсер i заѓвагi Бойда былi цiкавымi. Калi другая банка скончылася, Нiк устаѓ i пацiснуѓ руку. "Вялiкi дзякуй. Я спушчуся i ѓбачу iх днём".
  
  "Спадзяюся, што ты ведаеш. Я магу сказаць добрага таварыша па плаваннi. Вы, флоцкi?"
  
  "Не. Я служыѓ у войску. Але я быѓ на вадзе няшмат".
  
  "Лепшае месца."
  
  Нiк паехаѓ на "Птушцы" па дарозе i прыпаркаваѓ яе памiж двума складамi ѓ чвэрцi мiлi ад прыстанi для яхт Мэй Мун. Ён вярнуѓся пешшу i выявiѓ прычал цэментнай кампанii, з якога, схаваны ѓ цемры, ён меѓ выдатны вiд на лодку Бойда i вялiкi крэйсер. Прыкладна праз гадзiну ля прыстанi спынiлася машына, з якой выйшлi тры чалавекi. Выдатнае зрок Нiка апазнала iх нават у цьмяным святле - Сюзi, Понг-Понг i хударлявага кiтайца, якога ён бачыѓ на лесвiцы ѓ Пенсiльванii i якi мог быць чалавекам за маскай у Мэрылендзе.
  
  Яны спусцiлiся па прычале, абмянялiся словамi з Бойдам, якога ён не чуѓ, i паднялiся на борт пяцiдзесяцiфутавай пасажырскай яхты. Нiк хутка падумаѓ. Гэта была добрая зачэпка, якую ён мог атрымаць. Што з ёю рабiць? Атрымаць дапамогу i даведацца аб звычках круiзера? Калi б усе думалi, што каманда Чу Дая была такой законнай, яны б, верагодна, гэта прыкрылi. Выдатнай iдэяй будзе пасадзiць бiпер на судна i адсочваць яго коптарам. Ён зняѓ абутак, слiзгануѓ у ваду i крыху паплыѓ вакол крэйсера. Цяпер на iм гарэлi агнi, але рухавiкi не заводзiлiся. Ён намацаѓ шчылiну, у якую можна было б уставiць пэйджар. Нiчога. Яна была здаровай i чыстай.
  
  Ён падплыѓ да блiжэйшай маленькай лодкi ѓ марыне i адрэзаѓ трохчацвярны манiльскi швартаѓны трос. Ён аддаѓ перавагу б нейлон, але вабiла была трывалай i не здавалася занадта старой. Абгарнуѓшы вяроѓку вакол талii, ён падняѓся па трапе дока i бясшумна падняѓся на борт крэйсера, перад вокнамi яго каюты. Ён абышоѓ бухту i зазiрнуѓ унутр. Ён убачыѓ пустую галаву, пустую гаспадарскую каюту, а затым падышоѓ да iлюмiнатара гасцiнай. Трое тых, хто падняѓся на борт, сядзелi спакойна, з выглядам людзей, якiя чакалi кагосьцi цi чагосьцi. Хударлявы кiтаец прайшоѓ на камбуз i вярнуѓся з падносам з чайнiкам i кубкамi. Нiк паморшчыѓся. З супернiкамi, якiя пiлi выпiѓку, заѓсёды было лягчэй зладзiцца.
  
  Яго насцярожылi гукi з прыстанi. Пад'ехала яшчэ адна машына, i да крэйсера падыходзiлi чатыры чалавекi. Ён папоѓз наперад. На носе схавацца не было дзе. Судна выглядала хуткiм, з акуратнымi лiнiямi. На носе быѓ толькi нiзкi люк. Нiк замацаваѓ сваю лёску на шыпе якара тугiм вузлом i спусцiѓся па левым борце ѓ ваду. Яны нiколi не заѓважылi б ляску, калi б не выкарыстоѓвалi якар цi не прывязалi левы борт.
  
  Вада была цёплай. Ён разважаѓ, цi плыць у цемры. Ён не паставiѓ бiпер. У прамоклым адзеннi i ва ѓзбраеннi ён не ѓмеѓ хутка плаваць. Ён не здымаѓ iх, таму што ѓ аголеным выглядзе выглядаѓ як арсенал, i ён не хацеѓ пакiдаць увесь каштоѓны рыштунак - асаблiва Вiльгельмiну - на цёмным прычале.
  
  Грукаталi рухавiкi. Ён задуменна праверыѓ ляску, прыѓзняѓся на два футы i кiнуѓ два лукi на бухты - на боцманскае крэсла марака. Ён здзейснiѓ шмат дзiѓных i небяспечных рэчаѓ, але гэтага магло быць занадта шмат. Цi варта яму купляць верталёт?
  
  Ногi тупаюць па палубе. Яны выпускалi свае ветразi. Яны не асаблiва верылi ѓ прагрэѓ рухавiкоѓ. Яго рашэнне было прынята за яго - яны былi ѓ дарозе.
  
  . Рухавiкi крэйсера былi на хуткасцi, i вада хвастала яму ѓ спiну. Ён прывязаѓся за бортам яшчэ больш,
  
  калi хуткасны катэр з ровам нёсся па залiве. Кожны раз, калi яна апускалася ѓ зыб, вада хвастала яго па нагах, як удары грубага масажыста.
  
  У адкрытым моры дросельная засланка круiзера была адкрыта яшчэ больш. Яна пратаранiла ноч. Нiк адчуѓ сябе мухай, якая асядлала нос тарпеды. Што, чорт вазьмi, я тут раблю? Саскочыць? Барты лодкi i шрубы ператвораць яго ѓ гамбургер.
  
  Кожны раз, калi лодка падскоквала, яго бiлi па носе. Ён навучыѓся рабiць V-вобразныя спружыны сваiх рук i ног, каб змякчыць ѓдары, але гэта была пастаянная барацьба, каб не выбiць яму зубы.
  
  Ён вылаяѓся. Яго становiшча было смяротна небяспечным i недарэчным. Тут я рызыкую! AXE's N3. Роѓ матора ѓнiз па Чэсапiкскiм залiве!
  
  
  Раздзел X
  
  
  Крэйсер сапраѓды мог падарожнiчаць. Нiк падумаѓ, што за магутныя маторы ѓ iм. Хто б нi быѓ на мосце, ён мог кiраваць колам, нават калi яму не ѓдавалася належным чынам прагрэць рухавiкi. Лодка з грукатам адскочыла ад ракi Патапска, не збiваючыся з курсу. Калi б у руля быѓ аматар, якi пампаваѓ носам з боку ѓ бок, Нiк не быѓ упэѓнены, што мог бы ѓтрымацца ад некаторых хваль, якiя ѓрэзалiся ѓ яго.
  
  Дзесьцi ѓ Пайнхерста яны абмiнулi вялiкае грузавое судна, i калi крэйсер перасёк след карабля, Нiк зразумеѓ, што мурашка будзе пачувацца злоѓленым у пастку аѓтаматычнай пральнай машыны. Яго замачылi i паднялi высока, бiлi i бiлi. Вада; абрынуѓся на яго ѓверх з такой сiлай, што некаторыя з iх патрапiлi яму ѓ нос, нават у яго магутныя лёгкiя. Ён задыхнуѓся i заткнуѓ рот, i калi ён паспрабаваѓ кантраляваць ваду сваiм дыханнем, ён адскочыѓ ад адвеса, i вецер зноѓ вырваѓся з яго.
  
  Ён вырашыѓ, што аказаѓся не ѓ тым месцы не ѓ той час, i выхаду няма. Удары па яго спiне, калi ён бiѓся аб жорсткую салёную ваду, здавалася, быццам яны могуць выпусташыць яго. Якое ѓпрыгожванне - спакладаныя пры выкананнi службовых абавязкаѓ! Ён паспрабаваѓ падняцца вышэй, але якая падскоквала, якая вiбруе вяроѓка скiдала яго кожны раз, калi ён падымаѓся на некалькi цаляѓ. Яны мiнулi кiльватарны след вялiкага карабля, i ён зноѓ змог дыхаць. Ён хацеѓ, каб яны прыбылi туды, куды збiралiся. Ён падумаѓ, // яны выходзяць у мора, а там нейкае надвор'е, я ѓжо быѓ.
  
  Ён паспрабаваѓ ацанiць iх пазiцыю. Здавалася, што яго як ё-ё забiлi ѓ прыбой на працягу некалькiх гадзiн. Яны павiнны быць ужо каля ракi Магацi. Ён павярнуѓ галаву, спрабуючы ѓбачыць Лаѓ-Пойнт, або Сэндзi-Пойнт, або мост праз Чэсапiцкi залiѓ. Ён бачыѓ толькi бурлiвую ваду.
  
  Яго рукi хварэлi. Яго грудзi будуць чорна-сiняй. Гэта было пекла на вадзе. Ён зразумеѓ, што яшчэ праз гадзiну яму давядзецца засяродзiцца, каб заставацца ѓ прытомнасцi, - а затым роѓ рухавiкоѓ перайшоѓ у камфортны гул. Расслабляючыся, ён вiсеѓ на дзвюх бухтах, як патанулая выдра, узнятая над пасткай.
  
  Што зараз? Ён прыбраѓ валасы з вачэй i павярнуѓ шыю. На халастым ходу па залiве, асвятляючы хадавыя агнi, топавыя агнi i лiхтары каюты, малюючы ѓ ночы карцiну, якую можна маляваць, з'явiлася двухмачтавая шхуна. Нiякай фанернай цацкi, вырашыѓ ён, гэта дзiця, створанае для грошай i марскiх глыбiнь.
  
  Яны накiроѓвалiся, каб прайсцi мiма шхуны порт на чырвоны, чырвоны на чырвоны. Ён прычапiѓся да правага краю адвеса, хаваючыся з-пад увагi. Гэта было няпроста. Вяроѓка, прывязаная да левага зацiску, дужалася з iм. Крэйсер пачаѓ павольна i крута паварочваць налева. Праз некалькi iмгненняѓ Нiк паѓстане перад поглядамi вялiкага карабля, як плотка, якая едзе на пiрагу на якая верцiцца падстаѓцы ѓ акна.
  
  Ён выцягнуѓ Х'юга, працягнуѓ лiнiю як мага вышэй i стаѓ чакаць, назiраючы. У той момант, калi здалася карма шхуны, ён разрэзаѓ лёску вострым лязом штылета.
  
  Ён стукнуѓся аб ваду i атрымаѓ адзiн моцны ѓдар па якая рухаецца лодцы, калi ён плыѓ унiз i выходзiѓ, наносячы магутныя ѓдары магутнымi рукамi i нажнiцамi нажнiцы, як нiколi раней. Ён заклiкаѓ да свайго цудоѓнага цела з напружанай сiлай. Унiз i вонкi, прэч ад якiя рухаюцца да вас прапелераѓ мясасечкi - посасывающих вас - якiя цягнуцца да вас.
  
  Ён праклiнаѓ сваю дурасць за нашэнне адзення, нават калi яна баранiла яго ад некаторых удараѓ хваль. Ён змагаѓся з цяжарам сваiх рук i прылад Сцюарта, якiя былi громам рухавiкоѓ i ровам, вадкiм грукатам прапелераѓ, якiя ѓдараюць па яго барабанных перапонках, як быццам каб зламаць iх. Вада раптам здалася клеем - утрымлiвала яго, дужалася з iм. Ён адчуѓ цягу ѓверх i цягу, калi шрубы лодкi пацягнулiся да вялiкiх глыткоѓ вады i мiмаволi ѓзялi яго разам з вадкасцю, як мурашка, засмактаная ѓ драбнiлкi смеццеправода. Ён змагаѓся, наносячы ѓдары па вадзе кароткiмi перарывiстымi рухамi, выкарыстоѓваючы ѓсе навыкi - абаперцi рукi на выпады наперад, не марнуючы энергii на грабкi хвастом. Яго рукi хварэлi ад моцы i хуткасцi яго ѓдараѓ.
  
  Цiск змянiѓся. Грукат разнёсся мiма яго, нябачны ѓ цёмных глыбiнях. Замест гэтага, падводны паток раптам адкiнуѓ яго ѓ бок, адштурхоѓваючы шрубы былi ѓ яго ззаду!
  
  Ён выпрастаѓся i паплыѓ уверх. Нават яго трэнiраваныя магутныя лёгкiя былi знясiленыя ад напругi. Ён асцярожна ѓсплыѓ. З удзячнасцю ѓздыхнуѓ. Шхуна была замаскiраваная крэйсерам, i ён быѓ упэѓнены, што ѓсе на абодвух караблях павiнны глядзець адзiн на аднаго, а не на згустак цемры на паверхнi, якi павольна рухаѓся да носа шхуны, трымаючыся ѓдалечынi ад святла. .
  
  Больш буйное судна выключыла рухавiкi, каб спынiцца. Ён вырашыѓ, што гэта частка грукату, якi ён чуѓ. Цяпер крэйсер разгарнуѓся, мякка крануѓ. Ён чуѓ размовы на кiтайскай. Людзi пералазiлi з меншага карабля на большы. Вiдавочна, яны збiралiся нейкi час ляжаць у дрэйфе. Добра! Яны маглi б пакiнуць яго безабаронным, якi выдатна ѓмее плыць дадому, але адчуваючы сябе зусiм дурным.
  
  Нiк праплыѓ па шырокай пятлi, пакуль не апынуѓся на носе да вялiкай шхуне, затым нырнуѓ пад ваду i паплыѓ да яе, прыслухоѓваючыся да грукату яе вялiкiх рухавiкоѓ. У яго былi б праблемы, калi б яна раптоѓна рушыла наперад, але ён разлiчваѓ на прывiтаннi, размовы, магчыма, нават на час сустрэчы з абодвума караблямi для размоваѓ цi... што? Ён павiнен быѓ даведацца што.
  
  На шхуне не было брызента. Яна выкарыстоѓвала дапаможныя сродкi. Яго хуткiя погляды заѓважылi на ёй толькi чатырох цi пяцi мужчын, якiх было б дастаткова, каб справiцца з ёй у крайнiм выпадку, але на борце ѓ яе магло быць невялiкая армiя.
  
  Ён зазiрнуѓ у яе левы борт. Крэйсер быѓ пад аховай. У цьмяным святле палубы шхуны чалавек, падобны на матроса, развальваѓся на нiзкiм металiчным поручнi i глядзеѓ на меншае судна.
  
  Нiк бясшумна абмiнуѓ нос правага борта ѓ пошуках аблуднага якарнага троса. Нiчога. Ён адступiѓ на некалькi ярдаѓ i паглядзеѓ на такелаж i ланцугi бушпрыту. Яны былi высока над iм. Ён больш не мог дацягнуцца да iх, тады як прус, якi плавае ѓ ванне, мог дабрацца да асадкi для душа. Ён праплыѓ па правым борце, абмiнуѓ яе самы шырокi кут i не знайшоѓ нiчога, акрамя гладкага, дагледжанага корпуса. Ён пайшоѓ далей на карму - i, як ён вырашыѓ, атрымаѓ самы вялiкi перапынак за вечар. У ярдзе над яго галавой, акуратна прывязанай да шхуны стропамi, былi зачэпленыя алюмiнiевыя ѓсходы. Тып выкарыстоѓваецца для шматлiкiх мэт - стыкоѓка, заход у невялiкiя лодкi, плаванне, рыбалка. Вiдавочна, карабель стаяѓ у доку або на якарнай стаянцы ѓ бухце, i яны не лiчылi неабходным абараняць яго для выхаду ѓ мора. Гэта паказвала на тое, што сустрэчы крэйсера i шхуны маглi быць частай з'явай.
  
  Ён нырнуѓ, ускочыѓ, як марская свiння з аква-шоу, якая скача за рыбай, схапiѓся за лесвiцу i ѓзлез наверх, прылягаючы да борта карабля, каб хоць частка вады сцякала з яго прамоклай вопраткi.
  
  Здавалася, што ѓсе спусцiлiся ѓнiз, акрамя матроса з другога боку. Нiк падняѓся на борт. Ён хлюпаѓ, як мокры ветразь, i пралiваѓ ваду з абедзвюх ног. Са шкадаваннем ён зняѓ куртку i штаны, пераклаѓ кашалёк i некалькi рэчаѓ у кiшэнi сваiх спецыяльных шортаѓ i кiнуѓ вопратку ѓ мора, зашпiлiѓшы яе ѓ цёмны шар.
  
  Стоячы, як сучасны Тарзан, у кашулi, шортах i шкарпэтках, з наплечной кабурай i тонкiм нажом, прывязаным да перадплечча, ён адчуваѓ сябе больш неабароненым - але нейкiм чынам вольным. Ён пракраѓся на карму па палубе да кабiны. Побач з портам, якi быѓ зачынены адкрытым, але з экранам i драпiроѓкай, якiя загароджваюць яго агляд, ён чуѓ галасы. Англiйская, кiтайская i нямецкая! Ён змог улавiць толькi некалькi слоѓ са шматмоѓнай размовы. Ён разрэзаѓ экран i вельмi асцярожна адкiнуѓ фiранку вастрыём iголкi Х'юга.
  
  У вялiкай галоѓнай каюце цi салоне за сталом, накрытым шклянкамi, бутэлькамi i кубкамi, сядзелi Акiта, Ханс Гейст, скрукаванае цела з сiвымi валасамi, перавязаным тварам i хударлявы кiтаец. Нiк вывучаѓ кiтайскую мову. Гэта быѓ яго першы сапраѓды добры погляд на яго. Быѓ проблiск у Мэрылендзе, калi Гейст назваѓ яго Чыкам, i ѓ Пенсiльванii. У гэтага чалавека былi насцярожаныя вочы, ён сядзеѓ упэѓнена, як чалавек, якi думаѓ, што зможа справiцца з тым, што адбылося.
  
  Нiк слухаѓ дзiѓную балбатню, пакуль Гейст не сказаѓ: "... дзяѓчынкi - баязлiвыя немаѓляты. Не можа быць сувязi памiж ангельцам Уiльямсам i дурнымi цыдулкамi. Я кажу, што мы працягваем наш план".
  
  "Я бачыѓ Уiльямса", - задуменна сказаѓ Акiта. "Ён нагадаѓ мне кагосьцi iншага. Але каго?"
  
  Мужчына з забiнтаваным тварам гаварыѓ з гартанным акцэнтам. "Што скажаш, Сунг? Ты пакупнiк. Больш за ѓсё ѓ выйгрышы або ѓ пройгрышы, таму што табе патрэбна нафта".
  
  Худы кiтаец коратка ѓсмiхнуѓся. "Не верце, што мы адчайна маем патрэбу ѓ нафце. Сусветныя рынкi перанасычаны ёю. Праз тры месяцы мы будзем плацiць менш за семдзесят даляраѓ за барэль у Персiдскiм залiве. Што, дарэчы, дае iмперыялiстам прыбытак у пяцьдзесят даляраѓ. . Толькi адна з iх запампоѓвае тры мiльёны барэляѓ у дзень.
  
  "Мы ведаем карцiну свету", - мякка сказаѓ перавязаны мужчына. "Пытанне ѓ тым, цi вы хочаце зараз нафты?".
  
  "Так."
  
  "Тады спатрэбiцца супрацоѓнiцтва толькi аднаго чалавека. Мы будзем яго браць."
  
  "Я спадзяюся на гэта", - адказаѓ Чык Сун. "Ваш план дасягнення супрацоѓнiцтва з дапамогай страху, сiлы i пералюбу пакуль не спрацаваѓ".
  
  "Я быѓ тут значна даѓжэй, чым ты, мой сябар. Я бачыѓ, што прымушае мужчын рухацца... цi не рухацца".
  
  "Я прызнаю, што ваш досвед велiзарны". У Нiка стварылася ѓражанне, што ѓ Сунга былi вялiкiя сумневы; як добры абаронца, ён гуляѓ бы сваю ролю ѓ п'есе, але ѓ яго былi сувязi ѓ офiсе, так што беражыцеся. "Калi вы будзеце аказваць цiск?"
  
  "Заѓтра", - сказаѓ Гейст.
  
  "Вельмi добра. Мы павiнны хутка даведацца, эфектыѓна гэта цi не. Мы сустрэнемся паслязаѓтра ѓ Шэнанда?"
  
  "Добрая iдэя. Яшчэ гарбаты?" Гейст налiѓ, выглядаючы як цяжкаатлет, злоѓлены на дзявочай вечарынцы. Ён сам пiѓ вiскi.
  
  - падумаѓ Нiк. Сёння вы можаце даведацца аб Windows больш, чым аб усiх памылках i праблемах у свеце. Па тэлефоне больш нiхто нiчога не раскрывае.
  
  Размова надакучыла. Ён дазволiѓ драпiроѓцы зачыняцца i прапаѓз мiма двух iлюмiнатараѓ, якiя выходзiлi ѓ той жа пакой. Ён падышоѓ да iншай, галоѓнай каюцi, адчыненай i зачыненай шырмай i фiранкай з паркалю. Праз яго раздавалiся дзявочыя галасы. Ён разрэзаѓ экран i прарэзаѓ малюсенькую адтулiну ѓ фiранцы. Ой, падумаѓ ён, як непаслухмяна.
  
  Цалкам апранутыя i чапурыстыя сядзелi Рут Мота, Сузi Куонг i Эн Вэ Лiнг. На ложку, зусiм аголеныя, сядзелi Понг-Понг Лiлi, Соня Раньез i чалавек па iмi Сэмi.
  
  Нiк адзначыѓ, што Сэмi выглядаѓ падцягнутым, без жывата. Дзяѓчынкi былi сакавiтыя. Ён агледзеѓ палубу з двух бакоѓ на iмгненне, каб надаць некалькi секунд навуковым назiранням. Ух ты, Соня! Вы можаце проста пстрыкнуць камерай з любога становiшча, i ѓ вас будзе плястык Playboy.
  
  Тое, што яна рабiла, нельга было перадаць у Playboy. Вы не можаце выкарыстоѓваць яго ѓ любым месцы, за выключэннем сталёвага стрыжня парнаграфii. Соня засяродзiла сваю ѓвагу на Сэмi, якi ляжаѓ з паднятымi каленамi i з задаволеным выразам асобы, пакуль Понг-Понг назiраѓ. Кожны раз, калi Понг-Понг казала Сонi нешта нiзкiм тонам, якi Нiк не мог улавiць, у Сэмi з'яѓлялася рэакцыя праз некалькi секунд. Ён ад задавальнення ѓсмiхаѓся, скакаѓ, тузаѓся, стагнаѓ або булькаѓ.
  
  "Навучальныя заняткi", - вырашыѓ Нiк. У роце стала крыху перасохла. Ён праглынуѓ. Ух! Хто гэта прыдумаѓ? Ён сказаѓ сабе, што не варта так дзiвiцца. Сапраѓднаму знаѓцу заѓсёды трэба было недзе вучыцца. А Понг-Понг была выдатным настаѓнiкам - яна рабiла з Сонi эксперта.
  
  "Ооо!" Сэмi выгнуѓ спiну i выдыхнуѓ ад задавальнення.
  
  Понг-Понг усмiхнулася яму, як настаѓнiк, якi ганарыцца сваёй вучанiцай. Соня не падняла вока i не магла казаць. Яна была здольнай вучанiцай.
  
  Нiка насцярожыла балбатня кiтайцаѓ на палубе ѓ бок кармы. Ён са шкадаваннем адвёѓ позiрк ад фiранкi. Вы заѓсёды можаце навучыцца. Двое матросаѓ знаходзiлiся на яго баку карабля, даследуючы ваду доѓгiм кручком. Нiк выдалiѓся ѓ прасторную кабiну. Чорт! Яны паднялi млявы чорны скрутак. Яго выкiнутае адзенне! У вынiку, вага вады iх не пацяплiла. Адзiн марак узяѓ скрутак i схаваѓся ѓ люку.
  
  Ён думаѓ хутка. Яны могуць шукаць. Матрос на палубе абмацваѓ ваду гакам, спадзеючыся знайсцi яшчэ адну знаходку. Нiк перайшоѓ i падняѓся па грабянях грот-мачты. Шхуна была зашыта барвовым тросам. Апынуѓшыся над асноѓным грузавiком, ён атрымаѓ значную хованку. Ён скруцiѓся вакол сценкi, як яшчарка вакол ствала дрэва, i назiраѓ.
  
  Ён атрымаѓ дзеянне. Ганс Гейст i Чык Сун выйшлi на палубу ѓ суправаджэннi пяцi маракоѓ. Яны ѓваходзiлi i выходзiлi з люкаѓ. Яны абследавалi кабiну, праверылi замак лазарэта, сабралiся на носе i прабiлi сабе шлях да кармы, як паляѓнiчыя за кустамi, якiя змагаюцца за дзiчыну. Яны ѓключылi лiхтары i абшукалi ваду вакол шхуны, затым вакол крэйсера, а затым абшукалi меншае судна. Адзiн цi два разы адзiн з iх зiрнуѓ наверх, але, як i многiя шукальнiкi, яны не маглi паверыць, што iх здабыча можа падняцца.
  
  Iх каментары прагучалi ѓ цiхай ночы гучна i ясна. "Гэтая адзежа была проста халусцем... Камандаванне 1 кажа" не "... што наконт гэтых адмысловых кiшэняѓ?... Ён сплыѓ або ѓ яго была лодка... ва ѓсякiм разе, яго цяпер тут няма".
  
  Неѓзабаве Рут, Сюзi, Соня, Эн, Акiта, Сэмi i Чык Сун селi ѓ крэйсер i паляцелi. Неѓзабаве рухавiкi шхуны набралi абарачэннi, яна разгарнулася i рушыла ѓнiз па залiве. Адзiн чалавек быѓ на вахце ѓ штурвала, iншы - на носе. Нiк уважлiва паглядзеѓ на марака. Калi яго галава апынулася над нактоуз, Нiк спусцiѓся па пацучынай сцежцы, як якая спяшаецца малпа. Калi мужчына падняѓ галаву, Нiк сказаѓ: "Прывiтанне", i высек яго, перш чым было выяѓлена здзiѓленне.
  
  У яго была спакуса выкiнуць яго за борт, каб зэканомiць час i знiзiць верагоднасць, але нават рэйтынг Killmaster не апраѓдаѓ бы гэтага. З Х'юга ён перарэзаѓ два кавалкi лёскi, замацаваѓ палоннага i заткнуѓ яму рот уласнай кашуляй.
  
  Рулявы мог бачыць цi адчуваць нешта не так. Нiк сустрэѓ яго ѓ поясе карабля, i праз тры хвiлiны ён быѓ звязаны, як i яго памочнiк. Нiк падумаѓ аб Понг-Понг. Усё iдзе так добра, калi ты цалкам навучаны.
  
  У машынным аддзяленнi справы пайшлi не так. Ён спусцiѓся па жалезнай лесвiцы, прыцiснуѓ Вiльгельмiну да здзiѓленага кiтайца, якi стаяѓ ля пульта кiравання, а затым з маленечкай складской пакоя ззаду яго выскачыѓ яшчэ адзiн схапiѓ яго за шыю.
  
  Нiк перавярнуѓ яго, як радэа-бронк, якi падскоквае на лёгкiм наезнiку, але мужчына моцна трымаѓся за руку з пiсталетам. Нiк атрымаѓ удар, якi патрапiѓ у чэрап, а не ѓ шыю, i iншы механiк натыкнуѓся на палубныя плiты, сцiскаючы вялiкi жалезны iнструмент.
  
  - зараѓла Вiльгельмiна. Куля смяротна адскочыла ад сталёвых пласцiн. Мужчына ѓзмахнуѓ iнструментам, i вокамгненные рэфлексы Нiка падставiлi пад удар чалавека, якi чапляѓся за яго. Ён трапiѓ яму ѓ плячо, ён закрычаѓ i адпусцiѓ.
  
  Нiк парыраваѓ наступны ѓдар i ѓдарыѓ Вiльгельмiну па вуху збраяносца. Iмгненне праз другi ляжаѓ на падлозе, дзе ён i стагнаѓ.
  
  "Прывiтанне!" Па лесвiцы пачуѓся крык голасам Ганса Гейста.
  
  Нiк падкiнуѓ Вiльгельмiну i выпусцiѓ папярэджанне ѓ цёмную адтулiну. Ён скокнуѓ у далёкi канец купэ, па-за дасяжнасцю, i вывучыѓ сiтуацыю. Там сем цi восем чалавек. Ён адступiѓ да панэлi i выключыѓ рухавiкi. Маѓчанне было iмгненным сюрпрызам.
  
  Ён паглядзеѓ на лесвiцу. Я не магу падняцца, а яны не могуць спусцiцца, але мяне могуць выцягнуць газам цi нават падпаленымi анучамi. Яны што-небудзь прыдумаюць. Ён паспяшаѓся праз | камору каюту, знайшоѓ воданепранiкальныя дзверы i зачынiѓ замак. Шхуна была пабудавана для невялiкай каманды i з унутранымi пераходамi для дрэннага надвор'я. Калi ён рухаѓся хутка, да таго, як яны арганiзавалiся...
  
  Ён пракраѓся наперад i ѓбачыѓ пакой, у якой бачыѓ дзяѓчынак i Сэмi. Яна была пустая. Як толькi ён увайшоѓ у галоѓны салон, Гейст знiк у галоѓным люку, сутыкнуѓшы перад сабой постаць перавязанага чалавека. Iуда? Борман?
  
  Нiк пачаѓ iсцi за iм, затым адскочыѓ, калi з'явiлася пiсталетнае рулю i плюнула кулямi па прыгожых драѓляных усходах. Яны парвалi шмат цудоѓных вырабаѓ з дрэва i лаку. Нiк пабег назад да воданепранiкальных дзвярэй. Нiхто не рушыѓ услед. Ён увайшоѓ у машыннае аддзяленне i крыкнуѓ: "Прывiтанне, там наверсе".
  
  Стукнуѓ пiсталет Томi, i машыннае аддзяленне ператварылася ѓ цiр, у якiм зрыкашэцiлi кулi ѓ сталёвых кашулях, нiбы дроб у металiчнай вазе. Лежачы на пярэднiм баку перашкоды, абароненай высокiм верхам на ѓзроѓнi палубы, ён пачуѓ, як некалькi куль патрапiлi ѓ блiжэйшую сцяну. Адна абрынулася на яго са знаёмай смяротнай вiхурай-р-р-р-р.
  
  Нехта крыкнуѓ. Пiсталет наперадзе i пiсталет-кулямёт у люка машыннага аддзялення перасталi страляць. Цiшыня. Па корпусе хвастала вада. Ногi стукалi па палубах. Судна рыпела i рэхам аддавалася дзясяткамi гукаѓ, якiя выдае кожны карабель пры руху ѓ лёгкiм моры. Ён пачуѓ яшчэ крыкi, глухiя ѓдары дрэва i падкаты. Ён выказаѓ здагадку, што яны паставiлi лодку за борт, або катэр з прывадам, якi быѓ перакiнуты праз карму, або Доры на надбудове. Ён знайшоѓ ножовку, абарваныя правады рухавiка.
  
  Ён даследаваѓ сваю турму пад палубай. Мяркуючы па ѓсiм, шхуна была пабудавана на галандскай цi балтыйскай верфi. Яна была добра складзена. Метал быѓ у метрычных вымярэннях. Рухавiкi былi нямецкiмi дызелямi. У моры, падумаѓ ён, яна спалучае ѓ сабе надзейнасць рыбацкага катэры Гластэра з дадатковай хуткасцю i камфортам. Некаторыя з гэтых судоѓ былi спраектаваны з загрузным люкам каля складоѓ i машынных аддзяленняѓ. Ён даследаваѓ мiдэль за воданепранiкальнай пераборкай. Ён знайшоѓ дзве маленькiя каюты, якiя маглi б абслугоѓваць дваiх матросаѓ, i прама на карме ад iх ён выявiѓ грузавы люк збоку, выдатна абсталяваны i замацаваны шасцю вялiкiмi металiчнымi сабакамi.
  
  Ён вярнуѓся i замкнуѓ люк машыннага аддзялення. Вось i ѓсё. Ён пракраѓся па трапе ѓ галоѓны салон. З пiсталета, павернутага ѓ яго напрамку, былi зроблены два стрэлы. Ён хутка вярнуѓся да бакавога люка, расшпiлiѓ замак i павольна расчынiѓ металiчныя дзверы.
  
  Калi б яны змясцiлi маленькага Доры на гэты бок або калi б адзiн з людзей наверсе быѓ iнжынерам з галавой на плячах, i яны ѓжо павесiлi замак на бакавы люк, гэта азначала б, што ён усё яшчэ ѓ пастцы. Ён выглянуѓ. Нiчога не было вiдаць, акрамя цёмна-пурпуровай вады i святлiвых зверху агнёѓ. Уся актыѓнасць гучала з катэра на карме. Ён бачыѓ кончык яго руля. Яны яго апусцiлi.
  
  Нiк працягнуѓ руку, схапiѓся за планшыр, затым за парэнчы i саслiзнуѓ на палубу, як макасiны з вадой, якiя паѓзуць па бервяне. Ён пракраѓся на карму, Ганс Гейст дапамог Понг-Понг Лiлi пералезцi цераз борт i спусцiцца па лесвiцы. Ён сказаѓ камусьцi, каго Нiк не мог бачыць: "Адыдзi на пяцьдзесят футаѓ i зрабi круг".
  
  Нiк адчуваѓ неахвотнае захапленне перад вялiкiм немцам. Ён хаваѓ сваю сяброѓку на выпадак, калi Нiк адкрые кiнгстаны або ѓзарвецца шхуна. Ён задавалася пытаннем, кiм яны яго лiчылi. Ён залез на рубку i расцягнуѓся памiж Доры i двума U-плытамi.
  
  Гейст вярнуѓся па палубе, прайшоѓшы за дзесяць футаѓ ад Нiка. Ён нешта сказаѓ таму, хто назiраѓ за люкам у машынным аддзяленнi, i затым знiк у напрамку галоѓнага люка.
  
  У хлопца хапала смеласцi. Ён спускаѓся на карабель, каб спудзiць парушальнiка. Сюрпрыз!
  
  Нiк бясшумна пайшоѓ басанож на карму. Два кiтайскiя маракi, якiх ён прывязаѓ, цяпер былi развязаны i глядзелi на выхад, як каты ѓ мышыную нару. Замест таго каб рызыкаваць новымi ѓдарамi па ствале Вульгельмiны, Нiк дастаѓ з яго адтулiны штылет. Гэтыя двое ѓпалi, як свiнцовыя салдацiкi, якiх закранула дзiцячая рука.
  
  Нiк кiнуѓся наперад, падышоѓ да мужчыны, якi ахоѓваѓ насавую частку. Нiк замоѓк, пакуль мужчына без гуку лёг на палубу пад ударам штылета. Гэты поспех доѓжыѓся нядоѓга. Нiк папярэдзiѓ сябе - асцярожна прайшоѓ на карму, аглядаючы кожны пераход i кут рубкi. Яна была пустая. Астатнiя трое мужчын прабiралiся праз унутраную частку карабля з Гейстам.
  
  Нiк зразумеѓ, што ён не чуѓ рухавiк запуску. Ён выглянуѓ з-за мачты. Катэр адышоѓ за трыццаць футаѓ ад большага карабля. Невысокi матрос лаяѓся i важдаѓся з маторам пад наглядам Понг-Понг. Нiк прысеѓ з штылет у адной руцэ, а люгерам - у iншай. У каго зараз быѓ гэты пiсталет Томi?
  
  "Прывiтанне!" - крыкнуѓ голас ззаду яго. Ногi па-таварыску грымелi.
  
  Блам! Раѓнуѓ пiсталет, i ён быѓ упэѓнены, што пачуѓ р-р кулi, калi ён упаѓ галавой у ваду. Ён кiнуѓ штылет, вярнуѓ Вiльгельмiну ѓ кабуру i паплыѓ да катэра. Ён чуѓ i адчуваѓ выбухi i вадкiя воплескi, калi кулi працялi мора над iм. Ён адчуваѓ сябе на здзiѓленне бяспечным i абароненым, калi ён глыбока праплыѓ, а затым падняѓся ѓверх у пошуках дна маленькай лодкi.
  
  Ён прапусцiѓ гэта, паводле ацэнак, ён быѓ у пяцiдзесяцi футах i ѓсплыѓ гэтак жа лёгка, як жаба, якая выглядае з сажалкi. На фоне агню шхуны трое мужчын стаялi на карме i шукалi ваду. Ён пазнаѓ Гейста па яго гiганцкiм памеры. Матрос на катэры стаяѓ, гледзячы ѓ бок большага карабля. Затым ён павярнуѓся, узiраючыся ѓ ноч, i яго погляд спынiѓся на Нiку. Ён пацягнуѓся да сваёй талii. Нiк зразумеѓ, што не зможа дабрацца да лодкi, перш чым гэты чалавек зможа прастрэлiць яго чатыры разы. Вiльгельмiна падышла, выраѓнялася - i марак адляцеѓ назад на гук стрэлу. Пiсталет Томi дзiка штабнаваѓ. Нiк нырнуѓ i паставiѓ лодку памiж сабой i людзьмi на шхуне.
  
  Падплыѓ да катэра - i раптоѓнай смерцi паглядзеѓ проста ѓ твар. Понг Понг уторкнуѓ невялiкi аѓтамат амаль у зубы, схапiѓшыся за планшыр, каб падняцца. Яна мармытала i дзiка цягнула пiсталет абедзвюма рукамi. Ён схапiѓся за зброю, прамахнуѓся i звалiѓся. Ён глядзеѓ прама ѓ яе цудоѓны сярдзiты твар.
  
  "У мяне ёсць гэта, - падумаѓ ён, - яна iмгненна знойдзе засцерагальнiк або павiнна ведаць дастаткова, каб узвесцi яго, калi камера пустая.
  
  Грукаѓ пiсталет-кулямёт Томi. Понг-понг замерла, а затым павалiлася на Нiка, нанёсшы яму слiзгальны ѓдар, калi яна ѓпала ѓ ваду. Ганс Гейст зароѓ: "Перастань!" Рушыѓ услед струмень нямецкiх лаянак.
  
  Ноч раптоѓна стала вельмi цiхай.
  
  Нiк саслiзнуѓ у ваду, утрымлiваючы катэр памiж сабой i шхуной. Ганс крыкнуѓ усхвалявана, амаль жаласна: "Понг-понг?"
  
  Цiшыня. "Понг-понг!"
  
  Нiк падплыѓ да носа катэры, працягнуѓ руку i ѓхапiѓся за трос. Ён замацаваѓ шнур вакол сваёй талii i павольна пачаѓ буксiраваць катэр, з усёй сваёй моцай удараючы па яго мёртвай вазе. Ён павольна павярнуѓся да шхуны i пайшоѓ за iм, як забалочаны слiмак.
  
  "Ён буксiруе катэр", - крыкнуѓ Ханс. "Там..."
  
  Нiк нырнуѓ на паверхню пад стук пiсталета, асцярожна падняѓся назад, схаваны пускам. Стрэльба зноѓ грукатала, грызла карму маленькай лодкi, распырскваючы ваду па абодвум бакам Нiка.
  
  Ён адбуксiраваѓ катэр у ноч. Забраѓся ѓнутр i ѓключыѓ свой пэйджар - у надзеi - i праз пяць хвiлiн хуткай працы завёѓся рухавiк.
  
  Катэр быѓ павольны, разлiчаны на цяжкую працу i бурнае мора, а не на хуткасць. Нiк затыкаѓ пяць адтулiн, да якiх мог дабрацца, i часам выскокваѓ, калi ѓ ёй паднiмалася вада. Калi ён абмiнуѓ мыс да ракi Патапска, узышоѓ ясны i яркi свiтанак. Хоук, пiлатуючы верталёт Bell, дасягнуѓ яго, калi ён накiроѓваѓся да прыстанi для яхт на пляжы Рыѓера. Яны абмянялiся хвалямi. Праз сорак хвiлiн ён аддаѓ катэр на апеку здзiѓленага суправаджальнiка i далучыѓся да Хоука, якi прызямлiѓся на закiнутай стаянцы. Хоук сказаѓ: "Гэта цудоѓная ранiца для прагулкi на лодцы".
  
  "Добра, я спытаю", - сказаѓ Нiк. "Як вы мяне знайшлi?"
  
  "Вы выкарыстоѓвалi апошнi гукавы сiгнал Сцюарта? Сiгнал быѓ цудоѓным".
  
  "Так. Гэтая штука эфектыѓная. Я мяркую, асаблiва па вадзе. Але ты не лётаеш кожную ранiцу".
  
  Хоук дастаѓ дзве моцныя цыгары i аддаѓ адну Нiку. "Часам ад часу вы сустракаеце вельмi разумнага грамадзянiна. Вы сустракалi аднаго. Па iмi Бойд. Былы ѓорэнт-афiцэр ВМФ. Ён патэлефанаваѓ у флот. ВМС патэлефанавалi ѓ ФБР. Яны патэлефанавалi мне. Я патэлефанаваѓ Бойду, i ён апiсаѓ Джэры Дэмiнга, нафтавiка, якi хацеѓ, каб ты мяне паглядзеѓ "Я хацеѓ дак прастору.
  
  "I Бойд згадаѓ таямнiчы крэйсер, якi адплывае ад прыстанi Чу Дай, а?"
  
  "Ну так, - весела прызнаѓ Хоук. "Я не мог уявiць, што вы прапускаеце шанец паплысцi на ёй".
  
  "Гэта было нейкае падарожжа. Яны яшчэ доѓга будуць прыбiраць абломкi. Мы выйшлi..."
  
  Ён падрабязна апiсаѓ падзеi, якiя Хоук завадатараѓ у аэрапорце Маунтин-Роѓд, i яснай ранiцай яны ѓзляцелi да ангараѓ AXE над Анаполiсам. Калi Нiк скончыѓ казаць, Хоук спытаѓ: "Ёсць iдэi, Нiкалас?"
  
  "Я паспрабую адну. Кiтаю трэба больш нафты. Вышэйшага якасць i цяпер. Звычайна яны могуць купляць усё, што хочуць, але гэта не тое ж самае, што Сауды цi хто-небудзь з iншых гатовы загрузiць iх так жа хутка, як яны адправяць танкеры. Можа быць, гэта тонкi кiтайскi ключ. Скажам, ён стварыѓ арганiзацыю ѓ Вашынгтоне, як бязлiтасным цiску. У iх ёсць дзяѓчыны для iнфармацыйных агентаѓ i для ѓзнагароды мужчын, якiя iдуць на гэта.
  
  "Вы патрапiлi ѓ мэту, Нiк. Адаму Рыду з Saudico сказалi, каб ён загружаѓ кiтайскiя танкеры ѓ залiве цi нешта яшчэ".
  
  "У нас дастаткова вагi, каб гэта спынiць".
  
  "Так, хоць некаторыя з арабаѓ дзейнiчаюць мяцежна. Як бы там нi было, мы называем павароты там. Але гэта не дапамагае Адаму Рыду, калi яму гавораць прадаць або памерцi".
  
  "Ён уражаны?"
  
  "Ён уражаны. Яны падрабязна растлумачылi. Ён ведае аб Тайсане, i, хоць ён не баязлiвец, вы не можаце вiнавацiць яго за тое, што ён падняѓ шум з нагоды адзення, якая забiвае амаль у якасцi прыкладу".
  
  "У нас дастаткова, каб наблiзiцца?"
  
  "Дзе Iуда? А Чык Сунг i Гейст? Яны скажуць яму, што нават калi людзi, якiх мы ведаем, знiкнуць, iншыя яго зловяць".
  
  "Заказы?" - мякка спытаѓ Нiк.
  
  Хоук гаварыѓ роѓна хвiлiн пяць.
  
  Шафёр AX высадзiѓ Джэры Дэмiнга, апранутага ѓ запазычаны камбiнезон механiка, каля яго кватэры ѓ адзiнаццаць. Ён пiсаѓ запiскi тром дзяѓчынам - а iх было чатыры. I яшчэ - а потым iх было трое. Першы камплект ён адправiѓ спецыяльнай дастаѓкай, а другую - звычайнай поштай. Бiл Родзе i Барнi Манун павiнны былi забраць любых двух дзяѓчат, акрамя Рут, днём i ѓвечары, у залежнасцi ад магчымасцi.
  
  Нiк вярнуѓся i праспаѓ восем гадзiн. Тэлефон разбудзiѓ яго ѓ прыцемках. Ён апрануѓ скрэмблер. Хок сказаѓ: "У нас ёсць Сюзi i Эн. Я спадзяюся, што ѓ iх была магчымасць патурбаваць адзiн аднаго".
  
  "Соня апошняя?"
  
  "У нас не было шанцу на яе, але яна назiрала. Добра, забяры яе заѓтра. Але нiякiх прыкмет Гейста, Сунга або Юды. Шхуна вярнулася ѓ док. Нiбыта належыць тайванцу. Грамадзянiн Вялiкабрытанii. З'яжджае ѓ Еѓропу. На наступным тыднi."
  
  "Працягнуць, як было загадана?"
  
  "Так. Удачы".
  
  Нiк напiсаѓ яшчэ адну цыдулку - i яшчэ адну. Ён адправiѓ яго Рут Мота.
  
  Незадоѓга да поѓдня наступнага дня ён патэлефанаваѓ ёй, звязаѓшыся з ёй пасля таго, як яе перавялi ѓ офiс Акiта. Яна здавалася напружанай, калi адмовiлася ад яго радаснага запрашэння на абед. "Я... жудасна занятая, Джэры. Калi ласка, патэлефануй мне яшчэ раз".
  
  "Гэта не ѓсё задавальненне, - сказаѓ ён, - хоць з Вашынгтона я больш за ѓсё хацеѓ бы з вамi паабедаць з вамi. Я вырашыѓ кiнуць працу. Павiнен быць спосаб зарабляць грошы хутчэй i прасцей. Ваш бацька ѓсё яшчэ зацiкаѓлены?"
  
  Наступiла паѓза. Яна сказала: "Калi ласка, пачакайце". Калi яна вярнулася да тэлефона, яна ѓсё яшчэ выглядала занепакоенай, амаль спалоханай. "Ён хоча цябе бачыць. Праз дзень цi два".
  
  "Ну, у мяне ёсць пара iншых пунктаѓ гледжання, Рут. Не забывай, я ведаю, дзе ѓзяць нафту. I як яе купiць Без абмежаванняѓ, у мяне было адчуванне, што ён можа быць зацiкаѓлены".
  
  Доѓгая паѓза. Нарэшце яна вярнулася. "У такiм выпадку - можаш сустрэць нас за кактэйлем каля пяцi?"
  
  "Я шукаю працу, дарагая. Сустрэнемся ѓ любы час i ѓ любым месцы".
  
  "У Рэмарка. Ведаеш?"
  
  "Вядома. Я буду там".
  
  Калi Нiк, жыццярадасны ѓ шэрай акулавай шкуры iтальянскага крою i гальштуку гвардзейца, сустрэѓ Рут у Рэмарка, яна была адна. Вiнчы, суровы партнёр, якi выступае ѓ ролi сустракае, адвёѓ яго да сябе ѓ адзiн з мноства маленькiх альковов гэтага ѓтоенага, папулярнага спаткання. Яна выглядала ѓстрывожанай.
  
  Нiк шырока ѓсмiхнуѓся, падышоѓ да яе i абняѓ. Яна была жорсткай. "Прывiтанне, Руцi. Я сумаваѓ па табе. Гатовыя да новых прыгод сёння ѓвечары?"
  
  Ён адчуѓ, як яна здрыганулася. "Прывiтанне... Джэры. Рады цябе бачыць". Яна зрабiла глыток вады. "Не, я стамiлася."
  
  "О-о..." Ён падняѓ палец. "Я ведаю лекi". Ён пагаварыѓ з афiцыянтам. "Два марцiнi. Звычайны. Тое, як iх вынайшаѓ мiстэр Марцiнi".
  
  Рут выцягнула цыгарэту. Нiк выцягнуѓ адну з пачка i запалiѓ святло. "Тата не змог. У нас... у нас узнiкла важная справа".
  
  "Праблемы?"
  
  "Так. Нечакана".
  
  Ён паглядзеѓ на яе. Яна была цудоѓнай стравай! Прысмакi каралеѓскага памеру, iмпартаваныя з Нарвегii, i матэрыялы, вырабленыя ѓручную ѓ Японii. Ён усмiхнуѓся. Яна паглядзела на яго. "Якая?"
  
  "Я проста падумаѓ, якая ты прыгожая". Ён казаѓ павольна i мякка. "У апошнi час я назiраѓ за дзяѓчынамi - каб убачыць, цi ёсць хоць адна з тваiм цудоѓным целам i экзатычнай афарбоѓкай. Не. Нi адна. Ты ведаеш, што можаш быць кiм заѓгодна,
  
  Я веру. Мадэль. Актрыса кiно цi тэлебачання. Вы сапраѓды выглядаеце так, як можа выглядаць лепшая жанчына ѓ свеце. Лепшае з Усходу i Захаду".
  
  Яна крыху пачырванела. Ён падумаѓ: "Няма нiчога лепшага за чараду цёплых камплiментаѓ, каб адцягнуць жанчыну ад непрыемнасцяѓ".
  
  "Дзякуй. Ты сам сапраѓдны мужчына, Джэры. Тату сапраѓды цiкава. Ён хоча, каб ты прыйшоѓ да яго заѓтра".
  
  "Ой." Нiк выглядаѓ вельмi расчараваным.
  
  "Не глядзi так сумна. Думаю, у яго сапраѓды ёсць iдэя для цябе".
  
  "Гатовы паспрачацца, што яна ёсць", - разважаѓ Нiк. Цiкава, цi сапраѓды ён яе бацька. I цi здагадаѓся ён што-небудзь пра Джэры Дэмiнгу?
  
  Прыбылi марцiнi. Нiк працягнуѓ далiкатную размову, поѓны шчырай лiслiвасцi i вялiкiх магчымасцяѓ для Рут. Ён заказаѓ яшчэ два келiхi. Пасля яшчэ два. Яна запратэставала - але выпiла. Яе скаванасць адступiла. Яна пасмейвалася з яго жартаѓ. Час iшоѓ, i яны выбралi пару цудоѓных клубных стейкаѓ Рэмарка. У iх быѓ брэндзi i кава. Яны танчылi. Раскладваючы прыгожае цела на падлозе, Нiк падумаѓ: "Я не ведаю, як яна зараз сябе адчувае, але мой настрой палепшылася. Ён прыцягнуѓ яе да сябе. Яна паслаблена. Вочы прасачылi за iмi. З iх атрымалася яркая пара.
  
  Нiк зiрнуѓ на гадзiннiк. 9:52. Цяпер, падумаѓ ён, ёсць некалькi спосабаѓ з гэтым справiцца. Калi я зраблю гэта так, як мне спадабаецца, то большасць Ястрабаѓ зразумее гэта i зробiць адзiн са сваiх з'едлiвых каментароѓ. Доѓгi цёплы бок Рут быѓ прыцiснуты да яго, тонкiя пальцы яе пад сталом чарцiлi хвалюючыя ѓзоры на яго далонi. Мой шлях, вырашыѓ ён. Ястрабу ѓсё роѓна падабаецца дражнiць мяне
  
  Яны ѓвайшлi ѓ кватэру "Джэры Дэмiнга" ѓ 10:46. Пiлi вiскi i глядзелi на агнi ракi, пакуль музыка Бiлi Фэра забяспечвала фон. Ён сказаѓ ёй, як лёгка ён можа закахацца ѓ дзяѓчыну, такую цудоѓную, такую экзатычную, такую iнтрыгуючую. Гуллiвасць перарасла ѓ запал, i ён адзначыѓ, што была ѓжо апоѓначы, калi ён павесiѓ яе сукенку i свой касцюм, "каб яны заставалiся ахайнымi".
  
  Яе здольнасць займацца каханнем наэлектрызавала яго. Назавiце гэта здыманнем напругi, аддайце належнае марцiнi, падушыце, што яна была старанна навучана зачароѓваць мужчын - гэта ѓсё яшчэ было найвялiкшым. Ён сказаѓ ёй аб гэтым у 2 гадзiны ночы.
  
  Яе вусны былi вiльготнымi ѓ яго вуха, яе дыханне было багатым, гарачым спалучэннем салодкага запалу, алкаголю i мясiстага афрадызiякальнага жаночага паху. Яна адказала: "Дзякуй, дарагi. Ты робiш мяне вельмi шчаслiвым. I - табе яшчэ не ѓсё гэта спадабалася. Я ведаю значна больш", - яна ѓсмiхнулася, - "цудоѓна дзiѓных рэчаѓ".
  
  "Вось што мяне засмучае", - адказаѓ ён. "Я сапраѓды знайшоѓ цябе i не ѓбачу цябе некалькi тыдняѓ. Магчыма, месяцамi".
  
  "Якая?" Яна прыѓзняла твар, скура заззяла вiльготным, гарачым, румяным бляскам у святле цьмянай лямпы. "Куды ты iдзеш? Ты заѓтра ѓбачышся з татам".
  
  "Не. Я не хацеѓ табе казаць. Я з'яжджаю ѓ Нью-Ёрк у дзесяць. Сяду на самалёт у Лондан, а потым, верагодна, у Эр-Рыяд".
  
  "Нафтавы бiзнэс?"
  
  "Так. Гэта тое, пра што я хацеѓ пагаварыць з Акiта, але, думаю, цяпер пра гэта няма. Калi яны ѓ той раз цiснулi на мяне, Saudico i японская канцэсiя - вы знаёмыя з гэтай здзелкай - не атрымалi ѓсяго гэтага. Саудаѓская Аравiя ѓ тры разы больш Тэхаса, з запасамi, можа быць, 170 мiльярдаѓ колаѓ не, 170 мiльярдаѓ колаѓ. але ёсць пяць тысяч прынцаѓ. У мяне ёсць сувязi. Дзе прыцягнуць некалькi мiльёнаѓ барэляѓ.
  
  Блiскучыя чорныя вочы шырока расчынiлiся супраць яго ѓласных. "Ты не сказаѓ мне ѓсяго гэтага".
  
  "Вы не пыталiся".
  
  "Можа быць... можа, тата мог бы заключыць з табой лепшую здзелку, чым тая, на якую ты збiраешся. Ён жадае нафты".
  
  "Ён можа купiць усё, што захоча, на японскай канцэсii. Калi толькi - ён не прадасца чырвоным?"
  
  Яна павольна кiѓнула. "Вы не пярэчыце?"
  
  Ён пасмяяѓся. "Чаму? Усё так робяць".
  
  "Магу я патэлефанаваць таце?"
  
  "Давай. Я б палiчыѓ за лепшае пакiнуць гэта ѓ сям'i, дарагая". Ён пацалаваѓ яе. Прайшло тры хвiлiны. Да д'ябла капюшон смерцi i яго працу - было б нашмат весялей проста - ён асцярожна адключыѓся. "Зрабi званок. У нас мала часу".
  
  Ён апрануѓся, яго востры слых ѓлавiѓ яе бок размовы. Яна расказала таце ѓсё пра цудоѓныя сувязi Джэры Дэмiнга i тых мiльёнах. Нiк паклаѓ дзве бутэлькi добрага вiскi ѓ скураны мяшок.
  
  Праз гадзiну яна павяла яго па завулку недалёка ад Роквiла. Агнi гарэлi ѓ прамыслова-гандлёвым будынку сярэднiх памераѓ. Шыльда над уваходам абвяшчала: "МАРВIН IМПАРТ-ЭКСПАРТ". Спускаючыся па калiдоры, Нiк убачыѓ яшчэ адну маленькую шыльду, якая была вельмi ненадакучлiвай, - Уолтара У. Вiнга, вiцэ-прэзiдэнта кампанii Confederation Oil. Ён нёс скураную сумку.
  
  Акiта чакаѓ iх у асабiстым кабiнеце. Ён выглядаѓ, як ператамлены бiзнэсмэн, зараз маска часткова знятая. Нiк думаѓ, што ведае чаму. Пасля прывiтання i рэзюмавання тлумачэнняѓ Рут Акiта сказаѓ: "Я ведаю, што часу няшмат, але, магчыма, я змагу зрабiць вашу паездку на Блiзкi Усход непатрэбнай. У нас ёсць танкеры. Мы заплацiм вам 74 даляра за барэль. за ѓсё, што можна загрузiць мiнiмум за год ".
  
  "Наяѓныя?"
  
  "Вядома. Любая валюта.
  
  Любы сплiт або аранжыроѓкi па вашым жаданнi. Вы бачыце, што я прапаную, мiстэр Дэмiнга. Вы поѓнасцю кантралюеце свой прыбытак. I такiм чынам ваш лёс".
  
  Нiк узяѓ сумку з вiскi, паставiѓ дзве бутэлькi на стол. Акiта шырока ѓсмiхнуѓся. "Мы змацуем здзелку выпiѓкай, а?"
  
  Нiк адкiнуѓся назад, расшпiлiѓ палiто. "Калi вы ѓсё яшчэ не хочаце яшчэ раз паспрабаваць Адама Рыда".
  
  Жорсткi, сухi твар Акiта застыѓ. Ён выглядаѓ як Буда нiжэй за нуль.
  
  Рут ахнула, у жаху ѓтаропiлася на Нiка, павярнулася да Акiт. "Клянуся, я не ведала..."
  
  Акiта маѓчаѓ, пляснуѓшы яе рукой. "Дык гэта былi вы. У Пенсiльванii. На лодцы. Цыдулкi для дзяѓчынак".
  
  "Гэта быѓ я. Не рухай гэтай рукой зноѓ па тваiх нагах. Заставайся зусiм нерухомым. Я магу пакараць смерцю цябе ѓ адно iмгненне. I твая дачка можа атрымаць траѓму. Дарэчы, яна твая дачка?"
  
  "Не. Дзяѓчынкi... удзельнiцы".
  
  "Завербаваныя для доѓгатэрмiновага плана. Я магу паручыцца за iх навучанне".
  
  "Не шкадуй iх. Там, адкуль яны прыйшлi, яны, магчыма, нiколi не елi паѓнавартасна. Мы далечы iм..."
  
  Вiльгельмiна з'явiлася, пстрыкнуѓшы запясцем Нiка, Акiта замоѓк. Замарожанае выраз твару не змянiлася. Нiк сказаѓ: "Як вы кажаце, я мяркую, што вы нацiснулi кнопку пад нагой. Спадзяюся, гэта для Сунга, Гейста i iншых. Я таксама хачу iх".
  
  "Вы хочаце iх. Вы сказалi пакараць смерцю. Хто вы?"
  
  "Як вы ѓжо здагадалiся. К3 з AX. Адзiн з трох забойцаѓ".
  
  "Варвар".
  
  "Як удар мячом па шыi бездапаможнага палоннага?"
  
  Рысы асобы Акiта ѓпершыню пацьмянелi. Дзверы адчынiлiся. Чык Сунг быѓ на крок у пакой, гледзячы на ??Акiта, перш чым ён убачыѓ Люгер. Ён упаѓ наперад з хуткай грацыяй знаѓцы дзюдо, калi рукi Акiта схавалiся з-пад увагi пад сталом.
  
  Нiк змясцiѓ першую кулю ѓ тое месца, куды быѓ нацэлены "Люгер" - ледзь нiжэй трыкутнiка белай насоѓкi ѓ нагруднай кiшэнi Акiта. Яго другi стрэл злавiѓ Сунга ѓ паветры, за чатыры футы ад рулi. У кiтайца ѓ руцэ быѓ узняты сiнi рэвальвер, калi стрэл Вiльгельмiны трапiѓ яму проста ѓ сэрца. Калi ён упаѓ, яго галава стукнулася аб нагу Нiка. Ён перакацiѓся на спiну. Нiк узяѓ рэвальвер i адштурхнуѓ Акiт ад стала.
  
  Цела пажылога мужчыны ѓпала з крэсла бокам. Нiк адзначыѓ, што тут больш няма пагрозы, але вы засталiся ѓ жывых, не прымаючы нiчога як належнае. Рут крычала пранiзлiвым грукатам шкла, якi ѓ маленькiм пакоi рэзаѓ барабанныя перапонкi, як халодны нож. Яна выбегла за дзверы, усё яшчэ крычучы.
  
  Ён схапiѓ са стала дзве бутэлькi вiскi з узрыѓчаткай i рушыѓ услед за ёй. Яна пабегла па калiдоры да задняй часткi будынка i патрапiла ѓ складскую частку, за якой знаходзiѓся Нiк у дванаццацi футах.
  
  "Стой", - зароѓ ён. Яна пабегла па калiдоры памiж складзенымi адна на адну скрынкамi. Ён уклаѓ Вiльгельмiну ѓ кабуру i схапiѓ яе, калi яна вырвалася на адкрытую прастору. Аголены па пояс мужчына саскочыѓ з задняй часткi аѓтацягнiка. Мужчына крыкнуѓ: "Што...?" як трое сутыкнулiся.
  
  Гэта быѓ Ханс Гейст, i яго розум i цела хутка адрэагавалi. Ён адштурхнуѓ Рут i ѓдарыѓ Нiка кулаком у грудзi. Чалавек з AX не змог пазбегнуць поѓнага прывiтання - яго iнэрцыя прывяла яго прама ѓ яго. Бутэлькi са скотчам лопнулi аб бетон пад дажджом са шкла i вадкасцi.
  
  "Не палiць", - сказаѓ Нiк, размахваючы пiсталетам Гейста знiзу ѓверх, а затым упаѓ на падлогу, калi здаравяк раскрыѓ рукi i самкнуѓ iх вакол сябе. Нiк ведаѓ, што значыць здзiвiць мядзведзя грызлi. Ён быѓ раздушаны, раздушаны i разбiты аб цэмент. Ён не мог звязацца з Вiльгельмiнай цi Х'юга. Гейст быѓ побач. Нiк павярнуѓся, каб адбiць удар каленам па яго яйках. Стукнуѓся чэрапам па твары чалавека, калi адчуѓ, як зубы кусаюць яго за шыю. Гэты хлопец гуляѓ сумленна.
  
  Яны скруцiлi шкло i вiскi, ператварыѓшы iх у больш тоѓстую карычневую субстанцыю, якая пакрыла падлогу. Нiк штурхнуѓ сябе ѓ локцях, расправiѓ грудзi i плечы i, нарэшце, сашчапiѓ рукi разам i стрэлiѓ з iх - пхаючы, цiкаѓна, рухаючы ѓсiмi сухажыллямi i мускуламi i раскрываючы ѓсю моц сваёй велiзарнай сiлы.
  
  Гейст быѓ магутным чалавекам, але калi мышцы тулава i плячэй б'юцца супраць сiлы рук, спаборнiцтвы не ѓзнiкае. Яго рукi ѓзляцелi, а счэпленыя рукi Нiка ѓзляцелi ѓверх. Перш чым ён змог закрыць iх зноѓ, вокамгненные рэфлексы Нiка вырашылi праблему. Ён зрэзаѓ бокам жалезнага кулака Адамава яблык Гейста - чысты ѓдар, якi ледзь дакрануѓся да падбародка мужчыны. Гейст павалiѓся.
  
  Нiк хутка абшукаѓ астатнюю частку невялiкага склада, выявiѓ, што ён пусты, i асцярожна падышоѓ да офiснай часткi. Рут знiкла - ён спадзяваѓся, што яна не дастане пiсталет з-пад стала Акiта i не паспрабуе. Яго востры слых улавiѓ рух за дзвярыма калiдора. Сэмi ѓвайшоѓ у вялiкi пакой у суправаджэннi аѓтамата сярэдняга памеру з зацiснутай у кутку рота цыгарэтай. Нiк задаваѓся пытаннем, цi быѓ ён рабом нiкацiну цi глядзеѓ старыя гангстарскiя фiльмы па тэлевiзары. Сэмi пайшоѓ па калiдоры са скрынкамi, схiлiѓся над стогне Гейстам сярод разбiтага шкла i смуроду вiскi.
  
  Застаючыся так далёка як мог, у калiдоры Нiк мякка паклiкаѓ:
  
  "Сэмi. Кiнь аѓтамат, цi ты мёртвы".
  
  Сэмi гэтага не зрабiѓ. Сэмi дзiка стрэлiѓ з аѓтаматычнага пiсталета i выпусцiѓ цыгарэту ѓ карычневую масу на падлозе, i Сэмi памёр. Нiк адступiѓ на дваццаць футаѓ уздоѓж кардонных скрынак, вынесены сiлай выбуху, трымаючыся за рот, каб абаранiць барабанныя перапонкi. Склад ператварыѓся ѓ масу карычняватага дыму.
  
  Нiк на iмгненне пахiснуѓся, праходзячы па калiдоры офiса. Ух! Гэты Сцюарт! У галаве звiнела. Ён не быѓ занадта ашаломлены, каб старанна правяраць кожны пакой на шляху да офiса Акiта. Ён асцярожна ѓвайшоѓ у яе, Вiльгельмiна засяродзiла ѓвагу на Руце, якая сядзела за сталом, абедзве яе рукi былi навiдавоку i былi пустыя. Яна плакала.
  
  Нават з узрушэннем i жахам, якiя размазваюць яе смелыя рысы асобы, са слязамi, бягучымi па яе шчоках, дрыготкiмi i задыханымi, як быццам яе можа вырваць у любы момант - Нiк падумаѓ: "Яна ѓсё яшчэ самая прыгожая жанчына, якую я калi-небудзь бачыѓ.
  
  Ён сказаѓ: "Паслабся, Руцi. У любым выпадку ён не быѓ тваiм бацькам. I гэта не канец свету".
  
  Яна задыхнулася. Яе галава люта закiвала. Ёй не хапала паветра. "Пляваць. Мы... ты..."
  
  Яе галава ѓпала на цвёрдае дрэва, а затым нахiлiлася набок. Прыгожае цела ператварылася ѓ ляльку з мяккай тканiны.
  
  Нiк нахiлiѓся наперад, прынюхаѓся i вылаяѓся. Цыянiд, хутчэй за ѓсё. Ён уклаѓ Вiльгельмiну ѓ кабуру i паклаѓ руку на гладкiя гладкiя валасы. А пасля там не было нiчога.
  
  Мы такiя дурнi. Усе мы. Ён падняѓ слухаѓку i набраѓ нумар Хоѓка.
  
  
  
  
  
  
  Картэр Нiк
  
  Амстэрдам
  
  
  
  
  НIК КАРТЭР
  
  Амстэрдам
  
  перавёѓ Леѓ Шклоѓскi ѓ памяць аб загiнуѓшым сыне Антоне
  
  Арыгiнальная назва: Amsterdam
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 1
  
  
  Нiк спадабалася сачыць за Хельмi дэ Бур. Яе вонкавы выгляд быѓ стымулюючым. Яна сапраѓды прыцягвала ѓвагу, адна з "прыгажунь". Усе погляды былi прыкаваныя да яе, калi яна праходзiла праз мiжнародны аэрапорт Джона Ф. Кэнэдзi i працягвалi iсцi за ёй, пакуль яна накiроѓвалася да DC-9 авiякампанii KLM. Нiчога, акрамя захаплення яе запалам, белым iльняным касцюмам i блiскучым скураным партфелем.
  
  Iдучы за ёй, Нiк пачуѓ, як мужчына, якi ледзь не павярнуѓ шыю, каб убачыць яе кароткую спаднiцу, прамармытаѓ: "Хто гэта?"
  
  "Шведская кiназорка?" выказала здагадку бортправаднiца. Яна праверыла бiлет Нiка. - Мiстэр Норман Кент. Першы клас. Дзякуй.' Хельми села менавiта там, дзе яе чакаѓ Нiк. Так што ён сеѓ побач з ёй i крыху павазiѓся з бортправаднiцай, каб гэта не здалося занадта выпадковым. Дасягнуѓшы свайго месца, ён адарыѓ Хелмi хлапечым ухмылкай. Для высокага загарэлага маладога чалавека было нармальна радавацца такому шчасцю. Ён мякка сказаѓ: "Добры дзень".
  
  Усмешка мяккiх ружовых вуснаѓ была адказам. Яе доѓгiя тонкiя пальцы нервова пераплялiся. З таго моманту, як ён сачыѓ за ёй (калi яна выйшла з дома Мэнсана), яна была напружаная, устрывожаная, але i не насцярожаная. "Нервы, - падумаѓ Нiк.
  
  Ён сунуѓ свой чамадан "Марк Крос" пад сядзенне i сёлаѓ - вельмi лёгкi i вельмi акуратны для такога высокага чалавека, не натыкнуѓшыся на дзяѓчыну.
  
  Яна паказала яму тры чвэрцi сваiх сакавiтых блiскучых валасоѓ колеру бамбука, прыкiнуѓшыся, што яе цiкавiць выгляд у iлюмiнатары. У яго было асаблiвае нюх на такiя настроi - яна не была варожай, а проста перапаѓнялася турботай.
  
  Месцы былi занятыя. Дзверы зачынiлiся з мяккiм алюмiнiевым стукам. Гучнагаварыцелi забалбаталi на трох мовах. Нiк спрытна прышпiлiѓ рамень бяспекi, не замiнаючы дзяѓчыне. Яна крыху павазiлася са сваiм. Рэактыѓныя рухавiкi пагрозлiва завылi. Вялiкi самалёт задрыжаѓ, клыпаючы да ѓзлётна-пасадачнай паласы, i злосна крэкнуѓ, пакуль экiпаж перачытваѓ спiс праверак бяспекi.
  
  Косткi Хелмi на падлакотнiках былi белымi. Яна павольна павярнула галаву: блакiтныя, ясныя спалоханыя вочы з'явiлiся побач з шырока адкрытымi шэра-сталёвымi вачыма Нiка. Ён убачыѓ крэмавую скуру, счырванелыя вусны, недавер i страх.
  
  Ён усмiхнуѓся, ведаючы, наколькi нявiнным ён можа выглядаць. "На самой справе", - сказаѓ ён. "Я не прычыню табе шкоды. Вядома, я мог бы пачакаць, пакуль пададуць напоi - гэта звычайны час, каб звярнуцца да вас. Але я бачу па вашых руках, што вам не вельмi зручна". Тонкiя пальцы расслабiлiся i вiнавата злучылiся, калi яна моцна сашчапiла рукi.
  
  "Гэта ваш першы палёт?"
  
  'Не няма. Я ѓ парадку, але дзякуй. Яна дадала далiкатную мiлую ѓсмешку.
  
  Усё яшчэ мяккiм, абнадзейваючым тонам духоѓнiка, Нiк працягнуѓ: "Хацеѓ бы я ведаць цябе дастаткова добра, каб патрымаць твае рукi..." Блакiтныя вочы пашырылiся - папераджальны iскрынкай. '... каб супакоiць цябе. Але таксама i для майго ѓласнага задавальнення. Мама казала мне не рабiць гэтага, пакуль цябе не прадставяць. Мама вельмi любiла этыкет. У Бостане мы звычайна вельмi дакладныя ѓ гэтым...
  
  Блакiтныя блiкi знiклi. Яна слухала. Цяпер з'явiѓся цень цiкавасцi. Нiк уздыхнуѓ i сумна пакiваѓ галавой. "Потым тата ѓпаѓ за борт падчас гонкi клуба паруснага спорту Кохасет. Блiзка да фiнiшу. Прама перад клубам".
  
  Iдэальныя бровы сышлiся над устрывожанымi вачыма - цяпер яны выглядалi крыху менш трывожнымi. Але гэта таксама магчыма. У мяне ёсць запiсы; бачыла тыя гонкi на лодках. Цi быѓ ён паранены? спытала яна.
  
  'Пра не. Але тата чалавек упарты. Ён усё яшчэ трымаѓ сваю бутэльку, калi ѓсплыѓ на паверхню, i паспрабаваѓ закiнуць яе назад на борт".
  
  Яна зарагатала. Яе рукi расслабiлiся з гэтай усмешкай.
  
  Прыгнечаны, Нiк засмяяѓся разам з ёй. "I ён прамахнуѓся".
  
  Яна глыбока ѓздыхнула i зноѓ выпусцiла паветра. Нiк адчуѓ пах салодкага малака, змяшанага з джынам i яе якiя iнтрыгуюць духамi. Ён падняѓ плечы. "Вось чаму я не магу трымаць цябе за руку, пакуль нас не прадставяць. Мяне клiчуць Норман Кент.
  
  Яе ѓсмешка займала цэнтральнае месца ѓ нядзельным выпуску New York Times. "Мяне клiчуць Хельмi дэ Бур. Больш не трэба трымаць мяне за руку. Мне ѓжо лепш. У любым выпадку дзякуй, мiстэр Кент. Вы псiхолаг?
  
  "Проста бiзнэсмэн". Равялi рэактыѓныя рухавiкi. Нiк прадставiѓ, як чатыры дроселя зараз павольна рухаюцца наперад, успомнiѓ складаную працэдуру да i падчас узлёту, падумаѓ аб статыстыцы - i адчуѓ, што хапаецца за спiнкi сядзенняѓ. Косткi пальцаѓ Хелмi зноѓ збялелi.
  
  "Ёсць гiсторыя пра двух мужчын на такiм авiялайнеры", - сказаѓ ён. "Чалавек цалкам паслаблены i крыху дрэмле. Ён звычайны пасажыр. Яго нiчога не турбуе. Iншы спацеѓ, схапiѓся за крэсла i спрабуе дыхаць, але не можа. Вы ведаеце, хто гэта?
  
  Самалёт тросся. Зямля iмчалася мiма акна побач з Хелмi. Жывот Нiка быѓ прыцiснуты да яго пазваночнiку. Яна паглядзела на яго. 'Я не ведаю.'
  
  "Гэты чалавек - пiлот".
  
  Яна задумалася на iмгненне, а затым вылiлася шчаслiвым смехам. У момант цудоѓнай блiзкасцi бялявая галава дакранулася да яго пляча. Самалёт нахiлiѓся, стукнуѓся i адарваѓся ад зямлi з павольным наборам вышынi, якi, здавалася, на iмгненне спынiѓся, а затым працягнуѓся.
  
  Забараняльныя агнi патухлi. Пасажыры расшпiлiлi рамянi. "Мiстэр Кент, - сказала Хелмi, - вы ведаеце, што авiялайнер - гэта машына, якая тэарэтычна не можа лётаць?"
  
  "Не", - зманiѓ Нiк. Ён захапляѓся яе адказам. Ён задавалася пытаннем, наколькi яна ѓсведамляла, што патрапiла ѓ бяду. "Давайце зробiм глыток кактэйлю".
  
  У Хелми Нiк знайшоѓ цудоѓную кампанiю. Кактэйлi яна пiла так, як мiстэр Кент, i пасля трох такiх кактэйляѓ яе нервовасць знiкла. Яны елi смачную галандскую ежу, размаѓлялi, чыталi i марылi. Калi яны выключылi лямпы для чытання i збiралiся задрамаць, як прыклад дзяцей марнатраѓнага грамадства ѓсеагульнага дабрабыту, яна прыцiснулася да яго галавой i прашаптала: "Цяпер я хачу трымаць цябе за руку".
  
  Гэта быѓ час узаемнага цяпла, перыяд аднаѓлення сiл, дзве гадзiны прытворства, быццам свет не такi, якi ён ёсць.
  
  Што яна ведала? - падумаѓ Нiк. I цi было тое, што яна ведала, прычынай яе першапачатковай нервовасцi? Працуючы на Manson's, прэстыжная ювелiрная хата, увесь час лятаючы памiж офiсамi ѓ Нью-Ёрку i Амстэрдаме, AX быѓ суцэль упэѓнены, што шматлiкiя з гэтых кур'ераѓ былi часткай незвычайна эфектыѓнай шпiёнскай прылады. Некаторыя былi старанна агледжаны, але на iх нiчога не было знойдзена. Як бы адрэагавалi нервы Хелми, калi б яна ведала, што Нiк Картэр, N3 з AX, ён жа Норман Кент, пакупнiк алмазаѓ для Bard Galleries, не сустрэѓ яе выпадкова?
  
  Яе цёплая рука паколвала яго. Цi была яна небяспечная? Агенту AX Хербу ђiтлак спатрэбiлася некалькi гадоѓ, каб у канчатковым вынiку вызначыць месцазнаходжанне "Мэнсан" як галоѓны цэнтр шпiёнскага апарата. Неѓзабаве пасля гэтага яго вылавiлi з канала Амстэрдама. Пра гэта паведамiлi як аб няшчасным выпадку. Херб увесь час сцвярджаѓ, што Manson's распрацаваѓ такую надзейную i простую сiстэму, што фiрма стала, у сутнасцi, брокерам разведкi: пасярэднiкам для прафесiйнага шпiёна. Херб купiѓ фотакопii - за 2000 долараѓ - сiстэмы балiстычнай зброi ВМС ЗША, на якой была паказана схема новага геабалiстычнага камп'ютара.
  
  Нiк панюхаѓ смачны пах Хелмi. У адказ на яе прамармытанае пытанне ён сказаѓ: "Я проста аматар алмазаѓ. Напэѓна, будзе сумнеѓ ".
  
  "Калi чалавек так кажа, ён будуе адну з лепшых абарон для бiзнесу на свеце. Вы ведаеце правiла чатырох "Да"?
  
  "Колер, чысцiня, расколiны i караты. Мне патрэбныя сувязi, а таксама парады па каньёнах, рэдкiм камянях i надзейным аптавiкам. У нас ёсць некалькi багатых клiентаѓ, таму што мы прытрымлiваемся вельмi высокiх этычных нормаѓ. Вы можаце змясцiць наш гандаль пад самы вялiкi мiкраскоп, i яна апынецца надзейнай i бездакорнай, калi мы так гаворым ".
  
  - Ну, я працую на Мэнсана. Я сёе-тое ведаю пра гандаль". Яна балбатала пра ювелiрны бiзнэс. Яго цудоѓная памяць памятала ѓсё, што яна казала. Дзед Нормана Кента быѓ першым Нiкам Картэрам, дэтэктывам, якi ѓвёѓ шмат новых метадаѓ для таго, што ён называѓ праваахоѓнымi органамi. распрацаваѓ телекс ѓ кiшэнных гадзiнах. Вы ѓключалi яго, прыцiскаючы датчык у пятцы абутку да зямлi.
  
  Нiкалас Хантынгтон Картэр III стаѓ трэцiм нумарам у AX - "невядомай службе" Злучаных Штатаѓ, настолькi сакрэтнай, што ЦРУ спалохалася, калi гэтая назва зноѓ была згадана ѓ газеце. Ён быѓ адным з чатырох Killmasters з правам на забойства, AX яго безумоѓна падтрымлiваѓ. Яго маглi звольнiць, але не прыцягваць да крымiнальнай адказнасцi. Для кагосьцi гэта было даволi цяжкiм цяжарам, але Нiк захоѓваѓ фiзiчную форму прафесiйнага спартоѓца. Яму гэта падабалася.
  
  Ён шмат думаѓ аб шпiёнскай сетцы Мэнсана. Прыгожа атрымалася. Дыяграма навядзення ракеты PEAPOD з шасцю ядзернымi боегалоѓкамi, "прададзеная" вядомаму шпiёну-аматару ѓ Хантсвiлi, штат Алабама, дасягнула Масквы дзевяць дзён праз. Агент AX купiѓ яе копiю, i яна была iдэальнай да драбнюткiх дэталяѓ, поѓная на васьмi старонках. Гэта адбылося, нягледзячы на тое, што 16 амерыканскiх агенцтваѓ былi папярэджаны аб неабходнасцi назiраць, кантраляваць i прадухiляць. У якасцi тэста на бяспеку гэта быѓ правал. Трое кур'ераѓ "Мэнсана", якiя падарожнiчалi туды i назад на працягу гэтых дзевяцi дзён "па супадзеннi", павiнны былi прайсцi дбайную праверку, але нiчога не было знойдзена.
  
  "Цяпер аб Хелми", - сонна падумаѓ ён. Уцягнутая цi невiнаватая? А калi яна замяшана, як гэта адбываецца?
  
  "... увесь алмазны рынак штучны", - сказала Хелмi. "Так што, калi iм давядзецца перажыць вялiзную знаходку, яе немагчыма кантраляваць. Тады ѓсе цэны рэзка ѓпадуць".
  
  Нiк уздыхнуѓ. "Гэта менавiта тое, што мяне зараз палохае. Вы можаце не толькi страцiць твар у гандлi, але i згалець у iмгненне вока. Калi вы шмат уклалi ѓ дыяменты, тады пффф. Тады тое, за што вы заплацiлi мiльён, будзе каштаваць толькi палову".
  
  'Або трэць. За адзiн раз рынак можа звалiцца так далёка. Затым ён падае ѓсё нiжэй i нiжэй, як гэта аднойчы здарылася са срэбрам".
  
  "Я разумею, што купляць давядзецца асцярожна".
  
  "У вас ёсць якiя-небудзь уяѓленнi?"
  
  "Так, на некалькi дамоѓ".
  
  "I для Мэнсанаѓ таксама?"
  
  'Так.'
  
  'Я так i думала. Насамрэч мы не з'яѓляемся аптавiкамi, хоць, як i ѓсе буйнейшыя дамы, мы гандлюем вялiкiмi партыямi адначасова. Вам варта пазнаёмiцца з нашым дырэктарам - Фiлiпам ван дэр Лаанам. Ён ведае больш, чым хто-небудзь па-за межамi картэляѓ".
  
  - Ён у Амстэрдаме?
  
  'Так. Сёння так. Ён практычна ездзiць туды i назад памiж Амстэрдамам i Нью-Ёркам".
  
  "Проста ѓявi мяне яму аднойчы, Хелмi. Можа, мы яшчэ зможам весцi бiзнес. Акрамя таго, я мог бы выкарыстоѓваць вас як гiда, каб крыху паказаць мне горад. Як наконт таго, каб далучыцца да мяне сёння днём? А потым пачастую вас абедам.
  
  "З задавальненнем. Вы таксама падумалi аб сэксе?"
  
  Нiк мiргнуѓ. Гэтая дзiѓная заѓвага на iмгненне вывела яго з раѓнавагi. Ён не абвык да гэтага. Ягоныя рэфлексы павiнны быць на мяжы. "Не, пакуль ты так не скажаш. Але паспрабаваць усё роѓна варта".
  
  "Калi ѓсё пойдзе добра. Са здаровым сэнсам i досведам".
  
  "I, вядома, талентам. Гэта як добры стейк цi бутэлька добрага вiна. Вы павiнны з чагосьцi пачаць. Пасля гэтага вы павiнны пераканацца, што не сапсавалi яго зноѓ. А калi не ведаеш усяго, спытай цi прачытай у кнiзе".
  
  "Я думаю, што многiя людзi былi б нашмат шчаслiвей, калi б былi абсалютна адкрытыя адзiн з адным. Я маю на ѓвазе - вы можаце разлiчваць на добры дзень цi добрую ежу, але, падобна, вы ѓсё яшчэ не можаце разлiчваць на добры сэкс у нашы днi. Хоць у нашы днi ѓ Амстэрдаме ѓсё па-iншаму- Можа . вiктарыянскай спадчыны? Я не ведаю.'
  
  "Што ж, за апошнiя некалькi гадоѓ мы сталi крыху больш свабоднымi адзiн з адным. Я сам крыху люблю жыццё, i, паколькi сэкс - гэта частка жыцця, мне гэта таксама падабаецца. Гэтак жа, як вы любiце катацца на лыжах, галандскае пiва цi афорт Пiкасо". Слухаючы гэта, ён ласкава не зводзiѓ вачэй з яе, варожачы, цi не жартуе яна з iм. Яе зiготкiя блакiтныя вочы ззялi нявiннасцю. Яе прыгожы тварык выглядаѓ нявiнным, як у анёла на каляднай паштоѓцы.
  
  Яна кiѓнула. "Я думала, што ты так думаеш. Ты мужчына. Многiя з гэтых амерыканцаѓ - цiхiя скупердзяi. Яны ядуць, адкiдваюць шклянку, узбуджаюцца i лашчаць. О, i яны задаюцца пытаннем, чаму амерыканскiх жанчын так адштурхвае сэкс. Пад сэксам я маю на ѓвазе не толькi скачкi ѓ ложку. сябрам. Калi вы нарэшце адчуеце неабходнасць зрабiць гэта пэѓным чынам, вы можаце хаця б пагаварыць пра гэта.
  
  'Дзе мы сустрэнемся?'
  
  'Ой.' Яна дастала з сумачкi вiзiтоѓку дома Мэнсана i нешта напiсала на адваротным баку. 'У тры гадзiны. Я не вярнуся дадому пасля абеду. Як толькi мы прызямлiмся, я наведаю Пiлiпа ван дэр Лаана. У вас ёсць хто-небудзь, хто можа вас сустрэць?
  
  'Не.'
  
  - Тады пойдзем са мной. З iм вы можаце пачаць з дадатковых кантактаѓ. Ён абавязкова дапаможа вам. Гэта цiкавы чалавек. Глядзi, ужо новы аэрадром Схiпхол. Вялiкi, цi не праѓда?
  
  Нiк паслухмяна выглянуѓ у акно i пагадзiѓся, што ён вялiкi i ѓражлiвы.
  
  Удалечынi ён убачыѓ чатыры вялiкiя ѓзлётна-пасадачныя палосы, дыспетчарскую вышку i будынкi вышынёй каля дзесяцi паверхаѓ. Яшчэ адна чалавечая паша для крылатых скакуноѓ.
  
  "Гэта на чатыры метры нiжэй за ѓзровень мора", - сказала Хелмi. "Трыццаць два рэгулярных сэрвiсу выкарыстоѓваюць яго. Вы павiнны ѓбачыць iх iнфармацыйную сiстэму i Tapis roulant, ролiкавыя дарожкi. Паглядзi туды, лугi. Фермераѓ тут гэта вельмi турбуе. Ну не толькi фермераѓ. Яны называюць гэтую дарожку там "бульдозерам". Гэта з-за жудаснага шуму, якi даводзiцца. У сваiм энтузiязме як апавядальнiк яна схiлiлася над iм. Яе грудзей былi цвёрдымi. Ад яе валасоѓ пахла. "Ах, прабачце мне. Можа быць, вы ѓжо ѓсё гэта ведаеце. Вы калi-небудзь былi ѓ новым Схiпхоле?
  
  - Не, ляцеѓ толькi стары Схiпхол. Шмат гадоѓ таму. Я ѓпершыню адхiлiѓся ад свайго звычайнага маршруту праз Лондан i Парыж".
  
  "Стары Схiпхол знаходзiцца за тры кiламетры. Сёння гэта грузавы аэрапорт.
  
  "Ты iдэальны гiд, Хелми. Я таксама заѓважыѓ, што вы вельмi любiце Галандыю ".
  
  Яна стрымана засмяялася. "Мiстэр ван дэр Лаан кажа, што я ѓсё яшчэ такi ѓпарты галандзец. Мае бацькi прыехалi з Хiлверсюма, што за трыццаць кiламетраѓ ад Амстэрдама".
  
  "Такiм чынам, вы знайшлi прыдатную працу. Тую, якая дазваляе вам час ад часу наведваць сваю старую радзiму".
  
  'Так. Гэта было не так складана, таму што я ѓжо ведала мову".
  
  "Вы задаволены гэтым?"
  
  'Так.' Яна падняла галаву, пакуль яе цудоѓныя вусны не дасягнулi яго вуха. "Ты быѓ добры да мяне. Мне было нядобра. Думаю, ператамiѓся. Цяпер адчуваю сябе нашмат лепш. Калi вы шмат лётаеце, вы пакутуеце ад рознiцы ѓ часе. Часам у нас ёсць два поѓных дзесяцiгадзiнных працоѓных дня, звязаных разам. Я б хацела, каб вы пазнаёмiлiся з Фiлам. Ён можа дапамагчы вам абыйсцi многiя пасткi ".
  
  Гэта было мiла. Верагодна, яна сапраѓды верыла ѓ гэта. Нiк паляпаѓ яе па руцэ. "Мне пашчасцiла сядзець тут з вамi. Ты жудасна прыгожая, Хелмi. Вы гэта па-чалавечы. Цi я не так кажу? Вы таксама разумныя. Гэта азначае, што вы сапраѓды нешта адчуваеце да людзей. Гэта супрацьлегла, напрыклад, навукоѓцу, якi абраѓ для сваёй кар'еры толькi ядзерныя бомбы".
  
  "Гэта самы салодкi i складаны камплiмент, якi я калi-небудзь атрымлiвала, Норман. Думаю, нам трэба iсцi зараз жа".
  
  Яны прайшлi фармальнасцi i знайшлi свой багаж. Хелми падвяла яго да каржакаватага маладога чалавека, якi л "мерседэс" на пад'язную дарожку перад якi будуецца будынкам. "Наша сакрэтная паркоѓка", - сказала Хелмi. "Прывiтанне, Кобус".
  
  "Добры дзень, - сказаѓ малады чалавек. Ён падышоѓ да iх i ѓзяѓ iх цяжкi багаж.
  
  Пасля здарылася гэта. Немы, рэзкi гук, якi Нiк занадта добра ведаѓ. Ён штурхнуѓ Хелми на задняе сядзенне машыны. 'Што гэта было?' спытала яна.
  
  Калi вы нiколi не чулi трэск грымучай змеi, шыпячы парыѓ артылерыйскага снарада або гiдкi свiст пралятаючай мiма кулi, вы проста спалохаецеся з першага разу. Але калi вы ведаеце, што азначае такi гук, вы адразу ж напагатове i пачынаеце дзейнiчаць. Куля толькi што прайшла мiма iх галоѓ. Нiк не чуѓ стрэлу. Зброя была добра прыглушаная, магчыма, з неаѓтаматычнай зброi. Можа быць, снайпер зараз перазараджаѓ зброю?
  
  "Гэта была куля", - сказаѓ ён Хелмi i Кобусу. Напэѓна, яны ѓжо ведалi цi здагадалiся. "Едзьце адсюль. Спынiцеся i пачакайце, пакуль я вярнуся. У любым выпадку, не заставайцеся тут".
  
  Ён павярнуѓся i пабег да шэрай каменнай сцяны дома, якi будуецца. Ён пераскочыѓ цераз перашкоду i падняѓся па лесвiцы па дзве цi тры прыступкi за раз. Перад доѓгiм будынкам групы працоѓных займалiся ѓсталёѓкай вокнаѓ. Яны нават не паглядзелi на яго, калi ён нырнуѓ у дзвярны праём у будынак. Пакой быѓ вялiзны, поѓны пылу, пах вапнай i дубянелым бетонам. Далёка справа два мужчыны працавалi тынкавымi кельнямi ля сцяны. "Не яны", - вырашыѓ Нiк. Iх рукi былi белымi ад вiльготнага пылу.
  
  Вялiкiмi лёгкiмi скачкамi ён узбег па лесвiцы. Побач былi чатыры нерухомыя эскалатары. Забойцы любяць высокiя пустыя будынкi. Можа, забойца яшчэ яго не ѓбачыѓ. Калi б ён убачыѓ яго, ён бы зараз бег. Дык вось, шукаем чалавека, якi бег. Паверхам вышэй нешта ѓпала з грукатам. Калi Нiк дасягнуѓ канца ѓсходаѓ - насамрэч гэта было два драбiнчастых пралёта, бо столь першага паверха быѓ вельмi высокiм - каскад шэрых цэментных дошак правалiѓся скрозь расколiну ѓ падлозе. Побач стаялi двое мужчын, жэстыкулюючы бруднымi рукамi i крычучы па-iтальянску. Далей, далёка, грувасткая постаць чалавека - каржакаватая, амаль малпавая постаць - спусцiлася ѓнiз i схавалася з вачэй.
  
  Нiк бягом падышоѓ да акна перад будынкам. Ён паглядзеѓ на тое месца, дзе быѓ прыпаркаваны "мерседэс". Ён хацеѓ бы пашукаць гiльзу, але гэта не перавешвала нiякага ѓмяшання з боку будаѓнiкоѓ цi палiцыi. Iтальянскiя муляры пачалi крычаць у яго бок. Ён хутка збег па лесвiцы i ѓбачыѓ "мерседэс" на пад'язной дарожцы, дзе Кобус прыкiнуѓся, што кагосьцi чакае.
  
  Ён забраѓся ѓнутр i сказаѓ бледнай Хелми: "Здаецца, я бачыѓ яго. Цяжкi, сагнуты тып ". Да вуснаѓ у яе прыцiснулася далонь. - Стрэл у нас - мяне - вас, праѓда? Я не ведаю... "
  
  Яна амаль запанiкавала. "Нiколi не ведаеш напэѓна", - сказаѓ ён. "Можа быць, гэта была куля, якая вылецела з пнеѓматычнай вiнтоѓкi. Хто хоча страляць у вас зараз?"
  
  Яна не адказала. Праз некаторы час далонь зноѓ апусцiлася. Нiк паляпаѓ яе па руцэ. "Можа, будзе лепш, калi ты скажаш Кобусу забыцца пра гэты iнцыдэнт. Вы яго дастаткова добра ведаеце?
  
  'Так.' Яна нешта сказала кiроѓцу па-галандску. Ён пацiснуѓ плячыма, затым паказаѓ на верталёт, якi нiзка ляцеѓ. Гэта быѓ новы рускi гiгант, якi перавозiѓ аѓтобус на грузавым збудаваннi, падобны на гiганцкiя клюшнi краба.
  
  "Вы можаце сесцi на аѓтобус да горада", - сказала Хелмi. "У дзве змены. Адзiн з цэнтральных Нiдэрландаѓ. Iншы сэрвiс абслугоѓваецца самiм KLM. Ён стаiць каля трох гульдэнаѓ, хаця ѓ нашы днi дакладна не скажаш".
  
  Гэта галандская беражлiвасць? Яны ѓпартыя. Але я не думаѓ, што яны могуць быць небяспечныя".
  
  "Можа, гэта ѓсё ж такi быѓ стрэл з пнеѓматычнай стрэльбы".
  
  У яго не склалася ѓражанне, што яна сама гэтаму верыла. Па яе асаблiвай просьбе ён паглядзеѓ на Вондэлпарк, дзе яны праязджалi. Яны паехалi ѓ бок Дам праз Вiджэлстраат i Рокiн, цэнтр горада. "Ёсць нешта, што адрознiвае Амстэрдам ад iншых вядомых мне гарадоѓ", - падумаѓ ён.
  
  - Раскажам вашаму босу аб гэтай падзеi ѓ Схiпхоле?
  
  'Ну не. Ня будзем гэтага рабiць. Я ѓбачу Пiлiпа ѓ гасцiнiцы "Краснапольскай". Абавязкова паспрабуйце iх блiны. Заснавальнiк кампанii запусцiѓ iх у 1865 годзе, i з таго часу яны не знiкалi з меню. Сам ён пачынаѓ з невялiкай кавярнi, а зараз гэта гiганцкi комплекс. Тым не менш, усё роѓна вельмi мiла.
  
  Ён убачыѓ, што яна зноѓ узяла сябе пад кантроль. Магчыма, ёй гэта спатрэбiцца. Ён быѓ упэѓнены, што яго прыкрыццё не было раскрытае - асаблiва зараз, так хутка. Яна б задалася пытаннем, цi прызначалася гэтая куля для яе.
  
  Да паабяцаѓ адвезцi багаж Нiка ѓ яго гатэль Die Port van Cleve, непадалёк, дзе-небудзь на Nieuwe Zijds Voorburgwal, побач з паштовым аддзяленнем. Ён таксама прынёс у гатэль туалетныя прыналежнасцi Хелмi. Нiк убачыѓ, што скураны партфель яна захоѓвае пры сабе, яна хадзiла з iм нават у туалет у самалёце. Яго змест мог быць цiкавым, але, магчыма, ён утрымлiваѓ толькi накiды або ѓзоры. Не варта было нiчога правяраць - пакуль не.
  
  Хельмi правяла яго па маляѓнiчым Краснапольскiм атэлi. Фiлiп Ван дэр Лаан вельмi палегчыѓ сабе задачу. Ён снедаѓ з iншым мужчынам у прыгожым асобным пакоi, поѓным драѓляных панэляѓ. Хелмi паставiла чамадан побач з Ван дэр Лаанам, вiтаючы яго. Затым яна прадставiла Нiка. Мiстэр Кент вельмi цiкавiцца ювелiрнымi вырабамi".
  
  Мужчына ѓстаѓ для афiцыйнага прывiтання, поцiску рукi, паклонаѓ i запрашэння далучыцца да iх за сняданкам. Iншым чалавекам з Ван дэр Лаанэ быѓ Канстан Драайер. "Van Manson's" вымаѓляѓся iм так, нiбы для мяне вялiкi гонар быць тамака.
  
  Ван дэр Лаан быѓ сярэдняга росту, стройны i моцны. У яго былi вострыя неспакойныя карыя вочы. Хоць ён выглядаѓ спакойным, у iм было нешта неспакойнае, лiшак энергii, якi тлумачыѓся альбо бiзнэсам, альбо яго ѓласным снабiзмам. На iм быѓ шэры аксамiтны гарнiтур у iтальянскiм стылi, якi быѓ не занадта сучасным; чорная камiзэлька з маленькiмi плоскiмi гузiкамi, падобнымi на залатыя, чырвона-чорны гальштук i кольца з бела-блакiтным дыяментам каля трох карат - усё выглядала абсалютна бездакорна.
  
  Тэрнер быѓ крыху меншым варыянтам свайго начальнiка, чалавекам, якi спачатку павiнен набрацца адвагi для кожнага наступнага кроку, але ѓ той жа час дастаткова разумны, каб не супярэчыць свайму босу. На яго камiзэльцы былi звычайныя шэрыя гузiкi, а яго дыямент важыѓ прыкладна адзiн карат. Але яго вочы навучылiся рухацца i запiсваць. Яны не мелi нiчога агульнага з яго усмешкай. Нiк сказаѓ, што з задавальненнем з iмi паразмаѓляе, i яны селi.
  
  "Вы працуеце на аптавiка, мiстэр Кент?" - спытаѓ ван дэр Лаан. "Manson's часам вядзе з iмi справы".
  
  'Не. Я працую ѓ Bard Galleries ".
  
  "Г-н Кент кажа, што амаль нiчога не ведае аб дыяментах", - сказала Хелмi.
  
  Ван дэр Лаан усмiхнуѓся, яго зубы акуратна склалiся пад каштанавымi вусамi. "Так кажуць усе разумныя пакупнiкi. У мiстэра Кента можа быць павелiчальнае шкло, i ён ведае, як iм карыстацца. Вы спынiлiся ѓ гэтым гатэлi?"
  
  'Не. - У Die Port van Cleve, - адказаѓ Нiк.
  
  "Добры гатэль, - сказаѓ Ван дэр Лаан. Ён паказаѓ на афiцыянту наперадзе i сказаѓ толькi "Сняданак". Затым ён павярнуѓся да Хелмi, i Нiк заѓважыѓ больш цяпла, чым рэжысёр павiнен праяѓляць да падначаленага".
  
  "Ах, Хелми, - падумаѓ Нiк, - ты атрымала гэтую працу ѓ накшталт бы самавiтай кампанii". Але ѓсё ж гэта не страхаванне жыцця. "Удалая паездка", - спытаѓ яе Ван дэр Лаан.
  
  "Дзякуй мiстэру Кенту, я маю на ѓвазе Нормана. Цi можам мы выкарыстоѓваць тут амерыканскiя iмёны?"
  
  'Вядома.' - выклiкнуѓ Ван дэр Лаан рашуча, больш нi пра што не пытаючыся Драайера. "Неспакойны палёт?"
  
  'Не. Крыху турбавала надвор'е. Мы сядзелi побач, i Норман мяне крыху падбадзёрыѓ".
  
  Карыя вочы Ван дэр Лаана павiншавалi Нiка з добрым густам. У iм не было рэѓнасцi, толькi нешта сузiральнае. Нiк лiчыѓ, што Ван дэр Лаан стане дырэктарам любой галiны. Ён валодаѓ нескажанай шчырасцю прыроджанага дыпламата. Ён верыѓ у сваю лухту.
  
  "Прабачце, - сказаѓ Ван дэр Лаан. "Я павiнен сысцi ненадоѓга".
  
  Ён вярнуѓся праз пяць хвiлiн. Ён адсутнiчаѓ дастаткова доѓга, каб схадзiць у прыбiральню - цi заняцца чым-небудзь яшчэ.
  
  Сняданак складаѓся з разнастайнага хлеба, горкi залатога масла, трох вiдаѓ сыру, кавалачкаѓ ростбiфу, вараных яек, кавы i пiва. Ван дэр Лаан даѓ Нiку кароткi агляд алмазнага гандлю ѓ Амстэрдаме, назваѓшы людзей, з якiмi ён мог бы захацець пагаварыць, а таксама згадаѓ самыя цiкавыя яе аспекты. "... i калi ты прыйдзеш заѓтра да мяне ѓ офiс, Норман, я пакажу табе, што ѓ нас ёсць".
  
  Нiк сказаѓ, што абавязкова будзе, затым падзякаваѓ яму за сняданак, пацiснуѓ руку i знiк. Пасля таго, як ён сышоѓ, Фiлiп ван дэр Лаан закурыѓ кароткую духмяную цыгару. Ён пастукаѓ у скураны партфель, якi прынесла Хелмi, i паглядзеѓ на яе. "Вы не адчынялi гэта ѓ самалёце?"
  
  'Вядома, не.' Яе тон быѓ не зусiм спакойным.
  
  "Вы пакiдалi яго сам-насам з гэтым?"
  
  "Фiл, я ведаю сваю працу".
  
  "Табе не здалося дзiѓным, што ён сеѓ побач з табой?"
  
  Яе блiскучыя блакiтныя вочы яшчэ больш пашырылiся. 'Чаму? Верагодна, у гэтым самалёце было больш гандляроѓ дыяментамi. Я магла сутыкнуцца з канкурэнтам замест меркаванага пакупнiка. Можа, ты яму што-небудзь прадасi".
  
  Ван дэр Лаан паляпаѓ яе па руцэ. "Не хвалюйся. Пастаянна правярай яго. Калi трэба, патэлефануйце ѓ банкi Нью-Ёрка".
  
  Iншы кiѓнуѓ. У вельмi спакойным твары Ван дэр Лаана хавалася сумненне. Ён думаѓ, што Хелмi ператварылася ѓ небяспечную, напалоханую жанчыну, якая занадта шмат ведала. Цяпер, у гэты момант ён не быѓ так упэѓнены. Спачатку ён падумаѓ, што "Норман Кент" палiцыянт - зараз ён сумняваѓся ѓ сваёй занадта паспешнай думцы. Ён падумаѓ, цi правiльна было патэлефанаваць Полу. Цяпер было занадта позна спыняць яго. Але прынамсi Пол i яго прыяцелi пазнаюць праѓду пра гэтага Кента.
  
  Хелми нахмурылася: "Ты сапраѓды думаеш, што, можа быць..."
  
  "Я так не думаю, дзiця. Але, як вы кажаце, мы маглi б прадаць яму што-небудзь добрае. Проста каб праверыць яго крэдытаздольнасць ".
  
  Нiк перайшоѓ плацiну. Вясновы ветрык быѓ цудоѓны. Ён паспрабаваѓ крыху зарыентавацца. Ён глядзеѓ на маляѓнiчую вулiцу Калверстраат, дзе па тратуары без машын рухаѓся шчыльны паток людзей памiж будынкамi, якiя выглядалi такiмi ж чыстымi, як i самi людзi. "Няѓжо гэтыя людзi настолькi чыстыя?" падумаѓ Нiк. Ён уздрыгнуѓ. Цяпер не час хвалявацца аб гэтым.
  
  Ён вырашыѓ дайсцi да Кейзерсграхта - свайго роду данiну павагi патануламу, а не п'янаму Герберту Уiтлак. Герберт Уiтлак быѓ высокапастаѓленым чыноѓнiкам урада ЗША, валодаѓ турыстычным агенцтвам i, верагодна, у той дзень выпiѓ занадта шмат джыну. Мусiць. Але Герберт Уiтлак быѓ агентам АХ i насамрэч не вельмi любiѓ алкаголь. Нiк працаваѓ з iм двойчы, i абодва засмяялiся, калi Нiк заѓважыѓ: "Уявiце сабе чалавека, якi прымушае вас пiць - для працы". Херб знаходзiѓся ѓ Еѓропе амаль год, шукаючы ѓцечкi, аб якiх AX даведаѓся, калi пачалi прасочвацца дадзеныя ваеннай электронiкi i аэракасмiчнай галiны. Херб дайшоѓ да лiтары М у архiве падчас сваёй смерцi. А другое iмя было Мэнсанам.
  
  Дэвiд Хок на сваiм камандным пункце ѓ AX выказаѓся вельмi проста. "Не спяшайся, Нiкалас. Калi вам патрэбна дапамога, звернецеся па дапамогу. Мы больш не можам сабе дазволiць такiя жарты". На iмгненне тонкiя вусны сцiснулiся над якая выступае скiвiцай. "I калi вы зможаце, калi вы наблiзiцеся да вынiкаѓ, заручыцеся маёй дапамогай".
  
  Нiк дайшоѓ да Кейзерсграхта i пайшоѓ назад па ѓчастку Херэнграхта. Паветра было гладкiм i шаѓкавiстым. "Вось ён я", - падумаѓ ён. Стрэлiце ѓ мяне яшчэ раз. Страляй, i калi прамахнешся, я, прынамсi, вазьму на сябе iнiцыятыву. Хiба гэта не дастаткова спартыѓна? Ён спынiѓся палюбавацца каляскай з кветкамi i з'есцi селядзец на куце Херэнграхт-Палеiстрат. Высокi бесклапотны мужчына, якi любiѓ сонца. Нiчога не здарылася. Ён нахмурыѓся i пайшоѓ назад у свой гатэль.
  
  У вялiкiм камфартабельным нумары без гэтых бескарыслiвых пластоѓ лаку i тых хуткiх, далiкатных, пластычных эфектаѓ ультрасучасных гатэляѓ Нiк распакаваѓ свае рэчы. Яго "Люгер" Вiльгельмiна праходзiла мытнае афармленне ѓ яго пад пахай. Яго не правяралi. Акрамя таго, у выпадку неабходнасцi ѓ яго былi б дакументы на гэта. Х'юга, востры як брытва штылет, трапiѓ у скрыню для лiстоѓ у якасцi адкрывалкi для лiстоѓ. Ён распрануѓся да нiжняй бялiзны i вырашыѓ, што мала што зможа зрабiць, пакуль не сустрэне Хелми ѓ тры гадзiны. Ён патрэнiраваѓся пятнаццаць хвiлiн, а затым паспаѓ гадзiну.
  
  У дзверы цiхенька пастукалi. 'Прывiтанне?' усклiкнуѓ Нiк. 'Абслугоѓванне нумароѓ.'
  
  Ён адчынiѓ дзверы. Тоѓсты афiцыянт усмiхаѓся ѓ сваiм белым халаце, трымаючы ѓ руках букет кветак i бутэльку "Чатыры ружы", часткова схаваную за белай сурвэткай. "Сардэчна запрашаем у Амстэрдам, сэр. З камплiментам ад кiраѓнiцтва ".
  
  Нiк адступiѓ на крок. Мужчына панёс кветкi i бурбон да столiка ля акна. Бровы Нiка ѓзляцелi. Вазы няма? Няма падноса? "Гэй..." Мужчына з глухiм стукам выпусцiѓ бутэльку. Яна не разбiлася. Нiк прасачыѓ за iм вачыма. Дзверы расчынiлiся i ледзь не збiла яго са шкарпэтак. У дзвярны праём скокнуѓ мужчына - высокi, масiѓны мужчына, падобны на лодачнiка - боцмана. У руцэ ён моцна трымаѓ чорны пiсталет. Гэта была вялiкая гармата. Ён без дрыжыкаѓ рушыѓ услед за Нiкам, якi прыкiнуѓся спатыкнуѓшыся. Потым Нiк выпрастаѓся. Паменшы мужчына ѓвайшоѓ услед за мускулiстым i зачынiѓ дзверы. З боку афiцыянта пачуѓся рэзкi ангельскi голас: "Пачакайце, мiстэр Кент". Краем вока Нiк ѓбачыѓ, што сурвэтка ѓпала. Рука, якая трымала яго, трымала пiсталет, i гэта таксама выглядала так, нiбыта яго трымаѓ прафесiянал. Не рухаючыся, на патрэбнай вышынi, готаѓ да стральбы. Нiк спынiѓся.
  
  У яго самога быѓ адзiн козыр. У кiшэнi трусоѓ у яго была адна са смяротных газавых бомб - "П'ер". Ён павольна апусцiѓ руку.
  
  Чалавек, падобны на афiцыянта, сказаѓ: "Пакiнь гэта. Нiводнага руху". Мужчына здаваѓся вельмi рашучым. Нiк застыѓ i сказаѓ: "У мяне ѓсяго некалькi гульдэнаѓ у маiм ..."
  
  'Змоѓч.'
  
  Апошнi чалавек, якi ѓвайшоѓ праз дзверы, быѓ зараз ззаду Нiка, i ѓ дадзены момант ён нiчога не мог з гэтым зрабiць. Не пад крыжаваным агнём двух пiсталетаѓ, якiя, здавалася, апынулiся ѓ вельмi ѓмелых руках. Нешта было абгорнута вакол яго запясцi, i яго рука адхапiлася. Затым была адведзена другая рука - марак абвiваѓ шнуром. Шнур быѓ нацягнуты туга i навобмацак нагадваѓ нейлон. Мужчына, якi звязаѓ вузлы, быѓ альбо мараком, альбо iм быѓ ужо шмат гадоѓ. Адзiн з сотнi разоѓ Нiкалас Хантынгтан Картэр III, К3 з AX, быѓ злучаны i здаваѓся амаль бездапаможным.
  
  "Сядзь тут", - сказаѓ здаравяк.
  
  Нiк сеѓ. Мяркуючы па ѓсiм, камандавалi афiцыянт i таѓстун. Яны старанна агледзелi ягоныя рэчы. Яны нi ѓ якiм разе не былi рабаѓнiкамi. Праверыѓшы кожную кiшэню i кожнае шво яго двух гарнiтураѓ, яны акуратна ѓсё павесiлi. Пасля дзесяцi хвiлiн карпатлiвай дэтэктыѓнай працы Таѓстун сеѓ насупраць Нiка. У яго была маленькая шыя, не больш за некалькi тоѓстых зморшчын плоцi памiж каѓняром i галавой, але яны нi ѓ якай меры не былi падобныя на тлушч. Зброi не было. "Мiстэр Норман Кент з Нью-Ёрка", - сказаѓ ён. "Як даѓно вы ведаеце Хельмi дэ Бур?"
  
  'Нядаѓна. Мы сустрэлiся сёння ѓ самалёце".
  
  "Калi ты зноѓ убачыш яе?"
  
  'Я не ведаю.'
  
  "Вось чаму яна дала табе гэта?" Тоѓстыя пальцы паднялi вiзiтную картку, якую дала яму Хелмi, з яе мясцовым адрасам.
  
  "Мы ѓбачымся некалькi разоѓ. Яна добры гiд ".
  
  "Вы тут, каб весцi справы з "Мэнсанам?"
  
  "Я тут, каб весцi справы з усiмi, хто маёй кампанii прадае брыльянты па разумнай цане. Хто вы? Палiцыя, злодзеi, шпiёны?"
  
  "Усяго па ледзь-ледзь. Скажам так, мафiя. У рэшце рэшт, усё роѓна".
  
  'Чаго вы хочаце ад мяне?'
  
  Кашчавы мужчына паказаѓ туды, дзе на ложку ляжала Вiльгельмiна. "Даволi дзiѓны прадмет для бiзнесмена".
  
  "Для таго хто можа перавозiць алмазы на дзясяткi тысяч даляраѓ? Я кахаю гэтую зброю.'
  
  "Супраць закона."
  
  "Я буду асцярожны".
  
  "Што вы ведаеце пра енiсейскiх кулiнанаѓ?"
  
  "О, у мяне яны ёсць".
  
  Калi б ён сказаѓ, што прыляцеѓ з iншай планеты, яны б не скокнулi б вышэй. Мускулiсты мужчына выпрастаѓся. "Афiцыянт" крыкнуѓ: "Так?" i матрос, якi звязаѓ вузлы, апусцiѓ рот на два цалi.
  
  Вялiкi сказаѓ: "У цябе яны ёсць? Ужо? Праѓда?"
  
  'У Гранд Гатэлi Краснапольскi. Вы не можаце дабрацца да iх". Кашчавы мужчына дастаѓ з кiшэнi пачак i працягнуѓ астатнiм па маленькай цыгарэце. Здавалася, ён таксама збiраѓся прапанаваць i Нiку, але раздумаѓся. Яны ѓсталi. 'Што ты збiраешся з гэтым рабiць?'
  
  "Вядома, узяць з сабой у Злучаныя Штаты".
  
  - Але... але ты не можаш. Мытня - ах! У цябе ёсць план. Усё ѓжо зроблена.
  
  "Усё ѓжо настроена", - сур'ёзна адказаѓ Нiк.
  
  Буйны мужчына выглядаѓ абураным. "Яны ѓсе iдыёты, - падумаѓ Нiк. Цi я сапраѓды вар'ят. Але iдыёты яны цi не, але сваю справу яны ведаюць. Ён ненадакучлiва пацягнуѓ шнур за спiной, але ён зусiм не ссунуѓся з месца.
  
  Таѓстун выпусцiѓ цёмна-сiняе воблака дыму з падцiснутых вуснаѓ да столi. - Вы сказалi, што мы не можам iх атрымаць? А ты? Дзе квiтанцыя. Доказ?'
  
  'У мяне няма. Мiстэр Шталь зладзiѓ гэта для мяне". Шмат гадоѓ таму Шталь кiраваѓ Краснапольскiм гатэлем. Нiк спадзяваѓся, што ён усё яшчэ там.
  
  Вар'ят, якi прыкiнуѓся афiцыянтам, раптоѓна сказаѓ: "Я думаю, ён хлусiць. Давай закрыем яму рот i падпалiм яму пальцы ног, а потым паглядзiм, што ён скажа".
  
  "Не, - сказаѓ таѓстун. "Ён ужо быѓ у "Краснапольскiм". Разам з Хельмi. Я бачыѓ яго. Гэта будзе прыемным пяром у нашай срацы. А зараз ... - ён падышоѓ да Нiку, - мiстэр Кент, вы збiраецеся апрануцца зараз, i мы ѓсё акуратна даставiм гэтых Кулiнаѓ. Учатырох. Ты вялiкi хлопчык i, магчыма, хочаш быць героем свайго грамадства. Але калi вы не зробiце гэта, вы будзеце мёртвыя ѓ гэтай маленькай краiне. Мы не жадаем такой бязладзiцы. Магчыма, зараз вы ѓ гэтым пераканалiся. Калi не, падумай, што я табе толькi што сказаѓ".
  
  Ён вярнуѓся да сцяны пакоя i паказаѓ на афiцыянта i iншага. Яны не даставiлi Нiку задавальнення зноѓ дастаць зброю. Матрос развязаѓ вузел на спiне Нiка i зняѓ з яго запясцi рэжучыя шнуры. Кроѓ пашчыпвала. Кашчавы сказаѓ: "Апранайся. Люгер не зараджаны. Рухайся асцярожна ".
  
  Нiк асцярожна рушыѓ. Ён пацягнуѓся да кашулi, якая вiсела на спiнцы крэсла, затым ударыѓ далонню па адамавым яблыку афiцыянта. Гэта быѓ нечаканы напад, як калi б член кiтайскай брыгады настольнага тэнiса спрабаваѓ нанесцi ѓдар злева па шарыку прыкладна за пяць футаѓ ад стала. Нiк зрабiѓ крок наперад, падскочыѓ i стукнуѓ - i чалавек ледзь змог паварушыцца, як Нiк крануѓ яго шыi.
  
  Перад падальным чалавекам Нiк разгарнуѓся i схапiѓ таѓстуна за руку, калi ён палез у кiшэню. Вочы таѓстуна шырока расплюшчылiся, калi ён адчуѓ скрышальную сiлу зацiску. Як моцны мужчына, ён ведаѓ, што азначаюць мышцы, калi даводзiлася спраѓляцца з iмi самастойна. Ён падняѓ руку направа, але Нiк быѓ недзе яшчэ да таго, як усё пачалося добра i па-сапраѓднаму.
  
  Нiк падняѓ руку i нахiлiѓ яе ледзь нiжэй грудной клеткi, крыху нiжэй сэрца. У яго не было часу на лепшы ѓдар. Больш за тое, гэтае цела без шыi было ѓстойлiвым да ѓдараѓ. Мужчына хмыкнуѓ, але кулак Нiка адчуѓ сябе так, як быццам ён толькi што паспрабаваѓ стукнуць карову палкай.
  
  Матрос кiнуѓся да яго, размахваючы нечым накшталт палiцэйскай дубiнкi. Нiк разгарнуѓ Таѓстуна i пхнуѓ яго наперад. Двое мужчын урэзалiся сябар у сябра, пакуль Нiк важдаѓся з курткай ззаду... Двое мужчын iзноѓ падзялiлiся i хутка павярнулiся да яго.. Нiк ударыѓ марака нагой па каленным кубачку, калi той быѓ блiжэй, i спрытна павярнуѓся перад буйнейшым супернiкам. Таѓстун перасягнуѓ праз якi крычыць мужчыну, цвёрда ѓстаѓ i нахiлiѓся да Нiку, раскiнуѓшы рукi. Нiк сiмуляваѓ атаку, паклаѓ левую руку на правую тоѓстага чалавека, адступiѓ, павярнуѓся i стукнуѓ нагой яму ѓ жывот, утрымлiваючы яго левае запясце правай рукой. ...
  
  Слiзгануѓшы ѓбок, некалькi сотняѓ фунтаѓ вагi гэтага чалавека раздушылi крэсла, часопiсны столiк, разбiлi тэлевiзар аб падлогу, як калi б гэта была цацачная машынка, i, нарэшце, з грукатам спынiлiся на рэштках пiшучай машыны, корпус, якi разбiѓся аб сцяну з сумным гукам. Падганяецца Нiкам i якi верцiцца яго хваткай, таѓстун больш за ѓсё пацярпеѓ ад нападу на мэблю. Яму запатрабавалася на секунду больш, каб устаць, чым Нiку.
  
  Нiк скокнуѓ наперад i абняѓ свайго супернiка за горла. Нiку хапiла некалькiх секунд - калi яны ѓпалi... Iншы рукой Нiк схапiѓ яго за запясце. Гэта была затрымка, якая блакавала дыханне чалавека i крывацёк на працягу дзесяцi секунд. Але ѓ яго не было дзесяцi секунд. Кашляючы i задыхаючыся, iстота, падобная на афiцыянта, ажыла роѓна настолькi, каб схапiць пiсталет. Нiк вырваѓся на волю, хутка стукнуѓ супернiка галавой i выхапiѓ пiсталет з яго рукi.
  
  Першы стрэл прайшоѓ мiма, другi прабiѓ столь, i Нiк шпурнуѓ пiсталет у другое цэлае акно. Яны маглi б падыхаць свежым паветрам, калi б так працягвалася. Няѓжо нiхто ѓ гэтым гатэлi, блядзь, не чуе, што тут адбываецца?
  
  Афiцыянт ударыѓ яго кулаком у жывот. Калi б ён не чакаѓ гэтага, ён, магчыма, нiколi больш не адчуѓ бы болi ад удару. Ён паклаѓ руку пад падбародак нападнiка i ѓдарыѓ яго... Тоѓсты мужчына кiнуѓся наперад, як бык на чырвоную анучу. Нiк нырнуѓ у бок, спадзеючыся знайсцi крыху лепшую абарону, але спатыкнуѓся аб сумныя рэшткi тэлевiзара з яго аксэсуарамi. Таѓстун узяѓ бы яго на рогi, калi б яны былi ѓ яго. Калi яны абодва прыцiснулiся да ложка, дзверы ѓ пакой адчынiлiся, i з крыкам пабегла жанчына. Нiк i таѓстун заблыталiся ѓ покрыве, коѓдрах i падушках. Яго супернiк быѓ павольным. Нiк убачыѓ, як матрос падпоѓз да дзвярэй. Дзе быѓ афiцыянт? Нiк люта пацягнуѓ за покрыва, якое працягвала вiсець вакол яго. БАМ! Святло згасла.
  
  На некалькi секунд ён быѓ узрушаны ѓдарам i аслеп. Яго цудоѓны фiзiчны стан утрымлiваѓ яго амаль у прытомнасцi, калi ён пакруцiѓ галавой i падняѓся на ногi. Так з'явiѓся афiцыянт! Ён узяѓ дубiнку матроса i ѓдарыѓ мяне iм. Калi я змагу схапiць яго ...
  
  Яму прыйшлося прыйсцi ѓ сябе, пасядзець на падлозе i зрабiць некалькi глыбокiх удыхаѓ. Недзе жанчына пачала крычаць i клiкаць на дапамогу. Пачулiся крокi ѓцякаючых. Ён памiргаѓ, пакуль зноѓ не змог бачыць, i падняѓся на ногi. Пакой быѓ пусты.
  
  Да таго часу, як ён правёѓ некаторы час пад бруёй халоднай вады, пакой ужо не быѓ пустым. Там была крыклiвая пакаёѓка, двое пасыльных, менеджэр, яго памагаты i ахоѓнiк. Пакуль ён выцiраѓся, надзеѓ халат i схаваѓ Вiльгельмiну, робячы выгляд, што спрабуе выцягнуць яго кашулю з бязладзiцы на ложку, прыехала палiцыя.
  
  Яны займалiся з iм цэлую гадзiну. Упраѓляючы даѓ яму iншы пакой i настаяѓ на прыездзе лекара. Усе былi ветлiвыя, прыязныя i сярдзiтыя з-за таго, што добрае iмя Амстэрдама заплямлена. Нiк усмiхнуѓся i падзякаваѓ усiм. Ён даѓ дэтэктыву дакладныя апiсаннi i павiншаваѓ яго. Ён адмовiѓся глядзець фотаздымкi ѓ альбоме палiцыi, заявiѓшы, што ѓсё прайшло надта хутка. Дэтэктыѓ агледзеѓ хаос, затым зачынiѓ нататнiк i сказаѓ на павольнай англiйскай: "Але не занадта хутка, мiстэр Кент. Цяпер яны з'ехалi, але мы можам знайсцi iх у бальнiцы ".
  
  Нiк аднёс свае рэчы ѓ новы пакой, загадаѓ абудзiць яго ѓ 2 гадзiны ночы i пайшоѓ спаць. Калi аператар разбудзiѓ яго, ён адчуѓ сябе выдатна - нават не балела галава. Яму прынеслi каву, пакуль ён прымаѓ душ.
  
  Адрас, якi дала яму Хелмi, быѓ крышталёва чыстым домiкам на Стадыёнвегу, недалёка ад алiмпiйскага стадыёна. Яна сустрэла яго ѓ вельмi акуратнай зале, настолькi блiскучай ад лаку, фарбы i воску, што ѓсё гэта выглядала iдэальна... "Давай скарыстаемся дзённым святлом", - сказала яна. "Мы можам выпiць тут, калi вернемся, калi жадаеш".
  
  "Я ѓжо ведаю, што так i будзе".
  
  Яны селi ѓ сiнi "воксхол", якiм яна спрытна кiравала. У аблягае светла-зялёным швэдры i спаднiцы са складкамi, з хусткай колеру ласося ѓ валасах, яна выглядала нават прыгажэй, чым у самалёце. Вельмi брытанскай, стройны i больш сэксуальны, чым у яе кароткай iльняной спаднiцы.
  
  Ён глядзеѓ на яе профiль, калi яна вяла машыну. Нядзiѓна, што Мэнсан выкарыстаѓ яе як мадэль. Яна з гонарам паказала яму горад. - Вось Остэрпарк, тут Трапенскi музей - i вось, цi бачыце, Артыс. У гэтым заапарку можа быць самая лепшая калекцыя жывёл у свеце. Едзем у бок вакзала. Бачыце, як майстэрска гэтыя каналы праразаюць горад? Старажытныя горадабудаѓнiкi бачылi далёка наперад. Гэта адрознiваецца ад сённяшняга дня, сёння яны больш не прымаюць да ѓвагi будучыню. Далей - паглядзiце, тамака дом Рэмбрандта - далей вы разумееце, пра што я. Усю гэтую вулiцу, Jodenbreestraat, зносяць пад метро, разумееце?
  
  Зацiкаѓлены Нiк выслухаѓ яе. Ён успомнiѓ, якiм быѓ гэты раён: маляѓнiчым i зачаравальным, з атмасферай людзей, якiя тут жылi, разумеючы, што ѓ жыцця ёсць мiнулае i будучыня. Ён з сумам глядзеѓ на рэшткi таго разумення i даверу былых жыхароѓ. Цэлыя кварталы знiклi..., а Ньюмаркт, па якiм яны зараз праязджалi, ператварыѓся ѓ руiны ранейшай весялосцi. Ён падняѓ плечы. Ну добра, падумаѓ ён, мiнулае i будучыню. Такое метро на самой справе не што iншае, як падводная лодка ѓ такiм горадзе, як гэты ...
  
  Яна праехала з iм па гаванях, перасекла каналы, якiя вядуць да Эй-Джэю, дзе ѓвесь дзень можна было назiраць за праходзiлым водным рухам, прама як на Усходзе. Рэкi. I паказала яму велiзарныя польдэры... Калi яны ехалi па канале Паѓночнага мора, яна сказала: "Ёсць такая прымаѓка: Бог стварыѓ неба i зямлю, а галандцы стварылi Галандыю".
  
  "Ты сапраѓды вельмi ганарышся сваёй краiнай, Хелмi. Вы былi б добрым праваднiком для ѓсiх тых амерыканскiх турыстаѓ, якiя прыязджаюць сюды".
  
  "Гэта так незвычайна, Норман. На працягу пакаленняѓ людзi змагалiся тут з морам. Нядзiѓна, што яны такiя ѓпартыя...? Але яны такiя жывыя, такiя чыстыя, такiя энергiчныя".
  
  "I такiя ж сумныя i забабонныя, як i любы iншы народ", - прабурчаѓ Нiк. "Таму што з любога пункту гледжання, Хелмi, манархii даѓно састарэлi".
  
  Яна заставалася гаваркой, пакуль яны не дабралiся да месца прызначэння: старой галандскай закусачнай, якая выглядала так, як i шмат гадоѓ таму. Але нiхто не маркоцiцца ад сапраѓднага фрызскага травянога бiтэра, якi падаюць пад старадаѓнiмi бэлькамi, дзе вясёлыя крэслы з кветкамi займаюць вясёлыя людзi; Затым варта шпацыр да фуршэтнага стала - памерам з кегельбан - з гарачымi i лядоѓнямi рыбнымi стравамi, мясам, сырамi, падлiѓкамi, салатамi, мяснымi пiрагамi i мноствам iншых смачных страѓ.
  
  Пасля другой прагулкi да гэтага стала, з выдатным лагерам i праглядам велiзарнай колькасцi страѓ Нiк здаѓся. "Мне давядзецца паднатужыцца, каб справiцца з такой колькасцю ежы", - сказаѓ ён.
  
  "Гэта сапраѓды выдатны i недарагi рэстаран. Пачакайце, пакуль вы не паспрабуеце нашу качку, курапатку, лобстара i вустрыц з Зеландыi ".
  
  "Пазней, дарагая".
  
  Сытыя i задаволеныя, яны паехалi назад у Амстэрдам па старой двухпалоснай дарозе. Нiк прапанаваѓ весцi яе назад i выявiѓ, што машынай лёгка кiраваць.
  
  Машына ехала ззаду iх. Мужчына высунуѓся з акна, жэстам загадаѓ iм спынiцца i адцiснуѓ iх на абочыну дарогi. Нiк хацеѓ хутка павярнуцца, але тут жа адкiнуѓ гэтую iдэю. Па-першае, ён недастаткова добра ведаѓ машыну, а акрамя таго, вы заѓсёды можаце нешта даведацца, калi толькi будзеце асцярожныя, каб вас не застрэлiлi.
  
  Чалавек, якi адштурхнуѓ iх убок, выйшаѓ i падышоѓ да iх. Ён быѓ падобны на палiцыянта з серыяла ФБР. Ён нават выцягнуѓ звычайны маѓзэр i сказаѓ: "З намi пайдзе дзяѓчынка. Калi ласка, не турбуйцеся.
  
  Нiк паглядзеѓ на яго з усмешкай. 'Добра.' Ён павярнуѓся да Хельмi. 'Ты ведаеш яго?'
  
  Яе голас быѓ пранiзлiвым. "Не, Норман. Не...
  
  Мужчына проста падышоѓ заблiзка да дзвярэй. Нiк расхiнуѓ яе i пачуѓ скрыгат металу аб пiсталет, калi яго ногi дасягнулi тратуара. Сiтуацыя складалася на яго карысць. Калi яны кажуць аб "Нiчога страшнага" i "Калi ласка", яны не з'яѓляюцца кiлерамi. Пiсталет можа быць на засцерагальнiку. I акрамя таго, калi вашы рэфлексы ѓ парадку, калi вы ѓ добрай форме i калi вы патрацiлi гадзiны, днi, месяцы, гады, трэнiруючыся ѓ падобных сiтуацыях ...
  
  Пiсталет не страляѓ. Мужчына разгарнуѓся на сцягне Нiка i ѓрэзаѓся ѓ дарогу з такой сiлай, што мог атрымаць сур'ёзнае страсенне мозгу. Маѓзер выпаѓ з яго рук. Нiк штурхнуѓ яго пад "воксхол" i пабег да iншай машыны, цягнучы за сабой Вiльгельмiну. Або гэты кiроѓца быѓ разумны, або ён быѓ баязлiѓцам - прынамсi, ён быѓ дрэнным напарнiкам. Ён хутка з'ехаѓ, пакiнуѓшы Нiка пахiснуцца ѓ вялiзным воблаку выхлапных газаѓ.
  
  Нiк уклаѓ "люгер" у кабуру i схiлiѓся над чалавекам, якi нерухома ляжаѓ на дарозе. Яго дыханне здавалася цяжкiм. Нiк хутка спустошыѓ кiшэнi i сабраѓ усё, што мог знайсцi з сабой. Ён пашукаѓ на рамянi кабуру, запасныя патроны i значок. Затым ён скокнуѓ назад за руль i панёсся за маленькiмi заднiмi лiхтарамi ѓдалечынi.
  
  "Воксхол" быѓ хуткiм, але недастаткова хуткiм.
  
  "О божа, - зноѓ i зноѓ паѓтарала Хелмi. - Аб божа. I гэта ѓ Нiдэрландах. Тут такога нiколi не бывае. Пойдзем у палiцыю. Хто яны? I чаму? Як табе ѓдалося зрабiць гэта так хутка, Норман? Iнакш ён бы нас застрэлiѓ?
  
  Спатрэбiлася паѓтары чаркi вiскi ѓ яго пакоi, перш чым яна змагла крыху супакоiцца.
  
  Тым часам ён прагледзеѓ калекцыю рэчаѓ, якiя ѓзяѓ у чалавека з маѓзерам. Нiчога такога. Звычайнае барахло са звычайных пакетаѓ - цыгарэты, ручка, складаны нож, запiсная кнiжка, запалкi. Нататнiк быѓ пусты, у iм не было нiводнага запiсу. Ён пакруцiѓ галавой. "Не супрацоѓнiк праваахоѓных органаѓ. Я б таксама не падумаѓ. Звычайна яны паводзяць сябе па-iншаму, хаця ёсць хлопцы, якiя занадта шмат глядзяць тэлевiзар".
  
  Ён зноѓ напоѓнiѓ шклянкi i сеѓ побач з Хелмi на шырокi ложак. Калi б у iх пакоi былi прылады для падслухоѓвання, цiхай музыкi з hi-fi канала было дастаткова, каб iх словы былi незразумелыя для любога слухача.
  
  "Чаму яны хацелi забраць цябе, Хелмi?"
  
  "Я - я не ведаю".
  
  "Ведаеце, гэта было не проста рабаванне. Мужчына сказаѓ: дзяѓчынка iдзе з намi. Так што калi яны нешта прыдумалi, то гэта былi вы. Гэтыя хлопцы не збiралiся проста спыняць кожную машыну на дарозе. Яны мусiлi шукаць цябе".
  
  Прыгажосць Хелми расла ад страху або гневу. Нiк паглядзеѓ на туманныя аблокi, якiя зачыняюць яе блiскучыя блакiтныя вочы. "Я... я не магу ѓявiць, хто..."
  
  "У вас ёсць якiя-небудзь бiзнес-сакрэты цi нешта ѓ гэтым родзе?"
  
  Яна праглынула i пакiвала галавой. Нiк задумаѓся над наступным пытаннем: Вы даведалiся нешта, пра што не павiнны былi ведаць? Але потым ён зноѓ кiнуѓ пытанне. Гэта было занадта прамалiнейна. Цяпер яна ѓжо не давярала Норману Кенту з-за яго рэакцыi на двух мужчын, i яе наступныя словы даказалi гэта. "Норман", - павольна вымавiла яна. "Вы былi так жудасна хуткiя. А яшчэ я бачыла твой пiсталет. Хто ты?'
  
  Ён абняѓ яе. Падобна, ёй гэта падабалася. "Нiчога, акрамя звычайнага амерыканскага бiзнэсмэна Хелмi. Старамоднага. Пакуль я хаджу з гэтымi дыяментамi, нiхто не адбярэ iх у мяне, пакуль я магу нешта зрабiць".
  
  Яна здрыганулася. Нiк выцягнуѓ ногi. Ён кахаѓ сябе, свой вобраз, якi ён сабе стварыѓ. Ён адчуваѓ сябе вельмi гераiчным. Ён пяшчотна паляпаѓ яе па калене. "Паслабся, Хелми. Гэта было агiдна там. Але той, хто стукнуѓся галавой аб дарогу, не будзе турбаваць нi вас, нi каго-небудзь яшчэ на працягу наступных некалькiх тыдняѓ. Мы можам апавясцiць палiцыю, але можам i заткнуцца. Як ты думаеш, табе варта расказаць Пiлiпу Ван дэр Лаану? Яна быѓ ключавы плячо. ѓздыхнула. 'Я не ведаю.
  
  'Дзiѓна.'
  
  'Гэта тое, што я меѓ на ѓвазе. Фiл - гэта мозг. Разумны. Ён не старамодны еѓрапейскi дзялок у чорным, з белым каѓняром i застылым розумам. Але што ён скажа, калi даведаецца, што падначаленую ледзь не выкралi? "Мэнсану" гэта зусiм не спадабаецца. Вы павiнны ѓбачыць, што гэта за кадравыя праверкi, якiя прымяняюцца ѓ Нью-Ёрку. Дэтэктывы, дарадцы па сачэннi i ѓсё такое. Я маю на ѓвазе - на асабiстым узроѓнi Фiл можа быць чарадзеем, але ѓ сваiм бiзнэсе ён iншы. I я люблю сваю працу".
  
  "Як вы думаеце, ён вас звольнiць?"
  
  "Не-не, не зусiм".
  
  "Але калi на коне прасоѓванне - ваша будучыня. Тады гэта можа спатрэбiцца яму?"
  
  'Так. Я добра там лiчуся. Надзейная i эфектыѓная. Тады гэта будзе першае выпрабаванне.
  
  "Калi ласка, не злуйся, - сказаѓ Нiк, старанна падбiраючы словы, - але я думаю, што ты была для Фiла больш, чым проста сяброѓкай. Ты прыгожая жанчына, Хелми. Цi ёсць шанец, што ён раѓнуе? Можа быць, прыхаваная рэѓнасць да кагосьцi накшталт мяне?
  
  Яна падумала аб гэтым. 'Не. Я - я перакананая, што гэта не так. Божа, Фiл i я - у нас было некалькi дзён - былi разам. Так, што бывае ѓ доѓгiя выходныя. Ён сапраѓды мiлы i цiкавы. Так што... -
  
  А ён ведае пра цябе - з iншымi?
  
  "Ён ведае, што я вольная, калi ты гэта маеш на ѓвазе". У яе словах быѓ халадок.
  
  Нiк сказаѓ: "Фiл зусiм не падобны на небяспечнага раѓнiѓца. У iм занадта шмат адшлiфаванага касмапалiта. Чалавек у ягоным становiшчы нiколi не стане залучаць сябе цi сваю фiрму ѓ ценявы бiзнэс. Цi незаконны. Так што мы можам выкраслiць яго".
  
  Яна занадта доѓга маѓчала. Яго словы прымусiлi яе задумацца.
  
  "Так", - сказала яна нарэшце. Але гэта не было падобным на сапраѓдны адказ.
  
  "А што наконт астатнiх у кампанii? Я меѓ на ѓвазе тое, што сказаѓ пра цябе. Вы жудасна прывабная жанчына. Мне не здалося б такiм дзiѓным, калi б мужчына цi хлопчык схiляѓся перад вамi. Хтосьцi, ад каго вы гэтага зусiм не чакаеце. Можа быць, хтосьцi, з кiм вы сустракалiся ѓсяго некалькi разоѓ. Не з "Мэнсона". Падумайце пра гэта ѓважлiва. Цi былi людзi, якiя назiралi за вамi, калi вы недзе былi, нейкая дадатковая ѓвага?
  
  "Не, можа быць. Я не ведаю. Але пакуль мы ... шчаслiвая сям'я. Я нiколi нiкога не адпрэчвала. Не, я не гэта меѓ на ѓвазе. Калi хтосьцi - выявiѓ большую, чым звычайна, цiкавасць або прыхiльнасць, я з iм была вельмi мiлая. Я кахаю падабацца. Разумееш?'
  
  'Вельмi добра. Нейкiм чынам я таксама бачу, што ѓ вас не будзе невядомага прыхiльнiка, якi можа стаць небяспечным. I ѓжо сапраѓды ворагаѓ у цябе няма. Дзяѓчына, у якой яны ёсць, рызыкуе шматлiкiм. Адна з тых безабаронных людзей, якiя любяць "горача ѓ роце-холадна ѓ срацы". З тых, што атрымлiваюць задавальненне, калi мужчыны iдуць з iмi да д'ябла...
  
  Вочы Хелмi пацямнелi, калi яны сустрэлiся з яго. "Норман, ты разумееш".
  
  Гэта быѓ доѓгi пацалунак. Зняцце напружання i падзел цяжкасцей дапамаглi. Нiк ведаѓ, але, чорт вазьмi, яна выкарыстоѓвала гэтыя iдэальныя вусны, як цёплыя хвалi на пляжы. Уздыхнуѓшы, яна прыцiснулася да яго з пакорай i гатоѓнасцю, у якiх не было нiякiх прыкмет хлуснi. Ад яе пахла кветкамi пасля ранняга вясновага дажджу, i яна адчувала сябе такой жанчынай, якую Мухамед абяцаѓ сваiм войскам у засяроджаным варожым агнi. Яго дыханне пачасцiлася, калi яна цалкам адчайна стукнулася аб Нiка ѓсiмi сваiмi цудоѓнымi грудзьмi.
  
  Здавалася, прайшло шмат гадоѓ з таго часу, як яна сказала: "Я маю на ѓвазе сяброѓскiя адносiны". Вы добрыя сябры i можаце размаѓляць адзiн з адным. Вы нарэшце адчуваеце неабходнасць зрабiць гэта пэѓным чынам, па меншай меры, вы можаце казаць пра гэта. Калi, нарэшце, прыйшоѓ час, тады, па меншай меры, у вас ёсць нешта рабiць адзiн з адным.
  
  Сёння iм не трэба было нiчога казаць адзiн аднаму. Калi ён расшпiльваѓ кашулю, яна дапамагла яму i паспешна скiнула свой светла-зялёны швэдар i прыталены бюстгальтар. Яго горла зноѓ перахапiла тое, што адкрылася яго вачам у паѓзмроку. Фантан. Крынiца. Ён спрабаваѓ пiць пяшчотна, спрабуючы яе на смак, як быццам цэлыя кветнiкi прыцiснулiся да яго твару, i там плялi маляѓнiчыя ѓзоры, нават калi яго вочы былi зачыненыя. Алах - слава табе. Гэта было самае мяккае i духмянае воблака, праз якое ён калi-небудзь падаѓ.
  
  Калi яны нарэшце злучылiся пасля некаторага ѓзаемнага даследавання, яна прамармытала: "О, гэта так моцна адрознiваецца. Так смачна. Але менавiта так, як я думала, так i будзе".
  
  Ён пагрузiѓся ѓ яе глыбей i мякка адказаѓ: "Як я i ѓяѓляѓ, Хелми. Цяпер я ведаю, чаму ты такая прыгожая. Вы не проста знешнасць, абалонка. Ты рог багацця ".
  
  "Ты прымушаеш мяне адчуваць ..."
  
  Ён не ведаѓ што, але яны абодва адчулi гэта.
  
  Пазней ён сказаѓ, мармычучы ѓ маленькае вуха: "Чыстая. Цудоѓна чыстая. Гэта ты, Хелми.
  
  Яна ѓздыхнула i павярнулася да яго тварам. "Сапраѓды займацца каханнем... Яна дазволiла словам кацiцца па яе мове. Я ведаю, што гэта. Справа не ѓ тым, каб знайсцi прыдатнага палюбоѓнiка - трэба быць правiльным палюбоѓнiкам".
  
  "Табе варта гэта запiсаць", - прашаптаѓ ён, самкнуѓшы вусны вакол яе вуха.
  
  
  Кiраѓнiк 2
  
  
  Гэта была выдатная ранiца, каб паснедаць у ложку з прыгожай дзяѓчынай. Блiскучае сонца кiнула гарачыя iскры ѓ акно. Каляска для абслугоѓвання нумароѓ, заказаная з дапамогай Хелми, уяѓляла сабой буфет, поѓны дэлiкатэсаѓ, ад клёцак са парэчкай да пiва, вяндлiны i селядца.
  
  Пасля другога кубка цудоѓнай духмянай кавы, налiтай цалкам аголенай i нiколькi не сарамлiвай Хелми, Нiк сказаѓ: "Ты спазнiлася на працу. Што адбудзецца, калi ваш бос даведаецца, што вас не было дома мiнулай ноччу? '
  
  Мяккiя рукi ляглi на яго твар i памацалi шчацiнне на барадзе. Яна паглядзела яму проста ѓ вочы i гарэзна ѓхмыльнулася. "Не турбуйся пра мяне. На гэтым баку акiяна мне не трэба глядзець на гадзiннiк. У мяне ѓ кватэры нават няма тэлефона. Наѓмысна. Я люблю сваю свабоду".
  
  Нiк пацалаваѓ яе i адштурхнуѓ ад сябе. Калi б яны так стаялi побач адзiн з адным, яны нiколi больш не ѓсталi б. Хелмi, а затым ён. "Ненавiджу вяртацца да гэтай тэмы зноѓ, але ты думала аб тых двух iдыётах, якiя спрабавалi на цябе напасцi мiнулай ноччу? I на каго яны могуць працаваць? Яны пераследвалi вас - давайце не будзем дурэць. Прадметы з кiшэняѓ гэтага хлопца не гучаць для нас як пагроза.
  
  Ён бачыѓ, як мiлая ѓсмешка знiкла з яе вуснаѓ. Ён любiѓ яе. Калi яна апусцiлася на каленi на вялiкiм ложку, яна спадабалася яму яшчэ больш. Сакавiтая паѓната яе выгiбаѓ i выгiбаѓ, убачаная ѓ гэтай сутулай позе, была марай кожнага мастака. Было абуральна бачыць, як ружовае ззянне знiкае з гэтага цудоѓнага твару i змяняецца змрочнай, напоѓненай турботай маскай. Калi б толькi яна расказала яму ѓсё, што ведала, - але калi ён нацiсне занадта моцна, яна лопне, як вустрыца. На iмгненне яна прыкусiла нiжнюю губу прыгожымi белымi зубамi. На яе твары з'явiлася хваляванне - больш, чым павiнна быць у прыгожай дзяѓчыны. "Я нiколi iх раней не бачыла", - павольна сказала яна. "Я таксама думала пра iх. Але мы не ѓпэѓненыя, што яны мяне ведалi. Можа, яны проста хацелi дзяѓчыну?"
  
  "Нават калi б вы захацелi, вы б не паверылi нiводнаму свайму слову. Гэтыя хлопцы былi прафесiяналамi. Не з тых прафесiяналаѓ, з якiмi вы сустракалiся ѓ лепшыя часы ѓ Амерыцы, але дастаткова зласлiвыя. Яны хацелi цябе. Яны не былi добрай вырадкай - а можа, i былi - цi бабкi, якiя былi - цi бабнiкамi, якiя былi - цi бабнiкамi, якiя былi - або бабнiкамi, бландынку. Яны вельмi свядома выбралi гэтае месца, каб зрабiць свой напад".
  
  "I вы прадухiлiлi гэта", - сказала яна.
  
  "Звычайна яны не вытрымаюць удараѓ ад хлопца з Бостана, якi ѓ юнацтве бiѓся з iрландскiмi i iтальянскiмi вулiчнымi хлапчукамi з Норт-Энду для забаѓкi. Я вельмi добра навучыѓся абараняцца. Iм не вельмi пашанцавала".
  
  Цяпер яна добра заклапацiлася, гэта ляжала на ёй, як шэры празрысты пластыкавы плашч. Гэта пазбавiла яе бляску. Яму таксама здалося, што ён убачыѓ страх у яе вачах. "Я рада, што вярнуся ѓ Нью-Ёрк праз тыдзень", - прамармытала яна.
  
  "Гэта ѓвогуле не абарона. А да гэтага яны, магчыма, парэжуць вас на шматкi. А потым, калi яны ѓсе так гэтага хочуць, яны могуць паслаць каго-небудзь за вамi ѓ Нью-Ёрк. Падумай, мiлая. Хто хоча зрабiць табе балюча?"
  
  "Я - я не ведаю".
  
  "У вас няма ворагаѓ ва ѓсiм свеце?"
  
  'Не.' Яна не гэта мела на ѓвазе.
  
  Нiк уздыхнуѓ i сказаѓ: "Табе лепш усё мне расказаць, Хелмi. Я думаю, табе спатрэбiцца сябар, i, можа быць, я адзiн з лепшых. Калi я ѓчора вярнуѓся ѓ свой гатэль, на мяне напалi трое мужчын у нумары гатэля. Iх галоѓнае пытанне было - як даѓно я вас ведаю".
  
  Яна раптам пабляднела i зноѓ упала на сцягна. Яна затрымала дыханне на iмгненне, затым нервова выпусцiла яго. - Вы мне не казалi пра гэта... хто...
  
  Я мог бы скарыстаць старамодны выраз. - "Вы не пыталi мяне пра гэта." Гэта будзе ѓ газэтах сёньня. Замежны бiзнесмен ахвяра рабавання. Я не сказаѓ палiцыi, што яны пыталiся пра вас. Я апiшу iх вам i паглядзiце, калi вы ведаеце каго - небудзь з iх.
  
  Ён даѓ дакладнае апiсанне афiцыянта, матроса i гарылы без шыi. Пакуль ён казаѓ, ён глядзеѓ на яе, здавалася б, выпадкова, але ён вывучыѓ усе змены ѓ выразе асобы i руху. Ён не хацеѓ ставiць сваю галаву на гэта, але ён думаѓ, што яна даведалася па меншай меры, ад з гэтых хлопцаѓ. Цi будзе яна сумленная з iм?
  
  "... Я не думаю , што марак больш адпраѓляецца ѓ мора, i афiцыянт у рэстаран. Яны , верагодна , знайшлi лепшую працу. Кашчавы мужчына iх бос. Яны не звычайныя танныя злодзеi, я думаю. Яны былi добра апранутыя i цалкам прафесiйна дзейнiчалi.
  
  "Оооо ..." Яе рот выглядаѓ заклапочаным i яе вочы былi змрочнымi. "Я-я не ведаю нiкога , хто выглядае як гэта."
  
  Нiк уздыхнуѓ. "Хклмi, ты ѓ небяспецы. Мы знаходзiмся ѓ небяспецы. Гэтыя хлопцы мелi на ѓвазе гэта сур'ёзна, i, магчыма, яны вернуцца. Той, хто страляѓ па нас у аэрапорце Схiпхол мог бы паспрабаваць яшчэ раз, але ён будзе лепш цэлiцца.
  
  "Няѓжо вы думаеце , што ён-што ён хацеѓ забiць нас?"
  
  "Гэта было больш, чым проста пагроза. Асабiста я не думаю , што ёсць якi - небудзь з гэтых смяротных ворагаѓ у горадзе ... ,калi ѓ iх ёсць якiя - небудзь iдэi, хто гэта.
  
  "... так што вы i Кобус засталiся ѓ небяспецы. Наконт Koбуса не здаецца настолькi вiдавочным для мяне, хоць вы нiколi не можаце ведаць, што небудзь, так што вы застаяцеся з гэтым. Альбо, стрэлку перашкодзiла нешта, цi ён проста не можа страляць вельмi добра, хоць я схiльны рабiць стаѓку на першае. Але падумайце пра гэта, можа быць, ён можа быць.
  
  Яна дрыжала. 'Аб не.'
  
  Вы маглi бачыць усе схемы працы яе мозгу за яе вялiкiмi блакiтнымi вачыма.
  
  Рэле, электрамагнiты спрацоѓвалi, выбiраючы i зноѓ не прымаючы, структуравалi i выбiралi - самы складаны кампутар у свеце.
  
  Ён запраграмаваѓ перагрузку i спытаѓ. - "Што такое Енiсейскiя дыяменты?"
  
  Засцерагальнiкi ѓзарвалiся. - 'Што? Я не ведаю.'
  
  "Я думаю , што гэта дыяменты. Добра падумай.'
  
  "Я-я, магчыма, чула пра iх. Але - не - я - я не атрымлiвала нiводнага з iх..."
  
  'Вы можаце праверыць, цi ёсць якiя - небудзь вядомыя каштоѓныя камянi або вялiкiя алмазы пад гэтым iмем?
  
  'Ах, так. У нас ёсць своеасаблiвая бiблiятэка ѓ офiсе.
  
  Яна аѓтаматычна адказвала яму. Калi ён прыйшоѓ з ключавымi пытаннямi ѓ цяперашнi час, яна магла б даць яму правiльныя адказы. Але калi гэта было занадта шмат для гэтага складанага прылады ѓ яе галаве, есць усе шанцы , што яно будзе адмовiць. Адзiны адказ, вы атрымаеце нешта накшталт - Так - Не - Не ведаю.
  
  Яна ляжала на руках, размешчаных па абодва бакi ад грудзей на ложку. Ён захапляѓся бляскам яе залатых валасоѓ, яна пакiвала галавой. "Я павiнна сказаць, Фiл," сказала яна. "Можа быць, гэта ѓсё ад "Мэнсана.""
  
  "Вы змянiлi сваё меркаванне?"
  
  "Не было б несправядлiва ѓ адносiнах да кампанii - не сказаць нiчога. Гэта можа быць частка - свайго роду рабаванне цi нешта".
  
  Вечная жанчына, падумаѓ Нiк. Дым прычынення i адгаворкi. "Цi будзеце вы рабiць нешта i для мяне, Хелмi? Патэлефануй у "Мэнсан" i спытай, цi праверылi яны мой крэдыт ".
  
  Яе галава падскочыла. - "Як ты даведаѓся аб праверцы...?"
  
  "Першае, што гэта разумная рэч... Няхай паведамяць табе?'
  
  'Так.' Яна паднялася з ложка. Нiк выцягнуты i атрымлiваѓ асалоду ад выглядам. Яна хутка размаѓляла на галандскай мове. '... Algemene Bank Nederland ...' пачуѓ ён.
  
  Яна павесiла слухаѓку i павярнулася да яго. Яны кажуць, што гэта ѓсё нармальна.
  
  Маецца сто тысяч долараѓ на вашым рахунку. Акрамя таго, ёсць яшчэ крэдыт, калi вам спатрэбiцца больш".
  
  "Дык што я жаданы клiент?"
  
  'Так.' - Яна нахiлiлася, каб падняць яе трусiкi i пачала апранацца. Яе рухi былi павольнымi, як калi б яна была ѓ поѓным парадку. "Фiл будзе рады прадаць вам. Я ведаю , што напэѓна. Яна цiкавiцца, чаму Фiл паслаѓ Пола Меера з двума памочнiкамi , каб дабрацца да Нiка. I што куля ѓ аэрапорце Схiпхол? Яна здрыганулася. Хто - небудзь у курсе ѓ "Мэнсане" , што яна даведалася, пра тое, што дастаѓся не меѓ нiчога агульнага з iмi, але хто гэта быѓ? Яна не павiнна была сказаць яму, што яна б прызнала Пола з Нормана.
  
  "Я прыйду праз паѓгадзiны," сказала яна. "Такiм чынам, мы скажам Ван-дэр-Лану ѓсё шчыра. За выключэннем выпадкаѓ, аб тым, дзе вы спалi мiнулай ноччу, вядома.
  
  Ён глядзеѓ на яе з усмешкай, але яна яе не заѓважыла.
  
  "Так, я думаю, мы павiнны..."
  
  "Добра Хелмi. Чалавек заѓсёды лепш ведае, што рабiць.
  
  Ён пытаѓся ѓ сябе, калi яна лiчыць, што трэба.
  
  Пол Эдуард Мэер быѓ не ѓ сваёй талерцы размаѓляючы з Фiлiпам Ван-дэр-Ланам i слухаючы яго каментары. Ён размнаѓ ногi ѓ дарагой абутку. Гэта дапамагала трымаць свае нервы ѓ аброце... Ён правёѓ рукой па шыi, якi амаль не было, i выцер пот. Фiл не павiнен размаѓляць з iм так. Ён мог бы дапамагчы гэтаму... Не, не - ён не павiнен думаць, як iдыёт. Фiл мазгi i грошы. Ён уздрыгнуѓ, калi Ван-дэр-Лан выплюнуѓ гэтыя словы на яго, як камякi бруду. "... маё войска. Тры дэгенераты. Або два дэгенераты i iдыёт - ты - ты iх бос. Якi мудак. Вы стралялi ѓ яе?"
  
  'Так.'
  
  "З вiнтоѓкi з глушыцелем?"
  
  'Так.'
  
  "Аднойчы ты сказаѓ мне , што мог бы забiць стрэлам цвiк у сцяну за сто ярдаѓ. Як далёка вы былi ад iх? Акрамя таго, яе галава крыху больш , чым цвiк, цi не так?
  
  "Дзвесце ярдаѓ" .
  
  "Ты хлусiш, што табе перашкодзiлi." Ван-дэр-Лан павольна хадзiѓ наперад i назад па яго шыкоѓным офiсе. Ён не быѓ мае намер сказаць Полу, што ён быѓ рады, што той прамахнуѓся, i што ён змянiѓ сваё першае ѓражанне ад Нормана Кента. Калi ён за сняданкам, загадаѓ Полу Мееру напасцi на Кента, калi ён прыбыѓ у свой гатэль, ён быѓ перакананы, што той з контрвыведкi. Падобна таму, як ён быѓ упэѓнены, што Хелми выявiла ѓ студыi Кэлi, што складаныя i аб'ёмныя дадзеныя могуць быць зведзены ѓ мiкра-схеме. Ён быѓ ганарлiвы сваёй шпiёнскай прыладай, таму што гэта было яго ѓласнае вынаходства. Яго клiентамi былi Расея, Паѓднёвая Афрыка, Iспанiя i яшчэ тры краiны Блiзкага Усходу. Так проста i гэтак жа прыбыткова. Ён таксама меѓ справу з Дэ Гроатам ва ѓкрадзеных Енiсейскiх дыяментах. Фiлiп расправiѓ плечы. Ён думаѓ, што ён можа прадаць сваю вынаходку за самы высокi кошт. Няхай гэта толькi планы. Дэ Гроат быѓ дасведчаным шпiёнам, але калi справа даходзiла да такога прыбытку...
  
  Пасля гэтага, ён мог прадаць сваю прыладу амерыканцам i ангельцам. Iх ганцы маглi б тады бяспечна вазiць свае дадзеныя куды заѓгодна. ЦРУ стане самым шчаслiвым агенцтвам у свеце, i брытанская МI магла б выкарыстоѓваць новую сiстэму. Абы яны працавалi эфектыѓна.
  
  Наогул былы германскi агент разважаѓ разумна. Дэ Гроат меѓ рацыю. Трэба дзейнiчаць гнутка! Хелми была яшчэ прыдатная да ѓжывання, толькi крыху нервовая. Кент быѓ жорсткi амерыканскi плэйбой з вялiкай колькасцю грошай, каб выдаткаваць iх на алмазы. Так! Невялiкая, iмгненнае змяненне стратэгii. Ён будзе выкарыстоѓваць промахi Пола, як тактычную зброю. Гэты падонак пачынаѓ станавiцца занадта дзёрзкiм. Ён паглядзеѓ на Пола, якi каб супакоiцца заломваѓ рукi.
  
  "Вам патрэбна практыка снайпера," - сказаѓ Ван-дэр-Лан.
  
  Пол не мог бачыць яго вочы. "Я цэлiѓся ѓ галаву. Было б неразумна проста зрабiць ёй балюча.
  
  "Насамрэч, я мог бы наняць некалькi крымiнальнiкаѓ з докаѓ Гамбурга. Якi бардак у гэтым гатэлi таксама! Ён здзекаваѓся з вас.
  
  "Ён не проста нехта. Ён мусiць быць з Iнтэрпола".
  
  "У вас няма нiякiх доказаѓ. З Нью-Ёрка пацвярджаюць Кент з'яѓляецца пакупнiком для самавiтай фiрмы. Даволi моцны малады чалавек. Бiзнесмен i баец. Вы не разумееце тых амерыканцаѓ, Пол. Ён нават разумнейшы, чым вы - вы, якi называе сябе прафесiяналам. Вы купка iдыётаѓ, усе трое. Ха! Ха!"
  
  "У яго ёсць пiсталет."
  
  "Такi чалавек, як Кент можа мець яго, вы ведаеце, што... Скажы мне яшчэ раз , што ён распавёѓ вам аб Енiсейскiх дыяментах? Калi вы думаеце пра гэта?"
  
  "Ён сказаѓ, што гэта купiѓ iх."
  
  'Немагчыма. Я сказаѓ бы вам, калi б ён iх купiѓ.
  
  "Вы сказалi мне, што мы не дабралiся, каб убачыць... Так што я падумаѓ...
  
  "Можа быць, ён мяне перахiтрыѓ."
  
  "Ну не, але ..."
  
  "Маѓчаць!" - Фiлiп любiѓ камандаваць. Яны прымусiлi яго адчуваць сябе так, што ён нямецкi афiцэр, i тым, хто, адным словам, прымушаѓ замаѓчаць яго ѓсю аѓдыторыю - ваенных, грамадзянскiх асоб i коней. Падлога паглядзеѓ на косткi пальцаѓ.
  
  "Падумайце яшчэ раз," - сказаѓ Ван-дэр-Лан. "Ён не сказаѓ нiчога аб дыяментах?" Ён напружана глядзеѓ на Пола, цiкава, калi ён не можа ведаць больш, чым ён рабiѓ выгляд. Ён нiколi не казаѓ Полу аб яго адмысловым прыладзе сувязi. Ён часам выкарыстоѓваѓ гэтага нязграбнага хлопца як хлопчыка на пабягушках для сваiх кантактаѓ у Галандыi, але гэта было ѓсё. Густыя бровы Пола сустрэлiся, як шэрыя смаѓжы над пераноссем.
  
  'Не. Толькi тое, што ён пакiнуѓ iх у гатэлi "Krasnapolsky".
  
  "У сховiшча? Пад замкам?'
  
  "Ну, ён не сказаѓ, дзе яны знаходзiлiся. Яны нiбы былi ѓ Штраля.
  
  I ён нiчога не ведае пра гэта - спытаѓ я ѓ яго. Ненадакучлiва, вядома - гэты стан спраѓ, што ваш тупы мозг нiколi не зможа зразумець. Ван-дэр-Лан уздыхнуѓ з самавiтай сур'ёзнасцю генерала, якi толькi што зрабiѓ важнае рашэнне, з перакананнем, што ён усё зрабiѓ правiльна. "Добра Пол. Вазьмiце Бепо i Марка ѓ DS на ферму i застацца там на некаторы час. Я не хачу бачыць, тваёй рожы ѓ горадзе на некаторы час. Згарнiцеся i не дазваляйце нiкому бачыць вас.
  
  'Ды сэр.' - Пол хутка знiк.
  
  Ван-дэр-Лан павольна iшоѓ уверх i ѓнiз па дарожцы, пыхкаючы задуменна цыгарай. Звычайна гэта давала яму адчуванне камфорту i поспеху, але зараз гэта не працавала. Ён прайшоѓ некаторую адлегласць, каб расслабiцца i рэальна паглядзець на абстаноѓку. Яго спiна прамая i яго вага раѓнамерна размяркоѓваецца на абедзве нагi. Але ён быѓ не ѓ стане адчуваць сябе камфортна... Гульня зараз пачынае станавiцца небяспечнай. Хелми верагодна даведалася занадта шмат, але ён не вырашыѓся спытаць яе пра гэта. Гэта была б добрая iдэя, з практычнага пункту гледжання, каб яе лiквiдаваць, толькi калi - яна прайшла б гладка.
  
  Тым не менш, здавалася, што ён можа аказацца ѓ цэнтры ѓрагану. Калi б яна загаварыла ѓ Нью-Ёрку i Норман Кент разам з ёй, то яны павiнны былi б зрабiць свой ход у цяперашнi час. Усе доказы, што iм было патрэбна ѓ газетах у гэтым скураным партфелi, што яна насiла з сабой. Аб Божа. Ён выцер пот з iлба бездакорнай насоѓкай, затым схапiѓ новую са скрынi.
  
  З селектарнай абвясцiлi аб Хелмi. Ван-дэр-Лан сказаѓ: "Адзiн момант." Ён падышоѓ да люстэрка разгледзеѓ свой прыгожы твар. Ён павiнен быѓ правесцi крыху часу больш з Хелмi. Да гэтага часу ён лiчыѓ адносiны з ёй павярхоѓнымi , таму што ён не верыѓ ва ѓстойлiвыя адносiны шэфа з яго падначаленымi. Ён павiнен быѓ разагрэць iх крыху зноѓ. Гэта можа быць вельмi весела, таму што яна была ѓ значнай ступенi добрая ѓ ложку.
  
  Ён падышоѓ да дзвярэй свайго кабiнета, каб вiтаць яе. "Хелмi, мiлая. Ах, гэта добра, што ты адна на некаторы час. Ён пацалаваѓ яе ѓ абедзве шчакi. На iмгненне яна сумелася, потым яна ѓсмiхнулася.
  
  "Прыемна быць у Амстэрдаме, Фiл. Вы ведаеце, што я заѓсёды тут як дома.
  
  I ты прывезла клiента з сабой. У вас ёсць нюх для бiзнесу, дарагая. Дадзеныя спадара Кента выдатныя. Аднойчы мы, безумоѓна, будзем з iм рабiць бiзнэс. Сядзьце Хелмi.
  
  Ён патрымаѓ для яе крэсла i даѓ ёй прыкурыць. Iсус, яна была цудоѓная. Ён увайшоѓ у свой асабiсты пакой i праверыѓ свае вусы i белыя зубы з серыяй грымас у люстэрку.
  
  Калi ён вярнуѓся, Хелми сказала: "Я паразмаѓляла з мiстэрам Кентам. Я думаю, што ён можа стаць добрым клiентам для нас.
  
  "Як вы думаеце, чаму здарылася, што ён апынуѓся там побач з вамi на гэтым самалёце?"
  
  'Я таксама пра гэта думала.' Хелми распавяла свае думкi аб гэтым: "Калi б ён хацеѓ, увайсцi ѓ кантакт з "Мэнсан", гэта быѓ самы складаны шлях. А калi ён проста захацеѓ сесцi побач са мной - Я была ѓсцешаная."
  
  "Ён моцны чалавек. Фiзiчна я маю на ѓвазе.
  
  "Так, я гэта заѓважыла. Учора ѓ другой палове дня, калi мы аглядалi горад, ён сказаѓ мне, што трое мужчын спрабавалi абрабаваць яго ѓ сваiм пакоi. Хтосьцi страляѓ у яго, цi ѓ мяне, у аэрапорце Схiпхол. I ѓ апошнюю ноч двое мужчын спрабавалi выкрасцi мяне.
  
  Бровы Ван-дэр-Лана папаѓзлi ѓверх, як яна згадала гэтую апошнюю спробу выкрадання. Ён рыхтаваѓся сiмуляваць - але зараз яму не трэба сiмуляваць наогул. "Хедмi, хто? Чаму?'
  
  "Гэтыя людзi ѓ гасцiнiцы пыталi яго пра мяне. I пра тое - тое завецца Енiсейскiмi дыяментамi. Вы ведаеце, пра што гэта?"
  
  Яна ѓважлiва сачыла за iм. Фiл быѓ выдатны акцёр, мабыць, лепш за ѓсiх у Галандыi, i яна заѓсёды давярала яму цалкам. Яго гладкасць, яго ветлая вялiкадушнасць заѓсёды цалкам ашуквалi яе. Яе вочы толькi крыху адкрылiся, калi яна нечакана ѓвайшла ѓ Нью-Ёрку ѓ студыю Кэлi. Яна выявiла iх адносiны да "Мэнсана" i заѓважыла гэтыя незвычайныя прадметы, прымацаваныя да яе партфеля. Можа быць, Фiл не ведаѓ пра гэта, але падумала аб тым, што ён сказаѓ цi зрабiѓ, яна павiнна была паверыць, што ён быѓ часткай змовы. Яна ненавiдзела яго за гэта. Яе нервы былi напружаны, пакуль яна, нарэшце, не перадала яму партфель.
  
  Ван-дэр-Лан цёпла ѓсмiхнуѓся - гэта была прыязным маскiроѓка на яго твары. "Енiсейскiя алмазы, якiя паступяць, як кажуць, для продажу ѓ цяперашнi час. Але вы, як i я, ведаеце, усе гэтыя гiсторыi, у нашай галiне. Але што яшчэ больш важна - як вы даведалiся, што хтосьцi страляѓ у цябе ѓ аэрапорце?
  
  "Норман сказаѓ, што ён чуѓ кулю."
  
  "Як вы называеце яго Norman? Гэта мiла. Ён ..."
  
  "Мы дамовiлiся называць адзiн аднаго па iмёнах, тады ѓ "Krasnapolsky", памятаеце? Ён вельмi абаяльны.
  
  Яна не ведала, што так уразiць душу Ван-дэр-Лана, але яна не магла сказаць гэта iнакш.
  
  Раптам яна зразумела, якi эгацэнтрычны гэта быѓ чалавек. Ён ненавiдзеѓ камплiменты iншым людзям, калi ён сам не рабiѓ iх як свайго роду лiслiвасць для бiзнэсу.
  
  "Ты стаяла побач з iм. Ты чула што небудзь?
  
  "Я не ѓпэѓнена. Я думала, што гэта быѓ самалёт.
  
  "I гэтыя людзi ѓ яго гасцiнiцы i на шашу? Цi ёсць у вас якiя - небудзь iдэi, хто гэта можа быць? Злодзеi? Рабаѓнiкi? Амстэрдам ужо не тое, што раней. Мы iх не ведаем..."
  
  "Не. Тыя тры ѓ гасцiнiцы пыталiся пра мяне. Яны ведалi маё iмя.
  
  "I той адзiн на дарозе?"
  
  'Не. Ён проста сказаѓ дзяѓчына павiнна iсцi з iмi.
  
  "Хелмi, я думаю, што мы ѓсе маем справу з праблемай. Калi вы ляцiце ѓ Амерыку ѓ наступны аѓторак, я хацеѓ бы даць вам вельмi каштоѓны груз. Адзiн з самых каштоѓных, якiя мы калi-небудзь пасылалi. Падазроныя справы адбываюцца, так як я пачаѓ працаваць над гэтай праблемай. Гэта можа быць часткай змовы, хоць я не магу бачыць.
  
  Ён спадзяваѓся, што яна паверыла яму. У любым выпадку, трэба было заблытаць яе i Кента.
  
  Хелми была ѓражана. Там было некалькi рабаванняѓ i разбояѓ у апошнiя некалькi гадоѓ - больш, чым раней. Лаяльнасць, якую яна адчувала да "Мэнсана" павялiчвала яе даверлiвасць. "О, але як - яны не мелi нiчога агульнага з намi, калi мы выйшлi з самалёта, за выключэннем..." Астатняе яна праглынула.
  
  Яна збiралася расказаць яму пра гэтыя запiсы.
  
  "Хто можа сказаць нам, як працуе мозг злачынца? Можа быць, яны хацелi б прапанаваць Вам вельмi высокi хабар. Можа быць, яны хацелi, аглушыць або загiпнатызаваць вас так, што вы будзеце больш згаворлiвым пазней. Толькi ваш сябар ведае аб усiх дрэнных справах, якiя здараюцца.
  
  "Што мы павiнны рабiць?
  
  "Вы i Кент павiнны паведамiць, аб стрэле, i гэтых людзях на вулiцы ѓ палiцыю?"
  
  Ён не так далёка зайшоѓ, што яна заѓважыла, што ён забыѓся згадаць аб выпадку ѓ гатэлi. Цi ведае ён што Норман паведамiѓ аб гэтым? Яе недавер узмацнiѓся. Яна магла нармальна дыхаць. 'Не. Гэта, здаецца, не мае асаблiвага сэнсу.
  
  "Можа быць, вы павiнны зрабiць гэта. Але гэта занадта позна для гэтага зараз. Норман будзе тут адразу ж, да таго часу, як ён стрымае наша пагадненне.
  
  "Норман" стрымаѓ сваё абяцанне. Яны ѓтрох сядзелi ѓ офiсе Ван-дэр-Лана i абмяркоѓвалi падзеi. Нiк не пазнаѓ нiчога новага - i Ван-дэр-Лан застаѓся падазраваны нумар адзiн у спiсе. Ван-дэр-Лан сказаѓ, што дасць Хелми ахову для далейшага знаходжання ѓ Амстэрдаме, але ѓ Нiка была iншая прапанова. "Вы не павiнны выкарыстоѓваць гэта," сказаѓ ён, "калi Хелми захоча паказаць мне крыху горад. Тады я буду лiчыць сябе адказным за яе.
  
  "З таго, што я разумею," сказаѓ Ван-дэр-Лан, спрабуючы схаваць сваю рэѓнасць, "вы выдатны целаахоѓнiк."
  
  Нiк пацiснуѓ плячыма i коратка засмяяѓся. "Ах, вы ведаеце, гэтыя простыя амерыканцы. Калi ёсць небяспека, яны там."
  
  Хелми дамовiлася сустрэцца з Нiкам у шэсць. Пасля сыходу ад Ван-дэр-Лан, Нiк убачыѓ больш зiготкiх дыяментаѓ, чым ён калi або мог - альбо марыѓ. Яны наведалi бiржу, iншыя алмазныя дамы...
  
  Ван-дэр-Лан распавёѓ яму столькi, колькi ён ведаѓ i, як ён мог аб значэннях цiкавых калекцый. Нiк заѓважыѓ, што там была невялiкая рознiца ѓ кошце. Калi яны вярнулiся пасля багатага позняга сняданку ѓ Цою-Wah, iнданэзiйскiм рэстаране на Ceintuurbaan - стол з рысу з прыкладна дваццаць розных страѓ - Нiк сказаѓ: "Дзякуй за вашыя намаганнi, Фiлiп. Я шмат даведаѓся ад вас. Давайце рабiць бiзнес зараз.
  
  Ван-дэр-Лан мiргнуѓ. - "Вы зрабiлi свой выбар?"
  
  "Так, прыняѓ рашэнне, каб высветлiць, якi фiрме мая кампанiя можа давяраць. Давайце разам узятыя партыi, скажам, $ 30000 на суму гэтых алмазаѓ вы толькi што паказалi мне. Вельмi хутка мы будзем ведаць, падманваеце вы нас цi не. Калi не, то ѓ вас ёсць вельмi добры клiент у нашым твары. сябрамi.
  
  Ван-дэр-Лан засмяяѓся. - "Як мне знайсцi залатую сярэдзiну памiж маёй прагнасцю i добрым бiзнэсам?"
  
  'Дакладна. Гэта заѓжды бывае з добрымi кампанiямi. Вы проста не можаце зрабiць гэта iнакш.
  
  "Добра, Норман. Заѓтра ранiцай я буду выбiраць камянi для вас. Вы можаце праверыць iх , i я раскажу вам усё, што ведаю пра iх, так што вы можаце сказаць, у сваёй пра iх. Сёння гэта ѓжо занадта позна.
  
  "Вядома, Фiлiп. I, калi ласка, прынясiце мне кучу маленькiх белых канвертаѓ для мяне, каб напiсаць на iх. Тады я запiшу вашыя каментары з нагоды кожнай групы камянёѓ там.
  
  'Вядома. Мы дамовiмся, Норман. Што вы збiраецеся рабiць далей? Вы будзеце наведваць яшчэ некаторыя з гарадоѓ Еѓропы? Цi вернецеся дадому?
  
  "Я хутка вярнуся."
  
  "Ты не спяшаешся?"
  
  "Не зусiм ...
  
  "Тады я хацеѓ бы прапанаваць вам дзве рэчы. Першая: прыходзьце ѓ маю загарадную хату ѓ гэтыя выходныя. Мы будзем мець шмат задавальнення. Тэнiс, конi, гольф. I паветраны шар Сольны палёт. Калi - небудзь спрабавалi?
  
  'Не.'
  
  "Вы атрымаеце задавальненне ад гэтага." Ён абняѓ за плечы Нiка ... Вы, як i ѓсё любiце новае i - новых, прыгожых жанчын. Бландынак таксама, цi не так Норман?
  
  "Бландынкi таксама."
  
  "Тады вось мая другая прапанова. На самай справе, гэта больш падобна на просьбу. Я пасылаю Хелми назад у Амерыку з пасылкай дыяментаѓ, сапраѓды вялiкай адгрузкай. Я падазраю, што хто - то плануе скрасцi яго. Ваш апошнi вопыт можа быць часткай гэтага. Цяпер я хацеѓ прапанаваць б вам падарожнiчаць з Хел, расклад цi ваша фiрма не прыме iншага рашэння.
  
  "Я зраблю гэта" адказаѓ Нiк. "Iнтрыгi зачароѓваюць мяне. Насамрэч, я павiнен быѓ быць сакрэтным агентам. Вы ведаеце, Фiл, я заѓсёды быѓ вялiкiм прыхiльнiкам Джэймса Бонда, i я да гэтага часу люблю кнiгi пра яго. Вы калi - небудзь iх чыталi?"
  
  'Вядома. Яны даволi папулярныя. Але, вядома, гэтыя рэчы здараюцца гушчару ѓ Амерыцы.
  
  "Можа быць, у лiчбах, але я дзесьцi чытаѓ, што самыя складаныя злачынствы адбываюцца ѓ Англii, i ѓ Францыi i Галандыi."
  
  'Праѓда?' Ван-дэр-Лан, здавалася быѓ зачараваны. "Але думаць аб забойцы Бостане, вашых копаѓ на кожным метро, як яны ловяць рабаѓнiкоѓ бранiраваных аѓтамабiляѓ у Новай Англii, такога роду рэчы здараюцца амаль кожны месяц."
  
  "Тым не менш, мы не можам канкураваць з Англiяй, бо iх злачынцы рабуюць цэлы цягнiк там.
  
  'Я разумею, што ты маеш на ѓвазе. Нашы злачынцы больш вынаходлiвыя.
  
  'Вядома. Дзеяннi адбываюцца ѓ Амерыцы, але стары свет мае сваiх злачынцаѓ. Ва ѓсякiм разе, я рады , што я падарожнiчаю назад з Хелмi. Як вы сказалi, я люблю брыльянты - i бландынак.
  
  Пасля таго, як ён пакiнуѓ Нiкв, Ван-дэр-Лан задумаѓшыся палiѓ, адкiнуѓшыся ѓ вялiкiм скураным крэсле, накiраваѓшы вочы на эскiз Лотрека на сцяне насупраць яго. Гэты Норман Кент быѓ цiкавая птушка. Менш павярхоѓным, чым ён здаваѓся. Не палiцыянт, па гэтым пытаннi, таму што нiхто ѓ палiцыi не будзе думаць i казаць аб злачынстве, так цi згадванне яго цiкавасцi да сакрэтнай службы. Ван-дэр-Лан не мог сабе ѓявiць нi адну сакрэтную службу, якая паслала б свайго агента з сотняй тысяч долараѓ плюс акрэдытыѓ для iншых пакупак. Кент збiраецца быць добрым клiентам i, магчыма, ёсць што тое, каб выкарыстоѓваць яго па-iншаму таксама. Ён адчуваѓ сябе добра, што Пол i яго людзi не змаглi выканаць яго заданнi. Ён падумаѓ аб Хелмi. Яна, верагодна, правяла ноч з Кентам. Гэта хвалявала яго. Ён заѓсёды глядзеѓ на яе, як на нешта большае, чым цудоѓная лялька зараз i потым, каб пазбавiцца ад яе... Думка аб яе сакавiтым целе ѓ абдымках iншага чалавека ѓскалыхнула памяць аб ёй.
  
  Ён падняѓся наверх на чацвёрты паверх, дзе знайшоѓ яе ѓ пакоi побач з канструктарскiм аддзелам. Калi ён спытаѓся ѓ яе, цi можа яна павячэраць з iм, яна сказала яму, што ѓ яе была прызначаная сустрэча з Норманам Кентам. Ён схаваѓ сваё расчараванне. Вярнуѓшыся ѓ кабiнет, ён знайшоѓ Нiкаласа i Дэ Гроота, якiя чакалi яго.
  
  Разам яны ѓвайшлi ѓ офiс Ван-дэр-Лан. Дэ Гроат быѓ невысокiм, цёмным чалавекам, якi меѓ дзiѓную здольнасць быць незаѓважным у групе з трох людзей. Ён быѓ гэтак жа незаѓважным, як сярэднi агент ФБР, сярэднi падатковы служачы або сярэднi шпiён.
  
  Пасля прывiтання, Ван-дэр-Лан сказаѓ: "Вы ѓстанавiлi цану за ГЭТЫЯ алмазы?"
  
  "Вы ѓжо вырашылi, колькi вы хочаце плацiць за гэта?"
  
  Спатрэбiлася трыццаць хвiлiн напружанай размовы, каб высветлiць, што яны яшчэ не маглi прыйсцi да пагаднення.
  
  Нiк павольна пайшоѓ назад у гатэль. Было яшчэ шмат спраѓ, якiя ён хацеѓ зрабiць. Прасачыць знаёмствы Херба Уiтлака па адрасе яго каханых бараѓ, высачыць Энiсейскiя дыяменты, i выпадкова, калi Хелмi не прыдумалi якую - небудзь iнфармацыю, пазнаць, што Мэнсан рабiѓ з мiкразапiсамi Кэлi. Але любая памылка можа iмгненна раскрыць яго асобу i роля. Да гэтага часу, што працаваѓ выдатна. Гэта было непрыемна - чакаць , пакуль яны прыйдуць да вас, цi , нарэшце, апусканне ѓ дзеянне.
  
  На сойцы гатэля, яму быѓ дадзены вялiкi, ружовы, запячатаны канверт з надпiсам - спадару Норману Кенту, перадаць асабiста, важна.
  
  Ён увайшоѓ у экзатычны вестыбюль i адкрыѓ лiст. Надрукавана паведамленне наступнага зместу: "У мяне ёсць Енiсейскiя алмазы па разумнай цане. Цi будзе магчыма звязацца з Вамi ѓ блiжэйшы час . Пiтэр-Ян ван Рэйн.
  
  Усмiхаючыся, Нiк увайшоѓ у лiфт, трымаючы ѓ руцэ ружовы канверт, як сцяг. Яны чакалi яго ѓ калiдое, двое добра апранутых мужчын.
  
  Стары свет да гэтага часу не прыдумаѓ нiчога каб яго даведацца, Нiк падумаѓ пра гэта, калi ён важдаѓся з замкам.
  
  Яны прыйшлi па яго. Наконт гэтага сумневаѓ няма. Калi яны былi яшчэ пяць футаѓ ад яго, ён кiнуѓ ключ i выцягнуѓ Вiльгельмiну ѓ долi секунды...
  
  "Стойце, дзе стаiце," агрызнуѓся ён. Ён кiнуѓ ружовы канверт на падлогу ѓ iх ног. "Вы пр
  
  iшлi пасля таго, як пакiнулi гэта? Добра, тады вы знайшлi мяне."
  
  
  
  Кiраѓнiк 3
  
  
  Двое мужчын замерлi, як дзве постацi з фiльма, якi раптоѓна спынiѓся. Iх вочы пашырылiся ад смяротнага прывiтання ѓ выглядзе доѓгага ствала Вiльгельмiны. Iх рукi былi бачныя Нiку. Адзiн з iх быѓ у чорных пальчатках. "Не рухайцеся, пакуль я не скажу вам," сказаѓ Нiк. "Вы разумееце мой англiйская дастаткова?"
  
  Пасля паѓзы, каб адсапцiся, чалавек у пальчатках адказаѓ: "Так-так. Мы разумеем вас"
  
  "Заткнiся." - Сказаѓ Нiк, а затым вярнуѓся ѓ пакой, пастаянна гледзячы на ??дзвюх мужчын. "Даваце."
  
  Яны прайшлi ѓслед за iм. Ён зачынiѓ дзверы. Чалавек у пальчатках сказаѓ: "Вы не разумееце. У нас ёсць паведамленне для вас."
  
  Я разумею цудоѓна. Вы выкарыстоѓвалi паведамленне ѓ канверце, каб знайсцi мяне. Шмат стагоддзяѓ таму мы выкарыстоѓвалi гэты трук у Злучаных Штатах. Але вы не прыйшлi за мной адразу. Як жа вы даведаецеся, што я зараз прыйду, i што гэта быѓ я?"
  
  Яны глядзелi адно на адно. Чалавек у пальчатках сказаѓ, "Рацыя. Мы чакалi ѓ iншым калiдоры. Сябар у холе паведамiѓ аб тым, што вы атрымалi канверт."
  
  "Вельмi эфектыѓна. Сядзьце i паднiмiце рукi да твару".
  
  "Мы не жадаем сядзець. Мiстэр Ван Рэйн паслаѓ нас за вамi. У яго ёсць тое, што вам трэба.
  
  - Значыць, вы ѓсё роѓна збiралiся мяне забраць. Хацеѓ бы я цi не. Цi не праѓда?
  
  "Ну, мiстэр Ван Рэйн быѓ вельмi ... рашучым".
  
  "Тады чаму ён не папрасiѓ мяне прыехаць да яго, цi сам не прыйшоѓ сюды, каб сустрэцца са мной?"
  
  "Мы гэтага не ведаем". ,
  
  "Як далёка ён адсюль?"
  
  "Пятнаццаць хвiлiн язды".
  
  "У яго офiсе цi дома?"
  
  "У сваёй машыне".
  
  Нiк уяѓна кiѓнуѓ. Ён хацеѓ кантакту i дзеянняѓ. Пажадайце гэтага i вы гэта атрымаеце. "Вы абодва, упрыцеся рукамi ѓ сцяну". Яны пачалi пратэставаць, але рулю Вiльгельмiны iх угаварыла, i выраз асобы Нiка змянiлася з прыязнага на абыякавую маску. Яны ѓперлiся рукамi ѓ сцяну.
  
  У аднаго быѓ Colt 32 калiбра, аѓтамат. Iншы быѓ бяззбройны. Ён уважлiва агледзеѓ iх, аж да iх галёнак для ног. Ён зрабiѓ крок назад, дастаѓ краму з кольта i выштурхнуѓ кулi з яго. Потым уставiѓ краму назад.
  
  "Гэта цiкавая зброя," - сказаѓ ён. "Не так зараз папулярны. Вы можаце купiць тут патроны для яго?
  
  'Так.'
  
  'Дзе ты гэта купiѓ?'
  
  "У Brattleboro, Вермонт. Я быѓ там са знаёмымi. Мне ён падабаецца... Прыемны.
  
  Нiк паклаѓ Вiльгельмiну ѓ кабуру. Затым ён узяѓ кольт у руку i працягнуѓ яго да чалавека. 'Забiрай.'
  
  Яны павярнулiся i паглядзелi са здзiѓленнем. Праз некаторы час, пальчатка пацягнулася да зброi. Нiк працягнуѓ яму. "Паехалi," сказаѓ Нiк. "Я згодны на наведванне гэтага Ван Рэйна. Але ѓ мяне няма шмат часу. Калi ласка, не рабiце хуткiх рухаѓ. Я вельмi нервуюся, але я рухаюся даволi хутка. Што тое можа здарыцца не так, пра што мы ѓсе вельмi пашкадуем пазней.
  
  У iх была вялiкай, даволi стары, але добра дагледжаны Mercedes. З iмi паехаѓ i трэцi чалавек. Нiк здагадаѓся, што гэта быѓ хлопец з перадатчыкам. Яны накiравалiся ѓ бок шашы i спынiлiся на вулiцы, дзе каля жылога дома быѓ прыпаркаваны шэры Jaguar. Унутры быѓ адзiн чалавек.
  
  "Гэта ён?" - спытаѓ Нiк.
  
  'Так.'
  
  "Дарэчы, у вас тут, у Галандыi, вельмi павольны гадзiннiк. Калi ласка, заставайцеся ѓ машыне 15 хвiлiн. Я буду гаварыць з iм. Не спрабуйце выходзiць". Я не скажу яму аб гэтай падзеi ѓ гатэлi. Вы раскажаце яму сваю гiсторыю.
  
  Нiхто з iх не рухаѓся, калi ён выйшаѓ з машыны i хутка пайшоѓ да Ягуара. Ён сачыѓ за кiроѓцам Mercedes, пакуль не патрапiѓ пад прычыненне Ягуара.
  
  Чалавек у машыне быѓ падобны да марскога афiцэра ѓ адпачынку. Ён насiѓ куртку з меднымi гузiкамi i сiнюю флоцкую кепку. "Пан ван Рэйн, сказаѓ Нiк," Цi магу я пацiснуць вам руку?
  
  'Калi ласка.'
  
  Нiк пацiснуѓ цвёрдую руку. "Я прашу прабачэння за гэта, мiстэр Кент. Але гэта вельмi далiкатная справа.
  
  " У мяне быѓ час добра ѓсё абдумаць," сказаѓ Нiк з усмешкай. Ван Рэйн здаваѓся збянтэжаным. "А ну-вы , вядома , ведаеце , пра што я хачу пагаварыць з вамi . Вы тут, каб купiць Енiсейскiя алмазы. Я атрымаѓ iх. Ты ведаеш iх значэнне, цi не так? Хочаце зрабiць прапанову?
  
  "Я, вядома, ведаю," ветлiва сказаѓ Нiк. "Але, вы ведаеце, мы не ведаем дакладную цану гэтага. Якую суму вы маеце на ѓвазе прыкладна?
  
  "Шэсць мiльёнаѓ."
  
  'Цi магу я iх убачыць?'
  
  'Вядома.'
  
  Абодва мужчыны глядзелi адзiн на аднаго нейкi час, прыязна i чакальна. Нiк задавалася пытаннем, цi будзе ён выцягваць iх з кiшэнi, з бардачка, або з-пад кiлiмка. Нарэшце Нiк спытаѓ, "Цi ёсць у вас яны з сабой?"
  
  "Гэтыя "дыяменты"? Дзякуй Богу няма. Палова ѓсiх палiцыянтаѓ у Еѓропе шукае iх. Ён пасмяяѓся. "I нiхто не ведае ѓ чым справа." Ён даверлiва панiзiѓ голас. "Акрамя таго, ёсць некаторыя вельмi эфектыѓныя злачынныя арганiзацыi, якiя палююць за гэтым."
  
  'Сапраѓды? Gut, я думаѓ , што гэта - таямнiца.
  
  'Пра не. Навiна ѓжо вядома па ѓсёй Усходняй Еѓропе. Такiм чынам, вы можаце сабе ѓявiць, колькасць уцечак. Расiяне ѓ лютасцi. Я думаю, што яны цалкам здольныя скiнуць бомбу на Амстэрдам - невялiкую, вядома - калi б толькi яны былi ѓпэѓненыя, што гэта было там. Вы ведаеце, гэта як раз аб стаць крадзяжом стагоддзя?
  
  "Вы павiнны ведаць, спадар ван Рэйн ..."
  
  'Клiчце мне Пiцер.
  
  "Добра, Пiцер, называйце мяне Норман. Я не эксперт па алмазах, але - i прабач гэта дурное пытанне - колькi каратаѓ гэта будзе?"
  
  Прыгожы твар пажылога мужчыну паказаѓ здзiѓленне. "Норман не ведае нiчога пра гандаль дыяментамi. Вось чаму ты быѓ з Фiлам ван дэр Ланам, калi вы рабiлi ѓсе гэтыя вiзiты ѓ другой палове дня?
  
  'Вядома.'
  
  'Я разумею. Вы павiнны - быць крыху асцярожным з гэтым Фiлам.
  
  'Дзякуй.'
  
  "Дыяменты яшчэ не падзеленыя. Пакупнiк можа хацець мець сваё ѓласнае меркаванне аб iх. Але я запэѓнiваю вас, што ѓсё, што вы чулi пра гэта дакладна. Яны гэтак жа, прыгожыя i, вядома ж бездакорныя , як i арыгiнальныя.
  
  'Яны сапраѓдныя?'
  
  'Так. Але толькi бог ведае, чаму аднолькавыя камянi былi знойдзены ѓ розных месцах, так далёка сябар ад сябра. Гэта цудоѓная загадка для мозгу. Цi, можа быць, не загадка для мозгу ѓвогуле, калi яны не могуць быць звязанымi.
  
  'Гэта праѓда.'
  
  Ван Рэйн пакруцiѓ галавой i задумаѓся на iмгненне. "Дзiѓна, прырода, геалогiя.
  
  "Гэта вялiкая таямнiца."
  
  Калi б вы ведалi, што за таямнiца гэта для мяне, падумаѓ Нiк. З усяго я сапраѓды разумею, што мы маглi б таксама захаваць палову гэтай размовы ѓ сакрэце. "Я купiѓ некалькi камянёѓ ад Фiла ѓ якасцi эксперыменту."
  
  'Ой. Вы ѓсё яшчэ маеце патрэбу ѓ iх?
  
  "Наша кампанiя хутка пашыраецца.
  
  'Я разумею. Добра. Як вы даведаецеся, колькi трэба плацiць?
  
  "Я дазволiѓ яму ѓсталяваць кошты самому. Мы будзем ведаць на працягу двух тыдняѓ, цi мы будзем рабiць вялiкi бiзнэс з "Manson's" цi нiколi не звернемся да iх зноѓ.
  
  Вельмi разумна, Норман. Але мая рэпутацыя, мабыць, нават больш надзейная, чым у
  
  Ван-дэр-Лана. Вы можаце вельмi добра праверыць, што для сябе. Тады чаму ты не даеш мне ѓсталяваць цану на гэтыя алмазы?
  
  "Iснуе яшчэ нейкая рознiца памiж невялiкай выпрабавальнай замовай i замовай на шэсць мiльёнаѓ даляраѓ."
  
  "Вы самi ж кажаце, што вы не спецыялiст па алмазах. Нават калi вы правяраеце iх, наколькi добра вы будзеце ведаць iх кошт?
  
  "Тады я проста цяпер ведаю крыху больш, чым раней." Нiк выцягнуѓ лупу з кiшэнi i спадзяваѓся, што ён не быѓ занадта нязграбны. "Цi магу я пайсцi паглядзець iх зараз?" Ван Рэйн выпусцiѓ прыгнечаны смяшок. "Вы амерыканцы ѓсё такiя. Можа быць, вы не эксперт па алмазах наогул, можа быць, вы жартуеце. Ён палез у кiшэню сiняй курткi. Нiк напружыѓся. Ван Рэйн даѓ яму цыгарэту Spriet з маленькага пачка i ѓзяѓ адну сабе."
  
  "Добра, Норман. Вы зможаце ѓбачыць iх.
  
  Дапусцiм у пятнiцу ѓвечары? У маёй хаце? Ён размешчаны недалёка ад Volkel, проста побач з Den Bosch. Я дашлю машыну, каб забраць вас. А можа, вы захочаце, застацца на выходныя? У мяне заѓсёды ёсць некалькi чароѓных гасцей.
  
  "Добра. Я прыйду ѓ пятнiцу, але я не змагу застацца на выходныя днi. Дзякуй, у любым выпадку. Не хвалюйцеся аб машыне, таму што я ѓзяѓ яе ѓ арэнду. Гэта для мяне больш камфортна i такiм чынам я не буду турбаваць вас, калi я павiнен буду з'ехаць.
  
  'Як жадаеш..." Ён уручыѓ Нiку вiзiтную картку. "Гэта мой адрас i на абарачэннi ёсць невялiкi план карты гэтага раёна. Гэта для таго, каб было крыху лягчэй туды праехаць. Цi павiнен я прасiць маiх людзей, каб даставiць вас назад у горад?
  
  "Не, у гэтым няма неабходнасцi. Я сяду на аѓтобус у канцы вулiцы. Гэта падобна таксама весела. Акрамя таго, гэтыя твае людзi... здаецца iм крыху не падабаецца мая кампанiя".
  
  Нiк пацiснуѓ яму руку i вылез. Ён усмiхнуѓся i памахаѓ Ван Рэйну, якi яму па-сяброѓску кiѓнуѓ i адвярнуѓся ад тратуара. Усмiхаючыся, Нiк таксама памахаѓ мужчынам у Мерсэдэсе ззаду. Але яны iгнаравалi яго цалкам, як старамодная брытанскую шляхту фермера, якi нядаѓна вырашыѓ закрыць свае палi для палявання.
  
  Калi Нiк увайшоѓ у гэты гатэль, ён удыхаѓ пах бiфштэксу з вялiкага рэстарана. Ён паглядзеѓ на свой гадзiннiк. Ён павiнен быѓ забраць Хелмi праз сорак хвiлiн. Ён таксама быѓ галодны. Гэта вялiзны голад быѓ зразумелы. У гэтай краiне, без набiтага страѓнiка, вы цi наѓрад выстаяць супраць усiх выдатных пахаѓ, якiя водзяць вас за нос на працягу ѓсяго дня. Але ён узяѓ сябе ѓ рукi i прайшоѓ мiма рэстарана. У лiфце, голас ззаду яго спынiѓ яго. "Спан Kent-" Ён хутка павярнуѓся i даведаѓся палiцыянта, якому пiсаѓ сваю заяву пасля таго нападу траiх мужчын.
  
  'Так?'
  
  Нiк адчуѓ сiмпатыю да гэтага палiцэйскага дэтэктыву, калi ён упершыню сустрэѓся з iм. Ён не думаѓ, што ён павiнен быѓ змянiць сваё меркаванне прама зараз. Прыязны, адкрыты, "галандскi" твар чалавека было немагчыма зразумець. Чыста сталёвая непрымiрымасць прасвечвала, але гэта было ѓсё магчыма, толькi для вiду.
  
  "Г - н Кент, у вас момант для мяне за куфлем пiва?"
  
  'Добра. Але не больш за адну, у мяне сустрэча. Яны ѓвайшлi ѓ стары, сакавiта пахкi бар i дэтэктыѓ замовiѓ пiва.
  
  "Калi палiцыянт плацяць за выпiѓку, ён хоча штосьцi ѓзамен," сказаѓ Нiк з усмешкай, якая павiнна была змякчыць гэтыя словы. "Што вы хочаце ведаць?
  
  У адказ на яго ѓсмешку, дэтэктыѓ таксама ѓсмiхнуѓся.
  
  "Я ѓяѓляю сабе, мiстэр Кент, што вы кажаце мне роѓна столькi, колькi вы хочаце сказаць."
  
  Нiк прапусцiѓ яго ѓсмешку. 'Цi?'
  
  Не сярдуйце. У такiм горадзе, як гэты, у нас ёсць нямала праблем. На працягу многiх стагоддзяѓ гэтая краiна была свайго роду скрыжаваннем свету. Мы заѓсёды для ѓсiх цiкавыя, калi дробныя падзеi тут не з'яѓляюцца часткай шырэйшай карцiны. Можа быць, гэта ѓсё крыху грубей у Амерыцы, гэта нашмат прасцей, там таксама. У вас яшчэ ёсць акiян, якi аддзяляе большую частку свету. Тутака ж мы заѓсёды турбуемся аб кожнай дробязi.
  
  Нiк паспрабаваѓ пiва. Выдатна. "Можа быць, вы маеце рацыю."
  
  "Возьмем гэты напад на вас, да прыкладу. Вядома, было б значна прасцей для iх проста ѓварвацца ѓ ваш пакой. Або пачакаць, пакуль вы пайшлi б па выдаленай вулiцы. Што рабiць, калi яны хочуць нешта ад вас, што вы носiце з сабой?"
  
  Я рады, што ваша палiцыя вельмi асцярожная, кажучы аб рознiцы памiж рабаваннем i крадзяжом з узломам.
  
  "Не кожны ведае, што ёсць рэальная рознiца, мiстэр Кент.
  
  "Проста адвакаты i супрацоѓнiкi палiцыi. Вы юрыст? Я не юрыст.
  
  "Ах." Была невялiкая цiкавасць да гэтага. 'Вядома, не. Вы пакупнiк алмазаѓ. Ён дастаѓ маленькую фатаграфiю i паказаѓ Нiку. Цiкава, гэта выпадкова не адзiн з тых людзей, якiя напалi на вас.
  
  Гэта архiѓная фатаграфiя таго "таѓстуна" з непрамым асвятленнем, якое рабiла яго падобным да напружанага змагара.
  
  "Ну," сказаѓ Нiк ", гэта цалкам можа быць ён. Але я не ѓпэѓнены. Усё прайшло так хутка.
  
  Дэтэктыѓ адклаѓ фатаграфiю. "Вы сказалi б мне цяпер - неафiцыйна, як кажуць журналiсты, - калi б ён быѓ адзiн з iх?"
  
  Нiк замовiѓ яшчэ два пiва i паглядзеѓ на гадзiннiк. Ён павiнен быѓ забраць Хелмi, але гэта было занадта важна, каб прайсцi ѓверх.
  
  "Вы праводзiце даволi шмат часу на гэтай рэгулярнай руцiннай працы ѓ гатэлi," сказаѓ ён. "Вы павiнна быць вельмi заняты чалавек."
  
  "Мы проста так заняты, як i ѓсе астатнiя. Але, як я сказаѓ, - часам дробныя дэталi ѓпiсваюцца ѓ агульную карцiну. Мы павiнны працягваць спробы, а часам кавалак галаваломкi прыходзiць на месца. Калi б вы адказалi на маё пытанне цяпер, магчыма, я скажу вам што тое, што можа вас зацiкавiць.
  
  "Неафiцыйна?"
  
  "Неафiцыйна" .
  
  Нiк паглядзеѓ на чалавека, пiльна. Ён прытрымлiваѓся сваёй iнтуiцыi. "Ды гэта быѓ адзiн з iх."
  
  "Я так i думаѓ. Ён працуе на Фiлiпа Ван-дэр-Лана. Трое з iх хаваюцца ѓ яго загараднай хаце. Даволi збiтыя.
  
  "У вас ёсць чалавек там?"
  
  "Я не магу адказаць на гэтае пытанне. Нават неафiцыйна".
  
  'Я разумею.'
  
  "Вы хочаце, зрабiць абвiнавачаннi супраць iх?"
  
  'Яшчэ не. Што такое Енiсейскiя дыяменты?
  
  'Ах. Многiя людзi ѓ гэтай галiне маглi б сказаць вам, што гэта такое. Нягледзячы на тое, што дакументальна гэта не пацверджана, можна верыць цi не верыць гэтаму. Некалькi месяцаѓ таму, тры блiскучых дыямента былi знойдзеныя на залатых капальнях уздоѓж ракi Енiсея - гэта значыць дзесьцi - у Сiбiры. Гэта была самая дзiѓная знаходка зробленая калi-небудзь. Лiчыцца, што яны важаць амаль адзiн з паловай фунт кожны i ацэньваецца ѓ 3,100 каратаѓ. Цi ѓсведамляеце вы iх каштоѓнасць?
  
  "Проста цуд. Залежыць толькi ад якасцi.
  
  "Лiчыцца, што яны найбуйнейшыя ѓ свеце i iх назвалi "Енiсейскiмi кулiнанамi" па прыкладзе дыямента "Кулiнан". Ён быѓ знойдзены ѓ 1905 годзе ѓ Трансваале i разрэзаны на часткi тут у 1908 годзе. Два з першых чатырох буйных камянёѓ, магчыма, да гэтага часу самы вялiкi, самы без. нанялi галандскага эксперта алмазаѓ вызначыць яго кошт. Iх служба бяспекi была занадта слабой, а таксама гэтыя алмазы, знiклi.
  
  Нiк выдаѓ кароткi, амаль нячутны свiсток.
  
  "Гэта сапраѓды крадзеж стагоддзя. Цi ёсць у вас якiя-небудзь iдэi, дзе гэты чалавек можа быць?"
  
  "Гэта вялiкая цяжкасць. Падчас Другой сусветнай вайны, шэраг галандцаѓ - мне вельмi нязручна, гэта казаць - выконваѓ некаторыя вельмi прыбытковыя працы для немцаѓ. Звычайна яны рабiлi гэта за грошы, хоць былi некаторыя, хто зрабiѓ гэта для iдэалiстычных мэтаѓ. Вядома, запiсы аб гэтым былi знiшчаны або фальсiфiкаваны. рускiмi. У нас ёсць больш за дваццаць падазраваных, але ѓ нас ёсць фатаграфii цi апiсаннi толькi паловы з iх.
  
  Ван-дэр-Лан адзiн з iх?
  
  'Пра не. Ён занадта малады для гэтага. Спадар Ван дэр Лан буйны бiзнэсмэн. Яго дзейнасць стала дастаткова складанай у апошнiя гады.
  
  "Прынамсi, дастаткова складанай, каб зрабiць здымак гэтых алмазаѓ? Цi як то прывесцi iх у Амстэрдам?
  
  Асцярожна, дэтэктыѓ ухiлiѓся ад гэтай засады. "Бо ѓладальнiк камянёѓ даволi ѓтойлiвы, ёсць нямала фiрмаѓ, якiя вядуць рызыкоѓную гульню па гэтым кошце."
  
  "Як наконт мiжнародных ускладненняѓ? Што б значыла гэтая знаходка, як гэта значыць для кошту дыямента?
  
  "Вядома, мы працуем з рускiмi. Але як толькi камянi будуць расколатыя, iдэнтыфiкацыя наѓрад цi магчыма. Яны могуць быць расшчэпленыя занадта хутка i занадта нядбайна, але яны заѓсёды будуць цiкавыя для ювелiрных вырабаѓ. Самi па сабе гэтыя камянi не ѓяѓляюць вялiкай небяспекi для алмазнага свету, i, наколькi нам вядома, што прыiскi на не было б. алмазаѓ будзе адбывацца хаос.
  
  "Я разумею, што я павiнен быць вельмi асцярожным."
  
  Мiстэр Кент не хлусiце, але я не веру, што вы пакупнiк алмазаѓ. Вы не хочаце сказаць мне, хто вы на самой справе? Калi я дамоѓлюся з вамi, магчыма, мы маглi б дапамагчы адзiн аднаму.
  
  "Я спадзяюся, што змагу дапамагчы вам, наколькi я магу," сказаѓ Нiк. "Я хацеѓ бы таксама ваша супрацоѓнiцтва. Але мяне клiчуць Норман Кент, i я пакупнiк алмазаѓ для Bard Галерэi ѓ Нью - Ёрку. Вы можаце патэлефанаваць Бiлу Роѓдсу, уладальнiку i дырэктару "Барда". Я заплачу за званок.
  
  Дэтэктыѓ уздыхнуѓ. Нiк аплакваѓ сваю няздольнасць працаваць з гэтым чалавекам.
  
  Але тактычна было б мала сэнсу адмаѓляцца ад яго прыкрыцця. Магчыма, дэтэктыѓ ведаѓ больш пра смерць Уiтлака, чым было ѓ палiцэйскiх справаздачах. Нiк таксама хацеѓ спытаць яго цi маюць Пiцер-Ян ван Рэйн i Пол Мэер i яго памочнiкi снайперскую падрыхтоѓку. Але ён не мог гэтага зрабiць. Ён скончыѓ сваю шклянку пiва. "Я павiнен працаваць зараз. Я ѓжо i так затрымлiваюся.
  
  " Не маглi б вы адкласцi гэтую сустрэчу?"
  
  "Я б не хацеѓ гэтага."
  
  "Калi ласка пачакайце, - вам з кiм тое трэба сустрэцца."
  
  Упершыню з таго часу, як Нiк ведаѓ яго, дэтэктыѓ паказаѓ свае зубы.
  
  
  
  Кiраѓнiк 4
  
  
  Чалавек, якi прыйшоѓ да iх быѓ Яап Балегаер - "Прадстаѓнiк нашага ѓрада," сказаѓ дэтэктыѓ з некаторай павагай у голасе. Нiк ведаѓ, што ён не гуляѓ. Яго паводзiны i тон былi трапяткое рабалепства асаблiва выкарыстоѓванае для начальства ѓ вялiкiм званнi.
  
  быѓ добра апрануты чалавек - у капелюшы, пальчатках i з кiем, апошняя мабыць з-за яго кульгавасцi. Яго твар быѓ амаль абыякавым, i гэта таксама было даравальна тым што Нiк зразумеѓ, - гэты твар быѓ вынiкам пластычнай хiрургii. Адно вока было зроблена са шкла. Калi тое ѓ мiнулым, што чалавек быѓ жудасна абпалены цi атрымаѓ раненнi. Яго рот i вусны не працавалi вельмi добра, хоць яго англiйская гучаѓ правiльна, бо ён спрабаваѓ сфармiраваць свае словы ѓ запаволенай дакладнасцi.
  
  Мiстэр Кент. Я хацеѓ бы, каб ты затрымаѓся са мною на iмгненне. Гэта зойме ѓсяго паѓгадзiны, i надзвычай важна.
  
  "Гэта не можа пачакаць да заѓтра? Я прызначыѓ спатканне.
  
  'Калi ласка. Вы атрымаеце выгаду ад гэтай сустрэчы ...
  
  "З кiм?"
  
  'Вы заѓважыце. Вельмi важны чалавек.
  
  "Калi ласка, мiстэр Кент," дадаѓ дэтэктыѓ.
  
  Нiк пацiснуѓ плячыма. "Калi вы будзеце проста чакаць, пакуль я не патэлефаную ёй."
  
  Балегаер кiѓнуѓ нерухомым тварам. Можа быць, што чалавек не мог нават усмiхацца, падумаѓ Мiк. "Вядома," сказаѓ гэты чалавек.
  
  Нiк патэлефанаваѓ Хелми i сказаѓ ёй, што ён будзе позна.
  
  "... На жаль, дарагая, але тут, здаецца, шмат людзей, якiя жадаюць сустрэцца з Норманам Кентам."
  
  "Норман," неспакой у яе голасе было рэальным. 'Калi ласка, будзь асцярожны.'
  
  "Не бойся. Нiчога не баяцца ѓ гэтым богабаязным Амстэрдаме, дарагая.
  
  Дэтэктыѓ пакiнуѓ iх сам-насам з шафёрам Bentley. Балегаер маѓчаѓ, калi яны хутка праехалi Linnaeusstraat i праз дзесяць хвiлiн спынiѓся перад гiганцкiм складам. Нiк убачыѓ значок Shell, як дзверы паднялася, i потым саслiзнула ѓнiз за аѓтамабiлем момантам пазней.
  
  Iнтэр'ер добра асветленага будынка быѓ настолькi вялiкi, што Bentley мог зрабiць вялiкi паварот, а затым прыпынак побач з яшчэ вялiкiм i блiскучым лiмузiнам на стаянцы дзе - то ѓ сярэдзiне. Нiк заѓважыѓ груды кардона, за ёй акуратна прыпаркавалася вiлачныя пагрузчыкi, i праз дарогу меншы аѓтамабiль з чалавекам, якая стаiць побач з iм. У руках ён трымаѓ вiнтоѓку цi пiсталет-кулямёт. З гэтай адлегласцi, Нiк не мог сапраѓды сказаць. Ён паспрабаваѓ схаваць яго як мага незаѓважней за сваiм целам. У прамежку складзеных каробак на пагрузачiку, Нiк убачыѓ другога чалавека. Iншыя стаялi каля дзвярэй. Яны выглядалi вельмi пiльнымi.
  
  Кароткiм рухам левай рукi ён паправiѓ Вiльгельмiну ѓ кабуры. Ён пачынае пачувацца не занадта ѓпэѓнена. Балегаер сказаѓ: "Калi вы зоймеце месца ѓ задняй частцы iншага аѓтамабiля, вы сустрэнеце чалавека, пра якога я казаѓ."
  
  Нiк застаѓся нерухомым на iмгненне. Ён убачыѓ пустыя трымальнiкi сцяжкоѓ на блiскучых чорных крылах лiмузiна. Цiха спытаѓ ён, "Скажы мне, што робiць чалавек у гэтай машыне, у яго ёсць права ставiць гэтыя сцягi ѓ трымальнiках?"
  
  'Так.'
  
  Мiстэр Балегаер, як толькi я выйду з гэтай машыны, я буду вельмi безабароннай мiшэнню на некаторы час. Вы б так добры, каб выйсцi наперадзе мяне?
  
  'Вядома.'
  
  Ён трымаѓся блiзка ззаду Балегаер, калi ён адкрыѓ дзверы лiмузiна i сказаѓ:
  
  "Пан Норман Кент.
  
  Нiк кiнуѓся ѓ лiмузiн i Балегаер зачынiѓ за iм дзверы. Была жанчына ѓ задняй частцы аѓтамабiля. Але гэта было толькi пах яе духаѓ, якi пераканаѓ Нiка, што ён мае справу з жанчынай. Яна была настолькi загорнутая ѓ мяхi i вэлюму, за якiмi вы не маглi бачыць яе. Калi яна пачала гаварыць, ён адчуѓ сябе крыху лепш. Гэта быѓ жаночы голас. Яна гаварыла па-ангельску з моцным галандскiм акцэнтам.
  
  "Пан Кент, дзякуй, што прыйшлi. Я ведаю, што гэта ѓсё даволi незвычайна, але гэта незвычайныя часы.
  
  'Сапраѓды.'
  
  "Калi ласка, не палохайцеся. Гэта практычнае дзелавое пытанне - гэтая сустрэча, я павiнна гэта сапраѓды сказаць.
  
  "Я быѓ у шоку, пакуль я не сустрэѓся з вамi," зманiѓ Нiк. "Але цяпер я адчуваю сябе крыху лепш."
  
  'Дзякуй. Мы разумеем, што вы прыбылi ѓ Амстэрдам, каб нешта купiць. Мы хочам дапамагчы вам.'
  
  "Усе, здаецца, гэтага жадаюць, дапамагчы мне тут. У вас вельмi гасцiнны горад.
  
  "Вось як мы думаем пра гэта таксама. Але вы не можаце давяраць усiм.
  
  'Я ведаю гэта. Я зрабiѓ пакупку. Гэта ѓсё яшчэ эксперымент.
  
  "Гэта было буйной здзелкай?"
  
  'Пра не. Ну на некалькi тысяч долараѓ алмазаѓ. Ад аднаго спадара Фiлiпа ван дэр Лана.
  
  'Цi дакладна, што спадар Ван дэр Лан таксама прапануем Вам асаблiва вялiкiя камянi?
  
  "Вы маеце на ѓвазе Енiсейскiя алмазы?"
  
  'Так.'
  
  "Паколькi гэта крадзенае, я не думаю, што я магу сказаць, што я казаѓ пра гэта."
  
  З-за густога чорнага вэлюму пачуѓся рэзкi крык раздражнення. Гэта была не тая жанчына, каб яе раззлаваць. Iснавала што тое больш злавеснае, чым гук...
  
  Ён старанна падбiраѓ словы. - "Тады б вы разгледзець маю пазiцыю? Я нiкому не скажу, што мы казалi аб тых алмазах, гэта было б няветлiва, каб не сказаць больш. Дазвольце мне сказаць тое, што да мяне звярнулiся некалькi людзей, якiя намякаюць, што калi я зацiкаѓлены ѓ гэтых алмазах яны могуць быць мне прададзеныя.
  
  Ён пачуѓ, што тое накшталт рыкання. - "Сцеражыцеся такiх прапаноѓ. Яны падманваюць вас. Гэта як кажуць ангельцы: шулерства.
  
  "Можа быць, я нават не хачу iх купляць."
  
  "Пан Кент, у нас невялiкая супольнасць тут. Мэта вашага вiзiту зусiм зразумелая для мяне. Я спрабую дапамагчы вам.
  
  "А можа быць, прадаць алмазы?"
  
  'Вядома. Мы ѓбачылi, што вы можаце быць ашуканы. Я вырашыла папярэдзiць вас. Праз некалькi дзён спадар Балегаер арганiзуе сустрэчу з вамi, каб паказаць вам iх.
  
  "Цi магу я ѓбачыць iх зараз?" Нiк задаѓ пытанне з ветлiва, у спалучэннi з нявiннай усмешкай.
  
  "Я думаю, вы ведаеце, што гэта не магчыма. Спадар Балегаер патэлефануе вам. У той жа час, не варта выкiдваць грошы бязмэтна.
  
  'Дзякуй.'
  
  Вiдаць, перамовы скончылiся. "Ну, дзякуй за папярэджанне," сказаѓ Нiк. "Я больш-менш бачу новыя магчымасцi для алмазнага бiзнэсу."
  
  'Мы ведаем гэта. Часта бывае мэтазгодна, паслаць разумнага чалавека, якi не з'яѓляецца спецыялiстам, чым эксперта, якi не такi разумны. Да пабачэння, мiстэр Кент.
  
  Нiк выйшаѓ з лiмузiна i вярнуѓся на сваё месца побач з Балегаерам. Машына з жанчынай заслiзгала цiха да металiчных дзвярэй, тая паднялася ѓ i аѓтамабiль знiк у вясновым змроку. Нумарны знак быѓ прыцемненым. Дзверы заставалася адчыненымi, але кiроѓца Ballegooyer у не стаѓ заводзiць машыну. "Я спазняюся," - сказаѓ Нiк.
  
  "Дык прамы, мiстэр Кент. Цыгарэту?'
  
  'Дзякуй.' Нiк прыкурыѓ. Яны далi час лiмузiну, каб сысцi, магчыма, каб спынiцца i адкрыць нумарныя знакi. Ён задаваѓся пытаннем, цi будуць яны ставiць сцягi ѓ трымальнiках. "Важная дама."
  
  'Так.'
  
  "Як мы будзем называць яе, калi вы патэлефануеце мне?"
  
  "Вазьмiце любое iмя або код, якi вы хочаце."
  
  "Мадам J?"
  
  'Добра.'
  
  Нiк задаваѓся пытаннем, дзе Балегаер атрымаѓ усе гэтыя раны. Ён быѓ чалавек, якi мог бы быць кiм заѓгодна, ад лётчыка-знiшчальнiка да пяхотнага салдата. Годны чалавек было занадта простае вызначэнне аб iм. Было не так ужо цяжка прыйсцi да высновы, што гэты чалавек будзе выконваць свой абавязак пры любых абставiнах. Падобны на брытанскiх афiцэраѓ, якiмi Patton так захапляѓся, калi яны сказалi, калi гэта абавязак мы будзем атакаваць каго заѓгодна з адным дубцом.
  
  Праз пятнаццаць хвiлiн Bentley спынiлася перад гатэлем Die Port ван Клiѓ. Балегаер сказаѓ: "Я табе патэлефаную. Дзякуй, што пагадзiлiся на сустрэчу, мiстэр Кент.
  
  Нiк убачыѓ чалавека, якi наблiжаецца ѓ фае i павярнуѓ i насцярожыѓся. Сотнi людзей могуць прайсцi мiма вас без вас, не збiваючы вас нi на валасiнку ад курсу, але калi вашы пачуццi вострыя як брытва, i вашы вочы заѓсёды напагатове цi ледзь расслабленыя, чалавек, якi, здаецца, знаёмым пасля таго, як вы яго ѓбачылi. Некаторыя з нас, Хоук сказаѓ аднойчы, маюць убудаваны радар, як кажаны.
  
  Чалавек быѓ звычайны. Ён быѓ даволi старым, добра апранутым, але не густоѓна, з сiвымi вусамi i жорсткай хадой напэѓна ад артрыта або проста праблемы з суставамi. Ён быѓ нецiкавым - таму што ён хацеѓ такiм быць. Ён насiѓ металiчныя акуляры са злёгку танiраваным лiнзамi.
  
  Шкла перашкодзiлi Нiку неадкладнага пазнаць чалавека. Тады чалавек сказаѓ: "Добры вечар, мiстэр Кент. Цi не павiнны мы пайсцi на шпацыр? Гэта будзе хораша пагуляць уздоѓж каналаѓ.
  
  Нiк усмiхнуѓся. Гэта быѓ Дэвiд Хоук. "З задавальненнем," сказаѓ ён. Ён менавiта гэта i меѓ на ѓвазе. Гэта было палёгкай абмеркаваць падзеi апошнiх двух дзён, i хоць ён часам рабiѓ выгляд, што незадаволены, ён заѓсёды карыстаѓся парадамi Хоѓка.
  
  Стары быѓ бязлiтасны, калi яго абавязкi выклiкалi яго, але калi вы маглi ѓбачыць гэта па яго вонкавым выглядзе, вы бачылi твар, поѓны да вас жалю - твар з дзiѓным да вас спачуваннем. У яго была фантастычная памяць, i быѓ адзiн з тых людзей, Нiк хацеѓ прызнаць гэта, што памяць Хоука была лепш, чым яго. Ён таксама выдатна аналiзаваѓ факты, пакуль яго востры мозг не знаходзiѓ кропку, дзе яны падыходзяць сябар да сябра. Ён быѓ асцярожны, з прыроджанай звычкай суддзi глядзець на сiтуацыю з трох бакоѓ адразу i знутры таксама, але ѓ адрозненне ад многiх экспертаѓ па дэталях, ён мог прымаць рашэннi на працягу секунды i доѓга прытрымлiвацца iх, калi яны аказалiся сапраѓднымi.
  
  Яны iшлi па Nieuwendijk, балбочучы пра горад, пакуль яны не прыйшлi да месца, дзе вясновы вецер сарваѓ бы любому шанец праслухоѓвання з мiкрафонам далёкага дзеяння. Там Хок сказаѓ: "Я спадзяюся, што не сапсую твае планы на сёння, я не буду затрымлiваць цябе занадта доѓга. Сёння я павiнен з'ехаць у Лондан.
  
  "У мяне прызначаная сустрэча з Хелмi, але яна ведае, што я буду позна."
  
  "Ах, мiлая Хелмi. Такiм чынам, вы робiце поспехi. Цi задаволеныя вы тым, што нашы правiлы не адрознiваюцца ад правiлаѓ Гувера?
  
  "Гэта можа заняць крыху больш часу, калi б яны былi выкананы." - Нiк распавёѓ аб падзеях звязаных з яго сустрэчамi з Ван-дэр-Ланам, з Ван Рэйнам i з завуаляванай жанчынай у лiмузiне. Ён адзначыѓ кожную дэталь, акрамя сакавiтых момантаѓ з Хелмi. Яны не маюць да гэтага дачынення.
  
  "Я збiраѓся расказаць вам пра Енiсейскiя дыяменты," сказаѓ Ястраб, калi Нiк скончыѓ свой аповяд, "У АНБ былi гэтыя разведдадзеныя ѓжо тыдзень, але мы толькi што атрымалi iх. Галiяф рухаецца павольна ". Яго тон быѓ горкiм. "Яны мiтусяцца вакол вас, таму што ходзяць чуткi, што вы прыехалi сюды, каб купiць гэтыя алмазы. Жанчына ѓ вэлюму - калi яна тая, кiм мы яе лiчым - адна з самых багатых жанчын у свеце. Па некаторых вiдавочных прычынах яна вырашыла, што гэтыя алмазы павiнны прадавацца праз яе. Ван дэр Лаан i Ван Рэйн. злодзей абяцаѓ iм iх. Яны дазваляюць вам стаць пакупнiком".
  
  "Гэта стала карысным прыкрыццём", - пракаментаваѓ Нiк. "Пакуль яны не сцямяць дамовiцца, i ѓсё не выйдзе вонкi". Ключавое пытанне: у каго яны насамрэч? Цi звязана гэта з уцечкамi iнфармацыi аб нашых шпiёнах i смерцю Уiтлака?
  
  'Магчыма. Цi можа быць не. Скажам так, "Мэнсан" стаѓ шпiёнскiм каналам з-за сталага струменя кур'ераѓ памiж рознымi алмазнымi цэнтрамi. Енiсейскiя дыяменты прывезлi ѓ Амстэрдам, таму што iх можна прадаць там i таму, што шпiёнская сетка "Мэнсана" арганiзуецца адсюль. Бо злодзей гэта ведае. Хоук паказаѓ на кучу асветленых кветак, як быццам яны казалi пра гэта. Ён трымаѓ свой кiй, як меч, падумаѓ Нiк.
  
  "Можа быць, яны прыдуманы ѓсяго толькi для таго, каб дапамагчы нам з гэтай праблемай контрразведкi. Па нашых дадзеных, Херб Уiтлак ведаѓ Ван-дэр-Лана, але ён нiколi не сустракаѓ ван Рэйна, i ён нiчога не ведаѓ аб Енiсейскiх дыяментах.
  
  "Наѓрад цi была якая-небудзь магчымасць, што Уiтлак чуѓ пра iх. Калi б ён гэта ведаѓ, ён не зрабiѓ бы нiякай сувязi. Калi б ён пражыѓ крыху даѓжэй, ён мог бы гэта зрабiць.
  
  Хоук ткнуѓ кiем у тратуар кароткiм рухам колючага. - "Мы гэта даведаемся. Можа быць, ад мясцовых дэтэктываѓ утоена частка iнфармацыi, якую мы маем у нашым распараджэннi. Гэты галандскi перабежчык зваѓ сябе немцам у Савецкiм Звязе, пад iмем Ганса Гейзера. Маленькi, худы, каля пяцiдзесяцi пяцi гадоѓ. Светла-русыя валасы i ѓ Сiбiры.
  
  "Можа быць, рускiя не перадалi, гэтае апiсанне галандзецам?"
  
  'Магчыма. Можа быць тое, што ён здзейснiѓ крадзеж алмазаѓ, не звязана з тым, дзе гэты Гейзер быѓ да з 1945 года, або дэтэктыѓ хавае гэта ад вас, што будзе мець сэнс."
  
  "Я буду сачыць за гэтым Гейзерам".
  
  "Ён можа быць худы, невысокi, цёмны чалавек без барады. Для такога чалавека, як ён, гэта можа быць прадказальнымi зменамi. Гэта ѓсё, што мы ведаем пра гэтага Гейзера. Алмазны эксперт. Нi ѓ чым няма ѓпэѓненасцi ѓвогуле.
  
  Нiк падумаѓ. - "Нi адзiн з людзей, з якiмi я сутыкнуѓся да гэтага часу на яго не падобны. Нi тыя, хто нападалi на мяне.
  
  "Дрэнна арганiзаванае напад. Я лiчу, што рэальнай была толькi спроба застрэлiць Хелм ѓ аэрапорце. Верагодна, людзi Ван-дэр-Лана. Замах на Хелм адбылося, таму што яна даведалася, што яна шпiёнскi кур'ер i таму, што яны думалi, што вы маглi б быць агентам ЦРУ або ФБР.
  
  "Напэѓна зараз яны змянiлi сваё меркаванне аб яе лiквiдацыi?"
  
  'Так. Няправiльная ацэнка. Праклён усiх дацкiх мафiёзi. Мы ведаем, якiя дадзеныя засталiся на Хелмi ѓ Нью-Ёрку. Справа ва ѓласнасцi "Мэнсана". Гэта было паказана тут. Гэтая спроба замаху не ѓдалася. Затым яна даставiла партфель у добрым стане. Яна паводзiць сябе нармальна. Вы апынулiся пакупнiком алмазаѓ, якога яны праверылi i i пераканалiся, што ён мае шмат даляраѓ, каб выдаткаваць на пакупкi. Ну яны могуць прыйсцi да высновы, што вы не ѓпiсваецеся ѓ ролi звычайнага пакупнiка алмазаѓ. Вядома, не, таму што вы шукаеце Енiсейскiя алмазы. Магчыма, ёсць падазрэннi, але няма нiякiх прычын баяцца вас. Яшчэ адна няслушная ацэнка.
  
  Нiк успомнiѓ нервовасць Хелми. "Я ператамiѓся," гучыць як вельмi слабое апраѓданне. Напэѓна Хэлмi спрабавалi скласцi кавалачкi iнфармацыi разам, не ведаючы пра сутнасць.
  
  "Яна была вельмi нервовай у самалёце," сказаѓ Нiк. "Яна трымала свой чамаданчык так, нiбыта ён быѓ прыкаваны да яе запясця. I яна, i Ван-дэр-Лан, здавалася, уздыхнулi з палёгкай, калi яна перадала чамаданчык яму. Можа быць, яны былi i iншыя прычыны таксама.
  
  'Цiкава. Мы не ведаем напэѓна, але мы павiнны выказаць здагадку, што Ван-дэр-Лан не ведае, што яна даведалася, што адбываецца ѓ фiрме "Мэнсана". Я пакiну гэты аспект пытання вам.
  
  Яны прагульвалiся, i загарэлiся вулiчныя лiхтары. Гэта быѓ тыповы вясновы вечар у Амстэрдаме. Не холадна, не горача, вiльготна, але прыемна. Асцярожна, Хоук нагадаѓ розныя падзеi, выпытваючы меркаванне Нiкi тонкiмi пытаннямi. Нарэшце стары накiраваѓся на вулiцу Hendrikkade i Нiк зразумеѓ, што афiцыйныя справы скончаны. "Давайце вып'ем пiва, Нiкалас," сказаѓ Хоук. "За ваш поспех."
  
  Яны зайшлi ѓ бар. Старая архiтэктура, прыгожая абстаноѓка. Гэта было падобна на месца , дзе Генры Хадсан выпiѓ сваю апошнюю шклянку перад усталёѓкай ветразi на De Хальве Maen вывучаць iндзейскi востраѓ Манхэтэн. Нiк распавёѓ гэтую гiсторыю, перад тым, як выпiць шклянку пенiстага пiва.
  
  "Так," Хоук прызнаѓ гэта сумна. "Iх называлi даследчыкамi. Але нiколi не забывайце, што большасць з iх шукалi сваю выгаду. Два словы будуць адказваць на большасць пытанняѓ i аб тых людзях, i аб такiх людзях, як Ван-дэр-Лан, Ван Рэйн, i тая жанчына за вэлюмам. Калi вы не вырашыце гэтай праблемы самастойна, дайце iм паспрабаваць."
  
  Нiк выпiѓ пiва i стаѓ чакаць. Часам Хоук можа звесцi вас з розуму. Ён удыхаѓ водар з вялiкай шклянкi. 'Хм. Гэта пiва. Цi не газаваная вада з алкаголем i некаторымi дадатковымi араматызатарамi.
  
  "Якiя гэтыя два словы?" - спытаѓ Нiк.
  
  Хок павольна выпiѓ свой келiх, потым паставiѓ яго перад iм з уздыхам. Потым ён падняѓ свой кiй.
  
  'Хто выйграе?' прамармытаѓ ён.
  
  Iзноѓ Нiк папрасiѓ прабачэння, як толькi ён расслабiѓся ѓ яе аѓтамабiлi Vauxhall. Хелми была добрым кiроѓцам. Было толькi некалькi жанчын, побач з якiмi ён мог сядзець у аѓтамабiлi абыякавым, не турбуючыся, калi яны ехалi. Але Хельмi ехала ѓпэѓнена. "Бiзнес, дарагая. Гэта як хвароба. Як наконт "Пяцi Мух" загладзiць маё спазненне?
  
  "Пяць Мух?" яна задушана засмяялася. "Вы чыталi занадта шмат, пра Еѓропу за 5 долараѓ за дзень. Гэта для турыстаѓ."
  
  "Тады знайсцi iншае месца. Здзiвi мяне.'
  
  'Добра.'
  
  Яна была рада, што ён спытаѓся ѓ яе. Яны паелi ѓ "Zwarte Schaep", пры свечках, на трэцiм паверсе маляѓнiчага будынка семнаццатага стагоддзя. Парэнчы былi са скручанага каната; медныя каструлi ѓпрыгожвалi абпаленыя сцены. У любы момант вы чакалi ѓбачыць тут Рэмбрандта якi гуляѓ тут з доѓгай трубкай i рукой гладзiѓ пульхную азадак сваёй сяброѓкi. Напой быѓ дасканалы, ежа фантастычная атмасфера выдатным напамiнам, што час не павiнна быць выдаткавана дарма.
  
  За кавы i каньяком, Нiк сказаѓ: "Дзякуй вялiкi за тое, што прывялi мяне сюды. На гэтым фоне вы мне нагадалi, што нараджэнне i смерць з'яѓляюцца важнымi падзеямi, i ѓсё, што адбываецца памiж iмi, гэта гульня.
  
  "Так, гэтая ѓстанова, здаецца, па-за часам." Яна паклала рукi на яго. "Прыемна быць з табой, Норман. Я адчуваю сябе ѓ бяспецы, нават пасля таго, як усё тое, што адбылося.
  
  Я была на вяршынi ѓсяго майго жыцця. У маёй сям'i была добра i цёпла ѓ сваiм родзе, але я нiколi не адчувала сябе вельмi блiзка да iх. Можа быць, таму я адчувала такiя цёплыя пачуццi да Галандыi i "Мэнсан" i Фiлу ..."
  
  Раптам яна замоѓкла, i Нiк падумаѓ, што яна збiралася заплакаць. Прыемна, калi вы пхнулi гэтую жанчыну ѓ пэѓным кiрунку, але будзьце асцярожныя, калi вы прыбываеце на скрыжаваннi i скрыжаваннi. Яна рух азартнай гульнi. Ён нахмурыѓся. Вы павiнны былi прызнаць, што некаторыя з гэтых азартных гульняѓ было добрыя. Ён пагладзiѓ яе блiскучыя пазногцi. "Вы праверылi звесткi аб гэтых дыяментах?"
  
  'Так.' Яна расказала яму пра Трансваальскi Кулiнан. Фiл сказаѓ, што ёсць алмазы , якiя яны называюць Енiсейскi Кулiнана. Яны, верагодна, будуць выстаѓлены для продажу.
  
  'Верна. Вы можаце даведацца больш пра гэта. Гiсторыя абвяшчае, што яны былi скрадзеныя ѓ Савецкiм Саюзе, i знiклi ѓ Амстэрдаме.
  
  "Гэта праѓда, што ты на самой справе шукаеш iх?"
  
  Нiк уздыхнуѓ. Гэта быѓ яе спосаб растлумачыць усе таямнiцы , якiя атачаюць "Нормана Кента".
  
  "Няма дарагая, я не думаю, што я зацiкаѓлены ѓ гандлi крадзеным. Але я хачу паглядзець, калi iх прапануюць.
  
  Гэтыя салодкiя блакiтныя вочы сцiскалiся з адценнем страху i няѓпэѓненасцi.
  
  "Ты блытаеш мяне, Норман. У адну хвiлiну я думаю, што вы бiзнэсмэн, разумны ѓ залежнасцi ад выпадку, то мне цiкава, калi вы маглi б быць страхавым iнспектарам, цi, можа быць, кiм то з Iнтэрпола. Калi гэта так, дарагi - скажыце мне праѓду".
  
  "Шчыра кажучы i сапраѓды, дарагая няма.' Яна была слабым следчым.
  
  Яна павiнна проста спытала яго, калi б ён працаваѓ на нейкую сакрэтную службу.
  
  "Няѓжо яны даведаюцца што тое новае аб людзях, якiя напалi на вас у вашым пакоi?"
  
  'Не.'
  
  Яна падумала аб Поле Мэеры. Ён быѓ страшным яе чалавекам. Чаму Фiл мае нешта агульнае з такiм чалавекам, як ён? Сляды страху заслiзгалi па яе спiне i пасялiлiся дзесьцi памiж лапаткамi. Куля ѓ Схiпхоле - праца Меера? Замах на яе? Можа быць па загадзе Фiла? О не. Толькi не Фiл. Толькi не "Мэнсан". Але як наконт тых мiкразапiсаѓ Кэлi? Калi б яна не знайшла iх, яна магла б проста спытаць Фiла, але цяпер яе маленькi свет, да якога яна стала настолькi прывязана, дрыжаѓ да падставы. I яна не ведала, куды iсцi.
  
  "Я нiколi не думала аб тым, як Амстэрдаме шмат злачынцаѓ, Норман. Але я буду шчаслiвая, калi вярнуся ѓ Нью-Ёрк, нават калi там я баюся хадзiць па вулiцы побач з маёй кватэрай у начны час. У нас было тры напады менш чым у двух кварталах.
  
  Ён адчуѓ яе дыскамфорт i яму было шкада яе. Ступень статусу - кво зяѓляецца больш цяжкiм для жанчын, каб стварыць яго, чым для мужчын. Яна песцiла яго, як яе скарб, яна прыцiснулася да яго. Яна замацавала якары да яго, як марская iстота вобмацкам нерашуча правярае каралавы рыф калi адчувае ѓдары ветра. Калi яна спытала: цi праѓда гэта? яна мела на ѓвазе: ты не здрадзiш мне таксама? Нiк ведаѓ, што, калi iх адносiны зменяцца. Вядома, ён мог бы выкарыстоѓваць дастаткова рычагоѓ у нейкi момант, каб прымусiць яе iсцi так, як ён хацеѓ. Ён хацеѓ, каб улада, цi некаторыя з яе якароѓ былi перанесены з Ван-дэр-Лана i "Мэнсана" да яго. Яна будзе сумнявацца ѓ iх, а затым спытае яго -
  
  "Дарагi, я магу сапраѓды давяраць Фiлу робячы тое, што загубiць мяне, калi ён падманвае мяне?" , А затым чакаць яго адказу.
  
  Нiк паехаѓ назад. Яны ехалi па Stadhouderskade i яна сядзела побач з iм. "Я адчуваю сябе раѓнавым сёння," сказаѓ Нiк.
  
  'Чаму?'
  
  "Я думаѓ пра цябе з Фiлам. Я ведаю, што вы захапляеце яго, i я ѓбачыѓ, што ён глядзiць на цябе пэѓным чынам. Гэта добры вялiкi канапа, якi ён мае ѓ сваiм кабiнеце.
  
  Мне пачало мроiцца. Нават калi вы не хочаце - вялiкi бос i таму падобныя.
  
  "О, Норман." Яна пацерла нагу на ѓнутраным баку калена, i ён уразiѓся цеплынёй, што яна можа вырабiць на яго. 'Гэта не так. Мы нiколi не займалiся сэксам тамака - не ѓ офiсе. Як я ѓжо казала вам, гэта было толькi некалькi разоѓ, калi мы адтуль iшлi. Ты не такi старамодны, каб вар'яцець ад гэтага?
  
  'Не. Але ты дастаткова прыгожая, каб спакусiць нават бронзавую статую.
  
  Дарагi, калi гэта тое, чаго вы хочаце, мы не павiнны падманваць адзiн аднаго.
  
  Ён абняѓ яе за руку. "Гэта не такая ѓжо дрэнная iдэя. У мяне ёсць вельмi цёплае пачуццё да вас, Хелмi. З таго моманту як мы сустрэлiся. I пасля гэтага, учора ѓвечары, гэта было так дзiѓна. Гэта нерэальна, вельмi моцныя эмоцыi. Як быццам вы сталi часткай мяне. Чаму?
  
  "Вось што я адчуваю, Норман," прашаптала яна. "Звычайна мяне не хвалюе, калi я сустракаюся з хлопцам цi не. Калi ты патэлефанаваѓ мне, каб сказаць мне, што ты спознiшся, я адчула пустэчу ѓнутры. Я спрабавала нешта чытаць, але я не магла. Я павiнна была рухацца. Я павiнна была што тое рабiць. Вы ведаеце, што я зрабiла? Я перамыла кучу посуд.
  
  Вы былi б вельмi здзiѓлены, калi б убачылi мяне, тады. Апранутая на абед, з вялiкiм фартухом на i ѓ гумавых пальчатках. Дзеля таго, каб не думаць. Баючыся, што вы наогул можаце не прыйсцi.
  
  "Я думаю, што я вас разумею." - Ён здушыѓ пазяханне. "Пара класцiся спаць...
  
  Калi яна была ѓ ваннай i ѓключыла ваду, ён зрабiѓ хуткi тэлефонны званок. Жаночы голас з вельмi лёгкiм акцэнтам адказаѓ. "Прывiтанне Mata," сказаѓ ён. "Я не магу казаць занадта доѓга. Ёсць некаторыя iншыя дэталi карцiн Саламе , якiя я хацеѓ бы абмеркаваць з вамi. Я павiнен быѓ перадаць прывiтанне вам ад Hans Noorderbos. Вы будзеце дома ѓ паѓдзесятага заѓтра ранiцай?
  
  Ён пачуѓ здушаны стогн. Наступiла цiшыня. Тады так.'
  
  "Цi можаце вы дапамагчы мне крыху на працягу дня? Мне патрэбен гiд. Гэта будзе выгадна.
  
  'Так.' Ён захапляѓся яе хуткай рэакцыi i яе лаканiчнасцi. Вада ѓ ванным пакоi была выключана. Ён сказаѓ: "Добра, Джон. Да пабачэння.'
  
  Хелми выйшла з ваннага пакоя з яе вопраткай на руцэ. Яна павесiла iх акуратна на крэсла. "Вы хочаце што небудзь выпiць, перш чым iсцi спаць?"
  
  'Выдатная iдэя.'
  
  Нiк затаiѓ дыханне. Гэта было кожны раз, калi ён бачыѓ, гэтае прыгожае цела. У мяккiм святле яна ззяла, як фотамадэль. Яе скура была не такая цёмная, як яго, на iм не было адзення. Яна працягнула яму шклянку i ѓсмiхнулася, усмешкай, якая была новай, сарамлiвы, цёплай.
  
  Ён пацалаваѓ яе.
  
  Яна павольна падышла да ложка i паклала шклянку на тумбачку. Нiк паглядзеѓ на яе ѓхваляльна. Яна села на белыя прасцiны i падцягнула каленi да падбародка. "Норман, мы павiнны быць асцярожнымi. Я ведаю, што ты разумны i ведаеш шмат аб алмазах, але заѓсёды ёсць шанец, што вы атрымаеце не тое. Разумны спосаб размясцiць невялiкi заказ, якi вы можаце праверыць, перш чым вырашыцца на што тое большае.
  
  Нiк лёг на ложак побач з ёй. "Вы маеце рацыю, мiлая. Я сам ужо падумаѓ, што хацеѓ бы зрабiць гэта такiм чынам. Яна пачала мне дапамагаць, падумаѓ ён. Яна папярэдзiла яго супраць Ван-дэр-Лан i "Мэнсана", не кажучы гэта шматслоѓна. Яна пацалавала яго ѓ мочку, як нявеста запрашае маладыя атрымаць асалоду ад сваiмi навыкамi заняткаѓ каханнем. не было б такой дрэннай iдэяй, каб зрабiць гэтыя шторы, падумаѓ ён.
  
  Ён гладзiѓ яе залацiстыя светлыя пасмы. Яна ѓсмiхнулася i сказала: "Хiба гэта не прыемна?"
  
  'Узрушаючыя.'
  
  "Я маю на ѓвазе, каб быць тут спакойна ѓсю ноч i нiкуды не спяшацца. У нас будзе ѓвесь гэты час для сябе".
  
  "I вы ведаеце, як выкарыстоѓваць яго."
  
  Яе ѓсмешка была панадлiвая. "Не больш, чым вы. Я маю на ѓвазе, калi вы не былi тут, было б iнакш. Але час не так ужо важна. Гэта чалавечае вынаходства. Час мае значэнне толькi, калi вы ведаеце, як запоѓнiць яго. Ён далiкатна пагладзiѓ яе. Яна сапраѓдны фiлосаф, падумаѓ ён. Ён дазволiѓ сваiм вуснаѓ слiзгануць па яе целе . дарагая," прабурчаѓ ён.
  
  Пагладжваючы шыю пальцамi, яна сказала: "А я дапамагу табе."
  
  
  
  Кiраѓнiк 5
  
  
  Чорная таблiчка на дзверы кватэры абвяшчала - Пол Эдуард Мэер. Калi Хелмi, Ван-дэр-Лан або той, хто ведаѓ даходы Меера i яго густы, нанёс туды вiзiт, то яны былi б здзiѓлены. Ван-дэр-Лан нават пачаѓ бы расследаванне гэтага.
  
  Кватэра на трэцiм паверсе аднаго са старых дамоѓ з вiдам на Naarderweg. Трывалае, старадаѓняе будынак, з чыста галандскiм карпатлiвым абслугоѓваннем. Шмат гадоѓ таму, дылеру будаѓнiчых матэрыялаѓ з трыма дзецьмi ѓдалося арандаваць прылеглую невялiкую кватэру.
  
  Ён разбурыѓ сцены i злiѓ два люксамi. Нават з добрымi адносiнамi, усе дазволы занялi б, прынамсi сем месяцаѓ, у Нiдэрландах усе такiя аперацыi праходзяць праз розныя каналы, якiя нагадваюць гразевыя басейны, у якiх вы тонеце. Але пасля таго, як скончыѓ, гэтая кватэра было не менш за восем пакояѓ i мела доѓгi балкон. Тры гады таму ён прадаѓ свой апошнi лясны склад разам з iншымi сваiмi валадарствамi i адправiѓся ѓ Паѓднёвую Афрыку. Чалавек, якi з'явiѓся, каб узяць яе ѓ арэнду i аплачваную наяѓнымi быѓ Пол Эдуард Мэер. Ён быѓ цiхiм арандатарам i паступова стаѓ бiзнэсмэнам, якi прымаѓ шмат наведвальнiкаѓ. Вiзiты не мелi на ѓвазе жанчын, у гэтым выпадку, хоць зараз адна з iх iшла ѓнiз па лесвiцы. Але ѓсе наведвальнiкi былi прыстойныя людзi, такiя як Мэер. Асаблiва зараз, калi ён быѓ квiтнеючай чалавекам.
  
  Росквiт Меера быѓ звязаны з тымi людзьмi, якiя прыйшлi да яго ѓ госцi, у прыватнасцi з Нiкаласам Г. дэ Гроатам, якi сышоѓ пяць гадоѓ таму, загадаѓшы яму прыглядаць за прыгожы, вялiкай кватэрай, i адразу ж пасля гэтага для знiк. Нядаѓна Пол даведаѓся, што Дэ Гроат быѓ экспертам па дыяментах для рускiх. Гэта было ѓсё, што Дэ Гроат хацеѓ сказаць яму пра гэта. Але гэтага было дастаткова. Калi Дэ Гроат раптам з'явiѓся ѓ гэтай вялiзнай кватэры, ён ведаѓ, "Ты скраѓ iх," - гэта ѓсё, што ён павiнен быѓ сказаць.
  
  "Я атрымаѓ iх. I вы атрымаеце сваю долю. Трымайце Ван дэр Лана ѓ няведаннi i не кажыце нiчога.
  
  Дэ Гроат звязаѓся з Ван дэр Ланам i iншымi зацiкаѓленымi бакамi з дапамогай пошты да запатрабавання. Енiсейскiя дыяменты былi схаваныя дзесьцi ѓ непрыкметным пакеце ѓ багажы Дэ Гроата. Тры разы Пол паспрабаваѓ дабрацца да iх, але ён не быѓ занадта расчараваны, калi ён не змог знайсцi iх. Гэта заѓсёды лепш, каб хтосьцi iншы спрабаваѓ адчыняць пакет выбухоѓкi - замест таго, каб атрымаць сваю дзель ад iх бяспечна.
  
  У тую цудоѓную ранiцу, Дэ Гроот пiѓ каву i паглынаѓ багаты сняданак. Ён атрымлiваѓ асалоду ад выглядам з балкона, як ён прагледзеѓ прывезеную Хары Хазебруком. пошту. Даѓно, калi яго клiкалi Ганс Гейзер, Дэ Гроот быѓ невысокiм бландынам. Цяпер як i здагадваѓся Хоук, ён быѓ невысокiм брунетам. Ганц Гейзер быѓ метадычным чалавекам. Маскiроѓка была добрая, аж да тоны скуры i цёмнага лаку для пазногцяѓ. У адрозненне ад многiх маленькiх людзей, Дэ Гроат не спяшаѓся i не вылучаѓся. Ён цягнуѓся павольна па жыццi, нецiкавы i непрыкметны чалавек, якi, верагодна, меѓ асцярогi быць пазнаным. Ён абраѓ непрыкметную ролю i засвоiѓ яе выдатна.
  
  Хары Хазебрук быѓ прыкладна таго ж узросту, як Дэ Гроат. Каля пяцiдзесяцi гадоѓ i прыкладна такога ж росту i целаскладу. Ён таксама быѓ прыхiльнiкам Фюрэра, якi абяцаѓ Нямеччыне так шмат у свой час. Цi таму, што яму патрэбен быѓ бацька, цi таму, што ён шукаѓ выйсце сваiм марам. Дэ Гроат зараз таксама ведаѓ, што ён памыляѓся ѓ той час. Ён не пашкадаваѓ столькiх сродкаѓ, якiя ён выкарыстоѓваѓ, а затым поѓная адсутнасць якога-небудзь поспеху ѓ доѓгатэрмiновай перспектыве. Хазебрук сам быѓ такiм i ён быѓ абсалютна верны Дэ Гроату.
  
  Калi Дэ Гроот расказаѓ яму пра Енiсейскiя дыяменты, Хазебрук усмiхнуѓся i сказаѓ: "Я ведаѓ, што ты калi-небудзь даможашся поспеху. Цi будзе гэта вялiкi куш?"
  
  "Так, гэта будзе вялiзныя грошы. Ды гэтага хопiць для кожнага з нас".
  
  Хазебрук быѓ адзiным у свеце, да каго Дэ Гроат мог мець якiя-небудзь пачуццi, акрамя самога сябе.
  
  Ён акуратна прагледзеѓ лiсты. "Хары, рыба дзяѓбе. Ван Рэйн хоча сустрэчу ѓ пятнiцу. Ван дэр Лан у суботу.
  
  "У сваiм доме?"
  
  'Ды ѓ правiнцыi.
  
  'Гэта небяспечна.'
  
  'Так. Але трэба.
  
  "Якiм чынам, мы будзем там?"
  
  "Мы павiнны будзем там быць. Але асцярожнымi i ѓзброенымi. Пол забяспечыць нас iнфармацыяй аб Ван дэр Лане. Фiлiп часам выкарыстоѓвае яго замест мяне. Затым ён перадае iнфармацыю мне. Абодва ѓхмыльнулiся. Але з ван Рэйнам можа быць iншы выпадак. Што ты пра яго думаеш?"
  
  "Я быѓ здзiѓлены, калi ён прапанаваѓ, купiць iх у мяне."
  
  "Вельмi добра, Гары... Але ѓсё ж такi..."
  
  Дэ Гроат налiѓ сабе яшчэ адзiн кубак кавы. Яго твар быѓ задуменным. "Тры канкурэнты гэта няправiльна - яны будуць перашкаджаць адзiн аднаму," сказаѓ Хазебрук.
  
  'Вядома. Яны з'яѓляюцца самымi вялiкiмi знатакамi алмазаѓ у свеце. Але чаму яны не паказалi больш цiкавасцi? "Занадта небяспечна," сказалi яны. Вам патрэбен самавiты пакупнiк, каб прадаць яму. Як ваш уласны дылер алмазаѓ. Але ѓсё ж - яны гандлююць буйнымi партыямi крадзеных алмазаѓ ва ѓсiм свеце. Iм патрэбна сыравiна.
  
  "Мы павiнны быць асцярожныя."
  
  "Вядома, Гары. Цi ёсць у вас падробленыя алмазы?
  
  "Захоѓваюцца ѓ сакрэтным месцы. Аѓтамабiль таксама заблакаваны.
  
  "Зброя таксама там?"
  
  'Так.'
  
  "Прыходзьце да мяне ѓ гадзiну. Тады мы iдзем туды. Два старыя наведаюць кракадзiлаѓ.
  
  "Нам патрэбны цёмныя акуляры для маскiроѓкi" сур'ёзна сказаѓ Хазебрук.
  
  Дэ Гроат засмяяѓся. Хары быѓ тупы ѓ параѓнаннi з iм. Гэта было даѓно, калi ён з'ехаѓ у Нямеччыну... Але Хары ён мог давяраць, надзейны салдат, ад якога вы не павiнны чакаць занадта шмат. Хары нiколi не пытаѓся пра гэтую спецыяльную працу, якую Дэ Гроат рабiѓ з Ван дэр Ланам, але не было нiякага сэнсу казаць яму пра кур'ерскiя паслугi Маскве альбо каму альбо яшчэ. Дэ Гроат займаѓся гандлем, - так Ван дэр Лан назваѓ перавозку да iнфармацыi - у iх адносiнах. Гэта давала шмат прыбытку, часам менш, але ѓ канчатковым рахунку, гэта быѓ добры даход. Гэта было зараз занадта рызыкоѓнай справай, калi вы працягвалi займацца гэтым занадта доѓга.
  
  Цi было лёгка Ван дэр Лану, знайсцi iншага кур'ера. Калi б ён пайшоѓ проста на гэта, рускiя маглi б атрымаць канурэнта для яго. Але што было важна для яго - Дэ Гроата.
  
  Ён павiнен быѓ пазбавiцца ад гэтых Енiсейскiх дыяментаѓ у той час як кракадзiлы змагалiся памiж сабой за iх. Цвёрдыя, тонкiя, бясколерныя вусны Дэ Гроата сцiснулiся. Няхай гэтыя звяры разбiраюцца памiж сабой.
  
  Пасля таго, як Хелми сышла, радасная i шчаслiвая, як калi б зносiны з Нiкам пазбавiла яе ад хваляванняѓ, Нiк быѓ гатовы да паездкi за горад. Ён старанна рыхтаваѓся, правяраючы яго спецыяльнае абсталяванне.
  
  Ён хутка сабраѓ пiсталет з частак пiшучай машынкi, якiя не маглi друкаваць. Ён сабраѓ машыну, якая пiша зноѓ, а потым схаваѓ яе ѓ чамадан. Генiй AX для спецыяльных рэсурсаѓ - Сцюарт быѓ ганарлiвы гэтым вынаходствам. Нiк крыху перажываѓ за лiшнюю вагу багажу ѓ паездках. Пасля таго, як ён сабраѓ пiсталет, у якiм меѓ патрэбу. Нiк агледзеѓ тры шакаладкi i расчоскi, якiя былi зроблены з лiтога пластыка. У iх былi капсулi, сёе-тое было ѓ бутэльачках ад лекаѓ, у камплекце рэцэптамi... Яго багаж таксама змяшчаѓ выключна вялiкую колькасць шарыкавых ручак, падзеленую на групы па шэсць рознага колеру... Некаторыя з iх былi пiкрынавай кiслатой для дэтанатараѓ, з часам запальвання дзесяць хвiлiн. Iншыя былi выбуховыя рэчывы i сiнiя былi аскепкавыя гранаты. Калi ён быѓ гатовы сысцi - пакiнуѓшы толькi некалькi рэчаѓ у сваiм пакоi, - ён патэлефанаваѓ ван Рэйну i Ван дэр Лану, каб пацвердзiць сустрэчы з iмi. Затым ён патэлефанаваѓ Хелми i адчуѓ яе расчараванне, калi ён сказаѓ: "Дарагая, я не буду ѓ стане ѓбачыць вас сёння. Вы збiраецеся да Ван дэр Лана на ѓiкэнд?
  
  "Я чакала вас, каб сказаць гэта. Але я заѓсёды вiтаю ..."
  
  "Я, верагодна, буду вельмi заняты на некаторы час. Але давайце сустрэнемся ѓ суботу".
  
  'Добра.' Яна гаварыла марудна i хвалявалася. Ён ведаѓ, што ёй цiкава, дзе ён будзе i што ён будзе рабiць, здагадваючыся i хвалюючыся. На iмгненне яму стала шкада яе...
  
  Яна добраахвотна ѓступiла ѓ гульню, i яна ведала, яе грубыя правiлы.
  
  У арандаванай машыне Peugeot, ён знайшоѓ адрас у даведнiку з дапамогай падрабязнай карты Амстэрдама i наваколля. Ён купiѓ букет кветак з кветкавай каляскi, зноѓ уразiѓся галандскiм пейзажам i пайшоѓ да дома.
  
  Мама адчынiла дзверы ѓ той момант, калi ён патэлефанаваѓ у званочак. "Мой дарагi," сказала яна, i яны амаль раздушылi кветкi памiж яе сакавiтым целам i яго. Пацалункi i ласкi Спатрэбiлася шмат часу, але ѓ рэшце рэшт яна паставiла кветкi ѓ вазу i выцерла вочы. "Ну, нарэшце то мы зноѓ сустрэлiся," сказаѓ Нiк. "Вы не павiнны плакаць."
  
  "Гэта было так даѓно. Я была такая самотная. Вы нагадваеце мне пра Джакарце.
  
  "З радасцю я спадзяюся?"
  
  'Вядома. Я ведаю, што ты тады зрабiѓ тое, што мусiѓ зрабiць.
  
  "Я тут якраз для такога ж задання. Мяне клiчуць Норман Кент. Чалавек быѓ тут раней за мяне быѓ Герберт Уiтлак. Нiколi не чула пра яго?"
  
  'Так.' - Мацi павольна пайшла да яе невялiкага хатняга бара. "Ён выпiваѓ занадта шмат тут, але зараз я адчуваю, што i мне гэта трэба. Кава з Vieux?
  
  "Што гэта?"
  
  "Нейкi галандскi каньяк.
  
  "Ну, я б з задавальненнем."
  
  Яна прынесла выпiѓку i села побач з iм на шырокi, квяцiстай кушэтцы. "Ну, Норман Кент. Я нiякiм чынам не звязвала вас з Гербертам Уiтлакам, хоць цяпер я пачынаю разумець, чаму ён пайшоѓ так шмат працоѓных месцаѓ i так шмат займаѓся бiзнэсам. Я магла б здагадацца.
  
  'Можа быць i не. Мы бываем усiх формаѓ i памераѓ. Глядзi ..."
  
  Ён перапынiѓ яе кароткi, глыбокi смех. Ён зморшчыѓся... Паглядзiце. Ён узяѓ карту з кiшэнi i паказаѓ ёй вобласць вакол Volkel. "Вы ведаеце, гэтыя раёны?"
  
  'Так. Пачакай секунду. У мяне ёсць тапаграфiчная карта.
  
  Яна пайшла ѓ iншы пакой, i Нiк абследаваѓ кватэру. Чатыры прасторныя пакоi. Вельмi дорага. Але Мата добра ѓстала на ногi цi, каб выкарыстоѓваць дрэнны жарт легла на спiну. У Iнданезii Мата была сакрэтным агентам, пакуль яе не выслалi з краiны. Гэта была дамова, iнакш яны маглi б быць нашмат стражэй.
  
  Мата вярнуѓся i разгарнула карту перад iм. 'Гэта раён Volkel.
  
  "У мяне ёсць адрас. Яна належыць загараднай хаце Пiцера-Яна ван Рэйна. Вы можаце знайсцi яго?"
  
  Яны разглядалi мудрагелiстыя лiнii i штрыхоѓкi.
  
  Тут павiнен быць яго вотчына. Шмат палёѓ i лясоѓ. У гэтай краiне яны даволi рэдкiя i вельмi дарогi.
  
  "Я хачу, каб ты магла заставацца са мной на працягу дня. Калi, гэта магчыма?
  
  Яна павярнулася да яго. Яна была апранута ѓ простую сукенку, якая цьмяна нагадвала ѓсходнюю абгортку. Яно было надзета на поѓнае цела i паказвала выгiбы яе грудзей. Мата была маленькай i цёмнай, поѓная супрацьлегласць Хелмi. Яе смех быѓ хуткi. Яна валодала пачуццём гумару. У некаторым сэнсе яна была разумнейшая за Хелмi. Яна перажыла значна больш, i прайшла значна больш цяжкiя часы, чым тыя, у якiх зараз яна была. У яе не было крыѓд на яе жыццё. Гэта было добра, як гэта было - але смешна. Яе цёмныя вочы насмешлiва глядзелi на яго, а чырвоныя вусны скрывiлiся ѓ вясёлай грымасе. Яна паклала абедзве рукi на бакi. "Я ведала, што ты вернешся, дарагi. Што стрымлiвала вас так доѓга?
  
  Пасля двух наступных сустрэч i некалькiх цёплых абдымкаѓ са старых добрых часоѓ яны сышлi. На падрыхтоѓку да падарожжа ѓ яе спатрэбiлася не больш за чатыры хвiлiны. Ён падумаѓ, няѓжо яна ѓсё яшчэ гэтак жа хутка знiкае праз заднюю сцяну, калi не той чалавек аказваецца каля яе ѓваходных дзвярэй.
  
  Калi яны з'яжджалi, Нiк сказаѓ: "Думаю, гэта каля ста пяцiдзесяцi мiль. Ты ведаеш дарогу?
  
  'Так. Мы збочваем на Дэн Бош. Пасля гэтага я магу спытаць дарогу ѓ палiцэйскiм участку цi на пошце. Вы ѓсё яшчэ на баку справядлiвасцi, цi не так? Яна скрывiла свае цёплыя вусны ѓ дражнiла складку. "Я люблю цябе, Нiк. Я рада зноѓ бачыць Вас. Але ды добра, мы знойдзем кафэ, каб спытаць дарогу ".
  
  Нiк паглядзеѓ i на iншы бок. У гэтай дзяѓчыны была звычка з таго часу, як ён яе даведаѓся, злаваць яго. Ён схаваѓ сваё задавальненне i сказаѓ: "Ван Рэйн - паважаны грамадзянiн. Мы павiнны быць падобныя на акуратных гасцей. Паспрабуйце пазней на пошце. У мяне прызначаная сустрэча з iм сёння ѓвечары. Але я хачу старанна даследаваць гэтае месца. Што вы ведаеце пра яго?"
  
  'Не так шмат. Аднойчы я працавала ѓ рэкламным аддзеле яго кампанii i два цi тры разы сустракаѓся з iм на вечарынках".
  
  "Хiба вы не ведаеце яго?"
  
  'Што ты маеш на ѓвазе?'
  
  "Ну, сустракала - бачыла яго. Вы ведаеце яго асабiста?
  
  'Не. Я табе гэта сказала. Прынамсi, я не дакраналася да яго, калi ты гэта маеш на ѓвазе.
  
  Нiк ухмыльнуѓся.
  
  "Але, - працягнула Мата, - з усiмi буйнымi гандлёвымi кампанiямi хутка ѓзнiкае адчуванне, што Амстэрдам на самой справе не больш чым вёска. Вялiкая вёска, але вёска. Усе гэтыя людзi ...
  
  - Як Ван Рэйн?
  
  "Не-не, - падумаѓ я на iмгненне. Не. Не ён. Але Амстэрдам такi маленькi. Ён выдатны чалавек у бiзнэсе. Добрыя адносiны. Я маю на ѓвазе, калi б ён меѓ якое-небудзь стаѓленне да злачыннага свету, як тыя людзi ѓ... як тыя, якiх мы ведалi ѓ Джакарце, - я думаю, я б ведала пра гэта.
  
  Iншымi словамi, ён не займаецца шпiянажам.
  
  Не. Не думаю, што ён больш праведзены, чым любы iншы спекулянт, але - як ты гэта скажаш? - яго рукi чыстыя".
  
  'Добра. А што наконт Ван дэр Лаана i "Мэнсана"?
  
  'Ах. Я iх ня ведаю. Я чула аб гэтым. Ён сапраѓды займаецца цёмнымi справамi".
  
  Некаторы час яны ехалi, нiчога не кажучы. "А ты, Мата, - спытаѓ Нiк, - як твае цёмныя справы?"
  
  Яна не адказала. Ён зiрнуѓ на яе. Яе востры еѓразiйскi профiль выдзяляѓся на фоне зялёных пашы.
  
  "Ты прыгажэй, чым калi-небудзь, Мата", - сказаѓ ён. "Як iдуць справы з фiнансамi i ѓ ложку?"
  
  Дарагi... Таму ты пакiнуѓ мяне ѓ Сiнгапуры? Бо я прыгожая?
  
  "Гэта цана, якую я павiнен быѓ за гэта заплацiць. Вы ведаеце маю працу. Магу я адвезцi вас назад у Амстэрдам?"
  
  Яна ѓздыхнула. Не, дарагi, я рада зноѓ цябе бачыць. Вось толькi я не магу смяяцца так шмат, як мы зараз, на працягу некалькiх гадзiн. Я працую. Яны ведаюць мяне па ѓсёй Еѓропе. Мяне ведаюць выдатна. Я ѓ парадку.'
  
  "Выдатна з-за гэтай кватэры".
  
  "Яна каштуе мне цэлае багацце. Але мне трэба што-небудзь прыстойнае. Каханне? Нiчога асаблiвага. Добрыя сябры, добрыя людзi. Я больш не магу цярпець такое". Яна прытулiлася да яго i мякка дадала: "З таго часу, як я цябе ведаю ..."
  
  Нiк абняѓ яе, адчуваючы сябе крыху няёмка.
  
  Неѓзабаве пасля смачнага абеду ѓ маленькай карчме на абочыне дарогi за Дэн Бош, Мата паказала наперад. "Вось i тая бакавая дарога з карты. Калi няма iншых дарог паменш, мы павiнны ехаць па гэтай дарозе, каб дабрацца да маёнтка Ван Рэйна. Ён павiнен паходзiць са старой сям'i, каб мець столькi гектараѓ зямлi ѓ Нiдэрландах".
  
  "Высокi плот з калючага дроту выходзiѓ з дагледжанага лесу i складаѓ прамы кут, каб iсцi паралельна дарозе. "Можа быць, гэта мяжа яго ѓласнасцi", - сказаѓ Нiк.
  
  'Так. Магчыма.'
  
  Дарога была ледзьве дастаткова шырокая, каб дзве машыны маглi праязджаць мiма адзiн аднаго, але дзе-нiдзе яе пашырылi. Дрэвы выглядалi дагледжанымi. На зямлi не было вiдаць нi галiн, нi слядоѓ смецця, i нават трава здавалася дагледжанай. За варотамi з лесу выходзiла грунтавая дарога, крыху выгiналася i iшла паралельна дарозе, а затым зноѓ хавалася за дрэвамi. Нiк прыпаркаваѓ машыну ѓ адным з пашырэнняѓ. "Гэта было падобна на пашу. Ван Рэйн сказаѓ, што ѓ яго ёсць конi ". - сказаѓ Нiк.
  
  "Тут няма турнiкета. Мы прайшлi адзiн, але на iм быѓ вялiкi замак. Паглядзiм далей?"
  
  'Праз хвiлiну. Можна мне карту, калi ласка?
  
  Ён вывучыѓ тапаграфiчную карту. 'Верна. Тут яна абазначана як грунтавая дарога. Ён iдзе да дарогi на другiм баку лесу".
  
  Ён ехаѓ павольна.
  
  "Чаму б табе проста не праехаць праз галоѓны ѓваход зараз? Я памятаю, што ѓ Джакарце ѓ вас таксама не атрымалася б добра гэта зрабiць".
  
  "Так, Мата, мая дарагая. Ад звычак не адвучаешся так хутка. Глядзi, вось... - Ён убачыѓ у траве слабыя сляды ад колаѓ. Ён рушыѓ услед за iмi i праз некалькi секунд прыпаркаваѓ машыну, часткова ѓтоеную ад дарогi. У Злучаных Штатах гэта звалася Лаверс Лейн, толькi тут не было платоѓ. "Я збiраюся. Перад тым як прыехаць, я заѓсёды хачу нешта даведацца пра гэтае месца".
  
  Яна падняла да яго твар. "На самай справе яна нават прыгажэй Хелми ѓ сваiм родзе", - падумаѓ ён. Ён доѓга цалаваѓ яе i аддаѓ ключы. "Трымай iх пры сабе".
  
  "А калi ты не вернешся?"
  
  - Тады вы iдзяце дадому i распавядаеце Гансу Нордэрбасу ѓсю гiсторыю. Але я вярнуся".
  
  Забраѓшыся на дах машыны, ён падумаѓ: "Я заѓсёды так рабiѓ да гэтага часу. Але аднойчы гэтага не адбудзецца. Мата такая практычная. З штуршком, якi патрос машыну на спружынах, ён скокнуѓ праз плот. З iншага боку ён зноѓ упаѓ, перавярнуѓся i зноѓ прызямлiѓся на ногi. Там ён павярнуѓся да Мацi. Там ён павярнуѓся да Мацi.
  
  Мяккая паласа залатога сонечнага святла ѓпала памiж дрэвамi i затрымалася на яе шчоках. Яна купалася ѓ iм i палiла цыгарэту, разважаючы i ѓспамiнаючы. У Джакарце яна не суправаджала Нормана Кента. Тады ён быѓ вядомы пад iншым iмем. Але ён усё той жа магутны, чароѓны, непахiсны чалавек, якi пераследваѓ таямнiчага Юду. Яе не было, калi ён шукаѓ Q-карабель, штаб-кватэру Юды i Генрыха Мюлера. Калi ён нарэшце знайшоѓ гэтую, кiтайскую джонку, з iм была яшчэ адна iнданезiйская дзяѓчына. Мата ѓздыхнула.
  
  Тая дзяѓчына ѓ Iнданезii была прыгожай. Амаль яны такiя ж абаяльныя, як яна сама, а можа, i больш абаяльныя, але гэта было ѓсё, што iх аб'ядноѓвала. Памiж iмi была вялiзная рознiца. Мата ведала, чаго хоча мужчына памiж заходам i свiтаннем, дзяѓчына толькi што прыйшла на гэта паглядзець. Нядзiѓна i тое, што тая дзяѓчына яго паважала. Норман Кент быѓ iдэальным мужчынам, здольным удыхнуць жыццё ѓ любую дзяѓчыну.
  
  Мата вывучала лес, у якiм знiк Норман. Яна паспрабавала ѓспомнiць, што яна ведала аб гэтым Пiцеры-Яне ван Рэйне. Яна апiсала яго. Выдатныя адносiны. Вернасць. Яна ѓспамiнала. Цi магла яна даць яму няправiльную iнфармацыю? Магчыма, яна была недастаткова дасведчанай, Ван Рэйн на самой справе не ведаѓ яе. Раней яна не заѓважала нiчога падобнага.
  
  Яна выйшла з машыны, выкiнула цыгарэту i скiнула жоѓтыя скураныя чаравiкi. Яе скачок з даху "пежо" праз плот, магчыма, быѓ не так далёка, як скачок Нiка, але ён быѓ больш хупавым. Яна плаѓна спусцiлася. Яна зноѓ надзела чаравiкi i пайшла да дрэѓ.
  
  Нiк прайшоѓ па сцяжынцы некалькi сотняѓ ярдаѓ. Ён прайшоѓ па невысокай густой траве побач з ёй, каб не пакiдаць слядоѓ. Ён падышоѓ да доѓгага павароту, дзе сцежка перасякала лес. Нiк вырашыѓ не iсцi па адкрытай сцежку i пайшоѓ па лесе паралельна ёй.
  
  Сцежка перасякала ручай па вясковым драѓляным мосце, якi выглядаѓ так, быццам яго кожны тыдзень шаравалi iльняным маслам. Дрэва свяцiлася. Берагi ручая выглядалi такiмi ж дагледжанымi, як i дрэвы ѓ самым лесе, а глыбокi паток, здавалася, гарантаваѓ добрую рыбалку. Ён дабраѓся да ѓзгорка, дзе ѓсе дрэвы былi ссечаны, так што адкрываѓся добры вiд на наваколлi.
  
  Панарама была надзвычайнай. Гэта сапраѓды выглядала як на паштоѓцы з тэкстам: "Галандскi пейзаж". Лес расцягнуѓся прыкладна на кiламетр, i нават верхавiны дрэѓ вакол яго здавалiся падрэзанымi. Ззаду iх ляжалi акуратныя шматкi раллi. Нiк вывучаѓ iх у невялiкi бiнокль. Палi ѓяѓлялi сабой цiкавую калекцыю палёѓ кукурузы, кветак i гароднiны. На адным працаваѓ мужчына на жоѓтым трактары, на другiм дзве жанчыны нахiлялiся, каб нешта рабiць з зямлёй. За гэтымi палямi быѓ прыгожы вялiкi дом з некалькiмi гаспадарчымi пабудовамi i доѓгiмi радамi цяплiц, якiя мiгцелi на сонцы.
  
  Раптам Нiк апусцiѓ бiнокль i прынюхаѓся. Хтосьцi палiѓ цыгару. Ён хутка спусцiѓся з узгорка i схаваѓся сярод дрэѓ. На iншым боку ѓзгорка ён убачыѓ машыну Daf 44 Comfort, прыпаркаваную памiж кустамi. Сляды колаѓ указалi на тое, што яна iшла зiгзагамi па лесе.
  
  Ён вывучаѓ зямлю. На гэтай дывановай зямлi нельга было iсцi нi па якiх слядах. Але пакуль ён iшоѓ па лесе, пах рабiѓся ѓсё мацнейшым. Ён убачыѓ чалавека, якi павярнуѓся да яго спiной, i вывучаѓ пейзаж у бiнокль. Лёгкiм рухам пляча ён прыслабiѓ Вiльгельмiну ѓ яе кабуры, i закашляѓся. Мужчына хутка павярнуѓся, i Нiк сказаѓ: "Прывiтанне".
  
  Нiк даволi усмiхнуѓся. Ён падумаѓ пра словы Хоѓка: "Шукайце цёмнага барадатага чалавечка гадоѓ пяцiдзесяцi пяцi". Выдатна! Нiкалаас Э. дэ Гроат усмiхнуѓся ѓ адказ i ласкава кiѓнуѓ. 'Прывiтанне. Тут цудоѓны выгляд".
  
  Усмешка i сяброѓскi кiвок былi толькi вiдавочныя. Але Нiка гэта не падманула. "Гэты чалавек цвёрды як сталь, - падумаѓ ён. - 'Узрушаючыя. Я ѓпершыню гэта бачу. Здаецца, ты ведаеш дарогу туды. Ён кiѓнуѓ у бок схаванага Дафа.
  
  Я бываѓ тут раней, хаця заѓсёды пешшу. Але ёсць вароты. Звычайны замак. Дэ Гроат пацiснуѓ плячыма.
  
  "Дык я мяркую, мы абодва зламыснiкi?"
  
  Скажам так: разведчыкi. Вы ведаеце, чыя гэта хата?
  
  "Пiцера-Яна ван Рэйна".
  
  'Дакладна.'- Дэ Гроот уважлiва вывучыѓ яго. "Я прадаю брыльянты, мiстэр Кент, i чуѓ у горадзе, што вы купляеце iх".
  
  "Магчыма, таму мы назiраем за домам Ван Рэйна. О, i, можа быць, вы прадасце, а можа, я куплю ".
  
  - Правiльна адзначана, мiстэр Кент. А паколькi мы сустракаемся зараз, магчыма, нам больш не спатрэбiцца пасярэднiк".
  
  Нiк хутка падумаѓ. Той пажылы мужчына адразу гэта зразумеѓ. Ён павольна пакруцiѓ галавой. "Я не спецыялiст па алмазах, мiстэр Дэ Гроат. Я не ѓпэѓнены, цi пойдзе мне на карысць у доѓгатэрмiновай перспектыве, калi я налажу мiстэра Ван Рэйна супраць мяне ".
  
  Дэ Гроат сунуѓ бiнокль у скураны футарал, якi вiсеѓ у яго на плячы. Нiк уважлiва сачыѓ за рухамi яго рук. "Я не разумею нi слова з гэтага. Кажуць, вы, амерыканцы, вельмi разумныя ѓ бiзнэсе. Вы разумееце, наколькi высокая камiсiя Ван Рэйна па гэтай здзелцы? Што?"
  
  'Шмат грошай. Але для мяне гэта магло б быць гарантыяй".
  
  "Тады, калi вы так занепакоеныя гэтым таварам, магчыма, мы зможам сустрэцца пазней. З вашым экспертам - калi яму можна давяраць.
  
  "Ван Рэйн - эксперт. Я вельмi iм задаволены". Бадзёрым крокам чалавечак крочыѓ узад i ѓперад, рухаючыся так, быццам ён быѓ апрануты ѓ брыджы i вайсковыя чаравiкi замест афiцыйнага шэрага касцюма.
  
  Ён пакруцiѓ галавой. "Не думаю, што вы разумееце свае перавагi ѓ гэтай новай сiтуацыi".
  
  'Добры. Але цi не маглi б вы паказаць мне гэтыя Енiсейскiя дыяменты?
  
  'Магчыма. Яны побач.
  
  'У машыне?'
  
  'Вядома.'
  
  Нiк напружыѓся. Гэты чалавечак быѓ занадта самаѓпэѓнены. У iмгненне вока ён выцягнуѓ Вiльгельмiну. Дэ Гроат нязмушана паглядзеѓ на доѓгi сiнi ствол. Адзiнае, што змянiлася ѓ iм, - гэта пашырэлi яго ѓпэѓненыя, вострыя вочы. "Вядома, у лесе ёсць нехта яшчэ, каб нагледзець за тваёй машынай", - сказаѓ Нiк. - "Паклiч яго цi яе сюды.
  
  I нiякiх свавольстваѓ, калi ласка. Вы, мусiць, ведаеце, на што здольная куля з такога пiсталета".
  
  Дэ Гроат не рушыѓ нiводным мускулам, акрамя вуснаѓ. "Я добра знаёмы з " Люгерам ", мiстэр Кент. Але я спадзяюся, што вы добра знаёмыя з вялiкiм ангельскiм пiсталетам Webley. Прама зараз адзiн нацэлены вам у спiну i знаходзiцца ѓ надзейных руках ".
  
  "Скажы яму, каб ён выйшаѓ i далучыѓся да цябе".
  
  'Пра не. Ты можаш забiць мяне, калi хочаш. Мы ѓсе павiнны некалi будзем памерцi. Так што, калi ты хочаш памерцi разам са мной, ты можаш забiць мяне зараз ". Дэ Гроат павысiѓ голас. "Падыдзi блiжэй, Хары, i паспрабуй стукнуць яго. Калi ён стрэлiць, неадкладна забi яго. Вазьмi потым брыльянты i прадай iх сам. Auf Wiedersehen ".
  
  "Вы блефуеце?" - цiха спытаѓ Нiк.
  
  "Скажы што-небудзь, Хары".
  
  Адразу за Нiкам раздаѓся чый то голас: "Я выканаю загад. Дакладна. I ты такi адважны...
  
  
  Кiраѓнiк 6
  
  
  - Нiк стаяѓ нерухома. Сонца абпальвала яму шыю. Недзе ѓ лесе шчабяталi птушкi. Нарэшце Дэ Гроат сказаѓ: "На Дзiкiм Захадзе звалi гэта мексiканскiм покерам, цi не так?" "Я рады, што ты ведаеш гэтую гульню". "Ах, мiстэр Кент. Азартныя гульнi - маё хобi. Магчыма, разам з маёй любоѓю да старога Дзiкага Захаду. Галандцы i немцы ѓнеслi ѓ развiццё таго часу значна больш, чым прынята лiчыць. Цi ведалi вы, напрыклад, што некаторыя з кавалерыйскiх палкоѓ, якiя змагалiся з iндзейцамi, атрымлiвалi загады непасрэдна з Нямеччыны? малаверагодным. "Тым не менш, гэта так. У пятага кавалерыйскага палка калiсьцi быѓ ваенны аркестр, у якiм гаварылi толькi па-нямецку". Ён усмiхнуѓся, але яго ѓсмешка стала мацнейшай, калi Нiк сказаѓ: "Гэта нiчога не кажа мне пра тыя прамыя загады з Германii, пра якiя вы казалi". Дэ Гроот iмгненне глядзеѓ прама на яго." Гэта лухта хобi - захапленне Дзiкiм Захадам. Гэта лухта пра нямецкiя ордэны, нямецкiя каплiцы. Гэты чалавек дзiѓны. Дэ Гроат зноѓ расслабiѓся, i на яго твар вярнулася паслухмяная ѓсмешка. 'Добра. Зараз аб справе. Вы збiраецеся купляць гэтыя алмазы прама ѓ мяне?
  
  "Можа быць, улiчваючы розныя абставiны. Але чаму вас хвалюе, што я не купляю напрамую ѓ вас, а не праз Ван Рэйна? Я хачу iх за яго кошт. Цi кошт, якую запытвае Ван дэр Лаан або мiсiс Дж. - Мiсiс Дж.? "Здаецца, усе яны хочуць прадаць мне гэтыя алмазы. Гэта нейкая жанчына ѓ вялiкай машыне сказала мне дачакацца яе прапановы". Твар Дэ Гроота нахмурыѓся. Гэтая навiна яго крыху засмуцiла. Нiк падумаѓ, што будзе рабiць гэты чалавек, калi ён патэлефануе дэтэктыву цi Хоѓку. "Гэта крыху ѓскладняе сiтуацыю, - сказаѓ Дэ Гроот. "Можа, нам лепш адразу дамовiцца аб сустрэчы". "Значыць, у цябе ёсць брыльянты, але я не ведаю тваёй цаны". 'Я гэта разумею. Калi вы пагодзiцеся iх купiць, мы зможам арганiзаваць абмен - грошы на брыльянты - узаемапрымальным чынам". Нiк вырашыѓ, што мужчына акадэмiчна гаворыць па-ангельску. Гэта быѓ той, хто лёгка вывучыѓ мовы, але недастаткова слухаѓ людзей. "Я проста хацеѓ задаць вам яшчэ адно пытанне", - сказаѓ Нiк. 'Так?' "Мне сказалi, што мой сябар зрабiѓ аванс за гэтыя дыяменты. Можа быць, вам - можа быць, камусьцi iншаму". Маленькi ростам Дэ Гроат, здавалася, напружыѓся. Прынамсi, для мяне. Калi я вазьму аванс, я таксама дастаѓлю iх". Яго раздражняла, што яго зладзейскi гонар можа быць заплямлены. - Ты таксама можаш сказаць мне, хто гэта быѓ? "Герберт Уiтлак". Дэ Гроат выглядаѓ задуменна. "Хiба ён не памёр нядаѓна?" 'Сапраѓды.' Я не ведаѓ яго. Я не ѓзяѓ з яго нiводнага цэнта". Нiк кiѓнуѓ, як быццам гэта быѓ той адказ, якога ён чакаѓ. Плыѓным рухам ён дазволiѓ Вiльгельмiне вярнуцца ѓ кабуру. "Мы нiчога не даможамся, калi глядзiм адзiн на аднаго крыху злосна. Хадземце цяпер да гэтых дыяментаѓ? Дэ Гроат засмяяѓся. Яго ѓсмешка была халоднай як лёд. 'Вядома. Вядома, вы прабачыце нам, што мы ѓтрымаем Хары па-за вашай дасяжнасцю, каб за намi даглядаць? Нарэшце, гэта неацэннае пытанне. I тут даволi цiха, i мы амаль не ведаем адно аднаго. Хары, iдзi за намi! Ён павысiѓ голас, звяртаючыся да iншага мужчыны, затым павярнуѓся i пайшоѓ да Дафа. Нiк рушыѓ услед за яго прамой спiной з вузкiмi, штучна апушчанымi плячыма. Гэты хлопец быѓ узорам ганарлiвасцi, але не варта занадта яго недаацэньваць. Не вельмi весела iсцi з узброеным чалавекам за спiной. Скажыце, што здарыцца, калi вы выпадкова наткнецеся на корань дрэва. налева, павярнуѓся вакол сваёй восi i сказаѓ Дэ Грооту: "Скажы Хары, каб ён слухаѓся. Гэтая дзяѓчына са мной. У некалькiх футах ззаду маленькага чалавечка з вялiкiм Уэблi Мата Насут ускочыла на ногi, дзе яна прызямлiлася, калi ѓпала з дрэва. Яе маленькi сiнi аѓтаматычны пiсталет быѓ накiраваны ѓ спiну Хары. "I супакойце ѓсiх", - сказала Мата. Хары сумняваѓся. З аднаго боку, ён быѓ з тых, хто гуляѓ у пiлота-камiкадзэ, з iншай - яго розум здаваѓся няздольным прымаць хуткiя рашэннi. - Так, спакойна, - прарычэѓ Дэ Гроот. "Скажы ёй, каб яна апусцiла пiсталет", - сказаѓ ён Нiку. "Давайце ѓсё пазбавiмся ад нашай зброi", - заспакаяльна сказаѓ Нiк. "Я быѓ першым. Скажы Хары... - Не, - сказаѓ Дэ Гроат. "Мы зробiм гэта так, як я хачу. Кiнь... Нiк падаѓся наперад. "Уэблi" зароѓ над яго галавой. У iмгненне вока ён апынуѓся пад "Уэблi" i зрабiѓ другi стрэл. Затым ён узляцеѓ, захапляючы Хары за сабой сваёй хуткасцю. Нiк адабраѓ у Хары рэвальвер, як дзiцячую бразготку. Затым ён ускочыѓ на ногi, калi Мата зароѓ на Дэ Гроота: "Пакiнь гэта - хай гэта ..." Рука Дэ Гроота знiкла ѓ яго куртцы. Ён замёр. Нiк трымаѓ "Уэблi" за ствол. "Супакойся, Дэ Гроат. У любым выпадку, давайце ѓсё крыху супакоiмся". Краем вока ён назiраѓ за Гары. Маленькi чалавечак з цяжкасцю падняѓся на ногi, кашляючы i задыхаючыся. Але ён не спрабаваѓ дастаць iншую зброю, калi яна ѓ яго была. "Выцягнеце руку з курткi", - сказаѓ Нiк. "Мы чакаем гэтага зараз? Усё застаецца ранейшым". Ледзяныя вочы Дэ Гроата сустрэлiся з парай шэрых, менш халодных, але нерухомых, як гранiт вачэй. Карцiна заставалася нязменнай на працягу некалькiх секунд, за выключэннем некаторага кашлю Хары, затым Дэ Гроат павольна апусцiѓ руку. "Я бачу, мы недаацанiлi вас, мiстэр Кент. Сур'ёзная стратэгiчная памылка". Нiк ухмыльнуѓся. Дэ Гроат выглядаѓ збiтым з панталыку. "Толькi ѓявiце, што б адбылося, калi б у нас было больш людзей, якiя стаяць сярод дрэѓ. Мы маглi б працягваць так гадзiнамi. У вас выпадкова ёсць iншыя людзi?" Не, - сказаѓ Дэ Гроат. "Я б хацеѓ, каб гэта было праѓдай". Нiк павярнуѓся да Хары. 'Я шкадую аб тым, што адбылося. Але мне проста не падабаюцца маленькiя хлопцы з вялiкiм пiсталетам, накiраваным мне ѓ спiну. Тады мае рэфлексы бяруць верх". Гары хмыкнуѓ, але не адказаѓ. "У цябе добрыя рэфлексы для бiзнэсмэна", - суха пракаментаваѓ Дэ Гроат. "Ты не што iншае, як гэты каѓбой, цi не так?" "Я з тых амерыканцаѓ, якiя абвыклi звяртацца са зброяй. Гэта быѓ абсурдны каментар, але, магчыма, ён знойдзе водгук у таго, хто сцвярджае, што ён так любiць азартныя гульнi i стары Дзiкi Захад i так моцна пыхлiвы. Ён, безумоѓна, падумаѓ бы, што гэтыя прымiтыѓныя амерыканцы проста чакаюць, пакуль не зменiцца сiтуацыя. Наступнага кроку вар'ята амерыканца было дастаткова, каб цалкам збiць з панталыку Дэ Гроота, але ён быѓ занадта хуткi, каб парыраваць. Нiк падышоѓ да яго, запраѓляючы "Уэблi" за пояс i адным хуткiм рухам выцягнуѓ з цвёрдай скураной кабуры кароткаствольны рэвальвер 38 калiбра. Дэ Гроат зразумеѓ, што калi ён паварушыць хаця б адным пальцам, у гэтага хуткага амерыканца могуць з'явiцца iншыя рэфлексы. Ён сцiснуѓ зубы i чакаѓ. "Цяпер мы зноѓ сябры", - сказаѓ Нiк. "Я вярну iх вам належным чынам, калi мы расстанемся. Дзякуй, Мата ... Яна падышла i ѓстала побач з iм. Яе выдатны твар было цалкам пад кантролем. "Я рушыла ѓслед за вамi, таму што вы, магчыма, няправiльна мяне зразумелi - я не вельмi добра ведаю Ван Рэйна. Я не ведаю, у чым яго палiтыка - правiльнае слова? Так, выдатнае слова для гэтага. Але, можа, ён нам зараз не патрэбны, цi не так, Дэ Гроат? А зараз пойдзем паглядзiм на гэтыя дыяменты. Хары паглядзеѓ на свайго боса. Дэ Гроат сказаѓ: "Прынясi iх, Хары", i Хары выцягнуѓ ключы i пашнарыѓ у машыне, перш чым зноѓ з'явiѓся з маленькай карычневай сумкай. Нiк па-хлапечы сказаѓ: "Чорт вазьмi, я думаѓ, яны будуць больш". "Крыху менш за пяць фунтаѓ", - сказаѓ Дэ Гроат. "Увесь гэты капiтал у такой маленькай сумцы". Ён паклаѓ сумку на дах машыны i важдаѓся са шнурком, якi трымаѓ яе зачыненай, як кашалёк. "Усе гэтыя апельсiны ѓ адной такой маленькай бутэлечцы", - прамармытаѓ Нiк. 'Прашу прабачэннi?' - Старая прымаѓка янкi. Слоган лiманаднай фабрыкi ѓ Сэнт-Джозэфе, штат Мiсуры, 1873 года. "Ах, я яшчэ не ведаѓ гэтага. Я павiнен памятаць. Усе гэтыя апельсiны... Дэ Гроат асцярожна паѓтарыѓ фразу, тузаючы за вяровачку. "Людзi едуць", - пранiзлiва сказала Мата. "На конях... Нiк сказаѓ:" Дэ Гроот, аддай сумку Хары i папрасi яго прыбраць яе". Дэ Гроат кiнуѓ пакет Гары, якi хутка схаваѓ яго назад у машыну. Нiк сачыѓ за iм i за той часткай лесу, на якую глядзела Мата адначасова. Не варта недаацэньваць гэтых двух старых. Вы былi б мёртвыя да таго, як даведалiся пра гэта. З-за дрэѓ на iх выехалi чатыры конi. Яны пайшлi па ледзь прыкметным слядах колаѓ Даф. Наперадзе быѓ чалавек Ван Рэйна, якога Нiк сустрэѓ у гатэлi, малодшы з двух, у якога не было зброi. Ён умела i вольна ехаѓ на рудым канi - да таго ж ён быѓ зусiм голым. У Нiка быѓ толькi кароткi час для таго, каб здзiвiцца такой верхавой яздзе, таму што за iм ехалi дзве дзяѓчыны i яшчэ адзiн мужчына. Iншы мужчына таксама быѓ на канi, але не здаваѓся такiм дасведчаным, як важак. Дзве дзяѓчыны былi проста бездапаможнымi вершнiкамi, але Нiка гэта ѓразiла менш, чым тое, што яны, як i мужчыны, не насiлi нiякiх нiтак адзення. "Вы iх ведаеце?" - спытаѓ Нiка Дэ Гроат. 'Не. Дзiѓныя маладыя дурнi. Дэ Гроат правёѓ мовай па вуснах, вывучаючы дзяѓчат. "Цi ёсць паблiзу нудысцкi лагер?" "Я так мяркую, што ёсць".
  
  - Ён належаць Ван Рэйну? 'Я не ведаю. Вярнi нам нашу зброю". "Калi мы развiтаемся". "Я думаю... я думаю, што ведаю гэтага хлопца, - сказаѓ Дэ Гроат. "Ён працуе на Ван Рэйна". 'Так. Гэта пастка для мяне? 'Як сказаць. Можа, а можа i няма нiякай пасткi. Чатыры коннiкi спынiлiся. Нiк прыйшоѓ да высновы, што прынамсi гэтыя дзве дзяѓчыны былi фантастычнымi. Было нешта захапляльнае ѓ тым, каб быць аголеным на канi. Жанчыны-кентаѓры з прыгожымi грудзьмi, так што вочы мiжволi звярталiся ѓ тым напрамку. Ну - мiмаволi? падумаѓ Нiк. Чалавек, якога Мiк ужо сустракаѓ, сказаѓ: "Сардэчна запрашаем, зламыснiкi. Я так разумею, вы ведалi, што ѓрываецеся ѓ прыватнае валоданне?
  
  Нiк паглядзеѓ на дзяѓчыну з рудымi валасамi. На яе загарэлай скуры былi малочна-белыя палосы. Так што не прафесiяналка. Iншая дзяѓчына, чые чорныя як крумкачы валасы даходзiлi да плячэй, была цалкам каштанавай. "Мiстэр Ван Рэйн чакае мяне, - сказаѓ дэ Гроат. "Праз заднюю дзверы? I так рана? 'Ах. Таму ён не сказаѓ вам, што я прыйду. "Вы i некаторыя iншыя. Хадземце i сустрэнемся з iм цяпер? "Што, калi я не згодзен?" - выказаѓ здагадку Дэ Гроот тым жа халодным i дакладным тонам, якi ён толькi што выкарыстаѓ у размове з Нiкам да таго, як Мата перавярнула сiтуацыю. "У цябе няма iншага выбару". "Не, можа, i ёсць". Дэ Гроот паглядзеѓ. Давай, Хары. Дэ Гроат i яго цень пайшлi да машыны, за iмi Нiк i Мата. Нiк хутка падумаѓ - з кожнай секундай справа ѓскладнялася. Ён нi ѓ якiм разе не павiнен быѓ рызыкаваць, што яго кантакты з Ван дэр Лаанам скончацца, паколькi гэта прывядзе яго да першай часткi яго задання, да шпiёнскага маршруту i, у канчатковым вынiку, да забойцаѓ Уiтлака. З iншага боку, Дэ Гроат i яго дыяменты могуць апынуцца важнымi сувязямi. У яго сапраѓды былi некаторыя сумневы адносна Дэ Гроата-Гейзера. Дэ Гроат спынiлася каля маленькай машыны. Група вершнiкаѓ рушыла ѓслед за iмi. "Калi ласка, мiстэр Кент - ваша зброя". "Давайце не будзем страляць", - сказаѓ Нiк. "Цi не хочаце вы патрапiць у гэта?" Ён паказаѓ на прыгожа пагойдваюцца грудзей дзвюх дзяѓчат, у дзвюх з якiх была ѓладальнiца, якая паказала гарэзную ѓхмылку.
  
  "Цi не хочаце вы весцi машыну?"
  
  'Вядома.' Дэ Гроат нiякiм чынам не хацеѓ, каб Нiк цi Мата знаходзiлiся ззаду, каб рызыкаваць дыяментамi. Нiку было цiкава, як Дэ Гроат думаѓ, што ён схавае гэта ад пранiзлiвых вачэй паслядоѓнiкаѓ Ван Рэйна. Але гэта была не яго справа. Чатыры з iх забiлiся ѓ невялiкi аѓтамабiль. Коннiк, якога пазнаѓ Нiк, iшоѓ побач. Нiк адчынiѓ акно. "Абыдзеце ѓзгорак i прытрымлiвайцеся па сцяжынцы да дома", - сказаѓ мужчына. "Выкажам здагадку, я збiраюся паехаць у iншым кiрунку", - прапанаваѓ Нiк. Коннiк усмiхнуѓся. "Я памятаю вашыя навыкi хуткага валодання пiсталетам, мiстэр Кент, i я мяркую, што вы зараз таксама носiце з сабой пiсталет, але паглядзiце ..." Ён паказаѓ на групу аддаленых дрэѓ, i Нiк убачыѓ iншага чалавека на канi, апранутага ѓ цёмныя штаны i чорную вадалазку. У руках у яго было нешта накшталт пiсталета-кулямёта. Нiк праглынуѓ. У гэтай штуцы яны сядзелi, як селядцы ѓ бочцы - сардзiны ѓ слоiку былi лепшым выразам. "Я заѓважыѓ, што некаторыя з вас сапраѓды носяць адзенне", - сказаѓ ён. 'Вядома.' "Але вы ... э-э ... аддаеце перавагу сонца?" Нiк паглядзеѓ мiма вершнiка на двух гадых дзяѓчынак. "Гэта справа густу. У г-на Ван Рэйна ёсць група мастакоѓ, нудысцкi лагер i месца для звычайных людзей. Гэта можа быць нешта для вас. "Усё яшчэ не надакучыла ѓ гатэлi, а?" 'Нiколькi. Мы даставiлi б вас туды, калi б хацелi, цi не так? А цяпер едзьце па сцежках. Нiк завёѓ рухавiк i ухвальна нацiснуѓ на педаль газу. Гук матора яму спадабаѓся. Ён хутка зарыентаваѓся з прыборамi i прыборамi. Ён кiраваѓ амаль усiмi iснуючымi транспартнымi сродкамi, гэта было часткай яго пастаянных трэнiровак у AX, але чамусьцi яны так i не дабралiся да Дафа. Ён успомнiѓ, што ѓ гэтай машыны быѓ зусiм iншы рэжым працы трансмiсii. Але чаму б i не.
  
  Гэта спрацавала б на тых старых Харлей Дэвiдсанах. Ён павольна рухаѓся зiгзагамi памiж дрэвамi. Ён ужо пачаѓ адчуваць гэтую машыну. Яна была добра кiраваная. Дасягнуѓшы сцежкi, ён свядома павярнуѓ у iншы бок i паехаѓ з прыстойнай хуткасцю, калi яго памагатыя зноѓ дагналi яго. "Гэй - у iншы бок!" Нiк спынiѓся. 'Так. Я думаѓ, што можна дабрацца да дому такiм шляхам. "Гэта так, але гэты шлях даѓжэй. Вяртаюся. "Добра, - сказаѓ Нiк. Ён павёѓ машыну заднiм ходам i паехаѓ назад туды, дзе мог павярнуць.
  
  Так яны працягвалi ехаць нейкi час, Нiк раптам сказаѓ: "Пачакайце". Ён паскорыѓся, i машына за вельмi кароткi час набрала вельмi прыстойную хуткасць, адкiдаючы жвiр i друз, як сабака, якi рые лiсiную нару. Калi яны дасягнулi першага павароту, яны iшлi з хуткасцю каля шасцiдзесяцi мiль у гадзiну. Даф слiзгаѓ мякка i амаль не разгойдваючыся. "Тут робяць добрыя машыны, - падумаѓ Нiк. Добрыя карбюратары i формы для печыва. Дарожка вяла па палях. Справа ад iх - трамплiн, каменныя сцены, драѓляныя перашкоды i ярка размаляваныя агароджы для канаѓ. "Гэта прыгожая краiна", - лёгка сказаѓ Нiк, нацiскаючы на педаль газу.
  
  Ззаду ён пачуѓ голас Хары: "Яны толькi што выйшлi з лесу. Жвiр на iх тварах крыху затрымаѓ iх. Цяпер мы выходзiм на iх ".
  
  "Гэты хлопец з аѓтаматам таксама?"
  
  'Так.'
  
  "Як вы думаеце, ён будзе страляць?"
  
  'Не.'
  
  "Дайце мне ведаць, калi ён пакажа на гэта, але я не думаю, што ён гэта зробiць".
  
  Нiк нацiснуѓ на тормазы, i "Даф" акуратна праслiзнуѓ у левы паварот. Дарожка прывяла да шэрагу стайняѓ. Задняя частка машыны пачала слiзгаць, ён згарнуѓ i адчуѓ, як намець акуратна канчаецца, калi ён завяршыѓ паварот.
  
  Яны прайшлi памiж двума будынкамi i ѓвайшлi ѓ прасторны, выкладзены плiткай двор з вялiкiм чыгунным фантанам у цэнтры.
  
  З другога боку двара была брукаваная дарога, якая вяла паѓз тузiн гаражоѓ да вялiкага дома. Адтуль ён, верагодна, працягнуѓ шлях да дарогi агульнага карыстання. Адзiная цяжкасць, падумаѓ Нiк, заключалася ѓ тым, што немагчыма было праехаць мiма гэтага вялiкага грузавiка для перавозкi жывёлы i грузавiка, прыпаркаваных праз дарогу. Яны перакрылi дарогу ад гаражоѓ да каменнай сцяны насупраць, як акуратны корак ад шампанскага.
  
  Нiк тройчы павярнуѓ машыну ѓ круглым двары, адчуваючы сябе як у шарыку для рулеткi, перш чым ён зноѓ убачыѓ надыходзячага да iх першага вершнiка. Ён мiмаходам убачыѓ яго памiж будынкамi. "Будзьце гатовыя, дзеткi", - сказаѓ Нiк. 'Звярнiце на iх увагу.'
  
  Ён моцна затармазiѓ. Нос машыны паказваѓ на вузкую шчылiну памiж двума будынкамi, праз якую праязджалi вершнiкi. Ван Рэйн i мужчына, якi гладзiѓ яго жарабя, выйшлi з-за грузавiкоѓ з жанчынай i зараз глядзелi, што адбываецца ѓ двары. Яны здавалiся здзiѓленымi.
  
  Нiк высунуѓ галаву ѓ акно i ѓхмыльнуѓся Ван Рэйну. Ван Рэйн падняѓ галаву i нерашуча падняѓ руку, каб памахаць рукой, калi вершнiкi выйшлi з вузкага праходу памiж будынкамi. Нiк уголас палiчыѓ: "Раз - два - тры - чатыры. Занадта мала. Апошняя дзяѓчына пачакае яшчэ трохi ".
  
  Ён павёѓ машыну праз вузкi праход, а коннiкi iрванулiся, спрабуючы ѓтрымаць сваiх коней. Падковы з грукатам ударылiся аб плiтку плошчы i слiзгалi. З'явiлася дзяѓчына з доѓгiмi чорнымi валасамi - горшы наезнiк. Нiк нацiснуѓ на гудок i на ѓсякi выпадак трымаѓ нагу на педалi тормазу.
  
  У яго не было намеру стукнуць яе, i ён праляцеѓ мiма яе направа. У розуме ён трымаѓ заклад, што яна не згорне, але конь зрабiла гэта. Нязграбная наезнiца цi не - яна выглядала пышна з голай азадкам на гэтым канi.
  
  Яны праехалi па сцежцы на поѓнай хуткасцi, абмiнулi трасу для канкура i вярнулiся ѓ лес.
  
  "У нас ёсць машына, мiстэр Дэ Гроат, - сказаѓ Нiк. "Паспрабуем праехаць прама праз плот цi паспрабуем тыя заднiя вароты, праз якiя вы заехалi?"
  
  Дэ Гроат адказаѓ вясёлым тонам чалавека, якi паказвае на стратэгiчную памылку. "Яны маглi сапсаваць вашу машыну. Я б спачатку паглядзеѓ на гэта. Не, паспрабуем з'ехаць. Я пакажу табе дарогу".
  
  Нiк адчуѓ раздражненне. Вядома, Дэ Гроат меѓ рацыю. Яны праляцелi мiма варот, мiмаходам убачылi "Пежо" i нырнулi назад у лес па плыѓных паваротах.
  
  "Проста едзь прама, - сказаѓ Дэ Гроат. - I за гэтым кустом налева. Тады вы пераканаецеся ѓ гэтым самi".
  
  Нiк прытармазiѓ, павярнуѓ налева i ѓбачыѓ вялiкiя вароты, якiя зачынялi дарогу. Ён спынiѓся, Дэ Гроат выскачыѓ i рыссю пабег да брамы. Ён уставiѓ ключ у замак i паспрабаваѓ павярнуць яго - ён зноѓ паспрабаваѓ, вывернуѓ i, змагаючыся з замкам, страцiѓ самавалоданне.
  
  Ззаду iх раздаѓся гук аѓтамабiльнага рухавiка. У некалькiх цалях ад iх задняга бампера з'явiѓся мэрсэдэс i спынiѓся памiж варотамi i iх машынай. Мужчыны выкацiлiся, як гульдэны з гульнявога аѓтамата, якi выплачваѓ выйгрыш. Нiк выйшаѓ з Дафа i крыкнуѓ Дэ Грооту: "Добрая спроба з гэтымi варотамi. Але ѓ гэтым больш няма неабходнасцi". Затым ён павярнуѓся, каб сустрэць групу навiчкоѓ.
  
  
  
  Кiраѓнiк 7
  
  
  Фiлiп ван дэр Лаан рана сышоѓ з офiса, каб правесцi на вулiцы доѓгiя выходныя. Уздыхнуѓшы з палёгкай, ён зачынiѓ за сабой дзверы i сеѓ у свой жоѓты "Лотас Еѓропа." У яго былi праблемы. Часам яму дапамагала доѓгая паездка. Ён быѓ шчаслiвы са сваёй цяперашняй дзяѓчынай, дачкой з забяспечанай сям'i, якая ѓзяла на сябе задачу стаць кiназоркай. У дадзены момант яна была ѓ Парыжы i сустракалася з прадзюсарам фiльма, якi мог даць ёй роля ѓ фiльме, якi ён здымаѓ у Iспанii.
  
  Праблемы. Небяспечная, але прыбытковая служба кантрабанды, якую ён стварыѓ для перадачы разведданых са Злучаных Штатаѓ усiм, хто добра за яе плацiѓ, зайшла ѓ тупiк з аднаго боку, паколькi Дэ Гроат адмовiѓся працаваць далей. На iмгненне ён падумаѓ, што Хелми даведалася аб тым, як працуе яго сiстэма, але аказалася, што ён памыляѓся. Дзякуй богу, Пол прамазаѓ па ёй сваiм дурным стрэлам. Акрамя таго, Дэ Гроат мог быць заменены. Еѓропа кiшэла маленькiмi прагнымi людзьмi, якiя былi гатовыя аказваць кур'ерскiя паслугi пры ѓмове, што яны былi дастаткова бяспечнымi i добра аплатнымi.
  
  Енiсейскiя алмазы Дэ Гроота былi гаршком з золатам на канцы вясёлкi. Павiнна была быць магчымасць атрымаць прыбытак у памеры больш за паѓмiльёна гульдэнаѓ. Яго кантакты паведамiлi яму, што дзясяткi бiзнэс-босаѓ Амстэрдама - тых, у каго за плячыма быѓ рэальны капiтал - спрабавалi высветлiць кошт. Гэта магло растлумачыць незвычайныя прыгоды Нормана Кента. Яны хацелi звязацца з iм, але ён - Фiлiп - ужо меѓ гэты кантакт. Калi б ён мог атрымаць гэтыя алмазы для Галерэi Барда, у яго мог бы быць клiент у iх на доѓгiя гады.
  
  У зручны час ён зможа купiць буйнейшую "вулiчную" пляцоѓку, такую як у Ван Рэйна. Ён зморшчыѓся. Ён адчуваѓ жорсткую рэѓнасць да гэтага пажылога мужчыны. Яны абодва паходзiлi з сем'яѓ суднаѓладальнiкаѓ. Ван дэр Лаан прадаѓ усе свае акцыi, каб засяродзiцца на больш хуткiх каналах атрымання прыбытку, у той час як Ван Рэйн па-ранейшаму валодаѓ сваiмi акцыямi, а таксама сваёй алмазнай галiной.
  
  Ён даехаѓ да бязлюднага ѓчастка шашы i пачаѓ ехаць хутчэй за дазволеную хуткасць. Гэта дало яму адчуванне моцы. Заѓтра Дэ Гроат, Кент i Енiсейскiя алмазы будуць у яго загарадным доме. Гэты выпадак таксама акупiцца; хоць яму даводзiлася выкарыстоѓваць Пола, Бепа i Марка, каб падпарадкаваць падзеi сваёй волi. Яму хацелася б жыць раней, у часы продкаѓ Пiцера-Яна ван Рэйна, якiя проста рабавалi карэннае насельнiцтва Iнданезii. У тыя днi ты не азiраѓся i левай рукой выцiраѓ азадак, а правай вiтаѓся з губернатарам.
  
  Пiтэр-Ян ван Рэйн ведаѓ аб зайздрасцi Ван дэр Лаана. Гэта было тое, што ён захоѓваѓ у сваiм герметычна зачыненым мозгу разам са шматлiкiмi iншымi рэчамi. Але насуперак таму, што думаѓ Ван дэр Лаан, прадзед Ван Рэйна не так жорстка абыходзiѓся з карэнным насельнiцтвам Явы i Суматры. Яго прыхлебальнiкi толькi што застрэлiлi восем чалавек, пасля чаго кожны за невялiкую плату стаѓ вельмi гатовы да супрацоѓнiцтва.
  
  Калi Ван Рэйн падышоѓ да злоѓленага ѓ пастку Дафу, на яго твары быѓ бачны намёк на ѓсмешку. "Добрай ранiцы, мiстэр Кент. Вы сёння крыху рана.
  
  'Я заблудзiѓся. Я паглядзеѓ на вашу ѓласнасць. Тут прыгожа".
  
  'Дзякуй. Я змог прасачыць частку вашага аѓтамабiльнага падарожжа. Вы збеглi ад свайго эскорту".
  
  "Я не бачыѓ нiводнага палiцэйскага значка".
  
  "Не, яны належаць да нашай маленькай нудысцкай калонii. Вы былi б здзiѓлены, калi б даведалiся, наколькi добра яны працуюць. Я думаю, гэта таму, што ѓ людзей тут ёсць шанец адпусцiць усе расчараваннi i забароны".
  
  'Можа быць. Здаецца, яны ѓсё адпускаюць". Пакуль яны балбаталi, Нiк глядзеѓ на сiтуацыю. З Ван Рэйнам было чацвёра мужчын, якiя, выкацiѓшыся з машыны, цяпер поѓна глыбокай пашаны ѓсталi ззаду свайго боса. Яны былi ѓ куртках i гальштуках, i ва ѓсiх на тварах было мэтанакiраванае выраз, якое Нiк цяпер пачынаѓ лiчыць тыпова голада Дэрыс Гола цяпер пачынаѓ лiчыць тыпова голада i Дэрат Голiта Голы. цяпер нерашуча чакалi, што ж адбудзецца. Нiк адзiн уздыхнуѓ. Яго адзiнае лагiчнае рашэнне было проста працягваць быць ветлiвым з Ван Рэйнам i спадзявацца, што ён i яго людзi былi павукамi, якiя прынялi асу за муху.
  
  - Вы казалi пра гэта з Дэ Гроат?
  
  'Так. Мы сустрэлiся выпадкова. Мы абодва заблудзiлiся i ѓвайшлi праз ваш чорны ход. Ён сказаѓ мне, што ён таксама з'яѓляецца ѓдзельнiкам той справы, якую мы абмяркоѓвалi разам".
  
  Ван Рэйн паглядзеѓ на Дэ Гроата. Ён перастаѓ усмiхацца. Цяпер ён больш быѓ падобны на годнага, непахiснага суддзю часоѓ караля Георга III. З тых, хто настойвае на тым, каб дзесяцiгадовыя дзецi паводзiлi сябе акуратна i акуратна падчас рашэння суда, якi прыгаворвае iх да смяротнага пакарання за крадзеж за кавалак хлеба. Выраз яго твару паказваѓ, што ён ведаѓ, калi быць добрым, а калi - рашучым.
  
  "Вы паказвалi мiстэру Кенту наваколлi?" Дэ Гроат скоса зiрнуѓ на Нiка. Нiк зiрнуѓ на верхавiну дрэва i палюбаваѓся лiстотай. "Не", - адказаѓ Дэ Гроат. "Мы толькi што даведалiся, што ѓсе мы - падзяляем агульныя iнтарэсы".
  
  'Верна.' Ван Рэйн павярнуѓся да аднаго са сваiх людзей. "Антон, адчынi брамку i прывядзi да дома Пежо мiстэра Кента. Астатнiя вяртаюцца ѓ Дафе ". Ён паказаѓ на Нiка i яго сяброѓку. 'Вы хацелi б паехаць са мной? Вялiкая машына крыху зручней".
  
  Нiк прадставiѓ Мату Ван Рэйну, якi ухвальна кiѓнуѓ. Яны пагадзiлiся, што сустракалiся калiсьцi, але вечарынку ѓспомнiць не змаглi. Нiк быѓ гатовы паспрачацца, што яны абодва добра памятаюць гэта. Вы калi-небудзь думалi, што гэты флегматык цi гэтая прыгожая дзяѓчына з мiлымi мiндалепадобнымi вачыма забудзе яго твар цi факт, вы памылiлiся. Мата выжыла, застаючыся напагатове. Вы таксама можаце здагадацца, што пакаленнi гарачага Пiцера-Яннена ван Рэйна стварылi гэты маёнтак, шырока адкрываючы вочы i вушы.
  
  "Можа быць, таму тут нудысцкi лагер", - падумаѓ Нiк. Калi вам няма чаго рабiць, прынамсi, вы можаце папрактыкавацца ѓ тым, каб трымаць вочы адкрытымi.
  
  У чалавека, якога звалi Антонам, не было праблем з замкам брамы. Падышоѓшы да "Пежо", Ван Рэйн сказаѓ Дэ Гроату: "Мы рэгулярна мяняем гэтыя замкi".
  
  "Разумная тактыка", - сказаѓ Дэ Гроот, трымаючы дзверы "мерседэса" адчыненымi для Маты. Ён сеѓ услед за ёй, а Нiк i Ван Рэйн занялi свае месцы на складаных крэслах. Хары паглядзеѓ i сеѓ побач з кiроѓцам.
  
  "Даф ..." - сказаѓ Дэ Гроат.
  
  "Я ведаю", - спакойна адказаѓ Ван Рэйн. "Адзiн з маiх людзей, Адрыян, адвозiць яго ѓ дом i пiльна за iм прыглядае. Гэта каштоѓная машына. Апошняя прапанова была выдзелена дастаткова, каб паказаць, што ён ведаѓ, што ѓ iм было. Яны велiчна слiзганулi назад у дом. Грузавiк для перавозкi жывёлы i грузавiк знiклi. год, а вокны мылi кожную ранiцу.
  
  Ззаду была вялiкая стаянка з чорным пакрыццём, на якой было прыпаркавана каля сарака машын. Прастора не была запоѓнена нават напалову. Усе яны былi новыя i многiя з iх былi вельмi дарагiя. Нiк ведаѓ некалькi нумароѓ на лiмузiнах пабольш. У Ван Рэйна было шмат гасцей i сяброѓ. Мусiць, i тое, i iншае.
  
  Група выйшла з "мерседэса", i Ван Рэйн павёѓ iх на спакойны шпацыр па садах, якiя атачалi дом у задняй частцы дома. Сады з крытымi тэрасамi, пакрытымi дываном з мяккай зялёнай травы i ѓсеянымi дзiѓным мноствам цюльпанаѓ, абстаѓлены мэбляй з каванага жалеза, шэзлонгамi з падушкамi з паралону, шэзлонгамi i столiкамi з парасонамi. Ван Рэйн пайшоѓ па адной з тых тэрас, дзе людзi па абодва бакi гулялi ѓ брыдж. Яны паднялiся па каменных усходах i выйшлi да вялiкага басейна. Ва ѓнутраным дворыку адпачываѓ тузiн чалавек, а некаторыя плёскалiся ѓ вадзе. Краем вока Нiк убачыѓ радасную ѓсмешку на твары Ван Рэйна пры гэтай сцэне. Ён быѓ i заставаѓся дзiѓным чалавекам. Вы адчувалi, што ён можа быць небяспечны, але ён не быѓ кепскiм. Вы можаце ѓявiць, як ён аддае загад: даць гэтаму дурному хлопчыку дваццаць удараѓ бiзуном. Калi б вы праявiлi паблажлiвасць, ён бы прыѓзняѓ акуратныя шэрыя бровы i сказаѓ: "Але мы ж павiнны быць практычнымi, цi не так?
  
  Iх гаспадар сказаѓ: "Мiс Насут... мiстэр Хасебрук, гэтая першы басейн мой. Там вы знойдзеце лiкёр, марозiва i купальныя касцюмы. Атрымлiвайце асалоду ад сонцам i вадой, пакуль мiстэр Дэ Гроат, мiстэр Кент i я будзем абмяркоѓваць некаторыя пытаннi. Калi вы нас прабачце, мы не працягнем абмеркаванне доѓга ".
  
  Ён пайшоѓ да дома, не чакаючы адказу. Нiк хутка кiѓнуѓ Матэ i пайшоѓ за Ван Рэйнам. Незадоѓга да таго, як увайсцi ѓ дом, Нiк пачуѓ, як на паркоѓку пад'ехалi дзве машыны. Ён быѓ упэѓнены, што даведаѓся Пежо i дзiѓны металiчны гук Дафа. Чалавек Ван Рэйна, якi вёѓ "мерседэс", жылiсты хлопец з рашучай асобай, iшоѓ у некалькiх ярдаѓ ззаду iх. Калi яны ѓвайшлi ѓ прасторны, прыгожа абстаѓлены офiс, ён сеѓ па суседстве. "Эфектыѓна, але ѓ той жа час вельмi сцiпла", - падумаѓ Нiк.
  
  Каля адной са сцен пакоя было ѓсталявана некалькi мадэляѓ караблёѓ. На палiцах цi пад шклянымi каѓпакамi на сталах. Ван Рэйн паказаѓ на адну. 'Вы даведаецеся?'
  
  Нiк не мог прачытаць таблiчку з галандскiм надпiсам.
  
  'Не.'
  
  "Гэта быѓ першы карабель, пабудаваны на тэрыторыi сучаснага Нью-Ёрка. Ён быѓ пабудаваны з дапамогай iндзейцаѓ Манхэтэна. Яхт-клуб Нью-Ёрка прапанаваѓ мне вельмi высокую суму за гэтую мадэль. Я не прадаю яго - але завяшчаѓ iм пасля сваёй смерцi".
  
  "Вельмi велiкадушна з вашага боку", - сказаѓ Нiк.
  
  Ван Рэйн сеѓ за вялiкi стол з цёмнага чарнаватага дрэва, якi, здавалася, свяцiѓся. 'Ну што ж. Мiстэр Дэ Гроат, вы ѓзброены?
  
  Дэ Гроат сапраѓды пачырванеѓ. Ён паглядзеѓ на Нiка. Нiк выцягнуѓ з кiшэнi кароткi пiсталет 38-го калiбра i рушыѓ яго праз стол. Ван Рэйн без каментароѓ кiнуѓ яго ѓ скрыню.
  
  "Я так разумею, у вас ёсць прадметы для продажу ѓ машыне цi недзе ѓ маiм маёнтку?"
  
  "Так", - цвёрда сказаѓ Дэ Гроат.
  
  "Вам не здаецца, што зараз добры час, каб паглядзець iх, каб мы маглi абмеркаваць умовы?"
  
  'Так.' Дэ Гроат падышоѓ да дзвярэй.
  
  Вiлем нейкi час будзе з вамi, так што вы не заблудзiцеся ". Дэ Гроат выйшаѓ у суправаджэннi жылiстага хлопца.
  
  "Дэ Гроот такi... унiклiвы", - сказаѓ Нiк.
  
  'Я ведаю гэта. Вiлем цалкам надзейны. Калi яны не вернуцца, я буду лiчыць, што ён мёртвы. Цяпер, мiстэр Кент, што тычыцца нашай транзакцыi - як толькi вы занясеце тут свой дэпазiт, цi зможаце вы аплацiць астатнюю частку наяѓнымi ѓ Швейцарыi або ѓ сваёй краiне?
  
  Нiк цiха сядзеѓ у вялiкiм скураным крэсле. "Можа быць - калi вы возьмеце на сябе адказнасць даставiць iх у Амерыку. Я не асаблiва разбiраюся ѓ кантрабандзе".
  
  - Дайце мне гэта. Тады кошт ... -
  
  I паглядзець тавар.
  
  'Вядома. Мы зробiм гэта прама зараз".
  
  Загуѓ дамафон. Ван Рэйн нахмурыѓся. 'Так?'
  
  З дынамiка раздаѓся дзявочы голас. "Мiстэр Яап Балегаер з двума сябрамi. Ён кажа, што гэта вельмi важна".
  
  Нiк напружыѓся. Успамiны аб цвёрдай скiвiцы, халодным шкляным воку, невыразнай штучнай скуры i жанчыне за чорным вэлюмам прамiльгнулi ѓ яго галаве. На iмгненне на твары Ван Рэйна прамiльгнуѓ намёк на некантралюемыя эмоцыi. Здзiѓленне, рашучасць i раздражненне. Значыць, ягоны гаспадар не чакаѓ гэтага госця. Ён падумаѓ хутка. Калi Ван Рэйн выйшаѓ з-пад кантролю, госцю сiтавiна было сыходзiць. Нiк устаѓ. "Я павiнен папрасiць прабачэння зараз".
  
  'Сесцi.'
  
  "Я таксама ѓзброены". Раптам Вiльгельмiна варожа паглядзела на Ван Рэйна абыякавым цыклапiчным вокам. Ён паклаѓ руку на стол. "У вас можа быць цэлая куча кнопак пад нагой. Але я б параiѓ вам не выкарыстоѓваць iх для ѓласнага здароѓя. Калi, вядома, вы не любiце гвалту ".
  
  Ван Рэйн зноѓ супакоiѓ твар, як быццам гэта было тое, што ён разумеѓ i мог з гэтым справiцца.
  
  "Гвалту не трэба. Проста сядзьце зноѓ. Калi ласка.' Гэта гучала як строгi загад.
  
  З парога Нiк сказаѓ: "Тэхнiчнае абслугоѓванне прыпынена на нявызначаны тэрмiн". Затым ён сышоѓ. Балегаер, Ван Рэйн i цэлае войска. Цяпер усё гэта было занадта друзлым. Агент АХ можа быць дужым i мускулiстым, але паѓторнае прымацаванне ѓсiх гэтых патрапаных частак можа стаць занадта складанай працай.
  
  Ён пабег назад тым жа шляхам, што i яны, i прайшоѓ праз вялiзную гасцiную i праз адчыненыя французскiя дзверы, якiя вядуць да басейна. Мата, якая сядзела перад басейнам з Хары Хасебрукам, убачыла, як ён наблiжаецца, калi ён вялiкiмi скачкамi бег па каменных усходах. Не кажучы нi слова, яна ѓстала i пабегла да яго. Нiк жэстам запрасiѓ яе пайсцi з iм, затым павярнуѓся i пабег праз тэрыторыю да паркоѓкi.
  
  Вiлем i Дэ Гроат стаялi ѓ Дафа. Вiлем прыхiнуѓся да машыны i паглядзеѓ на маленькую азадак Дэ Гроота, якi капаѓся ѓсярэдзiне машыны за перадпакоямi сядзеннямi. Нiк схаваѓ Вiльгельмiну i ѓсмiхнуѓся Вiльяму, якi хутка павярнуѓся. 'Што ты тут робiш?'
  
  Мускулiсты хлопец быѓ гатовы да любога нападу, акрамя звышхуткага ѓдару правай, якая стукнула яго ледзь нiжэй самага нiжняга гузiка курткi. Удар раскалоѓ бы дошку таѓшчынёй у тры сантыметры, i Вiльем сагнуѓся напалам, як кнiга, якая зачынiлася. Яшчэ да таго, як ён канчаткова апынуѓся на зямлi, пальцы Нiка цiснулi на мышцы шыi, а вялiкiя пальцы цiснулi на спiннамазгавыя нервы.
  
  Прыкладна на пяць хвiлiн Вiльем - якiм бы крутым ён нi быѓ у звычайны шчаслiвы галандскi дзень - быѓ накаѓтаваны. Нiк выцягнуѓ з-за пояса хлопца невялiкi аѓтаматычны пiсталет i зноѓ устаѓ, каб паглядзець, як Дэ Гроат вылазiць з машыны. Павярнуѓшыся, Нiк убачыѓ у руцэ невялiкую карычневую сумку.
  
  Нiк працягнуѓ руку. Дэ Гроат, як робат, даѓ яму сумку. Нiк пачуѓ хуткiя пстрычкi ног Маты па асфальце. Ён на iмгненне азiрнуѓся. Пакуль яны не адсочваюцца. "Дэ Гроат, мы можам пагаварыць аб нашай здзелцы пазней. Я патрымаю тавар пры сабе. Тады па меншай меры ѓ вас iх не будзе, калi яны вас зловяць ".
  
  Дэ Гроат выпрастаѓся. "А потым мне трэба будзе паглядзець, як цябе зноѓ дастаць?"
  
  "Я не пакiдаю табе выбару".
  
  "Дзе Гары?"
  
  "У апошнi раз я бачыѓ яго ля басейна. Ён у парадку. Не думаю, што яны яго патурбуюць. А зараз табе лепш прыбiрацца адсюль".
  
  Нiк паклiкаѓ Мату i пабег да Пежо, прыпаркаванага ѓ чатырох месцах ад Дафа. Ключы ѓсё яшчэ былi там. Нiк завёѓ рухавiк, калi туды села Мата. Не задыхаючыся, яна сказала: "Гэта быѓ мой хуткi вiзiт".
  
  "Занадта шмат гасцей", - адказаѓ Нiк. Ён рушыѓ машыну задам, хутка павярнуѓ на стаянцы i накiраваѓся да шашы. Ад'язджаючы ад дома, ён на iмгненне азiрнуѓся. Даф рушыѓ з месца, з дому выбег Хары, за ёй iшлi Вiлем, Антон, Адрыян, Балегуайер i адзiн з мужчын, якi знаходзiѓся ѓ гаражы з жанчынай у вэлюму. Нi ѓ кога з iх не было зброi. Нiк вярнуѓся да ваджэння, зразаючы куты падвойных паваротаѓ памiж высокiмi, акуратна высаджанымi дрэвамi, i нарэшце выехаѓ на прамую, якая вядзе да шашы.
  
  За дзесяць цi дванаццаць ярдаѓ ад шашы знаходзiлiся два кароткiя каменныя будынкi, адна з якiх была злучана з домам швейцара. Прыцiснуѓшы педаль газу да падлогi, ён убачыѓ, як вялiкiя, шырокiя жалезныя вароты пачалi зачыняцца. Iх нельга было загнаць у друз нават з танкам. Ён ацанiѓ адлегласць памiж варотамi, калi яны павольна павярнулiся адно да аднаго.
  
  Чатыры з паловай метры? Скажам чатыры. Цяпер тры з паловай. Платы зараз зблiжалiся хутчэй. Гэта былi велiчныя металiчныя перашкоды, такiя цяжкiя, што iх нiз кацiѓся на колах. Любая машына, якая б у iх уляцела, была б цалкам утылiзавана.
  
  Ён працягваѓ ехаць на поѓным газе. Па абодва бакi праносiлiся дрэвы. Краем вока ён убачыѓ, што Мата скрыжавала рукi перад тварам. Гэтае дзiця яна аддавала перавагу б зламаную спiну або шыю, чым твар у сiняках. Ён не вiнавацiѓ яе.
  
  Ён прыкiнуѓ пакiнуты разрыѓ i пастараѓся захаваць кiрунак у цэнтр.
  
  Кланг - клiк - кранг! Металiчны вiск, i яны вылецелi праз звужаецца адтулiну. Адна цi абедзве паловы варот ледзь не сцiснулi "пежо", як зубы акулы, надыходзячыя на лятучую рыбу. Iх хуткасць i той факт, што вароты адчынялiся вонкi, дазволiлi iм прайсцi.
  
  Шаша была цяпер блiзка. Нiк нацiснуѓ на тормазы. Ён не асмелiѓся рызыкнуць. Дарожнае пакрыццё было шурпатым i сухiм, iдэальна падыходзiла для разгону, але, дзеля ѓсяго святога, паспрабуйце не слiзгануць па iм, iнакш на iм можа апынуцца алейная пляма. Але ён нiчога не ѓбачыѓ.
  
  Шаша ѓтварыла прамы кут з пад'язной дарогай Ван Рэйна. Яны перасеклi дарогу адразу за аѓтобусам, якi праязджаѓ, i, на шчасце, з другога боку нiчога не адбылося. Тузануѓшы руль, Нiк змог утрымаць машыну далей ад канавы на iншым боку. Жвiр былi адкiнуты, кола Peugeot магло павярнуцца на некалькi цаляѓ вышэй канавы, але затым машына аднавiла счапленне з дарогай, i Нiк паскорыѓся. Завярнуѓшы, ён вярнуѓ машыну на дарогу, i яны панеслiся па двухпалоснай дарозе.
  
  Мата зноѓ падняла галаву. - Божа мой ... - Нiк азiрнуѓся на пад'язную дарожку Ван Рэйна. З вартоѓнi выйшаѓ мужчына i ён убачыѓ, як той пагражае яму кулаком. Добра. Калi ён не зможа зноѓ адчынiць гэтыя вароты, гэта, прынамсi, на час стрымае патэнцыйных праследавацеляѓ.
  
  Ён спытаѓ. - "Вы ведаеце гэтую дарогу?"
  
  'Не.' - Яна знайшла карту ѓ бардачку.
  
  "Што насамрэч там адбылося? Яны падаюць такой дрэннай вiскi?
  
  Нiк усмiхнуѓся. Гэта пайшло яму на карысць. Ён ужо бачыѓ, як ён i Мата ператвараюцца ѓ амлет з каменя i жалеза. "Мне нават не прапанавалi выпiць".
  
  "Ну, прынамсi, мне ѓдалося зрабiць глыток. Цiкава, што яны будуць рабiць з гэтымi Хары Хасэбрукам i Дэ Гроатам. Усе яны дзiѓныя маленькiя хлопцы.
  
  'Вар'ята? Гэтыя атрутныя змеi?
  
  "Я хачу скрасцi гэтыя алмазы".
  
  - Гэта на сумленнi Дэ Гроота. Гары - яго цень. Я ѓяѓляю, як Ван Рэйн проста iх знiшчае. Якое значэнне яны маюць для яго зараз? Цалкам можа быць, што яму не вельмi падабаецца, калi iх убачыць Балегуайер. Гэта той тып, падобны да брытанскага дыпламата, якi пазнаёмiѓ мяне з гэтай жанчынай у вэлюму".
  
  "Яна таксама была там?"
  
  'Толькi што прыбыла. Вось чаму я падумаѓ, што лепей зрабiць ногi. Занадта шмат рэчаѓ, каб звяртаць на iх увага адразу. Занадта шмат рук прагна цягнуцца да гэтых Енiсейскiх дыяментаѓ. Зазiрнi ѓ сумку, каб даведацца, цi не падмануѓ нас Дэ Гроат i хутка абмяняѓ брыльянты. Ня думаю, што ѓ яго было на гэты час, але гэта проста думка".
  
  Мата адкрыла сумку i сказала: "Я мала разбiраюся ѓ неапрацаваных камянях; але яны вельмi вялiкiя".
  
  - Наколькi я разумею, у iх рэкордныя памеры.
  
  Нiк зiрнуѓ на алмазы на каленях у Маты, падобныя на гiганцкiя лядзяшы. "Ну, я думаю, яны ѓ нас ёсць. Прыбяры iх зноѓ i паглядзi на карту, дарагая.
  
  Цi зможа Ван Рэйн адмовiцца ад пагонi? Не, гэта быѓ не той мужчына. Далёка ззаду сябе ён убачыѓ у люстэрку Фольксваген", але той не даганяѓ iх. "Мы адарвалiся", - сказаѓ ён. - Паглядзi, цi зможаш ты знайсцi дарогу на карце. Пакуль мы ѓсё яшчэ едзем на поѓдзень".
  
  "Куды ты тады хочаш паехаць?"
  
  "На паѓночны ѓсход."
  
  На iмгненне Мата маѓчала. "Лепш ехаць прама. Калi мы павернем налева, мы праедзем праз Ванрой, i ёсць усе шанцы, што мы сустрэнем iх зноѓ, калi яны рушаць услед за намi. Нам трэба ехаць прама ѓ Гемерт, а затым мы можам павярнуць на ѓсход. Там мы можам выбраць адзiн з некалькiх шляхоѓ ".
  
  "Добра.
  
  Я не спыняюся, каб глядзець на гэтую карту ".
  
  Перакрыжаванне вывеѓ iх на дарогу лепей, але там таксама было больш машын, невялiкая працэсiя маленькiх адпалiраваных машын. "Мясцовыя", - падумаѓ Нiк. Няѓжо гэтыя людзi павiнны ѓсё палiраваць, пакуль яно не стане ззяць? "
  
  "Глядзi, што адбываецца ззаду нас", - сказаѓ Нiк. "Гэтае люстэрка занадта маленькае. Паглядзiце, цi не абганяюць нас якiя-небудзь машыны з намерам паназiраць за намi".
  
  Мата ѓстала на каленi ѓ крэсла i азiрнулася. Праз некалькi хвiлiн яна сказала: "Усе застаюцца ѓ чарзе. Калi нас пераследуе машына, яна павiнна праехаць мiма iх".
  
  "Па-чартоѓску весела", - прабурчаѓ Нiк.
  
  Па меры наблiжэння да горада агароджы станавiлася ѓсё больш шчыльнай. З'яѓлялася ѓсё больш i больш тых прыгожых белых хатак, дзе па прыгожых зялёных пашах блукалi блiскучыя, дагледжаныя каровы. "Няѓжо яны сапраѓды мыюць гэтых жывёл", - падумаѓ Нiк.
  
  "Цяпер трэба ехаць налева, затым зноѓ налева", - сказала Мата. Яны дасягнулi скрыжавання. Над iх галовамi гудзеѓ верталёт. Ён шукаѓ блокпост. Цi былi б у Ван Рэйна такiя добрыя сувязi? Балегуайер ведае пра гэта, але тады iм давядзецца працаваць разам.
  
  Павольна ён працiснуѓся праз гарадскi рух, зрабiѓ два левыя павароты, i яны зноѓ выехалi з горада. Нiводнага блокпоста, нiводнай пагонi.
  
  "Нi адной машыны не засталося з намi", - сказаѓ Мата. "Мне ѓсё яшчэ трэба звяртаць увагу?"
  
  'Не. Проста сядзь. Мы рухаемся дастаткова хутка, каб заѓважыць кожнага патэнцыйнага праследавацеля. Але я не разумею гэтага. Ён мог бы пагнацца за намi на тым "мэрсэдэсе", цi не так?
  
  - Верталёт? - цiха спытала Мата. "Ён зноѓ праляцеѓ над намi".
  
  "Дзе б ён яго так хутка дастаѓ?"
  
  'Я паняцця не маю. Можа, гэта адзiн з супрацоѓнiкаѓ ДАI". Яна высунула галаву ѓ акно. "Ён знiк удалечынi".
  
  "Давай сыдзем з гэтай дарогi. Цi зможаце вы знайсцi тую, якая па-ранейшаму вядзе ѓ правiльным напрамку?"
  
  Карта зашамацела. "Паспрабуй другую справа. Прыкладна ѓ сямi кiламетрах адсюль. Яна таксама праходзiць праз лес, i як толькi мы перасячэм Маас, мы зможам выехаць на шашу ѓ Наймеген".
  
  Выйсце выглядала шматабяцальным. Яшчэ адна двухпалосная дарога. Праз некалькi мiль Нiк зменшыѓ хуткасць i сказаѓ: "Не думаю, што за намi сочаць".
  
  "Над намi праляцеѓ самалёт".
  
  'Я ведаю гэта. Зважай на дробязi, Мата.
  
  Яна слiзганула да яго ѓ сваiм крэсле. "Вось чаму я ѓсё яшчэ жывая", - мякка сказала яна.
  
  Ён абняѓ яе мяккае цела. Мяккiя, але моцныя, яе мышцы, косцi i мозг былi створаны, каб выжыць, як яна выказалася. Iх адносiны былi незвычайнымi. Ён захапляѓся ёю за шматлiкiя якасцi, якiя маглi параѓнацца з яго ѓласнымi - першым чынам, уважлiвасць i хуткiя рэфлексы.
  
  Яна часта казала яму цёплымi начамi ѓ Джакарце, "Я кахаю цябе." I ён даваѓ ёй той самы адказ.
  
  I што яны мелi на ѓвазе, кажучы гэта, як доѓга гэта можа быць, адна ноч, палову тыдня, месяц, хто ведае...
  
  "Ты ѓсё яшчэ прыгожая, як заѓсёды, Мата," сказаѓ ён мякка.
  
  Яна пацалавала яго ѓ шыю, крыху нiжэй вуха. "Добра," сказаѓ ён. "Гэй, паглядзi там."
  
  Ён замарудзiѓ машыну i прытармазiѓ. На беразе ручая, напалову схаванага пад прыгожымi дрэвамi быѓ невялiкi прамавугольны кемпiнг. Далей вiдаць былi яшчэ тры кэмпiнгi.
  
  Першай машынай быѓ вялiкi Ровер, другi Volkswagen з брызентным кемпiнгам ззаду, а другi мелыя ѓвагнутасцi Трыѓмф побач з алюмiнiевым каркасам намёта бунгала . Бунгала-палатка была старой i збляклай, светлазялёнага колеру.
  
  "Нам якраз гэта трэба" сказаѓ Нiк. Ён заехаѓ у намётавы лагер i спынiѓся, каб быць побач з Трыѓмфам. Гэта быѓ чатырох - пяцi гадовы TR5. Паблiзу яна выглядала зношанай, а не пакамячанай. Сонца, дождж, пясок i жвiр, якi ляцiць, пакiнуѓ на iм свае сляды. Шыны былi яшчэ добрыя.
  
  Да Нiку падышоѓ з-за невялiкага вогнiшча тонкi, загарэлы чалавек у выцвiлых шортах колеру хакi з махрамi замест рубца Нiк працягнуѓ руку. 'Прывiтанне. Мяне клiчуць Норман Кент. Амерыканец".
  
  "Буфер," сказаѓ хлопец. "Я аѓстралiец". Яго поцiск рукi было моцным i сардэчным.
  
  "Гэта мая жонка там у машыне." Нiк паглядзеѓ на Volkswagen. Пара сядзела пад брызентам у межах чутнасцi. Ён сказаѓ крыху цiшэй .- "Мы не можам пагаварыць? У мяне ёсць прапанова, якое можа вас зацiкавiць.
  
  Буфер адказаѓ: "Я магу прапанаваць вам кубак гарбаты, але калi ѓ вас ёсць што тое прадаць, вы атрымалi няправiльны адрас."
  
  Нiк выцягнуѓ свой кашалёк i дастаѓ пяць сто даляравых купюр i пяць па дваццаць. Ён трымаѓ iх блiзка да цела, таму нiхто ѓ лагеры не мог iх бачыць. "Я не прадаю. Я хачу арандаваць. Цi ёсць у хто тое з вамi?"
  
  "Мая сяброѓка. Яна спiць у палатцы.
  
  "Мы толькi што пажанiлiся. Мае так званыя сябры цяпер шукаюць мяне. Ты ведаеш, звычайна я не клапачуся, але, як вы кажаце там, некаторыя з гэтых хлопцаѓ брыдкiя ѓблюдкi ".
  
  Аѓстралiец паглядзеѓ на грошы i ѓздыхнуѓ. "Норман, вы можаце не толькi застацца з намi, вы можаце нават паехаць з намi ѓ Кале, калi вы хочаце."
  
  "Гэта не так ужо складана. Я хацеѓ бы папрасiць вас i вашу сяброѓку паехаць у блiжэйшы горад i знайсцi добры гатэль або матэль там. Вядома, не кажучы, што вы пакiнулi турыстычны рыштунак тут. Усё, што трэба пакiнуць гэта палатка, кавалак брызента i некалькi спальных мяшкоѓ i коѓдраѓ. Грошы , якiя я . грошы. "Ты выглядаеш годным даверу, сябар. Мы пакiнем усю гэтую кашу за вас, за выключэннем, вядома, нашых асабiстых рэчаѓ...
  
  "А як наконт вашых суседзяѓ?"
  
  Ведаю, што рабiць. Я скажу iм, што ты мой стрыечны брат з Амерыкi, выкарыстоѓваеш мой намёт на адну ноч.
  
  'Добра. Дамовiлiся. Цi можаце вы дапамагчы мне схаваць свой аѓтамабiль?
  
  Пастаѓце яго ѓ гэты бок намёта. Мы замаскiруем яго як небудзь.
  
  На працягу пятнаццацi хвiлiн Буфер знайшоѓ залатаны тэнт, якi схаваѓ заднюю частку Peugeot ад дарогi i прадставiѓ Нормана Кента, як свайго "стрыечнага брата з Амерыкi" парам у двух iншых кемпiнгах. Потым ён з'ехаѓ са сваёй выдатнай бялявай сяброѓкай у сваёй машыне Triumph.
  
  Намёт быѓ зручны ѓнутры, з адкiдным сталом, некалькi крэслаѓ i спальныя мяшкi з надзiманымi матрацамi. Ззаду быѓ маленькi намёт служыла каморы. Розныя мяшкi i скрынi былi поѓныя посуду, сталовых прыбораѓ, была невялiкая колькасць кансерваѓ.
  
  Нiк пашукаѓ у сваiм багажнiку машыны Peugeot, узяѓ бутэльку Джыма Бiма з яго валiзкi, паставiѓ яго на стол i сказаѓ: Дарагая, я збiраюся паглядзець вакол. А пакуль, вы прыгатуйце нам некаторыя напоi?
  
  "Добра." Яна пагладзiла яго, пацалавала ѓ падбародак, i паспрабавала ѓкусiць яго за вуха. Але перш, чым яна гэта зрабiла, ён ужо выйшаѓ з палаткi.
  
  "Вось, гэта жанчына," падумаѓ ён, падышоѓ да ручая. Яна дакладна ведала, што рабiць, у патрэбны час, у патрэбным месцы i правiльна. Ён перасек вузкi развадны мост i павярнуѓся да кемпiнгу. яго Пежо была ледзь бачная. Невялiкi, чырванавата-чорны катэр, з падвесным маторам, павольна падышоѓ да маста. Нiк хутка пайшоѓ назад праз мост i спынiѓся, каб паглядзець, як ён пройдзе. Шкiпер выйшаѓ на бераг i павярнуѓ вялiкае кола, якое паставiла мост бокам, як вароты. Ён вярнуѓся на борт i катэр прапоѓз мiма, як смоѓж з кветкамi на спiне. Чалавек махнуѓ яму.
  
  Нiк зрабiѓ крок блiжэй. - "Вы не павiнны зачынiць гэты мост?"
  
  "Не няма няма." Чалавек засмяяѓся. Ён гаварыѓ па-ангельску з такiм акцэнтам, як калi б кожнае слова было абгорнута ѓ бязе. "У iм ёсць гадзiннiк. Зачынiцца зноѓ у дзве хвiлiны. Проста пачакайце.' Ён паказаѓ на сваю трубку на Нiка i ласкава ѓсмiхнуѓся. так. Цюльпаны i цыгары не ѓсё, што мы маем. Хо-хо-хо-хо ".
  
  "Вы занадта хо-хо-хо-хо," адказаѓ Нiк. Але яго смех быѓ бадзёры. "Тады чаму б вам не адчыняць яго такiм чынам замест таго каб паварочваць гэтае кола?"
  
  Шкiпер агледзеѓ пустынны пейзаж, нiбы ѓражаны. "Shhht." Ён узяѓ вялiкi букет кветак ад адной з бочак, выскачыѓ на бераг i прынёс яго Нiку. "Няма больш такiх турыстаѓ гэта прыйсцi i паглядзець, як вы. Вось падарунак. Нiк паглядзеѓ у мiгатлiвых сiнiя вочы на iмгненне, як ён атрымаѓ букет кветак у свае рукi. Тады мужчына скокнуѓ назад на сваю маленькую лодку.
  
  'Вялiкi дзякуй. Маёй жонцы яны вельмi спадабаюцца.
  
  'Бог з табой.' Чалавек махнуѓ рукой i павольна праплыѓ мiма Нiка. Ён пабрыѓ назад у лагер, мост зарыпеѓ вяртаючыся назад у зыходнае становiшча. Уладальнiк машыны Volkswagen спынiѓ яго, калi ён ступiѓ на вузкi шлях. "Bonjour, мiстэр Кент. Вы хацелi б келiх вiна?
  
  "З задавальненнем. Але можа, не сёння ѓвечары. Мая жонка i я стамiлiся. Гэта быѓ даволi стомны дзень.
  
  "Прыходзьце, калi захочаце. Я ѓсё разумею. Чалавек злёгку пакланiѓся. Яго клiкалi Перо. Гэта "Я разумею" быѓ таму, што Buffer сказаѓ яму, што гэта "амерыканскi стрыечны брат, Норман Кент" быѓ са сваёй нявестай. Нiк хацеѓ бы сказаць iншае iмя, але калi б ён павiнен быѓ паказаць свой пашпарт або iншыя дакументы, гэта выклiкала б. Яна заззяла. 'Яны прыгожыя.
  
  'Так. З iмi ѓ нас тут у намёце самы прыгожы пакой, якiя я калi-небудзь бачыѓ.
  
  "Не прымайце ѓсё так блiзка да сэрца."
  
  Ён думаѓ пра гэта, як яна выказалася кветкi на вадзе. Ён глядзеѓ на яе маленькую, цёмную галаву над маляѓнiчым букетам кветак. Яна была вельмi ѓважлiвая, як калi б гэта быѓ момант яе жыцця, якога яна заѓсёды чакала. Як ён ужо заѓважыѓ, у Iнданезii, гэтая дзяѓчына з двух мiроѓ валодала выключнымi глыбiнямi. Вы маглi б даведацца ѓсё ад яе, калi ѓ вас быѓ час, i ѓвесь свет трымаѓ бы свае доѓгiя пальцы далей ад вас.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Яна працягнула яму чарку, i яны селi на ѓтульныя кемпiнгавыя крэслы, каб глядзець на спакойны, мiрны паток рэчкi, на зялёныя палоскi пашы пад фiялетавым цямнеючым небам. Нiк адчуваѓ сябе крыху сонным. Было цiха на дарозе, за выключэннем машын, якiя рэдка праязджалi. I некаторых шумоѓ з iншых палатак i некалькiх непадалёк шчабечучых птушак. Акрамя гэтага, не было нiчога чуваць. Ён зрабiѓ глыток свайго напою. - "Была бутэлька газаванай вады ѓ вядры. Цi з'яѓляецца ваш напой дастаткова халодным?
  
  'Даволi смачна.'
  
  "Цыгарэту?
  
  "Добра, добра." - Ён не звяртаѓ увагi, палiѓ ён цi не. Ён запаволiѓся крыху ѓ апошнi час. Чаму? Ён не ведаѓ. Але зараз ён, прынамсi любiѓ тое, што яна запалiла цыгарэту з фiльтрам для яго. Яна асцярожна змясцiла фiльтр у яго рот, асцярожна трымала полымя запальнiцы перад iм i асцярожна працягнула цыгарэту яму, як калi б гэта былi гонар служыць яму...
  
  Нейкiм чынам ён ведаѓ, што яна не будзе спрабаваць скрасцi змесцiва карычневай сумкi. Гэта можа быць таму, што гэтыя рэчы будуць выклiкаць бясконцы ланцуг бедстваѓ для тых, хто не мае для iх збыту патрэбных сувязей. Ён адчуѓ уздым у iм агiды да гэтага, дзе вы маглi б толькi застацца ѓ жывых нiкому не давяраючы наогул.
  
  Яна ѓстала, i ён глядзеѓ летуценна, як яна зняла з сябе сукенку, каб здацца ѓ залатым чорным бюстгальтары. Яна павесiла сукенку на кручок у сярэдзiне даху намёта. Ды гэта жанчына, каб ёю ганарыцца. Жанчына, якую ты можаш кахаць. Вы б жыццё добрым з такой жанчынай, якая здольная сабраць столькi кахання.
  
  Пасля таго, як ён прыйшоѓ да высновы, што найбольш разлютаваныя i гарачыя жанчыны шатландкi i найбольш iнтэлектуальна развiтыя былi японкi. Па агульным прызнаннi - яго параѓнальны матэрыял не быѓ гэтак ужо шырокi, як для такога аб'ектыѓнага даследавання жадалася бы, але вы павiнны зрабiць з таго, што ѓ вас ёсць. Аднойчы ѓвечары ѓ Вашынгтоне, ён сказаѓ, гэта Бiлу Радосу выпiѓшы некалькi напояѓ. Малодшы агент AX падумаѓ пра гэта некаторы час, а затым сказаѓ: "Гэтыя шатландцы наведвалi Японiю на працягу стагоддзяѓ. Цi як маракi, цi ѓ якасцi гандляроѓ. Так што Нiк, вы павiнны знайсцi там самую iдэальную дзяѓчыну: японска-шатландскага паходжання. Можа быць, вы павiнны размясцiць там такое аб'яву.
  
  Нiк усмiхнуѓся. Практычны хлопец гэты Радос. Гэта было супадзенне, што не ён, а Нiк быѓ пасланы ѓ Амстэрдам, каб узяць на на сябе няскончаную працу Херба Уiтлака. Бiл заняѓся працай у Нью-Ёрку i Бард Галерэi.
  
  Мацi ѓперлася маленькай, цёмнай галоѓкай на яго плячо.
  
  Ён абняѓ яе. "Вы не галодныя яшчэ?" спытала яна. 'Трохi. Мы паглядзiм, што мы можам падрыхтаваць пазней.
  
  Ёсць нейкiя бабы i некалькi слоiкаѓ тушонкi. Досыць гароднiны для салаты, а таксама маслы i воцату. I печыва для гарбаты".
  
  "Гучыць выдатна." Прыгожанькая дзяѓчынка. Яна ѓжо вывучыла змесцiва каморы.
  
  "Я спадзяюся, што яны не знойдуць нас," сказала яна мякка. "Гэта верталёт i самалёт турбуе мяне няшмат.
  
  'Я ведаю. Але калi яны стварылi блокпасты, яны стамляюцца пасля поѓдня i магчыма, што мы зможам праскочыць. Заѓтра ранiцай мы паедзем, перш чым развiднее. Але вы думаеце Мата, правiльна, як i заѓсёды.
  
  "Я думаю, што ван Рэйн хiтры чалавек.
  
  'Я згодзен. Але мне здаецца, што ён мае мацнейшы характар, чым Ван дэр Лан. Але, дарэчы, Мата, вы калi-небудзь сустракалiся з Гербертам Уiтлак?
  
  'Вядома. Аднойчы ён запрасiѓ мяне на вячэру. Нiк спрабаваѓ кантраляваць сваю руку. Яна амаль напружылася з-за мiжвольнага рэфлексу.
  
  "Дзе вы ѓпершыню сустрэлiся з iм?"
  
  "Ён выбег прама на мяне на вулiцы Каѓфмана, дзе ёсць фатограф. Гэта значыць, ён зрабiѓ выгляд што выпадкова натыкнуѓся прама на мяне. Нейкiм чынам ён павiнен мець на ѓвазе гэта, таму што ён напэѓна шукаѓ мяне, я так думаю. Ён хацеѓ чагосьцi."
  
  'Чаго?'
  
  'Я не ведаю. Гэта адбылося каля двух месяцаѓ таму. Мы паелi ѓ Дэ Boerderij, а затым пайшлi ѓ Blue Note. Гэта было вельмi прыемна там. Апроч таго, што Херб быѓ фантастычны танцор.
  
  "Вы спалi з iм таксама?"
  
  'Не гэта не так. Проста пацалункi, калi развiтвалiся. Я думаю, што я б зрабiла гэта наступным разам. Але ён пайшоѓ з маёй сяброѓкай, Паѓлай, некалькi разоѓ. А потым быѓ той выпадак. Мне сапраѓды гэта спадабалася. Я ѓпэѓненая, што ён запрасiѓ бы мяне зноѓ".
  
  Ён задаваѓ табе якiя-небудзь пытаннi. Цi ёсць у вас якiя-небудзь iдэi, што ён спрабуе высветлiць"
  
  "Я думала, што ён што тое накшталт вас. Амерыканскi агент цi што тое. Мы ѓ асноѓным казалi аб фатаграфii i свеце мадэлявання.
  
  I якiя справы? Аб'явы?'
  
  'Так. Камерцыйны фiлiял фатаграфii. Я планавала сапраѓды наступны раз, што калi б я магла дапамагчы яму.
  
  Нiк задуменна пакiваѓ галавой. Дрэнна Герберт. Працаваць трэба старанна i метадычна. Ня пiць. Не блытаць дзяѓчынак i справа, як многiя агенты часам робяць. Калi б ён быѓ больш сумленным з Maтой, ён усё яшчэ можа быць жывы.
  
  "Ён шмат пiѓ?"
  
  'Амаль нiчога. Адна з тых асаблiвасцяѓ, у iм, што я кахала.
  
  "Як вы думаеце, што ён быѓ забiты?"
  
  "Я задавалася гэтым пытаннем. Можа быць, Паула ведае што тое. Цi павiнна я пагаварыць з ёй, калi мы вернемся ѓ Амстэрдам?"
  
  'Каханне. Вы мелi рацыю думаючы аб яго сувязях. Ён быѓ амерыканскiм агентам. Я сапраѓды хацеѓ бы ведаць, калi яго смерць была сапраѓды няшчасны выпадак. Я маю на ѓвазе - галандскiя палiцыянты з'яѓляюцца эфектыѓнымi, вядома, але... -"
  
  Яна сцiснула яго руку. - 'Я разумею цябе. Магчыма, я знайду што-небудзь. Паѓла вельмi адчувальная дзяѓчына.
  
  "I як прыгожая, як ты?"
  
  "Вы павiнны будзеце судзiць, што для сябе."
  
  Яна павярнулася тварам да яго i прыцiснулася вуснамi да яго цiха, як быццам сказаць, але вы не будзеце выбiраць яе, я паклапачуся пра гэта.
  
  Цалуючы мяккiя вусны, Нiк задавалася пытанне, чаму Уiтлак абраѓ Мату. Супадзенне? Магчыма. Дзелавы свет Амстэрдама быѓ вядомы як сяло, дзе ѓсё ведалi адзiн аднаго. Тым не менш, гэта было больш верагодна, што яна была вызначана з дапамогай кампутара АХ.
  
  Ён уздыхнуѓ. Усё iшло занадта марудна. Пацалункi i ласкi Маты былi цалкам здольныя прымусiць вас забыцца пра свае непрыемнасцi на некаторы час. Яе рука слiзганула ѓнiз i ён у iмгненне развязаѓ свой пояс. Пояс з усiмi схаванымi хiтрасцямi i выкарыстанне парашкамi з лабараторыi AX: цыянiстыя ядаѓ, суiцыдальныя парашкоѓ i iншых ядаѓ з дзясятак ужываннямi. Акрамя таго, грошы i гнуткi напiльнiк. Ён адчуваѓ сябе чужым у Эдэмскiм садзе. Госць з кiнжалам.
  
  Ён варухнуѓся. "Мацi дазвольце мне таксама вызвалiцца ад адзення."
  
  Гультаявата яна стаяла, усмешка весела гуляла вакол куткоѓ яе рота, i працягнула руку, каб узяць на яго куртку. Яна акуратна павесiла яе на вешалку, зрабiѓ тое ж самае з яго гальштукам i кашуляй, i моѓчкi глядзела, як ён схаваѓ штылет у сваiм адкрытым чамадане пад спальнымi мяшкамi.
  
  "Я сапраѓды з нецярпеннем чакаю плавання," сказала яна.
  
  Ён хутка зняѓ штаны. "Тым не менш, гэта па-яванску, так? Вы ѓсё яшчэ хочаце плаваць пяць разоѓ на дзень?
  
  'Так. Вада добрая i прыязная. Яна чысцiць вас ..."
  
  Ён выглянуѓ. Стала зусiм цёмна. Там нiкога не было бачна з яго пазiцыi. "Я магу пакiнуць свае трусы." Баязлiѓцы, падумаѓ ён; гэта тое, яшчэ здраджвае мне ѓ Эдэмскiм садзе, са смяротным П'ерам у сваёй сакрэтнай сумцы.
  
  "Гэта тканiна можа вытрымаць ваду," сказала яна. "Калi мы пойдзем уверх па плынi, мы маглi б плаваць голым. Я хацела б, прамыцца i цалкам ачысцiцца.
  
  Ён знайшоѓ два ручнiкi, загорнутыя ѓ карычневы мяшок, Вiльгельмiна i яго кашалёк у адным з iх i сказаѓ: "Давайце выкупаемся."
  
  Акуратны, прамы шлях iшоѓ да рэчкi. Проста, перш чым яны страцiлi з выгляду намётавага лагера, Нiк азiрнуѓся. Здавалася, нiхто ня будзе глядзець на iх. Роверы гатавалi ежу на прымусе. Ён зразумеѓ, чаму кемпiнг быѓ настолькi малы. Як толькi яны выйшлi з кустоѓ, дрэвы былi далей ад берага праз рэгулярныя прамежкi часу. Культывiрумая мясцовасць дасягнула амаль да берага. Шлях нагадваѓ сцяжынкi, як быццам тут некалькi пакаленняѓ таму конi па iх цягнулi невялiкiя баржы цi лодкi. Магчыма, гэта было так. Яны iшлi цягам доѓгага часу. Выган пасля пашы. Гэта было дзiѓна такой для краiны, вы думалi, што яна была настолькi перапоѓнена людзьмi. Людзi... Чума гэтай планеты. Сельскагаспадарчыя машыны i сельскагаспадарчыя працоѓныя...
  
  Пад адным з высокiх дрэѓ, ён знайшоѓ месца, абароненае як альтанка ѓ цемры. Вузкая траншэю поѓны сухога лiсця, як гняздо. Мата глядзеѓ на яе так доѓга, што ён паглядзеѓ на яе са здзiѓленнем. Ён спытаѓ. - "Табе падабаецца тут што небудзь?"
  
  "Гэтае месца. Вы бачылi, як акуратныя слоiкi да гэтага раѓчука ёсць? Няма адыходаѓ або галiн або лiсця. Але тут. Тут яшчэ ёсць сапраѓднае лiсце, высмаглае цалкам, як пухавы ложак. Я думаю, што аматары прыходзяць сюды. Можа быць, на працягу шматлiкiх гадоѓ запар.
  
  Ён паклаѓ ручнiк на пень дрэва. 'Я думаю ты маеш рацыю. Але, магчыма, людзi сюды зграбаюць лiсце, каб мець зручнае месца пасляабедзеннага сну.
  
  Яна зняла бюстгальтар i трусiкi. "Добра, але гэтае месца ведае шмат кахання. Нейкiм чынам яно свята. Яно мае сваю ѓласную атмасферу. Вы можаце адчуць гэта. Нiхто не выразае дрэвы цi лiсце не кiдае тут смецце. Хiба для гэтага не дастаткова доказаѓ?"
  
  "Магчыма," сказаѓ ён задуменна, як ён кiнуѓ трусы ѓ адзiн бакi. Iдзiце наперад, Картэр, каб даказаць гэта, можа яна няправая.
  
  Мата павярнулася i ѓвайшла ѓ паток. Яна нырнула i ѓсплыла за некалькi метраѓ. "Нырайце сюды таксама. Гэта прыемна.'
  
  Ён не быѓ адным з аматараѓ ныраць у незнаёмую рэчку, нельга быць такiм дурным, каб iгнараваць раскiданыя валуны. Нiк Картэр, якi ныраѓ часам з трыццацi метраѓ, увайшоѓ у ваду плыѓна, як падзенне дубца. Ён паплыѓ да дзяѓчыны з бясшумнымi грабкамi. Ён адчуваѓ, што гэтае месца заслугоѓвае мiру i глыбокай павагi, шанавання ѓсiх тых аматараѓ, якiя спазналi сваё першае каханне тут. Цi ѓ тым, што яна мой добры генiй, ён думаѓ гэта, як ён падплыѓ да Мацi.
  
  "Вы хiба не адчуваеце сябе добра?" прашаптала яна.
  
  Так.' Вада супакойвае, паветра халаднаватае ѓвечары. Нават дыханне яго блiзка да спакойнай паверхнi вады, здавалася, запаѓнялi лёгкае нешта новае, што тое новае i што тое падбадзёрлiвае. Мата прыцiснулася да яго, часткова плаваючы, яе галава была на адным узроѓнi з яго. Яе валасы былi даволi доѓгiмi i яе мокрыя завiткi слiзгалi па яго шыi з далiкатнай мяккасцю, лашчыла яго. Яшчэ адзiн з добрых якасцяѓ Маты, падумаѓ ён, не наведванне салонаѓ. Трохi дробязны догляд за сабой з ручнiком, расчоскай, шчоткай i бутэлькай духмянага алею i яе валасы зноѓ у форме.
  
  Яна глядзела на яго, закiнула рукi па абодва бакi ад яго галавы i злёгку пацалавала яго, стульваючы iх цела разам у гармонii двух лодак рабiзна бок аб бок на спадзiстай зыбу.
  
  Ён павольна падняѓ яе i пацалаваѓ абедзве яе грудзей, акт, якое выказвае як данiну i запал. Калi ён зноѓ апусцiѓ яе, яна была часткова падтрымана яго эрэкцыяй. Гэта было стаѓленне настолькi духоѓна прыемна, што вы хочаце захаваць яго назаѓжды, але i замiнаючы , таму што гэта заахвоцiла вас на глядзець нi на што далей.
  
  Яна ѓздыхнула i замкнула моцныя рукi крыху за яго спiной. Ён адчуѓ яе далонi адкрываюцца i зачыняюцца, легкадумныя рухi здаровага дзiцяцi размiнанне грудзей сваёй мацi, як ён п'е малако.
  
  Калi ён, нарэшце ..., iяго рука заслiзгала ѓнiз, яна перахапiла яго i прашаптала: "Не Без рук. Усе па-яванску, памятаеце?
  
  Ён да гэтага часу памятаѓ, з сумессю страху i чаканнi, як ѓсплыла памяць. Гэта сапраѓды зойме крыху больш часу, але гэта частка задавальнення. "Так," прамармытаѓ ён калi яна прарабiла яе шлях уверх i апусцiлася на яго. 'Так. Я памятаю.'
  
  Задавальненне варта цярпення. Ён лiчыѓ, што ѓ сто разоѓ, адчуваючы перанасычанае цяплом яе цела супраць яго, падкрэслена крыху прахалоднай вады памiж iмi. Ён думаѓ аб тым, як мiрная i ѓзнагароду жыццё, здавалася, i яму было шкада тых, хто кажа, што трахаць у вадзе не весела. Яны ментальна вельмi прытрымлiвалiся сваiх фрустрацый i тармажэнняѓ. Небаракi. Гэта нашмат лепш. Наверсе вы аддзеленыя сябар ад сябра, няма падлучэння вадкасцi. Мата закрыла ногi за яго спiной, i ён адчуваѓ сябе якi плыве ѓверх павольна i з ёй. 'Я ведаю. Я ведаю," прашаптала яна, а потым прыцiснулася вуснамi да яго вуснаѓ.
  
  Яна ведала.
  
  Праз ваду яны прабралiся назад у лагер, ахутаны цемрай. Мата рыхтавала ежу з сяброѓскiм гудзеннем газавай плiткi. Яна знайшла кары i затушыла мяса ѓ iм, яна знайшла нейкi перац чылi для бабоѓ i чабор i часнык для падлiѓкi салаты. Нiк з'еѓ яго да апошняга лiсцiка i не ѓ якай меры яму не было сорамна, што ён праглынуѓ 10 печываѓ з гарбатай. Дарэчы, аѓстралiец зараз можа купiць сабе шмат печыва.
  
  Ён дапамог ёй мыць посуд i прыбiраць бязладзiцу. Калi яны запаѓзалi ѓ распакаваныя, спальныя мяшкi, яны гулялi адзiн з адным некаторы час. Замест таго каб iсцi адразу спаць, яны зрабiлi ѓсё гэта зноѓ.
  
  Ну, няшмат? Задавальненне ѓ сэксе, разнастайны сэкс, дзiкi сэкс, смачны сэкс.
  
  Гэта было пасля таго, як праз гадзiну, калi яны, нарэшце, прыцiснуѓшыся адзiн да аднаго ѓ iх мяккiм, пухнатым гняздзечку. "Дзякуй, дарагi," прашаптала Мата. "Мы можам яшчэ зрабiць адзiн аднаго шчаслiвымi."
  
  "Што ты дзякуеш? Дзякуй. Ты смачная.'
  
  "Так," сказала яна сонная. "Я люблю каханне. Толькi каханне i дабрыня рэальныя. Гуру сказаѓ мне аднойчы гэта. Некаторым людзям ён не мог дапамагчы. Яны затрымалiся ѓ хлуснi бацькоѓ з ранняга ѓзросту. Няправiльнае выхаванне.
  
  Ён млява пацалаваѓ яе зачыненыя павекi. "Спiце, мiс Гуру Фрэйд. Вы павiнна мець рацыю. Але я так стамiѓся ..." Яе апошнi гук быѓ доѓгiм, задаволеным уздыхам.
  
  Звычайна Нiк спаѓ, як котка. Ён мог спаць своечасова, канцэнтруючыся добра, да таго ж ён заѓсёды быѓ бадзёрым пры найменшым шуме, але гэтай ноччу, i гэта было даравальна, ён спаѓ як бервяно. Перш чым ён заснуѓ, ён спрабаваѓ пераканаць свой розум, каб абудзiць яго, як толькi што-небудзь незвычайнае адбудзецца на дарозе, але яго розум, здавалася, адвярнуѓся злосна ад яго ѓ тую ноч. Магчыма таму, што ѓ яго было менш задавальнення з гэтымi блажэннымi момантамi з Матай.
  
  За паѓкiламетра ад лагера, спынiлiся два вялiкiя мерседэсы. Пяцёра мужчын падышлi да трох спальных палатак з лёгкiмi, нячутнымi крокамi. Спачатку iх лiхтарыкi пасвяцiлi на Rover i Volkswagen. Астатняе было лёгка. Не больш, чым збеглы погляд на Peugeot было дастаткова.
  
  Нiк не заѓважаѓ iх, пакуль магутны прамень святла не быѓ накiраваны на яго вочы. Ён прачнуѓся i ѓскочыѓ. Ён хутка зноѓ закрыѓ вочы ад яркага святла. Ён паклаѓ свае рукi на яго вочы. Злоѓлены як маленькае дзiця. Вiльгельмiна ляжала пад швэдарам побач з чамаданам. Можа быць, ён мог бы схапiць яе ѓ хуткiм кiдку, але ён прымусiѓ сябе захоѓваць спакой. Набярыцеся цярпення i проста чакаць, калi будуць перамяшаныя карты. Мата гуляла яшчэ разумней. Яна ляжала нерухома. Яна як бы прачыналася зараз i ѓважлiва чакала далейшых падзей.
  
  Святло лiхтара адвярнулася ад яго i было накiравана на зямлю. Ён заѓважыѓ, гэта па знiкненнi свячэння супраць яго стагоддзе. "Дзякуй," сказаѓ ён. "Дзеля Бога, не свецiце, на маё твары больш."
  
  'Прабачце.' - Гэта быѓ голас Яапа Балегуайера. "Мы некалькi зацiкаѓленых людзей, мiстэр Кент. Таму, калi ласка, просiм супрацоѓнiчаць. Мы хочам, каб вы аддалi алмазы.
  
  'Добрыя. Я схаваѓ iх. Нiк устаѓ, але яго вочы былi па-ранейшаму зачыненыя. "Вы асляпiлi мяне з гэтым чортавым святлом." Ён пахiснуѓся наперад, робячы выгляд, што больш бездапаможны, чым ён сябе адчуваѓ. Ён расплюшчыѓ вочы ѓ цемры.
  
  "Дзе яны, мiстэр Кент?"
  
  "Я сказаѓ вам, што я схаваѓ iх."
  
  'Вядома. Але я не дазволю вам забраць iх. У намёце, у машыне цi недзе звонку. Мы можам пераканаць вас, калi гэта неабходна. Зрабiце свой выбар хутка.
  
  Якi выбар? Ён мог адчуваць iншых людзей у цемры. Балегаер быѓ добра прычынены са спiны. Так што прыйшоѓ час ужыць выкрут.
  
  Ён уяѓляѓ сабе, як яго непрыгожы, цяпер жорсткi твар пiльна глядзiць на яго. Балегуайер быѓ моцная асоба, але вы не павiнны баяцца яго гэтак жа, як слабак, як Ван дэр Лан. Гэта спалоханы чалавек, якi забiвае вас, а затым не жадае, каб гэта зрабiѓ.
  
  'Як ты нас знайшоѓ?'
  
  'Верталёт. Я выклiкаѓ адзiн. Усё вельмi проста. Алмазы, калi ласка.
  
  "Цi працуеце вы з Ван Рэйнам?"
  
  'Не зусiм. Цяпер, мiстэр Кент, замаѓчыце ..."
  
  Гэта не было блефам. - "Вы знойдзеце iх у гэтым чамадане побач са спальнымi мяшкамi. Налева. Пад кашуляй.
  
  'Дзякуй.'
  
  Адзiн з мужчын увайшоѓ у палатку i вярнуѓся. Мяшок зашалахцеѓ, як ён перадаѓ яго Балегаеру. Ён мог бачыць крыху лепш. Ён пачакаѓ яшчэ хвiлiну. Ён мог штурхнуць гэтую лямпу ѓ бок, але, магчыма, у iншых таксама былi лямпы. Акрамя таго, калi пачалася стральба, Мацi быѓ у сярэдзiне лiнii агню. Балегуайер фыркнуѓ пагардлiва. "Вы можаце захаваць гэтыя камянi як сувенiры, мiстэр Кент. Яны з'яѓляюцца падробкамi.
  
  Нiк быѓ задаволены цемрай. Ён ведаѓ, што ён пачырванеѓ. Ён быѓ ашуканы як школьнiк. "Iх абмяняѓ Дэ Гроат ..."
  
  "Вядома. Ён прынёс фальшывую сумку. Дакладна такiя як сапраѓдныя, калi вы бачылi ѓ газетах iх фатаграфii.
  
  "Цi змог ён сысцi?"
  
  'Так. Ён i Хазебрук адчынiлi вароты зноѓ, у той час як Ван Рэйн, i я даручалi палiцэйскаму верталёту сачыць за вамi.
  
  "Дык вы галандскi спецагент. Хто гэта быѓ ..."
  
  'Як вы ѓвайшлi ѓ кантакт з Дэ Гроатам?
  
  "Я не ѓваходзiѓ. Ван Рэйн паклапацiлася аб гэтым пасяджэннi. Затым ён будзе пасярэднiкам. Дык як жа вы маеце справу з iм потым?
  
  "Цi можаце вы ѓвайсцi ѓ кантакт з Дэ Гроат?
  
  "Я нават не ведаю, дзе ён жыве. Але ён чуѓ пра мяне - як пакупнiку алмазаѓ. Ён будзе ведаць, дзе мяне знайсцi , калi ён мае патрэбу ѓва мне.
  
  "Цi ведалi вы яго раней?"
  
  'Не. Я выпадкова наткнуцца на яго ѓ лесе за домам Ван Рэйна. Я спытаѓся ѓ яго, цi быѓ ён чалавекам, якi прадае Енiсейскiя алмазы. Ён убачыѓ магчымасць, зрабiць гэта без пасярэднiка, я думаю. Ён паказаѓ iх мне iх. Думаю, яны адрознiвалiся ад гэтых падробак. Напэѓна, гэта былi арыгiналы, бо ён падумаѓ, што, магчыма, я надзейны пакупнiк".
  
  "Чаму ты пайшоѓ так хутка?"
  
  "Калi пра вас абвясцiлi, я падумаѓ, што гэта можа быць напад. Я дагнаѓ Дэ Гроота i ѓзяѓ гэтую сумку з сабой. Я сказаѓ яму звязацца са мной i што здзелка ѓсё роѓна адбудзецца.
  
  Я падумаѓ, што яны павiнны быць з сабой у маладзейшага чалавека з хутчэйшай машынай".
  
  У пярэчаннi Балегуайера прагучаѓ сарданiчны тон.
  
  "Дык вы сталi ахвярай раптоѓных падзей".
  
  'Гэта дакладна.'
  
  - Што, калi Дэ Гроат скажа, што вы iх скралi?
  
  
  
  Кiраѓнiк 8
  
  
  'Што скраѓ? Торбу, поѓную падробак ад сапраѓднага выкрадальнiка каштоѓнасцяѓ?
  
  "А, значыць, ты ведаѓ, што гэтыя дыяменты былi выкрадзенымi, калi iх прапаноѓвалi табе купiць". Ён казаѓ як палiцыянт: Маѓляѓ зараз прызнай сябе вiнаватым.
  
  "Наколькi я ведаю, яны не належаць нiкому, у каго яны ёсць. Яны здабыты ѓ савецкай шахце i iх адтуль павезлi..."
  
  "А? Значыць, гэта не крадзеж, калi гэта адбываецца ѓ рускiх?"
  
  "Вы так кажаце. Дама ѓ чорнай вэлюму сказала, што яны яе ".
  
  Нiк зноѓ змог цалкам бачыць, што гэты Балегуайер быѓ майстрам фiнтоѓ i дыпламатыi. Але да чаго гэта прывяло i чаму? "
  
  Iншы мужчына ѓручыѓ яму картку. - Калi Дэ Гроат звяжацца з вамi, не маглi б вы патэлефанаваць мне?
  
  "Вы ѓсё яшчэ працуеце на мiсiс Дж.?"
  
  Балегуайер на iмгненне завагаѓся. У Нiка было адчуванне, што ён меѓ намер прыпадняць заслону, але ѓ рэшце рэшт адмовiѓся ад гэтага.
  
  "Так, - сказаѓ мужчына. "Але я спадзяюся, ты патэлефануеш".
  
  "З таго, што я чуѓ, - сказаѓ Нiк, - яна першая можа атрымаць гэтыя алмазы".
  
  'Магчыма. Але, як бачыце, цяпер усё стала нашмат складаней". Ён пакрочыѓ у цемру, раз-пораз запальваючы лямпу, каб глядзець, куды ён iдзе. Мужчыны iшлi за iм па абодва бакi палаткi. Яшчэ адна цёмная фiгура з'явiлася з-за "пежо", а чацвёртая - з боку ручая. шчаслiвай зорцы за тое, што не адразу схапiѓ Вiльгельмiну.
  
  Ён вярнуѓся ѓ палатку да спальнiкаѓ i кiнуѓ падробленыя брыльянты ѓ багажнiк. Там ён пераканаѓся ѓ прысутнасцi Вiльгельмiны i ѓ тым, што краму з яе не дасталi. Затым ён лёг i дакрануѓся да Маты. Яна абняла яго, не кажучы нi слова.
  
  Ён пагладзiѓ яе гладкую спiну. "Вы ѓсё чулi?"
  
  'Так.'
  
  "Ван Рэйн i Балегуайер зараз працуюць разам. I ѓсё ж яны абодва прапанавалi мне брыльянты на продаж. I ѓвогуле, што гэта за людзi? Галандская мафiя?
  
  "Не", - задумлiва адказала яна ѓ цемры. Яе дыханне мякка слiзганула па яго падбародку. "Яны абодва прыстойныя грамадзяне".
  
  На iмгненне запанавала цiшыня, потым яны абодва засмяялiся. "Годныя бiзнесмены", - сказаѓ Нiк. "Гэта можа быць Ван Рэйн, але Балегуайер - агент самай важнай бiзнэс-лэдзi ѓ свеце. Усе яны атрымлiваюць прыстойны прыбытак, максiмальна вялiкi, калi ёсць разумны шанец, што iх не зловяць". Ён успомнiѓ, як Хоук сказаѓ: "Хто пераможа?"
  
  Ён пашукаѓ у сваёй фатаграфiчнай памяцi канфiдэнцыйныя файлы, якiя нядаѓна вывучаѓ у штаб-кватэры AX. Яны былi аб мiжнародных адносiнах. Савецкi Саюз i Нiдэрланды былi ѓ добрых адносiнах адна з адной. Сапраѓды, з некаторай прахалодай, таму што галандцы супрацоѓнiчалi з кiтайцамi ѓ пэѓных галiнах ядзерных даследаванняѓ, у якiх кiтайцы дабiлiся дзiѓных поспехаѓ. Енiсейскiя алмазы не вельмi добра ѓпiсвалiся ѓ гэтую схему, але ѓсё ж...
  
  Ён сонна падумаѓ пра гэта некаторы час, пакуль на яго гадзiннiку не было чвэрць сёмага. Затым ён прачнуѓся i падумаѓ аб Дэ Грооце i Хасебруку. Што б яны рабiлi зараз? Iм патрэбны былi грошы за дыяменты, i яны ѓсё яшчэ падтрымлiвалi сувязь з Ван дэр Лаанам. Так што яны аказалiся ѓ цяжкiм становiшчы. Ён пацалаваѓ прачнуѓся Мату. "Пара на працу."
  
  Яны паехалi на ѓсход, насустрач надыходзячаму свiтанку. Воблачнасць была шчыльнай, але тэмпература была ѓмеранай i прыемнай. Калi яны праязджалi акуратнае мястэчка i перасякалi чыгуначныя шляхi, Нiк крыкнуѓ: "Горад завецца Амерыка".
  
  "Вы ѓбачыце тут значна больш амерыканскага ѓплыву. Матэлi, супермаркеты. Гэта сапсавала тут увесь пейзаж. Асаблiва ѓздоѓж галоѓных дарог i каля гарадоѓ".
  
  Яны паснедалi ѓ кавярнi матэля, якi мог бы быць у Агаё. Вывучаючы карту, ён выявiѓ шашу на поѓнач, якое вяло ѓ Горад Наймеген i Арнем. Калi яны выехалi са стаянкi, Нiк хутка праверыѓ машыну. Ён знайшоѓ яго пад спiнкай, вузкую чатырохцалевую пластыкавую скрынку. З гнуткiмi драцянымi зацiскамi i ручкай рэгулявання частаты, якую ён асоба не чапаѓ. Ён паказаѓ гэта Матэ. - Адзiн з тых хлопцаѓ Балегуайера павазiѓся ѓ цемры. Гэты маленькi перадатчык паведамляе iм, дзе мы знаходзiмся.
  
  Мата паглядзела на маленькую зялёную каробачку. "Ён вельмi маленькi".
  
  "Вы можаце зрабiць гэтыя штукi памерам з арахiс. Гэты, верагодна, танней цi мае больш працяглы тэрмiн службы з-за вялiкiх батарэй, а таксама большай далёкасцi ... ''
  
  Па шашы ён ехаѓ на поѓдзень, а не на поѓнач, пакуль яны не даехалi да заправачнай станцыi Shell, дзе некалькi машын былi прыпаркаваны ѓ помпаѓ, каб чакаць чаргi. Нiк устаѓ у чаргу i сказаѓ: "Знайдзiце хвiлiнку i адвязiце яго да помпы".
  
  Ён iшоѓ наперад, пакуль не ѓбачыѓ машыну з бельгiйскiм нумарным знакам. Ён спатыкнуѓся i выпусцiѓ ручку пад заднюю частку машыны, ступiѓ наперад i ласкава сказаѓ кiроѓцу па-французску: "Я выпусцiѓ ручку пад вашу машыну. Не маглi б вы пачакаць хвiлiнку?"
  
  Прысадзiсты мужчына за рулём ласкава ѓсмiхнуѓся i кiѓнуѓ. Нiк знайшоѓ сваю ручку i ѓсталяваѓ перадатчык пад бельгiйскую машыну. Падабраѓшы ручку, ён падзякаваѓ чалавеку, i яны абмянялiся некалькiмi сяброѓскiмi кiѓкамi. Залiѓ бак "пежо", яны павярнулi на поѓнач.
  
  "Ты прыляпiѓ гэты перадатчык пад той iншай машынай?" спытала Мата. 'Так. Калi выкiнуць, яны адразу зразумеюць, што нешта ня так. Але, можа, яны нейкi час будуць пераследваць тую iншую машыну. Застаецца iншае. Цяпер яны могуць сачыць за намi з любой iншай машыны на дарозе".
  
  Ён выглядваѓ машыну, якая ехала далёка ззаду iх, зрабiѓ разварот у Зютфене, праехаѓ па прасёлкавай дарозе туды i назад да канала Твэнтэ, i нiякай машыны не было за iмi. Ён падняѓ плечы. "Здаецца, мы iх страцiлi, але гэта не мае значэння. Ван Рэйн ведае, што я вяду справы з Ван дэр Лаанам. Але, магчыма, мы iх крыху заблыталi".
  
  У Хенгела яны паабедалi i дабралiся да Гестэрэн адразу пасля дзвюх гадзiн. Яны знайшлi свой шлях да маёнтка Ван-дэр-Лаана звонку. Гэта быѓ густа зарослы лес - верагодна, недалёка ад мяжы з Германiяй - з прывакзальнай пляцоѓкай, па якой яны праехалi каля пяцiсот ярдаѓ па прасёлкавай дарозе пад падстрыжанымi дрэвамi i памiж суцэльным плотам. Гэта была бледная версiя раскошнай рэзiдэнцыi Ван Рэйна. Кошт абодвух было складана параѓнаць, але належаць яны маглi толькi заможным людзям. У адным маёнтку раслi векавыя дрэвы, дом быѓ вялiзны, i ѓ iм было шмат вады, таму што гэта было тое, што шукала старая арыстакратыя. У другога - Ван дэр Лаана - было шмат зямлi, але, пабудоѓ было менш, i ручаёѓ амаль не было вiдаць. Нiк павольна праехаѓ на "пежо" па звiлiстай дарозе i паставiѓ яго на стаянцы, пакрытай жвiрам; памiж прыкладна дваццаццю iншымi машынамi. Ён нiдзе не бачыѓ Даф i не бачыѓ вялiкiх лiмузiнаѓ, якiя аддавалi перавагу Ван Рэйн i Бол-Гуер. Але ззаду ѓсё яшчэ была пад'язная дарожка, дзе таксама можна было прыпаркаваць машыны. Недзе ѓнiзе ад стаянкi быѓ басейн сучаснай формы, два тэнiсныя корты i тры дарожкi для боѓлiнга. Абодва тэнiсныя корты выкарыстоѓвалiся, але вакол басейна было ѓсяго каля шасцi чалавек. Было яшчэ пахмурна.
  
  Нiк замкнуѓ "пежо". "Давай пройдземся, Мата. Давайце агледзiмся, перш чым вечарынка пачнецца.
  
  Яны абмiнулi тэрасу i спартыѓныя пляцоѓкi, абышлi дом. Жвiровая дарожка вяла да гаражоѓ, стайняѓ i драѓляных гаспадарчых пабудоѓ. Нiк iшоѓ наперадзе. У полi справа ад адрын парылi два вялiзныя шары, якiя ахоѓваюцца чалавекам, якi нешта напампоѓваѓ у iх. Нiк падумаѓ, гелiй гэта цi вадарод. Яго пранiклiвыя вочы бачылi кожную дэталь. Над гаражом размяшчалiся жылыя дамы або памяшканнi для персаналу з шасцю парковачнымi месцамi. Тры маленькiя машыны былi акуратна прыпаркаваны побач адзiн з адным перад iм, а пад'язная дарожка з гэтага боку дома перасякала ѓзвышша памiж лугамi i сыходзiла ѓ лес.
  
  Нiк павёѓ Мату ѓ гараж, калi ззаду iх раздаѓся голас Ван дэр Лаана. "Добры дзень, мiстэр Кент".
  
  Нiк павярнуѓся i з усмешкай памахаѓ рукой. 'Прывiтанне.'
  
  Ван дэр Лаан прыйшоѓ, злёгку задыхаѓшыся. Яму паспешна аб iх паведамiлi. На iм была белая спартовая кашуля i карычневыя штаны, у якiх ён усё яшчэ выглядаѓ як бiзнэсмэн, якi з усiх сiл iмкнуѓся падтрымлiваць бездакорны вонкавы выгляд. Яго чаравiкi ззялi.
  
  Вестка аб прыездзе Нiка вiдавочна знервавала Ван дэр Лаана. Ён з усiх сiл спрабаваѓ пераадолець сваё здзiѓленне i ѓзяць сiтуацыю пад кантроль. "Паглядзiм на гэта, паглядзi на мяне. Я не быѓ упэѓнены, што ты прыйдзеш... -
  
  У цябе тут цудоѓнае месца, - сказаѓ Нiк. Ён прадставiѓ яму Мату. Ван дэр Лаан быѓ ветлiвы. "Чаму ты падумаѓ, што я не прыйду?" Нiк паглядзеѓ на паветраныя шары. Адзiн быѓ пакрыты дзiѓнымi ѓзорамi, завiткамi i лiнiямi фантастычных кветак, разнастайнымi сэксуальнымi сiмваламi ѓ дрыготкiм выблiску весялосцi.
  
  "Я ... я чуѓ. .
  
  - Дзе Гроат ужо прыехаѓ?
  
  'Так. Я заѓважаю, што мы становiмся шчырымi. Дзiѓная сiтуацыя. Вы абодва мелi намер пакiнуць мяне ѓ баку, але абставiны прымусiлi вас вярнуцца да мяне. Гэта лёс.
  
  - Дзе Гроат злуецца на мяне? Я забраѓ у яго ягоны скрутак".
  
  Мiгаценне ѓ вачах Ван дэр Лаана казала аб тым, што Дэ Гроот сказаѓ яму, што ён абдурыѓ "Нормана Кента" - i што Дэ Гроот сапраѓды раззлаваѓся. Ван дэр Лаан развёѓ рукамi.
  
  "Ах, не зусiм так. У рэшце рэшт, Дэ Гроат - бiзнэсмэн. Ён проста хоча пераканацца, што атрымае свае грошы i пазбавiцца ад гэтых алмазаѓ. Пайсцi да яго?"
  
  'Добра. Але я не магу займацца справамi да заѓтрашняй ранiцы. Гэта значыць - калi яму патрэбны наяѓныя грошы. Я атрымлiваю значную суму праз пасыльнага".
  
  "Пасыльны?"
  
  "Сябар, вядома".
  
  - падумаѓ Ван дэр Лаан. Ён спрабаваѓ знайсцi слабыя месцы. Дзе быѓ гэты пасыльны, калi Кент быѓ з Ван Рэйнам? Паводле яго слоѓ, у Нормана Кента не было сяброѓ у Нiдэрландах - прынамсi, давераных асоб, якiя маглi б пайсцi i прынесцi для яго вялiкiя сумы грошай. "Не маглi б вы патэлефанаваць яму i спытаць, цi можа ён прыйсцi раней?"
  
  'Не. Гэта немагчыма. Я буду вельмi асцярожны з вашымi людзьмi... -
  
  Вы павiнны сцерагчыся некаторых людзей, - суха сказаѓ Ван дэр Лаан. "Я не вельмi рады, што вы спачатку абмяркоѓвалi гэтае пытанне з Ван Рэйнам. А зараз вы бачыце, што будзе далей. Паколькi яны кажуць, што гэтыя алмазы былi выкрадзеныя, кожны паказвае свае прагныя пальцы. А гэты Балегуайер? Вы ведаеце, на каго гэта працуе?"
  
  'Не. Я мяркую, гэта ѓсяго толькi патэнцыйны прадавец алмазаѓ, - нявiнна адказаѓ Нiк.
  
  На чале з гаспадаром яны дасягнулi выгiбу тэрасы з вiдам на басейн. Нiк заѓважыѓ, што Ван дэр Лаан адводзiѓ iх з гаражоѓ i гаспадарчых пабудоѓ так хутка, як толькi мог. "Так што нам проста трэба пачакаць i паглядзець. I Дэ Гроату давядзецца застацца, бо, зразумела, ён не з'едзе без грошай".
  
  "Ты думаеш, гэта вар'яцтва?"
  
  'Ну не.'
  
  Нiк хацеѓ бы ведаць, якiя планы i iдэi луналi ѓ гэтай акуратна прычасанай галаве. Ён амаль адчувальна адчуваѓ, што Ван дэр Лаан жорстка абдумвае iдэю збавення ад Дэ Гроота i Хасебрука. Маленькiя чалавечкi з вялiкiмi амбiцыямi небяспечныя. Гэта той выгляд, якi моцна захоплены верай у тое, што прагнасць не можа быць дрэннай. Ван дэр Лаан нацiснуѓ кнопку, прымацаваную да балюстрады, i яванец у белым пiнжаку падышоѓ да iх. "Пойдзем выцягнем ваш багаж з машыны", - сказаѓ гаспадар. "Фрыц тут пакажа вам вашыя пакоi".
  
  У "Пежо" Нiк сказаѓ: "У мяне з сабой торба Дэ Гроота. Цi магу я вярнуць яго яму зараз?
  
  "Пачакаем да вячэры. Тады ѓ нас будзе дастаткова часу".
  
  Ван дэр Лаан пакiнуѓ iх ля падножжа вялiкiх усходаѓ у холе галоѓнага будынка, папярэдне пераканаѓшы iх атрымаць асалоду ад плаваннем, тэнiсам, верхавой яздой i iншымi задавальненнямi. Ён быѓ падобны на занадта занятага ѓладальнiка занадта маленькага курорта. Фрыц правёѓ iх у два сумежныя пакоi. Шэптам Нiк сказаѓ Матэ, пакуль Фрыц ставiѓ багаж: "Папытай яго прынесцi наверх два вiскi i газiроѓку".
  
  Калi Фрыц сышоѓ, Нiк пайшоѓ у пакой Маты. Гэта быѓ сцiплы пакой злучаная з яго пакоем, агульнай ваннай. "Як наконт таго, каб падзялiць са мной ванну, мэм?"
  
  Яна слiзганула ѓ яго абдымкi. "Я хачу падзялiцца з вамi ѓсiм".
  
  - Фрыц - iнданезiец, цi не так?
  
  'Гэта праѓда. Я б хацела пагаварыць з iм хвiлiнку... "
  
  "Давай. Я зараз сыходжу. Паспрабуйце пасябраваць з iм ".
  
  "Я думаю, гэта спрацуе".
  
  'Я таксама так думаю.' Але супакойся. Скажыце яму, што вы толькi што прыехалi ѓ гэтую краiну i вам цяжка ѓ ёй жыць. Выкарыстоѓвайце ѓсе свае здольнасцi, мая мiлая. Гэтага не вытрымае нiводны мужчына. Ён, мусiць, самотны. Паколькi мы ѓсё роѓна знаходзiмся ѓ розных пакоях, яго гэта нiякiм чынам не павiнна непакоiць. Проста зрабi яго вар'ятам".
  
  "Добра, мiлы, як ты кажаш". Яна падняла да яго твар i ён пацалаваѓ салодкi носiк.
  
  Распакоѓваючы рэчы, Нiк напяваѓ мелодыю з "Фiнляндыi". Яму патрэбна была толькi адна нагода, i гэта магло быць усё. I ѓсё ж адным з самых выдатных вынаходстваѓ чалавека быѓ сэкс, цудоѓны сэкс. Сэкс з галандскiмi красунямi. Вы амаль усё зрабiлi з гэтым. Ён павесiѓ адзенне, дастаѓ туалетныя прыналежнасцi i паставiѓ пiшчую машынку на столiк каля акна. Нават гэты вельмi прыгожы ѓбор быѓ нiчым у параѓнаннi з прыгожай, разумнай жанчынай. Раздаѓся стук. Адкрыѓшы дзверы, ён паглядзеѓ на Дэ Гроата. Маленькi чалавечак быѓ такi ж строгi i фармальны, як заѓсёды. Усмешкi па-ранейшаму не было.
  
  "Прывiтанне", - цёпла сказаѓ Нiк. 'Мы зрабiлi гэта. Яны не змаглi нас злавiць. Цi былi ѓ вас праблемы з праходам праз гэтыя вароты? Я сам страцiѓ там крыху фарбы".
  
  Дэ Гроат глядзеѓ на яго холадна i ашчадна. "Яны пабеглi назад у дом, калi мы з Гары пайшлi. У нас не было праблемаѓ з тым, каб швейцар зноѓ адчынiѓ гэтыя вароты".
  
  "У нас былi некаторыя цяжкасцi. Верталёты над галавой i ѓсё такое. Нiк працягнуѓ яму карычневы пакет. Дэ Гроот толькi мелькам зiрнуѓ на яго. "З iмi ѓсё ѓ парадку. Я яшчэ нават не глядзеѓ. У мяне не было на гэта часу".
  
  Дэ Гроат здаваѓся збiтым з панталыку. - I ѓсё ж вы прыйшлi... сюды?
  
  "Мы павiнны былi тут сустрэцца, цi не так? Куды мне яшчэ iсцi?"
  
  "Я. - я разумею".
  
  Нiк падбадзёрвальна ѓсмiхнуѓся. "Вядома, вам цiкава, чаму я не паехаѓ прама ѓ Амстэрдам, цi не так? Чакаць там вашага званка. Але навошта яшчэ патрэбен пасярэднiк? Вы гэтага не зробiце, але я ведаю. Можа быць, я змагу весцi справы з Ван дэр Лаанам надоѓга. Я не ведаю гэту краiну. Даставiць брыльянты. Даставiць брыльянты. не з тых, хто ѓсё робiць адзiн, як ты. Я бiзнэсмэн i не магу дазволiць сабе спалiць усе караблi ззаду сябе. месцы. Ён сказаѓ, што мы можам пагаварыць аб справах пасля абеду.
  
  У Дэ Гроата не было выхаду. Ён быѓ больш збiты з панталыку, чым перакананы. 'Грошы. Ван дэр Лаан сказаѓ, што ѓ вас ёсць пасыльны. Ён яшчэ не выехаѓ да Ван Рэйна?
  
  'Вядома, не. У нас ёсць расклад. Я спынiѓ яго. Я пазваню яму ранiцай. Потым ён прыйдзе, цi ён сыдзе, калi мы не прыйдзем да пагадненьня".
  
  'Я разумею.' Дэ Гроат вiдавочна не разумеѓ, але ён будзе чакаць. "Тады ёсць яшчэ сёе-тое..."
  
  "Так?"
  
  - Ваш рэвальвер. Вядома, я расказаѓ Ван дэр Лаану, што адбылося, калi мы сустрэлiся. Мы ... ён думае, што вы павiнны пакiнуць гэта яму, пакуль вы не паедзеце. Вядома, я ведаю тую амерыканскую iдэю, што яны трымаюць гэтую прыгажосць далей ад майго рэвальвера, але ѓ дадзеным выпадку гэта можа быць жэстам упэѓненасцi".
  
  Нiк нахмурыѓся. У тым выглядзе, у якiм быѓ зараз Дэ Гроат, яму лепш дзейнiчаць асцярожна. "Я не люблю гэтага рабiць. Ван Рэйн i iншыя маглi б знайсцi нас тут ".
  
  "Ван дэр Лаан наймае дастаткова квалiфiкаваных спецыялiстаѓ.
  
  Ён сочыць за ѓсiмi дарогамi".
  
  'Цi цi.' Нiк пацiснуѓ плячыма i ѓсмiхнуѓся. Затым ён знайшоѓ Вiльгельмiну, якую схаваѓ у адной са сваiх куртак на вешалцы для адзення. Ён выштурхнуѓ краму, адсунуѓ затвор i дазволiѓ кулi выскачыць з патроннiка i злавiць яе ѓ паветры. - "Я веру, што мы можам зразумець пункт гледжання Ван дэр Лаана. Бос ва ѓласным доме. Калi ласка.'
  
  Дэ Гроат пайшоѓ з пiсталетам за поясам. Нiк паморшчыѓся. Яны абшукаюць ягоны багаж, як толькi прадставiцца магчымасць. Што ж, удачы. Ён зняѓ папружкi з доѓгiх похваѓ Х'юга, i штылет стаѓ незвычайна вузкiм нажом для адчынення лiстоѓ у яго футарале для лiста. Некаторы час ён шукаѓ схаваны мiкрафон, але не змог яго знайсцi. Што яшчэ нiчога не значыла, таму што ва ѓласнай хаце ѓ вас ёсць усе шанцы i магчымасць схаваць нешта падобнае ѓ сцяне. Мата ѓвайшла праз сумежную ванную. Яна смяялася.
  
  "Мы добра зладзiлi. Ён жудасна самотны. Ён з Ван дэр Лаанам звязаны ѓжо тры гады i нядрэнна зарабляе, але... -
  
  Нiк прыклаѓ палец да вуснаѓ i павёѓ яе ѓ ванную, дзе ѓключыѓ душ. Ён сказаѓ, гэта каля пырсак вады: "Гэтыя пакоi могуць праслухоѓваць. У будучынi мы будзем абмяркоѓваць тут усе важныя справы ". Яна кiѓнула, i Нiк працягнуѓ: "Не хвалюйся, ты будзеш часта сустракацца з iм, мiлая. Калi ѓ вас ёсць магчымасць, вы павiнны сказаць яму, што баiцеся Ван дэр Лаана i асаблiва таго здаравеннага чалавека без шыi, якi працуе на яго. Ён падобны на нейкую малпу. Спытайце Фрыца, цi здольны гэты мужчына прычынiць боль. яго iмя, калi зможаш.
  
  'Добра, дарагi. Гучыць проста.
  
  "Для цябе гэта наѓрад цi можа быць цяжкiм, дарагая".
  
  Ён зачынiѓ кран, i яны ѓвайшлi ѓ пакой Маты, дзе выпiлi вiскi з содавай i паслухалi мяккую джазавую музыку, якая выходзiла з убудаванага дынамiка. Нiк уважлiва яго вывучыѓ. "Гэта можа быць выдатным месцам для падслухоѓваючага мiкрафона", - падумаѓ ён.
  
  Хоць аблокi не знiклi цалкам, яны крыху паплавалi ѓ басейне, пагулялi ѓ тэнiс, дзе Нiк ледзь не дазволiѓ Матэ выйграць, i iм паказалi маёнтак, якi калiсьцi ѓзначальваѓ Ван дэр Лаан. Дэ Гроат больш не з'явiѓся, але днём ён бачыѓ Хелмi i яшчэ каля дзесяцi гасцей у басейне. Нiк падумаѓ, якая рознiца памiж Ван дэр Лаанам i Ван Рэйнам. Гэта было пакаленне, якое заѓсёды iмкнулася да вострых адчуванняѓ - Ван Рэйн займала нерухомасць.
  
  Ван дэр Лаан ганарыѓся паветранымi шарамi. Газ быѓ часткова выпушчаны, i яны былi прышвартаваны з цяжкiмi манiльскiмi тросамi. "Гэта новыя шары", - з гонарам растлумачыѓ ён. "Мы проста правяраем iх на прадмет уцечак. Яны вельмi добрыя. Ранiцай паляцiм на паветраным шары. Хочаце паспрабаваць, мiстэр Кент? Я маю на ѓвазе - Норман.
  
  "Ага", - адказаѓ Нiк. "А як наконт высакавольтных лiнiй тут?"
  
  "О, ты ѓжо думаеш наперад. Вельмi разумна. Гэта адна з нашых найвялiкшых небяспек. Адна з iх бяжыць на ѓсходзе, але ён нас яна не моцна турбуе. Мы здзяйсняем толькi кароткiя пералёты, затым выпускаем газ i нас забiрае грузавiк.
  
  Сам Нiк аддаваѓ перавагу планеры, але трымаѓ гэтую думку пры сабе. Два вялiкiя рознакаляровыя шары? Цiкавы статутны сiмвал. Цi было нешта яшчэ? Што б сказаѓ псiхiятр? У любым выпадку, трэба спытаць Мату... Ван дэр Лаан не прапаноѓваѓ агледзець гаражы, хоць iм дазволiлi ненадоѓга зiрнуць на луг, дзе ѓ ценi дрэѓ на невялiкай замкнёнай прасторы стаялi тры каштанавыя конi. Яшчэ гэтыя знакi статуту? Мата па-ранейшаму будзе занятая. Яны павольна пайшлi назад да дома.
  
  Чакалася, што яны з'явяцца за сталом апранутымi, хаця i не ѓ вячэрнiх сукенках. Мата атрымала падказку ад Фрыца. Яна сказала Нiку, што яны з Фрыцам вельмi добрае ладзяць. Цяпер сiтуацыя была амаль гатова, каб яна магла задаваць пытаннi.
  
  Нiк адвёѓ Хелми на iмгненне, пакуль яны пiлi аперытыѓ. Мата была ѓ цэнтры ѓвагi па той бок крытага дворыка. - Табе падабаецца крыху павесялiцца, мая выключна прыгожая жанчына?
  
  'Ну вядома; натуральна.' Насамрэч гэта не гучала так, як было раней. У ёй было адчуванне дыскамфорту, як i ѓ выпадку з Ван дэр Лаанам. Ён заѓважыѓ, што яна зноѓ пачала крыху нервавацца. Чаму? "Я бачу, вы выдатна праводзiце час. Яна добра выглядае ".
  
  "Мы з маёй старой знаёмай выпадкова сустрэлiся".
  
  "Ну, яна таксама не такая ѓжо i старая. Больш за тое, хiба гэта цела, з якiм можна сутыкнуцца выпадкова".
  
  Нiк таксама паглядзеѓ на Мату, якая весела смяялася ѓ кампанii узбуджаных людзей. На ёй была крэмава-белая вячэрняя сукенка, якая няѓпэѓнена аблягала адно плячо, як сары, зашпiленую залатой шпiлькай. З яе чорнымi валасамi i карычневай скурай эфект быѓ ашаламляльным. Хелми ѓ стыльнай сiняй сукенцы была класнай мадэллю, але ѓсё ж - як вы вымераеце сапраѓдную прыгажосць жанчыны? "
  
  "Яна быццам мой дзелавы партнёр", - сказаѓ ён. - Я вам усё пазней раскажу. Якi ѓ вас пакой?
  
  Хельмi паглядзела на яго, насмешлiва засмяялася, затым вырашыла, што яго сур'ёзная ѓсмешка была шчырай, i здавалася задаволенай. "Паѓночнае крыло. Другiя дзверы справа".
  
  Рысавы стол быѓ цудоѓным. Дваццаць восем гасцей пасадзiлi за два сталы. Дэ Гроат i Хасебрук абмянялiся кароткiмi афiцыйнымi прывiтаннямi з Матай i Нiкам. Вiно, пiва i каньяк прывозiлi скрынямi. Было ѓжо позна, калi шумная група людзей прабiлася ва ѓнутраны дворык, танчыла i цалавалася цi збiралася вакол стала рулеткi ѓ бiблiятэцы. "Les craps" кiраваѓся ветлiвым, мажным мужчынам, якi мог бы быць круп'е з Лас-Вегаса. Ён быѓ добры. Настолькi добры, што Нiку спатрэбiлася сорак хвiлiн, каб зразумець, што ён разыгрывае стаѓку з пераможным, напаѓп'яным маладым чалавекам, якi паставiѓ чарку банкнот на карту i дазволiѓ сабе паставiць 20 000 гульдэнаѓ. Хлопец чакаѓ шасцёркi, але аказалася, што гэта пяцёрка. Нiк пакруцiѓ галавой. Ён нiколi не зразумее такiх людзей, як Ван дэр Лаан.
  
  Ён пайшоѓ i знайшоѓ Мату на бязлюднай частцы ганка. Пры яго наблiжэннi белая куртка паляцела прэч.
  
  "Гэта быѓ Фрыц", - прашаптала Мата. "Цяпер мы вельмi блiзкiя сябры. А таксама байцы. Iмя вялiкага чалавека - Пол Мэер. Ён хаваецца ѓ адной з кватэр ззаду, з двума iншымi, якiх Фрыц называе Бепо i Маркам. Яны вызначана здольныя прычынiць боль дзяѓчыне, i Фрыц паабяцаѓ абаранiць мяне i, магчыма, паклапацiцца аб тым, каб я ѓйшла. мiлы. Не рабi яму балюча.
  
  Нiк задуменна кiѓнуѓ. "Ён спрабаваѓ забiць яе. Я думаю, што Фiл адмянiѓ гэта, i на гэтым яны спынiлiся. Магчыма, Пол зайшоѓ занадта далёка ѓ адзiночку. Але ѓсё роѓна ён прамахнуѓся. Ён таксама спрабаваѓ аказаць на мяне цiск, але гэта не спрацавала".
  
  "Нешта адбываецца. Я некалькi разоѓ бачыла, як Ван дэр Лаан уваходзiѓ i выходзiѓ са свайго офiса. Потым зноѓ Дэ Гроат i Хасебрук у доме, потым зноѓ звонку. Яны не паводзяць сябе так, як людзi, якiя сядзяць спакойна па вечарах".
  
  'Дзякуй. Не спускайце вока з iх, але пераканайцеся, што яны вас не заѓважаюць. Iдзi спаць, калi хочаш, але не шукай мяне".
  
  Мата пяшчотна пацалавала яго. "Калi гэта бiзнэс, а не бландынка".
  
  "Дарагая, гэтая бландынка - дзелавая жанчына. Ты не горш за мяне ведаеш, што я прыходжу дадому толькi да цябе, нават калi гэта ѓ палатцы. Ён сустрэѓ Хелмi ѓ кампанii сiвога чалавека, якi выглядаѓ вельмi п'яным.
  
  "Гэта былi Пол Майер, Бепа i Марк, якiя спрабавалi застрэлiць вас. Гэта тыя самыя людзi, якiя спрабавалi дапытаць мяне ѓ маiм гатэлi. Ван дэр Лаан, верагодна, спачатку лiчыѓ, што мы працуем разам, але потым раздумаѓся ".
  
  Яна стала цвёрдай, як манекен у яго руках. 'Ой.'
  
  "Вы ѓжо ведалi гэта, цi не так. Можа, прагуляемся ѓ садзе?
  
  'Так. Я маю на ѓвазе так.'
  
  "Так, ты ѓжо гэта ведала, i так, ты хочаш прагуляцца?"
  
  Яна спатыкнулася на лесвiцы, калi ён вывеѓ яе з ганка на сцежку, цьмяна асветленую маленькiмi рознакаляровымi агеньчыкамi. "Можа быць, ты ѓсё яшчэ ѓ небяспецы", - сказаѓ ён, але сам не паверыѓ у гэта. "Тады чаму ты прыехала сюды, дзе ѓ iх ёсць добрыя шанцы дастаць цябе, калi яны захочуць?"
  
  Яна села на лаѓку ѓ альтанцы i цiхенька ѓсхлiпнула. Ён прыцiснуѓ яе да сябе i паспрабаваѓ супакоiць. "Як, чорт вазьмi, я павiнна была ведаць, што рабiць?" - Шакавана сказала яна. "Увесь мой свет у распаѓся на кавалкi. Я нiколi не думала, што Фiл... -
  
  Ты проста не хацела пра гэта думаць. Калi б вы зрабiлi гэта, вы б зразумелi, што тое, што вы выявiлi, магло яго загубiць. Так што калi яны нават западозрылi, што ты нешта знайшла, ты адразу ѓвайшла ѓ логава льва".
  
  "Я не быѓ упэѓнена, цi ведалi яны. Я прабыла ѓ офiсе Кэлi ѓсяго некалькi хвiлiн i вярнула ѓсё ѓ тым выглядзе, у якiм яно было. Але калi ён увайшоѓ, ён так смешна паглядзеѓ на мяне, што я доѓга думаѓ: "Ён ведае - ён не ведае - ён ведае".
  
  Яе вочы былi вiльготнымi.
  
  "З таго, што адбылося, мы можам сказаць, што ён сапраѓды ведаѓ цi, прынамсi, думаѓ, што вы нешта бачылi. А цяпер скажы мне, што менавiта ты бачыла".
  
  "На яго чарцёжнай дошцы гэта было павялiчана ѓ дваццаць пяць цi трыццаць разоѓ. На iм быѓ мудрагелiсты малюнак з матэматычнымi формуламi i мноствам нататак. Памятаю толькi словы Us Mark-Martin 108g. сакалiнае вока. Egglayer RE. '
  
  "У цябе добрая памяць. I гэты адбiтак быѓ павелiчэннем некаторых спроб i падрабязных картак, якiя вы насiлi з сабой?"
  
  'Так. Нiчога не было разабраць з самой сеткi фатаграфiй, нават калi ведаеш, дзе шукаць. Толькi калi вы гэта моцна павялiчыце. Тады я зразумела, што я кур'ер у нейкай шпiёнскай справе". Ён працягнуѓ ёй сваю насоѓку, i яна выцерла вочы. "Я думала, што Фiл не мае да гэтага нiякага дачынення".
  
  - Цяпер ты гэта ведаеш. Кэлi, павiнна быць, патэлефанаваѓ яму i распавёѓ аб тым, што, на яго думку, ён ведаѓ пра вас, калi вы з'яжджалi.
  
  - Норман Кент - наогул ты хто?
  
  "Цяпер гэта не мае значэння, дарагая".
  
  "Што азначае гэтая кропкавая сетка?"
  
  Ён старанна падбiраѓ словы. "Калi вы прачытаеце ѓсе тэхнiчныя часопiсы аб Сусвеце i аб ракетах, i кожнае слова ѓ New York Times, вы зможаце зразумець гэта самi".
  
  "Але гэта не той выпадак. Хто б мог такое зрабiць?"
  
  "Я стараюся з усiх сiл, хоць ужо на некалькi тыдняѓ i адстаю. Egglayer RE - гэта наш новы спадарожнiк з шмататамнай галоѓкай, якi атрымаѓ назву Robot Eagle. Я думаю, што iнфармацыя, якая ѓ вас была з сабой, калi вы прыехалi ѓ Галандыю, Маскву цi Пекiн цi любога iншага высокааплатнага клiента, магла б дапамагчы.
  
  "Дык гэта працуе?"
  
  'Яшчэ горш. Якое яго служэнне i як яго прыводзяць да сваёй мэты; радыёчастоты, якiя накiроѓваюць яго i загадваюць скiнуць кластар ядзерных бомб. I гэта зусiм не прыемна, таму што тады ѓ вас ёсць усе шанцы атрымаць уласныя бомбы на сваю галаву. Паспрабуйце ператварыць гэта ѓ мiжнародную палiтыку".
  
  Яна зноѓ заплакала. 'Аб мой Бог. Я не ведала.'
  
  Ён абняѓ яе. "Мы можам пайсцi далей гэтага." Ён стараѓся растлумачыць гэта так добра, як гэта магчыма, але ѓ той жа самы час, каб выклiкаць яе гнеѓ. "Гэта было высокаэфектыѓным iнфармацыйным каналам, якiм кантрабандным дадзеныя вывозiлiся са Злучаных Штатаѓ. Прынамсi, на працягу некалькiх гадоѓ. Ваенная iнфармацыя, прамысловыя сакрэты былi скрадзеныя, i яны з'явiлiся ва ѓсiм свеце, як быццам яны толькi што былi адпраѓленыя па пошце. Я лiчу, што вы натыкнулiся на гэты канал.
  
  Яна выкарыстоѓвала хустку зноѓ. Калi яна глядзела на яго, яе прыгожы твар быѓ злосны.
  
  "Яны могуць памерцi. Я не веру , што вы атрымалi ѓсё гэта з Нью Ёрк Таймс. Цi магу я дапамагчы вам з нечым?"
  
  'Магчыма. На дадзены момант, я лiчу, што гэта найлепшае, што вы проста працягваць рабiць тое, што вы рабiлi. Вы жылi з гэтай напружанасцю на працягу некалькiх дзён, так што вы будзеце ѓ парадку. Я знайду спосаб, каб атрымаць нашы падазрэннi для ѓрада ЗША.
  
  Яны скажуць вам, калi вы павiнны трымаць сваю працу ѓ Мэнсана або адпачынак.
  
  Яе ярка - блакiтныя вочы сустрэлiся з яго. Ён быѓ ганарлiвы бачыць, што яна зноѓ сябе кантралявала. "Вы не кажыце мне ѓсяго," сказала яна. "Але я веру, што ты раскажаш мне больш, калi ты зможаш."
  
  Ён пацалаваѓ яе. Гэта былi не доѓгiя абдымкi, але гэта было з цеплынёй. Вы можаце разлiчваць на амерыкана-галандскую дзяѓчыну, якая знаходзiцца ѓ бядзе. Ён прамармытаѓ: "Калi вы вернецеся ѓ свой пакой, пастаѓце крэсла пад ручку вашых дзвярэй. На ѓсякi выпадак. Вяртайцеся зваротна ѓ Амстэрдам так хутка, як толькi вы зможаце, каб не раззлаваць Фiла. Я затым звяжуся з табой.
  
  Ён пакiнуѓ яе на ѓнутраным дворыку i вярнуѓся ѓ свой пакой, дзе ён абмяняѓ сваю белую куртку на цёмнае палiто. Ён разабраѓ сваю пiшучую машынку, i сабраѓ з яе дэталяѓ спачатку спускавы механiзм да неаѓтаматычнага пiсталета. Потым i сам пiсталет на пяць патронаѓ, буйнагабарытны, але надзейны, дакладны i з магутным стрэлам з 12-цалевага ствала. Таксама ён змацаваѓ Х'юга на перадплеччы.
  
  Наступныя пяць гадзiн былi знясiльваючымi, але далi шмат iнфармацыi. Ён выслiзнуѓ праз бакавыя дзверы i ѓбачыѓ, што вечарынка падыходзiць да канца. Госцi знiклi ѓнутры i з таемным задавальненнем ён назiраѓ, як згасае святло ѓ пакоях.
  
  Нiк перамяшчаѓся праз квiтнеючы сад, як цёмны цень. Ён хадзiѓ па стайнi, гаражы i гаспадарчым пабудовам. Ён рушыѓ услед за двума мужчынамi да вартавога ад пад'язной дарогi i людзьмi, якiя пайшлi зваротна ѓ афiцыйную рэзiдэнцыю. Ён iшоѓ яшчэ за адным чалавекам, прынамсi мiлю па прасёлкавай дарозе, пакуль той не перасек агароджу. Гэта быѓ яшчэ адзiн уваход i выхад назад. Чалавек выкарыстоѓваѓ маленькi лiхтарык, каб знайсцi яго Фiлiп мабыць хацеѓ бяспекi ѓ начны час .
  
  Вярнуѓшыся ѓ хату, ён убачыѓ Пола Меера, Бепа i яшчэ траiх у гаражы офiса. Ван дэр Лан прыйшоѓ наведаць iх пасля паѓночы. У тры гадзiны ранiцы, чорны Cadillac паехаѓ па дарозе ѓ задняй частцы дома i вярнуѓся неѓзабаве пасля гэтага. Нiк чуѓ невыразнае мармытанне бартавога радыё. Калi Cadillac вярнуѓся, ён спынiѓся ѓ адной з буйных гаспадарчых пабудоѓ i Нiк убачыѓ тры цёмныя постацi якiя зайшлi ѓнутр. Ён ляжаѓ нiцма сярод кустоѓ, часткова не бачачы нiчога, бо агнi вялiкага аѓтамабiля свяцiлi ѓ яго бок.
  
  Аѓтамабiль быѓ прыпаркаваны зноѓ i двое мужчын выйшлi праз пад'язны шлях ззаду. Нiк папоѓз вакол будынка, выцiснуѓ заднiя дзверы, а затым адступiѓ i зноѓ схаваѓся, каб убачыць, цi выклiкаѓ ён гэтым трывогу. Але ноч была цiхай, i адчуваючы, але не бачачы, прывiдную постаць якая прапаѓзла мiма будынка, разглядаючы яго, як ён гэта зрабiѓ хвiлiну таму, але з вялiкiм пачуццём напрамкi, як калi б ён ведаѓ, куды iсцi. Цёмная постаць знайшла тыя дзверы i пачала чакаць. Нiк падняѓся з клумбы, дзе ён ляжаѓ i спынiѓся за фiгурай, падняѓшы цяжкi рэвальвер. - "Прывiтанне, Фрыц."
  
  Iнданезiец не быѓ уражаны. Ён павольна павярнуѓся. "Так, мiстэр Кент."
  
  "Назiраеш за Дэ Гроот? - Цiха спытаѓ Нiк.
  
  Доѓгае маѓчанне. Потым Фрыц цiха сказаѓ: "Ды ён не ѓ сваiм пакоi.
  
  "Прыемна, што ѓ вас так клапоцяцца аб гасцях." Фрыц не адказаѓ. "З такой вялiкай колькасцю людзей па ѓсiм доме, гэта не так лёгка знайсцi яго. Вы б забiлi яго, калi б прыйшлося?
  
  'Хто ты?'
  
  "Чалавек са значна больш простай задачай, чым у вас. Вы хочаце злавiць Дэ Гроата i забраць алмазы, цi не так?
  
  Нiк пачуѓ, што Фрыц адказаѓ. - 'Так.'
  
  "Вось тут у iх ёсць тры зняволеных. Як вы думаеце, адзiн з iх можа быць ваш калега?"
  
  'Я так не думаю. Я думаю, што я мушу пайсцi i паглядзець.
  
  "Паверце мне, калi я кажу вам на гэтыя алмазы не напляваць?"
  
  'Магчыма. .
  
  "Вы ѓзброены?"
  
  'Так.'
  
  'Я таксама. Паедзем зараз i паглядзiм?
  
  У будынку знаходзiцца трэнажорная зала. Яны ѓвайшлi праз душавую, убачылi сауны i бадмiнтон. Потым яны падышлi да цьмяна асветленага пакоя.
  
  "Гэта iх ахова," прашаптаѓ Нiк.
  
  Гладкi чалавек драмаѓ у прыхожай. "Хтосьцi з людзей Ван дэр Лана, прамармытаѓ Фрыц.
  
  Яны папрацавалi з iм цiха i эфектыѓна. Нiк знайшоѓ вяроѓку якой ён i Фрыц хутка звязалi яго. Яны закрылi яму рот яго ж насоѓкай i Нiк паклапацiѓся пра яго Берэт.
  
  У вялiкай спартыѓнай зале яны выявiлi Балегаера, ван Рэйна i старога сябра Нiка, дэтэктыва, прыкаваных у кайданках да сталёвых кольцаѓ у сцяне. Вочы дэтэктыва былi чырвоныя i апухлыя.
  
  "Фрыц" , сказаѓ Нiк, "iдзi i паглядзi, можа ѓ таѓстуна ѓ дзвярэй ёсць ключы ад гэтых кайданкоѓ." Ён паглядзеѓ на дэтэктыва. "Як яны схапiлi вас?"
  
  "Газ. Ён асляпiѓ мяне на некаторы час.
  
  Фрыц вярнуѓся. "Няма ключоѓ." - Ён агледзеѓ сталёвае кольца. "Нам патрэбны iнструменты."
  
  "Нам лепш спачатку разабрацца," сказаѓ Нiк. "Пан ван Рэйн, вы ѓсё яшчэ хочаце прадаць мне гэтыя алмазы?"
  
  "Я хацеѓ бы я нiколi не чуць пра гэта. Але справа не толькi ѓ прыбылi для мяне.
  
  "Не, гэта заѓсёды толькi пабочны эфект, цi не так? Вы маеце намер затрымаць Дэ Гроата?
  
  "Я думаю, што ён забiѓ майго брата."
  
  "Мне шкада вас." Нiк паглядзеѓ на Балегуайера. " мiсiс Дж, яна ѓсё яшчэ зацiкаѓлена ѓ пагадненнi?"
  
  Балегуайер быѓ першым, хто вярнуѓ сабе самавалоданне. Ён выглядаѓ холадна. "Мы хочам, каб Дэ Гроат быѓ арыштаваны i алмазы вярнулiся да законных уладальнiкаѓ.
  
  "Ах, так, гэта дыпламатычная справа," уздыхнуѓ Нiк. "Цi з'яѓляецца гэта мерай, каб супакоiць iх раздражненне, што вы дапамагаеце кiтайцам з праблемай ультра-цэнтрыфугай?"
  
  "Нам трэба што тое, таму што мы знаходзiмся на краi па меншай меры ѓ трох кропках."
  
  "Вы вельмi добра iнфармаваныя для пакупнiка алмазаѓ, мiстэр Кент," сказаѓ дэтэктыѓ. Мiстэр Балегуайер i я ѓ цяперашнi час працуем разам. Вы ведаеце, што гэты чалавек з вамi робiць?
  
  "Фрыц? Вядома. Ён з супрацьлеглай каманды. Ён знаходзiцца тут, каб сачыць за кур'ерскiмi аперацыямi Ван дэр Лана ". Ён перадаѓ Берэту Балегуайер, сказаѓшы дэтэктыву "Прабачце, але я думаю, што ён бы мог лепш выкарыстоѓваць пiсталет , пакуль вашы вочы не стануць бачыць нармальна. Фрыц, вы хацелi б знайсцi нейкiя iнструменты?
  
  'Вядома.'
  
  "Тады вызвалiце iх i прыходзьце да мяне ѓ офiс Ван дэр Лана. Алмазы i, магчыма тое, што я шукаю, верагодна знаходзiцца, у яго сейфе. Таму ён i Дэ Гроат наѓрад цi могуць быць далёка."
  
  Нiк выйшаѓ выйсце i пабег праз адкрытую прастору. Калi ён дасягнуѓ плоскiх плiтак Пацiа, хтосьцi стаяѓ у цемры за свячэннем з ганка.
  
  'Стой!'
  
  "Гэта Норман Кент," сказаѓ Нiк.
  
  Пол Мэер адказаѓ з цемры. Ён трымаѓ адну руку за спiной. "Дзiѓны час, каб быць звонку. Дзе ты быѓ?'
  
  'Што за пытанне? Напэѓна, у вас ёсць што хаваць, дарэчы?
  
  "Я думаю, нам лепш iсцi ѓбачыць мiстэра Ван дэр Лан" .
  
  Ён выцягнуѓ руку з-за спiны. Што тое ѓ ёй было.
  
  'Не трэба!' - зароѓ Нiк.
  
  Але, вядома , г-н Мэер не паслухаѓ. Нiк нацэлiѓ зброю, стрэлiѓ i хутка нырнуѓ у бок у дзелi секунды. Акт, якi стаѓ магчымым толькi за гады навучання.
  
  Ён перавярнуѓся, стаѓ на ногi i адбег на некалькi ярдаѓ у бок, яго вочы былi зачыненыя.
  
  Пасля стрэлу, шыпячы гук можа быць не пачуты, ён больш цi менш быѓ заглушаны стогнамi Пола Меера. Туман распаѓсюдзiѓся, як белая здань, газ падзейнiчаѓ.
  
  Нiк пабег праз вонкавы двор i скокнуѓ ва ѓнутраны дворык.
  
  Хтосьцi пстрыкнуѓ галоѓным выключальнiкам i ѓ хаце зазiхацелi каляровыя агнi i пражэктары. Нiк пабег у галоѓную залу i схаваѓся за канапай, калi пiсталет стрэлiѓ з дзвярнога праёму на далёкiм баку. Ён мiмаходам заѓважыѓ Бепа, можа быць узбуджанага i iнстынктыѓна якi страляѓ па постацi, якая раптам з'явiлася з ночы з пiсталетам у руцэ.
  
  Нiк апусцiѓся на падлогу. У здзiѓленнi Бепа крыкнуѓ: "Хто гэта? Пакажы сябе."
  
  Дзверы захлопалi, людзi закрычалi, крокi загрымелi ѓнiз па калiдорах. Нiк не хацеѓ, каб дом ператварыѓся ѓ цiр. Ён выцягнуѓ незвычайна тоѓстую сiнюю шарыкавую ручку. Дымавая граната. Нiводзiн з гасцей не мог выпадкова стаць ахвярай. Нiк выцягнуѓ запаленнiк i кiнуѓ яе ѓ Бепа.
  
  "Выходзь," крычаѓ Бепа. Аранжавы снарад з грукатам паляцеѓ назад да сцяны i прызямлiѓся ззаду Нiка.
  
  Гэты Бепа не разгубiѓся. Ён меѓ мужнасць, каб кiнуць яе назад. Bwooammm!
  
  Нiк ледзь паспеѓ адкрыць рот, каб прыняць цiск паветра. На шчасце, ён не выкарыстоѓваѓ асколачную гранату. Ён падняѓся на ногi i апынуѓся ѓ густым шэрым дыме. Ён перасек пакой i выйшаѓ са штучнага аблокi з рэвальверам перад сабой.
  
  Бепа ляжаѓ на зямлi ѓ аскепках керамiкi. Мацi стаяла над iм з дном усходняй вазы ѓ яе руках. Яе выдатныя чорныя вочы звярнулiся да Нiку i зiхацелi з палёгкай.
  
  "Выдатна", сказаѓ Нiк, мае камплiменты. "Хуткая - праца. Але зараз iдзi разагрэць Peugeot i пачакай мяне.
  
  Яна выбегла на вулiцу. Смелая дзяѓчынка, Мата была карысная, але гэтыя хлопцы не гулялi ѓ гульнi. Тое, што яна павiнна была зрабiць не толькi завесцi машыну, але i дабрацца да яе добра.
  
  Нiк уварваѓся ѓ офiс Ван дэр Лана. Дэ Гроат i яго гаспадар стаялi ля адкрытага сейфа... Ван дэр Лан быѓ заняты ѓкладваннем папер у вялiкi партфель. Дэ Гроат убачыѓ Нiка першым.
  
  У яго рук аказаѓся невялiкi аѓтаматычны пiсталет. Ён паслаѓ трапны стрэл праз дзверы, дзе стаяѓ Нiк момантам раней. Нiк ухiлiѓся перад тым, як маленькi пiсталет выплюнуѓ серыю стрэлаѓ i заскочыѓ у ванны пакой Вае дэр Лана. Гэта было добра, што Дэ Гроат занадта мала практыкаваѓся ѓ стральбе, каб быць у стане патрапiць iнстынктыѓна.
  
  Нiк вызiрнуѓ дзверы на вышынi калена. Куля праляцела проста над яго галавой. Ён нырнуѓ назад. Колькi стрэлаѓ зрабiѓ гэты чортаѓ пiсталет? Ён ужо налiчыѓ шэсць.
  
  Ён хутка агледзеѓся, схапiѓ ручнiк згарнуѓ яго ѓ шар, затым штурхнуѓ яго ѓ дзверы на ѓзроѓнi галавы. Wam! Ручнiк пацягнула яго за руку. Калi б толькi ён быѓ момант, каб прыцэлiцца, Дэ Гроат быѓ не такi ѓжо дрэнны стрэлак. Ён зноѓ выставiѓ ручнiк. Цiшыня. На другiм паверсе, дзверы зачынiлiся. Нехта крыкнуѓ. Ногi зноѓ затупалi па калiдорах. Ён не мог пачуць, калi Дэ Гроат уставiѓ у пiсталет новую краму. Нiк уздыхнуѓ. Цяпер надыходзiць момант, калi трэба рызыкнуць. Ён ускочыѓ у пакой i павярнуѓся да стала i сейфа, з руляй пiсталета перад iм. Акно з выглядам на ѓнутраны дворык зачынiлася. Шторы рушылi на iмгненне.
  
  Нiк ускочыѓ на падаконнiк i плячом адчынiѓ акно. У тонкiм, шэрым ранiшнiм святле было вiдаць, што Дэ Гроат выбег праз ганак у задняй частцы дома. Нiк пабег услед за iм i дасягнуѓ кута, дзе ён убачыѓ дзiѓную сцэну.
  
  Ван дэр Лан i Дэ Гроат падзялiлiся. У Ван дэр Лана быѓ чамаданчык i ён пабег направа, а Дэ Гроат са звыклай сумкай у руцэ пабег у бок гаража. Ван Рэйн, Балегаер i дэтэктыѓ выйшаѓ са спартыѓнай залы. Дэтэктыѓ меѓ Берэту, што Нiк даѓ Балегаеру. Ён крыкнуѓ Дэ Гроату: "Стой!" i стрэлiѓ амаль iмгненна пасля гэтага. Дэ Гроат пахiснуѓся, але не ѓпаѓ. Балегаер паклаѓ сваю руку на руку дэтэктыва i сказаѓ: "Калi ласка."
  
  'Трымайце.' Ён аддаѓ зброю Балегаеру.
  
  Балегаер хутка, але старанна прыцэлiѓся i нацiснуѓ на курок. Дэ Гроат сагнуѓся ѓ куце гаража. Гульня для яго скончылася. Daf з вiскам шын вылецеѓ з гаража. Хары Хазебрук быѓ за рулём. Балегаер зноѓ падняѓ пiсталет, старанна прыцэлiѓся, але ѓ рэшце рэшт вырашыѓ не страляць. "Мы зловiм яго," прамармытаѓ ён.
  
  Нiк бачыѓ усё гэта, спускаючыся ѓнiз па лесвiцы i накiроѓваючыся за Ван дэр Ланам. Яны не бачылi яго, i не бачылi Пiлiпа Ван дэр Лана якi прабег мiма хлява.
  
  Куды ж мог бкжать Ван дэр Лан? Трое з трэнажорнай залы ѓтрымлiвалi яго ад гаража з аѓтамабiлямi, але, магчыма, усё ж у яго быѓ аѓтамабiль, схаваны недзе ѓ iншым месцы. Калi ён бег, Нiк падумаѓ, што ён павiнен выкарыстоѓваць адну з гранат. З пiсталетам у руцэ, як з палачкай бегуна ѓ эстафеце, Нiк выбег з-за кута хлява. Там ён убачыѓ Ван дэр Лана, якi сядзiць у адным з двух паветраных шароѓ, у той час як той быѓ заняты скiданнем баласта за борт, i шар хутка набiраѓ вышыню. Вялiкi ружовы шар быѓ ужо на вышынi дваццацi метраѓ. Нiк прыцэлiѓся, Ван дэр Лан стаяѓ спiной да яго, але Нiк апусцiѓ пiсталет зноѓ. Ён забiѓ дастаткова людзей, але ён нiколi да гэтага не iмкнуѓся. Вецер хутка перамясцiѓ шар па-за дасяжнасцю яго зброi. Сонца яшчэ не паднялося i паветраны шар выглядаѓ як стракаты, слабы ружовы жэмчуг на фоне шэрага свiтання.
  
  Нiк пабег да iншага ярка афарбаванаму паветранаму шару. Ён быѓ прывязаны да чатырох кропак мацавання, але з раз'яднальнiкам ён не быѓ знаёмы. Ён ускочыѓ у маленькi пластыкавы кошык i разрэзаѓ канаты штылет. Ён павольна паплыѓ уверх, за Ван дэр Ланам. Але ён падымаѓся занадта павольна. Што замiнала? Баласт?
  
  Мяшкi з пяском вiселi на краi кошыка. Hiк штылет перарэзаѓ рамянi, кошык узняѓся ѓверх, i ён хутка набраѓ вышыню i быѓ ужо нараѓне з Ван дэр Ланам на працягу некалькiх хвiлiн. Адлегласць памiж iмi, аднак, была прынамсi ѓ сто ярдаѓ. Нiк адрэзаѓ свой апошнi мяшок з пяском.
  
  Нечакана стала вельмi цiха i спакойна, за выключэннем далiкатнага гулу ветра ѓ лiнах. Гукi, якiя паступаюць знiзу сталi цiхiмi. Нiк падняѓ руку i жэстам паказаѓ Ван дэр Лану, каб той спускаѓся на зямлю.
  
  Ван дэр Лан адказаѓ, кiнуѓшы партфель за борт - але Нiк быѓ перакананы, што гэта быѓ пусты партфель.
  
  Тым не менш, круглы шар Нiка наблiзiѓся i падняѓся вышэй шара Ван дэр Лана. Чаму? Нiк выказаѓ здагадку, што гэта адбылося таму, што яго паветраны шар быѓ футам больш у дыяметры, так што вецер мог падхапiць яго. Ван дэр Лан абраѓ свой новы паветраны шар, але той было менш. Нiк скiнуѓ абутак, пiсталет, кашулю за борт. Ван дэр Лан адказаѓ скiданнем адзення i ѓсяго астатняга. Нiк зараз амаль лунаѓ пад iншым чалавекам. Яны глядзелi сябар на сябра з выразам, як: ужо няма чаго выкiнуць за борт, акрамя iх самiх.
  
  Нiк прапанаваѓ. - "Спускайцеся ѓнiз,"
  
  "Пайшоѓ да чорта", крыкнуѓ Ван дэр Лан.
  
  Раз'юшаны, Нiк глядзеѓ прама наперад. Якая сiтуацыя. Падобна, што вецер хутка пранясе мяне мiма яго, пасля чаго ён можа проста спусцiцца на зямлю i знiкнуць. Перш чым я меѓ бы магчымасць спусцiцца таксама, ён даѓно сышоѓ бы. Нiк агледзеѓ свой кошык, якая была прымацаваная да васьмi вяроѓкам, якiя падымаюцца ѓверх, каб сустрэцца ѓ сетцы , якая трымала шар разам. Нiк адрэзаѓ чатыры вяроѓкi i звязаѓ iх разам. Ён спадзяваѓся, што яны дастаткова трывалыя, таму што прайшлi ѓсе выпрабаваннi, таму што ён быѓ цяжкi чалавек. Затым ён узлез на чатыры вяроѓкi, i павiс, як павук у першым павуцiннi чатырох вяровак, i пачаѓ адразаць кутнiя вяроѓкi, якiя ѓсё яшчэ трымала кошык. Кошык упаѓ на Зямлю i Нiк вырашыѓ глядзець унiз.
  
  Яго паветраны шар падняѓся. Крык прагучаѓ пад iм, калi ён адчуѓ кантакт свайго паветранага шара з тым, у якiм сядзеѓ Ван дэр Лан. Ён падышоѓ так блiзка да Ван дэр Лана, што ён мог бы дакрануцца да яго вудай. Ван дэр Лан паглядзеѓ на яго дзiкiмi вачыма. "Дзе ваш кошык" .
  
  'На зямлi. Атрымлiваеш больш задавальнення такiм чынам".
  
  Нiк пайшоѓ далей уверх, яго паветраны шар падтрасаѓ iншы шар i яго супернiк сядзеѓ учапiѓшыся ѓ кошык абедзвюма рукамi. Калi ён саслiзнуѓ у бок iншага шара, ён усадзiѓ штылет у тканiну шара i пачаѓ яго рэзаць. Шар выпускаючы газ, скалануѓся на iмгненне, а затым пайшоѓ унiз. Не нашмат вышэй за яго галаву, Нiк знайшоѓ клапан. Вельмi асцярожна ён выкарыстоѓваѓ яго i яго паветраны шар пачаѓ спускацца.
  
  Ён убачыѓ пад сабой, што палатно з разарванага шара сабралася разам у павуцiннi лiн, утвараючы свой род парашут. Ён успомнiѓ, што гэта было звычайнай з'явай. Яно выратавала жыццi сотняѓ паветраплавальнiкаѓ. Ён выпусцiѓ яшчэ больш газу. Калi ён, нарэшце, упаѓ у адкрытае поле, ён убачыѓ Пежо з Мацi за рулём якое ехала па прасёлкавай дарожцы.
  
  Ён пабег да машыны, размахваючы рукамi. Выдатны выбар часу i месцы. Вы бачылi, дзе гэты паветраны шар прызямлiѓся?
  
  'Так. Паедзем са мной.
  
  Калi яны былi шляхi, яна сказала : "Ты напалохаѓ дзяѓчынку. Я не змагла ѓбачыць, як гэты паветраны шар упаѓ.
  
  "Ты бачыла, як ён спусцiѓся?"
  
  'Не зусiм. Але ты што тое бачыла?
  
  'Не. Дрэвы схавалi яго з-пад увагi, калi ён прызямлiѓся.
  
  Ван дэр Лан ляжаѓ заблытаѓся ѓ кучы тканiны i вяроѓкi.
  
  Ван Рэйн, Балегаер, Фрыц i дэтэктыѓ спрабавалi разблытаць яго, але потым яны спынiлiся. "Ён паранены," сказаѓ дэтэктыѓ. Прынамсi, ён напэѓна зламаѓ нагу. Давайце проста чакаць прыбыцця хуткай дапамогi. Ён паглядзеѓ на Нiка. "Вы яго спусцiлi?"
  
  "Я шкадую," шчыра сказаѓ Нiк. 'Я павiнен быѓ зрабiць гэта. Я мог бы застрэлiць яго таксама. Вы знайшлi алмазы ѓ Дэ Гроата?
  
  'Так.' Ён уручыѓ Нiку кардонную тэчку, звязаную разам з двума стужкамi, што яны знайшлi ѓ сумных астанках гэтак яркага паветранага шара. "Гэта тое, што ты шукаѓ?"
  
  Яна змяшчала аркушы паперы з падрабязнай iнфармацыяй пра гравюры, фотакопii i рулон плёнкi. Нiк вывучаѓ нерэгулярную структуру кропак на адным з павелiчэнняѓ.
  
  "Гэта тое, што я хацеѓ. Гэта пачынае выглядаць так, як ён бы рабiѓ копii за ѓсё, што прыйшло праз яго рукi. Вы ведаеце, што гэта значыць?
  
  "Я лiчу, што я ведаю. Мы назiралi за на працягу некалькiх месяцаѓ. Ён пастаѓляѓ iнфармацыю многiм шпiёнам. Мы не ведалi, што i дзе ён атрымлiваѓ i ад каго. Цяпер мы ведаем ".
  
  "Лепш позна, чым нiколi", адказаѓ Нiк. "Прынамсi, зараз мы можам зразумець, што мы страцiлi, а затым змянiць усё, дзе гэта неабходна. Гэта добра, каб ведаць, што супернiкi ведаюць.
  
  Фрыц далучыѓся да iх. Твар Нiка было неспасцiжна. Фрыц гэта бачыѓ. Ён падняѓ карычневую сумку дэ Гроота i сказаѓ: "Мы ѓсе атрымалi тое, што мы хацелi, цi не так?"
  
  "Калi вы хочаце бачыць гэта такiм чынам," - сказаѓ Нiк. "Але, можа быць, спадар Балегаер мае iншыя iдэi аб гэтым ..."
  
  "Не," сказаѓ Балегаер. "Мы лiчым, што ѓ рамках мiжнароднага супрацоѓнiцтва, калi гаворка iдзе пра такое злачынства. Нiк падумаѓ, што мiсiс Дж хацела б сказаць.
  
  Фрыц паглядзеѓ жаласлiва на бездапаможнага Ван дэр Лана. "Ён быѓ занадта прагны. Ён павiнен быѓ трымаць Дэ Гроата больш пад кантролем.
  
  Нiк кiѓнуѓ. "Гэты шпiёнскi канал зачынены. Цi iснуюць якiя альбо iншыя алмазы, там дзе былi знойдзеныя гэтыя?"
  
  "Нажаль будуць i iншыя каналы. Яны заѓсёды былi i будуць. Што дакранаецца алмазаѓ - выбачыце, але гэта сакрэтная iнфармацыя.
  
  Нiк усмiхнуѓся. Вы заѓсёды павiнны былi захапляцца дасцiпным супернiкам. Але ѓжо не з мiкрастужкамi. Кантрабанда ѓ гэтым напрамку будзе больш уважлiва правярацца. Фрыц панiзiѓ голас да шэпту. "Там адна апошняя частка iнфармацыi, што да гэтага часу не была дастаѓлена. Я магу заплацiць вам невялiкi стан.
  
  "Вы маеце на ѓвазе планы Mark-Martin 108G?"
  
  'Так.'
  
  "Я шкадую, Фрыц. Я па-чартоѓску рады, што вы не атрымаеце iх. Вось што робiць маю працу стаялай - калi вы ведаеце, што вы не проста збiраеце старыя навiны.
  
  Фрыц пацiснуѓ плячыма i ѓсмiхнуѓся. Яны пайшлi ѓ машыны разам.
  
  На наступны аѓторак, Нiк праводзiѓ Хелмi на самалёт у Нью Ёрк. Гэта было цёплае развiтанне з абяцаннямi на будучыню. Ён вярнуѓся ѓ кватэру Мацi на абед i падумаѓ, "Картар, ты нясталы, але гэта прыемна."
  
  Яна спытала яго, калi б ён ведаѓ, хто гэтыя людзi, якiя спрабавалi абрабаваць iх на дарозе. Ён запэѓнiѓ яе, што гэта злодзеi, ведаючы, што Ван Рэйн нiколi не будзе больш гэтага рабiць.
  
  Паѓла, сяброѓка Маты была анёльская красуня з хуткай, нявiннай усмешкай i вялiкiмi вачыма. Пасля трох напояѓ усе яны былi на адным узроѓнi.
  
  "Так, мы ѓсе любiлi Гербi," сказала Паѓла. Ён стаѓ чальцом клуба Чырвонага фазана.
  
  Вы ведаеце што гэта, - з задавальненнямi, зносiнамi, музыкай, танцамi i iншым. Ён не прывык да выпiѓкi i наркотыкаѓ, але ён усё ж спрабаваѓ паспрабаваць.
  
  Ён хацеѓ быць адным з нас, я ведаю, што здарылася. Ён быѓ асуджаны публiкай, калi ён сказаѓ: "Я збiраюся пайсцi дадому i адпачыць." Мы нiколi не бачылi яго зноѓ пасьля гэтага. Нiк нахмурыѓся. "Адкуль вы ведаеце, што здарылася?"
  
  "Ах, гэта часта здараецца, хоць гэта часта выкарыстоѓваецца ѓ якасцi прыназоѓнiка палiцыяй," сумна сказала Паѓла, падтрасаючы яе прыгожую галоѓку. "Яны кажуць, што ён стаѓ настолькi шалёным ад наркоты, што падумаѓ, што можа лётаць i захацеѓ пераляцець праз канал. Але вы нiколi не даведаецеся праѓды.
  
  "Так што, хто тое мог бы штурхнуць яго ѓ ваду?"
  
  "Добра, мы нiчога не бачылi. Вядома, мы нiчога не ведаем. Гэта было так позна..."
  
  Нiк сур'ёзна кiѓнуѓ i сказаѓ, працягваючы руку да тэлефона, "Вы павiнны пагаварыць з адным маiм сябрам. У мяне ёсць адчуванне, што ён будзе вельмi рады сустрэцца з вамi, калi ѓ яго знойдзецца час.
  
  Яе светлыя вочы зазiхацелi. "Калi ён падобны на вас Норман, я думаю, што ён мне таксама спадабаецца."
  
  Нiк усмiхнуѓся, а затым патэлефанаваѓ Хоук.
  
  
  
  Картэр Нiк
  Храм Страху
  
  
  
  Нiк Картэр
  
  Храм Страху
  
  
  
  Прысвячаецца людзям сакрэтных службаѓ Злучаных Штатаѓ Амерыкi
  
  
  
  Кiраѓнiк 1
  
  
  
  Гэта быѓ першы раз, калi Нiк Картэр стамiѓся ад сэксу.
  
  Ён не думаѓ, што гэта магчыма. Асаблiва апоѓднi ѓ красавiку, калi сок рухаецца па дрэвах i людзях, i гук зязюлi, прынамсi, вобразна кажучы, заглушае агонiю Вашынгтонскага руху.
  
  I ѓсё ж гэтая нясмачная дама за кафедрай рабiла сэкс стомным. Нiк ледзь глыбей уладкаваѓся сваiм худым целам у нязручным крэсле для вучобы, утаропiѓся на шкарпэткi сваiх ангельскiх туфляѓ ручной працы i пастараѓся не слухаць. Гэта было няпроста. У доктара Мюрыял Мiлхаланд быѓ лёгкi, але пранiклiвы голас. Нiк нiколi, наколькi ён памятаѓ, не займаѓся каханнем з дзяѓчынай па iмi Мюрыял. Пiшацца з "а". Ён крадком зiрнуѓ на мiмеаграфiчны план на падлакотнiку свайго крэсла. Ага. Пiшацца з "а". Як цыгару? А дама, размаѓлялая, была сэксуальная, як цыгара...
  
  "Рускiя, вядома, нейкi час адкрывалi сэкс-школы сумесна са сваiмi шпiёнскiмi ѓстановамi. Кiтайцы, наколькi нам вядома, яшчэ не пераймалi iх, магчыма таму, што яны лiчаць рускiх, а таксама нас самiх у Захад, дэкадэнцкi народ. Як бы там нi было, аднак, рускiя сапраѓды выкарыстоѓваюць сэкс, як гетэрасексуальны, як гетэрасексуальны шпiёнскiх аперацыях. Гэта проста зброя, i яна вельмi добра зарэкамендавала сябе.
  
  "Двума найбольш важнымi фактычнымi крынiцамi iнфармацыi, атрыманай з дапамогай сэксу, з'яѓляюцца, калi казаць аб часе, iнфармацыя, атрыманая шляхам агаворак падчас узбуджальнай прэлюдыi i ѓ закалыхваюць, апатычных i вельмi нечаканых момантах адразу пасля аргазму. Узяѓшы асноѓныя фiгуры Кiнсi i злучыѓшы iх з дадзенымi Сайкса вядучаму да падвойнага аргазму", мы выявiм, што сярэдняя прэлюдыя складае крыху менш за пятнаццаць хвiлiн, а сярэднi час да актыѓнага коiтус складае каля тры хвiлiны, а сярэднi час або працягласць наступстваѓ сэксуальнай эйфарыi крыху больш за пяць хвiлiн. Цяпер давайце збяром баланс i выявiм, што ѓ сярэднiм сэксуальным кантакце партнёра - ёсць перыяд прыкладна дзевятнаццаць хвiлiн i пяць секунд, на працягу якога ѓдзельнiк, якога мы будзем называць "якi шукае", найбольш знянацку, i на працягу ѓ якiм перавага i магчымасць - усё на баку "якi шукае".
  
  Вочы Нiка Картэра даѓно зачынiлiся. Ён чуѓ драпанне мелам на дошцы, пастукванне паказальнiка, але не глядзеѓ. Ён не асмелiѓся. Ён не думаѓ, што зможа больш вынесцi расчараванне. Ён заѓсёды думаѓ, што сэкс - гэта весела! У любым выпадку, пракляты Ястраб. Стары, вiдаць, нарэшце губляе хватку, як бы малаверагодна гэта нi здавалася. Нiк трымаѓ вочы шчыльна зачыненымi i нахмурыѓся, заглушаючы гуд "вучэннi" i шоргат, кашаль, драпанне i адкашлiванне горла сваiх таварышаѓ па пакутах, якiя наведваюць гэты так званы семiнар па сэксе як зброi. Iх было шмат - супрацоѓнiкi ЦРУ, ФБР, CIC, T-men, Army, Navy i Air. Таксама было, i гэта стала крынiцай глыбокага здзiѓлення для AXEman, высокапастаѓленага службоѓца паштовага аддзялення! Нiк крыху ведаѓ гэтага чалавека, дакладна ведаѓ, што ён рабiѓ у ЗП, i яго здзiѓленне толькi ѓзмацнiлася. Няѓжо вораг прыдумаѓ выкрут, каб выкарыстоѓваць пошту ѓ сэксуальных мэтах? Простая юрлiвасць? У апошнiм выпадку афiцэр палiцыi быѓ бы вельмi расчараваны. Нiк задрамаѓ, усё глыбей апускаючыся ва ѓласныя думкi...
  
  Дэвiд Хоук, яго бос у AX, падкiнуѓ яму гэтую iдэю той ранiцай у брудным маленькiм офiсе ѓ Дзюпон-Серкл. Нiк, толькi што якi вярнуѓся пасля тыднёвага адпачынку на сваёй ферме ѓ Iндыяне, лянiва валяѓся ѓ адзiным цвёрдым крэсле ѓ пакоi, губляючы попел на лiнолеѓм Хоука i прыслухоѓваючыся да груку пiшучай машынкi Дэлii Стоѓкс з прыёмнай. Нiк Картэр адчуваѓ сябе вельмi добра. Ён правёѓ большую частку тыдня, секчы, распiлоѓваючы i чапляючы дровы на ферме, крыху выпiваючы i крыху павесiѓшы раман са старой сяброѓкай з Iндыяны. Цяпер ён быѓ апрануты ѓ лёгкi цвiдавы гарнiтур, фарсiѓ стрымана дзёрзкiм гальштукам "Сулка" i адчуваѓ свой авёс. Ён быѓ готаѓ да дзеяння.
  
  Ястраб сказаѓ: "Я адпраѓляю цябе ѓ сэкс-школу, хлопчык".
  
  Нiк кiнуѓ цыгарэту i ѓтаропiѓся на свайго боса. "Да чаго вы мяне адпраѓляеце?"
  
  Ястраб закруцiѓ сухую незапаленую цыгару ѓ тонкагубым роце i паѓтарыѓ: "Я адпраѓляю цябе ѓ сэкс-школу. Яны называюць гэта семiнарам па сэксуальнаму" што-ты-ма-называеш-гэта ", нешта ѓ гэтым родзе, але мы назаву гэта школай. Будзьце там у дзве гадзiны дня. Казначэйства. Я ѓпэѓнены, што вы знойдзеце гэта нармальна , спытаеце ахоѓнiка.
  
  Нiк паглядзеѓ на сваю ѓпала цыгарэту, усё яшчэ тлеюць на лiнолеѓме. Ён быѓ занадта ашаломлены, каб дацягнуцца да нагi i раздушыць яе. Нарэшце, слаба, усё, што ён мог выклiкаць, было... "Вы што, жартуеце, сэр?"
  
  Яго начальнiк паглядзеѓ на яго поглядам васiлiска i храбусцеѓ устаѓнымi зубамi вакол цыгары. "Жартую? Нi ѓ якой меры, сынок, я наогул адчуваю, што паступiѓ няправiльна, не паслаѓшы цябе раней. Ты не горш за мяне ведаеш, што сутнасць гэтай справы ѓ тым, каб не адставаць ад iншага хлопца. У AX гэта павiнна быць больш, чым гэта. Мы павiнны апярэджваць iншага хлопца - цi мы мёртвыя. Рускiя ѓ апошнi час робяць.
  
  "Гатовы паспрачацца, - прамармытаѓ Нiк. Стары не жартаваѓ. Нiк ведаѓ аб настроi Хоука, i гэта было сур'ёзна. Дзесьцi ѓ iм ёсць толькi суп са злоснай iголкай: Хоук мог згуляць гэта даволi спакойна, калi захацеѓ.
  
  Нiк паспрабаваѓ iншы прыём. "У мяне яшчэ наперадзе тыдзень водпуску".
  
  Хоук выглядаѓ нявiнным. "Вядома. Я гэта ведаю. Такiм чынам? Пара гадзiн у дзень нiякiм чынам не перашкодзiць вашаму водпуску. Будзьце там. I звернеце ѓвагу. Вы можаце чамусьцi навучыцца".
  
  Нiк адкрыѓ рот. Перш чым ён змог загаварыць, Хок сказаѓ: "Гэта загад, Нiк".
  
  Нiк закрыѓ рот, потым сказаѓ: "Так, сэр!"
  
  Хоук адкiнуѓся ѓ сваiм рыпучым круцельным крэсле. Ён утаропiѓся ѓ столь i прыкусiѓ цыгару. Нiк пiльна паглядзеѓ на яго. Стары хiтры вырадак нешта задумаѓ! Але што? Хоук нiколi нiчога табе не казаѓ, пакуль не быѓ гатовы.
  
  Ястраб пачухаѓ сваю худую, з заштрыхаванай крыжавiнай шыю старога фермера, затым зiрнуѓ на свайго хлопчыка нумар адзiн. На гэты раз у яго друзавых тонах быѓ намёк на дабрыню, а ѓ марозных вачах блiснуѓ бляск.
  
  "Мы ѓсе з нас". - сентэнцыёзна сказаѓ ён: "Прыйдзецца не адставаць ад лайма, мой хлопчык. Калi мы гэтага не зробiм, мы застанемся ззаду, i ѓ нашай працы тут, у AX, гэта звычайна фатальна. Вы ведаеце гэта. Я ведаю гэта. Усе нашы ворагi ведаю гэта. Я люблю цябе, як бацькi, Нiк, i я не хачу, каб з. уважлiвым, не адставаѓ ад найноѓшых метадаѓ, не дазваляѓ павуцiнню збiрацца i..."
  
  Нiк устаѓ. Ён падняѓ руку. "Калi ласка, сэр. Вы б не хацелi, каб мяне вырвала на гэты прыгожы лiнолеум. Я пайду зараз. З вашага дазволу?"
  
  Хоук кiѓнуѓ. "З майго дабраславення, сынок. Толькi не забудзьцеся прыйсцi на той семiнар сёння днём. Гэта ѓсё яшчэ загад".
  
  Нiк захiстаѓся да дзвярэй. "Так, сэр. Загад, сэр. Iдзiце ѓ сэкс-школу, сэр. Зноѓ у дзiцячы садок".
  
  "Нiк!"
  
  Ён спынiѓся каля дзвярэй i азiрнуѓся. Усмешка Хоука няѓлоѓна змянiлася - з добрай на загадкавую. "Так, старая маса?"
  
  "Гэтая школа, семiнар, разлiчана на восем гадзiн. Чатыры днi. Дзве гадзiны кожны дзень. У той жа час. Сёння панядзелак, праѓда?"
  
  "Гэта было, калi я ѓвайшоѓ. Цяпер я не зусiм упэѓнены. З таго часу, як я ѓвайшоѓ у гэтыя дзверы, шмат што адбылося".
  
  "Сёння панядзелак. Я хачу, каб вы прыйшлi сюды ѓ пятнiцу ранiцай, роѓна ѓ дзевяць, гатовыя да працы. У нас будзе вельмi цiкавая справа. Гэта можа быць круты хлопец, сапраѓдны забойца".
  
  Нiк Картэр упiѓся поглядам у свайго боса. "Я рада гэта чуць. Пасля наведвання дзённай сэксуальнай школы гэта павiнна быць прыемна. Да пабачэння, сэр".
  
  "Да спаткання, Нiкалас", - ласкава сказаѓ Хоук.
  
  Калi Нiк праходзiѓ праз прыёмную, Делия Стоѓкс адарвалася ад свайго стала. "Да спаткання, Нiк. Прыемна правесцi час у школе".
  
  Ён махнуѓ ёй рукой. "Я... я зраблю! I я таксама кладу ваѓчар на грошы за малако".
  
  Зачынiѓшы за сабой дзверы, ён пачуѓ, як яна ѓзарвалася прыглушаным смехам.
  
  Дэвiд Хоук у цiхiм i цёмным маленькiм офiсе маляваѓ у аднаразовым блакноце i зiрнуѓ на стары гадзiннiк Western Union. Было амаль адзiнаццаць. Limeys павiнны былi здацца а палове на першую. Хоук кiнуѓ перажаваную цыгару ѓ кошык для смецця i зняѓ цэлафан з новай. Ён падумаѓ аб сцэне, якую толькi што разыграѓ з Нiкам. Гэта была лёгкая забаѓка - яму падабалася час ад часу жартаваць над сваiм шаферам - i гэта таксама гарантавала, што Картэр будзе побач, калi спатрэбiцца. У Нiка, асаблiва калi ён быѓ у адпачынку, быѓ спосаб растварыцца ѓ паветры, калi толькi яму не быѓ дадзены адмысловы загад не рабiць гэтага. Цяпер ён атрымаѓ загад. Ён будзе там у пятнiцу ранiцай, гатовы да працы. I справа была сапраѓды змрочнай...
  
  * * *
  
  "Мiстэр Картэр!"
  
  Хтосьцi тэлефанаваѓ яму? Нiк паварушыѓся. I дзе, чорт вазьмi, ён быѓ?
  
  "Мiстэр Картэр! Прачнiцеся, калi ласка!"
  
  Нiк рэзка прачнуѓся, стрымлiваючы мiжвольнае жаданне дацягнуцца да люгера або штылет. Ён убачыѓ брудную падлогу, свае туфлi, пару тонкiх шчыкалатак пад спаднiцай-мiдi. Нехта дакранаѓся да яго, трос яго за плячо. Ён, чорт вазьмi, заснуѓ!
  
  Яна стаяла вельмi блiзка да яго i крынiчыла мыла, ваду i здаровую жаночую плоць. Яна, вiдаць, насiла шчыльную льняную бялiзну i сама гладзiла яе. I ѓсё ж гэтыя шчыкалаткi! Нават у падвал нейлон па выгаднай цане.
  
  Нiк устаѓ i надарыѓ яе сваёй самай лепшай усмешкай, разлiчанай на зачараванне, той, якая зачаравала тысячы жадаючых жанчын па ѓсiм свеце.
  
  "Мне вельмi шкада, - сказаѓ ён. Ён меѓ на ѓвазе гэта. Ён быѓ грубым i легкадумным i быѓ зусiм не джэнтльменам. А цяпер, каб пагоршыць шкоду яму даводзiлася з усiх сiл стрымлiваць пазяхак."
  
  Яму ѓдалося стрымаць гэта, але ён не падмануѓ доктара Мюрыял Мiлхаланд. Яна адступiла назад i паглядзела на яго праз тоѓстыя акуляры ѓ рагавой аправе.
  
  "Няѓжо мая лекцыя была такой сумнай, мiстэр Картэр?"
  
  Ён агледзеѓся, i яго сапраѓднае збянтэжанасць расло. А Нiка Картэра было цяжка збянтэжыць. Ён выставiѓ сябе дурнем i, выпадкова, яе. Бедная, бяскрыѓдная старая панна, якая, верагодна, павiнна была зарабляць сабе на жыццё i адзiная вiна якой складалася ѓ яе здольнасцi зрабiць жыццёва важны прадмет сумным, як вада з канавы.
  
  Яны былi адны. Пакой быѓ пустынны. Божа мой! Ён хроп у класе? Так цi iнакш, ён мусiѓ выправiць гэта. Дакажы ёй, што ён не зусiм хам.
  
  "Мне вельмi шкада", - сказаѓ ён ёй зноѓ. "Мне шчыра шкада, доктар Мiлхаланд. Я не ведаю, што, чорт вазьмi, здарылася. Але гэта была не ваша лекцыя. Я знайшоѓ гэта самым цiкавым i..."
  
  "Так шмат, як вы чулi?" Яна глядзела на яго з здагадкамi праз цяжкiя акуляры. Яна пастукала складзеным лiстом - спiсам класа, у якiм яна, павiнна быць, адзначыла яго iмя - супраць зубоѓ, якiя былi на здзiѓленне белымi i роѓнымi. Яе рот быѓ крыху шырокiм, але добра сфармаваным, i на вуснах яна не фарбавала.
  
  Нiк зноѓ паспрабаваѓ ухмыльнуцца. Ён адчуваѓ сябе конскай азадкам, каб скончыць усе конскiя азадкi. Ён кiѓнуѓ. "Наколькi я чуѓ, - нясмела прызнаѓ ён. "Я не магу гэтага зразумець, доктар Мiлхаланд. Я сапраѓды не магу. У мяне сапраѓды была позняя ноч, i зараз вясна, i я ѓпершыню за доѓгi час вярнулася ѓ школу, але ѓсё гэта не так. прабачце. Гэта было ѓ вышэйшай ступенi грубым i грубым з майго боку. Я магу толькi папрасiць вас паблажлiва, доктар ". Тады ён перастаѓ усмiхацца i ѓсмiхнуѓся, яму сапраѓды хацелася ѓсмiхнуцца, i сказаѓ: "Я не заѓсёды такi дурань, i я б хацеѓ, каб ты дазволiѓ мне даказаць табе гэта".
  
  Чыстае натхненне, iмпульс, якi ѓзнiк у яго галаве з нiадкуль.
  
  Яе белы лоб нахмурыѓся. Яе скура была чыстай i малочна-белай, а валасы чорныя, як смала, зачасаны ѓ шыньён, туга зачасаны назад i сабраны ѓ пучок на патылiцы на тонкай шыi.
  
  "Дакажыце мне гэта, мiстэр Картэр? Як?"
  
  "Выйдучы са мной выпiць. Прама цяпер? А потым павячэраць? А потым, ну, што-небудзь, што ты хочаш зрабiць".
  
  Яна не вагалася, пакуль ён думаѓ, што яна можа. З лёгкiм намёкам на ѓсмешку яна пагадзiлася, зноѓ агалiѓшы выдатныя зубы, але дадала: "Я не зусiм разумею, як выпiѓка i вячэру з вамi дакажуць, што мае лекцыi не сумныя".
  
  Нiк засмяяѓся. "Не ѓ гэтым справа, доктар. Я спрабую даказаць, што я не наркаман".
  
  Яна ѓпершыню засмяялася. Невялiкi высiлак, але смех.
  
  Нiк Картэр узяѓ яе за руку. "Хадземце, доктар Мiлхаланд? Я ведаю невялiкае месца пад адкрытым небам каля гандлёвага цэнтра, дзе марцiнi не з гэтага свету".
  
  Да другога марцiнi яны ѓсталявалi свайго роду паразуменне, i абодва пачувалiся больш камфортна. Нiк думаѓ, што на гэта падзейнiчаюць марцiнi. Часцей за ѓсё так i было. Дзiѓны факт быѓ. ён шчыра цiкавiѓся гэтым нясмачным доктарам Мюрыял Мiлхаланд. Аднойчы яна зняла акуляры, каб пачысцiць iх, i яе вочы былi шырока расстаѓленымi шэрымi крапiнкамi з зялёнымi i бурштынавымi плямамi. Яе нос быѓ звычайным, з маленькiмi вяснушкамi, але скулы былi дастаткова высокiмi, каб згладзiць плоскасць асобы i надаць асобе трохкутнае адценне. Ён падумаѓ, што гэта простая асоба, але вызначана цiкавае. Нiк Картэр быѓ экспертам, знаѓцам прыгожых жанчын, i гэтая, з невялiкiм сыходам i некаторымi моднымi парадамi, магла б быць...
  
  "Не. Нiк. Не. Зусiм не тое, аб чым ты думаеш".
  
  Ён глядзеѓ на яе са здзiѓленнем. "Пра што я думаѓ, Мюрыял?" Пасля першай марцiнi з'явiлiся першыя iмёны.
  
  Шэрыя вочы, якiя плылi за тоѓстымi лiнзамi, вывучалi яго паверх вобада куфля для марцiнi.
  
  "Што я на самой справе не такi нясмачны, як здаецца. Як я выглядаю. Але я такi. Запэѓнiваю вас, што я такi. Ва ѓсiм гэтак жа. Я сапраѓдная Звычайная Джэйн, Нiк, так што проста прымi гэтае рашэнне. . "
  
  Ён пакруцiѓ галавой. "Я да гэтага часу ѓ гэта не веру. Гатовы паспрачацца, што ѓсё гэта маскiроѓка. Вы, верагодна, робiце гэта, каб мужчыны не нападалi на вас".
  
  Яна завiхалася з алiвамi ѓ марцiнi. Ён задаваѓся пытаннем, цi прывыкла яна да выпiѓкi, можа, алкаголь да яе не даходзiць. Яна выглядала дастаткова цвярозай.
  
  "Ведаеш, - сказала яна, - гэта даволi банальна, Нiк. Як у фiльмах, i ѓ п'есах, i ѓ тэлешоѓ, дзе нязграбная панна заѓсёды здымае акуляры i ператвараецца ѓ залатую дзяѓчыну. Метамарфозы. Вусень у пазалочанага матыля. Не, Нiк. Мне вельмi шкада. Моцней, чым ты думаеш. Я. нязграбны доктар фiласофii, якi спецыялiзуецца на сэксалогii. Я працую на Урад i я чытаю сумныя лекцыi.
  
  Тады ён зразумеѓ, што джын пачынае даходзiць да яе. Ён не быѓ упэѓнены, што яму гэта падабаецца, таму што ён шчыра атрымлiваѓ асалоду ад сабой. У Нiка Картэра, галоѓнага забойцы AX, выдатных дам было сажалку гацi. Учора была адна; мусiць, заѓтра будзе яшчэ адна. Гэтая дзяѓчына, жанчына, гэтая Мюрыял была iншай. Невялiкая дрыготка, невялiкi шок пазнавання рухаѓся ѓ яго мозгу. Ён пачаѓ старэць?
  
  "Цi не так, Нiк?"
  
  "Хiба ты не што, Мюрыял?"
  
  "Чытаю сумныя лекцыi".
  
  Нiк Картэр закурыѓ адну са сваiх цыгарэт з залатым наканечнiкам - Мюриал не палiла - i агледзелася. Маленькая кавярня на тратуары была перапоѓнена. Познi красавiцкi дзень, мяккi, iмпрэсiянiсцкi, як у Манэ, пераходзiѓ у празрысты змрок. Вiшнёвыя дрэвы ѓздоѓж гандлёвага цэнтра ззялi яркiмi фарбамi.
  
  Нiк паказаѓ цыгарэтай на вiшнёвыя дрэвы. "Ты мяне злавiла, дарагая. Вiшнёвыя дрэвы i Вашынгтон - як я магу зманiць? Чорт, так, твае лекцыi сумныя! Але гэта не так. Нi ѓ якай меры. I падушыце - я не магу ѓ гэтых абставiнах хлусiць."
  
  Мюрыял зняла тоѓстыя акуляры i паклала iх на малюсенькi столiк. Яна паклала сваю маленькую руку на яго вялiкую i ѓсмiхнулася. "Магчыма, гэта не здасца вам вялiкiм камплiментам, - сказала яна, - але для мяне гэта па-чартоѓску вялiкi камплiмент. Па-чартоѓску вялiкi камплiмент. Чорт? Я гэта сказала?"
  
  "Ты гэта зрабiла."
  
  Мюрыял хiхiкнула. "Я не прысягала гадамi. Або забаѓляѓся гадамi, як сёння днём. Вы добры чалавек, мiстэр Нiк Картэр. Вельмi добры чалавек".
  
  "I ты крыху загружана", - сказаѓ Нiк. "Табе лепш адмовiцца ад выпiѓкi, калi мы збiраемся заняцца горадам сёння ѓвечар. Я не жадаю, каб табе прыходзiлася цягаць цябе па начных клубах i зваротна".
  
  Мюрыял працiрала акуляры сурвэткай. "Ведаеце, мне сапраѓды патрэбны гэтыя праклятыя штукi. Я не бачу i на ярд без iх". Яна надзела акуляры. "Магу я яшчэ выпiць, Нiк?"
  
  Ён устаѓ i паклаѓ грошы на стол. "Не. Не цяпер. Давай адвязем цябе дадому i пераапранемся ѓ вячэрнюю сукенку, якiм ты выхвалялася".
  
  "Я не выхвалялася. У мяне ёсць адно. Толькi адно. I я не насiла яго дзевяць месяцаѓ. Мне яно не было патрэбна. Да сённяшняга вечара".
  
  Яна жыла ѓ кватэры адразу за мяжой Мэрыленда. У таксi яна паклала галаву яму на плячо i была не вельмi гаманкая. Здавалася, яна глыбока задумалася. Нiк не спрабаваѓ яе пацалаваць, i яна, падобна, гэтага не чакала.
  
  Яе кватэра была маленькай, але багата абсталяванай густоѓна i ѓ дарагiм раёне. Ён палiчыѓ, што ѓ грошах у яе не было недахопу.
  
  Праз iмгненне яна пакiнула яго ѓ гасцiнай i знiкла. Ён толькi што закурыѓ, хмурачыся i задумваючыся - ненавiдзячы сябе з-за iх, - але было яшчэ тры сесii гэтага страшэнна дурнога семiнара, i яму было загадана прысутнiчаць, i гэта магло быць проста напружаным i няёмкiм. У што, чорт вазьмi, ён улез?
  
  Ён падняѓ вочы. Яна стаяла ѓ дзвярах, голая. I ён меѓ рацыю. Пад сцiплым адзеннем увесь гэты час хавалася гэта цудоѓнае белае цела з тонкай талiяй i мяккiмi выгiнамi з высокiмi грудзьмi.
  
  Яна ѓсмiхнулася яму. Ён заѓважыѓ, што яна нафарбавалася губной памадай. I не толькi ѓ роце; яна нафарбавала i свае маленькiя соску.
  
  "Я вырашыла", - сказала яна. "Да рыса вячэрняя сукенка! Мне яно таксама сёння не спатрэбiцца. Я нiколi не кахала начныя клубы".
  
  Нiк, не зводзячы з яе вачэй, пагасiѓ цыгарэту i зняѓ куртку.
  
  Яна падышла да яго, хвалюючыся, не столькi крочачы, колькi слiзгаючы па знятым адзеннi. Яна спынiлася прыкладна за шэсць футаѓ ад яго.
  
  "Табе я так падабаюся, Нiк?"
  
  Ён не мог зразумець, чаму ѓ яго так перасохла ѓ горле. Не тое каб ён быѓ падлеткам, якi меѓ першую жанчыну. Гэта быѓ Нiк Картэр! Лепшы працаѓнiк AX. Прафесiйны агент, лiцэнзаваны забойца ворагаѓ сваёй краiны, ветэран тысячы будуарных сутычак.
  
  Яна паклала рукi на тонкiя сцягна i хупава зрабiла перад iм пiруэт. Святло ад адзiнай лямпы мiгцела па ѓнутраным боку яе сцёгнаѓ. Плоць была з напаѓпразрыстага мармуру.
  
  "Ты сапраѓды так падабаешся, Нiк?"
  
  "Я так кахаю цябе". Ён пачаѓ здымаць адзенне.
  
  "Ты ѓпэѓнены? Некаторым мужчынам не падабаюцца аголеныя жанчыны. Я магу надзець панчохi, калi хочаш. Чорныя панчохi? Пояс з падвязкамi? Станiк?"
  
  Ён штурхнуѓ апошнi туфель праз гасцiную. Ён нiколi ѓ жыццi не быѓ больш падрыхтаваны, i яму нiчога не трэба было, акрамя як злiць сваю плоць з плоццю гэтай нясмачнай маленькай настаѓнiцы сэксу, якая ѓ рэшце рэшт раптоѓна ператварылася ѓ залатую дзяѓчынку.
  
  Ён пацягнуѓся да яе. Яна з нецярпеннем увайшла ѓ яго абдымкi, яе рот шукаѓ яго, яе мова рассякаѓ яго ѓласны. Яе цела было халодным i палаючым, i яно дрыжала па ѓсёй яго даѓжынi.
  
  Праз iмгненне яна адсунулася дастаткова, каб прашаптаць. "Гатова паспрачацца, мiстэр Картэр, што вы не заснеце падчас гэтай лекцыi!"
  
  Ён паспрабаваѓ падняць яе, аднесцi ѓ спальню.
  
  "Не, - сказала доктар Мюрыял Мiлхаланд. "Не ѓ спальнi. Прама тут, на падлозе".
  
  
  Кiраѓнiк 2
  
  
  Роѓна ѓ адзiнаццаць трыццаць Делия Стоукс праводзiла двух ангельцаѓ у кабiнет Хока. Хоук чакаѓ, што Сесiл Обры прыйдзе своечасова. Яны былi старымi знаёмымi, i ён ведаѓ, што буйны брытанец нi на што не спазняецца. Обры быѓ шыракаплечы мужчына гадоѓ шасцiдзесяцi, i толькi цяпер на iм пачыналi выяѓляцца сляды невялiкага жывата. Ён па-ранейшаму будзе моцным чалавекам у баi.
  
  Сесiл Обры быѓ кiраѓнiком брытанскай МI-6, гэтай знакамiтай контрвыведнiцкай арганiзацыi, да якой Хоук меѓ вялiкую прафесiйную павагу.
  
  Той факт, што ён асабiста прыйшоѓ у цёмныя пакоi AX як бы просячы мiласцiну, пераканаѓ Хоука - калi б ён яшчэ не падазраваѓ - у тым, што гэтае пытанне мае першараднае значэнне. Прынамсi, для брытанцаѓ Хоук быѓ гатовы крыху хiтра пагандляваць канямi.
  
  Калi Обры i адчуваѓ нейкае здзiѓленне з нагоды цеснаты пакояѓ Хока, ён гэта добра хаваѓ. Хоук ведаѓ, што ён не жыве ѓ харастве Уайтхолла або Лэнглi, i яму было ѓсё роѓна. Яго бюджэт быѓ абмежаваны, i ён аддаваѓ перавагу ѓкладваць кожны працоѓны даляр у рэальныя аперацыi i дазваляць фасаду разбурыцца, калi гэта неабходна. Справа ѓ тым, што ѓ дадзены момант у AX былi не толькi фiнансавыя праблемы. Адбылася хваля няѓдач, як гэта часам здаралася, i Хоук страцiѓ трох галоѓных агентаѓ за месяц. Мёртвымi. Перарэзанае горла ѓ Стамбуле; нож у спiну ѓ Парыжы; адзiн знойдзены ѓ гаванi Ганконга, настолькi разадзьмуты i з'едзены рыбамi, што чыннiк смерцi ѓсталяваць было цяжка. На дадзены момант у Хоука засталося ѓсяго два Кiлмайстры. Нумар Пяць, малады чалавек, якiм ён не хацеѓ рызыкаваць у цяжкай мiсii, i Нiк Картэр. Лепшыя Мужчыны. У гэтай маючай адбыцца мiсii яму трэба было выкарыстоѓваць Нiка. Гэта была адна з прычын, па якой ён адправiѓ яго ѓ гэтую вар'ятку школу, каб трымаць яго паблiзу.
  
  Выгоды былi кароткачасовымi. Сесiл Обры прадставiѓ свайго кампаньёна як Генры Тэрэнс. Тэрэнс, як высветлiлася, быѓ супрацоѓнiкам МI-5, якi працаваѓ у цесным кантакце з Обры i МI-6. Гэта быѓ хударлявы мужчына з суровым шатландскiм тварам i цiкам у левым воку. Ён выкурыѓ духмяную трубку, ад якой Хоук сапраѓды закурыѓ цыгару ѓ мэтах самаабароны.
  
  Хоук распавядаѓ Обры аб яго якое мае быць рыцарстве. Адна з рэчаѓ, якiя здзiвiлi Нiка Картэра ѓ яго босе, складалася ѓ тым, што стары прачытаѓ спiс узнагарод.
  
  Обры нiякавата засмяяѓся i адмахнуѓся. "Непрыемная непрыемнасць, цi ведаеце. Хутчэй змяшчае аднаго разам з Бiтлз. Але цi наѓрад можна адмовiцца. У любым выпадку, Дэвiд, я лётаѓ праз Атлантыку не для таго, каб казаць аб нейкiм крывавым рыцарстве".
  
  Хоук выпусцiѓ блакiтны дым у столь. Ён сапраѓды не любiѓ палiць цыгары.
  
  "Я не думаю, што ты гэта зрабiѓ, Сесiл. Ты чагосьцi хочаш ад мяне. Ад AX. Ты заѓсёды хочаш. Гэта азначае, што ѓ цябе праблемы. Раскажы мне пра гэта, i мы паглядзiм, што можна зрабiць".
  
  Дэлiя Стоѓкс прынесла Тэрэнсу яшчэ адно крэсла. Ён сеѓ у куце, прымасцiѓся, як варона, на скале, i нiчога не сказаѓ.
  
  "Гэта Рычард Фiлстан, - сказаѓ Сесiл Обры." У нас ёсць важкiя падставы меркаваць, што ён нарэшце-то з'яжджае з Расii. Мы жадаем яго, Дэвiд. Як мы хочам яго! I гэта можа быць нашым адзiным шанцам".
  
  Нават Хоук быѓ узрушаны. Ён ведаѓ, што калi з'явiѓся Обры, капялюш у руцэ, гэта было нешта вялiкае - але такое вялiкае! Рычард Фiлстан! Другая яго думка складалася ѓ тым, што ангельцы гатовыя аддаць даволi шмат за дапамогу ѓ атрыманнi Фiлстана. Тым не менш, яго твар заставалася цiхамiрным. Нi адна маршчына не выдавала яго хваляваннi.
  
  "Гэта, вiдаць, няпраѓда", - сказаѓ ён. "Можа быць, па нейкай прычыне гэты здраднiк. Фiлстан нiколi не выйдзе з Расii. Гэты чалавек не iдыёт, Сесiл. Мы абодва гэта ведаем. Мы павiнны гэта рабiць. Ён падманваѓ усiх нас трыццаць гадоѓ".
  
  З-за вугла Тэрэнс прабурчаѓ праклён шатландца глыбока ѓ горле. Хок мог паспачуваць. Рычард Фiлстан прымусiѓ янкi выглядаць даволi недарэчна - нейкi час ён фактычна служыѓ начальнiкам брытанскай разведкi ѓ Вашынгтоне, паспяхова выцягваючы звесткi з ФБР i ЦРУ, - але ён прымусiѓ сваiх уласных людзей, ангельцаѓ, выглядаць як абсалютныя дэбiлы. Аднойчы яго нават западозрылi, судзiлi, апраѓдалi, i ён неадкладна вярнуѓся да шпiянаж у карысць рускiх.
  
  Так. Хоук разумеѓ, наколькi моцна брытанцы хацелi Рычарда Фiлстана.
  
  Обры пакруцiѓ галавой. "Не, Дэвiд. Я не думаю, што гэта няпраѓда цi падстава. Таму што ѓ нас ёсць яшчэ сёе-тое, што можна зрабiць - памiж Крамлём i Пекiнам вядзецца нейкая здзелка. Нешта вельмi, вельмi вялiкае! У гэтым мы ѓпэѓненыя. На дадзены момант у нас у Крамлi вельмi добры чалавек, ён ва ѓсiх адносiнах лепшы, чым калi-небудзь Ён. Крэмль i Пекiн рыхтуюць што тое важнае, чорт вазьмi, сарваць крышку.
  
  Дэвiд Хок зняѓ цэлафан з новай цыгары. Ён пiльна назiраѓ за Обры, яго ѓласнае высахлае твар было абыякавым, як пудзiла.
  
  Ён сказаѓ: "Але ваш вялiкi чалавек у Крамлi не ведае, што плануюць кiтайцы i рускiя? I ѓсё?"
  
  Обры выглядаѓ крыху няшчасным. "Так. Вось i ѓсё. Але мы ведаем дзе. Японiя".
  
  Хоук усмiхнуѓся. "У вас добрыя сувязi ѓ Японii. Я ведаю гэта. Чаму яны не могуць з гэтым справiцца?"
  
  Сесiл Обры ѓстаѓ з крэсла i пачаѓ хадзiць па вузкiм пакоi. У дадзены момант ён да абсурду нагадаѓ Хоѓку характэрнага акцёра, якi сыграѓ Ватсана ѓ "Холмсе" Бэзiла Рэтбоѓна. Ястраб нiколi не мог успомнiць iмя гэтага чалавека. I ѓсё ж ён не недаацэньваѓ Сесiла Обры. Нiколi. Мужчына быѓ добры. Можа, нават не горш за самога Хоѓка.
  
  Обры спынiѓся i ѓзвышаѓся над сталом Хоѓка. "Па добрай прычыне, - выбухнуѓ ён, - што Фiлстан ёсць Фiлстан! Ён вывучаѓ.
  
  мой аддзел на працягу многiх гадоѓ, мужык! Ён ведае кожны код цi ведаѓ. Усё роѓна. Гэта не пытанне кодэксаѓ цi падобнага глупства. Але ён ведае нашы хiтрыкi, нашы метады арганiзацыi, наша MO - чорт вазьмi, ён ведае пра нас усё. Ён нават ведае многiх нашых мужчын, прынамсi, старажылаѓ. I, адважуся выказаць здагадку, ён увесь час абнаѓляе дасье - Крэмль, павiнна быць, прымушае яго зарабляць на жыццё - i таму ён таксама ведае шматлiкiх нашых новых людзей. Не, Дэвiд. Мы не можам гэтага зрабiць. Яму патрэбен староннi, iншы чалавек. Вы нам дапаможаце? "
  
  Хоук доѓга вывучаѓ свайго старога сябра. У рэшце рэшт ён сказаѓ: "Вы ведаеце аб AX, Сесiл. Афiцыйна вы не павiнны ведаць, але ведаеце. I вы прыходзьце да мяне. Да AX. Вы хочаце, каб Фiлстан забiлi?"
  
  Тэрэнс парушыѓ маѓчанне дастаткова доѓга, каб зароѓ. "Так, дружа. Менавiта гэтага мы i жадаем".
  
  Обры не звярнуѓ увагi на свайго падначаленага. Ён зноѓ сеѓ i закурыѓ цыгарэту пальцамi, якiя, як з некаторым здзiѓленнем заѓважыѓ Хоук, крыху дрыжалi. Ён быѓ збянтэжаны. Запатрабавалася шматлiкае, каб вывесцi Обры з сябе. Менавiта тады Хоук упершыню выразна пачуѓ шчоѓканне шасцяронак усярэдзiне колаѓ - да якога ён прыслухоѓваѓся.
  
  Абры накiраваѓ цыгарэту, як дымлiвую палачку. "Для нашых вушэй, Дэвiд. У гэтым пакоi i толькi для нашых шасцi вушэй - так, я хачу забiць Рычарда Фiлстана".
  
  Нешта варухнулася ѓ глыбiнi мозгу Хоѓка. Нешта, што чаплялася за цень i не вылятала на свет. Даѓным-даѓно шэптам? Слых? Гiсторыя ѓ прэсе? Жарт аб мужчынскiм пакоi? Што за чорт? Ён не мог выклiкаць яго. Таму ён адсунуѓ яго назад, каб пакiнуць яго ѓ падсвядомасцi. Ён з'явiцца, калi будзе готаѓ.
  
  Тым часам ён выказаѓ словамi тое, што было так вiдавочна. "Вы хочаце, каб ён памёр, Сесiл. Але ваш урад, Сiлы, яны гэтага не робяць? Яны хочуць, каб ён быѓ жывым. Яны хочуць, каб яго злавiлi i адправiлi назад у Англiю, каб ён паѓстаѓ перад судом i быѓ павешаны належным чынам. Хiба гэта не так. , Сесiл?"
  
  Обры прама сустрэѓ погляд Хоука. "Так, Дэвiд. Вось i ѓсё. Прэм'ер-мiнiстр - справа зайшла так высока - згаджаецца з тым, што Фiлстан павiнен быць узяты, калi магчыма, i дастаѓлены ѓ Англiю для падання суду. Рашэнне аб гэтым было прынята даѓнавата. Я быѓ прызначаны кiраѓнiком. Дагэтуль, З Фiлстанам у бяспецы ѓ Расеi няма чаго было кантраляваць. Але зараз, да, да, i я хачу дастаць яго. Божа, Дэвiд, як я гэта хачу!
  
  "Мёртвым?"
  
  "Так. Забiтым. Прэм'ер-мiнiстр, парламент, нават некаторыя з маiх начальнiкаѓ, не такiя прафесiяналы, як мы, Дэвiд. Яны думаюць, што проста злавiць такога слiзкага чалавека, як Фiлстан, i вярнуць яго ѓ Англiю. Будзе занадта шмат ускладненняѓ, занадта шмат шанцаѓ на промах, занадта шмат магчымасцяѓ для таго, каб ён зноѓ збег. баку i дазволяць нам арыштаваць яго i вярнуць яго ѓ Англiю. Яны занадта заб'юць яго, ён паспрабуе заключыць здзелку, i яны гэта ведаюць.
  
  Хоук сказаѓ гэта больш для таго, каб ачысцiць паветра, каб гэта было сказана, чым таму, што яму было не ѓсё роѓна. Ён запусцiѓ AX. I чаму б гэтай няѓлоѓнай думкi, гэтага ценю, якi хаваецца ѓ яго мозгу, не выйсцi на свет? Няѓжо гэта было настолькi скандальна, што прыйшлося пахаваць сябе?
  
  Ён сказаѓ: "Калi я згодны з гэтым, Сесiл, гэта дакладна павiнна застацца памiж намi траiмi. Адзiн намёк на тое, што я выкарыстоѓваю AX, каб зрабiць чужую брудную працу, i Кангрэс будзе патрабаваць маю галаву на талерцы. i нават атрымаць яе, калi яны змогуць гэта даказаць. "
  
  "Ты зробiш гэта, Дэвiд?"
  
  Хоук утаропiѓся на свайго старога сябра. "Я праѓда яшчэ не ведаю. Што гэта будзе для мяне? Для AX? Нашы ганарары за падобныя рэчы вельмi высокiя, Сесiл. Будзе вельмi высокая аплата за паслугу - вельмi вялiкая. Вы гэта разумееце?"
  
  Абры зноѓ выглядаѓ няшчасным. Няшчасным, але рашучы. "Я разумею гэта. Я чакаѓ гэтага, Дэвiд. Я не аматар, сябар. Я разлiчваю заплацiць".
  
  Хоук дастаѓ новую цыгару са скрынкi на стале. Ён пакуль не глядзеѓ на Обры. Ён злавiѓ сябе на тым, што шчыра спадзяецца, што адладкавая брыгада - яны кожныя два днi старанна аглядалi штаб-кватэру AX - выканала сваю працу добра, таму што, калi Обры выканае свае ѓмовы, Хоук вырашыѓ узяць на сябе гэтую працу. Рабiць за iх брудную працу МI-6. Гэта будзе мiсiя на забойства, i яе, верагодна, не так складана выканаць, як уяѓляѓ Обры. Не для Нiка Картэра. Але Обры давядзецца заплацiць свой кошт.
  
  "Сесил, - мякка сказаѓ Хоук, - я думаю, што, магчыма, мы зможам заключыць здзелку. Але мне трэба iмя таго чалавека, якi ѓ вас ёсць у Крамлi. Абяцаю, што не буду спрабаваць з iм звязацца, але Мне трэба ведаць яго iмя. I я хачу роѓную, поѓную долю ѓсяго, што ён пасылае чалавек, . Крамлi! Вы згодны з гэтым?
  
  У сваiм куце Тэрэнс выдаѓ здушаны гук. Здавалася, ён праглынуѓ слухаѓку.
  
  У маленькiм офiсе было цiха. Гадзiны Western Union цiкалi са звонам тыгра. Хоук чакаѓ. Ён ведаѓ, што перажывае Сесiл Обры.
  
  Высокапастаѓлены агент, чалавек, пра якога нiхто не падазраваѓ у крамлёѓскiх вышэйшых колах, каштаваѓ больш, чым усё золата i каштоѓнасцi ѓ свеце.
  
  Усёй плацiны. Усяго ѓрана. Каб устанавiць такi кантакт, каб ён заставаѓся плённым i непаражальным, спатрэбiлiся гады карпатлiвай працы i ѓвесь поспех. Так яно i было, на першы погляд. немагчыма. Але аднойчы гэта было зроблена. Пянькоѓскi. Пакуль, нарэшце, ён не паслiзнуѓся, i яго не застрэлiлi. Цяпер Обры казаѓ - i Хоук яму паверыѓ, - што ѓ МI-6 у Крамлi ёсць яшчэ адзiн Пянькоѓскi. Так здарылася, што Хок ведаѓ, што Злучаныя Штаты не ѓ курсе. ЦРУ спрабавала гэта зрабiць гадамi, але так i не дабiлася. Хоук цярплiва чакаѓ. Гэта была сапраѓдная здзелка. Ён не мог паверыць у тое, што Обры пагодзiцца.
  
  Обры ледзь не задыхнуѓся, але ён вымавiѓ словы. "Добра, Дэвiд. Гэта здзелка. Ты вядзеш жорсткую здзелку, чувак".
  
  Тэрэнс ставiѓся да Хоѓка з нечым вельмi падобным на трапятанне i, безумоѓна, павагу. Тэрэнс быѓ шатландзец, якi ведаѓ iншага шатландца, прынамсi, па схiльнасцi, калi не па крывi, калi ѓбачыѓ яго.
  
  "Вы разумееце, - сказаѓ Обры, - што мне трэба мець неабвержныя доказы таго, што Рычард Фiлстан мёртвы".
  
  Усмешка Хоука была сухой. "Я думаю, гэта можна задаволiць, Сесiл. Хоць я наѓрад цi змагу забiць яго на Таймс-сквер, нават калi б мы змаглi даставiць яго туды. Як наконт таго, каб адправiць яго вушы, акуратна запраѓленыя, у ваш офiс у Лондане?"
  
  "Сур'ёзна, Дэвiд".
  
  Хоук кiѓнуѓ. "Зрабiць фатаграфii?"
  
  "Калi яны добрыя. Я б аддаѓ перавагу, калi магчыма, адбiткам пальцаѓ. Так будзе абсалютная ѓпэѓненасць".
  
  Хоук зноѓ кiѓнуѓ. Нiк Картэр не першы раз прывозiць дадому такiя сувенiры.
  
  Сесiл Обры паказаѓ на цiхага чалавека ѓ куце. "Добра, Тэрэнс. Цяпер ты можаш узяць на сябе адказнасць. Растлумач, што ѓ нас ёсць на дадзены момант i чаму мы думаем, што Фiлстан туды едзе".
  
  Хоуку ён сказаѓ: "Трэнс з МИ5, як я ѓжо сказаѓ, i ён займаецца павярхоѓнымi аспектамi гэтай пекiнска-крамлёѓскай праблемы. Я кажу павярхоѓнымi, таму што мы думаем, што гэта прыкрыццё, прыкрыццё для чагосьцi большага. Тэрэнс ..."
  
  Шатландзец дастаѓ люльку з вялiкiх карычневых зубоѓ. "Гэта так, як кажа мiстэр Обры, сэр. На дадзены момант у нас ёсць невялiкая частка iнфармацыi, але мы ѓпэѓненыя, што рускiя пасылаюць Фiлстана, каб дапамагчы кiтайцам арганiзаваць гiганцкую кампанiю сабатажу па ѓсёй Японii. Асаблiва ѓ Токiо. Там яны плануюць задаволiць масавае адключэнне электраэнергii, такое ж, як у вас. усемагутную сiлу, разумееце, цi спынiць, цi спалiць усё ѓ Японii. Ва ѓсякiм выпадку.
  
  Умяшаѓся Сесiл Обры. "Ёсць яшчэ адна гiсторыя - Масква настойвае, каб Фiлстан адказваѓ за сабатаж, каб не дапусцiць правалу. Яны не вельмi давяраюць кiтайцам у эфектыѓнасцi. Гэта яшчэ адна прычына, па якой Фiлстан давядзецца рызыкнуць шыяй i выйсцi".
  
  Хоук пераводзiѓ погляд з аднаго чалавека на iншага. "Нешта мне падказвае, што вы не купiцеся нi на адну з гiсторый".
  
  "Не", - сказаѓ Обры. "Мы гэтага не робiм. Прынамсi, я не ведаю. Гэтая праца не досыць вялiкая для Фiлстана! Сабатаж, так. Спальванне Токiо i ѓсё такое будзе мець велiзарны ѓплыѓ i стане поспехам для Чыкамаѓ. Я згодзен. Але насамрэч гэта не кiрунак працы Фiлстана. I не толькi яно нядосыць вялiкае, нядосыць важнае, каб выманить яго з- пра што мала хто ведае. Я ведаѓ яго, Памятайце, працаваѓ з iм у МI-6, калi ён быѓ на пiку кар'еры.
  
  "Будзь я пракляты, - сказаѓ Хоук. "Жывi i вучыся. Я гэтага не ведаѓ. Я заѓсёды лiчыѓ Фiлстана свайго роду звычайным шпiёнам. Па-чартоѓску дзейсным, смяротным, але ѓ паласатых штанах".
  
  "Зусiм няма", - змрочна сказаѓ Обры. "Ён спланаваѓ мноства забойстваѓ. I iх таксама добра ажыццявiѓ. Вось чаму я ѓпэѓнены, што калi ён, нарэшце, з'яжджае з Расii, то гэта для чагосьцi важнейшага, чым сабатаж. Нават вялiкi сабатаж. У мяне ёсць пачуццё, Дэвiд, i ты павiнен ведаць, што гэта значыць. Ты ѓ гэтым бiзнэсе даѓжэй, чым я".
  
  Сесiл Обры падышоѓ да свайго крэсла i апусцiѓся на яго. "Працягвай, Тэрэнс. Твой мяч. Я буду трымаць рот на замку".
  
  Тэрэнс перазарадзiѓ трубку. Да аблягчэннi Хоук, ён "не запалiѓ яе. Тэрэнс сказаѓ:" Справа ѓ тым, што Чикомы не рабiлi ѓсю сваю брудную працу, сэр. Насамрэч, не вельмi шмат. Яны займаюцца планаваннем, але прымушаюць iншых выконваць па-сапраѓднаму брудную i крывавую працу. Вядома, яны выкарыстоѓваюць тэрор".
  
  Хоук, павiнна быць, выглядаѓ збянтэжаным, таму што Тэрэнс на iмгненне спынiѓся, нахмурыѓся i працягнуѓ. "Вы ведаеце пра Гэта, сэр? Некаторыя называюць iх Буракумiны. Гэта самы найнiзкi склад у Японii, недатыкальныя. Iзгоi. Iх больш за два мiльёны, i вельмi нямногiя, нават японцы, ведаюць, што Урад Японii трымае iх у гета i хавае ад турыстаѓ. Справа ѓ тым, што ѓрад да гэтага часу. fure-noi - не чапайце гэта.
  
  Па сутнасцi, кiтайцы выкарыстоѓваюць гэта ѓ максiмальнай ступенi. Незадаволеная меншасць, падобная да гэтай, было б неразумна не рабiць гэтага".
  
  Усё гэта было знаёма Хоѓку. У апошнi час пра гета шмат казалi ѓ навiнах. I камунiсты таго цi iншага кшталту крыху эксплуатавалi меншасцi ѓ Штатах.
  
  "Гэта выдатная ѓстаноѓка для Chicoms", - прызнаѓ ён. "Сабатаж, у асаблiвасцi, праводзiѓся пад выглядам беспарадкаѓ. Гэта класiчны прыём - камунiсты плануюць яго i дазваляюць гэтай групе Гэтая, ажыццяѓляць усю вiну. Але хiба гэта не японцы? Як i ва ѓсёй астатняй краiне? Я маю на ѓвазе, калi не будзе праблемы з колерам, такi як у нас, i..."
  
  У рэшце рэшт, Сесiл Обры не мог трымаць свой вялiкi рот на замку. Ён перабiѓ.
  
  "Яны японцы. На сто адсоткаѓ. Гэта сапраѓды пытанне традыцыйных каставых забабонаѓ, Дэвiд, i ѓ нас няма часу на антрапалагiчныя адхiленнi. Але той факт, што гэтая - японцы, выглядаюць i размаѓляюць, як i ѓсе астатнiя, дапамагае iм. Шикам неверагодна. Гэтая можа пайсцi куды заѓгодна i рабiць што заѓгодна ѓ "Вы не маеце праблем. тым, што вельмi нямногiя кiтайскiя агенты, добра арганiзаваныя, могуць кантраляваць велiзарную колькасць Гэта i выкарыстоѓваць iх у сваiх мэтах.
  
  - умяшаѓся Хоук. - Ты кажаш, Чыкамы кантралююць Гэтая з дапамогай жаху?
  
  "Так. Сярод iншага, яны выкарыстоѓваюць машыну. Нешта накшталт прылады, удасканаленай версii старой" Смерцi тысячы парэзаѓ ". Гэта называецца Крывавы Буда. Любы чалавек Гэтая, якi не падпарадкоѓваецца iм цi здраджвае iх, змяшчаецца ѓ машыну. i..."
  
  Але на гэты раз Хоук не звярнуѓ на гэта пiльнай увагi. Гэта толькi што прыйшло да яго. З туману гадоѓ. Рычард Фiлстан быѓ страшэнна лавеласам. Цяпер Хоук успомнiѓ пра гэта. У той час гэта добра замоѓчвалi.
  
  Фiлстан забраѓ у сябе маладую жонку Сесiла Обры, а затым кiнуѓ яе. Праз некалькi тыдняѓ яна скончыла жыццё самагубствам.
  
  Яго стары сябар, Сесiл Обры, выкарыстаѓ Ястраба i AX, каб уладзiць прыватную вендэту!
  
  
  Кiраѓнiк 3
  
  
  Было некалькi хвiлiн на восьмую ранiцы. Нiк Картэр пакiнуѓ кватэру Мюрыял Мiлхаланд гадзiну таму, не звяртаючы ѓвагi на цiкаѓныя погляды малочнiка i газетчыка, i паехаѓ назад у свой нумар у гатэлi "Мэйфлаѓэр". Для яго ён быѓ крыху лепш. Ён i Мюрыял перайшлi на брэндзi, i ѓ перапынках памiж заняткамi каханнем - яны ѓ вынiку перайшлi ѓ спальню - ён выпiѓ даволi шмат. Нiк нiколi не напiваѓся i валодаѓ здольнасцямi Фальстафа; у яго нiколi не было пахмелля. Тым не менш, у тую ранiцу ён адчуваѓ сябе крыху невыразна.
  
  Успамiнаючы пазней, ён таксама быѓ вiнаваты ѓ тым, што доктар Мюрыял Мiлхаланд яго больш чым крыху збянтэжыла. Звычайная Джэйн з раскошным целам, якая была такiм дэманам у ложку. Ён пакiнуѓ яе цiхенька храпцi, застаючыся прывабнай у ранiшнiм святле, i, пакiдаючы кватэру, ён ведаѓ, што вернецца. Нiк не мог гэтага зразумець. Яна проста не ѓ яго гусце! I ѓсё ж... i ѓсё ж...
  
  Ён павольна, задуменна галiѓся, напалову задаючыся пытаннем, якое было б быць жанатым на разумнай, сталай жанчыне, якая да таго ж была экспертам у сэксе, не толькi на кафедры, але i на ёй, калi зазвiнеѓ дзвярны званок. . На Нiку быѓ толькi халат.
  
  Ён зiрнуѓ на вялiкi ложак, калi iшоѓ праз спальню, каб адчынiць дзверы. Ён сапраѓды падумаѓ аб "Люгеры", "Вiльгельмiне" i аб "Хьюго" - штылет, схаваным у зашпiльцы-маланкi на матрацы. Пакуль яны адпачывалi. Нiк не кахаѓ шпацыраваць па Вашынгтоне з цяжкiм грузам. I Хок гэтага не ѓхваляѓ. Часам Нiк сапраѓды насiѓ з сабой маленькую "Берэту Кугар", 0,380-й калiбр, у якой з блiзкай адлегласцi хапала сiл. Апошнiя два днi, з-за таго, што рамантавалi плечавы клямар, ён нават яе не насiѓ.
  
  Зноѓ пачуѓся дзвярны зумер. Настойлiвы. Нiк завагаѓся, зiрнуѓ на ложак, на якiм быѓ схаваны "люгер", а потым падумаѓ, да д'ябла яго. А восьмай ранiцы ѓ звычайны аѓторак? Як бы там нi было, ён мог паклапацiцца пра сябе, у яго быѓ ланцуг бяспекi, i ён ведаѓ, як падысцi да дзвярэй. Верагодна, гэта быѓ усяго толькi Хоук, якi адправiѓ масу iнфармацыйных матэрыялаѓ адмысловым пасыльным. Стары рабiѓ гэта зрэдку.
  
  Гудзенне - гудзенне - гудзенне
  
  Нiк падышоѓ да дзвярэй збоку, ушчыльную да сцяны. Любы, хто страляе праз дзверы, яго не заѓважыць.
  
  Гудзенне - гудзенне - гудзенне - зз - гудзенне
  
  "Добра", - усклiкнуѓ ён з раптоѓным раздражненнем. "Добра. Хто гэта?"
  
  Цiшыня.
  
  Затым: "Кiёцкiя дзяѓчыны-скаѓты. Вы купляеце печыва, загадзя?"
  
  "СААЗ?" Яго слых заѓсёды быѓ вострым. Але ён мог паклясцiся...
  
  "Дзяѓчаткi-скаѓты з Японii. Тут на Фестывалi вiшнi. Купляйце печыва. Вы купляеце, загадзя?"
  
  Нiк Картэр пакiваѓ галавой, каб растлумачыць гэта. Добра. Ён выпiѓ столькi брэндзi! Але ѓ гэтым ён павiнен быѓ упэѓнiцца сам. Ланцуг быѓ зашчоѓкнуты. Ён прачынiѓ дзверы, трымаючыся збоку, i асцярожна выглянуѓ у калiдор. "Дзяѓчаткi-скаѓты?"
  
  "Ага. Ёсць у продажы вельмi добрае печыва. Вы купляеце?"
  
  Яна пакланiлася.
  
  Яшчэ тры пакланiлiся. Нiк ледзь не пакланiѓся. Таму што, чорт вазьмi, яны былi дзяѓчынкамi-скаѓтамi. Японскiя дзяѓчыны-скаѓты.
  
  Iх чацвёра. Такiя прыгожыя, як быццам яны сышлi з шаѓковай карцiнкi. Сцiплыя. Фiгурныя маленькiя японскiя лялькi ва ѓнiформе дзяѓчынак-скаѓтаѓ, з дзёрзкiмi тарзанкамi на гладкiх цёмных галовах, у мiнi-спаднiцах i шкарпэтках да каленяѓ. Чатыры пары святых касых вачэй з нецярпеннем назiралi за iм. Чатыры пары iдэальных зубоѓ блiснулi перад iм старым усходнiм афарызмам. Купiце нашы печыва. Яны былi мiлыя, як кодла крапчатых шчанюкоѓ.
  
  Нiк Картэр засмяяѓся. Ён нiчога не мог з сабой зрабiць. Пачакайце, пакуль ён не раскажа пра гэта Хоуку - цi ён павiнен расказаць старому? Нiк Картэр, галоѓны чалавек у AX, сам Кiлмайстар, вельмi насцярожана i асцярожна падбiраецца да дзвярэй, каб супрацьстаяць - купцы дзяѓчынак-скаѓтаѓ, якiя прадаюць печыва. Нiк зрабiѓ галантную спробу перастаць смяяцца, захаваць спакойны твар, але гэта было ѓжо занадта. Ён зноѓ засмяяѓся.
  
  Дзяѓчына, якая казала - яна стаяла блiжэй за ѓсё да дзвярэй i несла чарку скрынак з кулiнарыяй, якую яна трымала падбародкам, утаропiлася на AXman ѓ здзiѓленнi. Астатнiя тры дзяѓчыны, якiя неслi скрынкi з печывам, таксама глядзелi з ветлiвым здзiѓленнем.
  
  Дзяѓчына сказала: "Мы не разумеем, сэр. Мы робiм што-небудзь смешнае? Калi так, то мы адны. Не пажартаваць прыйшлi - прыходзьце прадаваць печыва за наш праезд у Японiю. Вы купляеце, загадзя. Дапамажыце вельмi. Мы вельмi любiм вашыя Злучаныя Штаты, былi тут на Cherry Festival, але зараз з вялiкiм?
  
  Ён зноѓ быѓ грубым. Як ён быѓ з Мюрыялам Мiлхаландам. Нiк выцер вочы рукавом халата i зняѓ ланцужок. "Мне вельмi шкада, дзяѓчынкi. Вельмi шкада. Гэта не вы. Гэта я. Гэта адно з маiх вар'ятаѓ ранiцы".
  
  Ён шукаѓ японскае слова, пастукваючы пальцам па скронi. "Кiчыгай. Гэта я. Кiчыгай!"
  
  Дзяѓчаткi паглядзелi адна на адну, потым зноѓ на яе. Нiхто з iх не загаварыѓ. Нiк штурхнуѓ дзверы. "Усё ѓ парадку, абяцаю. Я бясшкодны. Заходзьце. Прынясiце печыва. Я куплю iх усё. Колькi яны каштуюць?" Ён даѓ Хоуку тузiн каробак. Няхай стары падумае над гэтым.
  
  "Скрынка за адну даляр".
  
  "Гэта дастаткова танна". Ён адступiѓ, калi яны ѓвайшлi, прыносячы з сабой далiкатны пах квiтнеючай вiшнi. Ён падумаѓ, што iм усяго каля чатырнаццацi цi пятнаццацi. Мiлыя. Усе яны добра развiты для падлеткаѓ, iх маленькiя грудзi i ягадзiцы падскокваюць пад бездакорна зялёнай унiформай. Спаднiцы, падумаѓ ён, назiраючы, як яны складаюць печыва на кававы столiк, здавалiся маленькiмi мiнiятурнымi для дзяѓчынак-скаѓтаѓ. Але, можа быць, у Японii...
  
  Яны былi мiлымi. Як i маленькi пiсталет Намбу, якi раптам з'явiѓся ѓ руцэ якая казала дзяѓчыны. Яна накiравала яго прама на плоскi цвёрды жывот Нiка Картэра.
  
  "Падымiце рукi, калi ласка. Стойце зусiм нерухома. Я не жадаю прычынiць вам шкоду. Като - дзверы!"
  
  Адна з дзяѓчын слiзгала вакол Нiка, трымаючыся ад яго далей. Дзверы цiхенька зачынiлiся, замак пстрыкнуѓ, засцерагальнiк слiзгануѓ у пазу.
  
  "Ну i сапраѓды ашуканы", - падумаѓ Нiк. Узята. Яго прафесiйнае захапленне было непадробным. Гэта была майстэрня праца.
  
  "Мата - зачынi ѓсе шторы. Сато - абшукай астатнюю частку кватэры. Асаблiва спальню. У яго тут можа быць дама".
  
  "Не сёння ранiцай", - сказаѓ Нiк. "Але ѓсё роѓна дзякуй за камплiмент".
  
  Намбу падмiргнуѓ яму. Гэта было злое вока. "Сядзь", - холадна сказала галоѓнвя. "Сядзьце, калi ласка, i захоѓвайце маѓчанне, пакуль вам не загадаюць казаць. I не спрабуйце рабiць нiякiя хiтрыкi, мiстэр Нiк Картэр. Я ведаю пра вас усё. Многае пра вас".
  
  Нiк падышоѓ да паказанага крэсла. "Нават з-за майго ненаеднага апетыту да печывам ад дзяѓчынак-скаѓтаѓ - у восем гадзiн ранiцы?"
  
  "Я сказала цiха! Вам будзе дазволена казаць колькi заѓгодна - пасля таго, як вы пачуеце, што я хачу сказаць".
  
  Нiк сеѓ. Ён сабе пад нос прамармытаѓ: "Банзай!" Ён скрыжаваѓ доѓгiя ногi, зразумеѓ, што халат зеѓрае, i паспешна яго зашпiлiѓ. Дзяѓчына з пiсталетам заѓважыла гэта i слаба ѓсмiхнулася. "Нам не патрэбна iлжывая сцiпласць, мiстэр Картэр. Насамрэч мы не дзяѓчыны-скаѓты".
  
  "Калi б мне дазволiлi казаць - я б сказаѓ, што гэта пачало мяне разумець".
  
  "Цiха!"
  
  Ён заткнуѓся. Ён задуменна кiѓнуѓ у бок пачка цыгарэт i запальнiцы на блiжэйшым табары.
  
  "Не!"
  
  Ён моѓчкi глядзеѓ. Гэта была самая эфектыѓная маленькая група. Дзверы зноѓ праверылi, парцьеры, пакой залiѓ святло. Като вярнулася i паведамiла, што чорнага ходу няма. I гэта, падумаѓ Нiк з некаторай горыччу, павiнна было забяспечыць дадатковую бяспеку. Ну, усiх iх не перамагчы. Але калi ён выберацца з гэтага жывым, яго самая вялiкая праблема будзе ѓ тым, каб трымаць яго ѓ таямнiцы. Нiка Картэра забрала купка дзяѓчынак-скаѓтаѓ у яго ѓласнай кватэры!
  
  Цяпер усё было цiха. Дзяѓчына з Намбу сядзела насупраць Нiка на канапе, а астатнiя трое паважна сядзелi побач. Усе сур'ёзна глядзелi на яго. Чатыры школьнiцы. Гэта быѓ вельмi дзiѓны Мiкада.
  
  Нiк сказаѓ: "Чай, хто-небудзь?"
  
  Яна не сказала
  
  яму маѓчаць, i яна не страляла ѓ яго. Яна скрыжавала ногi, агалiѓшы махры ружовых трусiкаѓ пад мiнi-спаднiцай. Яе ногi, усе ногi - цяпер, калi ён гэта сапраѓды заѓважыѓ - былi крыху больш развiтымi i стройнымi, чым тыя, якiя звычайна сустракаюцца ѓ дзяѓчынак-скаѓтаѓ. Ён падазраваѓ, што на iх таксама былi даволi вузкiя бюстгальтары.
  
  "Я Тонака", - сказала дзяѓчына з пiсталетам Намбу.
  
  Ён сур'ёзна кiѓнуѓ. "Задаволены."
  
  "А гэта, - паказала яна на астатнiх, -..."
  
  "Я ведаю. Мата, Сато i Като. Сёстры з квiтнеючай сакуры. Рады пазнаёмiцца з вамi, дзяѓчынкi".
  
  Усе трое ѓсмiхнулiся. Като хiхiкнула.
  
  Тонака нахмурыѓся. "Мне падабаецца жартаваць, мiстэр Картэр. Я б хацеѓ, каб вы гэтага не рабiлi. Гэта вельмi сур'ёзнае пытанне".
  
  Нiк гэта ведаѓ. Ён мог сказаць гэта па тым, як яна трымала маленькi пiсталет. Самы прафесiйны. Але яму патрэбны час. Часам у Badinage ёсць час. Ён спрабаваѓ вылiчыць куты. Хто яны? Што яны ад яго хацелi? Ён не быѓ у Японii больш за год i, наколькi ён ведаѓ, быѓ чысты. Што тады? Ён працягваѓ маляваць нарыхтоѓкi.
  
  "Я ведаю", - сказаѓ ён ёй. "Я ведаю, што гэта сур'ёзна. Паверце, я ведаю. Проста ѓ мяне такая адвага перад тварам дакладнай смерцi, i ..."
  
  Дзяѓчына па iменi Тонака плюнула як дзiкая котка. Яе вочы звузiлiся, i яна была зусiм непрыгожай. Яна паказала намбу на яго як абвiнавачваючы палец.
  
  "Калi ласка, маѓчай зноѓ! Я прыйшла не для таго, каб пажартаваць".
  
  Нiк уздыхнуѓ. Зноѓ завалiѓ. Ён задавалася пытаннем, што здарылася?
  
  Тонака пашнарыла ѓ кiшэнi сваёй блузкi "Дзяѓчына-скаѓт". Гэта хавала тое, што Сякера мог бачыць, зараз ён мог бачыць, была вельмi добра развiтая левая грудзi.
  
  Яна павярнула ѓ яго прадмет, падобны на манету: "Вы даведаецеся гэта, мiстэр Картэр?"
  
  Ён зрабiѓ. Iмгненна. Яму трэба. Ён зрабiѓ гэта ѓ Лондане. Зрабiѓ яго дасведчаны працоѓны ѓ краме сувенiраѓ у Iст-Эндзе. Ён аддаѓ яго чалавеку, якi выратаваѓ яму жыццё ѓ завулку ѓ тым жа Iст-Эндзе. Картэр быѓ вельмi блiзкi да таго, каб загiнуць у тую ноч у Лаймхаѓсе.
  
  Ён падняѓ цяжкi медальён у руцэ. Ён быѓ з золата, памерам са старадаѓнi срэбны даляр, з нефрытавай устаѓкай. Нефрыт ператварыѓся ѓ лiтары, утвараючы скрутак пад малюсенькай зялёнай сякеркай. Сякеру.
  
  Лiтары былi: Esto Perpetua. Няхай будзе вечна. Гэта была яго сяброѓства з Кунiдзо Мату, яго старым сябрам i даѓнiм настаѓнiкам дзюдо-каратэ. Нiк нахмурыѓся, гледзячы на медальён. Гэта было вельмi даѓно. Кунiдзо даѓно вярнуѓся ѓ Японiю. Цяпер ён будзе старым.
  
  Тонака пiльна глядзела на яго. Намбу рабiѓ тое ж самае.
  
  Нiк падкiнуѓ медальён i злавiѓ яго. "Дзе ты гэта ѓзяла?"
  
  "Мой бацька даѓ мне гэта".
  
  "Кунiзо Мату - твой бацька?"
  
  "Так, мiстэр Картэр. Ён часта казаѓ пра вас. З дзяцiнства я чуѓ iмя вялiкага Нiка Картэра. Цяпер я прыходжу да вас, каб папрасiць аб дапамозе. Дакладней, мой бацька пасылае за дапамогай. вельмi верыць i давярае вам. Ён упэѓнены, што вы прыйдзеце нам на дапамогу ".
  
  Раптам яму спатрэбiлася цыгарэта. Вельмi ѓ гэтым меѓ патрэбу. Дзяѓчына дазволiла яму закурыць. Астатнiя трое, цяпер урачыстыя, як совы, глядзелi на яго немiгатлiвымi цёмнымi вачыма.
  
  Нiк сказаѓ: "Я ѓ даѓгу перад тваiм бацькам. I мы былi сябрамi. Вядома, я дапамагу. Я зраблю ѓсё, што змагу. Але як? Калi? Твой бацька ѓ Штатах?"
  
  "Ён у Японii. У Токiо. Цяпер ён стары, хворы i не можа падарожнiчаць. Вось чаму вы павiнны неадкладна адправiцца з намi".
  
  Ён закрыѓ вочы i прыжмурыѓся ад дыму, спрабуючы ѓлавiць гэтую рэч у сваёй галаве. Прывiды з мiнулага могуць збiваць з панталыку. Але доѓг ёсць доѓг. Ён быѓ абавязаны сваiм жыццём Кунiдзо Мату. Яму давядзецца зрабiць усё, што ён можа. Але спачатку...
  
  "Добра, Тонака. Але аб усiм па парадку. Па адным. Першае, што ты можаш зрабiць, гэта прыбраць пiсталет. Калi ты дачка Кунiдзо, табе ён не патрэбен..."
  
  Яна трымала пiсталет пры iм. "Я думаю, можа быць, так, мiстэр Картэр. Паглядзiм. Я адкладу гэта, калi ѓ мяне будзе ваша абяцанне прыехаць у Японiю, каб дапамагчы майму бацьку. I Японii".
  
  "Але я ѓжо сказаѓ табе! Я дапамагу. Гэта ѓрачыстае абяцанне. А зараз давай перастанем гуляць у копаѓ i рабаѓнiкоѓ. Прыбяры пiсталет i раскажы мне ѓсё, што здарылася з тваiм бацькам. зрабi гэта, як толькi змагу. Я ... "
  
  Пiсталет застаѓся ѓ яго на жываце. Тонака зноѓ выглядала непрыгожа. I вельмi нецярплiвы.
  
  "Вы ѓсё яшчэ не разумееце, мiстэр Картэр. Вы едзеце ѓ Японiю зараз. У гэтую хвiлiну - цi, па меншай меры, вельмi хутка. Праблемы майго бацькi не прымусяць сябе чакаць. Няма часу для каналаѓ або афiцыйных асоб, каб раiцца з нагоды розных паслуг парайцеся аб кроках, якiя неабходна разумець ад таго, што я. службе маёй краiны i ведае, што цяганiна ѓсюды аднолькавая.
  
  Маленькi Намбу зноѓ падмiргнуѓ Нiку. Ён пачаѓ стамляцца ад флiрту. Бязбожнасць у тым, што яна мела на ѓвазе менавiта гэта. Яна мела на ѓвазе кожнае праклятае слова! Цяпер!
  
  У Нiка ѓзнiкла думка. У яго i Хока быѓ галасавы
  
  код, якi яны часам выкарыстоѓвалi. Магчыма, ён зможа папярэдзiць старога. Тады яны змогуць узяць гэтых японскiх скаѓтаѓ пад кантроль, прымусiць iх казаць i асэнсаваць, i пачаць працу, каб дапамагчы яго сябру. Нiк глыбока ѓздыхнуѓ. Яму проста трэба было прызнацца Хоуку, што яго схапiла банда дурнаваты дзяѓчынак-скаѓтаѓ, i папрасiць сваiх суайчыннiкаѓ у AX выцягнуць яго з гэтага. Можа яны не змаглi гэтага зрабiць. Можа спатрэбiцца ЦРУ. Або ФБР. Можа быць, Армiя, Флот i Марская пяхота. Ён проста не ведаѓ ...
  
  Ён сказаѓ: "Добра, Тонака. Рабi па-твойму. Неадкладна. Як толькi я змагу апрануцца i спакаваць чамадан. I патэлефанаваць па тэлефоне".
  
  "Нiякiх тэлефонных званкоѓ".
  
  Упершыню ён падумаѓ аб тым, каб забраць у яе пiсталет. Гэта рабiлася смешна. Кiлмайстар павiнен умець адабраць зброю ѓ дзяѓчыны-скаѓта! Вось у чым праблема - яна не дзяѓчынка-скаѓт. Нi адна з iх не была. Таму што зараз усе астатнiя, Като, Сато i Мато, залезлi пад гэтыя абрэзаныя спаднiцы i дасталi пiсталеты Намбу. Усе настойлiва паказвалi на Картэра.
  
  "Як клiчуць ваш атрад, дзяѓчынкi? Анёлы смерцi?"
  
  Тонака нацэлiѓ на яго пiсталет. "Мой бацька сказаѓ мне, што ѓ вас будзе шмат выкрутаѓ, мiстэр Картэр. Ён упэѓнены, што вы стрымаеце сваё абяцанне i сваё сяброѓства з iм, але папярэдзiѓ мяне, што вы будзеце настойваць на тым, каб рабiць гэта па-свойму. Гэта не можа быць зроблена. Гэта павiнна быць зроблена па-нашаму - у поѓнай сакрэтнасцi ".
  
  "Але гэта можа быць", - сказаѓ Нiк. "У мяне ѓ распараджэннi вялiкая арганiзацыя. Многiя з iх, калi яны мне спатрэбяцца. Я не ведаѓ, што Кунiза быѓ на вашай сакрэтнай службе - мае вiншаваннi яму за добра захоѓваемы сакрэт - але тады ён вызначана павiнен ведаць кошт арганiзацыi i супрацоѓнiцтва. Яны могуць выконваць працу тысячы чалавек - i бяспека не праблема i..."
  
  Пiсталет спынiѓ яго. "Вы вельмi красамоѓныя, мiстэр Картэр ... I вельмi памыляецеся. Мой бацька, натуральна, разумее ѓсе гэтыя рэчы, i гэта менавiта тое, чаго ён не хоча. Цi ѓ чым ён мае патрэбу. Што тычыцца каналаѓ - вы, як i я, ведаеце, што вы заѓсёды пад назiраннем, нават калi гэта рэгулярна, як i ваша арганiзацыя. Вы не можаце зрабiць нiводнага кроку без таго, каб. тэлефонных званкоѓ. Нiякай афiцыйнай дапамогi. Гэта праца для аднаго чалавека, якому можна рабiць тое, што просiць мой бацька, не задаючы лiшнiх пытанняѓ.
  
  Ён кiнуѓ ёй медальён. "Добра", - прызнаѓ ён. "Вы здаецца рашучымi, i ѓ вас ёсць зброя. Ва ѓсiх вас ёсць зброя. Падобна, я еду з вамi ѓ Японiю. Прама зараз. Я кiдаю ѓсё, вось так i адлятаю. Вы, вядома, разумееце, што калi я проста знiкну, праз некалькi гадзiн будзе сусветнае апавяшчэнне?"
  
  Тонака дазволiла сабе малюсенькую ѓсмешку. Ён заѓважыѓ, што яна была амаль прыгожая, калi ѓсмiхалася. "Мы паклапоцiмся пра гэта пазней, мiстэр Картэр".
  
  "А як наконт пашпартоѓ? Мытнi?"
  
  "Няма праблем, мiстэр Картэр. Нашы пашпарты ѓ поѓным парадку. Я ѓпэѓнены, што ѓ вас шмат пашпартоѓ - запэѓнiѓ мой бацька. Што ѓ вас будзе. У вас напэѓна ёсць дыпламатычны пашпарт, якога для гэтага хопiць. пярэчаннi?"
  
  "Праезд? Ёсць такiя рэчы, як бiлеты i бронь".
  
  "Пра ѓсё паклапацiлiся, мiстэр Картэр. Усё ѓладкована. Мы будзем у Токiо праз некалькi гадзiн".
  
  Ён пачынаѓ верыць у гэта. Насамрэч у гэта веру. У iх, верагодна, быѓ касмiчны карабель, якi чакае на Молi. Аб брат! Хоуку гэта спадабаецца. Маецца быць вялiкая мiсiя - Нiк ведаѓ знакi - i Хоук трымаѓ яго напагатове, пакуль рэч не саспела, а зараз гэта. Была таксама другарадная справа лэдзi, Мюрыэль Мiлхаланд. У яго было спатканне з ёй сёння ѓвечары. Самае меншае, што мог зрабiць джэнтльмен, - гэта патэлефанаваць i ...
  
  Нiк умольна паглядзеѓ на Тонаку. "Усяго адзiн тэлефонны званок? Даме? Я не хачу, каб яна ѓстала".
  
  Маленькi Намбу быѓ непахiсны. "Не."
  
  НIК КАРТЭР ВIДДАЛЯЕЦЦА - ПАДАМКА ЗАБУРОЖАНА...
  
  Тонака ѓстала. Като, Мата i Сато ѓсталi. Усе маленькiя гарматы мiргнулi на Нiка Картэра.
  
  "Цяпер мы, - сказаѓ Тонака, - пойдзем у спальню, мiстэр Картэр".
  
  Нiк мiргнуѓ. "А?"
  
  "У спальню, калi ласка. Неадкладна!"
  
  Нiк устаѓ i зацягнуѓ вакол сябе халат. "Калi ты так кажаш."
  
  "Паднiмiце рукi, калi ласка".
  
  Ён крыху стамiѓся ад Дзiкага Захаду. "Паслухай, Тонака! Я супрацоѓнiчаю. Я сябар твайго бацькi, i я дапамагу, нават калi мне не падабаецца, як мы вядзем справы. Але давайце пазбавiмся ад усяго гэтага вар'яцтва..."
  
  "Рукi ѓверх! Трымай iх высока ѓ паветры! Маршыруй у спальню".
  
  Ён пайшоѓ. Рукi высока ѓ паветры. Танака рушыла ѓслед за iм у пакой, трымаючыся на прафесiйнай адлегласцi. Ззаду ѓвайшлi Като, Мата i Сато.
  
  Ён уявiѓ сабе яшчэ адзiн загаловак: "Картэр згвалтаваны дзяѓчынкамi-скаѓтамi..."
  
  Тонака пасунула пiсталет да ложка. "Калi ласка, кладзiцеся на ложак, мiстэр Картэр. Знiмiце халат. Вы ляжце тварам уверх".
  
  Нiк глядзеѓ. Словы, якiя ён сказаѓ Хоѓку толькi ѓчора, вярнулiся, i ён паѓтарыѓ iх. "Ты напэѓна жартуеш!"
  
  Нiякай усмешкi на бледна-цытрынава-карычневых асобах.
  
  раскосыя вочы ѓсё ѓважлiва глядзяць на яго i яго вялiкае цела.
  
  "Без жартаѓ, мiстэр Картэр. На ложак. Неадкладна!" Пiсталет рухаѓся ѓ яе маленькай руцэ. Яе палец на спускавым кручку быѓ белым вакол сустава. Нiк упершыню за ѓсе гэтыя забавы i гульнi зразумеѓ, што яна прыстрэлiць яго, калi ён не зробiць у дакладнасцi тое, што яму сказалi. Дакладна.
  
  Ён выпусцiѓ халат. Като прашыпела. Мата змрочна ѓсмiхнуѓся. Сато хiхiкнула. Тонака злосна зiрнуѓ на iх, i яны вярнулiся да справы. Але ѓ яе ѓласных цёмных вачах было адабрэнне, калi яны ненадоѓга слiзгалi уверх i ѓнiз па яго стройным дзвесце фунтаѓ. Яна кiѓнула. "Выдатнае цела, мiстэр Картэр. Як сказаѓ мой бацька, так i будзе. Ён добра памятае, як шмат чаму ён навучыѓ вас i як падрыхтаваѓ вас. Магчыма, у iншы раз, але цяпер гэта не важна. На ложку. Тварам уверх. . "
  
  Нiк Картэр быѓ збянтэжаны i збянтэжаны. Ён не быѓ хлусам, асаблiва самому сабе, i прызнаѓ гэта. Было нешта ненатуральнае, нават крыху непрыстойнае ѓ тым, каб ляжаць цалкам адкрытымi для пранiклiвых вачэй чатырох дзяѓчынак-скаѓтаѓ. Чатыры пары эпикантоидных вачэй, якiя нiчога не прапусцiлi.
  
  Адзiнае, за што ён быѓ удзячны - гэта была зусiм не сэксуальная сiтуацыя, i яму не пагражала фiзiчная рэакцыя. Ён унутрана ѓздрыгнуѓ. Павольны ѓздым да вяршынi перад усiмi гэтымi вачыма. Гэта было немагчыма. Сата захiхiкаѓ бы.
  
  Нiк пiльна глядзеѓ на Тонаку. Яна трымала пiсталет у яго на жываце, зараз цалкам аголеным, i яе рот тузануѓся ѓ пачатковай усмешцы. Яна паспяхова супрацiѓлялася.
  
  "Я толькi шкадую, - сказаѓ Нiк Картэр, - што ѓ мяне ёсць толькi адна добрая якасць для маёй краiны".
  
  Прыгнечаная весялосць Ката. Тонака упiѓся ѓ яе поглядам. Цiшыня. Тонака злосна паглядзела на Нiка. "Вы, мiстэр Картэр, дурань!"
  
  "Sans doute".
  
  Пад левай ягадзiцай ён адчуваѓ цвёрды метал зашпiлькi -маланкi матраца. У iм ляжаѓ "Люгер", гэты агiдны хотрод, урэзаны 9-мiлiметровы пiсталет забойства. Таксама на шпiльцы. Якi прагне Х'юга. Вастрыё iголкi смерцi. Нiк уздыхнуѓ i забыѓся пра гэта. Ён, мусiць, мог дабрацца да iх, i што? Што тады? Забiць чатырох маленькiх дзяѓчынак-скаѓтаѓ з Японii? I чаму ён працягваѓ думаць аб iх як аб дзяѓчынах-скаѓты? Унiформа была сапраѓднай, але гэта ѓсё. Гэта былi чатыры маньякi з нейкай такiйскай акадэмii ё-ё. I ён быѓ пасярэдзiне. Усмiхайцеся i пакутуйце.
  
  Тонака была. тэрмiновыя замовы. "Като - паглядзi на кухню. Сато, у туалеце. Мата - а, вось i ѓсё. Гэтыя гальштукi будуць як раз тое".
  
  У Мато было некалькi лепшых i самых дарагiх гальштукаѓ Нiка, у тым лiку i Сулка, якi ён насiѓ толькi аднойчы. Ён сеѓ у знак пратэсту. "Гэй! Калi табе трэба выкарыстоѓваць гальштукi, выкарыстоѓвайце старыя. Я проста ..."
  
  Тонака хутка стукнуѓ яго пiсталетам па лбе. Яна была хуткай. Уваходзiѓ i выходзiѓ, перш чым ён паспеѓ схапiць пiсталет.
  
  "Кладзiся", - рэзка сказала яна. - "Цiха. Больш нiякiх гутарак. Мы павiнны працягнуць нашу працу. Ужо было занадта шмат глупстваѓ - наш самалёт ляцiць праз гадзiну".
  
  Нiк падняѓ галаву. "Я згодзен наконт глупства. Я..."
  
  Яшчэ адзiн удар па лбе. Ён панура ляжаѓ, калi яго прывязвалi да слупкоѓ ложка. Яны вельмi добра завязвалi вузлы. Ён мог бы разарваць кайданы ѓ любы момант, але зноѓ жа з якой мэтай? Гэта было часткай усёй гэтай вар'яцкай здзелкi - ён выяѓляѓ, што ѓсё больш i больш не жадае прычыняць iм шкоду. I паколькi ён ужо быѓ так глыбока ѓ Гуфiвiле, у яго з'явiлася сапраѓдная цiкаѓнасць даведацца, чым яны займаюцца.
  
  Гэта была карцiна, якую ён хацеѓ занесцi ѓ магiлу. Нiк Картэр звязаѓ свае гальштукi, распасцёрты на ложку, аголеная мацi, адкрытая цёмным поглядам чатырох маленькiх дзяѓчат з Усходу. У галаве ѓ яго прамiльгнуѓ урывак з каханай старадаѓняй песнi: яны мне нiколi не павераць.
  
  Ён з цяжкасцю мог паверыць у тое, што ѓбачыѓ потым. Пёры. Чатыры доѓгiя чырвоныя пяры вылезлi аднекуль з-пад мiнi-спаднiц.
  
  Тонака i Като сядзелi па адным баку ложка, Мато i Сато - па другi. "Калi яны ѓсё падыдуць досыць блiзка, - падумаѓ Нiк, - я змагу парваць гэтую сувязь, разбiць iх дурныя галавачкi i...
  
  Тонака выпусцiла пяро i адступiла назад, намбу вярнуѓшыся на свой плоскi жывот. Зноѓ выявiѓся прафесiяналiзм. Яна коратка кiѓнула Сато. "Заткнi яму рот".
  
  "Цяпер паглядзi сюды, - сказаѓ Нiк Картэр. "Я... гулi... ммм... фуммм..." Чыстая насоѓка i яшчэ адзiн гальштук зрабiлi сваю справу.
  
  "Старт", - сказаѓ Тонака. "Като, вазьмi яго ногi. Мата, займiся яго падпахамi. Сато - генiталii".
  
  Тонака адступiла яшчэ на некалькi крокаѓ i прыставiла пiсталет да Нiку. Яна дазволiла сабе ѓсмiхнуцца. "Мне вельмi шкада, мiстэр Картэр, што мы павiнны зрабiць гэта - так. Я ведаю, што гэта няварта i недарэчна".
  
  Нiк энергiчна кiѓнуѓ. "Хммммммфж... гуууууууууууу..."
  
  "Пастарайцеся вытрымаць, мiстэр Картэр. Гэта не зойме шмат часу. Мы збiраемся накармiць вас наркотыкамi. Цi бачыце, адна з уласцiвасцяѓ гэтага наркотыку заключаецца ѓ тым, што ён падтрымлiвае i пашырае настрой чалавека, якому яго даюць. мы хочам, каб вы былi шчаслiвыя, мiстэр Картэр. Мы хочам, каб вы смяялiся ѓсю дарогу да".
  
  Ён з самага пачатку ведаѓ, што ѓ гэтай утрапёнасцi ёсць метад. Канчатковая змена ѓспрымання
  
  Яны ѓсё роѓна забiлi б яго, калi б ён супрацiѓляѓся. Гэты хлопец Тонака быѓ дастаткова вар'ятам, каб зрабiць гэта. I вось зараз кропка супрацiву была пераадолена. Гэтыя пёры! Гэта было старое кiтайскае катаванне, i ён нiколi не ѓсведамляѓ, наколькi яно эфектыѓнае. Гэта была самая салодкая агонiя на свеце.
  
  Сато вельмi далiкатна вадзiѓ пяром па сваiх грудзях. Нiк скалануѓся. Мата старанна працаваѓ над падпахамi. Ооооооооо ...
  
  Като выкарыстоѓваѓ доѓгi вопытны ѓдар па падэшвах яго ног. Пальцы на нагах Нiка пачалi згiнацца i зводзiцца сутаргай. Ён не мог, чорт вазьмi, больш гэтага выносiць. Як бы там нi было, ён досыць доѓга падыгрываѓ гэтаму ненармальнаму квартэту. У любую секунду яму проста давядзецца - ахххооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооо оооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооооо ...
  
  Яе час было iдэальным. Ён быѓ адцягнены роѓна настолькi, каб яна змагла заняцца сапраѓднай справай. Iголка. Доѓгая зiхатлiвая iголка. Нiк убачыѓ гэта, а потым не ѓбачыѓ. Таму што ён быѓ упiѓся ѓ адносна мяккiя тканiны яго правай ягадзiцы.
  
  Iголка ѓвайшла глыбока. Глыбей. Тонака глядзела на яго, устаѓляючы поршань да ѓпора. Яна ѓсмiхнулася. Нiк выгнуѓся, смяяѓся, смяяѓся i смяяѓся.
  
  Наркотык уразiѓ яго моцна, амаль iмгненна. Яго крывацёк падхапiѓ яго i накiраваѓся да яго мазгавым i маторным цэнтрам.
  
  Цяпер яны перасталi яго казытаць. Тонака ѓсмiхнуѓся i пяшчотна паляпала яго па твары. Яна прыбрала маленькi пiсталет.
  
  "Вось, - сказала яна. "Як ты сябе адчуваеш зараз? Усе шчаслiвыя?"
  
  Нiк Картэр усмiхнуѓся. "Лепш нiколi ѓ жыццi". Ён засмяяѓся... "Вы ведаеце нешта - мне хочацца выпiць. Напрыклад, выпiць шмат. Што вы скажаце, дзяѓчынкi? Калi вы скажаце?"
  
  Тонака запляскала ѓ ладкi. "Якая яна сцiплая i мiлая, - падумаѓ Нiк. Як мiла. Ён хацеѓ зрабiць яе шчаслiвай. Ён зробiць усё, што яна захоча - усё, што заѓгодна.
  
  "Думаю, гэта будзе выдатная забаѓка", - сказаѓ Тонака. "Цi не так, дзяѓчынкi?"
  
  Като, Сато i Мато думалi, што гэта будзе цудоѓна. Яны пляскалi ѓ ладкi i хiхiкалi, i ѓсё, кожны, настойвалi на пацалунку Нiка. Затым яны адступiлi, хiхiкаючы, усмiхаючыся i размаѓляючы. Тонака не цалаваѓ яго.
  
  "Табе лепш апрануцца, Нiк. Хутчэй. Ты ж ведаеш, нам трэба ехаць у Японiю".
  
  Нiк сеѓ, пакуль яны развязвалi яго. Ён пасмяяѓся. "Вядома. Я забыѓся. Японiя. Але ты ѓпэѓнены, што сапраѓды хочаш паехаць, Тонака? Мы маглi б добра павесялiцца прама тут, у Вашынгтоне".
  
  Тонака падышла да яго ѓшчыльную. Яна нахiлiлася i пацалавала яго, надоѓга прыцiснуѓшыся вуснамi да яго вуснаѓ. Яна пагладзiла яго па шчацэ. "Вядома, я хачу паехаць у Японiю, Нiк, дарагая. Паспяшайся. Мы дапаможам табе апрануцца i сабраць рэчы. Проста скажы нам, дзе ѓсё".
  
  Ён адчуваѓ сябе каралём, седзячы аголеным на ложку i гледзячы, як яны ходзяць вакол. Японiя будзе вельмi вясёлай. Даѓно, надта доѓга ѓ яго не было такога сапраѓднага водпуску. Без усялякай адказнасцi. Бясплатна як паветра. Ён мог бы нават паслаць Хоѓку паштоѓку. А можа i не. Да чорта Хока.
  
  Тонака капалася ѓ скрынi камоды. "Дзе твой дыпламатычны пашпарт, Нiк, дарагi?"
  
  "У шафе, дарагая, у падшэѓцы капялюшынай скрынкi Нокса. Давай паспяшаемся! Японiя чакае".
  
  А потым раптоѓна яму зноѓ захацелася гэтага напою. Жадаѓ гэтага горш, чым калi-небудзь у сваiм жыццi хацеѓ выпiць. Ён схапiѓ пару белых баксёраѓ у Сато, якi ѓкладвае чамадан, прайшоѓ у гасцiную i ѓзяѓ бутэльку вiскi з пераноснага бара.
  
  
  Кiраѓнiк 4
  
  
  Вельмi рэдка Хоук выклiкаѓ Нiка для кансультацыi наконт рашэння на вышэйшым узроѓнi. Кiлмайстру не плацiлi за прыняцце рашэнняѓ на вышэйшым узроѓнi. Яму плацiлi за iх выкананне - што ён звычайна рабiѓ з хiтрасцю тыгра i яго лютасцю, калi гэта было неабходна. Хоук з павагай ставiѓся да здольнасцяѓ Нiка як да агента, а пры неабходнасцi i да забойцы. Картэр сёння быѓ цi ледзь не лепшым у свеце; галоѓны чалавек у гэтым горкiм, цёмным, крывавым i часта таямнiчым закутку, дзе выконвалiся рашэннi, дзе дырэктывы, нарэшце, ператваралiся ѓ кулi i нажы, яды i вяроѓкi. I смерць.
  
  У Хоѓка была вельмi дрэнная ноч. Ён амаль не спаѓ, што вельмi незвычайна для яго. У тры гадзiны ночы ён выявiѓ, што расхаджвае па сваёй крыху маркотнай гасцiнай у Джорджтаѓне i задаецца пытаннем, цi мае ён права залучаць Нiка ѓ гэтае рашэнне. Насамрэч гэта была не нагрузка Нiка. Гэта быѓ Хок. Хоук быѓ кiраѓнiком AX. Хоуку плацiлi - недастаткова - за тое, каб ён прымаѓ рашэннi i несцi цяжар памылак. На яго сутулых плячах сямiдзесяцi з лiшнiм гадоѓ ляжаѓ цяжар, i ён сапраѓды не меѓ права перакласцi частку гэтага цяжару на iншую.
  
  Чаму б проста не вырашыць, гуляць у гульню Сесiла Обры цi не? Па агульным прызнаннi, гэта была дрэнная гульня, але Хоук гуляѓ горш. I выйгрыш быѓ неспасцiжным - уласны чалавек у Крамлi. Хоук, з прафесiйнага пункта гледжання, быѓ прагным чалавекам. Таксама бязлiтасны. З часам - хоць цяпер ён працягваѓ разважаць на адлегласцi - ён зразумеѓ, што як бы там нi было, ён знойдзе сродкi,
  
  каб паступова ѓсё больш i больш адцягнуць крамлёѓскага чалавека ад Обры. Але гэта ѓсё было ѓ будучынi.
  
  Цi меѓ ён права прыцягнуць Нiка Картэра, якi нiколi ѓ сваiм жыццi не забiваѓ чалавека, за выключэннем сваёй краiны i пры выкананнi свайго прысяжнага абавязку? Таму што фактычнае забойства павiнен быѓ здзейснiць Нiк Картэр.
  
  Гэта было складанае маральнае пытанне. Слiзкi. У яго быѓ мiльён аспектаѓ, i можна было рацыяналiзаваць i прыдумаць практычна любы адказ, якi захочаце.
  
  Дэвiд Хок не прывык да складаных маральных пытанняѓ. Сорак гадоѓ ён вёѓ смяротную барацьбу i здушыѓ сотнi ворагаѓ сябе i сваёй краiны. На думку Хоѓка, гэта адно i тое ж. Яго ворагi i ворагi яго краiны былi адным i тым жа.
  
  На першы погляд гэта было дастаткова проста. Ён i ѓвесь заходнi свет будуць у большай бяспецы i будуць лепш спаць з мёртвым Рычардам Фiлстанам. Фiлстан быѓ заѓзятым здраднiкам, якi прычынiѓ неабмежаваную шкоду. З гэтым сапраѓды не было спрэчак.
  
  Такiм чынам, у тры гадзiны ночы Хоук налiѓ сабе вельмi слабога напою i спрачаѓся з гэтым.
  
  Абры iшоѓ супраць загаду. Ён прызнаѓ гэта ѓ офiсе Хоку, хаця i прывёѓ важкiя прычыны для таго, каб пайсцi супраць яго загадаѓ. Яго начальства патрабавала, каб Фiлстан быѓ арыштаваны i паѓстаѓ перад належным судом i, як меркавалася, пакараннем смерцю.
  
  Сесiл Обры, хоць дзiкiя конi не адцягнулi б яго ад яго, баяѓся, што Фiлстан нейкiм чынам развяжа вузел ката. Обры думаѓ аб сваёй мёртвай маладой жонцы не менш, чым аб сваiм абавязку. Яго не хвалявала, што здраднiк будзе пакараны ѓ адкрытым судзе. Ён толькi хацеѓ смерцi Рычарда Фiлстана як мага карацейшым, хуткiм i выродлiвым спосабам. Каб зрабiць гэта i атрымаць дапамогу AX у адпомшчэннi, Обры быѓ гатовы даць адзiн з самых каштоѓных актываѓ сваёй краiны - нечаканая крынiца ѓ Крамлi.
  
  Хоук злёгку прыгубiѓ свой напой i закiнуѓ свой выцвiлы халат на шыю, якая з кожным днём станавiлася ѓсё танчэй. Ён зiрнуѓ на старадаѓнi гадзiннiк на камiне. Амаль чатыры. Ён паабяцаѓ сабе прыняць рашэньне яшчэ да таго, як прыехаѓ у той дзень у офiс. Абяцаѓ i Сесiл Обры.
  
  Обры меѓ рацыю ѓ адным, - прызнаѓ Хоук, крочачы. AX, амаль любая служба янкi, зладзiлася з гэтым лепш, чым брытанцы. Фiлстан ведаѓ бы кожны крок i пастку, якiя MI6 калi-небудзь выкарыстоѓвала або марыла выкарыстоѓваць. У AX можа быць шанец. Вядома, калi ён выкарыстоѓваѓ Нiка Картэра. Калi Нiк не мог гэтага зрабiць, гэтага не магло быць.
  
  Цi мог ён выкарыстоѓваць Нiка ѓ прыватнай вендэце для iншага чалавека? Праблема не спрабавала знiкнуць цi вырашыцца сама сабой. Яна ѓсё яшчэ была там, калi Хоук, нарэшце, зноѓ знайшоѓ падушку. Выпiѓка крыху дапамагла, i ён заснуѓ неспакойным сном пры першым поглядзе птушак у фарзiцыi за акном.
  
  Сесiл Обры i чалавек з MIS, Тэрэнс, павiнны былi зноѓ з'явiцца ѓ аѓторак у офiсе Хоку ѓ адзiнаццаць - Хок быѓ у офiсе ѓ чвэрць дзевятай. Дэлi Стоѓкс яшчэ не было. Хоук павесiѓ свой лёгкi плашч - на вулiцы пачынаѓ iмжэць дождж - i пайшоѓ прама да тэлефона, i патэлефанаваѓ Нiка ѓ кватэру Мэйфлаѓэр.
  
  Хоук прыняѓ рашэнне, калi ехаѓ у офiс з Джорджтаѓна. Ён ведаѓ, што крыху патурае i крыху перакладае цяжар, але цяпер ён мог рабiць гэта з даволi чыстым сумленнем. Раскажыце Нiку ѓсе факты ѓ прысутнасцi ангельцаѓ i дазвольце Нiку прыняць уласнае рашэнне. Гэта было лепшае, што мог зрабiць Хоук, улiчваючы яго прагнасць i спакусу. Ён быѓ бы сумленны. Ён пакляѓся ѓ гэтым сабе. Калi Нiк адмовiцца ад мiсii, гэта будзе канцом. Хай Сесiл Обры пашукае ката дзе-небудзь яшчэ.
  
  Нiк не адказаѓ. Хоук вылаяѓся i павесiѓ трубку. Ён зняѓ сваю першую за ранiцу цыгару i сунуѓ яе ѓ рот. Ён зноѓ паспрабаваѓ дабрацца да кватэры Нiка, дазваляючы званку працягвацца. Няма адказу.
  
  Хоук зноѓ паклаѓ трубку i ѓтаропiѓся на яе. "Зноѓ трахацца", - падумаѓ ён. Затрымаѓся. У сене з прыгожай лялькай, i ён даложыць, калi стане страшэнна добрым i гатовым. Хоук нахмурыѓся, потым ледзь не ѓсмiхнуѓся. Нельга вiнавацiць хлопчыка за тое, што ён пажынаѓ бутоны руж, пакуль мог. Бог ведаѓ, што гэта працягвалася нядоѓга. Не дастаткова доѓга. Прайшло шмат часу з таго часу, як ён мог пажынаць бутоны руж. Ах, залатыя дзяѓчынкi i хлопцы павiнны рассыпацца ѓ прах ...
  
  Да чорта гэта! Калi Нiк не адказаѓ з трэцяй спробы, Хоук выйшаѓ паглядзець бартавы часопiс на стале Дэлii. Дзяжурны па начах павiнен быѓ трымаць яго ѓ курсе. Хоук правёѓ пальцам па спiсе акуратна напiсаных запiсаѓ. Картэр, як i ѓсе вышэйшыя топ-мэнэджары, быѓ на сувязi дваццаць чатыры гадзiны ѓ суткi i павiнен быѓ тэлефанаваць i правяраць кожныя дванаццаць гадзiн. I пакiнуць адрас цi нумар тэлефона, па якiм з iмi можна будзе звязацца.
  
  Палец Хоука спынiѓся на ѓваходзе: N3 - 2204 гадзiну. - 914-528-6177 ... Гэта быѓ прэфiкс Мэрыленда. Хоук надрапаѓ нумар на аркушы паперы i вярнуѓся ѓ свой кабiнет. Ён набраѓ нумар.
  
  Пасля доѓгай серыi званкоѓ жанчына сказала: "Алё?" Яна гучала як сон i пахмелле.
  
  Хоук урэзаѓся прама ѓ яго. Выцягнем Рамэа з мяшка.
  
  "Дазвольце мне пагаварыць з мiстэрам Картэрам, калi ласка".
  
  Доѓгая паѓза. Затым холадна: "З кiм ты хацеѓ пагаварыць?"
  
  Хоук люта закусiѓ цыгару. "Картэр. Нiк Картэр! Гэта вельмi важна. Тэрмiнова. Ён там?"
  
  Больш цiшынi. Потым ён пачуѓ яе пазяханне. Яе голас быѓ усё яшчэ халодны, калi яна сказала: "Мне вельмi шкада. Мiстэр Картэр з'ехаѓ некаторы час таму. Я сапраѓды не ведаю, калi. Але як, чорт вазьмi, ты атрымаѓ гэты нумар? Я..."
  
  "Прабачце, лэдзi". Хоук зноѓ павесiѓ трубку. Чорт! Ён сеѓ, паставiѓ ногi на стол i ѓтаропiѓся на жоѓцева-чырвоныя сцены. Гадзiны Western Union цiкалi ѓ абарону Нiка Картэра. Ён не спазнiѓся на званок. Засталося яшчэ каля сарака з лiшнiм хвiлiн. Хоук вылаяѓся сабе пад нос i не мог зразумець уласнай турботы.
  
  Праз некалькi хвiлiн увайшла Дэлiя Стоѓкс. Ястраб, маскiруючы сваю турботу - для чаго ён не мог прывесцi важкiх прычын - прымусiѓ яе тэлефанаваць у "Мэйфлаѓэр" кожныя дзесяць хвiлiн. Ён перайшоѓ на iншую лiнiю i пачаѓ асцярожна наводзiць даведкi. Нiк Картэр, як добра ведаѓ Хок, быѓ свiнгерам, i круг яго знаёмых быѓ доѓгiм i каталiцкiм. Ён можа быць у турэцкай лазнi з сенатарам, снедаць з жонкай i/цi дачкой якога-небудзь дыпламатычнага прадстаѓнiка - цi ён можа быць у Гоут-Хiле.
  
  Час прайшоѓ безвынiкова. Хоук працягваѓ пазiраць на насценны гадзiннiк. Ён абяцаѓ Абры сёння рашэнне, чорт вазьмi, хлопчык! Цяпер ён афiцыйна спазняѓся на званок. Не тое каб Хоуку было напляваць на падобную дробязь - але ён жадаѓ уладзiць гэты раман, так цi iнакш, i ён не мог зрабiць гэта без Нiка. Ён, як нiколi, быѓ поѓны рашучасцi, каб за Нiкам было апошняе слова ѓ забойстве цi не забойстве Рычарда Фiлстана.
  
  А дзесятай гадзiне адзiнаццаць да яго ѓ кабiнет увайшла Дэлiя Стоѓкс з збянтэжаным выразам твару. Хоук якраз выкiнуѓ напалову перажаваную цыгару. Ён убачыѓ яе выраз i сказаѓ: "Што?"
  
  Делия пацiснула плячыма. "Я не ведаю, што менавiта, сэр. Але я гэтаму не веру - i вы не паверыце".
  
  Хоук нахмурыѓся. "Выпрабуй мяне."
  
  Дэлiя прачысцiла горла. "Нарэшце-то я дабраѓся да капiтана звону на "Мэйфлаѓэр". Мне было цяжка яго знайсцi, а потым ён не захацеѓ размаѓляць - яму падабаецца Нiк i, я мяркую, ён спрабаваѓ яго абаранiць - але я нарэшце сёе-тое зацягнуѓ Нiк пайшоѓ з гатэля сёння ранiцай крыху пазней дзевяцi. Ён быѓ п'яны. Ён быѓ п'яны. паверыце - ён быѓ з чатырма дзяѓчынамi-скаѓтамi".
  
  Цыгара апусцiлася. Хоук утаропiѓся на яе. "Ён быѓ з кiм?"
  
  "Я сказаѓ вам - ён быѓ з чатырма дзяѓчынамi-скаѓтамi. Японскiмi дзяѓчынамi-скаѓтамi. Ён быѓ так п'яны, што скаѓтам, японскiм дзяѓчатам-скаѓтам, прыйшлося дапамагчы яму прайсцi праз хол".
  
  Хоук толькi мiргнуѓ. Тры разы. Потым ён сказаѓ: "Хто ѓ нас ёсць на месцы?"
  
  "Ёсць Том Эймс. I..."
  
  "Падыдзе Эймс. Пашлiце яго на "Мэйфлаѓэр" прама цяпер. Пацвердзiце цi абвергнiце аповяд капiтана. Замоѓкнiце гэта, Делия, i пачнiце звычайную працэдуру пошуку знiклых без вестак аператыѓнiкаѓ. Вось i ѓсё. О, калi Сесiл Обры i З'явiѓся Тэрэнс, дазволь iм увайсцi. "
  
  "Ды сэр." Яна выйшла i зачынiла дзверы. Дэлiя ведала, калi пакiнуць Дэвiда Хока сам-насам з яго горкiмi думкамi.
  
  Том Эймс быѓ добры чалавек. Асцярожна, старанна, нiчога не прапускаючы. Была гадзiна, калi ён далажыѓ Хоѓку. Тым часам Хоук зноѓ спынiѓ Обры - i трымаѓ правады гарачымi. Пакуль нiчога.
  
  Эймс сядзеѓ у тым жа цвёрдым крэсле, на якiм учора ранiцай сядзеѓ Нiк Картэр. Эймс быѓ даволi сумным чалавекам з тварам, якi нагадваѓ Хоѓку самотную сышчык.
  
  "Гэта праѓда наконт дзяѓчынак-скаѓтаѓ, сэр. Iх было чацвёра. Дзяѓчынкi-скаѓты з Японii. Яны прадавалi печыва ѓ гатэлi. Звычайна гэта забаронена, але памочнiк мэнэджара прапусцiѓ iх. Добрыя суседскiя адносiны i ѓсё такое. гэта. I яны прадалi печыва. Я..."
  
  Хоук ледзь стрымаѓся. "Адмоѓцеся ад печыва, Эймс. Прытрымвайцеся Картэра. Ён сышоѓ з гэтымi дзяѓчынкамi-скаѓтамi? Яго бачылi iдучым з iмi праз вестыбюль? Ён быѓ п'яны?"
  
  Эймс праглынуѓ. "Ну так, сэр. Яго вызначана заѓважылi, сэр. Ён тройчы падаѓ, праходзячы праз вестыбюль. Яму павiнны былi дапамагчы, э-э, дзяѓчыны-скаѓты. Мiстэр Картэр спяваѓ, танчыѓ, сэр, i крычаѓ. трохi. Таксама падобна, што ѓ яго было шмат печыва, прабачце, сэр, але я так па у холе".
  
  Хоук заплюшчыѓ вочы. Гэтая прафесiя з кожным днём станавiлася ѓсё ненармальнай. "Працягваць."
  
  "Вось i ѓсё, сэр. Вось што адбылося. Добра пацверджана. Я атрымаѓ паказаннi ад капiтана , памагатага мэнэджара, двух пакаёѓак i мiстэра i мiсiс Мерэдыт Хант, якiя толькi што рэгiстравалiся з Iндыянапалiса. Я..."
  
  Хоук падняѓ злёгку дрыготкую руку. - I гэта таксама прапусцiце. Куды дзелiся Картэр i яго... ягонае атачэнне пасля гэтага? Мяркую, яны не ѓзляцелi на паветраным шары цi нешта падобнае?
  
  Эймс сунуѓ пачак паказанняѓ назад ва ѓнутраную кiшэню.
  
  "Не, сэр. Яны ѓзялi таксi".
  
  Хоук расплюшчыѓ вочы i глядзеѓ чакальна. "Добра?"
  
  
  "Нiчога, сэр. Звычайная руцiна нiчога не дала. Менеджэр ацедзя назiраѓ, як дзяѓчаты-скаѓты дапамагалi мiстэру Картэру сесцi ѓ таксi, але ён не заѓважыѓ нiчога асаблiвага ѓ кiроѓцу i не падумаѓ атрымаць нумар машыны. Я размаѓляѓ з iншымi кiроѓцамi, вядома. Не пашанцавала. У той час там было толькi адно iнш. Картэр быѓ так шмат шуму i, ну, было крыху незвычайна бачыць дзяѓчынак-скаѓтаѓ у п'яным выглядзе".
  
  Хоук уздыхнуѓ. "Трохi, так. Такiм чынам?"
  
  "Гэта было дзiѓнае таксi, сэр. Гэты чалавек сказаѓ, што нiколi раней не бачыѓ яго ѓ шэрагу. Ён дрэнна разглядзеѓ кiроѓцу".
  
  "Як добра," сказаѓ Хоук. "Верагодна, гэта быѓ Японскi Пясочны Чалавек".
  
  "Сэр?"
  
  Хоук махнуѓ рукой. "Нiчога. Добра, Эймс. На гэтым пакуль усё. Рыхтуйцеся да новых замоваѓ".
  
  Эймс пайшоѓ. Хоук сядзеѓ i глядзеѓ на цёмна-сiнiя сцены. На першы погляд Нiк Картэр у цяперашнi час робiць свой унёсак у злачыннасць непаѓналетнiх. Чатыры непаѓналетнiя. Дзяѓчынкi-скаѓты!
  
  Хоук пацягнуѓся да тэлефона, маючы намер выпусцiць спецыяльны AX APB, затым адхапiѓ руку. Не. Няхай ён крыху паварыцца*. Паглядзi, што здарылася.
  
  У адным ён быѓ упэѓнены. Гэта было супрацьлегла таму, як гэта выглядала. Гэтыя дзяѓчаты-скаѓты нейкiм чынам спрыялi ѓчынкам Нiка Картэра.
  
  
  Кiраѓнiк 5
  
  
  Маленькi чалавечак з малатком быѓ бязлiтасны. Ён быѓ гномам, у бруднай карычневай мантыi i размахваѓ малатком. Гонг быѓ удвая большы за маленькага чалавечка, але ѓ маленькага чалавека былi вялiкiя мускулы, i ён меѓ на ѓвазе справу. Ён зноѓ i зноѓ ударыѓ малатком па якая гучыць медзi - боiнгг - боiнгг - боiнгг - боiнггг...
  
  Пацешная рэч. Гонг мяняѓ форму. Яна пачынала быць падобным на галаву Нiка Картэра.
  
  BOINGGGGGG - BOINGGGGGGG
  
  Нiк расплюшчыѓ вочы i як мага хутчэй закрыѓ iх. Зноѓ зазванiѓ гонг. Ён расплюшчыѓ вочы, i гонг спынiѓся. Ён ляжаѓ на падлозе на футоне, накiнуѓшы коѓдру. Каля яго галавы стаяѓ белы эмаляваны гаршчок. Прадбачанне з нечага боку. Нiк падняѓ галаву над гаршком, i яму стала дрэнна. Вельмi хворы. Доѓгi час. Калi яго вырвала, ён лёг на падушку падлогi i паспрабаваѓ сфакусаваць столь. Гэта была звычайная столь. Паступова ён перастаѓ кружыцца i супакоiѓся. Ён пачаѓ чуць музыку. Шалёная, далёкая музыка, якая топча гоу-гоу. Гэта было, падумаѓ ён, калi яго галава праяснiлася, не столькi ѓ гуку, колькi ѓ вiбрацыi.
  
  Дзверы адчынiлiся, i ѓвайшла Тонака. Нiякай формы дзяѓчынак-скаѓтаѓ. На ёй быѓ карычневы замшавы пiнжак-над белай шаѓковай блузкi - вiдавочна, без бюстгальтара пад ёй - i вузкiя чорныя штаны, любоѓна аблiпальныя яе стройныя ногi. Яна была злёгку нафарбавана, памада i крыху румяны, а яе блiскучыя чорныя валасы былi выкладзены на верхавiне з прытворнай нядбайнасцю. Нiк прызнаѓ, што яна была сапраѓднай стравай.
  
  Тонака цiха яму ѓсмiхнуѓся. "Добры вечар, Нiк. Як ты сябе адчуваеш?"
  
  Ён далiкатна дакрануѓся да сваёй галавы пальцамi. Ён не ѓпаѓ.
  
  "Я проста мог бы так жыць", - сказаѓ ён. "Не, дзякуй".
  
  Яна смяялася. "Мне вельмi шкада, Нiк. Я праѓда. Але гэта здавалася" адзiным спосабам выканаць жаданнi майго бацькi. Прэпарат, якi мы табе далечы, - ён не толькi робiць чалавека надзвычай паслухмяным. Ён таксама выклiкае ѓ яго велiзарную смагу, жаданне". , на алкаголь. Ты сапраѓды быѓ зусiм п'яны яшчэ да таго, як мы пасадзiлi цябе ѓ самалёт".
  
  Ён утаропiѓся на яе. Цяпер усё было ясна. Ён асцярожна пацёр шыю ззаду. "Я ведаю, што гэта дурное пытанне - але дзе я?"
  
  Яе ѓсмешка знiкла. "У Токiа, вядома".
  
  "Вядома. Дзе яшчэ. Дзе жудасны сэкс утрох - Мато, Като i Сато?"
  
  "У iх ёсць свая праца. Яны робяць гэта. Я сумняваюся, што вы iх зноѓ убачыце".
  
  "Думаю, я вытрымаю гэта", - прамармытаѓ ён.
  
  Тонака апусцiѓся на футон побач з iм. Яна правяла рукой па яго лбе i пагладзiла па валасах. Яе рука была прахалоднай, як ручай Фудзi. Яе мяккi рот дакрануѓся да яго, затым яна адсунулася.
  
  "Цяпер для нас няма часу, але я скажу гэта. Я абяцаю. Калi вы дапаможаце майму бацьку, як я ведаю, вы гэта зробiце, i калi мы абодва перажывем гэта, я зраблю ѓсё, каб кампенсаваць вам тое, што я зрабiла. Што-небудзь! Гэта зразумела, Нiк? "
  
  Ён адчуваѓ сябе нашмат лепш. Ён стрымаѓ парыѓ прыцiснуць яе стройнае цела да сябе. Ён кiѓнуѓ. "Зразумела, Тонака. Я буду трымаць цябе за гэтае абяцанне. А зараз - дзе твой бацька?"
  
  Яна ѓстала i адышла ад яго. "Ён жыве ѓ раёне Санья. Вы гэта ведаеце?"
  
  Ён кiѓнуѓ. Адзiн з горшых раёнаѓ трушчобаѓ у Токiа. Але ён не зразумеѓ. Што рабiѓ стары Кунiдзо Мату ѓ такiм месцы?
  
  Тонака адгадала яго думка. Яна прыкурвала цыгарэту. Яна нядбайна закiнула запалку на татамi.
  
  "Я сказаѓ вам, што мой бацька памiрае. У яго рак. Ён вярнуѓся, каб памерцi са сваiм народам, Гэтай. Вы ведалi, што гэта Буракумiны?"
  
  Ён пакруцiѓ галавой. "Я паняцця не меѓ. Гэта мае значэнне?"
  
  Ён лiчыѓ яе прыгожай. Прыгажуня знiкла, калi яна нахмурылася. "Ён думаѓ, што гэта мае значэнне. Ён даѓно пакiнуѓ свой народ i перастаѓ быць прыхiльнiкам Гэтая.
  
  паколькi ён стары i памiрае, ён хоча загладзiць сваю вiну ". Яна люта пацiснула плячыма." Магчыма, яшчэ не занадта позна - гэта вызначана час для гэтага. Але ён вам усё гэта растлумачыць. Тады паглядзiм - зараз я думаю, табе лепш прыняць ванну i прывесцi сябе ѓ парадак. Гэта дапаможа тваёй хваробе. У нас мала часу. Некалькi гадзiн да ранiцы".
  
  Нiк устаѓ. Яго абутку не было, але ѓ астатнiм ён быѓ поѓнасцю апрануты. Гарнiтур Сэвiл-Роѓ ужо нiколi не будзе ранейшым. Ён сапраѓды адчуваѓ сябе брудным i зарос шчацiннем. Ён ведаѓ, як павiнен выглядаць ягоны язык, i не хацеѓ глядзець сабе ѓ вочы. У роце адчуваѓся выразны прысмак перагару.
  
  "Ванна можа проста выратаваць маё жыццё", - прызнаѓ ён.
  
  Яна паказала на яго мяты гарнiтур. "Табе ѓсё роѓна давядзецца пераапрануцца. Ад гэтага давядзецца пазбавiцца. Усё ѓладкавана. У нас ёсць для цябе iншае адзенне. Паперы. Зусiм новае прыкрыццё. Мая арганiзацыя, вядома, разабралася з гэтым".
  
  "Бацька, здаецца, быѓ вельмi заняты. А хто такiя "мы"?"
  
  Яна кiнула яму японскую фразу, якую ён не зразумеѓ. Яе доѓгiя цёмныя вочы звузiлiся. "Гэта азначае ваяѓнiчыя жанчыны з Гэта. Гэта тое, што мы - жонкi, дочкi, мацi. Нашы мужчыны не будуць змагацца, або iх вельмi мала, таму жанчыны павiнны. Але ён вам усё пра гэта раскажа". Я пашлю дзяѓчыну наконт тваёй ванны".
  
  "Пачакай хвiлiнку, Тонака". Ён зноѓ чуѓ музыку. Музыка i вiбрацыi вельмi слабыя.
  
  "Дзе мы? Дзе ѓ Токiо?"
  
  Яна кiнула попел на татамi. "На Гiндзэ. Хутчэй, пад ёй. Гэта адно з нямногiх нашых бяспечных хованак. Мы знаходзiмся ѓ сутарэнным памяшканнi пад кабарэ Electric Palace. Гэта музыка, якую вы чуеце. Ужо амаль поѓнач. Цяпер я сапраѓды павiнна iсцi, Нiк. Усё, што ты хочаш ..."
  
  "Цыгарэты, бутэлька добрага пiва i ведаць, дзе ты ѓзяла свой англiйская. Я даѓно не чуѓ" prease "".
  
  Яна не магла стрымаць усмешку. Гэта зноѓ зрабiла яе прыгожай. "Рэдклiф. Клас 63 гады. Бацька не хацеѓ, каб яго дачка стала гэтай, разумееце. Толькi я настаяла. Але ён вам i пра гэта раскажа. Я дашлю рэчы. I басу. дзяѓчынку. Да хуткай сустрэчы, Нiк".
  
  Яна зачынiла за сабой дзверы. Нiк, якi нiчым не адрознiваѓся ад iншых, сеѓ на кукiшкi па ѓсходняй модзе i пачаѓ абдумваць гэта. У Вашынгтоне, вядома, было б пякельна прыйшлося плацiць. Хоук будзе рыхтаваць камеру катаванняѓ. Ён вырашыѓ разыграць карты, як яны выпалi, прынамсi, на час. Ён не мог звязацца з Хоѓкам адразу, не сказаць старому, што яго вандроѓны хлопчык зайшоѓ у Токiа. Не. Хай бос атрымае апаплексiчны ѓдар. Каршак быѓ моцнай, жылiстай старой птушкай, i гэта яго б не забiла.
  
  Тым часам Нiк убачыць Кунiза Мату i даведаецца, у чым справа. Выплацiць свой доѓг старому, уладзiць усё гэтае пякельнае бязмежжа. Тады будзе дастаткова часу, каб патэлефанаваць Хоук i паспрабаваць растлумачыць.
  
  У дзверы пастукалi.
  
  "Охары насаi". На шчасце, пакуль ён знаходзiѓся ѓ Шанхаi, ён размаѓляѓ на гэтай мове.
  
  Яна была сярэднiх гадоѓ з роѓным цiхамiрным тварам. На ёй былi геты з саломы i хатняя сукенка ѓ клетку. Яна несла паднос з бутэлькай вiскi i пачкам цыгарэт. На руцэ яна несла вялiзны пухнаты ручнiк. Яна надарыла Нiк алюмiнiевай зубастай усмешкай.
  
  "Канбанва, Картэр-сан. Вось табе сёе-тое. Басу гатовы. Вы iдзяце хуба-хуба?"
  
  Нiк усмiхнуѓся ёй. "Не хуб-хуб. Спачатку выпi. Спачатку пакуры. Тады, можа быць, я не памру i змагу атрымаць асалоду ад басу. Аб намаэ ва?"
  
  Зiхацелi алюмiнiевыя зубы. "Я Сьюзэн".
  
  Ён узяѓ з падноса бутэльку вiскi i паморшчыѓся. Стары белы кiт! Аб тым, што можна чакаць ад месца пад назовам Электрычны палац.
  
  "Сюзi, а? . Ты прынясеш шклянку?"
  
  "Няма травы".
  
  . Ён адкруцiѓ вечка бутэлькi. Рэч дрэнна пахла. Але яму патрэбен быѓ адзiн глыток, усяго адзiн, каб выцягнуць яго i прыступiць да гэтай - якой бы там нi было мiсii. Ён працягнуѓ бутэльку i пакланiѓся Сюзi. "Ваша здароѓе, прыгажуня. Гокенка ѓ шуку симасу!" - I мой таксама, - прамармытаѓ ён сабе пад нос. Ён раптам усвядомiѓ, што весялосць i гульнi падышлi да канца. З гэтага часу гульня будзе заставацца назаѓжды, а ѓсе шарыкi застанецца ѓ пераможцы.
  
  Сьюзэн хiхiкнула, потым нахмурылася. "Бассу гатовы. Горача. Прыходзь хутка цi будзь халодным". I яна шматзначна пляснула вялiкiм ручнiком у паветры.
  
  Было бескарысна тлумачыць Сюзi, што ён можа выцерцi сабе спiну. Сюзi была босам. Яна запiхнула яго ѓ дымлiвы рэзервуар i ѓзялася за справу, даѓшы яму басу па-свойму, а не па яго. Яна нiчога не ѓпусцiла.
  
  Тонака чакала, калi ён вярнуѓся ѓ маленькi пакой. На дыванку каля ложка ляжала куча адзення. Нiк з агiдай паглядзеѓ на адзенне. "Кiм я павiнен быць? Валацуга?"
  
  "У некаторым сэнсе так". Яна працягнула яму патрапаны кашалёк. Ён утрымлiваѓ тоѓсты пачак свежых новых ен i велiзарную колькасць картак, большасць з якiх былi патрапаны. Нiк паспешна прабегся па iх.
  
  "Вас клiчуць Пiт Фремонт", - растлумачыла Тонака. "Я мяркую, што вы ѓ нейкiм сэнсе лайдак. Вы пазаштатны газетчык i пiсьменнiк, i алкаголiк.
  
  Вы жылi на ѓсходнiм пляжы шмат гадоѓ. Час ад часу вы прадаеце аповяд або артыкул у Штатах, i калi прыходзiць чэк, вы ѓпадаеце ѓ запой. Вось дзе зараз сапраѓдны Пiт Фрамонт - у запоi. Так што вам няма пра што турбавацца. Ня будзе вас дваiх бегаць па Японii. Цяпер табе лепш апрануцца. "
  
  Яна працягнула яму пару шортаѓ i блакiтную кашулю, танную i новую, усё яшчэ ѓ цэлафанавых пакетах. "Я папрасiѓ адну з дзяѓчын купiць iх. Рэчы Пiта даволi брудныя. Ён не вельмi добрае пра сябе клапоцiцца".
  
  Нiк скiнуѓ кароткi халат, якi дала яму Сюзi, i надзеѓ шорты. Тонака абыякава назiрала. Ён успомнiѓ, што яна ѓсё гэта бачыла раней. Нiякiх сакрэтаѓ ад гэтага дзiцяцi.
  
  "Значыць, сапраѓды ёсць Пiт Фрамонт, а? I вы гарантуеце, што ён не будзе распаѓсюджвацца, пакуль я буду працаваць? Гэта нармальна, але ёсць i iншы аспект. Кожны ѓ Токiа павiнен ведаць такога персанажа".
  
  Яна прыкурвала цыгарэту. "Зберагчы яго ад вачэй не складзе працы. Ён мярцвяцкi п'яны. Ён будзе заставацца такiм некалькi дзён, пакуль у яго ёсць грошы. Ён усё роѓна нiкуды не можа пайсцi - гэта яго адзiная вопратка".
  
  Нiк спынiѓся, выцягваючы шпiлькi з новай кашулi. "Вы маеце на ѓвазе, што скралi ѓ хлопца вопратку? Яго адзiную вопратку?"
  
  Тонака пацiснула плячыма. "Чаму б i не? Яны нам патрэбныя. Ён гэтага не робiць. Пiт - мiлы хлопец, ён ведае пра нас, пра дзяѓчын Гэтая, i ён дапамагае нам час ад часу. Але ён безнадзейна п'е. Яму не патрэбна нiякая вопратка. У яго ёсць яго бутэлька i яго дзяѓчына, i гэта ѓсё, пра што ён клапоцiцеся. - Спяшайцеся.
  
  "Так, мем сахiб".
  
  Ён асцярожна падняѓ гарнiтур. Калiсьцi гэта быѓ добры гарнiтур. Яго зрабiлi ѓ Ганконгу - Нiк ведаѓ краѓца - вельмi даѓно. Ён увайшоѓ у гэта, заѓважыѓшы вельмi характэрны пах поту i ѓзросту. Ён выдатна падышоѓ. "Твой сябар Пiт - буйны мужчына".
  
  "Цяпер астатняе".
  
  Нiк надзеѓ туфлi з патрэсканымi абцасамi i пацёртасцямi. Гальштук быѓ абарваны i ѓ плямах. Плашч, якi яна перадала яму, у леднiковы перыяд належаѓ Abercrombie i Fitch. Ён быѓ брудны, без рамяня.
  
  "Гэты хлопец, - прамармытаѓ Нiк, апранаючы плашч, - сапраѓдны алкаш. Божа, як ён пераносiць свой пах?"
  
  Тонака не ѓсмiхнулася. "Я ведаю. Бедны Пiт. Але калi цябе звольнiлi UP, AP, Hong Kong Times i Singapore Times, а таксама Асахi, Йомиури i Осака, я думаю, табе ѓжо ѓсё роѓна. Тут . капялюш."
  
  Нiк глядзеѓ на гэта з трапятаннем. Гэта быѓ шэдэѓр. Гэта было нова, калi свет быѓ малады. Брудная, памятая, iрваная, у плямах поту i бясформенная, яна ѓсё яшчэ красавалася патрапаным пунсовым пёркам у заляпанай соллю паласе. Апошнi жэст непадпарадкавання, апошнi выклiк лёсу.
  
  "Я хацеѓ бы сустрэцца з гэтым Пiтам Фрамонтам, калi ѓсё скончыцца", - сказаѓ ён дзяѓчыне. "Ён павiнен быць хадзячым прыкладам закону выжывання". Нешта Нiк нядрэнна разбiраѓся ѓ сабе.
  
  "Можа быць", - коратка пагадзiлася яна. "Устаньце там i дазвольце мне зiрнуць на вас. Хммммм - на адлегласцi вы сыдзецеся за Пiта. Не блiзка, таму што вы на яго не падобныя. Гэта не вельмi важна. Яго дакументы важныя, як ваша прыкрыццё i сумняваюся, што ты сустрэнеш каго-небудзь, хто добра ведае яго Пiта. Бацька кажа, што не даведаюцца.
  
  Нiк прыжмурыѓся, гледзячы на яе. "Табе не вельмi падабаецца твой стары, цi не так?"
  
  Яе твар стаѓ жорсткiм, як маска кабукi. "Я паважаю свайго бацьку. Мне не трэба яго любiць. Прыходзьце зараз. Ёсць сёе-тое, што вы павiнны ѓбачыць. Я захаваѓ гэта да апошняга, таму што ... таму што я хачу, каб вы пакiнулi гэтае месца ѓ належным настроi. I далей твая ахова ".
  
  "Я ведаю", - сказаѓ Нiк, iдучы за ёй да дзвярэй. "Ты выдатны маленькi псiхолаг".
  
  Яна правяла яго па калiдоры да пралёта вузкай лесвiцы. Недзе над яго галавой усё яшчэ даносiлася музыка. Iмiтацыя Бiтлз. Клайд-сан i яго Чатыры шаѓковых чарвяка. Нiк Картэр маѓклiва непрыхiльна пакiваѓ галавой, iдучы за Тонака ѓнiз па лесвiцы. Модная музыка пакiнула яго абыякавым. Ён нi ѓ якiм разе не быѓ старым джэнтльменам, але i не такiм маладым. Нiхто не быѓ такiм маладым!
  
  Яны спускалiся i падалi. Стала халадней, i ён пачуѓ струменьчык вады. Тонака цяпер выкарыстоѓвала невялiкi лiхтарык.
  
  "Колькi скляпоѓ у гэтага месца?"
  
  "Многiя. Гэтая частка Токiа вельмi старая. Мы проста пад тым, што раней было старой сярэбранай лiцейнай. Джын. Яны выкарыстоѓвалi гэтыя падзямеллi для захоѓвання злiткаѓ i манет".
  
  Яны дасягнулi дна, затым прайшлi папярочным калiдорам у цёмную кабiну. Дзяѓчына пстрыкнула выключальнiкам, i цьмяная жоѓтая лямпачка асвятлiла столь. Яна паказала на цела на звычайным стале ѓ цэнтры пакоя.
  
  "Бацька хацеѓ, каб вы гэта ѓбачылi. Па-першае. Перад тым, як здзейснiць беззваротнае абавязацельства". Яна працягнула яму лiхтарык. "Вось. Паглядзi ѓважлiва. Гэта тое, што здарыцца з намi, калi мы прайграем".
  
  Нiк узяѓ лiхтарык. "Я думаѓ, што я быѓ адданы".
  
  "Не зусiм. Бацька кажа, што не. Калi на гэтым этапе вы захочаце адступiць, мы павiнны адправiць вас наступным самалётам зваротна ѓ Штаты".
  
  Картэр нахмурыѓся, затым кiсла ѓсмiхнуѓся.
  
  Стары Кунiза ведаѓ, што ён збiраѓся рабiць. Ён ведаѓ, што Картэр мог быць чым заѓгодна, але кураня не быѓ адным з iх.
  
  Ён накiраваѓ прамень лiхтарыка на цела i ѓважлiва агледзеѓ яго. Ён быѓ дастаткова знаёмы з трупамi i смерцю, каб адразу зразумець, што гэты чалавек памёр у пакутлiвай агонii.
  
  Цела належала японцу сярэднiх гадоѓ. Вочы былi зачынены. Нiк агледзеѓ мноства дробных ран, якiя пакрылi мужчыну ад шыi да шчыкалатак. Iх павiнна быць тысяча! Маленькiя, крывянiстыя, раскрытыя раты ѓ плоцi. Нiводнага дастаткова глыбокага, каб забiць сябе. Нiводнага ѓ жыццёва важным месцы. Але складзеце iх усё разам, i чалавек будзе павольна мiнацца крывёй да смерцi. На гэта спатрэбiцца гадзiннiк. I будзе жах, шок...
  
  Тонака стаяла далёка ѓ ценi малюсенькай жоѓтай лямпачкi. Да яго данёсся павеѓ яе цыгарэты, рэзкi i рэзкi ѓ халодным смяротным паху пакоя.
  
  Яна сказала: "Бачыш тату?"
  
  Ён глядзеѓ на гэта. Гэта яго збянтэжыла. Маленькая сiняя фiгурка Буды - з уваткнутымi ѓ яе нажамi. Ён быѓ на левай руцэ, унутры, вышэй локця.
  
  "Я гэта бачу", - сказаѓ Нiк. "Што гэта азначае?"
  
  "Таварыства Крывавага Буды. Яго звалi Саданага. Ён быѓ Гэта, Буракумiн. Як я - i мой бацька. Як i мiльёны нас. Але кiтайцы, Чыкомы, прымусiлi яго далучыцца да Таварыства i працаваць на iх. Але Саданага быѓ адважным чалавекам - ён паѓстаѓ i таксама працаваѓ на нас. Ён паведамiѓ пра Чыка.
  
  Тонака адкiнула свецiцца недакурак. "Яны даведалiся. Вы бачыце вынiк. I менавiта з гэтым, мiстэр Картэр, вы сутыкнецеся, калi дапаможаце нам. I гэта толькi частка".
  
  Нiк адступiѓ i зноѓ правёѓ лiхтарыкам па целе. На яго зеѓралi нямыя маленькiя раны. Ён выключыѓ святло i зноѓ павярнуѓся да дзяѓчыны. "Вiдаць, смерць ад тысячы парэзаѓ - але я думаѓ, што гэта здарылася з Ронiнамi".
  
  "Кiтайцы вярнулi яго. У абноѓлены, у сучаснай форме. Вы ѓбачыце. У майго бацькi ёсць мадэль машыны, якую яны выкарыстоѓваюць, каб караць любога, хто кiдае iм выклiк. Пойдземце. Тут холадна".
  
  Яны вярнулiся ѓ маленькi пакой, дзе прачнуѓся Мiк. Музыка ѓсё яшчэ гучала, брынкала i вiбравала. Ён неяк страцiѓ свой наручны гадзiннiк.
  
  Гэта было, сказаѓ яму Тонака, чвэрць другога.
  
  "Я не хачу спаць, - сказаѓ ён. "З такiм жа поспехам я мог бы пайсцi прама зараз i пайсцi да твайго бацькi. Патэлефануй i скажы яму, што я ѓжо ѓ дарозе".
  
  "У яго няма тэлефона. Гэта неразумна. Але я дашлю яму паведамленне своечасова. Магчыма, вы маеце рацыю - у такiя гадзiны лягчэй перасоѓвацца па Токiо. Але пачакайце - калi вы збiраецеся зараз, я павiнен даць Ты гэта. Я ведаю, што гэта не тое, да чаго ты прывык, - успамiнае мой бацька, - але гэта ѓсё, што ѓ нас, што ѓ нас.
  
  Яна падышла да невялiкай шафкi ѓ куце пакоя i ѓстала перад iм на каленi. Штаны аблiпалi гладкую лiнiю сцёгнаѓ i ягадзiц, абмяжоѓваючы тугую плоць.
  
  Яна вярнулася з цяжкiм пiсталетам, якi блiшчаѓ чорным алеiстым бляскам. Яна перадала яму яго разам з двума запаснымi абоймамi. "Ён вельмi цяжкi. Я не магла выкарыстоѓваць яго сама. Ён быѓ схаваны з часоѓ акупацыi. Думаю, ён у добрым стане. Мяркую, нейкi ЯНКI абмяняѓ яго на цыгарэты i пiва цi дзяѓчыну".
  
  Гэта быѓ стары кольт .45, 1911 года. Нiк даѓно не страляѓ з яго, але ён быѓ знаёмы з iм. Зброя была загадзя недакладнай на адлегласцi больш за пяцьдзесят ярдаѓ, але ѓ межах гэтага дыяпазону яна магла спынiць быка. Фактычна, ён быѓ распрацаваны, каб спынiць бясчынствы на Фiлiпiнах.
  
  Ён адпусцiѓ поѓную абойму i праверыѓ ахоѓныя прылады, затым перакiнуѓ патроны на падушку ложка. Яны ляжалi тоѓстыя, тупыя i смяротныя, медзь пералiвалася на святла. Нiк праверыѓ спружыны крамы ва ѓсiх зацiсках. Яны падыдуць. Гэтак жа, як i стары 45-й калiбр - вядома, гэта была не Вiльгельмiна, але i iншага пiсталета не было. I ён мог бы скончыць са штылетам "Хьюго", якi прыцiскаѓся да яго правай руцэ ѓ замшавых спружынных ножнах, але гэтага не было. Яму прыйшлося выкарыстоѓваць падручныя сродкi. Ён засунуѓ кольт за пояс i зашпiлiѓ па-над iм плашч. Ён надзьмуѓся, але не занадта моцна.
  
  Тонака ѓважлiва назiрала за iм. Ён адчуѓ яе адабрэнне ѓ яе цёмных вачах. Насамрэч дзяѓчына была настроена больш аптымiстычна. Яна ведала прафесiянала, калi бачыла яго.
  
  Яна працягнула яму невялiкi скураны бiрулька для ключоѓ. "На стаянцы ззаду ѓнiвермага San-ai варта Datsun. Вы яго ведаеце?"
  
  "Я ведаю гэта." Гэта быѓ трубчасты будынак недалёка ад Гiндзы, падобны на масiѓную ракету на сваёй пляцоѓцы.
  
  "Добра. Вось нумар лiцэнзii". Яна працягнула яму лiсток паперы. "За машынай можна сачыць. Я так не думаю, але можа быць. Табе проста трэба скарыстацца гэтым шанцам. Ты ведаеш, як выбрацца ѓ раён Санья?"
  
  "Думаю, так. Едзьце па аѓтастрадзе да Шава Доры, затым з'язджайце i прайдзiце да бейсбольнага стадыёна. Зразайце прама на Мэйдзi Доры, i гэта павiнна прывесцi мяне куды-небудзь да маста Намiдабашы. Так?"
  
  Яна падышла да яго блiжэй. "Цалкам дакладна.
  
  Ты добра ведаеш Токiо ".
  
  "Не так добра, як трэба было, але я магу разабраць. Гэта як Нью-Ёрк - яны ѓсё зносяць i будуюць нанова".
  
  Тонака быѓ цяпер блiжэй, амаль дакранаючыся да яго. Яе ѓсмешка была сумнай. "Не ѓ раёне Санья - гэта ѓсё яшчэ трушчобы. Вам, верагодна, давядзецца пакiнуць машыну каля моста i зайсцi ѓнутр. Вулiц не так шмат".
  
  "Я ведаю." Ён бачыѓ трушчобы па ѓсiм свеце. Бачыѓ iх i нюхаѓ - гной, гадасць i чалавечае смецце. Сабакi, якiя елi ѓласныя экскрыменты. Немаѓляты, у якiх нiколi не будзе шанцу, i старыя, якiя чакаюць смерцi без годнасцi. Кунiдзо Мату, якi быѓ Гэтая, Буракумiн, павiнен вельмi моцна ставiцца да свайго народа, каб вярнуцца ѓ такое месца, як Санья, каб памерцi.
  
  Яна была ѓ яго руках. Яна прыцiснулася сваiм стройным целам да яго вялiкага цвёрдага цела. Ён быѓ здзiѓлены, убачыѓшы слёзы, блiскучыя ѓ доѓгiх мiндалепадобных вачах.
  
  "Тады iдзi", - сказала яна яму. "Бог з табой. Я зрабiѓ усё, што мог, ва ѓсiх дэталях падпарадкаваѓся майму высакароднаму бацьку. Вы перадасце яму маё - маё пашану?"
  
  Нiк далiкатна абдымаѓ яе. Яна дрыжала, i ад яе валасоѓ адчуваѓся лёгкi пах сандалавага дрэва.
  
  "Толькi ваша павага? Не ваша каханне?"
  
  Яна не глядзела на яго. Яна пахiтала галавой. "Не. Гэтак жа, як я кажу. Але не думай аб гэтым - гэта памiж маiм бацькам i мной. Ты i я - мы розныя". Яна крыху адсунулася ад яго. "У мяне ёсць абяцанне, Нiк. Я спадзяюся, што ты прымусiш мяне зрабiць гэта".
  
  "Я зраблю."
  
  Ён пацалаваѓ яе. Яе рот быѓ духмяным, мяккiм, вiльготным i згодлiвым, як бутон ружы. Як ён i падазраваѓ, на ёй не было бюстгальтара, i ён адчуѓ, як яе грудзей прыцiскаюцца да сябе. На iмгненне яны злiлiся плячом да калена, i яе дрыготка ѓзмацнiлася, а дыханне стала грубым. Затым яна адштурхнула яго. "Не! Нельга. Вось i ѓсё - праходзьце, я пакажу вам, як пакiнуць гэтае месца. Не працуеце запамiнаць гэта - вы не вернецеся сюды".
  
  Калi яны выходзiлi з пакоя, яго ахiнула. "Як наконт гэтага цела?"
  
  "Гэта наш клопат. Гэта не першае, ад чаго мы пазбаѓляемся - калi прыйдзе час, мы кiнем яго ѓ гавань".
  
  Праз пяць хвiлiн Нiк Картэр адчуѓ лёгкае дакрананне красавiцкага дажджу да твару. Насамрэч, наѓрад цi больш, чым туман, i пасля цеснаты склепа ён быѓ прахалодным i заспакаяльным. У паветры адчуваѓся намёк на халадок, i ён зашпiлiѓ стары плашч на шыi.
  
  Тонака прывяла яго ѓ завулак. Цёмнае мутнае неба над галавой адлюстроѓвала водблiскi неонавых агнёѓ Гiндзы ѓ палове квартала. Было позна, але вулiца ѓсё яшчэ разгойдвалася. На хаду Нiк адчуѓ два паху, якiя ён асацыяваѓ з Токiо - гарачую локшыну i свежазлiты бетон. Справа ад яго была закiнутая плоская прастора, на якой выкопвалi новы склеп. Бетонны пах быѓ мацнейшы. Жураѓлi ѓ яме былi падобныя на спячых буслоѓ пад дажджом.
  
  Ён выйшаѓ на завулак i павярнуѓ назад да самой Гiндзi. Ён выйшаѓ у квартале ад тэатра "Нiчыгекi". Ён спынiѓся ѓ куце i закурыѓ цыгарэту, глыбока зацягнуѓшыся, дазваляючы сваiм вачам блукаць i заѓважаць апантаную сцэну. Каля трох гадзiн ранiцы Гiндза крыху астыла, але яшчэ не замерла. Транспартны струмень парадзеѓ, але назапасiѓся. людзi па-ранейшаму цяклi уверх i ѓнiз па гэтай фантастычнай вулiцы. Прадаѓцы локшыны па-ранейшаму трубiлi. З тысяч бараѓ лiлася нахабная музыка. Недзе цiха зазвiнеѓ самiсэн. Мiма праляцеѓ спазнiѓся трамвай. Над усiм гэтым, як калi б неба сачылася рознакаляровымi раѓчукамi, абмывала яркi прыбой неона. Токiа. Нахабны, дэбашырны, вырадак Захаду. Спароджаны згвалтаваннем годнай дзяѓчыны Усходу.
  
  Мiма прайшоѓ рыкша, кулi стомлена бег з апушчанай галавой. Марак-янкi i мiлая японка былi ѓ моцных абдымках. Нiк усмiхнуѓся. Вы больш такога не бачылi. Рыкшы. Яны былi такiмi ж старамоднымi, як сабо цi кiмона i обi. Маладая Японiя была моднай - i хiпi было шмат.
  
  Высока справа, проста пад аблокамi, мiргаѓ папераджальны светлавы сiгнал на Такiйскай вежы ѓ парку Сiба. На супрацьлеглым баку вулiцы яркае неонавае святло фiлiяла Chase Manhattan сказаѓ яму на японскай i англiйскай мовах, што ѓ яго ёсць сябар. Усмешка Нiка была крыху кiслай. Ён сумняваѓся, што С-М моцна дапаможа ѓ ягонай цяперашняй сiтуацыi. Ён закурыѓ новую цыгарэту i пайшоѓ. Яго перыферыйнае зрок было цудоѓным, i ён убачыѓ двух акуратных маленькiх палiцыянтаѓ, у сiняй форме i ѓ белых пальчатках, падыходных злева ад яго. Яны iшлi павольна, размахваючы дубiнкамi i размаѓляючы адзiн з адным, даволi нядбайна i бяскрыѓдна, але рызыкаваць было бессэнсоѓна.
  
  Нiк адышоѓ на пару кварталаѓ, не адрываючыся ад свайго следа. Нiчога. Ён раптам адчуѓ сябе вельмi галодным i спынiѓся ля ярка асветленага бара тэмпуры i з'еѓ вялiзную страву з гароднiны i крэветак, абсмаленых у кляры. Ён пакiнуѓ ены на каменнай перакладзiне i выйшаѓ. Нiхто не звяртаѓ на яго нiякай увагi.
  
  Ён выйшаѓ з Гiндзы, пайшоѓ па завулку i зайшоѓ на стаянку Сан-ай з тылу. Натрыевыя лямпы кiдалi сiне-зялёную смугу на тузiн аѓтамабiляѓ.
  
  Вось. Чорны "Дацун" быѓ там, дзе сказаѓ Танака. Ён праверыѓ правы, скруцiѓ паперу, каб знайсцi яшчэ адну цыгарэту, затым сеѓ i з'ехаѓ са стаянкi. Нi агнёѓ, нi ценi iдучай за iм машыны. Пакуль ён, здавалася, быѓ у парадку.
  
  Калi ён сеѓ, цяжкi 45 упiѓся яму ѓ пахвiну. Ён паклаѓ яго на сядзенне побач з сабой.
  
  Ён ехаѓ асцярожна, выконваючы 32-кiламетровую мяжу хуткасцi, пакуль не выехаѓ на новую хуткасную аѓтамагiстраль i накiраваѓся на поѓнач. Затым ён падняѓ хуткасць да 50 кiламетраѓ за гадзiну, што было яшчэ ѓ межах ночы. Ён падпарадкоѓваѓся ѓсiм дарожным знакам i сiгналам. Дождж узмацнiѓся, i ён амаль даверху падняѓ акно вадзiцеля. Калi ѓ маленькай машыне стала душна, ён адчуѓ пах поту i бруду ад касцюма Пiта Фрамонта. У гэты час было мала шалёнага руху ѓ Токiо, i ён не бачыѓ палiцэйскiх машын. Ён быѓ удзячны. Калi копы спыняць яго, нават для звычайнай праверкi, гэта будзе крыху складана - выглядаць i пахнуць так, як ён. I тлумачэнне было б складана з пiсталетам .45 калiбра. Нiк ведаѓ такiйскую палiцыю па мiнулым досведзе. Яны былi цвёрдымi i эфектыѓнымi - яны таксама былi вядомыя тым, што кiдалi чалавека ѓ каменны мяшок i лёгка забывалi яго на некалькi дзён.
  
  Ён мiнуѓ парк Уэна злева ад яго. Недалёка зараз стадыён Бейсубоору. Ён вырашыѓ пакiнуць машыну на стаянцы ля станцыi Мiнава на лiнii Джабан i прайсцi ѓ раён Санья праз мост Намiдабашы - даѓней тут пакаралi смерцю злачынцаѓ.
  
  Маленькая прыгарадная станцыя была цёмнай i пустыннай у ныццё дажджлiвай ночы. На стаянцы была адна машына - стары драндулет без шын. Нiк замкнуѓ "дацун", зноѓ праверыѓ пiсталет 45-го калiбра i сунуѓ яго за пояс. Ён спусцiѓ пашарпаны капялюш, падняѓ каѓнер i паплёѓся пад цёмны дождж. Недзе стомлена выѓ сабака - крык адзiноты i роспачы ѓ тую пустэльную гадзiну да ранiцы. Нiк рушыѓ далей. Тонака даѓ яму лiхтарык, i ён час ад часу выкарыстоѓваѓ яго. Вулiчныя знакi былi выпадковымi, часта адсутнiчалi, але ён меѓ агульнае ѓяѓленне аб тым, дзе знаходзiцца. i яго пачуццё напрамкi было вострым.
  
  Пяройдучы мост Намiдабашы, ён апынуѓся ѓ самiм Санье. Слабы ветрык з ракi Сумiда нёс прамысловы смурод ад навакольных фабрык. Яшчэ адзiн цяжкi i з'едлiвы пах вiсеѓ у волкiм паветры - пах старой засохлай крывi i гнiлых кiшак. Байнi. У Санье iх было шмат, i ён успомнiѓ, што вельмi многiя з гэта, буракумiнаѓ, былi заняты забойствам жывёл i здыманнем з iх шкуры. Адна з нямногiх агiдных вакансiй, даступных iм як класу.
  
  Ён падышоѓ да кута. Ён павiнен быць зараз побач. Тут быѓ шэраг начлежак. Папяровы знак, абаронены ад непагадзi i асветлены алейным лiхтаром, прапаноѓваѓ ложак за 20 ен. Пяць цэнтаѓ.
  
  Ён быѓ адзiным чалавекам, у гэтым запусценнi. Шэры дождж мякка шыпеѓ i пырскаѓ на яго старадаѓнi плашч. Нiк вырашыѓ, што ён павiнен быць прыкладна ѓ квартале ад месца прызначэння. Гэта мала што значыла, бо цяпер яму давялося прызнаць, што ён заблудзiѓся. Калi толькi Тонака не ѓстанавiѓ кантакт, начальнiк, як яна i абяцала.
  
  "Картэр-сан?"
  
  Уздых, шэпт, уяѓны гук над плачам дажджу? Нiк напружыѓся, паклаѓ руку на халодны прыклад 45-га калiбра i агледзеѓся. Нiчога. Нiводзiн. Нiхто.
  
  "Картэр-сан?"
  
  Голас стаѓ вышэйшы, пранiзлiвы, з ветрам. Нiк загаварыѓ у ночы. "Так. Я Картэр-сан. Ты дзе?"
  
  "Сюды, Картэр-сан, памiж будынкамi. Падыдзi да таго, у якога ёсць лямпа".
  
  Нiк выцягнуѓ кольт з-за пояса i зняѓ яго з засцерагальнiка. Ён падышоѓ да таго месца, дзе за папяровай шыльдай гарэла алейная лямпа.
  
  "Тут, Картэр-сан. Паглядзi ѓнiз. Пад табой".
  
  Памiж будынкамi была вузкая прастора з трыма прыступкамi, якiя вялi ѓнiз. У падножжа прыступак пад саламяным порхаѓкам сядзеѓ мужчына.
  
  Нiк спынiѓся наверсе лесвiцы. "Магу я выкарыстоѓваць святло?"
  
  "Толькi на адну секунду, Картэр-сан. Гэта небяспечна".
  
  "Адкуль вы ведаеце, што я Картэр-сан?" - Прашаптаѓ Нiк.
  
  Ён не мог бачыць, як пацiснулi плячыма старыя плечы пад цыноѓкай, але здагадаѓся. "Гэта шанец, якiм я карыстаюся, але яна сказала, што вы прыйдзеце. I, калi вы Картэр-сан, я павiнен накiраваць вас да Кунiза Мату. Калi вы не Картэр-сан, то вы адзiн з iх, i вы будзеце забiваць мяне."
  
  "Я Картэр-сан. Дзе Кунiдзо Мату?"
  
  Ён на iмгненне накiраваѓ святло на лесвiцу. Яркiя вочы-пацеркi адлюстроѓвалi бляск. Жмуток сiвых валасоѓ, старажытны твар, апаленае часам i праблемамi. Ён прысеѓ пад цыноѓкай, як сам Час. У яго не было дваццацi ен на ложак. Але ён жыѓ, ён казаѓ, ён дапамагаѓ свайму народу.
  
  Нiк пагасiѓ святло. "Дзе?"
  
  "Спусцiцца па лесвiцы мiма мяне i прама зваротна па калiдоры. Наколькi гэта магчыма. Сцеражыцеся сабак. Яны спяць тут, i яны дзiкiя i галодныя. У канцы гэтага праходу ёсць яшчэ адзiн праход. направа - прайдзiце як мага далей. Гэта вялiкi дом, больш, чым вы думаеце, i за дзвярыма гарыць чырвонае святло. Iдзi, Картэр-
  
  Нiк выцягнуѓ хрумсткую банкноту з бруднага папернiка Пiта Фремонта. Ён паклаѓ
  
  гэта пад цыноѓкай, калi ён праходзiѓ. "Дзякуй, тата-сан. Вось грошы. Тваiм старым косткам будзе лягчэй ляжаць у ложку".
  
  "Арыгата, Картэр-сан".
  
  "Iташымашыце!"
  
  Нiк асцярожна прайшоѓ па калiдоры, дакранаючыся пальцамi старых дамоѓ па абодва бакi. Пах быѓ жудасны, i ён ступiѓ у лiпкую бруд. Ён выпадкова штурхнуѓ сабаку, але iстота толькi заскуголiла i папаѓзла.
  
  Ён павярнуѓ i працягнуѓ шлях, па яго разлiках, паѓквартала. Хацiны стульвалiся абапал, груды волава, паперы i старыя пакавальныя скрынi - усё, што можна было выратаваць або выкрасцi i выкарыстоѓваць для стварэння хаты. Час ад часу ён бачыѓ цьмянае святло цi чуѓ дзiцячы плач. Дождж аплакваѓ жыхароѓ, батаю бураку, анучы i касталомы жыцця. Худы кот плюнуѓ у Нiка i ѓцёк у ноч.
  
  Ён убачыѓ гэта тады. Цьмянае чырвонае святло за папяровымi дзвярыма. Бачны толькi ѓ тым выпадку, калi вы яго шукалi. Ён кiсла ѓсмiхнуѓся i мiмалётна падумаѓ аб сваёй юнацкасцi ѓ мястэчку на Сярэднiм Захадзе, дзе дзяѓчыны з фабрыкi "Сапраѓдны шоѓк" насамрэч трымалi ѓ вокнах чырвоныя лямпачкi.
  
  Дождж, раптам улоѓлены ветрам, ударыѓ татуiроѓкай па папяровых дзвярах. Нiк злёгку пастукаѓ. Ён адступiѓ на крок, крок управа, кольт рыхтаваѓся кiнуць свiнец у ноч. Дзiѓнае пачуццё фантазii, нерэальнасцi, якое пераследвала яго з таго часу, як ён быѓ напампаваны наркотыкамi, зараз знiкла. Цяпер ён быѓ AXEman. Ён быѓ Кiлмайстрам. I ён працаваѓ.
  
  Папяровыя дзверцы з лёгкiм уздыхам адсунулася, i яе заняла вялiзная цьмяная постаць.
  
  "Нiк?"
  
  Гэта быѓ голас Кунiдзо Мату, але гэта не так. Не той голас, якiм яго запомнiѓ Мiк за шмат гадоѓ. Гэта быѓ стары голас, хворы голас, i ён паѓтараѓ: "Нiк?"
  
  "Так, Кунiза. Нiк Картэр. Я разумею, што ты хацеѓ мяне бачыць".
  
  Улiчваючы ѓсе акалiчнасцi, падумаѓ Нiк, гэта, верагодна, перамяншэнне стагоддзя.
  
  
  Кiраѓнiк 6
  
  
  Дом цьмяна асвятлялi папяровыя лiхтарыкi. "Справа не ѓ тым, што я прытрымлiваюся старых звычаяѓ, - сказаѓ Кунiдзо Мату, ведучы яго ва ѓнутраны пакой. "Дрэннае асвятленне з'яѓляецца перавагай у гэтым раёне. Асаблiва зараз, калi я аб'явiѓ сваю ѓласную маленькую вайну кiтайскiм камунiстам. Мая дачка расказвала вам пра гэта?"
  
  "Трохi", сказаѓ Нiк. "Не занадта шмат. Яна сказала, што ты ѓсё растлумачыш. Я б хацеѓ, каб ты гэта зрабiѓ. Мяне шмат што бянтэжыць".
  
  Пакой была добра прапарцыйная, абстаѓлена ѓ японскiм стылi. Саламяныя цыноѓкi, нiзкi столiк на татамi, кветкi на сцяне з рысавай паперы, мяккiя падушкi вакол стала. На стале стаялi маленькiя кубкi i бутэлька сакi.
  
  Мату паказаѓ на падушку. "Табе давядзецца сесцi на падлогу, мой стары сябар. Але спачатку - ты прынёс мой медальён? Я вельмi шаную яго i хачу, каб ён быѓ са мной, калi я памру". Гэта была простая канстатацыя факту без сентыментальнасцi.
  
  Нiк вывудзiѓ медальён з кiшэнi i працягнуѓ яму. Калi б не Тонака, ён бы пра гэта забыѓся. Яна сказала яму: "Стары папросiць аб гэтым".
  
  Мату ѓзяѓ залаты i нефрытавы дыск i прыбраѓ яго ѓ скрыню стала. Ён апусцiѓся насупраць Нiка праз стол i пацягнуѓся за бутэлькай сакi. "Мы не будзем цырымонiцца, мой стары сябар, але ёсць час, каб крыху выпiць, каб успомнiць усе ѓчорашнiя днi. Было добра, што вы прыйшлi".
  
  Нiк усмiхнуѓся. "У мяне быѓ вельмi невялiкi выбар, Кунiза. Яна распавядала табе, як яна i яе сяброѓкi-скаѓты прывялi мяне сюды?"
  
  "Яна сказала мне. Яна вельмi паслухмяная дачка, але на самой справе я не хацеѓ, каб яна ѓпадала ѓ такiя крайнасцi. Магчыма, я быѓ крыху празмерна захоплены сваiмi iнструкцыямi. Я проста спадзяваѓся, што яна зможа пераканаць вас". Ён налiѓ сакi ѓ кубкi з яечнай шкарлупiны.
  
  Нiк Картэр пацiснуѓ плячыма. "Яна пераканала мяне. Забудзься пра гэта. Кунiза. Я б усё роѓна прыехаѓ, як толькi зразумеѓ сур'ёзнасць пытання. Проста ѓ мяне могуць узнiкнуць невялiкiя праблемы з тлумачэннем рэчаѓ майму босу".
  
  "Дэвiд Хок?" Мату працягнуѓ яму кубак сакi.
  
  "Ты ведаеш што?"
  
  Мату кiѓнуѓ i выпiѓ сакi. Ён усё яшчэ быѓ складзены як сумаiст, але цяпер старасць захутала яго ѓ друзлую мантыю, а рысы асобы былi занадта рэзкiмi. Яго вочы былi глыбока пасаджаны, з вялiзнымi мяшкамi пад iмi, i яны гарэлi ад лiхаманкi i ад чагосьцi яшчэ, што пажырала яго.
  
  Ён зноѓ кiѓнуѓ. "Я заѓсёды ведаѓ значна больш, чым ты падазраваѓ, Нiк. Пра цябе i AX. Ты ведаѓ мяне як сябра, як свайго настаѓнiка каратэ i дзюдо. Я працаваѓ на Japanese Intelligence".
  
  "Так мне сказала Тонака".
  
  "Так. Я сказаѓ ёй гэта нарэшце. Чаго яна не магла сказаць вам, таму што яна не ведае - вельмi нямногiя ведаюць, - дык гэта таго, што я быѓ падвойным агентам ѓсе гэтыя гады. Я таксама працаваѓ на брытанцаѓ.
  
  Нiк пацягваѓ сакi. Ён не быѓ асаблiва здзiѓлены, хаця для яго гэта было навiной. Ён не зводзiѓ вачэй з кароткага шведскага кулямёта "К", якi прынёс Мату - ён ляжаѓ на стале - i нiчога не сказаѓ. Мату праехаѓ з iм шмат тысяч мiль, каб пагаварыць. Калi ён будзе гатовы, ён зробiць гэта. Нiк чакаѓ.
  
  Мату яшчэ не быѓ гатовы пачаць разгляд справаѓ. Ён утаропiѓся на бутэльку сакi. Дождж граѓ на даху металiчным рэгтаймам. Нехта кашлянуѓ недзе ѓ доме. Нiк
  
  нахiлiѓ вуха i паглядзеѓ на вялiкага чалавека.
  
  "Слуга. Добры хлопчык. Мы можам яму давяраць".
  
  Нiк зноѓ напоѓнiѓ кубак сакi i закурыѓ. Мату адмовiѓся. "Мой лекар гэтага не дазваляе. Ён хлус i кажа, што я буду жыць доѓга". Ён паляпаѓ сябе па сваiм вялiзным жывата. "Я ведаю лепш. Гэты рак есць мяне жыѓцом. Мая дачка згадала пра гэта?"
  
  "Нешта з гэтага". Лекар быѓ хлусам. Кiлмайстар ведаѓ смерць, калi яна была напiсана на твары чалавека.
  
  Кунiза Мату ѓздыхнуѓ. "Я даю сабе шэсць месяцаѓ. У мяне не так шмат часу, каб рабiць тое, што я хацеѓ бы. Шкада. Але тады, я мяркую, так заѓсёды бывае - нехта тармозiць, адкладае i адкладае, а затым аднойчы Смерць наступiць i час сышоѓ. Я ... "
  
  Далiкатна, вельмi далiкатна Нiк падштурхнуѓ яго. Я сёе-тое разумею, Кунiза. Штосьцi не. Пра тваiх людзей i пра тое, як ты вярнуѓся да iх, Буракумiнаѓ, i пра тое, што ѓ цябе i тваёй дачкi не ѓсё ѓ парадку. Я ведаю, што ты спрабуеш выпраѓляе, перш чым ты памрэш. даецца нялёгка i цяжка знайсцi. Але мы заѓсёды былi сумленныя i прамалiнейныя сябар з сябрам - ты павiнен перайсцi да справы Кунiдзо!
  
  Мату цяжка ѓздыхнуѓ. Ад яго пахла дзiѓным пахам, i Нiк падумаѓ, што гэта сапраѓдны пах раку. Ён чытаѓ, што некаторыя з iх сапраѓды смярдзелi.
  
  "Вы маеце рацыю, - сказаѓ Мату. "Як i ѓ старыя часы - вы звычайна мелi рацыю. Так што слухайце ѓважлiва. Я сказаѓ вам, што я быѓ падвойным агентам, якi працуе як на нашу разведку, так i на брытанскую MI5. Ну, у MI5 я пазнаёмiѓся з чалавекам па iмi Сесiл Обры. Тады ён быѓ толькi малодшым афiцэрам. Цяпер ён рыцар цi хутка iм стане... Сэр Сесiл Обры! Цяпер, нават пасля ѓсiх гэтых гадоѓ, у мяне ѓсё яшчэ шмат кантактаѓ. Я падтрымлiваѓ iх у добрым стане, вы мог бы сказаць. Для старога, Нiк, для якi памiрае, я вельмi добра ведаю, што адбываецца ѓ свеце. У нашым свеце. Падполле шпiянажу. Некалькi месяцаѓ таму ... "
  
  Кунiдзо Мату на працягу паѓгадзiны цвёрда гаварыѓ. Нiк Картэр уважлiва слухаѓ, толькi час ад часу перабiваючы, каб задаць пытанне. У асноѓным ён пiѓ сакi, палiѓ адну цыгарэту за iншы i лашчыѓ шведскi кулямёт К. Гэта была хупавая машына.
  
  Кунiдзо Мату сказаѓ: "Цi бачыш, стары сябар, гэта складанае пытанне. У мяне больш няма афiцыйных сувязяѓ, таму я арганiзаваѓ жанчын. Гэта i раблю ѓсё, што ѓ маiх сiлах. Часам гэта хвалюе. Асаблiва цяпер, калi мы сутыкнулiся з падвойнай змовай. Электраэнергii. Справа не толькi ѓ гэтым.
  
  Усмешка Нiка была жорсткай. "Старадаѓнi кiтайскi рэцэпт качынага супу - спачатку злавi качку!"
  
  Ён стаѓ удвая насцярожаны пры першым згадваннi iмя Рычарда Фiлстана. Злавiць Фiлстана, нават забiць яго, было б удалым ходам стагоддзя. Цяжка было паверыць, што гэты чалавек пакiне бяспечную Расiю толькi для таго, каб назiраць за дыверсiйнай хiтрасцю, якой бы маштабнай яна нi была. Кунiза меѓ рацыю ѓ гэтым. Гэта павiнна быць нешта iншае.
  
  Ён зноѓ напоѓнiѓ свой кубак сакi. "Вы ѓпэѓненыя, што Фiлстан у Токiо? Цяпер?"
  
  Гладкае цела здрыганулася, калi стары пацiснуѓ сваiмi вялiкiмi плячыма. "Наколькi можна пазiтыѓна паводзiць сябе ѓ гэтым бiзнэсе. Так. Ён тут. Я высачыѓ яго, а потым страцiѓ. Ён ведае ѓсе хiтрыкi. Я лiчу, што нават Джонi Чоу, лiдэр мясцовых кiтайскiх агентаѓ. , у дадзены момант не ведае, дзе знаходзiцца Фiлстан. I яны павiнны працаваць у цесным супрацоѓнiцтве ".
  
  - Значыць, у Фiлстан ёсць свае людзi. Свая ѓласная арганiзацыя, не лiчачы Чыкамаѓ?
  
  Зноѓ пацiсканне плячыма. "Я мяркую, што так. Невялiкая група. Яна павiнна быць невялiкай, каб пазбегнуць увагi. Фiлстан будзе дзейнiчаць самастойна. У яго не будзе нiякай сувязi з расейскай амбасадай тут. Калi яго зловяць за гэтым - што б ён нi рабiѓ - яны зракуцца ад яго".
  
  Нiк на iмгненне задумаѓся. "Iх месца па-ранейшаму на Адзабу Мамiяна, 1?"
  
  "Тое ж самае. Але глядзець iх пасольства бескарысна. Ужо некалькi дзён мае дзяѓчынкi нясуць кругласутачную вахту. Нiчога".
  
  Уваходная дзверы пачала адчыняцца. Павольна. Па дзюйме за раз. Канаѓкi былi добра змазаныя, дзверы не выдавалi нi гуку.
  
  "Такiм чынам, вось вы дзе", - сказаѓ Кунiза Мату. "Я магу справiцца з змовай аб сабатажы. Я магу сабраць доказы i ѓ апошнi момант перадаць iх палiцыi. Яны будуць мяне слухаць, таму што, хоць я больш не дзейнiчаю, я ѓсё ж магу аказаць пэѓны цiск. Але Я нiчога не магу зрабiць з Рычардам Фiлстанам, i ён уяѓляе рэальную небяспеку. Гэтая гульня занадта . паслаѓ медальён, чаму я пытаюся зараз тое, што, як я думаѓ, я нiколi не спытаю.
  
  Ён раптам перагнуѓся праз столiк да Нiку. "Доѓг / нiколi не патрабаваѓ, заѓважце! Гэта ты, Нiк, заѓсёды настойваѓ на тым, што ты вiнаваты мне за сваё жыццё".
  
  "Гэта праѓда. Я не люблю даѓгi. Я заплачу iх, калi змагу. Вы хочаце, каб я знайшоѓ Рычарда Фiлстана i забiѓ яго? "
  
  
  Вочы Мату загарэлiся. "Мяне не хвалюе, што вы з iм зробiце. Забiце яго. Перадайце яго нашай палiцыi, забярыце зваротна ѓ Штаты. Аддайце яго брытанцам. Для мяне гэта ѓсё адно".
  
  Цяпер уваходныя дзверы былi адчыненыя. Пралiѓны дождж намачыѓ цыноѓку ѓ холе. Мужчына павольна рушыѓ ва ѓнутраны пакой. Пiсталет у яго ѓ руцэ цьмяна блiснуѓ.
  
  "МИ5 ведае, што Фiлстан знаходзiцца ѓ Токiо, - сказаѓ Мату. "Я паклапацiѓся пра гэта. Я казаѓ пра гэта Сесiлю Обры хвiлiну таму. Ён ведае. Ён будзе ведаць, што рабiць".
  
  Нiк не быѓ асаблiва задаволены. "Гэта азначае, што я магу працаваць на ѓсiх брытанскiх агентаѓ. ЦРУ таксама, калi ён афiцыйна звернецца да нас па дапамогу. Усё можа заблытацца. Я люблю працаваць у адзiночку, наколькi гэта магчыма".
  
  Мужчына быѓ ужо на паѓдарозе па калiдоры. Асцярожна, ён зняѓ засцерагальнiк з пiсталета.
  
  Нiк Картэр устаѓ i пацягнуѓся. Ён раптам стамiѓся да касцей. "Добра, Кунiза. Мы пакiнем гэта як ёсць. Я пастараюся знайсцi Фiлстана. Калi я пайду адсюль, я буду адзiн. Каб ён не занадта заблытаѓся, я забуду пра гэты Джонi Чоу, кiтайцах i змове з сабатажам. Вы зладзiцеся з гэтым кутом. Я засяроджуся на Фiл. тады я вырашу, што з iм рабiць.
  
  Мату таксама падняѓся. Ён кiѓнуѓ, i яго падбародкi задрыжалi. "Як ты кажаш, Нiк. Добра. Думаю, лепш за ѓсё сканцэнтравацца i звузiць круг пытанняѓ. Але зараз я павiнен табе сёе-тое паказаць. Тонака дазволiла табе ѓбачыць цела ѓ тым месцы, дзе цябе ѓпершыню павезлi?"
  
  Чалавек у холе, стоячы ѓ цемры, мог бачыць цьмяныя сiлуэты двух мужчын ва ѓнутраным пакоi. Яны толькi што ѓсталi з-за стала.
  
  Нiк сказаѓ: "Яна гэта зрабiла. Джэнтльмен, iмя Саданага. Павiнен зайсцi ѓ гавань у любы час".
  
  Мату падышоѓ да невялiкай лакiраванай шафкi ѓ куце. Ён з крактаннем нахiлiѓся, яго вялiкi жывот пахiснуѓся. "Твая памяць як нiколi добрая, Нiк. Але яго iмя не мае значэння. Нават яго смерць. Ён не першы i не будзе апошнiм. Але я рады, што ты бачыѓ яго цела. Гэта i гэта, паслужыць тлумачэннем таго, наколькi жорстка вядзе гульню Джонi Чоу i яго кiтайцы".
  
  Ён паклаѓ маленькага Буду на стол. Ён быѓ з бронзы вышынёй каля фута. Мату дакрануѓся да яго, i пярэдняя палова расхiнулася на дробных завесах. Святло блiснула на мностве маленькiх лёзаѓ, устаѓленых усярэдзiне статуi.
  
  "Яны называюць гэта Крывавым Будай", - сказаѓ Мату. "Старая iдэя, даведзеная да нашых дзён. I не зусiм усходняя, разумееце, таму што гэта версiя Iron Maiden, якая выкарыстоѓвалася ѓ Еѓропе ѓ сярэднявечныя часы. Яны змяшчаюць ахвяру ѓ Буду i зачыняюць яе на iм. вядома, сапраѓды тысяча нажоѓ, але якое гэта мае значэнне? Ён заканчваецца крывёй вельмi павольна, таму што лез глыбока i не датычыцца жыццёва важнага месца.
  
  Дзверы ѓ пакой адчынiлiся на першы дзюйм.
  
  Фатаграфiя была ѓ Нiка. "Чыкомы прымушаюць людзей Гэтая ѓступiць у Грамадства Крывавага Буды?"
  
  "Так." Мату сумна пакiваѓ галавой. "Некаторыя з гэта супрацьстаяць iм. Не многiя. Гэта, Буракумiны, складаюць меншасць, i ѓ iх не так шмат спосабаѓ даць адпор. Чыкамы выкарыстоѓваюць працоѓныя месцы, палiтычны цiск, грошы - але ѓ асноѓным тэрор. Яны вельмi разумныя. Яны прымушаюць мужчын далучыцца да Таварыства тэрарызмам, пагрозамi. зноѓ здабудуць мужнасць i паспрабуюць даць адпор - вы ѓбачыце, што адбудзецца". Ён паказаѓ на маленькага смяротнага Буду на стале. "Так што я звярнуѓся да жанчын, i з некаторым поспехам, таму што Chicoms яшчэ не высветлiлi, як звяртацца з жанчынамi. Я зрабiѓ гэтую мадэль, каб паказаць жанчынам, што з iмi здарыцца, калi iх зловяць".
  
  Нiк прыслабiѓ кольт 45-го калiбра за поясам, якi ѓпiѓся яму ѓ жывот. "Гэта ты турбуешся, Кунiдзо. Але я разумею, што ты маеш на ѓвазе - Чыкомы высякуць Токiо i спаляць яго дашчэнту, i абвiнавацяць у гэтым тваiх людзей, Гэтая".
  
  Дзверы за iмi былi зараз напалову адчыненыя.
  
  "Сумная праѓда, Нiк, што многiя з маiх людзей сапраѓды бунтуюць. Яны рабуюць i паляць у знак пратэсту супраць беднасцi i дыскрымiнацыi. Яны - натуральны iнструмент для Чыкамаѓ. Я спрабую iх урэзанiць, але ѓ мяне няма вялiкi поспех. Мае людзi вельмi жорсткiя".
  
  Нiк нацягнуѓ стары плашч. "Так. Але гэта твая праблема, Кунiза. Мая - знайсцi Рычарда Фiлстана. Так што я пайду на працу, i чым хутчэй, тым лепш. Адно, падумаѓ - гэта можа мне дапамагчы. Як ты думаеш, што Фiлстан на самой справе задумаѓ? "Яго сапраѓдная прычына быць у Токiо? Гэта можа даць мне адпраѓную кропку".
  
  Цiшыня. Дзверы за iмi перасталi рухацца.
  
  Мату сказаѓ: "Гэта ѓсяго толькi здагадка, Нiк. Вар'ята. Ты павiнен гэта зразумець. Смейся, калi хочаш, але я думаю, што Фiлстан знаходзiцца ѓ Токiо, каб..."
  
  У цiшынi ззаду iх злосна кашлянуѓ пiсталет. Гэта быѓ старамодны Люгер з глушыцелем i з адносна нiзкай пачатковай хуткасцю кулi. Жорсткая 9-мiлiметровая куля адарвала большую частку асобы Кунiдзо Мату. Яго галава тузанулася назад. Яго цела, нагружанае тлушчам, не рухалася.
  
  Затым ён упаѓ наперад, разбiѓшы столiк на аскепкi, пралiѓшы кроѓ на татамi, раздушыѓшы мадэль Буды.
  
  Да таго часу Нiк Картэр стукнуѓся аб калоду i кацiѓся направа. Ён прыѓзняѓся з кольтам у руцэ. Ён убачыѓ невыразную постаць, расплывiсты цень, якая аддаляецца ад дзвярэй. Нiк стрэлiѓ з прыседа.
  
  BLA M-BLAM-BLA M-BLAM
  
  Кольт роѓ у цiшынi як канонiк. Цень знiк, i Нiк пачуѓ крокi, якiя стукалi па халi. Ён пайшоѓ за гукам.
  
  Цень якраз выходзiѓ за дзверы. БЛАМ-БЛАМ. Цяжкi 45-ы калiбр абуджаѓ рэха. I наваколлi. Картэр ведаѓ, што ѓ яго ёсць усяго некалькi хвiлiн, можа быць, секунд, каб выбрацца адтуль да д'ябла. Ён не азiраѓся на свайго старога сябра. Цяпер усё скончана.
  
  Ён выбег пад дождж i першы фальшывы намёк досвiткам. Было дастаткова святла, каб убачыць, як забойца павярнуѓ налева па тым шляху, па якiм яны з Нiкам прыйшлi. Напэѓна, гэта быѓ адзiны шлях туды i назад. Нiк кiнуѓся за iм. Больш ён не страляѓ. Гэта было бессэнсоѓна, i ѓ яго ѓжо было пакутлiвае пачуццё няѓдачы. Ублюдак збiраѓся збегчы.
  
  Калi ён дабраѓся да павароту, нiкога не было вiдаць. Нiк пабег па вузкiм праходзе, якi вёѓ назад да начлежкаѓ, паслiзнуѓся i слiзгаѓ у брудзе пад нагамi. Цяпер вакол яго гучалi галасы. Немаѓляты плачуць. Жанчыны распытваюць. Мужчыны рухаюцца i дзiвяцца.
  
  На лесвiцы стары жабрак усё яшчэ хаваѓся пад кiлiмком ад дажджу. Нiк крануѓ яго пляча. "Тата-сан! Вы бачылi..."
  
  Стары ѓпаѓ, як зламаная лялька. Выродлiвая рана на яго горле глядзела на Нiка маѓклiвым i дакараючым ротам. Дыванок пад iм быѓ залiты чырвоным. У адной вузлаватай руцэ ён усё яшчэ сцiскаѓ хрумсткую купюру, якую даѓ яму Нiк.
  
  "Прабач, тата-сан". Нiк ускочыѓ па прыступках. Нягледзячы на дождж, з кожнай хвiлiнай рабiлася ѓсё святлей. Ён павiнен быѓ пайсцi адтуль. Хутка! Няма нiякага сэнсу тырчаць тут. Забойца выслiзнуѓ, растварыѓшыся ѓ лабiрынце трушчоб, а Кунiдзо Мату быѓ мёртвы, рак падманулi. Вазьмi гэта адтуль.
  
  Палiцыянты машыны выехалi на вулiцу з процiлеглых бакоѓ, дзве з iх акуратна заступiлi шлях да ѓцёкаѓ. Два пражэктары спынiлi яго, як моль на корку.
  
  "Тамарiнасай!"
  
  Нiк спынiѓся. Пахла падставай, i ён быѓ у цэнтры ѓсяго гэтага. Хтосьцi скарыстаѓся тэлефонам, i час быѓ удалы. Ён выпусцiѓ кольт i скiнуѓ яго з лесвiцы. Калi б ён змог прыцягнуць iх увагу, быѓ бы шанц, што яны гэтага не ѓбачаць. Або знайдзi мёртвага жабрака. Падумай хутчэй, Картэр! Ён сапраѓды хутка падумаѓ i прыступiѓ да справы. Ён падняѓ рукi i павольна пайшоѓ да блiжэйшай палiцэйскай машыны. Ён можа сысцi з рук. Ён выпiѓ роѓна столькi сакi, каб адчуць пах.
  
  Ён прайшоѓ памiж дзвюма машынамi. Цяпер яны былi спынены, рухавiкi цiхенька бурчэлi, агнi турэляѓ гарэлi вакол i вакол. Нiк мiргнуѓ у святле фар. Ён нахмурыѓся, здолеѓ крыху пахiснуцца. Цяпер ён быѓ Пiтам Фрамонтам, i яму лепш не забываць пра гэта. Калi яны кiнуць яго ѓ чхалку, яму канец. Ястраб у клетцы трусоѓ не ловiць.
  
  "Што, чорт вазьмi, усё гэта? Што адбываецца? Людзi б'юць па ѓсёй хаце, копы спыняюць мяне! Якога чорта наогул?" Пiт Фрамонт злаваѓся i злаваѓся яшчэ больш.
  
  Палiцыянт выйшаѓ з кожнай машыны i ѓвайшоѓ у ванну святла. Абодва былi маленькiмi i акуратнымi. У абодвух былi пiсталеты Намбу, вялiкiя, i яны былi нацэлены на Нiка. Пiт.
  
  Лейтэнант паглядзеѓ на вялiкага амерыканца i злёгку пакланiѓся. Лейтэнант! Ён запiсаѓ гэта. Лейтэнанты звычайна не ездзiлi на маршевых машынах.
  
  "Пра намаэ ва?
  
  "Пiт Фрамонт. Магу я зараз пакласцi рукi, афiцэр?" Цяжка ад сарказму.
  
  Iншы кап, моцна складзены чалавечак з зубастымi зубамi, хутка абшукаѓ Нiка. Ён кiѓнуѓ лейтэнанту. Нiк дазволiѓ свайму дыханню сакi вылiцца ѓ твар копу i ѓбачыѓ, як ён уздрыгнуѓ.
  
  "Добра, - сказаѓ лейтэнант. "Рукi ѓнiз. Какусекi ва?"
  
  Нiк крыху пахiснуѓся. "Амерыка-джын". Ён сказаѓ гэта ганарлiва, пераможна, як быццам збiраѓся праспяваць "Усеяны зоркамi сцяг".
  
  Ён iкнуѓ. "Амерыкэн-джын, далiбог, i не забывай пра гэта. Калi вы, малпы, думаеце, што збiраецеся мяне штурхнуць..."
  
  Лейтэнант выглядаѓ нудным. П'яныя янкi для яго не ѓ навiнку. Ён працягнуѓ руку. "Паперы, калi ласка".
  
  Нiк Картэр перадаѓ кашалёк Пiта Фремонта i трохi памалiѓся.
  
  Лейтэнант капаѓся ѓ папернiку, трымаючы яго перад адной з фар. Iншы кап зараз стаяѓ у баку ад святла, трымаючы пiсталет на Нiку. Яны ведалi сваю справу, гэтыя такiйскiя копы.
  
  Лейтэнант кiнуѓ погляд на Нiка. "Токiа але джусхо ва?"
  
  Хрыстос! Яго адрас у Токiа? Адрас Пiта Фрамонта ѓ Токiа. Ён паняцця не меѓ. Усё, што ён мог, - гэта хлусiць i спадзявацца. Яго мозг пстрыкнуѓ, як кампутар, i ён прыдумаѓ нешта, што магло б спрацаваць.
  
  "Я не жыву ѓ Токiа", - сказаѓ ён. "Я ѓ Японii па справах. Зайшоѓ учора ѓвечар. Я жыву ѓ Сеуле. Карэi". Ён лiхаманкава ламаѓ галаву ѓ пошуках адраса ѓ Сеуле. Было! Дом Салi Су.
  
  "Дзе ѓ Сеуле?"
  
  Лейтэнант падышоѓ блiжэй, уважлiва агледзеѓ яго з галавы да ног, мяркуючы па яго вопратцы i паху. Яго паѓусмешка была пагардлiвай. Каго ты спрабуеш падмануць, сакi-галава?
  
  "19 Данджадон, Чонгку". Нiк ухмыльнуѓся i выдыхнуѓ сакi на лейтэнанта. "Паглядзi, Бастер. Ты зразумееш, што я кажу праѓду". Ён дазволiѓ стогну закрасцiся ѓ яго голас: "Слухайце, што ѓсё гэта значыць? Я нiчога не зрабiѓ. Я проста прыйшоѓ сюды, каб убачыць дзяѓчыну. Потым, калi я сыходзiѓ, пачалася стральба. А зараз вы, хлопцы..."
  
  Лейтэнант глядзеѓ на яго з лёгкiм здзiѓленнем. Нiк акрыяѓ духам. Коп збiраѓся купiць гэтую гiсторыю. Дзякуй богу, ён пазбавiѓся ад Кольта. Але ѓ яго ѓсё роѓна могуць быць праблемы, калi яны пачнуць шнарыць.
  
  "Ты пiѓ?" Гэта было рытарычнае пытанне.
  
  Нiк пахiснуѓся i зноѓ iкнуѓ. "Так. Я крыху выпiѓ. Я заѓсёды п'ю, калi я з маёй дзяѓчынай. Што наконт гэтага?"
  
  "Вы чулi стральбу? ? Дзе?"
  
  Нiк пацiснуѓ плячыма. "Я не ведаю дакладна, дзе. Можаце паспрачацца, што я не пайшоѓ расследаваць! Усё, што я ведаю, гэта тое, што я проста выходзiѓ з дому сваёй дзяѓчыны, займаючыся сваiмi справамi, i раптам бац - бац!" Ён спынiѓся i падазрона паглядзеѓ на лейтэнанта. "Гэй! Чаму вы, людзi, дабралiся сюды так хутка? Вы чакалi непрыемнасцяѓ, а?"
  
  Лейтэнант нахмурыѓся. "Я задаю пытаннi, мiстэр Фрамонт. Але мы сапраѓды атрымалi паведамленне аб беспарадках тут. Як вы разумееце, гэты раён не з лепшых". Ён зноѓ агледзеѓ Нiка, адзначаючы патрапаны касцюм, мятую капялюш i плашч. Выраз яго твару пацвердзiѓ яго меркаванне, што мiстэр Пiт Фрамонт належаѓ да гэтага раёна. Тэлефонны званок насамрэч быѓ ананiмным i бедным. Праз паѓгадзiны ѓ раёне Санья, каля начлежкi, будуць праблемы. Праблемы са стральбой. Той, хто тэлефанаваѓ быѓ законапаслухмяным японцам i вырашыѓ, што палiцыя павiнна ведаць. Вось i ѓсё - i пстрычка мякка замененага тэлефона.
  
  Лейтэнант пачухаѓ падбародак i агледзеѓся. Святло расло. Беспарадак халуп i халуп цягнуѓся на мiлю ва ѓсiх кiрунках. Гэта быѓ лабiрынт, i ён ведаѓ, што нiчога ѓ iм не знойдзе. У яго не было дастаткова людзей для належнага пошуку, нават калi б ён ведаѓ, што шукаѓ. А палiцыя, калi яны ѓвогуле адважвалiся ѓ джунглi Сан'i, хадзiла чацвёркамi i пяцёркамi. Ён паглядзеѓ на вялiкага п'янага амерыканца. Фрамонт? Пiт Фрамонт? Гэтае iмя было невыразна знаёмым, але ён не мог вызначыць яго. Цi мела гэтае значэнне? Янкi вiдавочна разаралiся на пляжы, i такiх, як ён, было шмат у Токiа i любым вялiкiм горадзе на Усходзе. Ён жыѓ з нейкай шлюхай Санем. I што? Гэта не было парушэннем закону.
  
  Нiк цярплiва чакаѓ. Гэта быѓ час трымаць язык за зубамi. Ён сачыѓ за думкамi лейтэнанта. Афiцэр збiраѓся яго адпусцiць.
  
  Лейтэнант збiраѓся вярнуць кашалёк Нiку, калi ѓ адной з машын зазванiла радыё. Нехта цiха паклiкаѓ лейтэнанта. Ён адвярнуѓся, усё яшчэ з папернiкам у руцэ. "Хвiлiнку, калi ласка". Такiйскiя копы заѓсёды ветлiвыя. Нiк вылаяѓся сабе пад нос. Станавiлася страшэнна светла! Яны збiралiся заѓважыць мёртвага жабрака, i тады ѓсё напэѓна ѓразiла б прыхiльнiкаѓ.
  
  Лейтэнант вярнуѓся. Нiку стала крыху не па сабе, калi ён даведаѓся выраз на твары мужчыны. Ён бачыѓ гэта раней. Кот ведае, дзе водзiцца сiмпатычная тоѓстая канарэйка.
  
  Лейтэнант зноѓ адчынiѓ кашалёк. "Вы кажаце, што вас клiчуць Пiт Фремонт?"
  
  Нiк выглядаѓ збянтэжаным. У той жа час ён зрабiѓ невялiкi крок блiжэй да лейтэнанта. Нешта пайшло не так. Зусiм няправiльна. Ён пачаѓ будаваць новы план.
  
  Ён указаѓ на кашалёк i з абурэннем сказаѓ: "Так, Пiт Фрамонт. Дзеля ѓсяго святога. Слухай, што гэта такое! Старая трэцяя ступень? Гэта не спрацуе. Я ведаю свае правы. або адпусцi мяне. I калi ты прад'явiш мне абвiнавачанне, я адразу дам трубку амерыканскаму амбасадару i ... "
  
  Лейтэнант усмiхнуѓся i скокнуѓ. "Я ѓпэѓнены, што пасол будзе рады атрымаць вестку ад вас, сэр. Думаю, вам давядзецца паехаць з намi на вакзал. Падобна, адбылася вельмi цiкавая блытанiна. У яго кватэры знайшлi мёртвым мужчыну. . Мужчына, якога таксама клiчуць Пiт Фремонт, i якi быѓ вызначаны як Пiт Фремонт сваёй сяброѓкай. "
  
  Нiк паспрабаваѓ выбухнуць. Ён падсунуѓся яшчэ на некалькi дзюймаѓ блiжэй да мужчыны.
  
  "I што? Я не казаѓ, што я адзiны Пiт Фрамонт у свеце. Гэта проста памылка".
  
  Маленькi лейтэнант на гэты раз не пакланiѓся. Ён вельмi ветлiва нахiлiѓ галаву i сказаѓ: "Я ѓпэѓнены, што гэта так. Але вы, калi ласка, праводзiце нас да вакзала, пакуль мы не вырашым гэтае пытанне". Ён паказаѓ на iншага копа, якi ѓсё яшчэ прыкрываѓ Нiка намбу.
  
  Нiк Картэр хуткiм плыѓным рухам падышоѓ да лейтэнанта. Коп, хоць i быѓ здзiѓлены, але быѓ добра навучаны i прыняѓ ахоѓную позу дзюдо, паслабiѓшыся i чакаючы, калi Нiк кiнецца на яго. Кунiза Мату навучыѓ гэтаму Нiка год таму.
  
  Нiк спынiѓся. Ён прапанаваѓ сваю правую руку як
  
  прынаду, i калi палiцыянт паспрабаваѓ сцiснуць яго запясце для кiдка праз плячо, Нiк прыбраѓ руку i рэзка стукнуѓ налева ѓ сонечнае спляценне мужчыны. Ён мусiѓ падысцi блiжэй, перш чым iншыя копы пачнуць страляць.
  
  Ашаломлены лейтэнант рэзка ѓпаѓ наперад, Нiк злавiѓ яго i рушыѓ за iм з хуткасцю, роѓнай удару сэрца. Ён атрымаѓ поѓны нельсан i падняѓ чалавека з зямлi. Ён важыѓ не больш за 120-130 фунтаѓ. Шырока расставiѓшы ногi, каб мужчына не змог стукнуць яго нагой у пахвiну, Нiк падаѓся да прыступак, кiроѓным у праход за начлежкамi. Цяпер гэта было адзiнае выйсце. Маленькi палiцэйскi боѓтаѓся перад iм - эфектыѓны куленепрабiвальны шчыт.
  
  Цяпер трое палiцэйскiх супраць яго. Пражэктары былi слабымi промнямi мёртвага святла на досвiтку.
  
  Нiк асцярожна падаѓся да прыступак. "Трымайцеся далей", - папярэдзiѓ ён iх. "Ты кiнешся на мяне, i я зламаю яму шыю!"
  
  Лейтэнант паспрабаваѓ ударыць яго нагой, i Нiк крыху нацiснуѓ. Косцi на тонкай шыi лейтэнанта з трэскам пстрыкнулi. Ён застагнаѓ i перастаѓ штурхацца.
  
  "З iм усё ѓ парадку, - сказаѓ iм Нiк, - я яшчэ не прычынiѓ яму шкоды. Давайце пакiнем гэта так".
  
  Дзе, чорт вазьмi, быѓ гэты першы крок?
  
  Трое палiцыянтаѓ перасталi iсцi за iм. Адзiн з iх пабег да машыны i пачаѓ хутка размаѓляць у радыёмiкрафон. Званок аб дапамозе. Нiк не пярэчыѓ. Ён не планаваѓ быць побач.
  
  Яго нага дакранулася да першай прыступкi. Добра. Цяпер, калi ён не рабiѓ памылак, у яго быѓ шанец.
  
  Ён панура паглядзеѓ на копаѓ. Яны трымалiся на адлегласцi.
  
  "Я бяру яго з сабой", - сказаѓ Нiк. "Унiз па гэтым калiдоры ззаду мяне. Паспрабуй iсцi за мной, i ён атрымае траѓму. Заставайся тут, як добрыя маленькiя палiцыянты, i з iм усё будзе ѓ парадку. На тваё меркаванне. Саянара!"
  
  Ён спусцiѓся па прыступках. Унiзе ён быѓ па-за полем зроку копаѓ. Ён адчуваѓ цела старога жабрака ля сваiх ног. Ён раптам нацiснуѓ, нахiлiѓ галаву лейтэнанта наперад i ѓдарыѓ яго па шыi ѓдарамi каратэ. Яго вялiкi палец быѓ жорстка выцягнуты, i ён адчуѓ лёгкi шок, калi лязо з мазолiстым плоцi яго рукi ѓрэзалася ѓ худую шыю. Ён выпусцiѓ чалавека.
  
  Кольт часткова ляжаѓ пад мёртвым жабраком. Нiк падняѓ яго - прыклад быѓ лiпкi ад крывi старога - i пабег па калiдоры. Ён трымаѓ Кольт у правай руцэ, выступаючы наперад. Нiхто ѓ гэтым раёне не збiраѓся перашкаджаць чалавеку, якi нясе гармату.
  
  Цяпер гэта было пытаннем секунд. Ён не выходзiѓ з джунгляѓ Сан'i, ён уваходзiѓ, i палiцыi яго ѓжо не знайсцi. Хацiны былi спрэс з паперы, дрэва цi волава, далiкатныя супрацьпажарныя пасткi, i трэба было проста пракласцi сабе дарогу бульдозерам.
  
  Ён зноѓ павярнуѓ направа i пабег да дома Мату. Ён убег у парадную дзверы, усё яшчэ адчыненую, i працягнуѓ шлях праз унутраны пакой. Кунiза ляжаѓ у сваёй крывi. Нiк працягваѓ iсцi.
  
  Ён прабiѓ папяровыя дзверы. З-пад кiлiмка на падлозе ѓ спалоху вызiрнуѓ асмуглы твар. Слуга. Занадта напалоханы, каб уставаць i даследаваць. Нiк працягваѓ iсцi.
  
  Ён паклаѓ рукi перад тварам i прабiѓ сцяну. Папера i далiкатнае дрэва сарваныя з лёгкай скаргай. Нiк пачаѓ пачувацца танкам.
  
  Ён перасёк невялiкi адчынены двор, завалены хламам. Была яшчэ адна сцяна з дрэва i паперы. Ён пагрузiѓся ѓ яе, пакiнуѓшы абрысы свайго вялiкага цела ѓ раскрытым выразе. Пакой быѓ пусты. Ён урэзаѓся наперад, праз другую сцяну, у iншы пакой - цi гэта быѓ iншы дом - i мужчына i жанчына ѓ здзiѓленнi ѓтаропiлiся на ложак на падлозе. Памiж iмi ляжала дзiця.
  
  Нiк дакрануѓся да свайго капелюша пальцам. "Шкадую." Ён пабег.
  
  Ён прабег шэсць дамоѓ, адагнаѓ трох сабак у бок i застаѓ адну пару ѓ сукупленнi, перш чым выбраѓся на вузкую звiлiстыя вулачку, якая кудысьцi вяла. Гэта яго задавальняла. Недзе далей ад копаѓ, якiя блукалi i лаялiся за ягонай спiной. Яго след быѓ досыць вiдавочны, але палiцыянты былi ветлiвыя i велiчныя i павiнны былi рабiць усё на Японскай. Яны нiколi яго не зловяць.
  
  Праз гадзiну ён перасек мост Намiдабашы i наблiжаѓся да станцыi Мiнава, дзе ён пакiнуѓ "Дацун" на стаянцы. Станцыя была перапоѓнена першымi работнiкамi. На стаянцы было шмат машын, а ля кас ужо выстройвалiся чэргi.
  
  Нiк не пайшоѓ проста на тэрыторыю вакзала. Праз дарогу ѓжо быѓ адкрыты невялiкi буфет, i ён еѓ какакора, жадаючы, каб гэта было нешта мацнейшае. Гэта была суровая ноч.
  
  Ён мог бачыць вяршыню "Дацуна". Нiхто не выглядаѓ асаблiва зацiкаѓленым у гэтым. Ён затрымаѓся на кока-коле i дазволiѓ сваiм вачам блукаць па натоѓпе, прасейваючы i ацэньваючы. Нiякiх копаѓ. Ён мог паклясцiся ѓ гэтым.
  
  Не тое, каб гэта азначала, што ён яшчэ не быѓ у гэтым. Дом бясплатна. Ён прызнаѓ, што копы будуць найменш яго турбаваць. Копы былi даволi прадказальныя. З копамi ён зладзiѓся.
  
  Хтосьцi ведаѓ, што ён у Токiа. Хтосьцi рушыѓ услед за iм да Кунiза, нягледзячы на ??ѓсе яго меры засцярогi. Хтосьцi забiѓ Кунiза i падставiѓ Нiка. Гэта магло быць выпадковасцю, выпадковасцю. Яны маглi б захацець даць копам, што заѓгодна, спынiць пагоню i пытаннi.
  
  Яны маглi б. Ён так не думаѓ.
  
  Цi нехта рушыѓ услед за iм у Сана? Цi было гэта падстроена з самага пачатку? Цi, калi не падстава, адкуль хтосьцi ведаѓ, што ён будзе ѓ доме Кунiза? Нiк мог прыдумаць адказ на гэтае пытанне, i ён яму не спадабаѓся. Ад гэтага яму стала крыху дрэнна. Ён пакахаѓ Тонаку.
  
  Ён накiраваѓся да стаянкi. Ён не збiраѓся нiчога вырашаць, ламаючы сабе галаву над прыгарадным барам з колай. Яму трэба было пайсцi на працу. Кунiза быѓ мёртвы, i на дадзены момант у яго не было кантактаѓ. Дзесьцi ѓ такiйскiм стозе сена была iголка па iмi Рычард Фiлстан, i Нiку давядзецца яго знайсцi. Хутка.
  
  Ён падышоѓ да "Дацун" i паглядзеѓ унiз. Мiнакi спачувальна зашыпелi. Нiк праiгнараваѓ iх. Усе чатыры шыны былi парэзаны да стужачак.
  
  Падышоѓ цягнiк. Нiк накiраваѓся да касы, пацягнуѓшыся за насцегнавы кiшэняй. Значыць, у яго не было машыны! Ён мог сесцi на цягнiк да парка Уэна i перасесцi на цягнiк да цэнтра Токiа. Наогул было лепш. Чалавек у машыне быѓ абмежаваны, быѓ добрай мэтай, i за iм было лёгка сачыць.
  
  Яго рука выйшла з кiшэнi пустой. Кашалька ѓ яго не было. Кашалёк Пiта Фрамонта. Гэта было ѓ маленькага палiцыянта.
  
  
  Кiраѓнiк 7
  
  
  Сцежка, падобная на лася-быка на ролiкавых каньках, якi нясецца праз сад.
  
  На думку Хоука, гэта прыдатнае апiсанне следу, пакiнутага Нiкам Картэрам. Ён быѓ адзiн у сваiм офiсе, Обры i Тэрэнс толькi што сышлi, i пасля таго, як ён скончыѓ праглядаць пачак жоѓтых паперак, ён пагаварыѓ па ѓнутранай сувязi з Дэлiяй Стоѓкс.
  
  "Адмянiце чырвоны APB для Нiка, Делия. Зрабiце яго жоѓтым. Усё напагатове, каб прапанаваць любую дапамогу, калi ён папросiць пра гэта, але не ѓмешвацца. Яго нельга пазнаваць, сачыць за iм або паведамляць пра яго. Абсалютна Нiякага ѓмяшання, калi ён не папросiць дапамогi.
  
  "Зразумела, сэр."
  
  "Правiльна. Прыбяры гэта неадкладна".
  
  Хоук выключыѓ интерком i адкiнуѓся назад, здымаючы цыгару, не гледзячы на ??яе. Ён граѓ на здагадках. Нiк Картэр сёе-тое зразумеѓ - Бог мог ведаць, а Хок дакладна не ведаѓ - i вырашыѓ трымацца далей ад гэтага. Няхай Нiк вырашыць усё па-свойму. Калi хтосьцi ѓ свеце i мог паклапацiцца пра сябе, дык гэта Кiлмайстар.
  
  Хоук падняѓ адну з паперак i зноѓ вывучыѓ яе. Яго тонкi рот, якi часта нагадваѓ Нiку ваѓчыную пашчу, скрывiѓся ѓ сухой усмешцы. Эймс добра выканаѓ сваю працу. Усё гэта было тут - да мiжнароднага аэрапорта Токiа.
  
  Нiк у суправаджэннi чатырох японскiх дзяѓчынак-скаѓтаѓ сеѓ у самалёт Northwest Airlines у Вашынгтоне. Ён быѓ у вясёлым настроi i настаяѓ на тым, каб пацалаваць сцюардэсу i пацiснуць руку капiтану. Нiколi ён не быѓ па-сапраѓднаму непрыемным, цi толькi злёгку, i толькi калi ён настаяѓ на танцах у праходзе, другога капiтана выклiкалi, каб супакоiць яго. Пазней ён заказаѓ шампанскае для ѓсiх пасажыраѓ самалёта. Ён вёѓ iншых пасажыраѓ у песнi, заяѓляючы, што ён дзiця кветак i што каханне - яго справа.
  
  Насамрэч дзяѓчынкам-скаѓтам атрымалася даволi добра кантраляваць яго, i экiпаж, апытаны Эймсам на вялiкай адлегласцi, прызнаѓ, што палёт быѓ яркiм i незвычайным. Не тое, каб яны захацелi паѓтарыць гэта зноѓ.
  
  Яны без усялякага супрацiву высыпалi Нiка ѓ Tokyo International i назiралi, як дзяѓчаты-скаѓты вязуць яго на мытню. Акрамя таго, яны не ведалi.
  
  Эймс, усё яшчэ размаѓляючы па тэлефоне, усталяваѓ, што Нiк i дзяѓчынкi-скаѓты селi ѓ таксi i растварылiся ѓ вар'яцкай часцей такiйскiх машын. Вось i ѓсё.
  
  I ѓсё ж гэта было яшчэ не ѓсё. Хоук павярнуѓся да другога жоѓтага тонкага лiста з яго ѓласнымi запiсамi.
  
  Сесiл Обры, крыху неахвотна, нарэшце прызнаѓ, што яго рада аб Рычардзе Фiлстане зыходзiѓ ад Кунiдзо Мату, настаѓнiка каратэ на пенсii, якi жыве цяпер у Токiо. Обры не ведаѓ, дзе менавiта ѓ Токiа.
  
  Мату шмат гадоѓ жыѓ у Лондане i працаваѓ у MI5.
  
  "Мы заѓсёды падазравалi, што ён двайнiк", - сказаѓ Обры. "Мы думалi, што ён таксама працаваѓ на Jap Intelligence, але нам так i не ѓдалося гэта даказаць. У сапраѓдны момант нам было ѓсё роѓна. Нашы, ээ, iнтарэсы не разыходзiлiся, i ён добра папрацаваѓ для нас".
  
  Хоук дастаѓ некалькi старых файлаѓ i пачаѓ пошукi. Яго памяць была амаль iдэальнай, але ён кахаѓ пацвярджаць.
  
  Нiк Картэр ведаѓ Кунiза Мату ѓ Лондане i фактычна выкарыстоѓваѓ яго на некалькiх працах. З бясплодных справаздач больш не было чаго запазычыць. У Нiка Картэра быѓ спосаб весцi асабiстыя справы менавiта так - асабiстыя.
  
  I ѓсё ж - Хоук уздыхнуѓ i адсунуѓ стос паперы. Ён утаропiѓся на гадзiннiк Western Union. Гэта была вераломная прафесiя, i вельмi рэдка левая рука ведала, што робiць правая.
  
  Эймс абшукаѓ кватэру i знайшоѓ у матрацы люгер Нiка i штылет на шпiльцы. "Гэта было дзiѓна, - прызнаѓ Хоук. Ён павiнен адчуваць сябе голым без iх.
  
  Але дзяѓчаты-скаѓты! Як, чорт вазьмi, яны патрапiлi ѓ справу? Хоук пачаѓ смяяцца, што ён рабiѓ вельмi рэдка. Паступова ён страцiѓ кантроль i бездапаможна сеѓ у крэсла, вочы яго слязiлiся, i ён смяяѓся, пакуль яго грудныя мускулы не пачалi скарачацца ад болю.
  
  Дэлiя Стоѓкс спачатку не паверыла. Яна зазiрнула ѓ дзверы. Вядома ж. Стары сядзеѓ там i смяяѓся як дурнаваты.
  
  
  Кiраѓнiк 8
  
  
  Усё бывае ѓпершыню. Гэта быѓ першы раз, калi Нiк жабраваѓ. Ён добра абраѓ сваю ахвяру - добра апранутага мужчыну сярэднiх гадоѓ з дарагiм на выгляд партфелем. Ён скiнуѓ пяцьдзесят ен з чалавека, якi агледзеѓ Нiка з ног да галавы, наморшчыѓ нос i палез у кiшэню. Перадаючы запiску Картэру, ён злёгку пакланiѓся i нахiлiѓ свой чорны Хомбург.
  
  Нiк пакланiѓся ѓ адказ. "Арыгата, кандай на-сен".
  
  "Ярошыi дзясу". Мужчына адвярнуѓся.
  
  Нiк выйшаѓ на вакзале Токiо i пайшоѓ на захад, у бок палаца. Неверагодны такiйскi трафiк ужо ператварыѓся ѓ якая выгiнаецца масу таксi, грузавiкоѓ, якiя ляскаюць трамваяѓ i дзеляѓ аѓтамабiляѓ. Мiма прамiльгнуѓ матацыклiст у аварыйным шлеме з дзяѓчынай, якая чаплялася за задняе сядзенне. Камiнарыёку. Навальнiчная парода.
  
  Што зараз, Картэр? Нi папер, нi грошай. Адшукваецца для допыту ѓ палiцыi. Час было ненадоѓга спусцiцца пад зямлю - калi яму было куды iсцi. Ён сумняваѓся, што вяртанне ѓ Электрычны палац прынясе яму шмат карысцi. У любым выпадку, гэта не так рана.
  
  Ён адчуѓ, як таксi спыняецца побач з iм, i яго рука слiзганула пад плашч да кольта за поясам. "Sssttttt - Картэр-сан! Сюды!"
  
  Гэта была Като, адна з трох дзiѓных сясцёр. Нiк хутка агледзеѓся. Гэта было зусiм звычайнае таксi i, здаецца, не было нiякiх паслядоѓнiкаѓ. Ён увайшоѓ. Можа, ён зойме некалькi ен.
  
  Като забiлася ѓ сваiм куце. Яна нядбайна ѓсмiхнулася яму i прачытала каманду кiроѓцу. Таксi паляцела, як звычайна такiйскiя таксi, з вiскам шын i кiроѓцам, не якiя баяцца, што хтосьцi адважыцца яму перашкодзiць.
  
  "Сюрпрыз", - сказаѓ Нiк. "Я не чакаѓ убачыць цябе зноѓ, Като. Ты Като?"
  
  Яна кiѓнула. "Для мяне вялiкi гонар зноѓ бачыць вас, Картэр-сан. Але я не шукаю гэтага. Шмат праблем. Тонака знiкла".
  
  У яго бруху павярнуѓся агiдны чарвяк. Ён чакаѓ гэтага.
  
  "Яна не адказала на званок. Мы з Сато пайшлi да яе ѓ кватэру, i там адбылася бойка - усё разарванае на часткi. I яна сышла".
  
  Нiк кiѓнуѓ у бок кiроѓцы.
  
  "Ён у парадку. Адзiн з нас".
  
  "Як вы думаеце, што здарылася з Тонакам?"
  
  Яна абыякава пацiснула плячыма. "Хто можа сказаць? Але я баюся - усе мы. Тонака была нашым лiдэрам. Магчыма, яна ѓ Джонi Чоу. Калi так, ён будзе катаваць яе i прымусiць прывесцi iх да свайго бацькi. Кунiдзо Мату. Чыкомы хочуць забiць яго, таму што ён выступае супраць iх".
  
  Ён не сказаѓ ёй, што Мату мёртвы. Але ён пачаѓ разумець, чаму Мату быѓ мёртвы i чаму ён амаль патрапiѓ у пастку.
  
  Нiк паляпаѓ яе па руцэ. "Я зраблю ѓсё, што ѓ маiх сiлах. Але мне патрэбны грошы i месца, дзе можна схавацца на некалькi гадзiн, пакуль я не складаю план. Вы можаце гэта зрабiць?"
  
  "Так. Мы iдзем туды зараз. У дом гейш у Шымбасi. Мата i Сато таксама будуць там. Як толькi яны не знойдуць цябе".
  
  Ён задумаѓся над гэтым. Яна ѓбачыла яго збянтэжанасць i слаба ѓсмiхнулася. "Мы ѓсе цябе шукалi. Сато, Мата i я. Усё ѓ розных таксi. Мы ходзiм па ѓсiх станцыях i глядзiм. Тонака нам мала што распавядала - проста, што ты хадзiѓ да яе бацькi. Лепш, ты Бачыш, кожны з нас не занадта шмат ведае пра тое, што робяць iншыя. шукаць. Гэта ѓсё, што мы ведаем, i гэта спрацавала.
  
  Нiк вывучаѓ яе, пакуль яна казала. Гэта была не дзяѓчынка-скаѓт з Вашынгтона, а гейша! Ён павiнен быѓ здагадацца.
  
  На дадзены момант у ёй не было нiчога гейшы, акрамя складанай прычоскi. Ён падумаѓ, што яна працавала ѓ тую ноч i ранiцай. Гейшы выконвалi дзiѓныя гадзiны, прадыктаваныя капрызамi iх розных апекуноѓ. Цяпер яе твар усё яшчэ ззяла ад халоднага крэму, якiм яна выдалiла крэйдавы макiяж. На ёй быѓ карычневы пуловер, мiнi-спаднiца i малюсенькiя чорныя карэйскiя чаравiкi.
  
  Нiк падумаѓ, наколькi бяспечным будзе дом гейш. Але гэта ѓсё, што ѓ яго было. Ён закурыѓ апошнюю цыгарэту i пачаѓ задаваць пытаннi. Ён не збiраѓся казаць ёй больш, чым павiнен. Гэта было лепш за ѓсё, як яна сама сказала.
  
  "Пра гэта Пiце Фрамонце, Като. Тонака сказаѓ мне, што ты ѓзяѓ яго вопратку? Гэтую вопратку?"
  
  "Гэта праѓда. Гэта была дробязь". Яна вiдавочна была збянтэжаная.
  
  "Дзе быѓ Фремонт, калi вы гэта зрабiлi?"
  
  "У ложку. Спаѓ. Мы так думалi".
  
  "Так i думала? Спаѓ ён цi не?" Нешта тут даволi падазронае.
  
  Като сур'ёзна паглядзела на яго. На адным блiскучым пярэднiм зубе была пляма памады.
  
  "Я кажу, так i думалi. Мы бярэм яго вопратку. Лягчэй, таму што яго дзяѓчыны тады не было. Пазней мы даведаемся, што Пiт мёртвы. Ён памёр у сне".
  
  Хрыстос! Нiк павольна палiчыѓ да пяцi.
  
  "Тады што ты зрабiла?"
  
  Яна зноѓ пацiснула плячыма. "Што можна зрабiць? Нам патрэбна адзенне для цябе. Мы бярэм. Мы ведаем, што Пiт памёр ад вiскi, ён п'е, п'е ѓвесь час, i што яго нiхто не забiвае. Мы сыходзiм. Потым мы вяртаемся i забiраем цела i схаваць гэта, каб палiцыя не даведалася".
  
  Ён вельмi мякка сказаѓ: "Яны даведалiся, Като".
  
  ён хутка растлумачыѓ сваю сустрэчу з палiцыяй, не згадаѓшы той факт, што Кунiдзо Мату таксама быѓ мёртвы
  
  Като не выглядала вельмi ѓражанай. "Так. Мне вельмi шкада. Але я ведаю, што здарылася, я думаю. Мы сыходзiм, каб адвезцi вопратку да Тонака. Прыйшла яго дзяѓчына. Яна знайшла Пiта мёртвым ад алкаголю i патэлефанавала ѓ палiцыю. Яны прыходзяць. Потым усе з'яжджаюць. Ведаючы, што там былi палiцыя i дзяѓчынка, мы бярэм.
  
  Нiк адкiнуѓся назад. "Мяркую, добра", - слаба сказаѓ ён. Гэта павiнна быць зроблена. Гэта было дзiѓна, але, прынамсi, тлумачыла справу. I гэта магло б яму дапамагчы - такiйскiя копы страцiлi цела, i яны маглi б крыху збянтэжыцца. Яны могуць вырашыць пераменшыць значэнне гэтага, нейкi час замоѓкнуць, прынамсi, пакуль не знойдуць цела цi не адмовяцца ад яго. Гэта азначала, што яго апiсанне не будзе ѓ газетах, на радыё i тэлебачаннi. Яшчэ не. Так што яго прыкрыццё ѓ ролi Пiта Фрамонта ѓсё яшчэ было добрым - да вызначанага моманту. З кашальком было б лепей, але гэтага не было назаѓжды.
  
  Яны абмiнулi гатэль Shiba Park Hotel i павярнулi направа ѓ бок храма Хiкава. Гэта быѓ раён жылых дамоѓ, у якiм дзе-нiдзе стаялi вiлы, акружаныя садам. Гэта быѓ адзiн з лепшых раёнаѓ гейш, дзе этыка была цвёрдай, а паводзiны - стрыманым. Мiнулi тыя часы, калi дзяѓчынкам прыходзiлася жыць у атмасферы мiдзу шобай, за гранню бледнасцi. Параѓнаннi заѓсёды былi абразлiвымi - у дадзеным выпадку асаблiва, - але Нiк заѓсёды лiчыѓ гейш нароѓнi з дзяѓчынамi па выклiку з Нью-Ёрка самага высокага класа. З гейшамi нашмат лепш па розуме i талентах.
  
  Таксi згарнула на пад'язную дарожку, якая вяла назад праз сады, мiма басейна i мiнiятурнага маста. Нiк шчыльней прыцягнуѓ да сябе смярдзючы плашч. Такi бомж, як ён, збiраѓся крыху вылучацца ѓ высакакласнай хаце гейшы.
  
  Като паляпала яго па калене. "Мы пойдзем у адасобленае месца. Хутка прыедуць Мата i Сато, i мы зможам пагаварыць. Будаваць планы. Мы павiнны, таму што, калi ты не дапаможаш зараз, не зможаш дапамагчы, гэта будзе вельмi дрэнна для ѓсiх дзяѓчынак Гэтая".
  
  Таксi спынiлася пад парцье. Дом быѓ вялiкi i блокавы, у заходнiм стылi, з каменя i цэглы. Като заплацiла кiроѓцу i зацягнула Нiка ѓнутр i наверх, у цiхую гасцiную, абстаѓленую па-шведску.
  
  Като села на крэсла, сцягнула мiнi-спаднiцу i паглядзела на Нiка. Цяпер ён частаваѓ сябе сцiплым напоем з невялiкага бара ѓ куце.
  
  "Вы хочаце прыняць ванну, Картэр-сан?"
  
  Нiк падняѓ скотч i паглядзеѓ скрозь бурштын. Выдатны колер. "Бассу будзе нумарам адзiн. У мяне ёсць час?" Ён знайшоѓ пачак амерыканскiх цыгарэт i выявiѓ яе. Жыццё iшло ѓверх.
  
  Като зiрнула на гадзiннiк на сваiм тонкiм запясцi. "Думаю, што так. Шмат часу. Мата i Сато кажуць, што калi яны не знойдуць цябе, яны адправяцца ѓ Электрычны палац i паглядзяць, цi няма там паведамлення".
  
  "Паведамленне ад каго?"
  
  Тонкiя плечы рухалiся пад швэдрам. "Хто ведае? Можа быць, ты. Можа, нават Тонака. Калi яна ѓ Джонi Чоу, можа быць, ён дасць нам ведаць, каб напалохаць нас".
  
  "Можа быць i так."
  
  Ён пацягваѓ вiскi i глядзеѓ на яе. Яна нервавалася. Вельмi. На ёй была адна нiтка невялiкага жэмчугу, i яна працягвала грызцi iх, змазваючы iх губной памадай. Яна працягвала круцiцца ѓ крэсле, скрыжоѓваючы i перакрыжоѓваючы ногi, i ён убачыѓ выблiск кароткiх белых штаноѓ.
  
  "Картэр-сан?"
  
  "Ды ѓжо?"
  
  Яна жавала пазногаць мезенца. "Мне падабаецца ѓ цябе сёе-тое спытаць. Йо'у, не сярдуй?"
  
  Нiк усмiхнуѓся. "Верагодна, не. Я не магу гэтага абяцаць, Ката. Што гэта?"
  
  Ваганнi. Потым; "Я табе падабаюся, Картэр-сан? Думаеш, я прыгожая?"
  
  Ён зрабiѓ. Яна была. Вельмi прыгожая. Як мiлая маленькая лялька цытрынавага колеру. Ён ёй так сказаѓ.
  
  Като зноѓ паглядзела на гадзiннiк. "Я вельмi смелая, Картэр-сан. Але мне ѓсё роѓна. Ты мне падабаешся ѓжо даѓно - з тых часоѓ, як мы спрабуем прадаць табе печыва. Ты вельмi падабаешся. Цяпер у нас ёсць час, мужчыны не прыходзяць да вечара, а Мато i Сато яшчэ няма. Я хачу прыняць з табой ванну, а затым заняцца каханнем. Ты хочаш?"
  
  Ён быѓ шчыра крануты. I ведаѓ, што яго паважаюць. У першае iмгненне ён не хацеѓ яе, а потым, у наступнае iмгненне, ён зразумеѓ, што хоча. Чаму б i не? У рэшце рэшт, гэта было ѓсё, пра што iдзе гаворка. Каханне i смерць.
  
  Яна няправiльна зразумела яго ваганнi. Яна падышла да яго i лёгенька правяла пальцамi па яго твары. Вочы ѓ яе былi доѓгiя i цёмна-карыя, поѓныя бурштынавых iскраѓ.
  
  "Вы разумееце, - мякка сказала яна, - што гэта не бiзнэс. Я зараз не гейша. Я даю. Вы бераце. Вы падыдзеце?"
  
  Ён разумеѓ, што яе патрэбы вельмi вялiкiя. Яна была напалохана i на iмгненне засталася адна. Ёй патрэбен быѓ камфорт, i яна гэта разумела.
  
  Ён пацалаваѓ яе. "Я вазьму", - сказаѓ ён. "Але спачатку я вазьму басу".
  
  Яна адвяла яго ѓ ванную. Праз iмгненне яна далучылася да яго ѓ душы, i яны намылiлi i выцiралi адзiн аднаго ва ѓсiх прыгожых i адасобленых месцах. Ад яе пахла лiлеяй, а грудзi ѓ яе была як у маладой дзяѓчыны.
  
  Яна адвяла яго ѓ суседнюю спальню з сапраѓдным амерыканскiм ложкам. Яна прымусiла яго расцягнуцца на спiне. Яна пацалавала яго i прашаптала: "Змоѓч, Картэр-сан. Я раблю ѓсё, што трэба.
  
  "Не зусiм усё", - сказаѓ Нiк Картэр.
  
  Яны цiха сядзелi ѓ пярэднiм пакоi, палiлi i глядзелi адзiн на аднаго з задаволеным каханнем, калi дзверы расчынiлiся i ѓвайшлi Мато i Сато. Яны беглi. Сато плакаѓ. Мата нёс пакет, загорнуты ѓ карычневую паперу. Яна працягнула яго Нiку.
  
  "Гэта прыходзiць у Electric Palace. Для вас. З запiскай. Мы... прачыталi запiску. Я... я..." Яна адвярнулася i заплакала, задыхаючыся, макiяж сцякаѓ па яе гладкiм шчоках.
  
  Нiк паклаѓ скрутак на крэсла i ѓзяѓ запiску з раздрукаванага канверта.
  
  Пiт Фрамонт - у нас ёсць Тонака. Доказы ѓ каробцы. Калi не хочаш, каб яна страцiла iншае, адразу ж прыходзь у клуб Electric Palace. Пачакай знадворку, на тратуары. Надзеньце плашч.
  
  Подпiсу не было, толькi круглы трафарэт драѓлянай адбiѓнай, зроблены чырвоным чарнiлам. Нiк паказаѓ яго Като.
  
  "Джонi Чоу".
  
  Ён спрытнымi вялiкiмi пальцамi вырваѓ шнур са скрутка. Тры дзяѓчыны замерлi, цяпер моѓчкi, ашаломленыя, чакаючы новага жаху. Сато перастала плакаць i зацiснула рот пальцамi.
  
  Кiлмайстар падазраваѓ, што ѓсё будзе вельмi дрэнна. Гэта было яшчэ горш.
  
  Унутры скрыначкi на ватной падушачцы ляжаѓ скрываѓлены кавалак круглявай плоцi з непашкоджанымi саском i аѓрай. Жаночыя грудзi. Нож быѓ вельмi востры, i выкарыстоѓваѓся ён вельмi ѓмела.
  
  
  
  Кiраѓнiк 9
  
  
  Кiлмайстар рэдка бываѓ у халаднейшай i крывавай лютасцi. Ён аддаѓ дзяѓчатам кароткiя загады ледзяным голасам, затым пакiнуѓ дом гейш i падышоѓ да Шымбасi Доры. Яго пальцы лашчылi халодны прыклад кольта. У сапраѓдны момант хацеѓ бы. вылiѓ абойму ѓ жывот Джонi Чоу з усiм задавальненнем на свеце. Калi яму сапраѓды даслалi грудзi Тонакi - тры дзяѓчыны былi ѓ гэтым упэѓненыя, таму што менавiта так гуляѓ Джонi Чоу - тады Нiк меѓ намер спагнаць з гэтага ѓблюдка такое ж колькасць мяса. Яго жывот скруцiла ад таго, што ён толькi што ѓбачыѓ. Гэты Джонi Чоу павiнен быць садыстам, каб скончыць з усiмi садыстамi - нават для Чыкам.
  
  Таксi не было вiдаць, таму ён працягваѓ iсцi, раз'ядаючы адлегласць злоснымi крокамi. Не было i размовы аб тым, каб не паехаць. Яшчэ можа быць шанец выратаваць Тонаку. Раны гаiлiся, нават наймацнейшыя, i былi такiя рэчы, як штучныя грудзi. Не вельмi прывабнае рашэнне, але лепей, чым смерць. Ён думаѓ, што для маладой i прыгожай дзяѓчыны ѓсё, амаль усё, будзе лепш за смерць.
  
  Таксi ѓсё яшчэ няма. Ён павярнуѓ налева i накiраваѓся да Гiндза-доры. Ад таго месца, дзе ён быѓ зараз, да клуба "Электрычны палац" было прыкладна паѓтары мiлi. Като дала яму дакладны адрас. Па дарозе ён пачаѓ разбiрацца ѓ гэтым у галаве. Стромкi, дасведчаны, хiтры i ашчадны розум прафесiйнага агента вышэйшага ѓзроѓню.
  
  Выклiкалi Пiта Фрамонта, а не Нiка Картэра. Гэта азначала, што Тонака, нават у агонii катаванняѓ, здолела прыкрыць яго. Ёй прыйшлося даць iм нешта, iмя, i таму яна дала iм iмя Пiт Фрамонт. Тым не менш яна ведала, што Фрамонт памёр ад алкагалiзму. Усе тры дзяѓчыны, Като, Мата i Сато, паклялiся ѓ гэтым. Тонака ведала, што Фрамонт мёртвы, калi аддала яму вопратку гэтага чалавека.
  
  Джонi Чоу не ведаѓ, што Фремонт мёртвы! Вiдавочна. Гэта азначала, што ён не ведаѓ Пiта Фрамонта цi ведаѓ яго толькi крыху, магчыма, па рэпутацыi. Цi ведаѓ ён Фрамонта ѓ твар, хутка высветлiцца, калi яны сустрэнуцца твар у твар. Нiк зноѓ дакрануѓся да кольта на сваiм поясе. Ён з нецярпеннем чакаѓ гэтага.
  
  Таксi пакуль няма. Ён зрабiѓ паѓзу, каб закурыць. Рух быѓ цяжкi. Мiма праехала палiцэйская машына, не звярнуѓшы на яго нiякай увагi. Нядзiѓна. Токiа быѓ другiм па велiчынi горадам у свеце, i калi копы будуць сядзець на трупе Фрамонта да таго часу, пакуль яны зноѓ не знойдуць цела, iм спатрэбiцца крыху часу, каб сабрацца.
  
  Куды падзелiся чортавы таксi? Гэта было гэтак жа дрэнна, як у дажджлiвую ноч у Нью-Ёрку.
  
  Далёка ѓнiз па Гiндзэ, яшчэ ѓ мiлi адсюль, вiдаць была зiготкая канструкцыя бункера ѓнiвермага Сан-ай. Нiк перавёѓ кольт у зручнейшае становiшча i зноѓ пайшоѓ далей. Ён не стаѓ правяраць свой адкат, таму што зараз яму было напляваць. Джонi Чоу, мусiць, быѓ упэѓнены, што ён прыйдзе.
  
  Ён успомнiѓ, як Тонака казаѓ, што Пiт Фремонт часам дапамагаѓ дзяѓчынкам Гэтая, калi быѓ дастаткова цвярозы. Хутчэй за ѓсё, Джонi Чоу ведаѓ гэта, нават калi ён не ведаѓ Фрамонта асабiста. Чоу, напэѓна, хоча заключыць нейкую здзелку. Пiт Фрамонт, хоць i быѓ лайдаком i алкаголiкам, усё ж быѓ у некаторым родзе газетчыкам i мог мець сувязi.
  
  Або Джонi Чоу, магчыма, проста захоча займець Фремонта - даць яму такое ж лячэнне, якое ён даѓ Кунiза Мату. Гэта магло быць так проста. Фремонт быѓ ворагам, ён дапамагаѓ Гэтая, а Джонi Чоу выкарыстаѓ дзяѓчыну як прынаду, каб пазбавiцца ад Фремонта.
  
  Нiк пацiснуѓ вялiкiмi плячыма i пайшоѓ далей. Адно ён ведаѓ дакладна - Тонака яго прыкрыла. Яго асоба як Нiка Картэра, - AXEman усё яшчэ была бяспечнай.
  
  , За iм выходзiѓ мерцвяк.
  
  Ён не заѓважыѓ чорны "мерседэс", пакуль не стала занадта позна. Ён вылецеѓ з дарожнага вiру i спынiѓся побач з iм. Два акуратна апранутых японца выскачылi i пайшлi побач з Нiкам, па адным абапал. "Мэрсэдэс" папоѓз за iмi.
  
  На iмгненне Нiк падумаѓ, што гэта могуць быць дэтэктывы. Ён адразу адмовiѓся ад гэтай iдэi. Абодва мужчыны былi ѓ лёгкiх палiто i трымалi правыя рукi ѓ кiшэнях. Больш высокi з iх у тоѓстых акулярах штурхнуѓ Картэра з пiсталетам у кiшэнi. Ён усмiхнуѓся.
  
  "Аната але онамаэ ва?"
  
  Класныя рукi. Ён ведаѓ, што зараз яны не копы. Яму прапанавалi пракацiцца ѓ праѓдзiвым чыкагскiм стылi. Ён асцярожна трымаѓ рукi далей ад пояса.
  
  "Фрамонт. Пiт Фрамонт. Што да цябе?"
  
  Мужчыны абмянялiся поглядамi. Той, хто ѓ акулярах, кiѓнуѓ i сказаѓ: "Дзякую вам. Мы хацелi быць упэѓненыя, што гэта правiльны чалавек. Калi ласка, сядзьце ѓ машыну".
  
  Нiк нахмурыѓся. "Што, калi я гэтага не зраблю?"
  
  Iншы мужчына, невысокi i мускулiсты, не ѓсмiхаѓся. Ён ткнуѓ Нiка схаваным пiсталетам. "Было б вельмi сумна. Мы заб'ем цябе".
  
  Вулiца была перапоѓнена. Людзi штурхалiся i мiтусiлiся вакол iх. Нiхто не звяртаѓ на iх нiякай увагi. Так было здзейснена мноства прафесiйных забойстваѓ. Яны расстраляюць яго i з'едуць на "Мэрсэдэсе", i нiхто нiчога не ѓбачыць.
  
  Невысокi мужчына штурхнуѓ яго да абочыны. "У машыне. Вы iдзяце цiха, i вам нiхто не прычынiць шкоды.
  
  Нiк пацiснуѓ плячыма. "Так што я прыйду цiха". Ён сеѓ у машыну, гатовы злавiць iх у неабаронены момант, але шанц не прадставiѓся. Карантышка рушыѓ услед за iм, але не занадта блiзка. Высокi абышоѓ i забраѓся з другога боку. Яны зацiснулi яго, i ѓ полi зроку паказалiся пiсталеты. Намбу. У гэтыя днi ён часта бачыѓ намбу.
  
  "Мэрсэдэс" ад'ехаѓ ад абочыны i зноѓ спрытна ѓвайшоѓ у рух. На шафёры была шафёрная лiѓрэя i цёмная фуражка. Ён ездзiѓ так, нiбы ведаѓ сваю справу.
  
  Нiк прымусiѓ сябе паслабiцца. Ягоны шанец прыйдзе. "Да чаго такая спешка? Я ехаѓ у Электрычны палац. Чаму Джонi Чоу так нецярплiвы?"
  
  Высокi мужчына абшукваѓ Нiка. Пры назве Чоу ён зашыпеѓ i ѓтаропiѓся на свайго таварыша, якi пацiснуѓ плячыма.
  
  "Шызукi нi!"
  
  Нiк заткнiся. Значыць, яны не былi ад Джонi Чоу. Хто ж тады, чорт вазьмi?
  
  Якi абшукаѓ яго чалавек знайшоѓ кольт i выцягнуѓ яго з-за пояса. Ён паказаѓ яго свайму таварышу, якi холадна паглядзеѓ на Нiка. Мужчына схаваѓ кольт пад палiто.
  
  Пад яго спакоем Нiк Картэр быѓ у лютасцi i трывозе. Ён не ведаѓ, хто яны такiя, куды i навошта яго вязуць. Гэта было нечаканае развiццё падзеяѓ, якога немагчыма прадбачыць. Але калi ён не з'явiѓся ѓ Electric Palace, Джонi Чоу вярнуѓся да працы над Тонакам. Яго ахапiла расчараванне. Цяпер ён быѓ бездапаможны, як немаѓля. Ён не мог нiчога зрабiць.
  
  Ехалi доѓга. Яны не спрабавалi ѓтаiць свой пункт прызначэння, якiм бы ён нi быѓ. Кiроѓца нiколi не казаѓ. Двое мужчын пiльна назiралi за Нiкам, пiсталеты ледзь хавалi iх палiто.
  
  "Мэрсэдэс" праехаѓ мiма Такiйскай вежы, ненадоѓга павярнуѓ на ѓсход да Сакурадзе, а затым рэзка павярнуѓ направа на Мэйдзi Доры. Дождж спынiѓся, i слабое сонейка прабiвалася скрозь нiзкiя шэрыя аблокi. Яны добра бавiлi час нават у загружаным i шумным руху. Кiроѓца быѓ генiем.
  
  Яны абмiнулi парк Арысугава, i праз некалькi iмгненняѓ Нiк заѓважыѓ злева станцыю Сiбуя. Прама наперадзе ляжала Алiмпiйская вёска, а крыху на паѓночным усходзе - Нацыянальны стадыён.
  
  За садам Сiндзюку яны рэзка павярнулi налева мiма свяцiлiшча Мэйдзi. Цяпер яны заязджалi ѓ прыгарад, i краiна адчынялася. Вузкiя завулкi вялi ѓ розныя бакi, i Нiк час ад часу бачыѓ вялiкiя дамы, якiя стаяць далёка ад дарогi за акуратна абстрыжанымi платамi i невялiкiмi садамi са слiвы i вiшнi.
  
  Яны павярнулi з галоѓнай дарогi i павярнулi налева на паласу з чорным конна. Праз мiлю яны павярнулi на другую, вузейшую вулачку, якая скончылася высокiмi жалезнымi варотамi, акружанымi каменнымi калонамi, пакрытымi лiшайнiкам. Мемарыяльная дошка на адной з калон абвяшчала: Msumpto. Гэта нiчога не значыла для AXEman.
  
  Невысокi мужчына выйшаѓ i нацiснуѓ кнопку на адной з калон. Праз iмгненне вароты расчынiлiся. Яны ехалi па звiлiстай дарозе, брукаванай друзам, абрамленай паркам. Нiк заѓважыѓ рух злева ад сябе i назiраѓ, як невялiкi статак малюсенькiх белахвостыя аленяѓ важдаецца памiж прысадзiстымi дрэвамi ѓ форме парасонiка. Яны абмiнулi шэраг яшчэ не квiтнеючых пiвонь, i ѓ поле зроку з'явiѓся дом. Ён быѓ велiзарны i цiха казаѓ аб грошах. Старыя грошы.
  
  Дарога вiлася ѓ выглядзе паѓмесяца перад шырокiмi ѓсходамi, якая вядзе на тэрасу. Справа i злева гулялi фантаны, а ѓ баку знаходзiѓся вялiкi басейн, яшчэ не запоѓнены на лета.
  
  Нiк паглядзеѓ на высокага чалавека. "Мiцубiсi-сан чакае мяне?"
  
  Мужчына тыцнуѓ яго пiсталетам. "Выходзь. Нiякiх размоваѓ".
  
  Карацей, чалавек падумаѓ, што гэта было даволi пацешна.
  
  
  Ён паглядзеѓ на Нiка i ѓсмiхнуѓся. "Мiцубiсi-сан? Ха-ха".
  
  Цэнтральны блок дома быѓ велiзарны, пабудаваны з апрацаванага каменя, у якiм усё яшчэ зiхацелi лушчак i прожылкi кварца. Два нiжнiя крылы размяшчалiся пад вуглом назад ад асноѓнага блока, паралельна балюстрадзе тэрасы, дзе-нiдзе ѓсеянай вялiзнымi скрынямi ѓ форме амфар.
  
  Яны правялi Нiка праз арачныя дзверы ѓ велiзарнае фае, выкладзенае мазаiкай. Невысокi мужчына пастукаѓ у дзверы, якiя адчынялiся направа. Знутры брытанскi голас, высокi ад гнюснасцi вышэйшых класаѓ, сказаѓ: "Прыходзьце".
  
  Высокi мужчына сунуѓ свой намбу ѓ паяснiцу Нiка i ткнуѓ. Нiк пайшоѓ. Цяпер ён вельмi хацеѓ. Фiлстан. Рычард Фiлстан! Так павiнна было быць.
  
  Яны спынiлiся за дзвярыма. Пакой быѓ вялiзны, падобны на бiблiятэку-кабiнет з напаѓабкладзенымi панэлямi сценамi i цёмнай столлю. Па сценах маршыравалi батальёны кнiг. У далёкiм куце стала гарэла адзiная свяцiльня. У ценi, у ценi сядзеѓ мужчына.
  
  Мужчына сказаѓ: "Вы двое, можаце iсцi. Пачакайце ля дзвярэй. Цi не хочаце выпiць, мiстэр Фрамонт?"
  
  Двое японскiх баевiкоѓ пайшлi. За iмi алейна пстрыкнулi вялiкiя дзверы. Каля стала стаяла старамодная цялежка з чаем, нагружаная бутэлькамi, сiфонамi i вялiкiм тэрмасам. Нiк падышоѓ да яго. "Гуляй да канца", - сказаѓ ён сабе. Успомнiце Пiта Фрамонта. Будзь Пiтам Фрамонтам.
  
  Калi ён пацягнуѓся за бутэлькай вiскi, ён сказаѓ: "Хто ты? I што, чорт вазьмi, ты маеш на ѓвазе, калi мяне так схапiлi з вулiцы! Хiба ты не ведаеш, што я магу падаць на цябе ѓ суд?"
  
  Чалавек за сталом хрыпла ѓсмiхнуѓся. "Падаць у суд на мяне, мiстэр Фрамонт? Сур'ёзна! У вас, амерыканцаѓ, дзiѓнае пачуццё гумару. Я даведаѓся пра гэта ѓ Вашынгтоне шмат гадоѓ таму. Адна шкляначка, мiстэр Фрамонт! Адзiн. Мы будзем зусiм адкрытыя, i, як бачыце, я ведай сваю памылку.
  
  Пiт. Фрамонт - гэта быѓ Нiк Картэр, якi быѓ мёртвы, i Фрамонт, якi выжыѓ - Пiт Фремонт кiнуѓ лёд у высокую шклянку i, перакулiѓшы бутэльку вiскi, налiѓ шмат i абуральна. Ён прапiѓ яго, затым падышоѓ да скуранога крэсла каля стала i сеѓ. Ён расшпiлiѓ брудны плашч - ён хацеѓ, каб Фiлстан ѓбачыѓ патрапаны гарнiтур, - i не зняѓ старадаѓнi капялюш.
  
  "Добра", - прарычэѓ ён. "Такiм чынам, вы ведаеце, што я алкаголiк. Такiм чынам? Хто вы i што вы хочаце ад мяне?" Ён п'яны. "I прыбяры гэтае праклятае святло з маiх вачэй. Гэта стары трук".
  
  Мужчына нахiлiѓ лямпу ѓбок. Цяпер памiж iмi ѓтварылася паѓцень.
  
  "Мяне клiчуць Рычард Фiлстан, - сказаѓ мужчына. "Магчыма, вы чулi пра мяне?"
  
  Фрамонт коратка кiѓнуѓ. "Я чуѓ пра цябе".
  
  "Так", - мякка сказаѓ мужчына. "Я мяркую, я хутчэй, эээ ... сумна вядомы".
  
  Пiт зноѓ кiѓнуѓ. "Гэта ваша слова, а не маё".
  
  "Цалкам дакладна. Але цяпер да справы, мiстэр Фрамонт. Цалкам шчыра, як я ѓжо сказаѓ. Мы абодва ведаем, хто мы, i я не бачу прычын ахаваць адзiн аднаго або шкадаваць пачуццi адзiн аднаго. Вы згодны?"
  
  Пiт нахмурыѓся. "Я згодзен. Дык спынiце праклятую агароджу i пераходзiце да справы. Колькi грошай? I што мне трэба зрабiць, каб iх зарабiць?"
  
  Адышоѓшы ад яркага святла, ён убачыѓ чалавека за сталом. Гарнiтур быѓ з лёгкага пальчаткава-салёнага твiда бездакорнага крою, зараз трохi паношанага. Нiводзiн маскоѓскi кравец нiколi не паѓтарыѓ бы яго.
  
  "Я кажу аб пяцiдзесяцi тысячах амерыканскiх долараѓ", - сказаѓ мужчына. "Палова зараз - калi вы згодны з маiмi ѓмовамi".
  
  "Працягвай казаць, - сказаѓ Пiт. "Мне падабаюцца твае словы".
  
  Кашуля была ѓ блакiтную палоску з каѓняром-стойкай. Гальштук завязваѓся маленькiм вузлом. Каралеѓская марская пяхота. Чалавек, якi гуляѓ Пiта Фремонта, прабегся па файлах у розуме: Фiлстан. Калiсьцi ён служыѓ у Каралеѓскай марской пяхоце. Гэта было адразу пасля таго, як ён прыехаѓ з Кембрыджа.
  
  Чалавек за сталом дастаѓ цыгарэту з вытанчанай перагародчатай скрынкi. Пiт адмовiѓся i намацаѓ змяты пачак "Пэл Мэл". Дым па спiралi падымаѓся ѓверх да кесоннай столi.
  
  "Перша-наперш, - сказаѓ мужчына. "Вы падушыце чалавека па iмi Пол Якобi?"
  
  "Так." I ён гэта зрабiѓ. Нiк Картэр зрабiѓ. Часам гадзiны, днi працы над фатаграфiямi i файламi акуплялiся. Пол Якобi. Галандскi камунiст. Нязначны агент. Вядома, што нейкi час працаваѓ у Малаi i Iнданезii. Выпаѓ з поля зроку. Апошнi раз паведамлялася ѓ Японii.
  
  Пiт Фрамонт чакаѓ, пакуль мужчына возьме на сябе вядучую ролю. Як Якобi ѓпiсаѓся ѓ гэта.
  
  Фiлстан адкрыѓ скрыню. Там было. шоргат паперы. "Тры гады таму Пол Якобi спрабаваѓ завербаваць вас. Ён прапанаваѓ вам працу, працуючы на нас. Вы адмовiлiся. Чаму?"
  
  Пiт нахмурыѓся i выпiѓ. "Тады я не быѓ гатовы".
  
  "Аднак вы нiколi не паведамлялi аб Якобi, нiколi нiкому не казалi, што ён рускi агент. Чаму?"
  
  "Гэта не мая чортава неспакой. Можа, я не хацеѓ гуляць з Якобi, але гэта не азначала, што я павiнен быѓ здаць яго. Усё, што я хацеѓ, усё, што я хачу зараз, - гэта пакiнуць аднаго, каб напiцца." Ён рэзка засмяяѓся. "Гэта не так проста, як вы думаеце".
  
  Цiшыня. Ён мог бачыць твар Фiлстана зараз.
  
  Мяккая прыгажосць, размытая шасцюдзесяццю гадамi. Намёк на падбародак, тупы нос, шырока расстаѓленыя вочы, пазбаѓленыя колеру ѓ паѓзмроку. Рот быѓ здраднiкам - вольны, крыху вiльготны, шэпт жаноцкасцi. Млявы рот занадта памяркоѓнага бiсэксуала. Файлы пстрыкалi ѓ мозгу AXEman. Фiлстан быѓ забойцам жанчын. Забойца людзей таксама шмат у чым.
  
  Фiлстан сказаѓ: "Вы не бачылi Пола Джэйкабi ѓ апошнi час?"
  
  "Не."
  
  Намёк на ѓсмешку. "Гэта зразумела. Яго больш няма з намi. У Маскве адбылася аварыя. Шкада".
  
  Пiт Фрамонт пiѓ. "Так. Шкада. Давай забудзем пра Якобi. Што ты хочаш, каб я зрабiѓ за пяцьдзесят тысяч?"
  
  Рычард Фiлстан задаваѓ уласны тэмп. Ён пагасiѓ цыгарэту i пацягнуѓся за iншы. "Ты не стаѓ бы працаваць на нас у той час, калi адмовiѓ Якобi. Цяпер ты будзеш працаваць на мяне, як ты кажаш. Магу я спытаць, чаму гэта змена поглядаѓ? Я ѓяѓляю тых жа клiентаѓ, што i Якобi. Як вы павiнны ведаць ".
  
  Фiлстан нахiлiѓся наперад, i Пiт уважлiва паглядзеѓ яму ѓ вочы. Бледныя, размытыя шэрыя.
  
  Пiт Фрамонт сказаѓ: "Паслухай, Фiлстан! Мне напляваць, хто пераможа. Нi чорта! I ѓсё змянiлася з тых часоѓ, як" Я ведаѓ Якобi. З таго часу сышло шмат вiскi. Я старэйшы. Я брокер. Цяпер на маiм рахунку каля двухсот ен. Вось адказ на ваша пытанне? "
  
  "Хммм - у некаторай ступенi так. Добра". Папера зноѓ зашамацела. "Вы былi газетчыкам у Штатах?"
  
  Гэта быѓ шанец праявiць крыху смеласцi, i Нiк Картэр дазволiѓ Пiту ѓхапiцца за яго. Ён выбухнуѓ непрыемным смехам. Ён дазволiѓ сваiм рукам крыху дрыжаць i з нудой паглядзеѓ на бутэльку вiскi.
  
  "Госпадзе Божа, мужык! Табе патрэбны спасылкi? Добра. Я магу назваць табе iмёны, але сумняваюся, што ты пачуеш што-небудзь добрае".
  
  Фiлстан не ѓсмiхнуѓся. "Так. Я разумею". Ён зверылi з газетай. "Адзiн час вы працавалi на Chicago Tribune. Таксама ѓ New York Mirror i St. Louis Post-Dispatch, сярод iншых. Вы таксама працавалi на Associated Press i Hearst International Service. Вас звольнiлi з усiх гэтых пасад за ѓжыванне алкаголю. ? "
  
  Пiт засмяяѓся. Ён паспрабаваѓ падправiць гук лёгкай утрапёнасцю. "Вы прапусцiлi некалькi. Навiны Iндыянапалiса i некалькi газет па краiне". Ён успомнiѓ словы Тонакi i працягнуѓ: "Ёсць таксама" Ганконг Таймс "i" Сiнгапур Таймс ". Тут, у Японii, ёсць Асахi, Осака i яшчэ некалькi. Вы называеце газету Фiлстан, i мяне, верагодна, звольнiлi з яе. "
  
  "Хммм. Менавiта так. Але ѓ вас усё яшчэ ёсць сувязi, сябры, сярод газетчыкаѓ?"
  
  Куды накiроѓваѓся гэты вырадак? У канцы тунэля па-ранейшаму няма святла.
  
  "Я б не стаѓ называць iх сябрамi", - сказаѓ Пiт. "Можа быць, знаёмых. У алкаголiка няма сяброѓ. Але я ведаю некалькiх хлопцаѓ, у якiх я ѓсё яшчэ магу заняць даляр, калi я дастаткова страцiѓ надзею".
  
  "I вы ѓсё яшчэ можаце стварыць гiсторыю? Вялiкая гiсторыя? Выкажам здагадку, вам далi гiсторыю стагоддзя, сапраѓды ѓзрушаючую сенсацыю, як я мяркую, вы, хлопцы, называеце яе, i яна была эксклюзiѓнай для вас. Толькi вы! задаволiць так, каб такая гiсторыя адразу ж атрымала поѓнае сусветнае асвятленне?"
  
  Яны пачалi да гэтага падыходзiць.
  
  Пiт Фремонт адкiнуѓ патрапаны капялюш i ѓтаропiѓся на Фiлстана: "Я мог бы гэта зрабiць, так. Але гэта павiнна быць сапраѓдным. Цалкам пацверджаным. Вы прапануеце мне такую гiсторыю?"
  
  "Я магу", сказаѓ Фiлстан. "Я проста магу. I калi я гэта зраблю, Фрамонт, гэта будзе цалкам пацверджана. Не турбуйцеся аб гэтым!" Высокi, хрыплы смех iстэблiшменту быѓ нейкi прыватным жартам. Пiт чакаѓ.
  
  Цiшыня. Фiлстан перамясцiѓся ѓ сваiм верцiцца крэсле i ѓтаропiѓся ѓ столь. Ён пагладзiѓ добра дагледжаную руку па серабрыста-сiвым валасам. Гэта было сутнасцю. Сукiн сын ужо збiраѓся прыняць рашэнне.
  
  Пакуль ён чакаѓ, AXEman разважаѓ аб капрызах, перапынках i выпадковасцях сваёй прафесii. Напрыклад, час. Тыя дзяѓчыны, якiя схапiлi сапраѓднае цела Пiта Фрамонта i хавалi яго ѓ тыя некалькi iмгненняѓ, калi копы i сяброѓка Пiта былi па-за сцэнай. Гэта шанец адзiн на мiльён. I зараз факт смерцi Фрамонта вiсеѓ над яго галавой, як меч. У тую хвiлiну, калi Фiлстан або Джонi Чоу даведаѓся праѓду, у справе быѓ фальшывы Пiт Фрамонт. Джонi Чоу? Ён пачаѓ думаць па-новаму. Можа, для Тонакi гэта было выйсце...
  
  Рашэнне. Рычард Фiлстан адкрыѓ iншую скрыню. Ён абышоѓ стол. У руках у яго быѓ тоѓсты пачак зялёных банкнот. Ён кiнуѓ грошы Пiту на каленi. У гэтым жэсце была пагарда, якую Фiлстан не хаваѓ. Ён стаяѓ побач, злёгку калыхаючыся на абцасах. Пад твiдавым жакетам на iм быѓ тонкi карычневы швэдар, якi не хаваѓ невялiкага брушка.
  
  "Я вырашыѓ даверыцца табе, Фрамонт. Насамрэч у мяне няма выбару, але, магчыма, гэта не такая ѓжо i вялiкая рызыка. Па маiм досведзе, кожны мужчына ѓ першую чаргу клапоцiцца пра сябе. Мы ѓсе эгаiсты. Пяцьдзесят тысяч даляраѓ даставяць вас далёка ад Японii. Гэта азначае новы пачатак, мой сябар, новае жыццё. Вы дасягнулi дна - мы абодва гэта ведаем - i мы абодва гэта ведаем - i
  
  Не думаю, што вы адмовiцеся ад гэтага шанцу выбрацца з канавы. Я разумны чалавек, лагiчны чалавек, i я думаю, што вы таксама. Гэта абсалютна твой апошнi шанц. Я думаю, вы разумееце гэта. Вы можаце сказаць, што я гуляю ѓ азартныя гульнi. Стаѓка на тое, што вы будзеце выконваць працу эфектыѓна i застанецеся цвярозымi, пакуль яна не будзе зроблена".
  
  Вялiкi мужчына ѓ крэсле трымаѓ вочы прыкрытымi. Ён прапусцiѓ скрозь пальцы выразныя ноты i заѓважыѓ прагнасць. Ён кiѓнуѓ. "За такiя грошы я магу заставацца цвярозым. Вы можаце ѓ гэта паверыць, Фiлстан. За такiя грошы вы нават можаце мне давяраць".
  
  Фiлстан зрабiѓ некалькi крокаѓ. У яго хадзе было нешта хупавае, вытанчанае. AXEman задавалася пытаннем, цi сапраѓды гэты хлопец дзiѓны. У ягоных словах не было нiякiх доказаѓ. Толькi намёкi.
  
  "Гэта не зусiм пытанне даверу, - сказаѓ Фiлстан. - Я ѓпэѓнены, вы разумееце. Па-першае, калi вы не выканаеце заданне да майго поѓнага задавальнення, вам не заплацяць астатнюю частку пяцiдзесяцi тысяч долараѓ. . Будзе прамежак часу, натуральна. Калi ѓсё атрымаецца - то табе заплацяць".
  
  Пiт Фрамонт нахмурыѓся. "Вiдаць, я той, хто павiнен табе давяраць".
  
  "У некаторым сэнсе, так. Я мог бы таксама паказаць на сёе-тое яшчэ - калi вы здрадзiце мне цi якiм-небудзь чынам паспрабуеце падмануць вас, вы напэѓна будзеце забiтыя. КДБ мяне вельмi паважае. Вы напэѓна чулi аб iх доѓгiх руках. ?"
  
  "Я ведаю." Змрочна. "Калi я не выканаю заданне, яны мяне заб'юць".
  
  Фiлстан паглядзеѓ на яго сваiмi вымытымi шэрымi вачыма. "Так. Рана цi позна яны заб'юць цябе".
  
  Пiт пацягнуѓся за бутэлькай вiскi. "Добра, добра! Магу я яшчэ выпiць?"
  
  "Не. Ты зараз у мяне на службе. Не пi, пакуль праца не будзе выканана".
  
  Ён адкiнуѓся на спiнку крэсла. "Верна. Я забыѓся. Ты толькi што купiѓ мяне".
  
  Фiлстан вярнуѓся за стол i сеѓ. "Вы ѓжо шкадуеце аб здзелцы?"
  
  "Не. Я сказаѓ табе, чорт вазьмi, мне ѓсё роѓна, хто пераможа. У мяне больш няма краiны. Няма вернасцi. Ты толькi што атрымаѓ мяне! А цяпер выкажам здагадку, што мы скароцiм перамовы, i вы скажаце мне, што Я павiнен зрабiць."
  
  "Я сказаѓ вам. Я хачу, каб вы змясцiлi артыкул у сусветную прэсу. Эксклюзiѓная гiсторыя. Самая вялiкая гiсторыя, якая калi-небудзь была ѓ вас цi любога iншага газетчыка".
  
  "Трэцяя сусветная вайна?"
  
  Фiлстан не ѓсмiхнуѓся. Ён дастаѓ новую цыгарэту з пачка перагародчатай тканiны. "Магчыма. Я так не думаю. Я..."
  
  Пiт Фрамонт чакаѓ, нахмурыѓшыся. Гэты вырадак ледзь стрымаѓся, каб сказаць гэта. Па-ранейшаму цярэбячы нагу ѓ халоднай вадзе. Не вырашаецца ѓзяць на сябе абавязацельства па дасягненнi пункта невяртання.
  
  "Трэба прапрацаваць мноства дэталей", - сказаѓ ён. "Шмат перадгiсторыi, якую ты павiнен зразумець. Я ..."
  
  Фрамонт устаѓ i зароѓ у шалёнай лютасцi чалавека, якi прагнуѓ выпiць. Ён пляснуѓ пачкам грошай па далонi. "Я хачу гэтыя грошы, чорт вазьмi. Я зараблю iх. Але нават за гэтыя грошы я не пайду на што-небудзь сляпое. Што гэта?"
  
  "Iмператара Японii збiраюцца забiць. Ваша задача - пераканаць, што ѓ гэтым абвiнавацяць кiтайцаѓ".
  
  
  Кiраѓнiк 10
  
  
  Кiлмайстар не асаблiва здзiвiѓся. Пiт Фрамонт быѓ, i ён павiнен быѓ гэта паказаць. Прыйшлося паказаць здзiѓленне, замяшанне i недавер. Ён зрабiѓ паѓзу, падносячы да рота цыгарэту, i дазволiѓ сабе адвiснуць скiвiцы.
  
  "Iсус Хрыстос! Ты, павiнна быць, не ѓ сваiм розуме".
  
  Рычард Фiлстан, зараз, калi ён нарэшце гэта сказаѓ, атрымлiваѓ асалоду ад спалохам, якi ён выклiкаѓ.
  
  "Зусiм няма. Якраз наадварот. Наш план, план, над якiм мы працавалi на працягу некалькiх месяцаѓ, - гэта сутнасць логiкi i разважнасцi. Кiтайцы - нашы ворагi. Рана цi позна, калi iх не папярэдзiць, яны пачнуць вайну з Расiяй. Захаду гэта спадабаецца. Яны будуць сядзець склаѓшы рукi i дастаць. у Японii, падвяргаючы сябе вялiзнай асабiстай рызыцы".
  
  Фрагменты файла Фiлстана блiснулi ѓ свядомасцi AXEman, як мантаж. Спецыялiст па забойствах!
  
  Пiт Фремонт прыдумаѓ выраз трапятання, змяшанага з якi захоѓваецца сумневам. "Я думаю, ты сапраѓды сур'ёзна, клянуся Богам. I ты збiраешся забiць яго!"
  
  "Гэта не ваша справа. Вы не будзеце прысутнiчаць, i нiякая адказнасць або абвiнавачанне не будзе на вашай галаве".
  
  Пiт кiсла засмяяѓся. "Давай, Фiлстан! Я ѓ гэтым замешаны. На дадзены момант я замяшаны. Калi мяне зловяць, у мяне не будзе галавы. Яны адрэжуць яе, як капусту. , Але нават такi п'яны, як я, хоча захаваць галаву".
  
  "Запэѓнiваю вас, - суха сказаѓ Фiлстан, - што вы не будзеце замяшаныя. Цi не абавязкова, калi вы выкарыстоѓваеце сваю галаву, каб трымаць яе на плячах. У вынiку, я чакаю, што вы выявiце некаторую вынаходлiвасць за пяцьдзесят тысяч даляраѓ".
  
  Нiк Картэр дазволiѓ Пiту Фрамонту сядзець панурым i непераканаѓчым, у той час як ён дазволiѓ свайму ѓласнаму розуму свабодна i хутка рухацца. Ён упершыню пачуѓ цiканне высокiх гадзiн у куце пакоя. Тэлефон на стале Фiлстана быѓ удвая большы, чым звычайна. Ён ненавiдзеѓ iх абодвух. Час i сучасныя камунiкацыi няѓмольна працавалi супраць яго. Няхай Фiлстан даведаецца, што сапраѓдны Фремонт мёртвы, а ён, Нiк Картэр, такi ж мёртвы.
  
  Нiколi не сумняваѓся ѓ гэтым. Гэтыя двое галаварэзаѓ за дзвярыма былi забойцамi. У Фiлстана несумненна быѓ пiсталет у стале. На яго лбе выступiѓ лёгкi пот, i ён вывудзiѓ брудную насоѓку. Гэта магло лёгка выйсцi з-пад кантролю. Ён павiнен быѓ падштурхнуць Фiлстана, аказаць цiск на яго ѓласны план i прыбрацца адсюль да д'ябла. Але не надта хутка. Не варта выяѓляць занадта шмат турботы.
  
  "Вы разумееце, - шаѓкавiста сказаѓ Фiлстан, - што вы не можаце адступiць зараз. Вы занадта шмат ведаеце. Любыя вашыя ваганнi проста азначаюць, што я павiнен забiць вас".
  
  "Я не адыходжу, чорт пабяры. Я спрабую абвыкнуць да гэтай iдэi. Госпадзе! Забiць Iмператара. Зрабiць так, каб вiну за гэта ѓсклалi на кiтайцаѓ. Гэта не зусiм гульня ѓ прысяданнi, разумееце . I ты можаш бегчы потым. Я не змагу. Я павiнен застацца i папацець. Я не магу . Нiжнюю Саксонiю".
  
  "Саксонiя? Не думаю, што я..."
  
  "Не важна. Дай мне шанц разабрацца. Калi ж гэта забойства адбудзецца?"
  
  "Заѓтра вечарам. Будуць бунты i масавыя сабатажы. Вялiкi сабатаж. У Токiа будзе адключана электрычнасць, як i ѓ многiх iншых буйных гарадах. Гэта прыкрыццё, як вы разумееце. Iмператар зараз знаходзiцца ѓ рэзiдэнцыi ѓ Палацы."
  
  Пiт павольна кiѓнуѓ. "Я пачынаю разумець. Вы працуеце з кiтайцамi - да вызначанага моманту. З нагоды сабатажу. Але яны нiчога не ведаюць аб забойстве. Так?"
  
  "Наѓрад цi, - сказаѓ Фiлстан. "Гэта не было б вялiкiм пераваротам, калi б яны гэта зрабiлi. Я растлумачыѓ гэта - Масква i Пекiн знаходзяцца ѓ стане вайны. Гэта акт вайны. Чыстая логiка. Мы маем намер прычынiць кiтайцам столькi непрыемнасцяѓ, што яны не змогуць турбаваць нас гадамi".
  
  Час амаль надышоѓ. Нетутэйша час аказаць цiск. Час выбрацца адтуль i дабрацца да Джонi Чоу. Рэакцыя Фiлстана была важная. Можа, жыцьцё цi сьмерць важныя.
  
  Яшчэ не. Яшчэ не зусiм.
  
  Пiт закурыѓ яшчэ адну цыгарэту. "Мне давядзецца задаволiць гэтую штуку", - сказаѓ ён чалавеку за сталом. "Ты гэта разумееш? Я маю на ѓвазе, што я не магу пасля гэтага проста кiнуцца ѓ холад i крыкнуць, што ѓ мяне сенсацыя. Яны не сталi б мяне слухаць. Як ты ведаеш, мая рэпутацыя не так добрая. кропка - як я збiраюся даказаць гэтую гiсторыю? Пацвердзiць i задакументаваць яе? Спадзяюся, вы.
  
  "Дарагi мой! Мы не аматары. Паслязаѓтра, як мага раней, вы адправiцеся ѓ аддзяленне Гiндза Chase Manhattan. У вас будзе ключ ад сейфа. У iм вы знойдзеце ѓсю дакументацыю якая вам спатрэбяцца. Планы, заказы, подпiсы, плацежныя квiтанцыi, усё. Яны пацвердзяць вашу гiсторыю ѓ газетах У тэлеграфе вы пакажаце. Менавiта гэтыя паперы вы пакажаце. вас, яны абсалютна бездакорныя. Нiхто не ѓсумнiцца ѓ вашай гiсторыi, прачытаѓшы iх".
  
  Фiлстан усмiхнуѓся. "Магчыма нават, што некаторыя кiтайцы, якiя выступаюць супраць Мао, павераць у гэта".
  
  Пiт закруцiѓся ѓ крэсле. "Гэта iншая справа - за маёй скурай прыйдуць Чыкамы. Яны даведаюцца, што я хлушу. Яны паспрабуюць мяне забiць".
  
  "Так", - пагадзiѓся Фiлстан. "Я мяркую, што так i будзе. Баюся, я павiнен дазволiць табе турбавацца аб гэтым. Але ты выжыѓ так доѓга, нягледзячы нi на што, i зараз у цябе ёсць дваццаць пяць тысяч долараѓ гатоѓкай. Я думаю, ты справiшся".
  
  "Калi i як я атрымаю астатнiя 25 тысяч, калi я iх выканаю гэта?"
  
  "Яны будзе пераведзены на рахунак у Ганконгу - калi мы будзем задаволены вашай працай. Я ѓпэѓнены, што гэта стане для вас стымулам".
  
  На стале Фiлстана зазванiѓ тэлефон. AXEman сунуѓ руку ѓ плашч, забыѓшыся на iмгненне, што Кольта больш няма. Ён вылаяѓся сабе пад нос. У яго нiчога не было. Нiчога, акрамя яго мускулаѓ i яго мозга.
  
  Фiлстан казаѓ у iнструмент. "Так... так. Ён у мяне. Ён зараз тут. Я якраз збiраѓся табе патэлефанаваць".
  
  Картэр слухаѓ, гледзячы на свае патрапаныя зношаныя туфлi. Каму патэлефанаваць? Цi магчыма, што ...
  
  Голас Фiлстана стаѓ рэзкiм. Ён хмурыѓся. "Паслухай, Джонi, я аддаю загады! I ѓ гэты момант ты iм не падпарадкоѓваешся, тэлефануючы мне. Не рабi гэтага зноѓ. Не, я паняцця не меѓ, што гэта было так важна, так тэрмiнова для цябе. у любым выпадку я скончыѓ з iм i пашлю яго з сабой. Звычайнае месца. Вельмi добра. Што, так? заплацiѓ".
  
  У тэлефоне раздалася лютая лаянка. Фiлстан нахмурыѓся.
  
  "Гэта ѓсё, Джэй! Ты ведаеш сваю працу - ён павiнен знаходзiцца пад пастаянным назiраннем, пакуль гэтая справа не будзе выканана. Я лiчу цябе адказнай. Так, усё iдзе па графiку i ѓ адпаведнасцi з планам. Павесь трубку. Не. не буду на сувязi, пакуль гэтая справа не скончыцца. Ты робiш сваю працу, а я зраблю сваю". Фiлстан з грукатам паклаѓ трубку.
  
  Пiт Фрамонт закурыѓ цыгарэту i пачаѓ чакаць. Джонi? Джонi Чоу? Ён пачаѓ спадзявацца. Калi б гэта спрацавала, яму не прыйшлося б выкарыстоѓваць свой уласны напалову поѓны план. Ён асцярожна назiраѓ за Фiлстанам. Калi прыкрыццё Фрамонта было падарвана, справы пайшлi дрэнна.
  
  Калi яму трэба было сысцi, ён хацеѓ узяць з сабой Фiлстана.
  
  Рычард Фiлстан паглядзеѓ на яго. "Фрамонт?"
  
  AXEman зноѓ уздыхнуѓ. "Ды ѓжо?"
  
  "Вы ведаеце цi чулi пра чалавека па iменi Джонi Чоу?"
  
  Пiт кiѓнуѓ. "Я чуѓ пра яго. Нiколi не сустракаѓ яго. Кажуць, што ён галоѓны для мясцовых Chicoms. Я не ведаю, наколькi гэта праѓда".
  
  Фiлстан абышоѓ стол. Не надта блiзка да вялiкага мужчыны. Пульхным указальным пальцам ён пачухаѓ падбародак.
  
  "Слухай уважлiва, Фрамонт. З гэтага моманту ты будзеш хадзiць па лязе брытвы. Гэта Чоу толькi што казаѓ па тэлефоне. Ён хоча цябе. Прычына, па якой ён хоча цябе, складаецца ѓ тым, што ён i я некаторы час таму вырашылi выкарыстоѓваць цябе. як газетчыка, каб падкiнуць аповед".
  
  Пiт пiльна паглядзеѓ на яго. Яно пачало жэлепадобна.
  
  Ён кiѓнуѓ. "Вядома. Але не апавяданне? Гэты Джонi Чоу хоча, каб я падкiнуѓ яшчэ адну гiсторыю?"
  
  "Дакладна. Чоу хоча, каб ты стварыѓ гiсторыю, якая абвiнавачвае Гэтая ва ѓсiм, што павiнна адбыцца. Я пагадзiѓся з гэтым, натуральна. Табе давядзецца ѓзяць Гэтая адтуль i згуляць так".
  
  "Зразумела. Вось чаму мяне схапiлi з вулiцы - спачатку трэба было пагаварыць са мной".
  
  "Зноѓ дакладна. Нiякiх рэальных цяжкасцяѓ - я магу схаваць гэта, сказаѓшы, як я ѓжо сказаѓ, што я асабiста хацеѓ даць вам iнструкцыi. Чоу, натуральна, не будзе ведаць, якiя iнструкцыi. Ён не павiнен быць падазроным, цi не больш чым звычайна . Мы на самой справе не давяраем адзiн аднаму, i ѓ кожнага з нас ёсць свае асобныя арганiзацыi. гэта ѓ любым выпадку. У мяне мала мужчын, i я не магу прыставiць iх глядзець на цябе ".
  
  Пiт кiсла ѓсмiхнуѓся. "Вы адчуваеце, што павiнны сачыць за мной?"
  
  Фiлстан вярнуѓся да свайго стала. "Не будзь дурнем, Фрамонт. Вы сядзiце на адной з найвялiкшых гiсторый гэтага стагоддзя, у вас ёсць дваццаць пяць тысяч даляраѓ маiх грошай, i вы яшчэ не зрабiлi сваю працу. Вядома, ты не чакаѓ, што я дазволю табе бегаць бясплатна?"
  
  Фiлстан нацiснуѓ кнопку на сваiм стале. "У цябе не павiнна быць нiякiх праблем. Усё, што табе сапраѓды трэба зрабiць, гэта заставацца цвярозым i трымаць мову за зубамi. I паколькi Чоу думае, што цябе нанялi, каб стварыць гiсторыю аб Гэтая, ты можаш прыступiць да яе стварэння, як ты кажаш, проста як звычайна. Адзiная рознiца ѓ тым, што Чоу не будзе ведаць на якую не. хто-небудзь будзе тут - цi ёсць апошнiя пытаннi?
  
  "Так. Вельмi вялiкi. Калi я буду знаходзiцца пад пастаянным назiраннем, як мне адысцi ад Чоу i яго хлопчыкаѓ, каб апублiкаваць гэтую гiсторыю? Як толькi ён даведаецца, што Iмператар забiты, ён заб'е мяне. . Гэта будзе першае, што ён зробiць. "
  
  Фiлстан зноѓ пагладзiѓ падбародак. "Я ведаю, што гэта цяжкасць. Вы, вядома, павiнны моцна залежаць ад сябе, але я дапамагу ѓсiм, што змагу. Я пасылаю чалавека з вамi. Адзiн чалавек - гэта ѓсё, што я магу зрабiць, i ѓсё, што Чоу будзе Я быѓ вымушаны настойваць на тым, каб падтрымлiваць сувязь.
  
  "Заѓтра вас адвязуць на месца беспарадкаѓ на тэрыторыi Палаца. Змiцер пойдзе з вамi, нiбыта, каб дапамагчы вас ахоѓваць. Насамрэч, у момант, найбольш прыдатны вам, ён дапаможа вам сысцi. Вам дваiм давядзецца працаваць разам. Змiцер добры чалавек, вельмi круты i мэтанакiраваны, i яму ѓдасца вызвалiць вас на некалькi iмгненняѓ.
  
  У дзверы пастукалi. "Пойдзем," сказаѓ Фiлстан.
  
  Увайшоѓшы мужчына быѓ хлопцам з прафесiйнай баскетбольнай каманды. AXEman палiчыѓ яго рост - добрых шэсць футаѓ восем цаляѓ. Ён быѓ худы, як планка, а яго доѓгi чэрап быѓ люстрана лысым. У яго былi акрамегалiчныя рысы твару i маленькiя цёмныя вочы, а гарнiтур вiсеѓ на iм, як дрэнна якая сядзiць намёт. Рукавы яго пiнжака былi занадта кароткiмi i агалялi брудныя абшэѓкi.
  
  "Гэта Змiцер, - сказаѓ Фiлстан. "Ён будзе сачыць за табой i за табой у меру сваiх магчымасцяѓ. Не дазваляй яго знешнасцi ѓводзiць цябе ѓ зман, Фрамонт. Ён вельмi хуткi i зусiм не дурны".
  
  Высокае пудзiла тупа ѓтаропiлася на Нiка i кiѓнула. Ён i Фiлстан прайшлi ѓ далёкi кут пакоя i коратка параiлiся. Змiцер працягваѓ кiваць i паѓтараць: "Так... Так..."
  
  Змiцер падышоѓ да дзвярэй i стаѓ чакаць. Фiлстан працягнуѓ руку чалавеку, якога лiчыѓ Пiтам Фрамонтам. "Удачы. Я не ѓбачу вас зноѓ. Вядома, не, калi ѓсё пойдзе па плане. Але я звяжуся з вамi, i, калi вы даставiце тавар, як вы, янкi, кажаце, вам заплацяць, як абяцалi. Проста майце гэта на ѓвазе. , Фрамонт. Яшчэ дваццаць пяць тысяч у Ганконгу. Да свi.
  
  Гэта было падобна на поцiск рукi банкi з чарвякамi. "Да спаткання", - сказаѓ Пiт Фремонт. Картэр падумаѓ: "Убачымся, сукiн сын!"
  
  Яму ѓдалося закрануць Дзмiтрыя, калi яны выходзiлi за дзверы. Пад левым плячом знаходзiѓся наплечны зацiск, цяжкай зброi.
  
  Двое японскiх баевiкоѓ чакалi ѓ фае. Змiцер нешта зароѓ на iх, i яны кiѓнулi. Усе выйшлi i селi ѓ чорны "мерседэс". Сонца прабiлася праз воблачнасць, i лужок зайграѓ новай зелянiнай. У парным паветры стаяѓ тонкi пах квiтнеючай сакуры.
  
  Нейкая камiчная оперная краiна, думаѓ Нiк Картэр, калi ён забраѓся на задняе сядзенне з гiгантам.
  
  Сто мiльёнаѓ чалавек на тэрыторыi меншая за Калiфорнiю. Па-чартоѓску маляѓнiча. Папяровыя парасоны i матацыклы. Назiральнiкi за месяцам i забойцы. Слухачы насякомых i бунтаѓшчыкi. Гейшы i гоу-гоу дзяѓчыны. Усё гэта было бомбай, якая шыпела на кароткiм кноце, а ён сядзеѓ на ёй.
  
  Наперадзе ехалi высокi японец з шафёрам. Невысокi японец сядзеѓ на спiнцы адкiднога сядзення i глядзеѓ на Нiка. Змiцер назiраѓ за Нiкам са свайго кута. "Мэрсэдэс" звярнуѓ налева i накiраваѓся назад у цэнтр Токiа. Нiк зноѓ адкiнуѓся на падушкi i паспрабаваѓ з усiм разабрацца.
  
  Ён зноѓ падумаѓ пра Тонака, i гэта было непрыемна. Канешне, яшчэ можа быць шанец, што ён нешта зможа зрабiць. Яго перадалi Джонi Чоу, хай нават крыху позна. Гэта было тое, чаго хацеѓ Чоу - зараз Нiк ведаѓ чаму, - i павiнна быць магчыма выратаваць дзяѓчыну ад далейшых катаванняѓ. Нiк нахмурыѓся, гледзячы ѓ падлогу машыны. Ён выплацiць гэты доѓг, калi прыйдзе час.
  
  Ён атрымаѓ адзiн вялiзны прарыѓ. Ён быѓ бенефiцыярам недаверу памiж Чыкамамi i Фiлстанам. Яны былi няпростымi саюзнiкамi, iх сувязь была памылковай, i яе можна было выкарыстоѓваць у далейшым.
  
  Яны абодва думалi, што маюць справу з Пiтам Фрамонтам, дзякуючы нюху i мозгу Тонакi. Нiхто сапраѓды не мог вытрымаць катаваннi вельмi доѓга, нават калi iх ужываѓ эксперт, але Тонака закрычала i дала iм iлжывыя звесткi.
  
  Тады Кiлмайстру прыйшла ѓ галаву думка, i ён пракляѓ сваё глупства. Ён турбаваѓся аб тым, што Джонi Чоу ведае Фрамонта ѓ твар. Ён гэтага не зрабiѓ. Ён не мог - iнакш Тонака нiколi б не дала яму гэтае iмя. Так што яго прыкрыццё з Чоу не разарвалася. Ён мог гуляць, наколькi гэта было магчыма, так, як паказаѓ Фiлстан, увесь час выглядаючы спосаб выратаваць дзяѓчыну.
  
  Яна б мела гэта на ѓвазе, калi выкрыквала яго iмя. Ён быѓ яе адзiнай надзеяй, i яна ведала гэта. Цяпер яна будзе спадзявацца. Крывацёк i рыданнi ѓ нейкай дзiрцы i чаканне, калi ён падыдзе i выцягне яе.
  
  Яго кiшкi крыху хварэлi. Ён быѓ бездапаможны. Нiякай зброi. Глядзеѓ кожную хвiлiну. Тонака чаплялася за далiкатны трыснёг. Кiлмайстар нiколi не адчуваѓ сябе нiжэй за гэта.
  
  "Мэрсэдэс" абмiнуѓ Цэнтральны аптовы рынак i накiраваѓся да дамбы, якая вядзе да Цукiсiмi i верфям. Слабое сонца схавалася за меднай смугой, што навiсла над гаванню. Паветра, якое прасочвалася ѓ машыну, цячэ нахабны прамысловы смурод. Тузiн грузавых суднаѓ стаяѓ на якары ѓ бухце. Яны абмiнулi сухi док, на якiм маячыѓ шкiлет супертанкера. Нiк улавiѓ выблiск iмя - Наес Мару.
  
  "Мэрсэдэс" праехаѓ мiма месца, дзе самазвалы перакульвалi смецце ѓ ваду. Токiа заѓсёды будаваѓ новыя землi.
  
  Яны павярнулi на iншую дамбу, якая вяла да абзы вады. Тут, крыху адасоблена, знаходзiѓся стары гнiлы склад. "Канец вандроѓкi, - падумаѓ Нiк. Вось дзе ѓ iх Тонака. Добры штаб быѓ абраны мудрагелiста. Прама пасярод усёй вытворчай мiтуснi, на якую нiхто не зважае. У iх будзе важкая прычына прыходзiць i сыходзiць.
  
  Машына заехала праз абшарпаныя вароты, якiя былi адчыненыя. Шафёр працягваѓ перасякаць двор, завалены iржавымi бочкамi з маслам. Ён спынiѓ "мерседэс" побач з пагрузачнай пляцоѓкай.
  
  Дзмiтрый адчынiѓ дзверы збоку i выбраѓся вонкi. Карантышка японец паказаѓ Нiку свой Намбу. "Вы таксама выходзiце".
  
  Нiк выйшаѓ. "Мэрсэдэс" разгарнуѓся i выехаѓ за вароты. Адна рука Змiцера была пад курткай. Ён кiѓнуѓ у бок невялiкiх драѓляных усходаѓ у далёкiм канцы прыстанi. "Мы iдзем туды. Ты першы. Не спрабуй бегчы". Яго англiйская была дрэнным, са славянскiм дрэнным абыходжаннем з галоснымi.
  
  Уцёкi пакуль былi ѓ яго далёка не ѓ галаве. Цяпер у яго быѓ адзiн намер, i толькi адзiн. Дабяруся да дзяѓчыны i выратаваць яе ад нажа. Нейкiм чынам. Ва ѓсякiм разе. Падступствам або сiлай.
  
  Яны паднялiся па лесвiцы, Дзмiтрый крыху адкiнуѓся назад i трымаѓ руку ѓ куртцы.
  
  Злева дзверы вялi ѓ малюсенькi абшарпаны офiс, цяпер закiнуты. У офiсе iх чакаѓ мужчына. Ён пiльна паглядзеѓ на Нiка.
  
  "Вы Пiт Фрамонт?"
  
  "Так. Дзе Тонака?"
  
  Мужчына не адказаѓ яму. Ён абышоѓ Нiка, выцягнуѓ з-за пояса пiсталет "Вальтар" i стрэлiѓ Дзмiтрыю ѓ галаву. Гэта быѓ добры прафэсiйны стрэл у галаву.
  
  Гiгант павольна бурыѓся, як зносiцца хмарачос. Здавалася, ён рассыпаѓся на кавалкi. Потым ён апынуѓся на расколатай падлозе офiса, i кроѓ цякла з яго разбiтай галавы ѓ расколiну.
  
  Забойца накiраваѓ вальтар на Нiка. "Цяпер можаш перастаць хлусiць", - сказаѓ ён. "Я ведаю, хто ты. Ты Нiк Картэр. Ты з АХ. Я Джонi Чоу".
  
  Ён быѓ высокiм для японца, занадта светласкурым, i Нiк здагадваѓся аб кiтайскай крывi. Чоу быѓ апрануты па ѓзоры хiпi - вузкiя штаны чынос, псiхадэлiчная кашуля, якая вiсела звонку, нiтку любоѓных пацерак на шыi.
  
  Джонi Чоу не жартаваѓ. Або блефавад. Ён ведаѓ. Нiк сказаѓ: "Добра.
  
  . А дзе зараз Тонака? "
  
  "Вальтар" рушыѓ. "Праз дзверы прама за табой. Рухайся вельмi павольна".
  
  Яны пайшлi па засмечаным калiдоры, асветленым адчыненымi вокнамi ѓ даху. Агент AX аѓтаматычна адзначыѓ iх як магчымае выйсце.
  
  Джонi Чоу з дапамогай меднай ручкi штурхнуѓ простыя дзверы. Пакой быѓ на здзiѓленне добра абстаѓлены. Дзяѓчына сядзела на канапе, скрыжаваѓшы стройныя ногi. На ёй быѓ чырвоны разрэз амаль да сцягна, а цёмныя валасы былi сабраны на верхавiне. Яна была моцна нафарбавана, i белыя зубы блiшчалi за спiной пунсовага, калi яна ѓсмiхалася Нiку.
  
  "Прывiтанне, Картэр-сан. Я думаѓ, ты нiколi не дабярэшся сюды. Я сумавала па табе".
  
  Нiк Картэр абыякава паглядзеѓ на яе. Ён не ѓсмiхнуѓся. Нарэшце ён сказаѓ: "Прывiтанне, Тонака".
  
  Бывалi часы, сказаѓ ён сабе, калi ён быѓ не вельмi разумны.
  
  
  Кiраѓнiк 11
  
  
  Джонi Чоу зачынiѓ дзверы i прыхiнуѓся да яе, а вальтар усё яшчэ прыкрываѓ Нiка.
  
  Тонака паглядзела мiма Нiка на Чоу. "Рускi?"
  
  "У офiсе. Я забiѓ яго. Нiякага поту".
  
  Тонака нахмурыѓся. "Вы пакiнулi цела там?"
  
  Поцiск плячыма. "У цяперашнi час. Я..."
  
  "Ты iдыёт. Вазьмi некалькi чалавек i неадкладна прыбяры яго. Пакладзi яго разам з астатнiмi ѓнiз да цемры. Пачакай - надзень кайданкi Картэру i аддай мне пiсталет".
  
  Тонака рассунула ногi i ѓстала. Успыхнулi трусiкi. На гэты раз чырвоныя. У Вашынгтоне, пад формай дзяѓчынак-скаѓтаѓ, яны былi ружовымi. З часоѓ Вашынгтона шмат што змянiлася.
  
  Яна абыйшла Нiка, трымаючыся далей, i адабрала ѓ Джонi Чоу пiсталет. "Пакладзi свае рукi ззаду сябе, Нiк".
  
  Нiк падпарадкаваѓся, напружваючы мускулы запясцi, пашыраючы вены i артэрыi як мог. Вы нiколi не ведалi. Можа спатрэбiцца дзясятая частка цалi.
  
  Абшэѓкi застылi на месцы. Чоу штурхнуѓ яго. "Вунь там, на тым крэсле ѓ куце".
  
  Нiк падышоѓ да крэсла i сеѓ, скаваныя рукамi за спiну. Ён трымаѓ галаву апушчанай, яго вочы былi прыкрыты. Тонака знаходзiлася ѓ эйфарыi, ад iмпрэзы кружылася галава. Ён ведаѓ знакi. Яна збiралася пагаварыць. Ён быѓ гатовы слухаць. Больш ён нiчога не мог зрабiць. У роце ѓ яго быѓ кiслы воцат.
  
  Джонi Чоу выйшаѓ i зачынiѓ дзверы. Тона замкнуѓ яго. Яна вярнулася да канапы i села, зноѓ скрыжаваѓшы ногi. Яна паклала "вальтар" сабе на каленi, гледзячы на ??яго цёмнымi вачыма.
  
  Яна пераможна ѓсмiхнулася яму. "Чаму б табе не прызнаць гэта, Нiк? Ты зусiм здзiѓлены. Шакiраваны. Табе гэта i не снiлася".
  
  Ён правяраѓ кайданкi. Проста была невялiкая гульня. Недастаткова, каб дапамагчы яму зараз. Але яны не аблягалi яго вялiкiя кашчавыя запясцi.
  
  "Ты правы", - прызнаѓ ён. "Ты падманула мяне, Тонака. Падманула мяне добра. Гэтая думка сапраѓды прыйшла мне ѓ галаву адразу пасля таго, як твой бацька быѓ забiты, але я нiколi не вяртаѓся да яе. Я занадта шмат думаѓ пра Кунiдзо i мала пра цябе. Я часам дурны".
  
  "Так. Ты быѓ вельмi дурны. Цi, можа быць, не. Як ты мог здагадацца? Для мяне ѓсё ѓстала на свае месцы - усё так добра падышло. Нават мой бацька паслаѓ мяне за табой. Гэта была выдатная ѓдача для мяне. нас."
  
  "Ваш бацька быѓ даволi разумным хлопцам. Я здзiѓлены, што ён не зразумеѓ".
  
  Яе ѓсмешка знiкла. "Я не радая таму, што здарылася з маiм бацькам. Але так i павiнна быць. Ён дастаѓляѓ занадта шмат непрыемнасцяѓ. Мы вельмi добра арганiзавалi мужчын Гэтая - Таварыства Крывавага Буды трымае iх у аброце, - але жанчыны Гэтая Iншая справа. Яны выходзiлi з-пад кантролю. Нават я, прыкiнуѓшыся iх пачынаѓ з мяне бачыць. некаторымi iншымi жанчынамi. Яму давялося забiць.
  
  Нiк вывучаѓ яе прыжмуранымi вачыма. "Магу я зараз выкурыць цыгарэту?"
  
  "Не. Я не збiраюся падыходзiць да цябе так блiзка". Яе ѓсмешка зноѓ з'явiлася. "Гэта яшчэ адна рэч, пра якую я шкадую, што я нiколi не змагу стрымаць дадзенае абяцанне. Думаю, гэта было б добра".
  
  Ён кiѓнуѓ. "Гэта магло б у гэтым". Пакуль не было нi найменшага намёку на тое, што яна цi Чоу што-небудзь ведалi аб змове Фiлстана з мэтай забiць Iмператара. Ён трымаѓ у руках козыр; у дадзены момант ён паняцця не меѓ, як у яе гуляць i цi трэба наогул гуляць у яе.
  
  Тонака зноѓ скрыжавала ногi. Чонсам прыѓзняѓся, агалiѓшы выгiн яе ягадзiц.
  
  "Перш чым Джонi Чоу вернецца, мне лепш папярэдзiць цябе, Нiк. Не злуй яго. Ён, я думаю, трохi вар'ят. I ён садыст. Ты атрымаѓ пасылку?"
  
  Ён утаропiѓся на яе. "Я зразумеѓ. Я думаѓ, што гэта тваё". Ён перавёѓ погляд на яе поѓныя грудзей. "Вiдавочна, гэта не так".
  
  Яна не глядзела на яго. Ён адчуѓ у ёй неспакой. "Не. Гэта было ... агiдна. Але я не магла гэтага прадухiлiць. Я магу кантраляваць Джонi толькi да пэѓнай ступенi. У яго ёсць гэта ... гэтая страсць да жорсткасцi. Часам мне даводзiцца дазваляць яму рабiць тое, што ён хоча. Пасля гэтага ён паслухмяны i з iм лёгка на нейкi час. Гэта - плоць, якую ён прыслаѓ .
  
  Ён кiѓнуѓ. - Значыць, гэтае месца - месца забойства?
  
  "Так. I катаванняѓ. Мне гэта не падабаецца, але гэта неабходна".
  
  "Гэта вельмi зручна. Побач з гаванню
  
  Яе ѓсмешка была стомленай з-за макiяжу. "Вальтар" павiс у руцэ. Яна зноѓ падняла яго, трымаючы яго абедзвюма рукамi. "Так. Але мы на вайне, i на вайне трэба тварыць жудасныя рэчы. Але хопiць пра гэта. Мы павiнны пагаварыць пра цябе, Нiк Картэр. Я жадаю шчасна даставiць цябе ѓ Пекiн. Вось чаму я папярэджваю цябе аб Джонi".
  
  Яго тон быѓ сарданiчным. "Пекiн, а? Я быѓ там пару разоѓ. Iнкогнiта, вядома. Мне не падабаецца гэтае месца. Сумна. Вельмi сумна".
  
  "Сумняваюся, што на гэты раз табе будзе сумна. Яны рыхтуюць сапраѓдны прыём для цябе. I для мяне. Калi ты не ѓгадаеш, Нiк, я Хай-Вай".
  
  Ён зноѓ праверыѓ кайданкi. Калi выпадае шанец, яму давядзецца зламаць руку.
  
  Хай-Вай Цiа Пу. Кiтайская разведка.
  
  "Гэта толькi што прыйшло мне ѓ галаву", - сказаѓ ён. "Якое званне i iмя, Тонака?" Яна сказала яму.
  
  Яна здзiвiла яго. "Я палкоѓнiк. Мяне клiчуць па-кiтайску Мэй Фой. Гэта адна з прычын, па якой мне прыйшлося так аддалiцца ад бацькi - у яго ѓсё яшчэ было шмат кантактаѓ, i рана цi позна ён даведаѓся б пра гэта. Таму мне прыйшлося прыкiнуцца ненавiдзець яго за тое, што ён пакiнуѓ свой народ, Гэтую, калi быѓ малады. Ён быѓ гэта. iмперыялiстычнаму iстэблiшменту. Пакуль ён не стаѓ старым i хворым.
  
  Нiк не супрацiѓляѓся ѓсмешцы. "Пакуль ты заставалася з Гэтая? Верная свайму народу - каб ты магла пракрасцiся ѓ яго i здрадзiць яго. Выкарыстоѓваць iх. Знiшчаць iх".
  
  Яна не адказала на насмешку. "Вы, вядома, не зразумееце. Мае людзi нiколi не стануць нiчым, пакуль яны не паѓстануць i не захопяць Японiю. Я вяду iх у гэтым напрамку".
  
  Падводзячы iх да разнi. Калi Фiлстану атрымаецца забiць Iмператара i ѓскласцi вiну на кiтайцаѓ, Буракумiны апынуцца найблiзкiм казлом адпушчэння. Раз'юшаныя японцы, магчыма, не змогуць дабрацца да Пекiна - яны могуць i будуць забiваць кожнага мужчыну, жанчыну i дзiця Гэтая, якiх змогуць знайсцi. Адсячы iм галаву, вытрыбушыць, павесiць, застрэлiць. Калi гэта здарыцца, раён Сан'i сапраѓды стане склепам.
  
  Нейкi час агент AX змагаѓся з сумленнем i разважлiвасцю. Калi ён раскажа iм пра змову Фiлстана, яны могуць паверыць яму дастаткова, каб прыцягнуць да гэтага чалавека дадатковую ѓвагу. Або яны могуць яму зусiм не паверыць. Яны могуць неяк гэта сапсаваць. А Фiлстан, калi б ён западозрыѓ, што яго западозрылi, проста адмянiѓ бы свае планы i дачакаѓся новай магчымасцi. Нiк трымаѓ рот на замку i апусцiѓ вочы, гледзячы, як малюсенькiя чырвоныя туфлi на высокiм абцасе пампуюцца на назе Тонакi. Святло блiснула на яе голым карычневым сцягне.
  
  У дзверы пастукалi. Тонака прызнаѓ Джонi Чоу. "Пра рускую паклапоцяцца. Як пажывае наш сябар? Вялiкi Нiк Картэр! Майстар забойстваѓ! Чалавек, якi прымушае ѓсiх бедных маленькiх шпiёнаѓ дрыжаць, калi яны чуюць яго iмя".
  
  Чоу падышоѓ да крэсла i спынiѓся, злосна гледзячы на Нiка Картэра. Яго цёмныя валасы былi густымi i зблытанымi, нiзка падаючы на шыю. Яго густыя бровы ѓтварылi чорную касую рысу над носам. Яго зубы былi вялiкiмi i беласнежнымi, са шчылiнай пасярэдзiне. Ён плюнуѓ на AXEman i моцна ѓдарыѓ яго па твары.
  
  "Як ты сябе адчуваеш, танны забойца? Як табе падабаецца, калi цябе прымаюць?"
  
  Нiк прыжмурыѓся ад новага ѓдару. Ён адчуваѓ смак крывi з парэзанай губы. Ён бачыѓ, як Тонака папераджальна пакiвала галавой. Яна мела рацыю. Чоу быѓ манiякальным забойцам, ахопленым нянавiсцю, i зараз не час падбухторваць яго. Нiк маѓчаѓ.
  
  Чоу зноѓ ударыѓ яго, потым зноѓ i зноѓ. "У чым справа, здаравяк? Няма чаго сказаць?"
  
  Тонака сказаѓ: "Гэтага будзе дастаткова, Джонi".
  
  Ён замахнуѓся на яе, рыкаючы. "Хто сказаѓ, што гэтага будзе дастаткова!"
  
  "Я кажу гэта. I я камандую тут. Пекiн хоча, каб ён быѓ жывым i ѓ добрай форме. Труп цi калека не прынясуць iм асаблiвай карысцi".
  
  Нiк з цiкавасцю назiраѓ. Сварка ѓ сям'i. Тонака злёгку павярнула вальтэр, так што ён накрыѓ Джонi Чоу гэтак жа, як i Нiка. Наступiла хвiлiна маѓчання.
  
  Чоу выдаѓ апошнi рык. "Я кажу, пайшлi вы i Пекiн таксама. Вы ведаеце, колькi нашых таварышаѓ па ѓсiм свеце забiѓ гэты вырадак?"
  
  "Ён заплацiць за гэта. З часам. Але спачатку Пекiн хоча, каб яго дапыталi - i думайце, што гэта будзе яму прыемна! Так што давай, Джонi. Супакойся. Гэта павiнна быць зроблена належным чынам. У нас ёсць загады, i яны павiнны выконвацца".
  
  "Добра. Добра! Але я ведаю, што б я зрабiѓ з гэтым смярдзючым ублюдкам, будзь у мяне мой шлях. Я б адрэзаѓ яму яйкi i прымусiѓ яго з'есцi..."
  
  Яго незадаволенасць сцiхла. Ён падышоѓ да канапы i панура стулiѓся, яго поѓны чырвоны рот надзьмуѓся, як у дзiцяцi.
  
  Нiк адчуѓ, як холад прабягае па яго спiне. Тонака меѓ рацыю. Джонi Чоу быѓ садыстам i маньякам-забойцам. Яму было цiкава, што кiтайскi апарат яго пакуль цярпеѓ. Такiя людзi, як Чоу, маглi быць клопатам, а кiтайцы былi зусiм не дурнямi. Але ѓ гэтага быѓ i iншы бок - Чоу будзе абсалютна надзейным i бязлiтасным забойцам. Гэты факт, верагодна, ануляваѓ яго грахi.
  
  Джонi Чоу выпрастаѓся на канапе. Ён усмiхнуѓся, паказаѓшы зубы.
  
  "Прынамсi, мы можам прымусiць гэтага сучынага сына глядзець, як мы працуем з дзяѓчынай. Мужчына толькi што прывёѓ яе. Гэта не пашкодзiць яму, i гэта можа нават пераканаць яго ѓ нечым - напрыклад, можа быць, што з iм усё скончана".
  
  Ён павярнуѓся i паглядзеѓ на Тонаку. "I бескарысна спрабаваць мяне спынiць! Я раблю большую частку працы ѓ гэтай паршывай аперацыi, i я збiраюся атрымаць ад яе задавальненне".
  
  Нiк, пiльна назiраѓ за Тонакам, убачыѓ, як яна здалася. Яна павольна кiѓнула. "Добра. Джонi. Калi хочаш. Але будзь вельмi асцярожны - ён хiтры i слiзкi, як вугор".
  
  "Ха!" Чоу падышоѓ да Нiку i зноѓ ударыѓ яго па твары. "Я спадзяюся, што ён сапраѓды спрабуе хiтрыкi. Гэта ѓсё, што мне трэба - падстава, каб забiць яго. Добрая нагода - тады я магу сказаць Пекiну запусцiць паветранага змея".
  
  Ён падняѓ Нiка на ногi, i падштурхнуѓ да дзвярэй. "Iдзiце, мiстэр Кiлмайстар. Вас чакае пачастунак. Я збiраюся паказаць вам, што адбываецца з людзьмi, якiя не згодны з намi".
  
  Ён выхапiѓ вальтэр у Тонакi. Яна рахмана здалася i не глядзела Нiку ѓ вочы. У яго з'явiлася непрыемнае прадчуванне. Дзяѓчына? Толькi што прывезьлi? Ён успомнiѓ загады, якiя аддаваѓ дзяѓчынкам у доме гейш. Мато, Сато i Като. Бог! Калi нешта пайшло не так, ён быѓ вiнаваты. Яго вiна...
  
  Джонi Чоу штурхнуѓ яго па доѓгiм калiдоры, а затым па звiлiстай лесвiцы, гнiлай i рыпучай, у брудны склеп, дзе пры iх наблiжэннi змяталiся пацукi. Тонака рушыла ѓслед за iмi, i Нiк адчуѓ супрацiѓ у яе кроку. "Ёй сапраѓды не падабаюцца непрыемнасцi", - з горыччу падумаѓ ён. Аднак яна робiць гэта, таму што адданая сваёй бязбожнай камунiстычнай справе. Ён нiколi iх не зразумее. Усё, што ён мог зрабiць, гэта дужацца з iмi.
  
  Яны пайшлi па iншым калiдоры, вузкiм i смярдзючым чалавечымi фекалiямi. Уздоѓж яго стаялi дзверы, у кожнай з якiх было высока размешчана малюсенькае акно з кратамi. Ён хутчэй адчуѓ, чым пачуѓ рух за дзвярыма. Гэта была iхняя турма, iхняе месца пакараньня. Аднекуль звонку, пранiкаючы нават у гэтыя змрочныя глыбiнi, у гаванi данеслася глыбокае мыканне буксiра. Так блiзка да салёнай свабоды мора - i так далёка.
  
  Раптам ён зразумеѓ з абсалютнай яснасцю, што ён збiраецца ѓбачыць.
  
  Калiдор сканчаѓся iншымi дзвярыма. Яго ахоѓваѓ груба апрануты японец у гумавых туфлях. У яго на плячы вiсеѓ стары чыкагскi пiсталет "Томi". AXEman, якiм бы заклапочаным ён нi быѓ, усё ж заѓважыѓ круглыя вочы i цяжкае шчацiнне. Айну. Валасатыя людзi Хакайда, першабытнiкi, а зусiм не японцы. Chicoms закiдвалi шырокую сетку ѓ Японii.
  
  Мужчына з паклонам адышоѓся ѓбок. Джонi Чоу адкрыѓ дзверы i штурхнуѓ Нiка ѓ яркае святло, якое зыходзiць ад адзiнай 350-ватнай лямпачкi. Пасля паѓзмроку яго вочы ѓзбунтавалiся, i ён на iмгненне мiргнуѓ. Паступова ён адрознiѓ твар жанчыны, заключанай у зiхатлiвага Буды з нержавеючай сталi. У Буды не было галавы, i з яго ѓсечанай шыi, якi раскiнуѓся i бязвольнага, з заплюшчанымi вачыма, з носа i рота цякла кроѓ, выступаѓ бледны твар жанчыны.
  
  Ката!
  
  
  Кiраѓнiк 12
  
  
  Джонi Чоу адштурхнуѓ Нiка ѓ бок, затым зачынiѓ i замкнуѓ дзверы. Ён падышоѓ да зiхатлiвага Буды. Нiк выплюхнуѓ свой гнеѓ адзiным спосабам, якiм ён мог - ён нацягнуѓ кайданкi, пакуль не адчуѓ, што скура лопаецца.
  
  Танака шаптала. "Мне вельмi шкада, Нiк. Нiчога не зробiш. Я забылася сёе-тое важнае, i мне прыйшлося вярнуцца ѓ сваю кватэру. Като была там. Я не ведаю чаму. Са мной быѓ Джонi Чоу, i яна яго бачыла. Мы павiнны былi забраць яе тады - я больш нiчога не магла зрабiць".
  
  Ён быѓ дзiкуном. "Значыць, табе прыйшлося забраць яе. Табе трэба яе мучыць?"
  
  Яна сцяла губу i кiѓнула Джонi Чоу. "Ён ведае. Я сказала табе - менавiта так ён атрымлiвае сваё задавальненне. Я сапраѓды спрабавала, Нiк, я сапраѓды спрабавала. Я хацела забiць яе хутка i бязбольна".
  
  "Ты анёл мiласэрнасцi".
  
  Чоу сказаѓ: "Як табе гэта, вялiкi Кiлмайстар? Яна цяпер не так добра выглядае, так? Не так добра, як тады, калi ты оттрахал яе сёння ранiцай, iду ѓ заклад".
  
  Гэта, вядома, было б часткай скрыѓлення гэтага чалавека. Iнтымныя пытаннi задавалi пад катаваннямi. Нiк мог уявiць сабе ѓхмылку i вар'яцтва ...
  
  Ён усё ж ведаѓ аб рызыцы. усе пагрозы мiру не маглi перашкодзiць яму сказаць гэта. Не сказаць гэтага было не ѓ ягоным характары. Ён мусiѓ гэта сказаць.
  
  Ён сказаѓ гэта спакойна i холадна, з яго голасу сцякала ледзяная скарыначка. "Ты нiкчэмны, гiдкi, перакручаны сукiн сын, Чоу. Забiваць цябе - адно з найвялiкшых задавальненняѓ у маiм жыццi".
  
  Тонака мякка прашыпела. "Не! Не..."
  
  Калi Джонi Чоу чуѓ гэтыя словы, ён быѓ занадта захоплены, каб звяртаць на iх увагу. Яго задавальненне было вiдавочным. Ён запусцiѓ руку ѓ густыя чорныя валасы Като i закiнуѓ яе галаву. Яе твар быѓ бяскроѓным, такiм жа белым, як калi б яна была нафарбавана гейшай. Яе бледны язык высунуѓся з акрываѓленага рота. Чоу пачаѓ бiць яе, прыводзячы сябе ѓ лютасць.
  
  "Яна прыкiдваецца, маленькая сучка. Яна яшчэ не памерла".
  
  Нiк усiм сэрцам жадаѓ яе смерцi. Гэта ѓсё, што ён мог зрабiць. Ён назiраѓ за павольным струменьчыкам крывi, цяпер ужо млявай, у выгнутым жолабе, пабудаваным вакол падставы Буды.
  
  ;. Машына атрымала ѓдалую назву - Крывавы Буда.
  
  Гэта яго вiна. Ён адправiѓ Като ѓ кватэру Тонакi чакаць. Ён хацеѓ, каб яна выйшла з дому гейш, якi ён лiчыѓ небяспечным, i ён хацеѓ, каб яна не перашкаджала i трымала побач тэлефон на выпадак, калi яна яму спатрэбiцца. Чорт вазьмi! Ён у лютасцi скруцiѓ кайданкi. Боль працяѓ яго запясцi i перадплеччы. Ён паслаѓ Като проста ѓ пастку. Гэта не была яго вiна, у любым рэалiстычным сэнсе, але цяжар ляжаѓ на яго сэрцы, як камень.
  
  Джонi Чоу перастаѓ бiць страцiѓ прытомнасць дзяѓчыну. Ён нахмурыѓся. "Можа, яна ѓжо мёртвая", - з сумневам сказаѓ ён. "Нi ѓ адной з гэтых маленькiх шлюх няма сiлы".
  
  У гэты момант Ката расплюшчыла вочы. Яна памiрала. Яна была да апошняй кроплi крывi. I ѓсё ж яна паглядзела праз пакой i ѓбачыла Нiка. Нейкiм чынам, магчыма, з той яснасцю, якая, як кажуць, надыходзiць незадоѓга да смерцi, яна пазнала яго. Яна паспрабавала ѓсмiхнуцца з вартым жалю намаганнем. Яе шэпт, прывiд голасу, разнёсся па пакоi.
  
  "Мне вельмi шкада, Нiк. Я... так... прабач..."
  
  Нiк Картэр не глядзеѓ на Чоу. Цяпер ён зноѓ быѓ здаровы розум i не хацеѓ, каб мужчына чытаѓ тое, што было ѓ яго ѓ вачах. Гэты чалавек быѓ пачварай. Тонака меѓ рацыю. Калi ѓ яго калi-небудзь будзе шанец нанесцi зваротны ѓдар, ён павiнен дзейнiчаць стрымана. Вельмi крута. А пакуль ён мусiѓ гэта трываць.
  
  Джонi Гоу адштурхнуѓ Като ад сябе дзiкiм рухам, якi зламаѓ шыю. Трэск быѓ выразна чутны ѓ пакоi. Нiк убачыѓ, як Тонака здрыганулася. Яна губляла самавалоданне? Магчымы вугал ёсць.
  
  Чоу ѓтаропiѓся на мёртвую дзяѓчыну. Голас у яго быѓ жаласны, як у маленькага хлопчыка, якi зламаѓ любiмую цацку. "Яна памерла занадта рана. Чаму? Яна не мела на гэта права". Ён засмяяѓся, як пацучы пiск у ночы.
  
  "Ёсць яшчэ ты, вялiкi AXEman. Б'юся аб заклад, ты пратрымаешся доѓгi час у Буды".
  
  "Не", - сказала Тонака. "Вызначана не, Джонi. Давай, давай прыбiраемся адсюль. У нас шмат спраѓ".
  
  Iмгненне ён абуральна глядзеѓ на яе вачыма, такiмi ж плоскiмi i смяротнымi, як у кобры. Ён прыбраѓ доѓгiя валасы з вачэй. Ён зрабiѓ пятлю з пацерак i павесiѓ яе перад сабой. Ён паглядзеѓ на "Вальтар" у руцэ.
  
  "У мяне ёсць пiсталет", - сказаѓ ён. "Гэта робiць мяне босам. Honcho! Я магу рабiць усё, што хачу".
  
  Тонака засмяяѓся. Гэта была добрая спроба, але Нiк пачуѓ, як напружанне размотваецца, як спружына.
  
  "Джонi, Джонi! Што гэта? Ты паводзiш сябе як дурань, а я ведаю, што гэта не так. Ты хочаш, каб нас усiх забiлi? Ты ведаеш, што адбудзецца, калi мы не падпарадкуемся загадам. Давай, Джонi. Будзь добры хлопчык i паслухай маму-сан."
  
  Яна ѓгаворвала яго, як немаѓля. Нiк слухаѓ. Яго жыццё было на мяжы.
  
  Тонака падышла ѓшчыльную да Джонi Чоу. Яна паклала руку яму на плячо i нахiлiлася да яго вуха. Прашаптала яна. AXEman мог уявiць, пра што яна казала. Яна падкупляла яго сваiм целам. Ён задавалася пытаннем, колькi разоѓ яна гэта рабiла.
  
  Джонi Чоу ѓсмiхнуѓся. Ён выцер акрываѓленыя рукi аб штаны з тканiны Чынас. "Вы будзеце? Вы сапраѓды абяцаеце?"
  
  "Я буду я абяцаю." Яна ласкава правяла рукой па яго грудзях. "Як толькi мы яго шчасна прыбярэм. Добра?"
  
  Ён ухмыльнуѓся, паказваючы прабелы ѓ сваiх белых зубах. "Добра. Давай зробiм гэта. Вось - вазьмi пiсталет i прыкрывай мяне".
  
  Танака ѓзяла "вальтар" i адышла ѓбок. Пад густым макiяжам яе твар быѓ абыякавым, незразумелым, як маска Але. Яна накiравала пiсталет на Нiка.
  
  Нiк не змог выстаяць. "Вы плацiце даволi высокую цану", - сказаѓ ён. "Спаць з такой брыдотай".
  
  Джонi Чоу стукнуѓ яго кулаком па твары. Нiк пахiснуѓся i звалiѓся на адно калена. Чоу стукнуѓ яго нагой у скронь, i на iмгненне вакол агента топар закруцiлася цемра. Ён пахiснуѓся на каленях, страцiѓшы раѓнавагу з-за скаваных за спiной кайданкоѓ, i пакруцiѓ галавой, каб пазбавiцца ад гэтага. У яго мозгу ѓспыхнулi агнi, як магнiевыя ѓспышкi.
  
  "Больш не трэба!" - адрэзала Тонака. "Ты хочаш, каб я стрымаѓ сваё абяцанне, Джонi?"
  
  "Добра! Ён не паранены". Чоу схапiѓ Нiка за каѓнер i падняѓ на ногi.
  
  Яны адвялi яго назад наверх, у маленькi пусты пакой побач з офiсам. У яго былi металiчныя дзверы з цяжкiмi жалезнымi кратамi звонку. У пакоi не было нiчога, акрамя бруднай пасцельнай бялiзны каля трубы, якая цягнулася ад падлогi да столi. Высока на сцяне, каля трубы, было акно з кратамi, без шкла i занадта маленькае, каб карлiк мог праслiзнуць цераз яго.
  
  Джонi Чоу падштурхнуѓ Нiка да ложка. "Гатэль першага класа, здаравяк. Абыдзi на iншы бок i прычынi яго, Тонака, пакуль я перамыкаю кайданкi".
  
  Дзяѓчына паслухалася. "Ты застанешся тут, Картэр, пакуль заѓтра ѓвечары не скончацца справы. Затым мы адвязем цябе ѓ мора i пасадзiм на борт кiтайскага грузавога судна. Праз тры днi ты будзеш у Пекiне. Яны будуць вельмi шчаслiвыя. бачыць вас - зараз рыхтуюць прыём".
  
  Чоу дастаѓ з кiшэнi ключ i расшпiлiѓ кайданкi. Кiлмайстру захацелася паспрабаваць гэта. Але Тонака была за дзесяць футаѓ ад яго, ля процiлеглай сцяны, i вальтэр ляжаѓ на ягоным жываце. Бескарысна хапаць Чоу i выкарыстоѓваць яго як шчыт. Яна заб'е iх абодвух. Так ён адмовiѓся
  
  скончыць жыццё самагубствам i назiраѓ, як Чоу зашчоѓкнуѓ адзiн з кайданкоѓ на вертыкальнай трубе.
  
  "Гэта павiнна ѓтрымаць нават вялiкага майстра забойстваѓ", - усмiхнуѓся Чоу. "Калi толькi ѓ яго ѓ кiшэнi няма чароѓнага набору - а я не думаю, што ѓ яго ёсць". Ён моцна ѓдарыѓ Нiка па твары. "Сядай, вырадак, i маѓчы. Ты прыгатавала iголку, Тонака?"
  
  Нiк саслiзнуѓ у сядзячае становiшча, яго правае запясце было выцягнута i злучана з трубкай. Тонака працягнула Джонi Чоу блiскучую iголку для падскурных iн'екцый. Адной рукой ён штурхнуѓ Нiка ѓнiз i ѓторкнуѓ iголку яму ѓ шыю, крыху вышэй каѓняра. Ён спрабаваѓ прычынiць боль, i ён гэта зрабiѓ. Iголка адчувалася як кiнжал, калi Чоу пратаранiѓ поршань.
  
  Тонака сказаѓ: "Проста што-небудзь, каб вы ненадоѓга заснулi. Маѓчы. Гэта не пашкодзiць вам".
  
  Джонi Чоу вырваѓ iголку. "Я б хацеѓ прычынiць яму боль. Калi б я паступiѓ па-свойму..."
  
  "Не, - рэзка сказала дзяѓчына. "Гэта ѓсё, што нам трэба зрабiць зараз. Ён застанецца. Давай, Джонi".
  
  Убачыѓшы, што Чоу ѓсё яшчэ вагаецца, гледзячы на Нiка зверху ѓнiз, яна дадала ласкавым тонам. "Калi ласка. Джонi. Ты ведаеш, што я абяцала - не будзе часу, калi мы не паспяшаемся".
  
  Чоу на развiтанне штурхнуѓ Нiка пад рабро. "Сайанара, здаравяка. Я буду думаць пра цябе, пакуль буду трахаць яе. Гэта самае блiзкае, што ты калi-небудзь зможаш зрабiць зноѓ".
  
  Металiчныя дзверы зачынiлiся. Ён пачуѓ, як цяжкая штанга ѓпала на месца. Ён быѓ адзiн, з наркотыкам, якi дзейнiчае ѓ яго венах, якi збiраѓся высекчы яго ѓ любую секунду - як доѓга ён паняцця не меѓ.
  
  Нiк з цяжкасцю падняѓся на ногi. Ён ужо быѓ крыху адурманены, кружыѓся галава, але гэта магло быць з-за пабояѓ. Ён кiнуѓ погляд на малюсенькае акенца высока над iм i адхiлiѓ яго. Тут пуста. Нiдзе нiчога. Наогул нiчога. Труба, кайданкi, брудны пасцельны кiлiмок.
  
  Вольнай левай рукой ён палез з падранай кiшэнi плашча ѓ кiшэню курткi. Яму засталiся запалкi i цыгарэты. I пачак грошай. Джонi Чоу хутка абшукаѓ яго, амаль нядбайна, i ён абмацаѓ грошы, пакратаѓ iх, а затым, вiдавочна, забыѓся. Ён не сказаѓ пра гэта Тонаку. Нiк успомнiѓ - гэта было зроблена разумна. У Чоу павiнны быць свае планы на гэтыя грошы.
  
  Што за справа? Дваццаць пяць тысяч долараѓ цяпер не пайшлi яму на карысць. Ключ ад кайданкоѓ не купiш.
  
  Цяпер ён адчуваѓ, як на яго дзейнiчае наркотык. Ён разгойдваѓся, а яго галава была падобная на паветраны шар, якi спрабуе ѓзляцець у вольным палёце. Ён змагаѓся з гэтым, спрабуючы глыбока дыхаць, пот залiваѓ яго вочы.
  
  Ён трымаѓся на нагах выключна воляй. Ён стаяѓ як мага далей ад трубы, выцягнуѓшы правую руку. Ён адкiнуѓся ѓбок, выкарыстоѓваючы свае дзвесце фунтаѓ, яго вялiкi палец быѓ складзены на далонi правай рукi, сцiскаючы мышцы i косцi. У кожнай здзелцы ёсць хiтрыкi, i ён ведаѓ, што часам можна вырвацца з кайданкоѓ. Хiтрасць заключалася ѓ тым, каб памiж абшэѓкай i косткамi заставаѓся невялiкi зазор, невялiкi люфт. Плоць не мела значэння. Яго можна было адарваць.
  
  У яго быѓ невялiкi допуск, але яго недастаткова. Гэта не спрацавала. Ён рэзка тузануѓся. Боль i кроѓ. Гэта ѓсё. Абшэѓка саслiзнула ѓнiз i зафiксавалася ѓ падставы яго вялiкага пальца. Калi б яму было чым яго вышмараваць...
  
  Цяпер яго галава ператварылася ѓ паветраны шар. Паветраны шар з намаляваным на iм тварам. Ён паляцеѓ з яго плячэй i паляцеѓ у неба на доѓгай доѓгай вяроѓцы.
  
  
  Кiраѓнiк 13
  
  
  Ён прачнуѓся ѓ поѓнай цемры. У яго моцна балела галава, а на целе быѓ адзiн вялiзны сiняк. Яго разарванае правае запясце пульсавала ад вострага болю. Праз малюсенькае акенца над галавой час ад часу даносiлiся гукi гаванi.
  
  Чвэрць гадзiны ён праляжаѓ у цемры i спрабаваѓ сабраць разам свае бязладныя думкi, каб злучыць кавалачкi мазаiкi ѓ выразную карцiну рэальнасцi. Ён зноѓ праверыѓ абшэѓку i трубку. Нiчога не змянiлася. Па-ранейшаму ѓ пастцы, бездапаможны, нерухомы. Яму здавалася, што ён доѓгi час быѓ без прытомнасцi. Яго смага была жывой, чапляючыся за горла.
  
  З болем ён стаѓ на каленi. Ён дастаѓ запалкi з кiшэнi пiнжака i пасля двух няѓдач здолеѓ захаваць адну з папяровых запалак святлiвай. У яго былi наведвальнiкi.
  
  Побач з iм на падлозе стаяѓ паднос. На iм нешта было. Нешта прыкрытае сурвэткай. Запалка згарэла. Ён запалiѓ яшчэ адну i, усё яшчэ стоячы на каленях, пацягнуѓся да падноса. Тонака мог падумаць прынесцi яму вады. Ён схапiѓ сурвэтку.
  
  Яе вочы былi адчыненыя i глядзелi на яго. Маленечкае святло запалкi адбiвалася ѓ мёртвых зрэнках. Галава Като ляжала на баку на талерцы. Цёмныя валасы бязладна скiдвалiся да адрэзанай шыi.
  
  Джонi Чоу атрымлiвае задавальненне.
  
  Нiк Картэр без сораму хварэѓ. Яго ванiтавала на падлогу каля падноса, яго ванiтавала i вывяргала, пакуль ён не апусцеѓ. Пуста ад усяго, акрамя нянавiсцi. У смуроднай цемры яго прафесiяналiзм не быѓ выпушчаны, i ён хацеѓ толькi знайсцi Джонi Чоу i забiць яго як мага больш балюча.
  
  Праз некаторы час ён запалiѓ яшчэ адну запалку. Ён накрываѓ галаву сурвэткай, калi яго рука дакранулася да валасоѓ.
  
  
  
  
  
  Складаная прычоска гейшы ператварылася ѓ абломкi, раскiданая i развалiлася, пакрытая алеем. Масла!
  
  Запалка згасла. Нiк глыбока пагрузiѓ руку ѓ густую кучу валасоѓ i пачаѓ папраѓляць яе. Галава павярнулася ад яго дакранання, ледзь не ѓпала i пакацiлася за межы яго дасяжнасцi. Ён падсунуѓ паднос блiжэй i заклiнаваѓ яго нагамi. Калi яго левая рука была пакрыта алеем для валасоѓ, ён перанёс яго на правае запясце, расцiраючы iм уверх, унiз i вакол унутранага боку сталёвы абшэѓкi. Ён прарабiѓ гэта разоѓ дзесяць, затым адсунуѓ паднос i выпрастаѓся.
  
  Ён зрабiѓ тузiн глыбокiх удыхаѓ. Паветра, якое прасочвалася праз акно, было ахутана дымам верфi. Нехта выйшаѓ з калiдора за межы пакоя, i ён прыслухаѓся. Праз некаторы час гукi склалiся ва ѓзор. Ахоѓнiк у калiдоры. Ахоѓнiк у гумавых туфлях iшоѓ па сваёй пасадзе. Мужчына хадзiѓ узад i ѓперад па калiдоры.
  
  Ён рухаѓся так далёкi злева ад яго, як ён мог, пацягнуѓшы ѓстойлiва супраць кайданкоѓ, якая звязвала яго да трубы. Пот выступiѓ на iм, калi ён уклаѓ у гэты высiлак кожную ѓнцыю сваёй вялiзнай сiлы. Абшэѓка саслiзнула з яго змазанай рукi, слiзганула яшчэ крыху, а затым затрымалася на яго вялiкiх суставах. Кiлмайстар зноѓ напружыѓся. Цяпер агонiя. Нядобра. Гэта не спрацавала.
  
  Выдатна. Ён прызнаѓ, што гэта будзе азначаць зламаныя косткi. Так што скончым з гэтым.
  
  Ён падышоѓ як мага блiжэй да трубы, нацягваючы абшэѓку ѓверх па трубе, пакуль яна не апынулася на ѓзроѓнi яго плячэй. Яго запясце, рука i кайданкi былi пакрытыя крывавым алеем для валасоѓ. Ён мусiць умець гэта рабiць. Усё, што яму было патрэбна, гэта дазвол.
  
  Кiлмайстар зрабiѓ адзiн глыбокi ѓдых, затрымаѓ дыханне i кiнуѓся прэч ад трубы. Уся нянавiсць i лютасьць, якiя кiпелi ѓ iм, сышлi ѓ выпад. Калiсьцi ён быѓ усеамерыканскiм паѓабаронцам, i людзi да гэтага часу з трапятаннем адклiкалiся аб тым, як ён разбiваѓ супрацьлеглыя лiнii. Тое, як ён зараз выбухнуѓ.
  
  Боль была кароткачасовай i жахлiвай. Сталь прарабiла жорсткiя разоры на яго целе, i ён адчуѓ, як расколваюцца косцi. Ён хiснуѓся да сцяны каля дзвярэй, чапляючыся за падтрымку, яго правая рука была звiсаючым крывавым абломкам збоку. Ён быѓ вольны.
  
  Вольны? Па-ранейшаму заставалiся металiчныя дзверы i цяжкая перакладзiна. Цяпер гэта будзе хiтрасць. Мужнасць i грубая сiла прывялi яго так далёка, як толькi маглi.
  
  Нiк прыхiнуѓся да сцяны, цяжка дыхаючы i ѓважлiва прыслухоѓваючыся. Ахоѓнiк у калiдоры ѓсё яшчэ слiзгаѓ уверх i ѓнiз, гумовыя туфлi шыпелi аб грубыя дошкi.
  
  Ён стаяѓ у цемры i ѓзважваѓ рашэнне. У яго быѓ толькi адзiн шанец. Калi ён яго заткне, усё страчана.
  
  Нiк зiрнуѓ у акно. Цемра. Але ѓ якi дзень? Якая ноч? Цi спаѓ ён кругласутачна i больш? У яго было такое прадчуванне. Калi так, дык гэта была ноч, усталяваная для беспарадкаѓ i сабатажу. Гэта азначала, што Тонакi i Джонi Чоу не будзе. Яны будуць недзе ѓ цэнтры Токiа, занятыя сваiмi забойнымi планамi. А Фiлстан? Фiлстан будзе ѓсмiхацца сваёй эпiцэнтарнай усмешкай вышэйшага саслоѓя i рыхтавацца забiць Iмператара Японii.
  
  AXEman зразумеѓ раптоѓную адчайную неабходнасць. Калi яго меркаванне было правiльным, можа быць, ужо занадта позна. У любым выпадку нельга было марнаваць час - i ён павiнен паставiць усё на адзiн кiдок косткi. Цяпер гэта была чыстая авантура. Калi Чоу i Тонака ѓсё яшчэ былi побач, ён быѓ бы мёртвы. У iх былi мазгi i зброя, i яго хiтрыкi не падманулi б.
  
  Ён запалiѓ запалку, адзначыѓшы, што ѓ яго засталося толькi тры. Гэтага павiнна хапiць. Ён перацягнуѓ кiлiмок каля дзвярэй, устаѓ на яго i пачаѓ iрваць яго на кавалкi левай рукой. Яго правая была бескарысная.
  
  Калi з тонкай падшэѓкi набралася дастаткова бавоѓны, ён сунуѓ яе ѓ кучу каля шчылiны пад дзвярыма. Недастаткова. Ён выцягнуѓ з падушкi яшчэ ваты. Затым, каб зберагчы свае запалкi на выпадак, калi гэта не загарыцца адразу, ён палез у кiшэню за грашыма, маючы намер скруцiць банкноту i выкарыстоѓваць яе. Грошай не было. Запалка згасла.
  
  Нiк мякка вылаяѓся. Джонi Чоу ѓзяѓ грошы, калi праслiзнуѓ унутр, паклаѓшы галаву Като на паднос.
  
  Засталося тры запалкi. На iм выступiѓ новы пот, i ён не мог утрымацца ад дрыжыкаѓ у пальцах, калi асцярожна запалiѓ яшчэ адну запалку i паднёс яе да бавоѓны. Малюсенькае полымя ѓспыхнула, завагалася, ледзь не згасла, зноѓ загарэлася i пачало расцi. Дым пачаѓ клубiцца ѓверх.
  
  Нiк вылез са старога плашча i пачаѓ выдзiмаць дым, накiроѓваючы яго пад дзверы. Цяпер бавоѓна палала. Калi гэта не спрацуе, ён проста можа забiць сябе удушшам. Гэта было лёгка зрабiць. Ён затаiѓ дыханне i працягваѓ размахваць плашчом. змятаючы дым пад дзвярыма. Гэтага было дастаткова. Нiк пачаѓ крычаць ва ѓвесь голас. "Агонь! Агонь! Дапамажыце - дапамажыце - Агонь! Дапамажыце мне - не дайце мне згарэць. Агонь!"
  
  Цяпер ён даведаецца.
  
  Ён стаяѓ у баку ад дзвярэй, прыцiснуѓшыся да сцяны збоку. Дзверы адчынiлiся вонкi.
  
  Вата цяпер весела палала, i пакой напаѓняѓся з'едлiвым дымам. Яму не трэба было сiмуляваць кашаль. Ён зноѓ закрычаѓ: "Агонь! Дапамажыце - тасукет!
  
  Тасукетель Прывiтанне - Прывiтанне! "Ахоѓнiк бег па калiдоры. Нiк выпусцiѓ лямант жаху. "Тасукецел"
  
  Цяжкая штанга з грукатам упала. Дзверы прыадчынiлiся на некалькi цаляѓ. Выйшаѓ дым. Нiк засунуѓ бескарысную правую руку ѓ кiшэню пiнжака, каб яна не замiнала. Цяпер ён зароѓ у горла i стукнуѓ сваiмi вялiкiмi плячыма ѓ дзверы. Ён быѓ падобны да масiѓнай спружыны, якую занадта доѓга згарнулi i нарэшце выпусцiлi.
  
  Дзверы з грукатам грукнулi вонкi, адкiнуѓшы ахоѓнiка назад i страцiѓшы раѓнавагу. Гэта былi айны, якiх ён бачыѓ раней. Перад iм быѓ напагатове пiсталет "Томi", i калi Нiк нырнуѓ пад яго, мужчына рэфлекторна выцiснуѓ чаргу. Полымя апалiла твар AXEman. Ён уклаѓ усё, што ѓ яго было, у кароткi ѓдар левай рукой у жывот мужчыны. Ён прыцiснуѓ яго да сцяны, ударыѓ яго каленам у пахвiну i па твары. Ахоѓнiк выдаѓ булькатлiвы стогн i пачаѓ падаць. Нiк ударыѓ яго рукой па адамавым яблыку i зноѓ ударыѓ яго. Зубы зламаныя, з разбуранага рота чалавека хлынула кроѓ. Ён выпусцiѓ пiсталет Томi. Нiк схапiѓ яго, перш чым ён упаѓ на падлогу.
  
  Ахоѓнiк быѓ яшчэ ѓ паѓсвядомасцi, п'яна прыхiнуѓшыся да сцяны. Нiк выбiѓ яму нагу i ён павалiѓся.
  
  Кулямёт быѓ цяжкiм нават для Нiка з яго адзiнай здаровай рукой, i яму спатрэбiлася секунда, каб збалансаваць яго. Ахоѓнiк паспрабаваѓ устаць. Нiк стукнуѓ яго нагой па твары.
  
  Ён устаѓ над чалавекам i прыставiѓ рулю пiсталета Томi на адлегласцi цалi ад яго галавы. Ахоѓнiк усё яшчэ быѓ у дастатковай свядомасцi, каб глядзець скрозь рулю i ствол на абойму, дзе цяжкiя 45-га калiбра чакалi са смяротным цярпеннем, каб разарваць яго на часткi.
  
  "Дзе Джонi Чоу? Дзе дзяѓчына? Адна секунда, i я заб'ю цябе!"
  
  Ахоѓнiк у гэтым не сумняваѓся. Ён трымаѓся вельмi цiха i мармытаѓ словы крывавай пенай.
  
  "Яны iдуць Тойо - iдуць у Тойо! Iдуць уладкоѓваць беспарадкi, пажары, клянуся. Я кажу - не забiвайце!"
  
  Тоё павiнна азначаць цэнтральны Токiа. Цэнтр горада. Ён угадаѓ правiльна. Ён адсутнiчаѓ больш за суткi.
  
  Ён паставiѓ нагу мужчыну на грудзi. "Хто яшчэ тут? Iншыя мужчыны? Тут? Яны не пакiнулi цябе ахоѓваць мяне аднаго?"
  
  "Адзiн чалавек. Толькi адзiн чалавек. А зараз спiць у офiсе, клянуся". Праз усё гэта? Нiк ударыѓ ахоѓнiка па чэрапе прыкладам пiсталета Томi. Ён павярнуѓся i пабег па калiдоры да офiса, дзе Джонi Чоу застрэлiѓ рускага Дзмiтрыя.
  
  З дзвярэй офiса вырваѓся паток полымя, i куля з непрыемным гукам праляцела мiма левага вуха Нiка. Спiць, чорт! Ублюдак прачнуѓся i адрэзаѓ Нiка ад двара. Не было часу даследаваць, спрабаваць знайсцi iншае выйсце.
  
  Блам-Блам...
  
  Куля праляцела заблiзка. Куля прабiла сцяну побач з iм. Нiк павярнуѓся, пагасiѓ адзiнае цьмянае святло ѓ калiдоры i пабег назад да лесвiцы, якая вядзе ѓ вязнiцы. Ён пераскочыѓ цераз цела стражнiка без прытомнасцi i працягнуѓ бегчы.
  
  Цяпер цiшыня. Цiшыня i цемра. Чалавек у офiсе загружаѓся i чакаѓ.
  
  Нiк Картэр перастаѓ бегчы. Ён упаѓ на жывот i папоѓз, пакуль не змог зiрнуць угору i ѓбачыць, амаль не бачачы, больш светлы прастакутнiк адчыненага акна ѓ даху над iм. Наляцела халаднаватае паветра, i ён убачыѓ зорку, адзiную цьмяную зорку, якая ззяе ѓ цэнтры плошчы. Ён паспрабаваѓ успомнiць, наколькi высока былi вокны ѓ даху. Ён заѓважыѓ iх учора, калi яны прывялi яго. Ён не мог успомнiць i ведаѓ, што гэта не мела значэння. У любым выпадку ён мусiѓ паспрабаваць.
  
  Ён шпурнуѓ пiсталет Томi ѓ акно ѓ даху. Ён удараѓся, падскокваѓ i ствараѓ пякельны шум. Мужчына ѓ офiсе пачуѓ гэта i зноѓ адкрыѓ агонь, пралiваючы свiнец па вузкiм калiдоры. Нiк абняѓ падлогу. Адна з куль праткнула яго валасы, не кранаючы скуру галавы. Ён цiха выдыхнуѓ. Хрыстос! Гэта было блiзка.
  
  Чалавек у офiсе спустошыѓ сваю краму. Зноѓ цiшыня. Нiк устаѓ, напружыѓ ногi i скокнуѓ, дацягнуѓшыся здаровай левай рукой. Яго пальцы стулiлiся на комiнгсе люка ѓ даху, i ён на iмгненне павiс, калыхаючыся, затым пачаѓ падцягвацца. Сухажыллi яго рукi трэскалiся i скардзiлiся. Ён горка ѓхмыльнуѓся ѓ цемры. Усе гэтыя тысячы падцягванняѓ на адной руцэ зараз акуплялiся.
  
  Ён упёрся локцем у комiнгс i вывесiѓ ногi. Ён быѓ на даху склада. Вакол яго верфi былi цiхiмi i пустэльнымi, але дзе-нiдзе гарэлi агнi на складах i ѓ доках. Адно асаблiва яркае святло зiхацела, як сузор'е, на вяршынi жураѓля.
  
  Блэкаѓта пакуль няма. Неба над Токiа ззяла неонавым святлом. На вяршынi Такiйскай тэлевежы мiргала чырвонае папярэджанне, i далёка на поѓднi над мiжнародным аэрапортам свяцiлiся пражэктары. Прыкладна ѓ дзвюх мiлях на захад знаходзiѓся Iмператарскi палац. Дзе быѓ Рычард Фiлстан у гэты момант?
  
  Ён знайшоѓ пiсталет Томi i прыцiснуѓ яго да згiну здаровай рукi. Затым, мякка пабег як мужчына перабягае таварныя вагоны, ён прайшоѓ уздоѓж склада. Цяпер ён мог бачыць дастаткова добра,
  
  праз кожнае акно ѓ даху, калi ён падышоѓ да яго.
  
  Пасля апошняга акна ѓ даху будынак пашырэѓ, i ён зразумеѓ, што знаходзiцца над офiсам i каля пагрузачнай платформы. Ён iшоѓ на дыбачках, амаль не выдаючы гуку на гудроннай пакрыццi. Адзiнае цьмянае святло ззяла на штандары ѓ двары, дзе iржавыя бочкi з маслам рухалiся, як шарападобныя зданi. Нешта каля брамы злавiла святло i адбiла яго, i ён убачыѓ, што гэта джып. Пафарбаваны ѓ чорны колер. Яго сэрца падскочыла, i ён адчуѓ пачатак сапраѓднай надзеi. Яшчэ можа быць шанец спынiць Фiлстана. Джып азначаѓ шлях у горад. Але спачатку ён мусiѓ перайсцi двор. Гэта будзе цяжка. Адзiны лiхтар даваѓ дастаткова святла, каб гэты вырадак у офiсе мог яго ѓбачыць. Ён не асмелiѓся паспрабаваць пагасiць святло. Можна таксама даслаць яго вiзiтную картку.
  
  Не было часу на разважаннi. Яму проста трэба было вырвацца наперад i рызыкнуць. Ён пабег па прыбудове даху, якi зачыняе пагрузачную пляцоѓку, спрабуючы сысцi як мага далей ад офiса. Ён дабраѓся да канца даху i паглядзеѓ унiз. Прама пад iм стаяѓ стос бочак з маслам. Яны выглядалi хiсткiмi.
  
  Нiк перакiнуѓ праз плячо аѓтамат Томi i, праклiнаючы бескарысную правую руку, асцярожна перабраѓся цераз край даху. Яго пальцы ѓчапiлiся ѓ жолаб. Ён пачаѓ правiсаць i адрывацца. Яго пальцы ног закранулi бочак з маслам. Нiк з палёгкай уздыхнуѓ - жолаб вырваѓся ѓ яго ѓ руцэ, i ѓся яго вага лёг на барабаны. Сцёкавая труба небяспечна разгойдвалася, прасядала, прагнулася пасярэдзiне i абвалiлася з шумам працавальнай кацельнi фабрыкi.
  
  Агенту AX пашанцавала, што яго не забiлi на месцы. Як бы там нi было, ён страцiѓ шмат сiл, перш чым яму ѓдалося вырвацца i пабегчы да джыпа. Цяпер нiчога iншага. Гэта была адзiная магчымасць аказацца ѓ горадзе. Ён нязграбна бег, кульгаючы, таму што напалову запоѓнены барабан пашкодзiѓ яму шчыкалатку. Пiсталет Томi ён трымаѓ на баку, прыкладам да жывата, а рулю нацэлена на пагрузачную платформу каля дзвярэй офiса. Цiкава, колькi куль у яго засталося ѓ абойме?
  
  Чалавек у офiсе не быѓ баязлiѓцам. Ён выбег з офiса, заѓважыѓ Нiка, якi зiгзагападобна бег па двары, i выпусцiѓ кулю пiсталета. Бруд паднялася вакол ног Нiка, i куля пацалавала яго. Ён бег, не страляючы ѓ адказ, цяпер па-сапраѓднаму турбуючыся аб абойме. Ён мусiѓ гэта праверыць.
  
  Стралок пакiнуѓ пагрузачную пляцоѓку i пабег да джыпа, спрабуючы адрэзаць Нiка. Ён працягваѓ страляць па Нiку на бегу, але яго агонь быѓ бязладным i далёкiм.
  
  Нiк усё яшчэ не страляѓ у адказ, пакуль яны амаль не сустрэлiся ѓ джыпа. Стральба была ва ѓпор. Мужчына разгарнуѓся i на гэты раз прыцэлiѓся, трымаючы пiсталет дзвюма рукамi, каб утрымлiваць яго. Нiк упаѓ на адно калена, паклаѓ пiсталет Томi на калена i выпусцiѓ абойму.
  
  Большасць куль патрапiлi мужчыну ѓ жывот i адкiнулi яго назад, каб перакiнуць праз капот джыпа. Яго пiсталет з грукатам упаѓ на зямлю.
  
  Нiк выпусцiѓ аѓтамат Томi i пабег да джыпа. Мужчына быѓ мёртвы, у яго вырвалася кiшкi. Нiк сцягнуѓ яго з джыпа i стаѓ капацца ѓ кiшэнях. Ён знайшоѓ тры запасныя абоймы i паляѓнiчы нож з чатырохцалёвым лязом. Яго ѓсмешка была халоднай. Гэта было больш падобна на тое. Пiсталет Томi не быѓ той зброяй, якую можна было вазiць па Токiа.
  
  Ён падняѓ пiсталет мерцвяка. Стары Браѓнiнг .380 - у гэтых Чыкам быѓ дзiѓны асартымент зброi. Збiраецца ѓ Кiтаi i вывозiцца кантрабандай у розныя краiны. Сапраѓднай праблемай былi б патроны, але, здаецца, яны неяк яе вырашалi.
  
  Ён сунуѓ браѓнiнг за пояс, паляѓнiчы нож у кiшэню курткi i залез у джып. Ключы былi ѓ замку запальвання. Ён круцiѓ, заклiнавала стартар, i стары аѓтамабiль ажыѓ з зруйнавальным ровам выхлапных газаѓ. Глушыцеля не было!
  
  Вароты былi адчынены.
  
  Ён накiраваѓся да дамбы. Токiа ззяѓ у туманнай ночы, як вялiзная пералiѓная цацанка. Блэкаѓта пакуль няма. Якога чорта гэта быѓ час?
  
  Ён дайшоѓ да канца дарогi i знайшоѓ адказ. Гадзiны ѓ акне паказалi: 9.33. За гадзiннiкам быѓ тэлефонны кiёск. Кiлмайстар павагаѓся, затым нацiснуѓ на тормаз, выскачыѓ з джыпа i пабег да кiёска. Ён сапраѓды не хацеѓ гэтага рабiць - ён хацеѓ давесцi справу да канца i навесцi парадак сам. Але лепей яму гэтага не рабiць. Занадта рызыкоѓна. Справа зайшла занадта далёка. Яму давядзецца патэлефанаваць у амерыканскае пасольства i папрасiць аб дапамозе. Нейкi час ён ламаѓ галаву, спрабуючы ѓспомнiць код распазнання тыдня, атрымаѓ яго i ѓвайшоѓ у будку.
  
  На яго iмя не было манеты.
  
  Нiк утаропiѓся на тэлефон у лютасцi i расчараваннi. Праклён! Да таго часу, як ён здолее растлумачыць японскаму аператару, угаварыць яе даставiць яго ѓ пасольства, будзе ѓжо занадта позна. Магчыма, было ѓжо запозна.
  
  У гэты момант святло ѓ кiёску згасла. Паѓсюль вакол яго, уверх i ѓнiз па вулiцы, у лаѓках, лаѓках, дамах i карчмах пагасла святло.
  
  Нiк падняѓ трубку i застыѓ на секунду.
  
  
  Занадта позна. Ён зноѓ быѓ сам па сабе. Ён пабег назад да джыпа.
  
  Вялiкi горад ляжаѓ у цемры, калi не лiчыць цэнтральнай плямы святла каля вакзала Токiа. Нiк уключыѓ фары джыпа i са ѓсiх ног паехаѓ да гэтага самотнага ѓзору ззяння ѓ цемры. Вакзал Токiа павiнен мець уласную крынiцу энергii. Нешта звязанае з паездкамi, якiя ѓваходзiлi i выходзiлi.
  
  Калi ён ехаѓ, абапiраючыся на рэзкi квакаючы рог джыпа - бо людзi ѓжо пачалi выходзiць на вулiцы - ён убачыѓ, што зацямненне было не такiм поѓным, як ён меркаваѓ. Цэнтральнага Токiа не было, за выключэннем вакзала, але па перыметры горада ѓсё яшчэ былi плямы святла. Гаворка iшла аб асобных трансфарматарах i падстанцыях, i людзi Джонi Чоу не маглi высекчы iх усiх адразу. На гэта спатрэбiцца час.
  
  Адна з плям на гарызонце мiргнула i згасла. Яны наблiжалiся да гэтага!
  
  Ён патрапiѓ у струмень машын i змушаны быѓ знiзiць хуткасць. Многiя вадзiцелi спынiлiся i чакалi, што ж адбудзецца. Якi захраснуѓ электрычны трамвай заблакаваѓ скрыжаванне. Нiк абмiнуѓ яго i працягваѓ павольна весцi джып скрозь натоѓп.
  
  Свечкi i лямпы мiгацелi ѓ дамах, як вялiкiя светлячкi. Ён прайшоѓ мiма групы дзяцей, якiя смяюцца, на рагу. Для iх гэта быѓ сапраѓдны баль.
  
  На Гiндзу Доры ён павярнуѓ налева. Ён мог павярнуць направа на Сатаборы-доры, прайсцi пару кварталаѓ, а затым павярнуць на поѓнач па вулiцы, якая прывядзе яго прама да тэрыторыi палаца. Ён ведаѓ там афiшу, якая вяла да маста праз роѓ. Месца, вядома, кiшэла копамi i вайскоѓцамi, але гэта было звычайна. Яму проста трэба было знайсцi кагосьцi з дастатковым аѓтарытэтам, прымусiць iх выслухаць яго i адвесцi Iмператара ѓ сховiшча i бяспеку.
  
  Ён заехаѓ у Сатаборы. Прама наперадзе, за тым месцам, дзе ён меѓ намер павярнуць на поѓнач, размяшчаѓся прасторны будынак амерыканскай амбасады. Кiлмайстар быѓ вельмi спакушаны. Яму патрэбна была дапамога! Гэтая штука рабiлася для яго занадта вялiкай. Але гэта былi лiчаныя секунды, каштоѓныя секунды, i ён не мог дазволiць сабе страцiць нават адну секунду. Калi ён штурхаѓ джып, з-за вугла крычалi шыны, зноѓ загарэлася святло ѓ пасольстве. Аварыйны генератар. Тады яму прыйшло ѓ галаву, што ѓ Палацы таксама будуць аварыйныя генератары, якiя будуць выкарыстоѓваць iх, i Фiлстан, вiдаць, ведаѓ пра гэта. Нiк пацiснуѓ вялiкiмi плячыма i моцна нацiснуѓ на газ, спрабуючы працiснуць яго скрозь маснiчыны. Проста iдзi туды. У час.
  
  Цяпер ён чуѓ панурае нараканьне натоѓпу. Агiдна. Ён i раней чуѓ натоѓпы, i яны заѓсёды крыху палохалi яго, як нiшто iншае. Натоѓп непрадказальны, вар'ят звер, здольны на ѓсё.
  
  Ён пачуѓ стралянiну. Iрваная россып стрэлаѓ у цемры, прама наперадзе. Агонь, грубы i люты, афарбаваѓ чарноцце. Ён падышоѓ да скрыжавання. Цяпер да палаца было ѓсяго тры кварталы. На баку ляжала падпаленая палiцэйская машына. Ён выбухнуѓ, i палаючыя аскепкi паляцелi ѓверх i ѓнiз, як мiнiяцюрныя ракеты. Натоѓп адступiла, крычучы i бегаючы ѓ сховiшча. Далей па вулiцы дарогу заступалi яшчэ тры палiцэйскiя машыны, iх пражэктары, якiя рухалiся, гулялi над натоѓпам. Ззаду iх побач з гiдрантам рухалася пажарная машына, i Нiк мiмаходам убачыѓ вадамёт.
  
  Па вулiцы прайшла тонкая паласа палiцыянтаѓ. На iх былi шлемы для спецназа, дубiнкi i пiсталеты. Ззаду iх яшчэ некалькi палiцыянтаѓ стралялi слёзатачывым газам над лiнiяй i ѓ натоѓп. Нiк пачуѓ, як газавыя снарады разбiваюцца i рассейваюцца з тыповым вiльготным thuuckk-thuuckk. Па натоѓпе лунаѓ пах лакрымiнатараѓ. Мужчыны i жанчыны задыхалiся i кашлялi, калi падзейнiчаѓ газ. Адступленне стала пераходзiць ва ѓцёкi. Нiк, бездапаможны, павярнуѓ джып да абочыны i стаѓ чакаць. Натоѓп наляцеѓ на джып, як мора на мыс, i абышоѓ яго.
  
  Нiк устаѓ у джыпе. Гледзячы праз натоѓп, за пераследную палiцыю i высокую сцяну, ён мог бачыць агнi ѓ палацы i на яго тэрыторыi. Яны выкарыстоѓвалi генератары. Гэта павiнна было ѓскладнiць працу Фiлстану. Цi гэта было? Турбота пераследвала AXEman. Фiлстан ведаѓ бы пра генератараѓ i не ѓлiчыѓ бы iх. Як ён чакаѓ патрапiць да Iмператара?
  
  Затым ён убачыѓ ззаду сябе Джонi Чоу. Мужчына стаяѓ на даху машыны i крычаѓ на якi праходзiѓ мiма натоѓп. Адзiн з пражэктараѓ палiцэйскай машыны падхапiѓ яго i ѓтрымлiваѓ у паласе святла. Чоу працягваѓ размахваць рукамi i хрыпець, i паступова паток натоѓпу пачаѓ запавольвацца. Цяпер яны слухалi. Яны перасталi ѓцякаць.
  
  Тонака, якая стаяла ѓ правага крыла машыны, была асветлена пражэктарам. На ёй было чорнае, штаны, швэдар, валасы былi сабраны ѓ хустку. Яна глядзела на вiскочучы Джонi Чоу, яе вочы звузiлiся, яна адчувала дзiѓнае самавалоданне, не звяртаючы ѓвагi на натоѓп, якая штурхалася i штурхалася вакол машыны.
  
  Было немагчыма пачуць, што казаѓ Джонi Чоу. Яго рот адкрыѓся, i словы выйшлi, i ён працягваѓ паказваць вакол сябе.
  
  Яны зноѓ слухалi. З палiцэйскiх радоѓ пачуѓся пранiзлiвы свiст, i рады палiцэйскiх пачалi адыходзiць. "Памылка, - падумаѓ Мiк. Трэба было трымаць iх далей. Але палiцыянтаѓ было нашмат менш, i яны перастрахоѓвалiся.
  
  Ён бачыѓ мужчын у супрацьгазах, па меншай меры сотню з iх. Яны кружылi вакол машыны, дзе прапаведаваѓ Чоу, i ва ѓсiх была нейкая зброя - дубiнкi, мячы, пiсталеты i нажы. Нiк злавiѓ выблiск пiсталета Сцяна. Гэта было ядро, сапраѓдныя парушальнiкi спакою, i са зброяй i супрацьгазамi яны павiнны былi правесцi натоѓп праз палiцэйскiя лiнii на тэрыторыю Палаца.
  
  Джонi Чоу ѓсё яшчэ крычаѓ i паказваѓ на палац. Тонака глядзела знiзу з абыякавым тварам. Людзi ѓ процiвагазах пачалi фармаваць грубы фронт, пераходзячы ѓ шэрагi.
  
  Кiлмайстар агледзеѓся. Джып трапiѓ у прэс натоѓпу, i ён глядзеѓ праз мора сярдзiтых асоб туды, дзе ѓ цэнтры ѓвагi ѓсё яшчэ знаходзiѓся Джонi Чоу. Палiцыя праяѓляла стрыманасць, але ѓблюдкi яны добра разглядалi.
  
  Нiк выцягнуѓ браѓнiнг з-за пояса. Ён кiнуѓ погляд унiз. Нiхто з тысячы не звяртаѓ на яго нiякай увагi. Ён быѓ чалавекам-нябачнiкам. Джонi Чоу быѓ у захапленнi. Нарэшце ён апынуѓся ѓ цэнтры ѓвагi. Кiлмайстар коратка ѓсмiхнуѓся. У яго больш нiколi ня будзе такога шанцу.
  
  Гэта мусiць быць хутка. Гэты натоѓп быѓ здольны на ѓсё. Яны разарвуць яго на крывавыя кавалкi.
  
  Ён выказаѓ здагадку (ён знаходзiцца на адлегласцi каля трыццацi ярдаѓ. Трыццаць ярдаѓ з дзiѓнай зброi, з якой ён нiколi не страляѓ.
  
  У цэнтры ѓвагi палiцыi па-ранейшаму быѓ Джонi Чоу. Ён насiѓ сваю папулярнасць як нiмб, не баючыся, упiваѓся гэтым, плюючыся i выкрыкваючы сваю нянавiсць. Шэрагi ѓзброеных людзей у процiвагазах утварылi клiн i рушылi да лiнiй палiцыi.
  
  Нiк Картэр падняѓ Браѓнiнг i выраѓнаваѓ яго. Ён зрабiѓ хуткi глыбокi ѓдых, выдыхнуѓ палову i тройчы нацiснуѓ на курок.
  
  Ён ледзь мог чуць стрэлы з-за шуму натоѓпу. Ён бачыѓ, як Джонi Чоу крутануѓся на даху машыны, схапiѓся за грудзi i ѓпаѓ. Нiк выскачыѓ з джыпа як мага далей у натоѓп. Ён спусцiѓся ѓ якая выгiнаецца масу якiя штурхаюцца целаѓ, ударыѓ здаровай рукой, прабiѓшы прастору, i пачаѓ прабiрацца да боку натоѓпу. Толькi адзiн чалавек спрабаваѓ яго спынiць. Нiк уторкнуѓ у яго дзюйм паляѓнiчага нажа i пайшоѓ далей.
  
  Ён прабраѓся ѓ частковае сховiшча жывой загарадзi ѓ пачатку палацавага лужка, калi ѓлавiѓ "новую ноту натоѓпу". Ён хаваѓся ѓ агароджы, растрапаны i скрываѓлены, i глядзеѓ, як натоѓп зноѓ атакуе палiцыю. У фургоне знаходзiлiся ѓзброеныя людзi на чале з Тонакам. Яна ѓзмахнула маленькiм кiтайскiм сцягам - зараз усё яе прыкрыццё знiкла - i з крыкам пабегла на чале падранай, бязладнай хвалi.
  
  З палiцыi пачулiся стрэлы. Нiхто не ѓпаѓ. Яны ѓсё яшчэ вялi агонь паверх галоѓ. Натоѓп, зноѓ захоплены, бяздумны, рушыѓ наперад за вастрыём узброеных людзей, цвёрдым ядром. Грукат быѓ жахлiвым i крыважэрным, манiякальны велiкан крычаѓ пра сваю прагу да забойства.
  
  Тонкая паласа палiцыянтаѓ разышлася, i выйшлi вершнiкi. Конная палiцыя, прынамсi, дзве сотнi з iх, паехалi да натоѓпу чэрнi. Яны выкарыстоѓвалi шаблi i мелi на ѓвазе секчы натоѓп. Цярпенню палiцыi прыйшоѓ канец. Нiк ведаѓ чаму - гэта зрабiѓ кiтайскi сцяг.
  
  Конi ѓрэзалiся ѓ натоѓп. Людзi пахiснулiся i пайшлi ѓнiз. Пачалiся крыкi. Шаблi паднiмалiся i апускалiся, ловячы iскры ад пражэктараѓ i кiдаючы iх, як акрываѓленыя пылiнкi.
  
  Нiк быѓ дастаткова блiзка, каб ясна гэта бачыць. Тонака павярнуѓся i паспрабаваѓ уцячы ѓ бок, каб пазбегнуць атакi. Яна спатыкнулася аб мужчыну, якi ѓжо быѓ унiзе. Конь устаѓ на дыбкi i нырнуѓ, напалоханы, як людзi, амаль збiѓшы вершнiка. Танака была на паѓдарогi i зноѓ ратавалася ѓцёкамi, калi сталёвае капыт апусцiлася i раздрабнiла яе чэрап.
  
  Нiк пабег да сцяны палаца, якая стаяла за лужком, абрамленай жывой загараддзю. Цяпер не час для афiшы. Ён быѓ падобны на лайдака, на самога бунтара, i яго нiколi не пусцiлi.
  
  Сцяна была старажытная i пакрытая мохам, пакрытая лiшайнiкам, з мноствам пальцаѓ i апор для ног. Нават з адной рукой яму не было цяжка пераадолець гэта. Ён саскочыѓ на тэрыторыю i пабег да агню каля рова. Да аднаго са сталых мастоѓ вяла пад'язная дарога з асфальтавым пакрыццём, i была ѓладкованая барыкада. За барыкадай стаялi машыны, вакол тоѓпiлiся людзi, цiха крычалi галасы вайскоѓцаѓ i палiцыянтаѓ.
  
  Японскi салдат уторкнуѓ яму ѓ твар карабiн.
  
  "Тамадачы", - прашыпеѓ Нiк. "Тамадачы - сябар! Завядзi мяне да камандзiру-сану. Хубба! Хая!"
  
  Салдат указаѓ на групу мужчын каля адной з машын. Ён падштурхнуѓ Нiка да iх карабiнам. Кiлмайстар падумаѓ: "Гэта будзе самае складанае - выглядаць так, як я. Ён, верагодна, таксама казаѓ не занадта добра. Ён быѓ нервовым, напружаным, збiтым i амаль пераможаным. Але ён павiнен быѓ прымусiць iх зразумець, што сапраѓдныя
  
  непрыемнасцi толькi пачыналiся. Нейкiм чынам яму прыйшлося гэта зрабiць...
  
  Салдат сказаѓ: "Пакладзiце рукi на галаву, калi ласка". Ён пагаварыѓ з адным з мужчын у групе. Да Нiка звярнулася паѓтузiна цiкаѓных асоб. Ён пазнаѓ аднаго з iх. Бiл Талбат. Аташэ пасольства. Дзякуй Богу!
  
  Да гэтага Нiк не ведаѓ, наколькi моцна пацярпеѓ яго голас ад атрыманых iм збiцця. Ён каркаѓ, як крумкач.
  
  "Бiл! Бiл Талбот. Iдзi сюды. Гэта Картэр. Нiк Картэр!"
  
  Мужчына павольна падышоѓ да яго. У яго поглядзе не было пазнавання.
  
  "Хто? Хто ты, прыяцель? Адкуль ты ведаеш маё iмя?"
  
  Нiк змагаѓся за кантроль. Цяпер бескарысна падрываць яго. Ён глыбока ѓздыхнуѓ. "Проста паслухай мяне, Бiл. Хто купiць маю лаванду?"
  
  Вочы мужчыны звузiлiся. Ён падышоѓ блiжэй i паглядзеѓ на Нiка. "Лаванда адсутнiчае сёлета", - сказаѓ ён. "Я хачу малюскi i мiдыi. Мiлы Iсус, гэта праѓда ты, Нiк?"
  
  "Гэта так. А зараз слухай i не перабiвай. Некалi..."
  
  Ён расказаѓ сваю гiсторыю. Салдат адступiѓ на некалькi крокаѓ, але трымаѓ карабiн наведзеным на Нiка. Група мужчын ля машыны моѓчкi глядзела на iх.
  
  Кiлмайстар скончыѓ. "Вазьмi гэта зараз", - сказаѓ ён. "Хутка гэта робiць. Фiлстан, мусiць, дзесьцi на тэрыторыi".
  
  Бiл Талбот нахмурыѓся. "Цябе дэзiнфармавалi, Нiк. Iмператара тут няма. Не было ѓжо тыдзень. Ён адасабляецца. Медытуе. Саторы. Ён у сваiм асабiстым храме недалёка ад Фудзiесiды".
  
  Рычард Фiлстан ашукаѓ iх усiх.
  
  Нiк Картэр пахiснуѓся, але тут жа спахапiѓся. Вы зрабiлi тое, што павiнны былi зрабiць.
  
  "Добра", - прахрыпеѓ ён. "Прынясi мне хуткую машыну. Хубба! Яшчэ можа быць шанец. Фудзiесiда ѓсяго ѓ трыццацi мiлях, а самалёт не падыходзiць. Я пайду наперад. Ты арганiзоѓвай справы тут. Яны ведаюць цябе, i яны будуць слухаць. Патэлефануй Фудзiесiдзе. i..."
  
  "Не магу. Лiнii сувязi знiклi. Чорт пабяры, амаль усё знiкла, Нiк, ты выглядаеш як труп - ты не думаеш, што мне лепш..."
  
  "Я думаю, табе лепш дастаць мне гэтую машыну", - змрочна сказаѓ Нiк. "Прама ѓ гэтую праклятую хвiлiну".
  
  
  Кiраѓнiк 14
  
  
  Вялiкi пасольскi Лiнкальн сумаваѓ усю ноч, накiроѓваючыся на паѓднёвы захад па дарозе, якая падыходзiла для кароткiх участкаѓ i ѓ большасцi выпадкаѓ была дрэннай. Калi ён будзе скончаны, гэта будзе супер-шаша - зараз гэта была маса аб'язных дарог. Ён прайшоѓ тры, перш чым апынуѓся ѓ дзесяцi мiлях ад Токiа.
  
  Тым не менш, гэта, верагодна, быѓ найкароткi шлях да маленькага свяцiлiшча ѓ Фудзiёсiдзе, дзе Iмператар у гэты момант знаходзiѓся ѓ глыбокай медытацыi, сузiраючы касмiчныя таямнiцы i, без сумневу, iмкнучыся спазнаць непазнавальнае. Апошняе было японскай рысай.
  
  Нiку Картэру, якi згорбiѓся за рулём "Лiнкольна" i трымаѓ на спiдометры максiмальную колькасць, не забiваючы сябе, здавалася вельмi верагодным, што Iмператару атрымаецца пракрасцiся ѓ загадкi замагiльнага жыцця. Рычард Фiлстан меѓ фору, дастаткова часу, i да гэтага часу яму ѓдавалася прыгожа прывабiць Нiка i Чыкамаѓ да палаца.
  
  Гэта напалохала Нiка. Як неразумна з яго боку не праверыць. Нават не падумаць праверыць. Фiлстан выпадкова ѓпусцiѓ, што iмператар знаходзiцца ѓ рэзiдэнцыi ѓ палацы - такiм чынам! Ён прыняѓ гэта без пытанняѓ. З Джонi Чоу i Тонакой пытанне не ѓзнiкла, бо яны нiчога не ведалi аб змове з мэтай забойства Iмператара. Кiлмайстра, якi не мае доступу да газет, радыё або тэлебачання, лёгка падманулi. "Гэта было, - падумаѓ ён зараз, калi падышоѓ да чарговага аб'язнога знака", - для Фiлстана гэта было звычайнай справай. Гэта не мела б нiякага значэння для працы, якую ѓзяѓ на сябе Пiт Фрамонт, а Фiлстан падстрахоѓваѓся ад любой змены поглядаѓ, здрады або парушэння сваiх планаѓ у апошнюю хвiлiну. Так прыгожа проста - адправiць публiку ѓ адзiн тэатр, а паставiць сваю п'есу ѓ iншым. Нi апладысментаѓ, нi ѓмяшання, нi сведкаѓ.
  
  Ён запаволiѓ хуткасць "Лiнкольна", калi iшоѓ праз вёску, дзе свечкi пакiдалi ѓ цемры тысячу шафранавых кропак у гарошак. Яны былi тут на такiйскай электрычнасцi, а яна ѓсё яшчэ адсутнiчала. За вёскай працягваѓся аб'езд, брудны, прасякнуты нядаѓнiмi дажджамi, якi лепш падыходзiѓ для вазоѓ з валамi, чым для працы, якую ён вёѓ з нiзкай пасадкай. Ён нацiснуѓ на педаль газу i пакацiѓ на ёй па прылiплым да яе бруду. Калi ён загразне, гэта будзе канец.
  
  Правая рука Нiка па-ранейшаму была бескарысна засунута ѓ кiшэню пiнжака. Браѓнiнг i паляѓнiчы нож былi побач з iм на сядзенне. Яго левая рука i рука, анямелыя да касцей ад выдзiрання вялiкага рулявога кола, апусцiлiся да пастаяннага няѓмольнага болю.
  
  Бiл Талбот нешта крычаѓ Нiку, калi той з'яжджаѓ у "лiнкольне". Нешта аб верталётах. Гэта можа спрацаваць. Магчыма не. Да таго часу, калi яны наладзiлi справы, што з усiм хаосам у Токiа i ѓсiм было выбiта, i да таго часу, калi яны змаглi выбрацца на аэрадромы, было ѓжо занадта позна. I яны не ведалi, што шукаць. Ён ведаѓ Фiлстана ѓ твар. Яны гэтага не зрабiлi.
  
  Верталёт, якi ѓляцеѓ у цiхамiрны храм, адпудзiць Фiлстана. Кiлмайстар гэтага не хацеѓ. Не зараз. Не пасля таго, як ён зайшоѓ так далёка. Выратаванне Iмператара было нумарам адзiн, але займець Рычарда Фiлстана раз i назаѓжды было вельмi блiзка. Гэты чалавек зрабiѓ занадта шмат шкоды ѓ свеце.
  
  Ён падышоѓ да скрыжавання дарог. Ён прапусцiѓ знак, нацiснуѓ на тормазы i адступiѓ, каб злавiць знак у сваiх фарах. Усё, што яму трэба, гэта заблудзiцца. На таблiчцы злева гаварылася, што Фiджыёсiда, i яму даводзiлася давяраць гэтаму.
  
  Дарога была цяпер добрая для ѓчастка, i ён разагнаѓ "лiнкольн" да дзевяноста. Ён апусцiѓ акно i дазволiѓ сабе адчуць павеѓ вiльготнага ветру. Цяпер ён адчуваѓ сябе лепш, пачаѓ прыходзiць у сябе, i ѓ яго з'явiѓся другая хваля рэзервовай сiлы. Ён праехаѓ праз другую вёску, перш чым зразумеѓ, што яна ёсць там, i падумаѓ, што пачуѓ ззаду сябе апантаны свiст. Ён ухмыльнуѓся. Гэта быѓ бы адзiн абураны кап.
  
  Яму меѓся рэзкi левы паварот. За iм быѓ вузкi скляпенiсты мост для адной машыны. Нiк своечасова ѓбачыѓ паварот, нацiснуѓ на тормазы, i машына ѓвайшла ѓ доѓгую слiзгальную правы намець з вiскам шын. Кола сцебанула яго, спрабуючы адарвацца ад знямелых пальцаѓ. Ён вырваѓ яе з заносу, загнаѓ у паварот з пакутлiвым крыкам спружын i ѓдараѓ i пашкодзiѓ правае задняе крыло, калi ён толькi што ѓрэзаѓся ѓ мост.
  
  За мастом дарога зноѓ ператварылася ѓ пекла. Ён зрабiѓ круты паварот на S i рушыѓ паралельна электрычнай чыгунцы Фудзiсанроку. Ён мiнуѓ вялiкую чырвоную машыну, цёмную i бездапаможную, якая стаяла на рэйках, i тут жа заѓважыѓ цьмяны выблiск людзей, якiя махалi яму рукамi. Сёння ѓвечары многiя людзi апынуцца ѓ цяжкiм становiшчы.
  
  Да святынi менш за дзесяць мiль. Дарога пагоршылася, i яму прыйшлося знiзiць хуткасць. Ён прымусiѓ сябе супакоiцца, змагаючыся з раздражненнем i нецярпеннем, якiя яго грызлi. Ён не быѓ усходнiм чалавекам, i кожны нерв патрабаваѓ неадкладных i канчатковых дзеянняѓ, але дрэнны шлях быѓ фактам, з якiм трэба было сутыкнуцца з цярпеннем. Каб супакоiць свой розум, ён дазволiѓ сабе ѓспомнiць заблытаны шлях, па якiм iшоѓ. Або, хутчэй, шлях, па якiм яго праштурхнулi.
  
  Гэта было падобна на вялiзны заблытаны лабiрынт, у якiм гойсаюць чатыры смутныя постацi, кожная з якiх пераследуе свае ѓласныя планы. Чорная сiмфонiя кантрапункта i падвойнага крыжа.
  
  Тонака - яна была дваiстай. Яна любiла свайго бацьку. I ѓсё ж яна была чыстым камунiстам i, у рэшце рэшт, падставiла Нiка на смерць адначасова з бацькам. Мусiць, так яно i было, толькi забойца ѓсё сапсаваѓ i першым забiѓ Кунiдзо Мату, даѓшы Нiку шанец. Копы маглi быць выпадковым супадзеннем, але ён усё роѓна так не думаѓ. Мусiць, Джонi. Чоу арганiзаваѓ забойства насуперак разумнаму сэнсу Тонакi i патэлефанаваѓ у палiцыю ѓ якасцi другараднай меры. Калi гэта не спрацавала, Тонака заявiла аб сабе i вырашыла вярнуць Нiка ѓ сетку. Яна магла б чакаць загадаѓ з Пекiна. А працаваць з такiм маньякам, як Чоу, нiколi не магло быць лёгка. Такiм чынам, фальшывае выкраданне i грудзi адпраѓлены яму разам з цыдулкай. Гэта азначала, што за iм сачылi ѓвесь час, i ён нi разу не заѓважыѓ хваста. Нiк паморшчыѓся i амаль спынiѓся, каб убачыць гiганцкую дзiрачку. Гэта адбылося. Ня часта, але было. Часам вам шанцавала, i памылка не забiвала вас.
  
  Рычард Фiлстан быѓ такi добры, як Нiк заѓсёды чуѓ. Яго iдэя заключалася б у тым, каб выкарыстоѓваць Пiта Фрамонта для таго, каб расказаць пра гэтую гiсторыю ѓ сусветнай прэсе. У той час яны, мусiць, планавалi выкарыстоѓваць сапраѓднага Пiта Фрамонта. Можа, ён бы гэта зрабiѓ. Магчыма, Нiк, якi згуляѓ ролю Пiта, сказаѓ праѓду, калi сказаѓ, што шмат вiскi сышло за гэты час. Але калi Пiт быѓ гатовы прадаць, Кунiза Мату не ведаѓ пра гэта - i калi ён вырашыѓ выкарыстоѓваць Пiта ѓ якасцi прыкрыцця для Нiка, ён трапiѓ прама ѓ iх рукi.
  
  Нiк пакруцiѓ галавой. Гэта было самае заблытанае павуцiнне, з якога ён калi-небудзь прабiваѓся. Ён памiраѓ без цыгарэты, але без шанцаѓ. Ён зрабiѓ яшчэ адзiн аб'езд i пачаѓ абгiнаць балота, якое, вiдаць, некалi было рысавым полем. Яны паклалi бярвенне i засыпалi iх жвiрам. З рысавых палёѓ за балотам ветрык прыносiѓ пах гнiлых чалавечых фекалiяѓ.
  
  Фiлстан назiраѓ за кiтайцамi, верагодна, з звычайнай меры засцярогi, i яго людзi без праблем падабралi Нiка. Фiлстан падумаѓ, што ён Пiт Фрамонт, i Тонака нiчога яму не сказала. Яна i Джонi Чоу, павiнна быць, атрымалi сур'ёзны зарад - вырваѓшы Нiка Картэра прама з-пад носа Фiлстана. Кiлмайстар! Каго гэтак жа ненавiдзелi рускiя i гэтак жа важныя для iх, як сам Фiлстан для Захаду.
  
  Тым часам Фiлстан таксама атрымаѓ сваю справу. Ён выкарыстоѓваѓ чалавека, якога лiчыѓ Пiтам Фрамонтам - з веданнем i дазволам Чыкамаѓ - каб наладзiць iх для рэальнай выгады. Каб зняславiць кiтайцаѓ цяжарам забойства Iмператара Японii.
  
  Фiгуры ѓ лабiрынце; кожны меѓ на ѓвазе свой план, кожны спрабаваѓ зразумець, як ашукаць iншага. Выкарыстоѓваючы тэрор, выкарыстоѓваючы грошы, перамяшчаючы маленькiх людзей, як пешак на вялiкай дошцы.
  
  Цяпер дарога была асфальтаваная, i ён ступiѓ на яе. Аднойчы ён быѓ у Фудзiёсiдзе - прагулка з дзяѓчынай i сакi для задавальнення - i цяпер ён быѓ за гэта ѓдзячны. Свяцiлiшча было зачынена ѓ той дзень, але Нiк успомнiѓ
  
  чытаючы карту ѓ даведнiку, i зараз ён паспрабаваѓ успомнiць яе. Калi ён сканцэнтраваѓся, ён мог успомнiць амаль усё, i зараз ён сканцэнтраваѓся.
  
  Свяцiлiшча было проста наперадзе. Можа, паѓмiлi. Нiк выключыѓ фары i прытармазiѓ. У яго яшчэ можа быць шанец; ён не мог ведаць, але калi ён i ведаѓ, то не павiнен быѓ зараз аблажацца.
  
  Завулак вёѓ налева. Яны iшлi гэтым шляхам у той раз, i ён даведаѓся пра гэта. Дарожка абгiнала тэрыторыю на ѓсходзе. Гэта была старажытная сцяна, нiзкая i абсыпаная, якая не даставiла б праблем нават аднарукаму чалавеку. Або Рычарду Фiлстану.
  
  Завулак быѓ брудны, крыху больш за дзве каляiны. Нiк праехаѓ на "лiнкольне" некалькi сотняѓ футаѓ i заглушыѓ рухавiк. Хваравiта, нацягнута, цiхенька вылаяѓшыся, ён выйшаѓ, не выдаѓшы нi гуку. Ён сунуѓ паляѓнiчы нож у левую кiшэню курткi i, нiякавата папрацаваѓшы левай рукой, уставiѓ у "браѓнiнг" новую абойму.
  
  Цяпер ён рассеяѓся, i паѓмесяц спрабаваѓ плыць скрозь аблокi. Ён даваѓ роѓна столькi святла, што ён мог намацаць шлях унiз з завулка, у канаву i ѓверх па другiм баку. Ён паволi прайшоѓ па мокрай траве, ужо высокай, да старой сцяны. Там ён спынiѓся i прыслухаѓся,
  
  Ён знаходзiѓся ѓ змроку гiганцкай глiцынii. Недзе ѓ зялёнай клетцы сонна пiскнула птушка. Побач некалькi сiнiц заспявалi сваю рытмiчную песню. Моцны водар пiвоняѓ адцяняѓ слабы ветрык. Нiк паклаѓ здаровую руку на нiзкую сцяну i пераскочыѓ.
  
  Канешне, будуць ахоѓнiкi. Можа быць, палiцыя, можа быць, вайскоѓцы, але iх будзе няшмат, i яны будуць менш чым пiльныя. Сярэднестатыстычны японец не мог думаць, што Iмператару можа быць нанесена шкода. Iм гэта проста не прыйшло б у галаву. Не, калi толькi Талбот стварыѓ цуд у Токiа i нейкiм чынам выжыѓ.
  
  Цiшыня, цiхая цемра аспрэчылi гэта. Нiк па-ранейшаму заставаѓся адзiн.
  
  Ён заставаѓся пад вялiкай глiцынiяй на хвiлiну, спрабуючы вiзуалiзаваць карту мясцовасцi, якi ён бачыѓ яе аднойчы. Ён прыйшоѓ з усходу - гэта азначала, што маленькая святыня, цiсай, куды дазвалялася хадзiць толькi Iмператару, знаходзiлася недзе злева ад яго. Вялiкi храм з выгнутымi торыямi над галоѓным уваходам знаходзiѓся проста перад iм. Так, гэта мусiць быць правiльна. Галоѓныя вароты знаходзiлiся на заходнiм баку тэрыторыi, а ён уваходзiѓ з усходу.
  
  Ён пачаѓ iсцi за сцяной злева ад яго, рухаючыся асцярожна i крыху нахiляючыся па ходзе. Дзёрн быѓ пругкiм i вiльготным, i ён не выдаѓ нi гуку. I Фiлстан таксама.
  
  Тады Нiка Картэра ѓпершыню ѓразiла тое, што, калi ён спазнiцца, увойдзе ѓ маленькае свяцiлiшча i выявiць Iмператара з нажом у спiне або куляй у галаве, АХ i Картэр будуць у адным пякельным месцы. Гэта магло быць па-чартоѓску брудна, i лепш бы гэтага не здарылася. Ястрабу трэба было надзець уцiхамiрвальную кашулю. Нiк пацiснуѓ плячыма i ледзь не ѓсмiхнуѓся. Ён гадзiнамi не думаѓ аб старом.
  
  Зноѓ здаѓся месяц, i ён убачыѓ справа зiхаценне чорнай вады. Возера з карпамi. Рыба пражыве даѓжэй, чым ён. Ён працягваѓ, цяпер ужо павольней, уважлiвы да гуку i святла.
  
  Ён выйшаѓ на абсыпаную жвiрам сцежку, якая вядзе ѓ правiльным кiрунку. Было занадта шумна, i праз iмгненне ён пакiнуѓ яго i пайшоѓ па абочыне. Ён вывудзiѓ з кiшэнi паляѓнiчы нож i сунуѓ яго ѓ зубы. У патроннiку Браѓнiнга былi патроны, i засцерагальнiк быѓ адключаны. Ён быѓ готаѓ як нiколi.
  
  Дарожка вiлася праз гай з гiганцкiх клёнаѓ i дрэѓ кеакi, злучаных тоѓстымi лозамi, утвараючы натуральную альтанку. Адразу за ёй была невялiкая пагада, чарапiца якой адлюстроѓвала слабы водблiск месяца. Побач стаяла пафарбаваная ѓ белы колер жалезная лава. Каля лавы, несумненна, ляжала цела мужчыны. Латуневыя гузiкi блiшчалi. Маленькае цела ѓ сiняй форме.
  
  Палiцыянту было перарэзана горла, i трава пад iм была афарбаваная ѓ чорны колер. Цела ѓсё яшчэ было цёплым. Нядаѓна. Кiлмайстар прабег цяпер на пальчыках па адкрытым лужку i вакол гаю квiтнеючых дрэѓ, пакуль не ѓбачыѓ удалечынi слабое святло. Маленькая святыня.
  
  Святло было вельмi цьмяным, цьмяным, як блукаючы агеньчык. Ён выказаѓ меркаванне, што гэта будзе над алтаром, i гэта будзе адзiная крынiца святла. Цi наѓрад гэта было святло. А недзе ѓ цемры магло быць другое цела. Нiк пабег хутчэй.
  
  Дзве брукаваныя вузкiя дарожкi сыходзiлiся каля ѓвахода ѓ маленькую святыню. Нiк мякка пабег па траве да вяршынi трыкутнiка, адукаванага дарожкамi. Тут густы хмызняк аддзяляѓ яго ад дзвярэй алтара. З дзвярэй на тратуар сачылася святло, паласатае бурштынавае святло. Без гуку. Нiякага руху. AXEman адчуѓ прыступ млоснасцi. Ён спазнiѓся. У гэтым маленькiм будынку была сьмерць. У яго было пачуццё, i ён ведаѓ, што гэта не хлусня.
  
  Ён прабiраѓся скрозь кусты, зараз не турбуючыся аб шуме. Смерць прыйшла i сышла. Дзверы алтара былi напаѓадчынены. Ён увайшоѓ. Яны ляжалi на паѓдарозе памiж дзвярыма i алтаром.
  
  
  Адны з iх рушылi i застагналi, калi Нiк увайшоѓ.
  
  Гэта былi двое японцаѓ, якiя схапiлi яго з вулiцы. Карантышка быѓ мёртвы. Высокi ѓсё яшчэ быѓ жывы. Ён ляжаѓ на жываце, i яго акуляры ляжалi паблiзу, адкiдаючы падвойныя адлюстраваннi малюсенькай лямпы, якая свецiцца над алтаром.
  
  Паверце, Фiлстан не пакiне сведак. I ѓсё ж нешта пайшло не так. Нiк перавярнуѓ высокага японца i стаѓ побач з iм на каленi. У мужчыну двойчы выстралiлi, у жывот i галаву, i ён проста памiраѓ. Гэта азначала, што Фiлстан выкарыстоѓваѓ глушыцель.
  
  Нiк наблiзiѓся тварам да якi памiрае. "Дзе Фiлстан?"
  
  Японец быѓ здраднiкам, ён прадаѓся рускiм - цi, магчыма, пажыццёвым камунiстам i верным яму ѓ рэшце рэшт - але ён памiраѓ ад жахлiвага болю i паняцця не меѓ, хто яго дапытваѓ. Або чаму. Але яго вяне мозг пачуѓ пытанне i даѓ адказ.
  
  "Iдзi ѓ... да вялiкага свяцiлiшча. Памылка - Iмператара тут няма. Змена - ён - iдзi ѓ вялiкае свяцiлiшча. Я..." Ён памёр.
  
  Кiлмайстар выбег за дзверы i пабег, павярнуѓшы па брукаванай дарозе налева. Можа, час. Хрыстос усемагутны - можа быць, яшчэ ёсць час!
  
  Якое дзiвацтва заахвоцiла Iмператара выкарыстоѓваць у гэтую ноч вялiкую святыню, а не маленькую, ён не ведаѓ. Або клопат. Гэта дало яму апошнi шанц. Гэта засмуцiла б i Фiлстана, якi працаваѓ па старанна прадуманым графiку.
  
  Гэта не настолькi засмуцiла стрыманага ѓблюдка, што ён выпусцiѓ шанец пазбавiцца ад двух сваiх саѓдзельнiкаѓ. Фiлстан зараз будзе адзiн. Сам-насам з Iмператарам, i ѓсё было менавiта так, як ён планаваѓ.
  
  Нiк выйшаѓ на шырокую выкладзеную плiткай дарожку, абрамленую пiвонямi. Убаку ад дарогi знаходзiѓся яшчэ адзiн басейн, а за iм - доѓгi бясплодны сад з чорнымi скаламi, якiя выгiналiся гротэскамi. Цяпер месяц стала ярчэй, настолькi яркай, што Нiк своечасова ѓбачыѓ цела святара, каб пераскочыць праз яго. Ён мiмаходам зiрнуѓ у вочы, у акрываѓленай карычневай мантыi. Фiлстан быѓ такiм.
  
  Фiлстан яго не бачыѓ. Ён быѓ заняты сваёй справай i крочыѓ, крочачы, як котка, прыкладна ѓ пяцiдзесяцi ярдаѓ ад Нiка. На iм была накiдка, карычневая адзежа святара, i яго голеная галава адбiвала месячнае святло. Сукiн сын усё прадумаѓ.
  
  Кiлмайстар падышоѓ блiжэй да сцяны, пад аркадай, якая атачала святыню. Тут былi лаѓкi, i ён пятляѓ памiж iмi, трымаючы Фiлстана ѓ поле зроку, захоѓваючы памiж iмi аднолькавую адлегласць. I прымаю рашэнне. Забiць Фiлстана або ѓзяць яго. Гэта не было спаборнiцтвам. Забiць яго. Цяпер. Падыдзiце да яго i забiце яго тут i зараз. Адзiн стрэл зробiць гэта. Затым вяртайся ѓ "Лiнкольн" i прыбiрайся адтуль да чорта.
  
  Фiлстан павярнуѓся налева i знiк.
  
  Нiк Картэр рэзка дадаѓ хуткасцi. Ён усё яшчэ мог прайграць гэтую бiтву. Гэтая думка здавалася яму халоднай сталлю. Пасля таго, як гэты чалавек забiѓ Iмператара, не было б вялiкага задавальнення забiць Фiлстана.
  
  Ён ачуѓся ѓбачыѓшы дзе Фiлстан згарнуѓ. Мужчына быѓ цяпер усяго за трыццаць ярдаѓ ад яго i крадком iшоѓ па доѓгiм калiдоры. Ён рухаѓся павольна i на дыбачках. У канцы калiдора былi адзiныя дзверы. Ён прывядзе да аднаго з вялiкiх свяцiлiшчаѓ, i там будзе Iмператар.
  
  Слабае святло зыходзiѓ ад дзвярэй у канцы калiдора, на фоне якiх вымалёѓваѓся сiлуэт Фiлстана. Добры стрэл. Нiк падняѓ "браѓнiнг" i старанна прыцэлiѓся Фiлстану ѓ спiну. Ён не хацеѓ рызыкаваць стрэлам у галаву ѓ няпэѓным святле, i ён заѓсёды мог прыкончыць гэтага чалавека пазней. Ён трымаѓ пiсталет на адлегласцi выцягнутай рукi, уважлiва прыцэлiѓся i выцiснуѓ стрэл. Браѓнiнг глуха пстрыкнуѓ. Дрэнны патрон. Шанец мiльён да аднаго, i старыя знежывелыя боепрыпасы далi вялiкi нуль.
  
  Фiлстан быѓ у дзвярах, i часу больш не было. Ён не мог своечасова перазарадзiць пiсталет адной рукой. Нiк пабег.
  
  Ён быѓ ля дзвярэй. Пакой за ёй быѓ прасторны. Адзiнае полымя ѓспыхнула над алтаром. Перад iм, скрыжаваѓшы ногi, сядзеѓ чалавек, апусцiѓшы галаву, пагружаны ва ѓласныя думкi i не падазравалы, што Смерць пераследуе яго.
  
  Фiлстан ѓсё яшчэ не бачыѓ i не чуѓ Нiка Картэра. Ён на дыбачках перасякаѓ пакой, пiсталет у яго руцэ быѓ падоѓжаны i заглушаны з-за накручанага на рулю глушыцеля. Нiк бязгучна паставiѓ браѓнiнг на падлогу i ѓзяѓ паляѓнiчы нож. з кiшэнi. Ён аддаѓ бы што заѓгодна за гэты маленькi штылет. У яго быѓ толькi паляѓнiчы нож. I каля дзвюх секунд.
  
  Фiлстан быѓ ужо на сярэдзiне пакоя. Калi чалавек перад алтаром што-небудзь чуѓ, калi ён ведаѓ, што было з iм у пакоi, ён не падаваѓ нiякага знака. Яго галава была апушчана на грудзi, i ён глыбока дыхаѓ.
  
  Фiлстан падняѓ пiсталет.
  
  Нiк Картэр мякка паклiкаѓ: "Фiлстан!"
  
  Фiлстан хупава павярнуѓся. Здзiѓленне, злосць, лютасць змяшалiся з яго занадта адчувальным верхнiм жаноцкiм тварам. На гэты раз не было кпiнаѓ. Яго голеная галава iскрылася ѓ святле паходнi. Яго вочы кобры пашырылiся.
  
  "Фрамонт!" Ён стрэлiѓ.
  
  Нiк зрабiѓ крок у бок, павярнуѓся, каб уяѓляць вузкую мэту, i кiнуѓ нож. Ён не мог, не мог болей чакаць. .
  
  Пiсталет загрымеѓ па каменнай падлозе. Фiлстан ѓтаропiѓся на нож у сваiм сэрцы. Ён паглядзеѓ на Нiка, затым зноѓ на нож i ѓпаѓ. У перадсмяротным рэфлексе яго рука пацягнулася да пiсталета. Нiк штурхнуѓ яго далей.
  
  Маленькi чалавечак перад алтаром падняѓся. Ён пастаяѓ на iмгненне, спакойна пераводзячы погляд з Нiка Картэра на труп на падлозе. Фiлстан не моцна сцякаѓ крывёй.
  
  Нiк пакланiѓся. Ён казаѓ коратка. Мужчына слухаѓ без перапынку.
  
  На мужчыне быѓ толькi светла-карычневы халат, вольна аблiпальны яго тонкую талiю. Валасы ѓ яго былi густыя, цёмныя, з эброссам i з сiвiзной на скронях. Яго ногi былi басанож. У яго былi акуратна падстрыжаныя вусы.
  
  Калi Нiк скончыѓ казаць, чалавечак дастаѓ з кiшэнi халата пару ачкоѓ у срэбнай аправе i надзеѓ iх. Некаторы час ён глядзеѓ на Нiка, затым на цела Рычарда Фiлстана. Затым, цiхенька прашыпеѓшы, ён павярнуѓся да Нiку i вельмi нiзка пакланiѓся.
  
  "Арыгата".
  
  Нiк вельмi нiзка пакланiѓся. У яго балела спiна, але ён гэта зрабiѓ.
  
  "Зрабi iташымашыце".
  
  Iмператар сказаѓ: "Вы можаце iсцi, як вы прапануеце. Вы, вядома, маеце рацыю. Гэта павiнна захоѓвацца ѓ сакрэце. Я думаю, я магу гэта задаволiць. Вы дасце ѓсё мне, калi ласка".
  
  Нiк зноѓ пакланiѓся. "Тады я пайду. У нас вельмi мала часу".
  
  "Хвiлiнку, калi ласка", - ён зняѓ з шыi залаты сонечны прамень, упрыгожаны каштоѓнымi камянямi, i працягнуѓ яго Нiку на залатым ланцужку.
  
  "Вы прымеце гэта, калi ласка. Я жадаю гэтага".
  
  Нiк забраѓ медаль. Золата i каштоѓнасцi зiхацелi ѓ слабым святле. "Дзякуй."
  
  Тады ён убачыѓ камеру i ѓспомнiѓ, што гэты чалавек быѓ вядомым жучком з затворам. Камера ляжала на маленькiм столiку ѓ куце пакоя i, вiдаць, была прынесена з сабой па безуважлiвасцi. Нiк падышоѓ да стала i ѓзяѓ камеру. У разетцы быѓ флэш-куб.
  
  Нiк зноѓ пакланiѓся. "Магу я выкарыстоѓваць гэта. Запiс, як вы разумееце. Гэта важна".
  
  Маленькi чалавечак глыбока пакланiѓся. "Вядома. Але я прапаную паспяшацца. Мне здаецца, я чую самалёт зараз".
  
  Гэта быѓ верталёт, але Нiк гэтага не сказаѓ. Ён асядлаѓ Фiлстана i сфатаграфаваѓ мёртвы твар. Яшчэ адзiн раз для ѓпэѓненасцi, потым ён зноѓ пакланiѓся.
  
  "Мне давядзецца пакiнуць камеру".
  
  "Вядома. Итаскимашите. А зараз - сайонара!"
  
  "Саянара!"
  
  Яны пакланiлiся адно аднаму.
  
  Ён дабраѓся да "Лiнкольна", калi першы верталёт прыляцеѓ i завiс над зямлёй. Пасадкавыя агнi - палосы бела-блакiтнага ззяння - дымiлiся ѓ волкiм начным паветры.
  
  Кiлмайстар уключыѓ перадачу "Лiнкольна" i пачаѓ выязджаць з завулка.
  
  
  Кiраѓнiк 15
  
  
  Хоук сказаѓ роѓна ѓ дзевяць, у пятнiцу ранiцай.
  
  Нiк Картэр спазнiѓся на дзве хвiлiны. Ён не адчуваѓ сябе дрэнна з гэтай нагоды. Улiчваючы ѓсё, ён падумаѓ, што мае права на пару хвiлiн адпачынку. Ён быѓ тут. Дзякуй International Dateline.
  
  На iм быѓ адзiн з яго навейшых касцюмаѓ, лёгкая вясновая фланэлевая тканiна, i яго правая рука была ѓ гiпсе амаль да локця. Палоскi клею ѓтварылi ѓзор у выглядзе крыжыкаѓ-нулiкаѓ на яго худым твары. Ён усё яшчэ моцна кульгаѓ, калi ѓвайшоѓ у прыёмную. Делия Стоѓкс сядзела за пiшучай машынкай.
  
  Яна паглядзела на яго з галавы да ног i прамянiста ѓсмiхнулася. "Я так рада, Нiк. Мы крыху хвалявалiся".
  
  "Я i сам нейкi час крыху хваляваѓся. Яны там?"
  
  "Так. З паловы мiнулага - чакаюць цябе".
  
  "Хммм, ты ведаеш, цi сказаѓ iм што-небудзь Хоук?"
  
  "Ён гэтага не зрабiѓ. Чакае цябе. На дадзены момант вядома толькi нам траiм".
  
  Нiк паправiѓ гальштук. "Дзякуй, дарагая. Нагадай мне, каб я купiѓ табе выпiць пасля. Невялiкае святкаванне".
  
  Дэлiя ѓсмiхнулася. "Ды ты думаеш, табе варта праводзiць час з жанчынай старэй. У рэшце рэшт, я больш не дзяѓчынка-скаѓт".
  
  "Перастань, Дэлiя. Яшчэ адна такая трэшчына, i ты ѓзарвеш мяне".
  
  У iнтэркаме пачуѓся нецярплiвы хрып. "Дэлiя! Упусцiце Нiка, калi ласка".
  
  Дэлiя пакiвала галавой. "У яго вушы як у коткi".
  
  "Убудаваны гiдралакатар". Ён увайшоѓ ва ѓнутраны кабiнет.
  
  У Хоука ѓ роце была цыгара. Цэлафан усё яшчэ быѓ на iм. Гэта азначала, што ён быѓ усхваляваны i стараѓся гэтага не паказваць. Ён доѓга размаѓляѓ з Хоѓкам па тэлефоне, i стары настаяѓ на тым, каб разыграць гэтую невялiкую сцэну. Нiк гэтага не разумеѓ, за выключэннем таго, што Хоук спрабаваѓ зрабiць нейкi драматычны эфект. Але з якой мэтай?
  
  Хоук пазнаёмiѓ яго з Сесiлам Обры i чалавекам па iмi Тэрэнс, змрочным цыбатым шатландцам, якi проста кiѓнуѓ i зацягнуѓ непрыстойную трубку.
  
  Былi прынесены дадатковыя крэслы. Калi ѓсе селi, Хоук сказаѓ: "Добра, Сесiл. Скажы яму, што хочаш".
  
  Нiк слухаѓ з расце здзiѓленнем i здзiѓленнем. Хоук пазбягаѓ яго погляду. Што задумаѓ стары д'ябал?
  
  Сесiл Обры хутка прайшоѓ праз гэта. Аказалася, што ён хацеѓ, каб Нiк паехаѓ у Японiю i зрабiѓ тое, што Нiк толькi што быѓ у Японii i зрабiѓ.
  
  У канцы Обры сказаѓ: "Рычард Фiлстан надзвычай небяспечны. Я прапаную вам забiць яго на месцы, а не спрабаваць схапiць".
  
  Нiк зiрнуѓ на Хоук. Стары нявiнна глядзеѓ у столь.
  
  Нiк дастаѓ глянцавы фотаздымак з унутранай кiшэнi.
  
  i ѓручыѓ яго вялiкаму ангельцу. "Гэта ваш чалавек Фiлстан?"
  
  Сесiл Обры ѓтаропiѓся на мёртвы твар, на голеную галаву. Яго рот адкрыѓся, i яго скiвiца адвiсла.
  
  "Будзь я пракляты! Падобны - але без валасоѓ гэта крыху складана - я не ѓпэѓнены".
  
  Шатландзец падышоѓ паглядзець. Адзiн хуткi погляд. Ён паляпаѓ свайго начальнiка па плячы, затым кiѓнуѓ Хоук.
  
  "Гэта Фiлстан. У гэтым няма нiякiх сумневаѓ. Не ведаю, як ты гэта зрабiѓ, дружа, але мае вiншаваннi".
  
  Ён цiха дадаѓ Обры: "Гэта Рычард Фiлстан, Сесiл, i вы гэта ведаеце".
  
  Сесiл Обры паклаѓ фатаграфiю на стол Хоѓка. "Так. Гэта Дзiк Фiлстан. Я доѓга гэтага чакаѓ".
  
  Хоук пiльна паглядзеѓ на Нiка. "На дадзены момант усё будзе ѓ парадку, Нiк. Убачымся пасля абеду".
  
  Обры падняѓ руку. "Але пачакайце - я жадаю пачуць некаторыя падрабязнасцi. Гэта ѓзрушаюча i..."
  
  "Пазней", - сказаѓ Хоук. "Пазней, Сесiл, пасля таго, як мы абмяркуем наш вельмi прыватны бiзнэс".
  
  Обры нахмурыѓся. Закашляѓся. Затым: "О, так. Вядома, Дэвiд. Табе няма пра што турбавацца. Я трымаю сваё слова". Каля дзвярэй Нiк азiрнуѓся. Ён нiколi раней не бачыѓ Хоука менавiта ѓ такiм свеце. Раптам яго начальнiк стаѓ падобны на старога хiтрага ката - ката, з размазаным па вусах крэмам.
  
  
  
  
  
  Картэр Нiк
  14 секунд пекла
  
  
  
  
  
  Нiк Картэр
  
  
  
  
  
  
  14 секунд пекла
  
  
  
  пераклаѓ Леѓ Шклоѓскi
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 1
  
  
  
  
  
  Мужчына ѓбачыѓ, як дзве дзяѓчыны ѓ бары паглядзелi на яго, калi ён iшоѓ па калiдоры са шклянкай у руцэ на невялiкую тэрасу. Больш высокая вiдавочна была кюрасiянка: стройнае целасклад з высакароднымi рысамi; iншая была чыстакроѓная кiтаянка, маленькая i iдэальна складзеная. Iх непрыхаваная цiкавасць прымусiла яго ѓсмiхнуцца. Ён быѓ высокi i рухаѓся з лёгкасцю i стрыманай сiлай спартоѓца ѓ выдатнай форме. Калi ён дабраѓся да тэрасы, ён паглядзеѓ на агнi Ганконгскай каралеѓскай калонii i гаванi Вiкторыя. Ён адчуваѓ, што дзяѓчаты ѓсё яшчэ глядзяць на яго, i крыва ѓсмiхнуѓся. На карту было пастаѓлена зашмат, а часу заставалася мала.
  
  
  Агент N3, Кiлмайстар, галоѓны агент AX, адчуваѓ турботу ѓ волкай, гнятлiвай атмасферы гэтага вечара ѓ Ганконгу. Гэта былi не проста дзве дзяѓчыны ѓ бары, хаця ён адчуваѓ, што яму патрэбна жанчына. Гэта была няѓрымслiвасць чэмпiёна па боксе напярэдаднi самага цяжкага бою ѓ яго кар'еры.
  
  
  Ён акiнуѓ шэра-блакiтнымi вачыма гавань i назiраѓ, як бела-зялёныя паромы, якiя злучаюць Коулун i Вiкторыю, спрытна манеѓраюць сярод грузавых судоѓ, сампанаѓ, водных таксi i джонак. За межамi агнёѓ Коѓлуна ён убачыѓ чырвоныя i белыя ѓспышкi самалётаѓ, якiя ѓзлятаюць з аэрапорта Кай Так. Паколькi камунiсты пашырылi сваю ѓладу далей на поѓдзень, нямногiя вандроѓцы з Захаду выкарыстоѓвалi чыгуначную лiнiю Кантон-Коулун. Цяпер гэта быѓ аэрапорт Кай Так, якi звязваѓ шматлюдны горад з заходнiм светам, апроч марскiх шляхоѓ. За тры днi, што ён быѓ тут, ён прыйшоѓ да разумення таго, чаму гэты шматлюдны, шалёна перапоѓнены вар'ят дом часта называюць Манхэтэнам Далёкага Усходу. Вы маглi знайсцi ѓсё, што хацелi, i шмат чаго не хацелi. Гэта быѓ жыццёва важны прамысловы горад i ѓ той жа час вялiзная звалка. Ён гудзеѓ i смярдзеѓ. Гэта было захапляльна i небяспечна. "Гэта iмя адказвае ѓсiм патрабаванням", - падумаѓ Нiк, асушваючы сваю шклянку i вяртаючыся ѓ хол. Пiянiстка сыграла вялацякучую мелодыю. Ён заказаѓ новы напой i падышоѓ да зручнага цёмна-зялёнага крэсла. Дзяѓчынкi ѓсё яшчэ былi там. Ён сеѓ у крэсла i упёрся галавой у спiнку. Як i ѓ папярэднiя два вечары, зала пачала запаѓняцца. У пакоi было паѓзмрок, уздоѓж сцен стаялi лаѓкi. Дзе-нiдзе стаялi вялiкiя часопiсныя столiкi i зручныя крэслы для гасцей, якiм не было кампанii.
  
  
  Нiк прыкрыѓ вочы i са слабой усмешкай падумаѓ аб пакеце, якi атрымаѓ ад Хоука тры днi таму. У той момант, калi ён прыбыѓ, ён ведаѓ, што вось-вось адбудзецца нешта вельмi незвычайнае. Хоук прыдумаѓ шмат дзiѓных месцаѓ для сустрэч у мiнулым - калi яму здавалася, што за iм пiльна назiраюць, цi калi ён хацеѓ быць упэѓненым у абсалютнай сакрэтнасцi, - але на гэты раз ён перасягнуѓ самога сябе. Нiк ледзь не засмяяѓся, калi зняѓ кардоннае пакаванне i выявiѓ штаны будаѓнiка - памерам, вядома ж, яго памеру - сiнюю баваѓняную кашулю, бледна-жоѓты шлем i шэрую скрынку для сняданку. У запiсцы, якая была да яго, проста гаварылася: аѓторак, 12 гадзiн дня, 48 парк. Паѓднёва-ѓсходнi кут.
  
  
  Ён адчуваѓ сябе даволi недарэчна, калi, апрануты ѓ штаны, сiнюю кашулю, жоѓты шлем i трымаючы каробку для сняданку, ён прыбыѓ на скрыжаванне Сорак восьмай вулiцы i Парк-авеню на Манхэтэне каля каркаса новага хмарачоса, пабудаванага ѓ паѓднёва-ѓсходнiм куце. быѓ пабудаваны. Ён кiшоѓ будаѓнiкамi ѓ рознакаляровых шлемах i нагадваѓ зграю птушак, якiя сядзяць вакол вялiкага дрэва. Затым ён убачыѓ надыходзячую постаць, апранутую як ён у працоѓнага. Беспамылковая хада i ѓпэѓненая выправа плячэй. Постаць запрасiла Нiка, кiваючы галавой, сесцi побач з iм на стос драѓляных рэек.
  
  
  "Прывiтанне, шэф", - насмешлiва сказаѓ Нiк. Павiнен прызнаць, вельмi разумна.
  
  
  Хоук адкрыѓ скрынку для сняданку i выцягнуѓ тоѓсты бутэрброд з ростбiфам, якi ён з задавальненнем пражаваѓ. Ён паглядзеѓ на Нiка.
  
  
  "Я забыѓся прынесцi хлеб", - сказаѓ Нiк. Погляд Хоука заставаѓся нейтральным, але Нiк адчуѓ неѓхваленне ѓ яго голасе.
  
  
  "Мы павiнны быць тыповымi будаѓнiкамi", - сказаѓ Хок памiж ежай. "Я думаѓ, што гэта дастаткова ясна".
  
  
  "Так, сэр", - адказаѓ Нiк. "Я, мусiць, нядосыць абдумаѓ гэта".
  
  
  Хоук выхапiѓ з формы яшчэ адзiн кавалак хлеба i працягнуѓ яго Нiку. 'Арахiсавы алей?' - У жаху сказаѓ Нiк. "Павiнна быць рознiца", - саркастычна адказаѓ Хоук. "Мiж iншым, я спадзяюся, што ѓ наступны раз ты падумаеш над гэтым".
  
  
  Пакуль Нiк еѓ бутэрброд, Хоук пачаѓ казаць, не хаваючы таго факту, што гаворка iшла не аб апошнiм бейсбольным матчы або падвышаных коштах на новыя аѓтамабiлi.
  
  
  "У Пекiне, - асцярожна сказаѓ Хоук, - у iх ёсць план i расклад. Пра гэта мы атрымалi дакладную iнфармацыю. План мяркуе напад на Злучаныя Штаты i ѓвесь вольны мiр з iх арсеналам атамных бомб. Графiк разлiчаны на два гады. Вядома, спачатку яны зробяць ядзерны шантаж. Бяруць вар'яцкую суму. Мыш. народа. Што тычыцца кiтайскiх кiраѓнiкоѓ, то яны будуць занепакоеныя.
  
  
  "Два гады", - прамармытаѓ Нiк. "Гэта не так ужо i доѓга, але за два гады можа адбыцца шмат чаго. Урад можа ѓпасцi, можа адбыцца новая рэвалюцыя, тым часам да ѓлады могуць прыйсцi новыя лiдэры з новымi iдэямi".
  
  
  "I гэта менавiта тое, чаго баiцца доктар Ху Цань", - адказаѓ Хоук.
  
  
  "Хто, чорт вазьмi, такi доктар Ху Цань?"
  
  
  "Iх галоѓны вядучы вучоны па атамных бомбах i ракетах. Ён настолькi каштоѓны для кiтайцаѓ, што практычна можа працаваць бескантрольна. Гэта кiтайскi Вернер фон Браѓн. I гэта мякка кажучы. Ён кантралюе ѓсё, што яны зрабiлi ѓ асноѓным у гэтай галiне. Верагодна, у яго больш улады, чым думаюць самi кiтайцы" . апантаны нянавiсцю да заходняга свету. I ён не захоча рызыкнуць чакаць два гады".
  
  
  - Вы маеце на ѓвазе, калi я правiльна разумею, што гэты хлопец, Ху Цань, хоча запусцiць феерверк раней. Ты ведаеш калi?
  
  
  'На працягу двух тыдняѓ.'
  
  
  Нiк падавiѓся апошнiм кавалачкам хлеба з арахiсавае масла.
  
  
  "Вы не недачулi", - сказаѓ Хоук, акуратна складаючы паперу для сэндвiчаѓ i кладучы яе ѓ слоiк. "Два тыднi, чатырнаццаць дзён. Ён не будзе чакаць раскладу Пекiна. Ён не збiраецца рызыкаваць зменай мiжнароднага клiмату або якой-небудзь унутранай праблемай, якая можа парушыць графiк. I вяршыня - N3, Пекiн нiчога не ведае пра свае планы. Але ѓ яго ёсць сродкi. У яго ёсць усё неабходнае абсталяванне i сыравiна.
  
  
  "Мяркую, гэта дакладная iнфармацыя", - пракаментаваѓ Нiк.
  
  
  "Цалкам надзейная. У нас там выдатны iнфарматар. Да таго ж гэта ведаюць i рускiя. Можа быць, яны атрымалi гэта ад таго ж iнфарматара, якога мы выкарыстоѓваем. Вы ведаеце этыку гэтай прафесii. Мiж iншым, яны гэтак жа шакаваныя, як i мы, i яны пагадзiлiся даслаць агента, якi будзе працаваць з чалавекам, якога мы накiроѓваем. калi яно з'яѓляецца для iх непазбежным злом. Яны нават прапанавалi даслаць вас.
  
  
  "Ну-ну", - усмiхнуѓся Нiк. "Я амаль крануты. Так што гэты iдыёцкi шлем i гэты ланчбокс не прызначаны для таго, каб падмануць нашых маскоѓскiх калег".
  
  
  "Не", - сур'ёзна сказаѓ Хоук. "Вы ведаеце, што ѓ нашым бiзнэсе не так шмат старанна захоѓваемых сакрэтаѓ. Кiтайцы выявiлi, што нешта не так, верагодна, з-за ѓзрослай актыѓнасцi як сярод рускiх, так i сярод нашых агентаѓ. Але яны могуць толькi падазраваць, што дзеяннi накiраваныя супраць iх. Яны дакладна не ведаюць, пра што гэта". "Чаму б нам проста не праiнфармаваць Пекiн аб планах Ху Цаня, цi я наiѓны?"
  
  
  "Я таксама наiѓны", - холадна сказаѓ Хоук. "Перш за ѓсё, яны ядуць з яго рук. Яны неадкладна праглынуць любое адмаѓленне i любое апраѓданне. Акрамя таго, яны могуць падумаць, што гэта змова з нашага боку, каб дыскрэдытаваць iх лепшых навукоѓцаѓ i экспертаѓ-ядзершчыкаѓ. Акрамя таго, мы раскрыем, наколькi мы добра ведаем аб iх доѓгатэрмiновых планах ".
  
  
  "Тады я наiѓны як студэнтка,", - сказаѓ Нiк, адкiдваючы шлем. Але чаго вы ад мяне чакаеце - прабачце, мы з маiм рускiм таварышам зможам зрабiць за два тыднi?
  
  
  "Нам вядомыя наступныя факты, - працягнуѓ Хоук. Дзе-то ѓ правiнцыi Квантун у Ху Цаня ёсць сем атамных бомбаѓ i сем ракетных пускавых пляцовак. У яго таксама ёсць шырокая лабараторыя i, верагодна, ён узмоцнена працуе над распрацоѓкай новай зброi. Ваша задача - падарваць гэтыя сем стартавых пляцовак i жах. дадуць неабходнае рыштунак. Праз два днi вы павiнны быць у Ганконгу, дзе адбудзецца ваша сустрэча з расiйскiм агентам. падтрымку ад iх агента".
  
  
  "Дзякуй за крэдыт, шэф", - сказаѓ Нiк з крывой усмешкай. "Калi я змагу выканаць гэтае заданне, мне спатрэбiцца водпуск".
  
  
  "Калi ты зможаш гэта зрабiць, - адказаѓ Хоук, - у наступны раз ты будзеш есцi ростбiф на хлебе".
  
  
  
  
  Вось як яны сустрэлiся ѓ той дзень, i зараз ён быѓ тут, у гатэлi ѓ Ганконгу. Ён чакаѓ. Ён назiраѓ за людзьмi ѓ зале - многiх з iх ён ледзь мог бачыць у цемры, - пакуль раптам яго мускулы не напружылiся. Пiянiстка выканала "У цiшынi ночы". Нiк пачакаѓ, пакуль песня скончыцца, затым цiхенька падышоѓ да пiянiста, невысокаму ѓсходняму мужчыну, магчыма карэец.
  
  
  "Вельмi мiла", - мякка сказаѓ Нiк. 'Адна з маiх любiмых песень. Вы толькi што згулялi ѓ яе цi гэта была просьба? '
  
  
  "Гэта была просьба той дамы", - адказаѓ пiянiст, сыграѓшы некалькi прамежкавых акордаѓ. Праклён! Нiк паморшчыѓся. Магчыма, адно з тых супадзенняѓ, якiя проста здараюцца. I ѓсё ж ён павiнен быѓ увайсцi ѓ гэта. Нiколi не ведаеш, калi планы павiнны раптоѓна змянiцца. Ён паглядзеѓ у тым кiрунку, куды кiѓнуѓ пiянiст, i ѓбачыѓ дзяѓчыну ѓ ценi аднаго з крэслаѓ. Яна была бландынка i апранутая ѓ простую чорную сукенку з глыбокiм выразам спераду. Нiк падышоѓ да яе i ѓбачыѓ, што яе пругкiя грудзi ледзь стрымлiваюцца сукенкай. У яе быѓ маленькi, але рашучы твар, i яна глядзела на яго вялiкiмi блакiтнымi вачыма.
  
  
  "Вельмi добры нумар", - сказаѓ ён. "Дзякуй за пытанне." Ён пачакаѓ i, на яго здзiѓленне, атрымаѓ правiльны адказ.
  
  
  Уначы можа здарыцца шматлiкае". У яе быѓ слабы акцэнт, i Нiк зразумеѓ па слабой усмешцы на яе вуснах, што яна ведала, што ён быѓ здзiѓлены. Нiк сеѓ на шырокi падлакотнiк.
  
  
  "Добры дзень, N3", - ласкава сказала яна. "Сардэчна запрашаем у Ганконг. Мяне клiчуць Алексi Каханне. Падобна, нам наканавана працаваць разам".
  
  
  "Добры дзень", - усмiхнуѓся Нiк. "Добра, я прызнаю гэта адкрыта. Я здзiѓлены. Не думаѓ, што на гэтую працу дашлюць жанчыну".
  
  
  "Вы проста здзiѓлены?" - спытала дзяѓчына з жаночай хiтрасцю ѓ поглядзе. 'Цi расчараваныя?'
  
  
  "Я пакуль не магу судзiць аб гэтым", - лаканiчна пракаментаваѓ Кiлмайстар.
  
  
  "Я цябе не расчарую", - коратка сказала Алексi Каханне. Яна ѓстала i падцягнула сукенку. Нiк паглядзеѓ на яе з галавы да пят. У яе былi шырокiя плечы i моцныя сцягна, поѓныя сцягна i хупавыя ногi. Яе сцягна былi злёгку высунутыя наперад, што заѓсёды было для Нiка даволi складаным. Ён заключыѓ, што Алексi Каханне была добрым рэкламным ходам для Расii.
  
  
  Яна спытала. - "Дзе мы можам пагаварыць?".
  
  
  "Наверсе, у маiм пакоi", - прапанаваѓ Нiк. Яна пахiтала галавой. "Верагодна, гэта памылка. Звычайна так робяць з чужымi пакоямi ѓ надзеi злавiць што-небудзь цiкавае".
  
  
  Нiк не сказаѓ ёй, што праверыѓ пакой з галавы да ног з дапамогай электроннага абсталявання на наяѓнасць мiкрапрацэсараѓ. Дарэчы, ён не быѓ у сваiм пакоi некалькi гадзiн. Я быѓ там, i за гэты час яны маглi зноѓ паставiць новыя мiкрафоны.
  
  
  "А яны", - пажартаваѓ Нiк. "Або ты маеш на ѓвазе, што гэта робяць твае людзi?" Гэта была спроба выманiць яе з намёта. Яна глядзела на яго халоднымi блакiтнымi вачыма.
  
  
  "Яны - кiтайцы", - сказала яна. "Яны таксама сочаць за нашымi агентамi".
  
  
  "Я мяркую, ты не з такiх", - заѓважыѓ Нiк. "Не, я так не думаю", - адказала дзяѓчына. "У мяне выдатнае прыкрыццё. Я жыву ѓ раёне Вай Чан, вывучаю албанскую гiсторыю мастацтваѓ ужо амаль дзевяць месяцаѓ. Пойдзем, пойдзем да мяне дадому i пагаворым. У любым выпадку, там будзе добры вiд на горад".
  
  
  Раён Вай Чан, - падумаѓ Нiк ѓслых. "Хiба гэта не трушчобы?" Ён ведаѓ аб гэтай сумна вядомай калонii, якая складалася з трушчоб, зробленых з абрэзкаѓ драѓнiны i бiтых бочак з маслам, якiя былi размешчаны на дахах iншых дамоѓ. Тут жыло каля сямiдзесяцi тысяч чалавек.
  
  
  "Так", - адказала яна. "Вось чаму мы больш паспяховыя, чым вы, N3. Вы, агенты, жывяце тут у заходнiх дамах цi гатэлях, па меншай меры, не запаѓзае ѓ халупы. Яны робяць сваю працу, але нiколi не могуць пранiкаць у паѓсядзённае жыццё людзей так, як мы. Мы жывем сярод iх, мы падзяляем iх праблемы i iх жыццё. Нашы людзi не яны . ".
  
  
  Нiк паглядзеѓ на яе, звузiѓ вочы, паклаѓ палец ёй пад падбародак i прыѓзняѓ. Ён зноѓ заѓважыѓ, што на самой справе ѓ яго быѓ вельмi прывабны тварык з кiрпатым носiкам i дзёрзкiм выразам твару.
  
  
  "Глядзi, дарагая, - сказаѓ ён. "Калi нам усё ж такi давядзецца працаваць разам, табе лепш пакiнуць гэтую шавiнiстычную прапаганду прама цяпер, цi не так? Вы сядзiце ѓ гэтай халупе, таму што думаеце, што гэта добрае прычыненне i больш не трэба прыдзiрацца. Вам сапраѓды не трэба спрабаваць прадаць мне гэтую iдэалагiчную лухту. Я ведаю лепей. Насамрэч ты тут не таму, што любiш гэтых кiтайскiх жабракоѓ, а таму, што табе так даводзiцца. Дык што давай не будзем хадзiць вакол ды каля, згодны?
  
  
  На iмгненне яна нахмурыла бровы i надзьмула вусны. Затым яна пачала ад душы смяяцца.
  
  
  "Я думаю, ты мне падабаешся, Нiк Картэр", - сказала яна, i ён заѓважыѓ, што яна падала яму руку. "Я так шмат чула ад вас, што быѓ прадузята i, магчыма, крыху спалохана. Але зараз усё скончана. Добра, Нiк Картэр, з гэтага моманту нiякай прапаганды. Гэта здзелка - я думаю, дык вы гэта называеце, цi не так?
  
  
  Нiк назiраѓ за шчаслiвай усмешлiвай дзяѓчынай, якая iшла рука аб руку па Хенесi-стрыт, i падумаѓ, што яны будуць падобныя на закаханую пару, якая здзяйсняе вячэрнюю шпацыр па Элiрыi, штат Агаё. Але iх не было ѓ Агаё, i яны не былi маладымi, якiя бязмэтна блукалi. Гэта быѓ Ганконг, i ён быѓ добра навучаным, высокаквалiфiкаваным старэйшым агентам, якi мог прымаць рашэннi аб жыццi i смерцi, калi б яму прыйшлося. I нявiнна якая выглядае дзяѓчына нiчым не адрознiвалася. Прынамсi, ён на яе спадзяваѓся. Але часам у яго проста былi моманты, калi яму даводзiлася думаць аб тым, якiм будзе жыццё гэтага бесклапотнага хлопца са сваёй дзяѓчынай у Элiрыi, штат Агаё. Яны маглi будаваць планы на жыццё, у той час як ён i Алексi будавалi планы сутыкнуцца са смерцю. Але эй, без Алексi i яго самога, у гэтых жанiхоѓ у Агаё не магло быць вялiкай будучынi. Магчыма, у далёкай будучынi час будзе заняцца бруднай працай камусьцi iншаму. Але яшчэ не. Ён прыцягнуѓ да сябе руку Алексi, i яны пайшлi далей.
  
  
  Сектар Вай Чан у Ганконгу выходзiць на гавань Вiкторыя, як звалка выходзiць на прыгожае чыстае возера. Густанаселены, запоѓнены крамамi, дамамi i вулiчнымi гандлярамi сектар Вай Чан - гэта Ганконг у яго горшых i лепшых праявах. Алексi павяла Нiка наверх у нахiльны будынак, якi зрабiѓ бы любы дом у Гарлеме падобным на Уолдорфскую Асторыю.
  
  
  Калi яны дабралiся да даху, Нiк прадставiѓ сябе ѓ iншым свеце. Перад iм ад даху да даху распасцiралiся тысячы халуп, лiтаральна мора халуп. Яны кiшэлi i пазапаѓнялiся людзьмi. Алексi падышла да адной з iх, якая была футаѓ дзесяцi шырынёй i чатырох даѓжынёй, i адчынiѓ дзверы, пара планак была прыбiта разам i звiсала на дроце.
  
  
  "Большасць маiх суседзяѓ усё яшчэ думаюць, што гэта раскошна", - сказаѓ Алексi, калi яны ѓвайшлi. "Звычайна шасцёра людзей жывуць у такiм пакоi".
  
  
  Нiк сеѓ на адну з двух складаных ложкаѓ i агледзеѓся. Невялiкая печка i напаѓразбураны туалетны столiк запаѓнялi амаль увесь пакой. Але, нягледзячы на сваю прымiтыѓнасць, а можа, з-за гэтага, халупа дыхала глупствам, якое ён не лiчыѓ магчымай.
  
  
  "А цяпер, - пачаѓ Алексi, - я раскажу вам тое, што мы ведаем, а затым вы скажаце, што, на вашую думку, варта зрабiць. Добра? Што?"
  
  
  Яна злёгку паварушылася, i частка яе сцягна была аголена. Калi б яна бачыла, што Нiк глядзiць на яе, прынамсi, яна не знайшла час схаваць гэта.
  
  
  "Я ведаю наступнае, N3. доктар Ху Цань мае поѓную даверанасць на гандаль. Вось чаму ён змог пабудаваць гэтыя ѓстаноѓкi самастойна. Можна сказаць, ён накшталт генерал навукi. У яго ёсць свая служба бяспекi, якая складаецца толькi з людзей, якiя падпарадкоѓваюцца толькi яму. У Квантунгу, дзесьцi да поѓначы ад Шылунга, у яго ёсць гэты комплекс з сям. туды, як толькi мы знойдзем дакладнае месца, размесцiм выбухоѓку цi дэтанатары на кожнай стартавай пляцоѓцы i ѓзарвём яе. Шчыра кажучы, я не аптымiстычная, Нiк Картэр.
  
  
  'Ты баiшся?' засмяяѓся Нiк.
  
  
  - Не, прынамсi, не ѓ звычайным сэнсе гэтага слова. Калi так, у мяне б не было гэтай працы. Але я думаю, што нават для цябе, Нiк Картэр, ня ѓсё магчыма".
  
  
  'Можа быць.' Нiк паглядзеѓ на яе з усмешкай, яго вочы моцна сцiснулi яе. Яна была вельмi задзiрлiвай, амаль задзiрлiвай, яе грудзi па большай частцы адкрывалася з-за нiзкага разрэзу чорнага сукенкi. Ён задаваѓся пытаннем, цi можа ён падвергнуць яе выпрабаванню, праверыць яго смеласць у iншай вобласцi. "Госпадзе, было б добра, - падумаѓ ён.
  
  
  "Ты не думаеш аб сваёй працы, N3", - раптам сказала яна з лёгкай хiтрай усмешкай на вуснах.
  
  
  "Дык пра што ты думаеш, пра што я думаю?" сказаѓ Нiк са здзiѓленнем у голасе.
  
  
  "Яко было б пераспаць са мной", - спакойна адказала Алексi Любоѓ. Нiк засмяяѓся.
  
  
  Ён спытаѓ. - "Цi навучаюць яны вас таксама выяѓленнi такiх фiзiчных з'яѓ?"
  
  
  "Не, гэта была чыста жаночая рэакцыя", - адказаѓ Алексi. "Гэта было вiдавочна ѓ тваiх вачах.
  
  
  "Я быѓ бы расчараваны, калi вы гэта адмаѓляеце".
  
  
  З iмгненнай рашучасцю, якая глыбока ѓкаранiлася ѓ iм, Нiк адказаѓ ёй вуснамi. Ён пацалаваѓ яе доѓга i млява узбуджана, засоѓваючы сваю мову ёй у рот. Яна не супрацiѓлялася, i Нiк вырашыѓ адразу ж старанна з гэтым папрацаваць. Ён адсунуѓ падлогi сукенкi ѓ бок, прымусiѓшы яе сiськi вылезцi вонкi, i дакрануѓся пальцамi да соску. Нiк адчуваѓ, што яны цяжкiя. Адной рукой ён адарваѓ маланку сукенкi, iншы пагладзiѓ цвёрдыя саскi. Цяпер яна выпусцiла крык адчування, але яна не была з тых, хто адразу дазваляѓ сябе перамагаць. Яна пачала гуллiва супрацiѓляцца, што яшчэ больш усхвалявала Нiка. Ён схапiѓ яе пад ягадзiцы i моцна пацягнуѓ, так што яна ѓпала, расцягнуѓшыся на ложку. Затым ён сцягнуѓ яе сукенку нiжэй, пакуль не ѓбачыѓ яе гладкi жывот. Калi ён пачаѓ горача цалаваць яе памiж грудзей, яна не ѓтрымалася. Нiк цалкам зняѓ сваю чорную сукенку i вокамгненна пачаѓ распранацца. Ён кiнуѓ вопратку ѓ кут i лёг на яе. Яна пачала дзiка круцiцца нагамi i паторгваннi нiжняй частцы жывата. Нiк пхнуѓся ѓ яе i зараз пачаѓ ебать, спачатку вельмi павольна i неглыбока, з-за чаго яна ѓзбудзiла яшчэ больш. Затым ён пачаѓ рухацца рытмiчна, усё хутчэй i хутчэй, яго рукi дакраналiся да яе тулава. Калi ён увайшоѓ глыбока ѓ яе, яна закрычала: "Йа жадаю" i "Так ... Так". У той жа час яна дасягнула аргазму. Алексi адкрыла вочы i паглядзела на яго палаючым позiркам. "Так, - сказала яна задуменна, - магчыма, у цябе ѓсё ж магчыма ѓсё!"
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 2
  
  
  
  
  
  Цяпер, калi ён зноѓ быѓ апрануты, Нiк паглядзеѓ на пачуццёвую iстоту, з якiм толькi што займаѓся каханнем. Цяпер на ёй была аранжавая блузка i вузкiя чорныя штаны.
  
  
  "Мне падабаецца такi абмен iнфармацыяй", - усмiхнуѓся ён. "Але мы не павiнны забываць аб працы".
  
  
  "Мы не павiнны былi гэтага рабiць", - сказала Алексi, праводзячы рукой па твары. "Але прайшло так шмат часу з таго часу, як я ... I ѓ цябе ёсць сёе-тое, Нiк Картэр, што я не магла стрымацца".
  
  
  "Вы шкадуеце аб гэтым?" - мякка спытаѓ Нiк.
  
  
  "Не", - засмяялася Алексi, адкiнуѓшы назад свае светлыя валасы. "Гэта здарылася, i я рада гэтаму. Але вы маеце рацыю, нам трэба абменьвацца i iншай iнфармацыяй. Для пачатку я хацела б даведацца крыху больш пра гэтыя выбуховыя рэчывы, што вы хочаце падарваць пускавыя пляцоѓкi, дзе вы iх схавалi i як яны працуюць".
  
  
  "Добра, - сказаѓ Нiк. "Але для гэтага мы павiнны вярнуцца ѓ мой пакой. Дарэчы, спачатку нам трэба будзе там праверыць, цi не схаваныя цi падслухоѓваюць прылады".
  
  
  "Гэта здзелка, Нiк, - сказаѓ Алексi з шырокай усмешкай. "Спусцiся ѓнiз i дай мне пяць хвiлiн, каб крыху асвяжыцца".
  
  
  Калi яна скончыла, яны адправiлiся ѓ гатэль, дзе старанна агледзелi пакой. Нiякiх новых мiкрасхем не ѓстанаѓлiвалася. Нiк пайшоѓ у ванную i вярнуѓся з крэмам для галення ѓ выглядзе аэразоля. Асцярожна нацiснуѓ недзе ѓнiзе i нешта адкруцiѓ, пакуль у руках не вызвалiлася частка балончыка. Ён паѓтараѓ дзеянне, пакуль на стале не аказалася сем металiчных слоiкаѓ у форме дыскаѓ.
  
  
  'Той?' - Здзiѓлена спытаѓ Алексi.
  
  
  "Так, дарагая", - адказаѓ Нiк. "Гэта шэдэѓры мiкратэхналогii, самыя апошнiя распрацоѓкi ѓ гэтай галiне. Гэтыя малюсенькiя металiчныя каробкi ѓяѓляюць сабой фантастычнае спалучэнне друкаваных электронных схем вакол малюсенькага цэнтра ядзернай энергii. Вось сем маленькiх атамных бомбаѓ, якiя пры выбуху знiшчаюць усё ѓ радыусе пяцiдзесяцi метраѓ. У iх ёсць дзве асноѓныя перавагi. Яны чыстыя. I тая невялiкая радыеактыѓнасць, якую яны вырабляюць, цалкам знiшчаецца атмасферай.
  
  
  Кожная з бомбаѓ здольная цалкам знiшчыць усю стартавую пляцоѓку i ракету".
  
  
  Як працуе запальванне?
  
  
  Галасавым сiгналам, - адказаѓ Нiк, далучаючы асобныя часткi аэразоля. "Мой голас, калi быць дакладным", - дадаѓ ён. 'Спалучэнне двух слоѓ. Дарэчы, цi ведаеце вы, што ѓ iм таксама дастаткова крэму для галення, каб я мог галiцца на працягу тыдня? Адно мне пакуль незразумела, - сказала дзяѓчына. "Такое запальванне працуе з дапамогай механiзма, якi пераѓтворыць галасавы гук у электронныя сiгналы i адпраѓляе гэтыя сiгналы ѓ энергаблок. Дзе гэты механiзм?"
  
  
  Нiк усмiхнуѓся. Ён мог проста сказаць ёй, але ён проста аддаваѓ перавагу тэатру. Ён зняѓ штаны i кiнуѓ iх на крэсла. Ён зрабiѓ тое ж самае са сваiмi баязлiѓцамi. Ён убачыѓ, што Алексi глядзiць на яго з нарастаючым узбуджэннем. Ён схапiѓ яе руку i паклаѓ ёй на сцягно на ѓзроѓнi сваiх сцёгнаѓ.
  
  
  Гэта механiзм, Алексi, - сказаѓ ён. "Большасць дэталяѓ зроблена з пластыка, але ёсць i металiчныя. Нашы тэхнiкi ѓклалi яго мне ѓ скуру". Дзяѓчына нахмурылася. "Вельмi добрая думка, але недастаткова добрая", - сказала яна. "Калi вас зловяць, яны неадкладна даведваюцца аб гэтым з дапамогай сваiх сучасных метадаѓ расследавання".
  
  
  "Не, гэтага не будуць", - растлумачыѓ Нiк. "Механiзм размешчаны менавiта ѓ гэтым месцы па асаблiвай прычыне. Там таксама ёсць некалькi шрапнэляѓ, напамiн пра адно з маiх папярэднiх заданняѓ. Таму яны не змогуць аддзялiць пшанiцу ад пустазелля".
  
  
  На прыгожым твары Алексi з'явiлася ѓсмешка, i яна захоплена кiѓнула. "Вельмi ѓражвае", - сказала яна. "Вар'яцка прадумана!"
  
  
  Нiк зрабiѓ пазнаку ѓ сваёй памяцi, каб перадаць камплiмент Хоуку. Ён заѓсёды шанаваѓ заахвочванне ад спаборнiцтваѓ. Але зараз ён убачыѓ, што дзяѓчына зноѓ глядзiць унiз. Яе вусны былi полуоткрыты, а грудзi паднiмалася i апускалася ад задыхаецца дыхання. Яе рука, якая ѓсё яшчэ ляжала на яго сцягне, дрыжала. Цi маглi рускiя паслаць нiмфаманку працаваць з iм? Ён цудоѓна ѓяѓляѓ, што яны на гэта здольныя; дарэчы, былi выпадкi, вядомыя яму... Але ѓ iх заѓсёды была мэта. А з гэтым заданнем справа iнакш. Магчыма, падумаѓ ён пра сябе, яна проста была суперсэксуальная i спантанна рэагавала на сэксуальныя стымулы. Ён мог гэта добра зразумець; сам ён часта iнстынктыѓна рэагаваѓ жывёлам. Калi дзяѓчына паглядзела на яго, ён прачытаѓ у яе поглядзе амаль адчай.
  
  
  Ён спытаѓ. - "Вы хочаце яшчэ раз?" Яна пацiснула плячыма. Гэта азначала не абыякавасць, а хутчэй бездапаможную рэшту. Нiк расшпiлiѓ аранжавую блузку i зняѓ з яе штаны. Ён зноѓ адчуѓ рукамi гэтае грандыёзнае цела. Цяпер яна не выказвала нiякiх прыкмет супрацiву. Яна неахвотна адпусцiла яго. Яна проста хацела, каб ён дакрануѓся да яе, каб ён яе ѓзяѓ. На гэты раз Нiк падоѓжыѓ прэлюдыю яшчэ даѓжэй, прымушаючы палаючае жаданне ѓ вачах Алексi ѓсё больш i больш. . Нарэшце ён узяѓ яе дзiка i горача. Было нешта ѓ гэтай дзяѓчыне, што ён не мог кантраляваць, яна вызвалiла ѓсе яго жывёлы iнстынкты. Калi ён увайшоѓ глыбока ѓ яе, амаль раней, чым хацеѓ, яна ѓскрыкнула ад захаплення. Алексi, - мякка сказаѓ Нiк. "Калi мы перажывем гэтую авантуру, я буду малiць свой урад аб узмацненнi амерыкана-расiйскага супрацоѓнiцтва".
  
  
  Яна ляжала побач з iм змучаная i перанасычаная, прыцiснуѓшы адну са сваiх выдатных сiсек да яго грудзей. Потым яна здрыганулася i села. Яна ѓсмiхнулася Нiку i пачала апранацца. Нiк назiраѓ за ёй, пакуль яна гэта рабiла. Яна была дастаткова прыгожай, каб проста зiрнуць на яе, i тое ж самае можна сказаць аб вельмi нямногiх дзяѓчынах.
  
  
  "Spokonoi notchi, Нiк", - сказала яна, апранаючыся. "Я прыйду ранiцай. Мы павiнны знайсцi спосаб патрапiць у Кiтай. А часу ѓ нас мала".
  
  
  "Мы пагаворым аб гэтым заѓтра, дарагая", - сказаѓ Нiк, праводзячы яе. "Да спаткання".
  
  
  Ён назiраѓ за ёй, пакуль яна не ѓвайшла ѓ лiфт; затым ён замкнуѓ дзверы i звалiѓся ѓ ложак. Няма нiчога лепшага за жанчыну, каб зняць напружанне. Было ѓжо позна, i шум у Ганконгу перайшоѓ у нiзкi гул. Толькi час ад часу цёмныя гудкi паромаѓ гучалi ѓ ночы, пакуль Нiк спаѓ.
  
  
  Ён не ведаѓ, як доѓга ён спаѓ, калi нешта яго разбудзiла. Нейкi папераджальны механiзм зрабiѓ сваю справу. Гэта было не тое, што ён мог кантраляваць, а глыбока ѓкаранiлася сiгнальная сiстэма, якая заѓсёды была актыѓная i зараз разбудзiла яго. Ён не рушыѓ з месца, але адразу зразумеѓ, што ён не адзiн. "Люгер" ляжаѓ на падлозе побач з адзеннем; ён проста не мог да яго дабрацца. Х'юга, свой штылет, ён зняѓ перад тым, як заняцца каханнем з Алексi. Ён быѓ страшэнна забяспечаны. Ён адразу падумаѓ аб мудрай радзе Хоука. Ён расплюшчыѓ вочы i ѓбачыѓ свайго наведвальнiка, маленькага чалавека. Ён асцярожна абышоѓ пакой, адчынiѓ партфель i выцягнуѓ лiхтарык. Нiк падумаѓ, што ён можа неадкладна ѓмяшацца; у рэшце рэшт, мужчына засяродзiѓся на змесцiвам чамадана. Нiк выскачыѓ з ложка з вялiзным выбухам сiлы. Калi зламыснiк павярнуѓся, у яго было толькi час, каб вытрымаць моцны ѓдар Нiка. Ён стукнуѓся аб сцяну. Нiк другi раз замахнуѓся асобай, якое, як ён убачыѓ, было ѓсходнiм, але мужчына звалiѓся на каленi ѓ ахоѓным руху. Нiк прамахнуѓся i пракляѓ сваю неабдуманасць. У яго была для гэтага важкая прычына, таму што яго нападаючы, бачачы, што ён мае справу з супернiкам удвая больш за яго, моцна ѓдарыѓ лiхтарыкам па вялiкiм пальцу нагi Нiка. Нiк прыѓзняѓ нагу з-за моцнага болю, i чалавечак праляцеѓ мiма яго да адкрытага акна i балкону за iм. Нiк хутка павярнуѓся i падхапiѓ мужчыну, стукнуѓшы яго аб аконную раму. Нягледзячы на тое, што ён быѓ даволi лёгкiм i маленькiм, мужчына змагаѓся з лютасцю загнанай у кут коткi.
  
  
  Калi Нiк стукнуѓся галавой аб падлогу, яго супернiк адважыѓся падняць руку i схапiць лямпу, якая стаяла на маленькiм столiку. Ён разбiѓ яго аб скронь Нiка, i Нiк адчуѓ, як цячэ кроѓ, калi маленькi чалавечак вырваѓся на волю.
  
  
  Мужчына пабег назад на балкон i ѓжо перакiнуѓ нагу цераз край, калi Нiк схапiѓ яго за горла i зацягнуѓ назад у пакой. Ён курчыѓся, як вугор, i яму зноѓ удалося вырвацца з рук Нiка. Але зараз Нiк схапiѓ яго за каѓнер, прыцягнуѓ да сябе i з усяе сiлы пляснуѓ па яго скiвiцы. Мужчына адляцеѓ назад, нiбы кiнуты на мыс Кэнэдзi, стукнуѓся аб парэнчы падставай пазваночнiка i перавалiѓся цераз край. Нiк чуѓ яго крыкi жаху, пакуль яны раптам не спынiлiся.
  
  
  Нiк надзеѓ штаны, прамыѓ рану на скронi i стаѓ чакаць. Было ясна, з якога пакоя залез чалавек, i сапраѓды, палiцыя i ѓладальнiк гатэля прыйшлi праз некалькi хвiлiн, каб пазнаць. Нiк апiсаѓ вiзiт маленькага чалавечка i падзякаваѓ палiцыi за iх хуткае прыбыццё. Ён нядбайна спытаѓ, цi даведалiся яны асобу зламыснiка.
  
  
  "Ён не прынёс з сабой нiчога, што расказала б нам, хто ён такi", - сказаѓ адзiн з палiцэйскiх. "Напэѓна, звычайны рабаѓнiк".
  
  
  Яны сышлi, i Нiк закурыѓ адну з нямногiх доѓгiх цыгарэт з фiльтрам, якiя ён прывёз з сабой. Магчыма, гэты мужчына быѓ усяго толькi дробным другарадным зладзюжкай, але што, калi гэта не так? Тады гэта магло азначаць толькi дзве рэчы. Або ён быѓ агентам з Пекiна, або супрацоѓнiкам спецыяльнай службы бяспекi Ху Цаня. Нiк спадзяваѓся, што гэта быѓ пекiнскi агент. Гэта падпадала б пад раздзел звычайных мер засцярогi. Але калi б гэта быѓ адзiн з людзей Ху Цаня, гэта азначала б, што ён устрывожаны i яго задача будзе цяжэйшай, калi не амаль невыканальнай. Ён паклаѓ побач з сабой "Люгер" Вiльгельмiну пад коѓдру i прышпiлiѓ штылет да перадплечча.
  
  
  Праз хвiлiну ён зноѓ заснуѓ.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 3
  
  
  
  
  
  Нiк толькi што прыняѓ ванну i пагалiѓся, калi на наступную ранiцу з'явiѓся Алексi. Яна ѓбачыла шнар на яго скронi, i ён расказаѓ ёй, што здарылася. Яна ѓважлiва прыслухоѓвалася, i Нiк мог бачыць тыя ж думкi, якiя прыходзiлi ёй у галаву: цi быѓ гэта звычайны рабаѓнiк цi не? Затым, калi ён стаяѓ перад ёй, яго аголенае цела - ён яшчэ не быѓ апрануты - адлюстроѓваючы сонечнае святло, ён убачыѓ, як змянiлася выраз яе вачэй. Цяпер яна думала аб iншым прадмеце. У тую ранiцу Нiк адчуваѓ сябе добра, больш за добра. Ён добра выспаѓся, i яго цела паколвала ад напорыстасцi. Ён паглядзеѓ на Алексi, прачытаѓ яе думкi, схапiѓ яе i прыцiснуѓ да сябе. Ён адчуѓ яе рукi на сваiх грудзях. Яны былi мяккiмi i крыху дрыжалi.
  
  
  Ён усмiхнуѓся. - "Вы часта робiце гэта па ранiцах?" "Гэта лепшы час, ты ведаѓ гэта?"
  
  
  "Нiк, калi ласка. . сказаѓ Алекс. Яна спрабавала адштурхнуць яго. "Калi ласка ... калi ласка, Нiк, не!"
  
  
  "Што гэта?" - нявiнна спытаѓ ён. "Вас нешта турбуе сёння ранiцай?" Ён прыцягнуѓ яе яшчэ блiжэй. Ён ведаѓ, што цеплыня яго аголенага цела дасягне яе, узбудзiць яе. Ён толькi меѓ намер падражнiць яе, каб паказаць, што яна не так кантралюе сiтуацыю, як хацела паказаць у пачатку iх сустрэчы. Калi ён адпусцiѓ яе, яна не адступiла, а моцна прыцiснулася да яго. Нiк, убачыѓшы пякучае жаданне ѓ яе вачах, зноѓ абняѓ яе i прыцягнуѓ яшчэ блiжэй. Ён пачаѓ цалаваць яе шыю.
  
  
  "Не, Нiк", - прашаптала Алексi. 'Ну вось.' Але яе словы былi не больш чым гэтым - пустымi, бессэнсоѓнымi словамi - калi яе рукi пачалi дакранацца да яго аголенага цела, i яе цела загаварыла на сваёй уласнай мове. Як дзiця, ён занёс яе ѓ спальню i паклаѓ на ложак. Там яны пачалi займацца каханнем пад ранiшнiм сонцам, якое сагравала iх целы праз адчыненае акно. Калi яны скончылi i леглi бок аб бок на ложку, Нiк убачыѓ у яе вачах маѓклiвае абвiнавачанне, якое амаль кранула яго.
  
  
  "Мне вельмi шкада, Алексi", - сказаѓ ён. "Я сапраѓды не хацеѓ заходзiць так далёка. Я проста хацеѓ крыху падражнiць цябе гэтай ранiцай, але я думаю, што сiтуацыя выйшла з-пад кантролю. Не злуйся. Было, як вы кажаце, вельмi добра ... вельмi добра, праѓда?
  
  
  "Так", - адказала яна, смеючыся. "Было вельмi добра, Нiк, i я не сярдую, проста расчараваны ѓ сабе. Я ляжу, высокаквалiфiкаваны агент, якi павiнен вытрымаць усе магчымыя выпрабаваннi. З табой я губляю ѓсю сваю сiлу волi. Гэта вельмi збiвае з панталыку ".
  
  
  "Гэта такая блытанiна, якую я кахаю, дарагая", - сказаѓ Нiк са смехам. Яны ѓсталi i хутка апранулiся. "Якiя менавiта вашы планы па ѓездзе ѓ Кiтай, Нiк?" - спытаѓ Алексi.
  
  
  "AX арганiзаваѓ для нас плаванне на лодцы. Чыгунка з Кантона ѓ Коулун будзе самай хуткай, але гэта таксама першы маршрут, за якiм яны будуць уважлiва сачыць".
  
  
  "Але нас праiнфармавалi, - адказаѓ Алексi, - што берагавая лiнiя па абодва бакi ад Ганконга старанна ахоѓваецца кiтайскiмi патрульнымi судамi на працягу не менш за сто кiламетраѓ. Цi не думаеце вы, што яны адразу заѓважаць лодку? Калi яны зловяць нас, выхаду не будзе".
  
  
  "Гэта магчыма, але мы iдзем як Танкас".
  
  
  "Ах, танкас", - падумала Алексi ѓслых. "Ладачнiкi Ганконга".
  
  
  'Менавiта так. Сотнi тысяч людзей жывуць выключна на джонках. Як вядома, гэта асобнае племя. На працягу стагоддзяѓ iм было забаронена сялiцца на зямлi, уступаць у шлюб з землеѓладальнiкамi або ѓваходзiць у грамадзянскi ѓрад. Хоць некаторыя абмежаваннi былi змякчэлыя, яны па-ранейшаму жывуць як асобныя людзi, шукаючы падтрымкi сябар у сябра. Партовыя патрулi iх амаль не пераследуюць. Джонка танкас, якая плыве ѓздоѓж берага, амаль не прыцягвае ѓвагi".
  
  
  "Мне гэта здаецца дастаткова добрым", - адказала дзяѓчына. "У якiм месцы мы пойдзем на бераг?"
  
  
  Нiк падышоѓ да аднаго са сваiх валiзак, схапiѓ металiчную зашпiльку, хутка перамясцiѓ яе назад i наперад шэсць разоѓ, пакуль ён не прыслабiѓ яе. З адтулiны ѓ форме трубы ѓнiзе ён выцягнуѓ падрабязную карту правiнцыi Квантун.
  
  
  "Вось", - сказаѓ ён, разгортваючы карту. - Мы завядзем джонку так далёка, як зможам, уверх па канале Ху, мiма Гуменчай. Затым мы можам iсцi пешшу па сушы, пакуль не дойдзем да чыгункi. Па маiх звестках, комплекс Ху Цаня знаходзiцца недзе на поѓнач ад Шылунга. Калi мы дабяромся да чыгункi з Коѓлуна ѓ Кантон, мы можам знайсцi шлях ".
  
  
  'Як жа так?'
  
  
  "Калi мы маем рацыю, а штаб Ху Цаня сапраѓды знаходзiцца недзе на поѓнач ад Шылунга, я клянуся, што ён не паедзе ѓ Кантон, каб забiраць сваю ежу i абсталяванне. Б'юся аб заклад, ён спынiць цягнiк дзе-небудзь у гэтым раёне i вывезе замоѓленыя тавары.
  
  
  "Можа быць, N3", - задуменна сказала Алексi. "Гэта было б добра. У нас ёсць кантактная асоба, фермер, крыху нiжэй Тайцзяа. Мы можам узяць там сампан або плыт ".
  
  
  "Выдатна", - сказаѓ Нiк. Ён вярнуѓ картку на месца, павярнуѓся да Алексi i па-сяброѓску паляпаѓ яе па яе маленькай цвёрдай попцы. "Пойдзем да нашай сям'i Танкас", - сказаѓ ён.
  
  
  "Убачымся ѓ гаванi", - адказала дзяѓчына. "Я яшчэ не даслала справаздачу свайму начальству. Дайце мне дзесяць хвiлiн.
  
  
  "Добра, мiлая", - пагадзiѓся Нiк. "Большасць з iх можна знайсцi ѓ прытулак ад тайфуна Яу Ма Тай. Мы сустрэнемся там.' Нiк падышоѓ да невялiкага балкона i паглядзеѓ на шумны транспарт пад iм. абое былi апранутыя ѓ заходнюю адзежу, яны былi кiтайцамi. Яны пра што-то спыталi дзяѓчыну. Нiка гэта не пераканала. Ён пераляцеѓ цераз край балкона i схапiѓся за вадасцёкавую трубу, якая iшла па сцяне будынка.
  
  
  Яго ногi ледзь дакраналiся да тратуара, калi ён убачыѓ, як адзiн з мужчын схапiѓ Алексi за локаць i прымусiѓ яе прайсцi да "Мэрсэдэсу". Яна сярдзiта пакiвала галавой, затым дазволiла адвесцi сябе. Ён пачаѓ перабягаць вулiцу, на iмгненне прытармазiѓшы, каб пазбегнуць старой, якая несла цяжкi груз глiняных гаршкоѓ.
  
  
  Яны падышлi да машыны, i адзiн з мужчын адчынiѓ дзверы. Калi ён гэта зрабiѓ, Нiк убачыѓ, як рука Алексi хуткiм рухам паднялася. З бездакорнай дакладнасцю яна дакранулася да горла мужчыны далонню. Ён упаѓ, нiбы абезгалоѓлены сякерай. Гэтым жа рухам яна стукнула локцем у жывот iншага супернiка. Калi ён скурчыѓся, булькаючы, яна ткнула яго ѓ вочы двума выцягнутымi пальцамi. Яна спынiла яго крык болю ѓдарам каратэ за вуха i пабегла, перш чым ён стукнуѓся аб камень. Па знаку Нiка яна спынiлася ѓ завулку.
  
  
  "Нiкi", - ласкава сказала яна, шырока расплюшчыѓшы вочы. "Ты хацеѓ прыйсцi i выратаваць мяне. Як мiла з твайго боку!' Яна абняла яго i пацалавала.
  
  
  Нiк зразумеѓ, што яна пажартавала над яго маленькiм сакрэтам. "Добра, - засмяяѓся ён, - выдатная праца. Я рады, што ты можаш паклапацiцца пра сябе. Мне б не хацелася, каб вы правялi некалькi гадзiн у палiцэйскiм участку, выкручваючыся".
  
  
  "Мая iдэя", - адказала яна. "Але, шчыра кажучы, Нiк, я крыху хвалююся. Я не веру, што яны былi тым, кiм прыкiдвалiся. Тут дэтэктывы праводзяць больш пашпартных праверак замежнiкаѓ, але гэта было занадта дзiѓна. Калi я выходзiла, я бачыла, як яны выйшлi з машыны. Яны павiнны былi схапiць мяне i нiкога iншага".
  
  
  Гэта азначае, што за намi назiраюць, - сказаѓ Нiк. "Гэта могуць быць звычайныя кiтайскiя агенты цi хлопцы ад Ху Цаня. У любым выпадку дзейнiчаць зараз давядзецца хутка. Тваё прыкрыццё таксама прыйшло ѓ непрыдатнасць. Першапачаткова я планаваѓ з'ехаць заѓтра, але думаю, нам лепш адправiцца ѓ плаванне сёння ѓвечары".
  
  
  "Мне ѓсё яшчэ трэба даставiць гэтую справаздачу", - сказаѓ Алексi. "Убачымся праз дзесяць хвiлiн".
  
  
  Нiк глядзеѓ на яе, калi яна хутка ѓцякла. Яна даказала сваю якасць. Першапачатковыя пярэчаннi супраць неабходнасцi працаваць з жанчынай у гэтай сiтуацыi хутка знiклi.
  
  
  
  
  Прытулак ад тайфуну Яу Ма Тай - вялiзны купал з шырокiмi варотамi з абодвух бакоѓ. Набярэжныя нагадваюць працягнутыя рукi мацi, якая абараняе сотнi i сотнi водных жыхароѓ. Нiк агледзеѓ нагрувашчванне джонак, водных таксi, сампанаѓ i плывучых крам. У джонкi, якую ён шукаѓ, былi тры рыбы на карме для iдэнтыфiкацыi. Гэта была джонка сям'i Лу Шы.
  
  
  AX ужо прыняѓ усе меры па выплаце. Усё, што трэба было зрабiць Нiку, - гэта вымавiць пароль i аддаць загад аб вандраваннi. Ён толькi пачаѓ аглядаць кармы блiжэйшых джонак, калi падышла Алексi. Гэта была працаёмкая праца, бо шматлiкiя джонкi затрымалiся памiж сампанамi, i iх кормы былi ледзь бачныя з набярэжнай. Алексi першым убачыѓ джонку. У яго быѓ сiнi корпус i патрапаны аранжавы нос. Тры рыбы намаляваны роѓна па цэнтры кармы.
  
  
  Калi яны падышлi, Нiк паглядзеѓ на яе насельнiкаѓ. Мужчына правiѓ рыбалоѓную сетку. На карме сядзела жанчына з двума хлопчыкамi гадоѓ чатырнаццацi. Стары барадаты патрыярх цiха сядзеѓ у крэсле i палiѓ слухаѓку. Нiк убачыѓ сямейны алтар з чырвонага золата насупраць пакрытага палатном цэнтра джонкi. Алтар - неад'емная частка кожнага Tankas Jonk. Побач з iм гарэла палачка пахошчаѓ, струменiла рэзкi салодкi водар. Жанчына варыла рыбу на невялiкай глiнянай жароѓнi, пад якой тлеѓ вугаль. Мужчына паклаѓ рыбалоѓную сетку, калi яны паднялiся па трапе да лодкi.
  
  
  Нiк пакланiѓся i спытаѓ: "Гэта лодка сям'i Лу Шы?"
  
  
  Мужчына на карме адказаѓ. "Гэта лодка сям'i Лу Шы", - сказаѓ ён.
  
  
  Сям'я Лу Шы была бласлаѓлёна двойчы ѓ гэты дзень, - сказаѓ Нiк.
  
  
  Вочы i твар мужчыны заставалiся пустымi, калi ён мякка адказаѓ. "Чаму ты гэта сказаѓ?"
  
  
  "Таму што яны дапамагаюць i атрымлiваюць дапамогу", - адказаѓ Нiк.
  
  
  "У такiм выпадку яны сапраѓды ѓдвая бласлаѓлёны", - адказаѓ мужчына. 'Сардэчна запрашаем на борт. Мы цябе ѓжо чакалi".
  
  
  "Цi ѓсё на борце зараз?" - спытаѓ Нiк. "Усе", - адказаѓ Лу Шы. "Як толькi мы даставiм вас да месца прызначэння, мы атрымаем iнструкцыi неадкладна адправiцца ѓ прытулак. Больш за тое, калi б нас затрымалi, гэта выклiкала б падазрэннi, калi б на борце не было жанчыны i дзяцей. Танкi заѓсёды бяруць з сабой сям'ю, куды б яны нi пайшлi".
  
  
  "Што з намi адбудзецца, калi нас арыштуюць?" - спытаѓ Алексi. Лу Шы паклiкаѓ iх абодвух да зачыненай часткi хламу, дзе ён адкрыѓ люк, якi вядзе ѓ невялiкi трум. Там была куча трысняговых цыновак.
  
  
  "Транспарцiроѓка гэтых цыновак - частка нашага жыцця", - сказаѓ Лу Шы. Вы можаце схавацца пад грудай у выпадку небяспекi. Яны цяжкiя, але друзлыя, таму паветра можа лёгка праходзiць праз iх. Нiк агледзеѓся. Два хлопчыка селi ѓ жароѓнi i елi рыбу. Стары дзядуля ѓсё яшчэ сядзеѓ у сваiм крэсле. Толькi па дыме, якi выходзiѓ з яго трубкi, можна было сказаць, што гэта не кiтайская скульптура.
  
  
  - Цi зможаце вы сёння адправiцца ѓ плаванне? - спытаѓ Нiк. Гэта магчыма, - кiѓнуѓ Лу Шы. Але большасць джонак не здзяйсняюць працяглых паездак па начах. Мы не вопытныя мараплаѓцы, але калi мы будзем iсцi за берагавой лiнiяй, усё будзе ѓ парадку".
  
  
  "Мы аддалi б перавагу плыць днём, - сказаѓ Нiк, - але планы змянiлiся. Мы вернемся на заходзе.
  
  
  Нiк павёѓ Алексi па сходнях, i яны сышлi. Ён азiрнуѓся на джонку. Лу Шы сеѓ з хлопчыкамi паесцi. Стары ѓсё яшчэ сядзеѓ, як статуя, на карме. Дым з яго трубкi паволi падымаѓся па спiралi. Згодна з традыцыйным кiтайскiм шанаваннем пажылых людзей, яны, несумненна, прыносiлi яму ежу. Нiк ведаѓ, што Лу Шы дзейнiчаѓ з асабiстай цiкавасцi.
  
  
  AX, несумненна, гарантаваѓ яму i яго сям'i добрую будучыню. Тым не менш, ён захапляѓся чалавекам, у якога хапiла ѓяѓлення i адвагi рызыкнуць сваiм жыццём дзеля лепшай будучынi. Можа быць, Алексi думала аб тым жа ѓ той час, а можа быць, у яе ѓ галаве былi iншыя думкi. Яны моѓчкi вярнулiся ѓ гатэль.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 4
  
  
  
  
  
  Калi яны ѓвайшлi ѓ гасцiнiчны нумар, Алексi ѓскрыкнула.
  
  
  "Што гэта такое?" усклiкнула яна. "Што гэта?" Нiк адказаѓ на яе пытанне. "Гэта, мiлы, пакой патрабуе касметычнага рамонту".
  
  
  Гэта было правiльна, таму што пакой ператварылася ѓ суцэльныя руiны. Кожны прадмет мэблi быѓ перавернуты ѓверх дном, сталы перавернуты, а змесцiва ѓсiх валiзак было рассыпана па падлозе. Абiѓка сядзенняѓ была разрэзана. У спальнi матрац быѓ на падлозе. Ён таксама была выкрытая. Нiк пабег у ванную. Крэм для галення ѓ выглядзе аэразоля ѓсё яшчэ быѓ на месцы, але на ракавiне была густая пена.
  
  
  "Яны хацелi ведаць, цi сапраѓды гэта крэм для галення", - горка засмяяѓся Нiк. "Дзякуй богу, яны дайшлi да гэтага. Цяпер я ѓпэѓнены ѓ адным ".
  
  
  "Я ведаю", - сказаѓ Алексi. "Гэта праца не прафесiйных людзей. Жахлiва неахайна! Нават агенты Пекiна сталi лепш, таму што мы iх навучылi. Калi б яны западозрылi, што вы шпiён, яны б не сталi так моцна шукаць ва ѓсiх вiдавочных месцах. Яны павiнны былi ведаць лепш".
  
  
  "Цалкам дакладна", - змрочна сказаѓ Нiк. "Гэта азначае, што Ху Цань сёе-тое даведаѓся i паслаѓ туды сваiх людзей".
  
  
  "Як ён мог гэта даведацца", - падумаѓ Алексi ѓслых.
  
  
  "Можа, ён дастаѓ нашага iнфарматара. Цi ён выпадкова нешта пачуѓ ад iншага iнфарматара. У любым выпадку, ён не можа ведаць больш, чым той: АХ паслаѓ чалавека. Але ён будзе вельмi пiльны, i нам ад гэтага не стане лягчэй".
  
  
  "Я рада, што мы з'яжджаем сёння ѓвечар", - сказала Алексi. "У нас засталося тры гадзiны", - сказаѓ Нiк. "Я думаю, лепш пачакаць тут. Вы таксама можаце застацца тут, калi хочаце. Тады мы зможам забраць рэчы, якiя вы хочаце ѓзяць з сабой па дарозе на лодку ".
  
  
  "Не, мне лепш сысцi зараз i сустрэцца з табой пазней. У мяне ёсць некалькi рэчаѓ, якiя я хачу знiшчыць, перш чым мы сыдзем. Толькi, падумаѓ я, у нас яшчэ можа быць час, каб ...
  
  
  Яна не скончыла фразу, але яе вочы, якiя яна хутка адвярнула, загаварылi на сваёй уласнай мове.
  
  
  "Час для чаго?" - Спытаѓ Нiк, якi ѓжо ведаѓ адказ. Але Алексi адвярнулася.
  
  
  "Не, нiчога", - сказала яна. "Гэта была не такая ѓжо добрая iдэя".
  
  
  Ён схапiѓ яе i груба павярнуѓ.
  
  
  "Скажы мне", - папрасiѓ ён. "Што не было такой добрай iдэяй? Цi я павiнен даць адказ? "
  
  
  Ён груба i моцна прыцiснуѓся вуснамi да яе вуснаѓ. Яе цела на iмгненне прыцiснулася да яго, затым яна адсунулася. Яе вочы шукалi яго.
  
  
  "Раптам я падумаѓ, што гэта можа быць апошнi раз, калi мы ..."
  
  
  '... можа займацца каханнем?' ён скончыѓ яе прапанову. Вядома, яна мела рацыю. З гэтага часу цi наѓрад яны знойдуць для гэтага час i месца. Яго пальцы, падцягваючы яе блузку, нарэшце адказалi ёй. Ён аднёс яе да матраца на падлозе, i гэта было як у папярэднi дзень, калi яе дзiкае супрацiѓленне саступiла месца маѓклiвай, моцнай мэтанакiраванасцi яе жадання. Наколькi яна адрознiвалася ад таго, што было ранiцай некалькiмi гадзiнамi раней! Нарэшце, калi яны скончылi, ён паглядзеѓ на яе з захапленнем. Ён пачаѓ задавацца пытаннем, цi знайшоѓ ён нарэшце дзяѓчыну, чыя сэксуальная доблесць магла супернiчаць цi нават пераѓзыходзiць яго ѓласную.
  
  
  "Ты цiкаѓная дзяѓчына, Алексi Каханне", - сказаѓ Нiк, устаючы. Алексi паглядзеѓ на яго i зноѓ заѓважыѓ хiтрую загадкавую ѓсмешку. Ён нахмурыѓ бровы. У яго зноѓ паѓстала цьмянае адчуванне, што яна смяецца з яго, што яна нешта хавае ад яго. Ён паглядзеѓ на свой гадзiннiк. "Пара сыходзiць", - сказаѓ ён.
  
  
  Ён вывудзiѓ з адзення, раскiданага па падлозе, камбiнезон i надзеѓ яго. Ён выглядаѓ звычайна, але быѓ цалкам воданепранiкальным i быѓ аплецены тонкiмi, як валасы, дротам, якiя маглi ператварыць яго ѓ свайго роду электрычную коѓдру. Ён не думаѓ, што гэта спатрэбiцца, таму што гэта была гарачая i вiльготная пара года. Алексi, якi таксама была апранутая, назiрала, як ён паклаѓ аэразольны крэм для галення разам з брытвай у невялiкi скураны мяшочак, якi ён прымацаваѓ да пояса камбiнезона. Ён агледзеѓ "Вiльгельмiна", свой "люгер", прышпiлiѓ Х'юга, свой штылет да рукi скуранымi рамянямi, i паклаѓ невялiкi пачак выбухоѓкi ѓ скураны мяшочак.
  
  
  "Ты раптам стаѓ такiм iншым, Нiк Картэр", - пачуѓ ён словы дзяѓчыны.
  
  
  'Пра што ты кажаш?' ён спытаѓ.
  
  
  "Пра цябе", - сказаѓ Алексi. "Здаецца, быццам ты раптам стаѓ iншым чалавекам. Вы раптам выпраменьваеце нешта дзiѓнае. Я гэта раптам заѓважыла".
  
  
  Нiк глыбока ѓздыхнуѓ i ѓсмiхнуѓся ёй. Ён ведаѓ, што яна мела на ѓвазе, i што яна мела рацыю. Натуральна. Так было заѓжды. Ён больш не ѓсведамляѓ гэтага. Гэта здаралася з iм на кожным заданнi. Заѓсёды прыходзiѓ час, калi Нiку Картэру даводзiлася саступаць месца агенту N3, якi браѓ справу ѓ свае рукi. Кiлмайстар, якi iмкнецца дасягнуць сваёй мэты, прамалiнейны, нi на што не адцягваны, якi спецыялiзуецца на смерцi. Кожнае дзеянне, кожная думка, кожны рух, як бы яны нi нагадвалi яго папярэднiя паводзiны, цалкам служылi канчатковай мэце: выканаць яго мiсiю. Калi ён адчуваѓ пяшчоту, гэта павiнна была быць пяшчота, якая не супярэчыла ягонай мiсii. Калi ён адчуваѓ жаль, жаль спрыяла яго працы. Усе яго нармальныя чалавечыя эмоцыi былi адкiнуты, калi толькi яны не адпавядалi яго планам. Гэта была ѓнутраная змена, якая пацягнула за сабой узмацненне фiзiчнай i разумовай пiльнасцi.
  
  
  "Можа быць, ты маеш рацыю", - заспакаяльна сказаѓ ён. "Але мы можам успомнiць старога Нiка Картэра, калi захочам. ДОБРА.? А зараз i табе лепш iсцi.
  
  
  "Iдзём", - сказала яна, выпрастаѓшыся i злёгку пацалаваѓшы яго.
  
  
  "Вы даставiлi гэтую справаздачу сёння ранiцай?" - спытаѓ ён, калi яна ѓжо стаяла ѓ дзвярах.
  
  
  'Што?' - сказала дзяѓчына. Яна паглядзела на Нiка, на iмгненне нiчога не разумеючы, але хутка акрыяла. "О, гэта... так, пра гэта паклапацiлiся".
  
  
  Нiк паглядзеѓ ёй услед i нахмурыѓся. Нешта пайшло не так! Яе адказ быѓ не зусiм здавальняючым, i ён быѓ асцярожней, чым калi-небудзь. Яго мускулы напружылiся, а мозг працаваѓ на поѓную магутнасць. Цi магла гэтая дзяѓчына збiць яго са шляху? Калi яны сустрэлiся, яна дала яму правiльны код, але гэта не выключала iншых магчымасцяѓ. Нават калi б яна сапраѓды здавалася тым кантактам, за якога прыкiдвалася, любы добры варожы агент быѓ бы здольны на гэта. Можа, яна была падвойным агентам. У адным ён быѓ упэѓнены: таго адказу, аб якiм яна спатыкнулася, было больш за досыць, каб устрывожыць яго на дадзеным этапе. Перш чым рабiць аперацыю, яму трэба было ѓпэѓнiцца.
  
  
  Нiк збег па лесвiцы дастаткова хутка, каб проста ѓбачыць, як яна iдзе па Хенесi-стрыт. Ён хутка прайшоѓ па маленькай вулачцы, паралельнай вулiцы Хэнэсi, i пачаѓ чакаць яе там, дзе заканчвалiся абедзве вулiцы ѓ раёне Вай Чан. Ён пачакаѓ, пакуль яна ѓвойдзе ѓ будынак, пасля пайшоѓ за ёй. Калi ён дабраѓся да даху, ён проста ѓбачыѓ, як яна ѓваходзiць у невялiкую халупу. Ён асцярожна падпоѓз да хiсткай дзвярэй i расчынiѓ iх. Дзяѓчына вокамгненна павярнулася, i Нiк спачатку падумаѓ, што яна стаiць перад люстэркам у поѓны рост, якое яна дзесьцi купiла. Але калi адлюстраванне пачало рухацца, у яго перахапiла дыханне.
  
  
  Нiк вылаяѓся. - "Чорт пабяры, вас двое!"
  
  
  Дзве дзяѓчыны паглядзелi адна на адну i пачалi хiхiкаць. Адна з iх падышла i паклала рукi яму на плечы.
  
  
  "Я Алексi, Нiк, - сказала яна. "Гэта мая сястра-блiзнюк Аня. Мы аднаяйцавыя двайняты, але вы самi гэта высветлiлi, цi не так?
  
  
  Нiк пакруцiѓ галавой. Гэта шмат што растлумачыла. "Я не ведаю, што сказаць", - сказаѓ Нiк, яго вочы заблiшчалi. Госпадзi, iх сапраѓды немагчыма было адрознiць сябар ад сябра.
  
  
  "Мы павiнны былi сказаць табе", - сказаѓ Алексi. Аня зараз стаяла побач з ёй i глядзела на Нiка. "Гэта праѓда, - пагадзiлася яна, - але мы вырашылi, што будзе цiкава паглядзець, цi зможаш ты разабрацца ѓ гэтым самастойна. Да гэтага часу гэта нiкому не ѓдавалася. Мы разам працавалi над мноствам заданняѓ, але нiхто нiколi не здагадваѓся, што нас двое. Калi вы хочаце ведаць, як нас адрознiць, у мяне па правым вуху ёсць радзiмка.
  
  
  "Добра, ты павесялiѓся", - сказаѓ Нiк. "Калi вы скончыце з гэтым жартам, наперадзе будзе праца".
  
  
  Нiк глядзеѓ, як яны збiраюць свае рэчы. Як i ён сам, яны ѓзялi з сабой толькi самае неабходнае. Назiраючы за iмi, гэтымi двума помнiкамi жаночай прыгажосцi, ён задавалася пытаннем, колькi менавiта ѓ iх агульнага. Яму прыйшло ѓ галаву, што жарт яму сапраѓды спадабалася на сто працэнтаѓ. I мiлая, - сказаѓ ён Анi, - я ведаю яшчэ адно, па чым пазнаю цябе.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 5
  
  
  
  
  
  У прыцемках набярэжныя хованкi ад тайфуну Яу Ма Тай выглядалi яшчэ больш загрувашчанымi, чым звычайна. У паѓзмроку сампаны i джонкi здавалiся купкай, а шчоглы i рангоѓта вылучалiся больш выразна, як бясплодны лес, якi падымаѓся з вады. Пакуль прыцемку хутка клалiся на набярэжную Нiк зiрнуѓ на блiзнят побач з iм. Ён бачыѓ, як яны засоѓвалi маленькiя, "берэты" ѓ наплечные кабуры, якiя яны лёгка маглi схаваць пад сваiмi вольнымi блузкамi. Тое, як кожная з iх зашпiляла на поясе невялiкi скураны мяшочак з вострым як брытва лязом i месцам для iншых прадметаѓ першай неабходнасцi, давала яму пачуццё камфорту. Ён быѓ перакананы, што яны могуць добра пастаяць за сябе.
  
  
  "Вось яно", - сказаѓ Алексi, калi ѓ поле зроку з'явiѓся сiнi корпус джонкi сям'i Лу Шы. Глядзiце, стары ѓсё яшчэ сядзiць на сваiм кармавым сядзеннi. Цiкава, цi застанецца ён там, калi мы адправiмся ѓ плаванне.
  
  
  Раптам Нiк спынiѓся i дакрануѓся да рукi Алексi. Яна запытальна паглядзела на яго.
  
  
  "Пачакай", - сказаѓ ён мякка, звузiѓшы вочы. - Спытала Аня.
  
  
  "Я не зусiм упэѓнены, - сказаѓ Нiк, - але нешта не так".
  
  
  'Як жа так?' - Настойвала Аня. "Я больш нiкога не бачу на борце. Толькi Лу Шы, два хлопчыкi i стары".
  
  
  "Стары праѓда сядзiць, - адказаѓ Нiк. - Але вы не можаце выразна бачыць iншых адсюль. Нешта мне не падабаецца. Слухай, Алексi, ты рухаешся наперад. Падымайся па прычале, пакуль не дасягнеш узроѓня джонкi i прыкiнься, што трохi на нас глядзiш.
  
  
  'А што нам рабiць?' - Спытала Аня.
  
  
  "Пойдзем са мной", - сказаѓ Нiк, хутка паднiмаючыся па адным з сотняѓ праходаѓ, кiроѓных ад прыстанi да прышвартаваных лодак. У канцы трапа ён неѓзаметку слiзгануѓ у ваду i жэстам загадаѓ Анi зрабiць тое ж самае. Яны асцярожна плылi побач з водным таксi, сампанам i джонкам. Вада была бруднай, лiпкай. У iм плавалi смецце i масла. Яны моѓчкi плылi, сочачы за тым, каб iх не заѓважылi, пакуль перад iмi не з'явiѓся сiнi корпус хламу Лу Шы. Нiк жэстам загадаѓ Анi пачакаць i даплыѓ да кармы, каб паглядзець на якi сядзiць на сядзенне старога.
  
  
  Вочы мужчыны глядзелi проста перад сабой цьмяным, якi не бачыць водблiскам смерцi. Нiк бачыѓ, як тонкая вяроѓка абвiваецца вакол яго далiкатнай грудзей, утрымлiваючы труп у вертыкальным становiшчы на крэсле.
  
  
  Калi ён паплыѓ да Анi, ёй не прыйшлося пытацца ѓ яго, што ён даведаѓся. Яго вочы, якiя заблiшчалi ярка-сiнiм святлом, адбiлi смяротнае абяцанне i ѓжо далi ёй адказ.
  
  
  Аня абышла лодку i заадно падплыла да парэнчаѓ. Нiк кiѓнуѓ на круглую, пакрытую парусiнай частка хламу. Ззаду была вольная тканiна. Яны на дыбачках падышлi да яго разам, спачатку старанна спрабуючы кожную дошку, каб не выдаць нi гуку. Нiк асцярожна прыѓзняѓ анучу i ѓбачыѓ напружана якiя чакаюць двух мужчын. Iх твары былi звернутыя да носа, дзе таксама чакалi трое iншых мужчын, апранутых як Лу Шы i два хлопчыкi. Нiк убачыѓ, што Аня выцягнула з-пад блузкi тонкi кавалак дроту, якi зараз трымала паѓкругам. Ён меѓ намер выкарыстоѓваць Х'юга, але знайшоѓ на палубе круглы жалезны стрыжань i вырашыѓ, што гэта спрацуе.
  
  
  Ён паглядзеѓ на Аню, коратка кiѓнуѓ, i яны ѓварвалiся адначасова. Краем вока Нiк назiраѓ, як дзяѓчына дзейнiчала з вокамгненной i ѓпэѓненай манерай добра навучанай баявой машыны, калi ён сам ударыѓ жалезным дубцом па сваёй мэце з зруйнавальнай сiлай. Ён пачуѓ булькатанне Анiнай ахвяры. Мужчына ѓпаѓ, памiраючы. Але ѓстрывожаныя гукам металiчнай рашоткi, трое мужчын на насавой палубе павярнулiся. Нiк адказаѓ на iх напад ляцiць падкатам, якi збiѓ самага вялiкага з iх i раскiдаѓ двух iншых. Ён адчуѓ дзве рукi на патылiцы, якiя гэтак жа раптоѓна адпусцiлi. Крык болю за спiной даѓ яму зразумець, чаму. "Дзяѓчына была па-чартоѓску добрая", - усмiхнуѓся ён пра сябе, перавярнуѓшыся, каб пазбегнуць удару. Высокi, ускочыѓшы на ногi, нiякавата кiнуѓся на Нiка i прамахнуѓся. Нiк стукнуѓ яго галавой аб палубу i моцна стукнуѓ па горле. Ён пачуѓ, як нешта хруснула, i галава бязвольна ѓпала набок. Калi яго рука паднялася, ён пачуѓ побач з сабой цяжкi ѓдар цела па драѓляных дошках. Гэта быѓ iх апошнi супернiк, i ён ляжаѓ як ануча
  
  
  Нiк убачыѓ Алексi, якi стаяѓ побач з Аняй. "Як толькi я ѓбачыла, што адбылося, я ѓскочыла на борт", - суха сказала яна. Нiк устаѓ. Фiгура старога па-ранейшаму нерухома сядзела на квартэрдэку як маѓклiвы сведка бруднай працы.
  
  
  "Як ты гэта даведаѓся, Нiк?" спытала Аляксi. "Як вы даведалiся, што нешта не так?"
  
  "Стары", - адказаѓ Нiк. "Ён быѓ там, але блiжэй да кармы, чым сёння днём, i, што самае галоѓнае, з яго трубкi не iшло дыму. Гэта адзiнае, што я заѓважыѓ у iм сёння днём, - гэты клубок дыму з яго трубкi. Гэта проста было звычайна для яго".
  
  
  "Што ж нам зараз рабiць?" - Спытала Аня.
  
  
  "Мы змесцiм гэтых траiх у трум i пакiнем старога на месцы", - сказаѓ Нiк. "Калi гэтыя хлопцы не паведамяць, яны хутка дашлюць каго-небудзь праверыць. Калi ён убачыць, што стары, прынада, усё яшчэ на месцы, ён падумае, што ѓсе трое прыкрытыя, i некаторы час будзе назiраць за гэтым. Так мы выйграем яшчэ гадзiну i зможам яго выкарыстоѓваць".
  
  
  "Але зараз мы не можам ажыццявiць наш першапачатковы план", - сказала Аня, дапамагаючы Нiку зацягнуць высокага чалавека ѓ трум. "Яны, мусiць, катавалi Лу Шы i дакладна ведаюць, куды мы накiроѓваемся. Калi яны выявяць, што мы з'ехалi адсюль, яны, вядома, будуць чакаць нас у Гуменчаi".
  
  
  "Мы проста не дабяромся туды, дарагая. Быѓ распрацаваны альтэрнатыѓны план на выпадак, калi нешта пойдзе не так. Гэта запатрабуе больш доѓгага маршруту да чыгуначнай лiнii Кантон-Коулун, але мы нiчога не можам з гэтым зрабiць. Мы паплывем на iншы бераг, у Тая Ван, i высадзiмся крыху нiжэй Нiмшана".
  
  
  Нiк ведаѓ, што AX выкажа здагадку, што ён варта альтэрнатыѓнаму плану, калi Лу Шы не з'явiцца на канале Ху. Яны таксама маглi сказаць, што ѓсё пайшло ня так, як плянавалася. Ён адчуѓ змрочную весялосць ад усведамлення таго, што гэта таксама падорыць Хоуку некалькi бяссонных начэй. Нiк таксама ведаѓ, што Ху Цань стане неспакойным, i гэта не аблегчыла б iх працу. Яго вочы глядзелi на джунглi мачтаѓ.
  
  
  "Нам трэба дастаць яшчэ адну джонку, i барзджэй", - сказаѓ ён i стаѓ глядзець на вялiкую джонку пасярод бухты. "Вось як гэтую", - падумаѓ ён услых. 'Iдэальная!'
  
  
  "Вялiкая?" - недаверлiва спытала Алексi, убачыѓшы джонку; свежаафарбаваны вялiкi баркас, упрыгожаны матывамi драконаѓ. "Гэта ѓдвая больш, чым iншыя, цi нават яшчэ больш!"
  
  
  "Мы справiмся з гэтым", - сказаѓ Нiк. "Акрамя таго, гэта будзе плыць хутчэй. Але самая вялiкая перавага ѓ тым, што гэта не джонка танка. I калi яны нас шукаюць, першае, што яны зробяць, гэта наглядзяць за джонкамi Танка. Гэта джонка Фучжоу з правiнцыi Фу-Кiен, як раз з таго месца, куды мы перавозiм. заѓважаеш, калi плывеш на поѓнач уздоѓж узбярэжжа". Нiк падышоѓ да краю палубы i саслiзнуѓ у ваду. "Хадземце", - заклiкаѓ ён дзяѓчат. "Гэта не сямейная джонка. У iх ёсць экiпаж, i, несумненна, яго няма на борце. У лепшым выпадку яны пакiнулi ахову.
  
  
  Цяпер дзяѓчаты таксама спусцiлiся ѓ ваду i разам даплылi да вялiкай лодкi. Калi яны падышлi да яе, Нiк першым паплыѓ па шырокiм коле. На борце быѓ толькi адзiн мужчына, тоѓсты, лысы кiтайскi марак. Ён сядзеѓ у мачты побач з маленькай рулявой рубкай i, здавалася, спаѓ. З аднаго боку джонкi звiсала вяровачная лесвiца - яшчэ адна прыкмета таго, што каманда, несумненна, была на беразе. Нiк падплыѓ да яе, але Аня першай дабралася да яго i падцягнулася. Калi Нiк перакулiѓ адну нагу праз парэнчы, Аня ѓжо была на палубе i паѓзла, напаѓсагнуѓшыся, да ахоѓнiка.
  
  
  Калi яна была ѓ шасцi футах ад яго, мужчына ажыѓ з аглушальным крыкам, i Нiк убачыѓ, што ѓ яго ѓ руках сякера з доѓгай ручкай, якi быѓ схаваны памiж яго тоѓстым целам i мачтай. Аня ѓпала на адно калена, калi зброя паляцела па дузе, праляцеѓшы мiма яе галавы.
  
  
  Яна кiнулася наперад, як тыгрыца, каб схапiць чалавека за рукi, перш чым ён змог стукнуць зноѓ. Яна стукнулася галавой яму аб жывот, кiнуѓшы яго на нiз мачты. У той жа час яна пачула свiст, за якiм рушыѓ услед прыгнечаны глухi ѓдар, пасля якога цела мужчыны расслабiлася ѓ яе хватцы. Моцна сцiснуѓшы яго рукi, яна скоса зiрнула i ѓбачыла рукаяць штылета памiж вачыма марака. Нiк устаѓ побач з ёй i выцягнуѓ лязо, калi яна, скалануѓшыся, адступiла.
  
  
  "Гэта было занадта блiзка", - пажалiлася яна. "На долю цалi ѓнiз, i ты б паслаѓ гэтую штуку ѓ мой мозг".
  
  
  Нiк адказаѓ абыякава. - "Ну, вас двое, цi не так?" Ён убачыѓ агонь у яе вачах i хуткi рух плячэй, калi яна пачала бiць яго. Потым ёй здалося, што яна ѓбачыла ѓ гэтых сталёва-блакiтных вачах намёк iронii, i адышла надзiмаючы вусны. Нiк засмяяѓся ѓ кулак. Яна нiколi не даведаецца, меѓ ён гэта на ѓвазе цi не. "Давай паспяшаемся, - сказаѓ ён. "Я хачу быць над Нимшанам да наступлення цемры". Яны хутка паднялi тры ветразi i неѓзабаве пакiнулi гавань Вiкторыi i абмiнулi востраѓ Тунг Лунг. Алексi знайшла для кожнага з iх сухую вопратку i развесiла iх iх мокрую вопратку па зорках, каб яна высахла. дзве гадзiны па чарзе стаялi каля руля, а астатнiя спалi ѓ каюце.
  
  
  Было чатыры гадзiны ранiцы, i Нiк быѓ у штурвала, калi з'явiѓся патрульны катэр. Нiк пачуѓ яго першым, i па вадзе рэхам разнёсся шум магутных рухавiкоѓ. Затым ён убачыѓ мiгатлiвыя агнi ѓ цемры, якiя рабiлiся ѓсё больш вiдавочнымi па меры наблiжэння карабля. Была цёмная пахмурная ноч, i не было месяца, але ён ведаѓ, што цёмны корпус вялiзнай джонкi не застанецца незаѓважаным. Ён заставаѓся сагнутым за рулём i трымаѓ курс. Калi патрульны катэр наблiзiѓся, магутны пражэктар запалiѓся i асвятлiѓ джонку. Лодка абляцела джонку адзiн раз, затым пражэктар згас, i лодка працягнула свой шлях. Аня i Алексi адразу апынулiся на палубе.
  
  
  "Гэта была звычайная руцiнная праца", - сказаѓ iм Нiк. "Але ѓ мяне такое дрэннае прадчуванне, што яны вернуцца".
  
  
  "Людзi Ху Цаня, вiдаць, ужо здагадалiся, што мы не ѓ пастцы", - сказала Аня.
  
  
  - Так, i экiпаж гэтай лодкi, вiдаць, ужо звярнуѓся ѓ палiцыю порта. I як толькi людзi Ху Цаня даведаюцца пра гэта, яны звяжуцца па радыё з кожным патрульным катэрам у гэтым раёне. Гэта можа заняць некалькi гадзiн, але можа быць i толькi некалькi хвiлiн. Нам проста трэба рыхтавацца да найгоршага. Магчыма, хутка мы будзем вымушаны пакiнуць гэты плывучы палац. На такiм мореходном судне, як гэта, звычайна ёсць плыт або выратавальная шлюпка. Вы ѓбачыце, цi зможаце вы што-небудзь знайсцi".
  
  
  Праз хвiлiну крык з бака сказаѓ Нiку, што яны нешта знайшлi. "Развяжыце яго i апусцiце за парэнчы", - крыкнуѓ ён у адказ. "Знайдзiце вёслы. I прынясi нашу вопратку наверх ". Калi яны вярнулiся, Нiк замацаваѓ штурвал i хутка пераапрануѓся. Ён паглядзеѓ на Алексi i Аню i зноѓ быѓ уражаны абсалютнай сiметрыяй iх фiгур, такiмi ж, як яны апранаюць штаны i блузку. Але потым ён звярнуѓ увагу на мора. Ён быѓ удзячны за воблачнае покрыва, якое засланяла большую частку месячнага святла. Гэта абцяжарвала навiгацыю, але ён заѓсёды мог засяродзiцца на слаба бачнай берагавой лiнii. Прылiѓ будзе несцi iх да берага. Гэта было выгадна. Калi б iх прымусiлi сесцi на плыт, прылiѓ вынесе iх на бераг. Алексi i Аня цiха размаѓлялi на палубе, калi Нiк раптам працягнуѓ руку. Яго вушы паѓгадзiны чакалi толькi гэтага гуку, а зараз ён яго пачуѓ. Па яго знаку двайняты замоѓклi.
  
  
  "Патрульны катэр", - сказала Аня.
  
  
  "Поѓная магутнасць", - дадаѓ Нiк. "Яны змогуць убачыць нас праз пяць-шэсць хвiлiн. Адна з вас павiнна ѓзяць штурвал, а другая кiраваць плытом за бортам. Я спускаюся ѓнiз. Я бачыѓ там дзве пяцiдзесяцiлiтровыя бочкi з маслам. Я не хачу сыходзiць, не пакiнуѓшы сюрпрыз для нашых праследавацеляѓ".
  
  
  Ён пабег да дзвюх бочак з маслам, прымацаваным да правага борта. Са свайго скуранога мяшочка ён высыпаѓ белы выбуховы парашок на адну з бочак.
  
  
  "Пяць хвiлiн да нас", - услых падумаѓ Нiк. Засталася адна хвiлiна, каб падысцi да яго i зайсцi. Яны будуць асцярожныя i не спяшаюцца. Яшчэ адна хвiлiна. Паѓхвiлiны, каб зрабiць выснову, што на борце нiкога няма, i яшчэ паѓхвiлiны, каб далажыць капiтану патрульнага катэра i вырашыць, што рабiць далей. Паглядзiм, гэта пяць, шэсць, сем, сем з паловай, восем хвiлiн. Ён выцягнуѓ пасму ротанга з падлогi джонкi, на секунду вымераѓ яе вачыма, а затым адламаѓ кавалак. Ён запалiѓ адзiн канец запальнiчкай, праверыѓ, цi гарыць ён, затым накiраваѓ самаробны засцерагальнiк на выбуховы парашок на бочцы з маслам. "Гэта павiнна спрацаваць, - змрочна сказаѓ ён, - мяркую, паѓхвiлiны".
  
  
  Алексi i Аня ѓжо былi на плыце, калi Нiк скокнуѓ на яго. Яны маглi бачыць пражэктар патрульнага катэра, якi шукаѓ у вадзе цень ад джонкi "Фучжоу" у цемры. Нiк узяѓ у Анi вясло i пачаѓ лiхаманкава веславаць да берага. Ён ведаѓ, што ѓ iх не было шанцу дабрацца да берага да таго, як патрульны катэр выявiць джонку, але ён хацеѓ зрабiць адлегласць памiж iмi i джонкай як мага большым. Абрысы патрульнага катэры зараз былi выразна бачныя, i Нiк назiраѓ, як яна павярнулася, i пачуѓ гук заглухлых рухавiкоѓ, калi яны выявiлi джонку. Пражэктар асвятлiѓ палубу джонкi яркiм святлом. Нiк паклаѓ вясло.
  
  
  "Кладзецеся на дно i нiякага руху!" - прашыпеѓ ён. Ён паклаѓ галаву на руку, так што ён мог назiраць за дзеяннямi патрульнага катэра, не паварочваючы галавы. Ён бачыѓ, як патрульны катэр падышоѓ да джонкi. Галасы былi чуваць ясна; спачатку мерныя загады, прызначаныя для экiпажа джонкi, затым кароткiя iнструкцыi для экiпажа вартаѓнiчага катэра, затым, пасля хвiлiны маѓчання, крыкi ѓзбуджэння. Пасля гэта здарылася. Полымя вышынёй у метр i выбух на борце джонкi, за якiм амаль адразу рушыла ѓслед серыя выбухаѓ, калi боепрыпасы на палубе i крыху пазней у машынным аддзяленнi патрульнага катэры паднялiся ѓ паветра. Тройцы на плыце прыйшлося абараняць свае галовы ад абломкаѓ двух суднаѓ, якiя ляцяць. Калi Нiк зноѓ падняѓ вочы, джонка i патрульны катэр здавалiся злепленымi, i адзiным гукам было шыпенне агню, якi падае на ваду. Ён зноѓ схапiѓся за вясло i пачаѓ веславаць да берага ѓ аранжавым ззяннi, якое асвятляла мясцовасць. Яны падышлi да цёмнай берагавой лiнii, калi з шыпеннем выходзiць пара полымя сцiхла i вярнулася спакой.
  
  
  Нiк адчуѓ, як плыт скрабецца па пяску, i бразнуѓся ѓ ваду па шчыкалатку. Па паѓкрузе ѓзгоркаѓ, якiя ѓтварылiся ѓ промнях свiтання, ён прыйшоѓ да высновы, што яны апынулiся як раз у патрэбным месцы, у Тая Ван, маленькай бухце крыху нiжэй Нiмшана. Нядрэнна з улiкам усiх складанасцяѓ. Яны ѓцягнулi плыт у зараснiкi ѓ пяцiдзесяцi ярдаѓ ад берага, i Нiк паспрабаваѓ успомнiць карту i iнструкцыi, якiя яму далечы ѓ штаб-кватэры AX. Гэта павiнен быѓ быць Тайя Ван. Гэтая ѓзгорыстая мясцовасць знаходзiлася ѓ падножжа гор Кай Лунг, якiя распасцiраюцца на поѓнач. Гэта азначала рухацца на поѓдзень, дзе пралягае чыгунка з Кантона ѓ Коѓлун. Мясцовасць будзе вельмi падобная на Агаё, узгорыстая, без высокiх гор.
  
  
  У Анi i Алексi былi дакументы, якiя пацвярджалi, што яны былi албанскiмi студэнтамi гiсторыi мастацтваѓ, i, мяркуючы па падробленым пашпарце, якi быѓ у Нiка, ён быѓ журналiстам брытанскай газеты з левымi сiмпатыямi. Але гэтыя фальшывыя дакументы не былi б абсалютнай гарантыяй iх захаванасцi. Яны могуць упэѓнiць мясцовую палiцыю, але iх сапраѓдных ворагаѓ гэта не падмане. Iм лепш спадзявацца, што iх увогуле не арыштуюць. Часу заставалася мала. Каштоѓныя гадзiны i днi ѓжо прайшлi, i iм спатрэбiцца яшчэ дзень, каб дабрацца да чыгункi.
  
  
  "Калi мы зможам знайсцi добрае прыкрыццё", - сказаѓ Нiк двайнятам, мы рушым далей на працягу дня. У адваротным выпадку нам давядзецца спаць днём i падарожнiчаць ноччу. Пойдзем i будзем спадзявацца на лепшае".
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 6
  
  
  
  
  
  Нiк iшоѓ хуткiм i плыѓным крокам, якi ён развiѓ, вывучаючы тэхнiку хуткаснага бегу i бегу. Азiрнуѓшыся, ён убачыѓ, што дзве дзяѓчыны цалкам могуць прыстасавацца да яго рытму.
  
  
  Сонца хутка рабiлася ѓсё гарачэй i гарачэй i рабiлася цяжкiм цяжарам. Нiк адчуѓ, як яго тэмп падае, але працягваѓ iсцi. Пейзаж рабiѓся ѓсё больш узгорыстым i грубым. Азiрнуѓшыся, ён убачыѓ, што Аляксiю i Анi было вельмi цяжка падняцца на ѓзгоркi, хоць яны i не паказвалi гэтага. Ён вырашыѓ зрабiць перапынак: "Iм яшчэ трэба было прайсцi даволi вялiкую адлегласць, i мела сэнс прыбыць да месца прызначэння змучанымi. Ён спынiѓся ѓ невялiкай далiне, дзе трава была высокай i густой. Не кажучы нi слова, але з падзякай у вачах, двайняты ѓпалi ѓ мяккую траву.
  
  
  "Цяпер вам трэба расслабiцца", - сказаѓ ён. "Вы ѓбачыце, чым даѓжэй вы гэта робiце, тым лягчэй становiцца. Вашы мышцы павiнны прывыкнуць да гэтага ".
  
  
  "Ага", - ахнула Аня. Гэта не здавалася пераканаѓчым. Нiк закрыѓ вочы i паставiѓ убудаваны будзiльнiк на дваццаць хвiлiн. Трава паволi рухалася на лёгкiм ветры, i сонца асвятляла iх. Нiк не ведаѓ, як доѓга ён спаѓ, але ён ведаѓ, што не прайшло i дваццацi хвiлiн, калi ён раптоѓна прачнуѓся. Гэта было не ѓбудаваны будзiльнiк, а шостае пачуццё небяспекi, якое разбудзiла яго. Ён тут жа сеѓ i ѓбачыѓ перад сабой маленькую фiгурку прыкладна за шэсць футаѓ, якая з цiкавасцю назiрала за iмi. Нiк выказаѓ здагадку, што гэта быѓ хлопчык ад дзесяцi да трынаццацi гадоѓ. Калi Нiк устаѓ, хлопчык пабег.
  
  
  'Праклён!' Нiк вылаяѓся i ѓскочыѓ на ногi.
  
  
  'Дзiця!' ён паклiкаѓ дзвюх дзяѓчат. "Спяшайцеся, разнясiцеся! Ён не можа збегчы ".
  
  
  Яны пачалi яго шукаць, але было позна. Хлопчык знiк.
  
  
  "Гэтае дзiця павiнна быць дзесьцi тут, i мы абавязкова павiнны яго знайсцi", - люта прашыпеѓ Нiк. "Ён павiнен быць па тым боку грэбня".
  
  
  Нiк перабег цераз грэбень i агледзеѓся. Яго вочы агледзелi падлесак i дрэвы на прадмет якiх-небудзь прыкмет якое рухаецца лiсця або iншага раптоѓнага руху, але ён нiчога не заѓважыѓ. Адкуль узялося гэтае дзiця i куды яно так раптоѓна знiкла? Гэтае чарцяня ведаѓ мясцовасць, гэта дакладна, iнакш ён нiколi б не збег так хутка. Алексi дайшла да левага боку грэбня i амаль схавалася з-пад увагi, калi Нiк пачуѓ яе цiхi свiст. Яна скруцiлася на грэбнi, калi Нiк падышоѓ да яе i паказаѓ на невялiкую ферму побач з вялiкiм кiтайскiм вязам. За домам быѓ вялiкi свiнарнiк са статкам маленькiх карычневых свiней.
  
  
  "Гэта павiнна быць так", - прагыркаѓ Нiк. "Давай зробiм гэта."
  
  
  Пачакай, - сказала Аня. - Ён нас бачыѓ, i што? Верагодна, ён быѓ гэтак жа шакаваны, як i мы. Чаму б нам проста не пайсцi далей? '
  
  
  "Зусiм няма", - адказаѓ Нiк, звузiѓшы вочы. "У гэтай краiне кожны - патэнцыйны стукач. Калi ён скажа мясцовым уладам, што бачыѓ трох незнаёмцаѓ, дзiця, верагодна, атрымае столькi ж грошай, колькi яго бацька зарабляе на той ферме за год".
  
  
  "Няѓжо вы ѓсе такiя параноiкi на захадзе?" - Трохi раздражнёна спытала Аня. "Хiба не перабольшанне называць стукачом дзiцяцi 12 гадоѓ цi малодшай? I акрамя таго, што б зрабiѓ амерыканскае дзiця, калi б убачыѓ траiх кiтайцаѓ, якiя падазрона сноѓдаюцца каля Пентагона? Цяпер вы сапраѓды зайшлi занадта далёка!"
  
  
  "Давайце пакуль пакiнем палiтыку ѓбаку", - пракаментаваѓ Нiк. "Гэтае дзiця можа паставiць пад пагрозу нашу мiсiю i нашы жыццi, i я не магу гэтага дапусцiць. На коне мiльёны жыццяѓ!"
  
  
  Не чакаючы далейшых каментароѓ, Нiк пабег на ферму. Ён пачуѓ, як Аня i Алексi iдуць за iм. Без абыходных шляхоѓ ён уварваѓся ѓ дом i апынуѓся ѓ вялiкiм пакоi, якi адначасова служыѓ гасцiнай, спальняй i кухняй. Была толькi адна жанчына, якая глядзела на яго тупа, без усялякага выраза ѓ вачах.
  
  
  "Глядзi на яе", - раѓнуѓ Нiк двум дзяѓчынкам, калi ён праляцеѓ мiма жанчыны i абшукаѓ астатнюю частку дома. Маленькiя пакоi, якiя вядуць у вялiкi пакой, былi пустыя, але ѓ адной з iх была вонкавая дзверы, праз якую Нiк убачыѓ хлеѓ. Праз хвiлiну ён вярнуѓся ѓ гасцiную. Ён падштурхнуѓ перад сабой панурага хлопчыка.
  
  
  "Хто яшчэ тут жыве?" - спытаѓ ён на кантонскiм дыялекце.
  
  
  "Нiхто", - адрэзаѓ яму дзiця. Нiк паказаѓ яму вялiкi палец уверх.
  
  
  "Ты крыху хлус", - сказаѓ ён. "Я бачыѓ мужчынскую вопратку ѓ iншым пакоi. Адказвай, а то атрымаеш яшчэ адзiн удар!"
  
  
  'Адпусцi яго.'
  
  
  Гэта жанчына пачала казаць. Нiк адпусцiѓ дзiця.
  
  
  "Мой муж таксама жыве тут", - сказала яна.
  
  
  'Дзе ён?' - рэзка спытаѓ Нiк.
  
  
  "Не кажы яму", - крыкнуѓ хлопчык.
  
  
  Нiк пацягнуѓ яго за валасы, i дзiця ѓскрыкнула ад болю. Аня сумнявалася. "Ён сышоѓ", - нясмела адказала жанчына. 'У вёску.'
  
  
  'Калi?' - Спытаѓ Нiк, зноѓ адпускаючы дзiця.
  
  
  "Некалькi хвiлiн таму", - сказала яна.
  
  
  "Хлопчык сказаѓ вам, што бачыѓ нас, i ваш муж пайшоѓ далажыць, цi не так?" - сказаѓ Нiк.
  
  
  "Ён добры чалавек", - сказала жанчына. "Дзiця ходзiць у дзяржаѓную школу. Там яму кажуць, што яно павiнна паведамляць пра ѓсё, што бачыць. Мой муж не хацеѓ iсцi, але хлопчык прыгразiѓ расказаць пра гэта сваiм настаѓнiкам".
  
  
  "Прыкладнае дзiця", - пракаментаваѓ Нiк. Ён не зусiм паверыѓ жанчыне. Тое, што датычыла дзiцяцi, магло быць праѓдай, але ён не сумняваѓся, што гэты чалавек таксама не будзе пярэчыць супраць невялiкiх чаявых. "Як далёка знаходзiцца вёска?" ён спытаѓ.
  
  
  "Тры кiламетры па дарозе".
  
  
  "Глядзiце за iмi", - кiнуѓ Нiк Алексi i Анi, калi ласка.
  
  
  Дзве мiлi, падумаѓ Нiк, iмчачыся па дарозе. Дастаткова часу, каб дагнаць мужчыну. Ён не падазраваѓ, што яго пераследуюць, i не спяшаѓся. Дарога была пыльнай, i Нiк адчуѓ, як яна напаѓняе яго лёгкiя. Ён пабег па абочыне. Гэта было крыху павольней, але ён хацеѓ захаваць свае лёгкiя чыстымi для таго, што яму трэба было рабiць. Ён убачыѓ фермера, якi праходзiць мiма невялiкага ѓзвышэння, прыкладна ѓ пяцiстах ярдаѓ перад iм. Мужчына павярнуѓся, калi пачуѓ крокi ззаду сябе, i Нiк убачыѓ, што ён шчыльна складзены i шыракаплеч. I, што важнейшае, у яго была вялiкая вострая як брытва каса.
  
  
  Фермер падышоѓ да Нiку з паднятай касой. Выкарыстоѓваючы свае бедныя веды кантонскага дыялекту, Нiк паспрабаваѓ пагаварыць з гэтым чалавекам. Яму ѓдалося даць зразумець, што ён хоча пагаварыць i не хоча прычыняць шкоду чалавеку. Але абыякавы плоскi твар селянiна не змянiла свайго выразы, пакуль ён працягваѓ iсцi наперад. Неѓзабаве Нiку стала ясна, што гэты чалавек думаѓ толькi аб узнагародзе, якую ён атрымае, калi здасць уладам аднаго з незнаёмцаѓ жывым цi мёртвым. Цяпер фермер з дзiѓнай хуткасцю пабег наперад i дазволiѓ касе прасвiстаць у паветры. Нiк адскочыѓ, але каса ледзь не патрапiла яму ѓ плячо. З кацiнай хуткасцю ён ухiлiѓся. Мужчына ѓпарта рушыѓ наперад, прымусiѓшы Нiка адступiць. Ён не адважыѓся выкарыстоѓваць свой Люгер. Аднаму Богу вядома, што здарыцца, калi прагучыць стрэл. Каса зноѓ прасвiстала ѓ паветры, на гэты раз вострае, як брытва, лязо стукнула Нiка ѓ твар у мiлiметры ад яго. Фермер зараз бесперапынна касiѓ гэтай жудаснай зброяй, як калi б ён касiѓ траву, i Нiк быѓ змушаны адмовiцца ад адступлення. Даѓжыня зброi не дазваляла яму зрабiць выпад. Нiк сцямiѓ, азiраючыся назад, што яго загоняць у падлесак на абочыне дарогi, дзе ён стане лёгкай здабычай. Ён павiнен быѓ знайсцi спосаб перапынiць бесперапынныя ѓзмахi косы, каб нырнуць пад яе.
  
  
  Раптам ён упаѓ на адно калена i схапiѓ жменю друзлага пылу з дарогi. Калi мужчына пайшоѓ наперад, Нiк кiнуѓ пыл яму ѓ вочы. На iмгненне фермер закрыѓ вочы, i рух касы спынiлася. Гэта ѓсё, што трэба Нiку. Ён нырнуѓ пад востры клiнок, як пантэра, схапiѓ чалавека за каленi i тузануѓ так, што той упаѓ назад. Каса ѓпала на зямлю, i зараз Нiк напаѓ на яго. Гэты чалавек быѓ моцны i меѓ мускулы, падобныя на вяроѓкi пасля доѓгiх гадоѓ цяжкай працы ѓ палях, але без касы ён быѓ не больш за вялiкiм, моцным чалавекам з тых, каго Нiк перамагаѓ дзясяткi разоѓ за сваё жыццё. Мужчына ѓпарта змагаѓся i здолеѓ прыѓзняцца, але затым Нiк даѓ яму правай, з-за чаго ён тройчы перакацiѓся па сваёй восi. Нiк падумаѓ, што фермер ужо сышоѓ, i расслабiѓся, калi са здзiѓленнем убачыѓ, як мужчына дзiка трос галавой, выпростваѓся на адным плячы i зноѓ ухапiѓся за касу. "Ён быѓ занадта зацятым", - падумаѓ Нiк. Перш чым мужчына змог устаць, Нiк правай нагой ударыѓ па дзяржальнi касы. Металiчны клiнок узлятаѓ i апусцiѓся, як зачыненая пастка. Толькi цяпер мышы не было, толькi шыя фермера i каса, якая ѓлезла ѓ яе. На iмгненне мужчына выдаѓ некалькi прыглушаных булькатлiвых гукаѓ, затым усё скончылася. "Гэта было да лепшага", - падумаѓ Нiк, хаваючы знежывелае цела ѓ зараснiках. Ён усё роѓна павiнен быѓ забiць яго. Ён павярнуѓся i пайшоѓ назад на ферму.
  
  
  Алексi i Аня звязалi рукi жанчыны за спiной i звязалi хлопчыка па руках i нагах. Калi ён увайшоѓ, яны не задавалi пытанняѓ, толькi жанчына запытальна паглядзела на яго, калi яго шырокая постаць запоѓнiла дзвярны праём.
  
  
  "Мы не можам дазволiць iм паѓтарыць гэта", - сказаѓ ён роѓным тонам.
  
  
  'Нiк!' Гэта была Алексi, але ён бачыѓ тыя ж думкi, адлюстраваныя ѓ вачах Анi. Яны пераводзiлi погляд з хлопчыка на Нiка, i ён дакладна ведаѓ, пра што яны думалi. Прынамсi, выратуйце хлопчыку жыццё. Ён быѓ усяго толькi дзiцем. Сотня мiльёнаѓ жыццяѓ залежалi ад поспеху iх мiсii, i гэты малы ледзь не пазбавiѓ iх шанцаѓ. Iх матчыныя iнстынкты ѓсплылi на паверхню. Праклятае матчына сэрца, пракляѓ сябе Нiк. Ён ведаѓ, што цалкам пазбавiцца ад яго нi ѓ адной жанчыны немагчыма, але гэта была прыдатная сiтуацыя, з якой трэба было сутыкнуцца. Ён таксама не цiкавiѓся гэтай жанчынай i тым, што дзiця, каб дапамагчы. Ён хацеѓ бы пакiнуць гэтага фермера ѓ жывых. Ва ѓсiм вiнаваты адзiны iдыёт, якому трэба было сцерцi з зямлi заходнi свет. I ѓ яго ѓласнай краiне былi такiя iдыёты, Нiк занадта добра гэта ведаѓ. Агiдныя фанатыкi, якiя аб'ядноѓвалi бедных працавiтых нягоднiкаѓ з кучкай вар'яцкiх iдэолагаѓ у Пекiне i Крамлi. Гэта былi сапраѓдныя вiноѓнiкi. Гэтых хворых кар'ерыстаѓ i дагматыкаѓ не толькi тут, але i ѓ Вашынгтоне i Пентагоне. Гэты фермер стаѓ ахвярай Ху Цаня. Яго смерць магла выратаваць жыццi мiльёнаѓ iншых людзей. Нiку трэба было падумаць аб гэтым. Ён ненавiдзеѓ брудныя бакi сваёй працы, але не бачыѓ iншага рашэння. Але гэтая жанчына i гэтае дзiця... Мозг Нiка шукаѓ рашэнне. Калi б ён мог iх знайсцi, ён бы пакiнуѓ iх у жывых.
  
  
  Ён паклiкаѓ да сябе дзяѓчынак i папрасiѓ iх задаць мацi некалькi пытанняѓ. Потым ён схапiѓ хлопчыка i вынес яго на вулiцу. Ён падняѓ дзiця так, каб глядзець яму проста ѓ вочы, i загаварыѓ з iм тонам, якi не пакiдаѓ месца для сумненняѓ.
  
  
  "Твая мацi адказвае на тыя ж пытаннi, што i ты", - сказаѓ ён хлопчыку. "Калi вашы адказы будуць адрознiвацца ад адказаѓ вашай мацi, вы абодва памраце праз дзве хвiлiны. Вы разумееце мяне?'
  
  
  Хлопчык кiѓнуѓ, яго погляд больш не быѓ панурым. У ягоных вачах быѓ толькi страх. У школьную палiтычную гадзiну яму, мусiць, сказалi тую ж лухту аб амерыканцах, якую некаторыя амерыканскiя настаѓнiкi распавядаюць аб рускiх i кiтайцах. Яны б сказалi дзiцяцi, што ѓсе амерыканцы былi слабымi i якiя вырадзiлiся iстотамi. На прыкладзе гэтага стрыманага волата хлопчыку будзе што сказаць настаѓнiкам, калi ён вернецца ѓ школу.
  
  
  "Слухай уважлiва, толькi праѓда можа выратаваць цябе", - адрэзаѓ Нiк. "Хто збiраецца наведаць вас тут?"
  
  
  "Прадавец з вёскi", - адказаѓ хлопчык.
  
  
  'Калi ён будзе?'
  
  
  "Праз тры днi, каб купiць свiней".
  
  
  "Цi ёсць яшчэ хто-небудзь, хто можа прыйсцi раней? Твае сябры цi што?
  
  
  "Не, мае сябры не прыйдуць да суботы. Клянуся.'
  
  
  "А знаёмыя тваiх бацькоѓ?"
  
  
  "Яны прыедуць у нядзелю".
  
  
  Нiк паклаѓ хлопчыка на зямлю i павёѓ у дом. Аня i Аляксей чакалi.
  
  
  "Жанчына кажа, што iдзе толькi адзiн наведвальнiк", - сказаѓ Алексi. "Гандаль на рынку з вёскi".
  
  
  'Калi?'
  
  
  'На працягу трох дзён. У суботу i нядзелю гасцей чакаюць i сябры хлопчыка. А ѓ доме ёсць склеп".
  
  
  Такiм чынам, адказы супалi. Нiк падумаѓ на iмгненне, а затым вырашыѓ. "Добра, - сказаѓ ён. "Мы проста павiнны рызыкнуць. Шчыльна завяжыце iх i пакладзяце ѓ рот кляпы. Мы замкнем iх у падвале. Праз тры днi яны больш не змогуць прычынiць нам шкоды. Нават калi яны будуць знойдзеныя ѓсяго праз тыдзень, яны, самае большае, будуць галодныя".
  
  
  Нiк назiраѓ, як дзяѓчыны выконвалi яго загады. Часам ён ненавiдзеѓ сваю прафесiю.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 7
  
  
  
  
  
  Нiк быѓ злы i занепакоены. Да гэтага часу ѓ iх было шмат няѓдач. Не так ужо i шмат прайшло, як яму хацелася б, i ён задавалася пытаннем, колькi яшчэ яны могуць працягвацца так. Цi было гэта дрэннай прыметай - усе гэтыя няѓдачы i прарывы на мяжы? Ён не быѓ забабонным, але ён бачыѓ больш тых аперацый, дзе справы iшлi ѓсё горш i горш. Ня тое каб горш магло быць. Як можа быць горш, калi сiтуацыя ѓжо немагчымая? Але найбольш яго непакоiла адна рэч. Яны не толькi моцна адсталi ад графiка, але i што не магло здарыцца, калi б Ху Цань занерваваѓся? Да цяперашняга часу ён, вiдаць, зразумеѓ, што нешта не так. А ѓявiце, калi б ён вырашыѓ рэалiзаваць свой план? Яго ракеты былi гатовы да запуску. Калi б ён захацеѓ, у вольнага свету было ѓсяго некалькi хвiлiн, каб дадаць да сваёй гiсторыi. Нiк пайшоѓ хутчэй. Гэта ѓсё, што ён мог зрабiць, акрамя надзеi, што ён прыйдзе ѓ час. У сваёй гонцы з часам па лясiстай мясцовасцi ён амаль дабраѓся да дарогi, перш чым усвядомiѓ яе. У самы апошнi момант ён зайшоѓ за кусты. Перад iм, каля невысокага будынка, iшла калона кiтайскiх вайсковых грузавiкоѓ. Будынак быѓ свайго роду станцыяй забеспячэння; салдаты ѓваходзiлi i выходзiлi з плоскiмi, падобнымi на блiны рэчамi ѓ руках. "Напэѓна, сушаныя бабовыя аладкi", - падумаѓ Нiк. У кожным грузавiку было па два салдаты, вадзiцель i штурман. Верагодна, яны ехалi за салдатамi, цi iх проста некуды паслалi. Першыя машыны пачалi ѓжо ад'язджаць.
  
  
  "Гэта апошняя машына", - прашаптаѓ Нiк. "Да таго часу, калi яна паедзе, iншыя грузавiкi ѓжо пройдуць паварот праз гэты ѓзгорак. Гэта крыху складана, але можа спрацаваць. Акрамя таго, у нас не так шмат часу, каб быць занадта асцярожнымi".
  
  
  Дзве дзяѓчыны кiѓнулi, блiшчачы вачыма. "Iх натхнiла небяспека", - падумаѓ Нiк. Але не толькi з-за гэтага, - падумаѓ ён адразу пасля гэтага з крывой усмешкай. Пакуль што з гэтага нiчога не атрымаецца. Роѓ рухавiкоѓ заглушыѓ усе гукi, калi з'ехалi апошнiя грузавiкi. Апошнi ѓжо працаваѓ на халастым ходзе, калi двое салдат выйшлi з будынка з рукамi, поѓнымi сушаных аладак. Нiк i Алексi моѓчкi стукнулi з падлеску. Мужчыны нiколi не змогуць расказаць, што iх уразiла. Аня ѓвайшла ѓ будынак паглядзець, цi ёсць там яшчэ хто-небудзь.
  
  
  Гэта было не так, i яна зноѓ выйшла, нагружаная сушанымi аладкамi. Нiк перакацiѓ целы двух салдат у кузаѓ грузавiка. Аня села ззаду, каб пераканацца, што iх не дагоняць, а Алексi залезла ѓ кабiну кiроѓцы побач з Нiкам.
  
  
  "Як доѓга мы будзем заставацца ѓ калоне?" - Спытала Алексi, адкусваючы адну з аладак, якое Аня дала праз люк.
  
  
  "Пакуль яны iдуць у правiльным для нас напрамку. Калi яны будуць рабiць гэта дастаткова доѓга, нам пашанцавала.
  
  
  Большую частку дня калона працягвала рухацца на поѓдзень. Апоѓднi Нiк убачыѓ таблiчку: "Тынтонгвай". Гэта азначала, што яны былi ѓсяго за некалькi мiляѓ ад чыгункi. Раптам на скрыжаваннi дарогi калона павярнула направа i накiравалася на поѓнач.
  
  
  "Нам пара выбiрацца", - сказаѓ Нiк. Нiк паглядзеѓ наперад i ѓбачыѓ, што дарога крута паднiмаецца, затым зноѓ крута спускаецца. У далiне было вузкае возера.
  
  
  'Тут!' - сказаѓ Нiк. "Я збiраюся прытармазiць. Калi я так кажу, вы, хлопцы, павiнны выскокваць. Увага ... Добра, зараз жа! ' Калi дзяѓчаты выскачылi з машыны, Нiк павярнуѓ руль направа, пачакаѓ, пакуль ён не адчуѓ, што пярэднiя колы выляцяць за насып, а затым выскачыѓся з грузавiка. разнёсся па ѓзгорках, калона спынiлася. Але Нiк i двайняты пабеглi, пераскочылi цераз вузкую канаву i неѓзабаве схавалiся з-пад увагi.
  
  
  "Нам спатрэбiлася б два днi, каб дабрацца сюды", - сказаѓ Нiк. "Мы выйгралi час, але давайце не будзем псаваць яго сваёй няѓважлiвасцю. Я падазраю, што чыгунка знаходзiцца па той бок узгорка. Двойчы ѓ дзень ходзiць таварны цягнiк; ранiцай i рана ѓвечары. Калi нашы разлiкi дакладныя, цягнiк спынiцца дзе-небудзь паблiзу, каб папоѓнiць запасы людзей Ху Цзаня.
  
  
  Яны падпаѓзлi да краю ѓзгорка, i Нiк не мог не адчуць палёгку i задавальненне ад падвойнага шэрагу блiскучых рэек. Яны спусцiлiся з узгорка да камянiстага агалення, якое служыла выдатным сховiшчам i назiральнай пляцоѓкай.
  
  
  Ледзь яны схавалiся, калi пачулi роѓ рухавiкоѓ. Трое матацыклiстаѓ прамчалiся па дарозе сярод узгоркаѓ i спынiлiся ѓ воблаку пылу. Яны насiлi ѓнiформу, якая нагадвала звычайныя кашулi кiтайскай армii, але iншага колеру, сiне-шэрыя штаны i малочна-белыя кашулi. Матыѓ аранжавай ракеты быѓ намаляваны на iх форменных куртках i матацыклетных шлемах. "Спецназ Ху Цаня", - выказаѓ здагадку Нiк. Яго вусны сцiснулiся, ён глядзеѓ, як яны спешылiся, выцягнулi металашукальнiкi i пачалi правяраць дарогу на прадмет выбухоѓкi.
  
  
  "Ehto mne nie nrahvista", - пачуѓ ён шэпт Анi Алексi.
  
  
  "Мне гэта таксама не падабаецца", - пагадзiѓся ён з iмi. "Гэта азначае, што Ху Цань упэѓнены, што я перахiтрыѓ яго людзей. Ён не хацеѓ бы рызыкаваць. Я мяркую, што яны вельмi хутка будуць гатовыя i прымуць меры, каб пазбегнуць сабатажу ".
  
  
  Нiк адчуѓ, як яго далонi намоклi, i выцер iх аб штаны. Справа была не ѓ напружаннi моманту, а ѓ думцы аб тым, што наперадзе. Як звычайна, ён бачыѓ больш, чым ужо мог бачыць выпадковы назiральнiк, ён абдумваѓ магчымыя небяспекi, якiя чакалi наперадзе. Матацыклiсты былi прыкметай таго, што Ху Цзань быѓ вельмi асцярожны. Гэта азначала, што Нiк страцiѓ адну са сваiх моцных бакоѓ у гульнi - элемент нечаканасцi. Ён таксама падумаѓ, што далейшыя падзеi могуць прымусiць яго адвярнуцца ад аднаго са сваiх выдатных памагатых. не, а можа быць, абодвух. Калi гэта акажацца неабходным, ён ведае, якiм павiнна быць яго рашэнне. Iх можна было ѓпусцiць. Самога яго можна было сумаваць. Ад гэтага непрыемнага факту залежала выжыванне невуцкага свету.
  
  
  Калi матацыклiсты скончылi агляд, ужо сцямнела. Двое з iх пачалi ставiць паходнi ѓздоѓж дарогi, а трэцi казаѓ па рацыi. Удалечынi Нiк пачуѓ гук запуску рухавiкоѓ, а праз некалькi хвiлiн з'явiлiся шэсць грузавiкоѓ з прычэпамi М9Т. Яны разгарнулiся i спынiлiся каля чыгуначных пуцей. Калi iх рухавiкi заглухлi, Нiк пачуѓ яшчэ адзiн шум, якi парушыѓ начную цiшыню. Гэта быѓ цяжкi гук павольна надыходзячага лакаматыва. Падышоѓшы блiжэй, Нiк убачыѓ у цьмяным святле сiгнальных ракет, што лакаматыѓ быѓ кiтайскай версiяй вялiкага 2-10-2 Сантэ Фе.
  
  
  Велiзарная машына спынiлася, пасылаючы вялiзныя аблокi пылу, якiя прымалi дзiѓныя туманныя формы ѓ мiгатлiвым святле паходняѓ. Скрынi, кардонныя скрынкi i мяшкi зараз хутка пераносiлi ѓ грузавiкi, якiя чакалi. Нiк заѓважыѓ, што мука, рыс, бабы i гароднiна. Блiжэйшы да цягнiка грузавiк быѓ напоѓнены ялавiчынай i свiнiнай, а за iмi - пачкi сала. Элiтныя салдаты Ху Цаня добра елi, гэта было зразумела. Пекiн, магчыма, адчуваѓ найбольшыя цяжкасцi ѓ пошуку вырашэння вялiкай недахопу харчавання, але ѓ элiты народнага ѓрада заѓсёды было дастаткова ежы. Калi Нiку атрымаецца ажыццявiць свае планы, ён усё роѓна зможа ѓнесцi свой уклад у вырашэнне гэтай праблемы ѓ выглядзе невялiкага скарачэння насельнiцтва. Ён проста не мог заставацца, каб атрымаць падзяку. Людзi Ху Цаня працавалi хутка i эфектыѓна, i ѓся аперацыя доѓжылася не больш за пятнаццаць хвiлiн. Лакаматыѓ пад'ехаѓ, грузавiкi пачалi разварочвацца i з'яжджаць, i сiгнальныя лiхтары былi зняты. Матацыклiсты пачалi канваiраваць грузавiкi. Аня ткнула Нiка ѓ бок.
  
  
  "У нас ёсць нажы", - прашаптала яна. "Магчыма, мы не такiя спецыялiсты, як ты, Нiк, але мы дастаткова спрытныя. Кожны з нас можа забiць аднаго з праязджаюць мiма матацыклiстаѓ. Тады мы зможам выкарыстоѓваць iх матацыклы! '
  
  
  Нiк нахмурыѓся. "Вядома, яны павiнны далажыць, калi вернуцца", - сказаѓ ён. "Як вы думаеце, што адбудзецца, калi яны не з'явяцца? Вы хочаце адправiць Ху Цаню тэлеграму, што мы хаваемся на яго заднiм двары?
  
  
  Ён убачыѓ чырвань на шчоках Анi, нягледзячы на цемру. Ён не хацеѓ быць такiм рэзкiм. Яна была каштоѓным памагатым, але i ѓ ёй цяпер ён выявiѓ той прабел у навучаннi, якi быѓ такi вiдавочны ѓ кожнага камунiстычнага агента. Яны былi цудоѓна, калi справа тычылася дзеянняѓ i самавалодання. У iх хапiла мужнасцi i настойлiвасцi. Але прадбачлiвасць нават у кароткатэрмiновай перспектыве зусiм не прывяла iх да густу. Ён падбадзёрвальна пагладзiѓ яе па плячы.
  
  
  "Ды добра, мы ѓсе часам памыляемся", - мякка сказаѓ ён. "Мы пойдзем па iх слядах".
  
  
  Сляды ад цяжкiх шын грузавiкоѓ былi добра вiдаць на няроѓнай i пыльнай дарозе. Акрамя таго, яны амаль не сустракалi скрыжаванняѓ або скрыжаванняѓ на дарозе. Iшлi яны жвава, робячы як мага менш перапынкаѓ. Нiк падлiчыѓ, што яны развiвалi ѓ сярэднiм каля шасцi мiль у гадзiну, што было вельмi добрай хуткасцю. Да чатырох гадзiн ранiцы, калi яны пераадолелi каля 40 мiль, Нiк пачаѓ змяншаць хуткасць. Яго ногi, якiмi б мускулiстымi i натрэнiраваны яны нi былi, пачалi стамляцца, i ён убачыѓ стомленыя твары Алексi i Анi. Але ён таксама зменшыѓ абароты з-за iншага, больш важнага факту. Гэта ѓсюдыiснае звышадчувальнае нюх, якое было часткай Агента N3, пачало пасылаць сiгналы. Калi разлiкi Нiка былi дакладныя, яны павiнны былi наблiжацца да ѓладанняѓ Ху Цаня, i зараз ён даследаваѓ сляды з канцэнтрацыяй сышчыка, якая iдзе па паху. Раптам ён спынiѓся i ѓпаѓ на адно калена. Алексi i Аня павалiлiся на падлогу побач з iм.
  
  
  "Мае ногi", - ахнула Алексi. "Я не магу больш гэтага трываць, я не магу так доѓга iсцi, Нiк".
  
  
  "У гэтым таксама не будзе неабходнасцi", - сказаѓ ён, указваючы на дарогу. Сляды машын раптоѓна спынiлiся. Яны былi вiдавочна знiшчаны.
  
  
  "Што гэта абазначае?" спытаѓ Алекс. "Яны не могуць проста так знiкнуць".
  
  
  "Не, - адказаѓ Нiк, - але яны спынiлiся тут i замялi сляды". Гэта можа азначаць толькi адно. Недзе тут павiнен быць блокпост! Нiк падышоѓ да край дарогi i ѓпаѓ, расцягнуѓся на падлозе i жэстам загадаѓ дзяѓчынкам зрабiць тое ж самае. Дэцыметр за дэцыметрам ён поѓз наперад, яго вочы аглядалi дрэвы па абодва бакi дарогi ѓ пошуках аб'екта, якi ён шукаѓ. Нарэшце ён убачыѓ гэта. Два невялiкiя дрэвы, прама насупраць адзiн аднаго. Яго погляд слiзгануѓ па ствале блiжэйшага, пакуль ён не ѓбачыѓ маленькую круглую металiчную прыладу вышынёй каля трох футаѓ. На дрэве насупраць быѓ такi самы прадмет на той жа вышынi. Алексi i Аня зараз таксама ѓбачылi электроннае вока. Падышоѓшы блiжэй да дрэва, ён убачыѓ тонкую нiтку, якая сыходзiць у падставу. Больш не было нiякiх сумневаѓ. Гэта быѓ знешнi абарончы пояс раёна Ху Цаня.
  
  
  Электроннае вока было добрае, лепшае, чым узброеная ахова, якую можна было выявiць i, магчыма, здушыць. Кожны, хто выязджаѓ на дарогу i выпадаѓ з раскладу, уключаѓ сiгналiзацыю. Яны маглi бесперашкодна прайсцi праз электрычнае вока i пракрасцiся далей у вобласць, але, несумнеѓна, далей было больш кантрольна-прапускных пунктаѓ i, нарэшце, узброеная ахова цi, магчыма, патрулi. Акрамя таго, хутка павiнна было ѓзысцi сонца, i iм давялося б шукаць сховiшча на цэлы дзень.
  
  
  Яны не маглi больш працягваць шлях i пайшлi ѓ лес. Лес моцна зарос, i Нiк быѓ шчаслiвы ад гэтага. Гэта азначала, што яны не збiралiся рухацца хутка, але з iншага боку, гэта давала iм добрае прыкрыццё. Калi яны нарэшце дасягнулi вяршынi крутога ѓзгорка, яны ѓбачылi перад сабой комплекс Ху Цаня ва ѓзыходзячым цьмяным святле зары.
  
  
  Размешчаны на раѓнiне ѓ асяроддзi невысокiх узгоркаѓ, на першы погляд ён выглядаѓ як гiганцкае футбольнае поле. Толькi гэтае футбольнае поле было абнесена падвойнымi шэрагамi калючага дрота. У цэнтры, якi патануѓ у зямлю, былi добра бачныя пускавыя ѓстаноѓкi. Адтуль, дзе яны хавалiся ѓ падлеску, яны маглi бачыць тонкiя завостраныя галоѓкi ракет, сем смяротных ядзерных стрэл, якiя маглi адным махам змянiць баланс сiл у свеце. Нiк, лежачы ѓ зараснiках, разглядаѓ мясцовасць ва ѓзыходзячым святле. Пускавыя ѓстаноѓкi, вядома, былi бетонныя, але ён заѓважыѓ, што бетонныя сцены нiдзе не былi даѓжэй за дваццаць метраѓ. Калi б ён мог закапаць бомбы па краях, гэтага было б дастаткова. Аднак адлегласць памiж пускавымi ѓстаноѓкамi складала не менш за сто метраѓ, а гэта азначала, што яму спатрэбiцца шмат часу i ѓдачы, каб размясцiць узрыѓчатку. I Нiк не занадта разлiчваѓ на столькi часу i поспех. З розных планаѓ, якiя ён абдумваѓ, ён змог спiсаць большасць з iх. Чым даѓжэй ён вывучаѓ мясцовасць, тым больш выразна яго ѓсведамляѓ гэты непрыемны факт.
  
  
  Ён думаѓ, што можа ѓварвацца ѓ лагер пасярод ночы, можа, у пазычанай форме, i прыменiць дэтанатары. Але яму лепей на гэта забыцца. У кожнай пускавы ѓстаноѓкi стаялi па тры ѓзброеныя салдаты, не лiчачы вартаѓнiчых пастоѓ у калючага дроту.
  
  
  На другiм баку пляцоѓкi быѓ шырокi драѓляны галоѓны ѓваход, а проста пад iм была адтулiна ѓ калючым дроце паменш. Салдат стаяѓ на варце ля прахода шырынёй каля трох футаѓ. Але праблема была не ѓ iм; праблема складалася ѓ бяспецы ѓнутры плота. Наадварот стартавай пляцоѓкi справа быѓ доѓгi драѓляны будынак, верагодна, для супрацоѓнiкаѓ службы бяспекi. З таго ж боку было некалькi бетонных i мураваных будынкаѓ з антэнамi, радарамi, метэаралагiчным вымяральным абсталяваннем i перадатчыкамi на даху. Гэта мусiѓ быць штаб. Адзiн з першых прамянёѓ сонца рэзка адбiѓся, i Нiк паглядзеѓ праз вулiцу на груды насупраць iх па iншым боку ачэпленага ѓчастку. На вяршынi ѓзгорка стаяла вялiкая хата з вялiкiм сферычным аконным шклом, якое праходзiла па ѓсiм фасадзе, адлюстроѓваючы сонечнае святло. Нiжняя частка дома выглядала як сучасная вiла, але другi паверх i дах былi пабудаваны ѓ стылi пагады, тыповым для традыцыйнай кiтайскай архiтэктуры. "Напэѓна, з гэтага дома можна было б добра вiдаць увесь комплекс, i таму яго i паставiлi там", - падумаѓ Нiк.
  
  
  Нiк у думках абдумаѓ кожную дэталь. Як на адчувальнай плёнцы, у яго мозгу па частках фiксавалася кожная дэталь: колькасць уваходаѓ, становiшча салдат, адлегласць ад калючага дроту да першага шэрагу пускавых усталёвак i яшчэ сотня iншых дэталяѓ. Уся ѓстаноѓка комплексу была для Нiка вiдавочнай i лагiчнай. Акрамя аднаго. Плоскiя металiчныя дыскi ѓ зямлi былi бачныя па ѓсёй даѓжынi калючага дроту. . Яны ѓтварылi кольца вакол усяго комплексу, адлегласць памiж iмi была каля двух метраѓ. Алексi i Аня таксама не маглi iдэнтыфiкаваць гэтыя дзiѓныя прадметы.
  
  
  "Я нiколi не бачыла нiчога падобнага", - сказала Аня Нiку. 'Што вы думаеце пра гэта?'
  
  
  "Не ведаю", - адказаѓ Нiк. "Вiдаць, яны не тырчаць, i яны металiчныя".
  
  
  "Гэта можа быць што заѓгодна", - адзначыѓ Алексi. Можа быць, дрэнажная сiстэма. Цi, можа быць, ёсць падземная частка, якую мы не бачым, i гэта вяршынi металiчных слупоѓ".
  
  
  "Так, варыянтаѓ шмат, але я заѓважыѓ па меншай меры адну рэч, - сказаѓ Нiк. "Нiхто не ходзiць па iх. Усе трымаюцца далей ад iх. Для нас гэтага дастаткова. Нам давядзецца зрабiць тое ж самае".
  
  
  "Можа, гэта сiгналiзацыя?" - Прапанавала Аня. "Можа, яны выклiчуць трывогу, калi вы на iх наступiце".
  
  
  Нiк прызнаѓ, што гэта магчыма, але нешта прымусiла яго адчуць, што гэта не так проста. У любым выпадку iм трэба пазбягаць такiх рэчаѓ, як чумы.
  
  
  Яны нiчога не маглi зрабiць да наступлення цемры, i ѓсiм траiм трэба было спаць. Акрамя таго, Нiка турбавала панарамнае акно дома праз вулiцу. Хоць ён ведаѓ, што яны нябачныя ѓ густым падлеску, у яго было моцнае падазрэнне, што за грэбнем пiльна назiралi з дому ѓ бiнокль. Яны асцярожна папаѓзлi назад, унiз па схiле. Яны павiнны знайсцi месца, дзе яны маглi спаць спакойна. На паѓдарогi ѓверх па ѓзгорку Нiк знайшоѓ невялiкую пячору з невялiкай адтулiнай, дастаткова вялiкiм, каб праз яго мог прайсцi адзiн чалавек. Калi яны ѓвайшлi ѓнутр, сховiшча аказалася даволi прасторным. Ён было вiльготным i пахла жывёльнай мачой, але было бяспечна. Ён быѓ упэѓнены, што Алексi i Аня занадта стамiлiся, каб турбавацца аб дыскамфорце, i, дзякуй Богу, гэта ѓсё роѓна было крута. Апынуѓшыся ѓсярэдзiне, дзяѓчыны адразу ж падзялiлiся. Нiк расцягнуѓся на спiне, паклаѓшы рукi пад галаву.
  
  
  На сваё здзiѓленне, ён раптам адчуѓ дзве галавы на сваiх грудзях i два мяккiя цёплыя целы ля сваiх рэбраѓ. Алексi скрыжавала адну нагу праз яго, i Аня залезла ѓ западзiну яго пляча. Аня амаль iмгненна заснула. Нiк адчуѓ, што Алексi яшчэ не спiць.
  
  
  "Скажы мне, Нiк?" прамармытала яна сонна.
  
  
  "Што я павiнен табе сказаць?"
  
  
  "Якое жыццё ѓ Грынвiч-Вiлiдж?" - гэта прагучала летуценна. "Яко жыць у Амерыцы? Цi шмат там дзяѓчат? Шмат танцаѓ?
  
  
  Ён усё яшчэ думаѓ аб адказе, калi ѓбачыѓ, што яна заснула. Ён прыцiснуѓ да сябе дзвюх дзяѓчат аберуч. Iх грудзей здавалiся цёплай мяккай коѓдрай. Ён усмiхнуѓся пры думцы аб тым, што магло б здарыцца, калi б яны не так стамiлiся. Але заѓтра, мусiць, цяжка. Яму давядзецца прымаць мноства рашэнняѓ, i нi адно з iх не будзе вельмi прыемным.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 8
  
  
  
  
  
  Нiк прачнуѓся першым. Некалькi гадзiн раней, калi яго адчувальныя вушы ѓлавiлi гукi патруля на адлегласцi, ён таксама прачнуѓся. Ён ляжаѓ стаiѓшыся i зноѓ заснуѓ, калi гукi сцiхлi. Але цяпер ён пацягнуѓся, i блiзняты таксама ѓзнялi галовы над яго грудзьмi.
  
  
  "Добрай ранiцы", - сказаѓ Нiк, хоць было ѓжо далёка за апоѓднi.
  
  
  "Добрай ранiцы", - адказала Алексi, трасучы сваiмi кароткiмi светлымi валасамi, як мокры сабака стрэсвае з сябе ваду пасля плавання.
  
  
  Я выходжу вонкi, каб паглядзець, - сказаѓ Нiк. Калi праз пяць хвiлiн ты нiчога не пачую, прыходзь таксама".
  
  
  Нiк вылез праз вузкую адтулiну. Ён з усяе сiлы спрабаваѓ прыстасаваць вочы да яркага дзённага святла. Ён пачуѓ толькi гукi лесу i ѓстаѓ. Яны могуць быць на грэбенi да позняй ночы.
  
  
  Толькi цяпер Нiк заѓважыѓ, наколькi прыгожы насамрэч лес. Ён паглядзеѓ на бружмель, на прыгожыя чырвоныя кветкi гiбiскуса i на след залатых фарзiцый, якi пралягаѓ праз пышны падлесак. "Якi кантраст, - падумаѓ Нiк. Гэта цiхае, iдылiчнае месца i на iншым боку ѓзгорка сем смяротных прылад, гатовых знiшчыць жыццi мiльёнаѓ людзей.
  
  
  Ён пачуѓ гук бягучай вады i знайшоѓ за пячорай невялiкi ручай. Ён вырашыѓ памыцца i пагалiцца ѓ прахалоднай вадзе. Ён заѓсёды адчуваѓ сябе нашмат лепш, калi галiѓся. Ён распрануѓся i выкупаѓся ѓ ледзяной вадзе. Калi ён толькi што пагалiѓся ён Аня i Алексi, якiя асцярожна iшлi праз кусты ѓ пошуках яго. Ён памахаѓ iм, i яны кiнулiся да яго з прыгнечаным вiскам палягчэння. Яны неадкладна рушылi ѓслед прыкладу Нiка, якi агледзеѓ iх аголеныя целы, пакуль яны купалiся ѓ вадзе. Ён ляжаѓ, расцягнуѓшыся на траве, атрымлiваючы асалоду ад iх чыстай, нявiннай прыгажосцю. Яму было цiкава, што б яны зрабiлi, калi б ён зрабiѓ тое, што яму зараз зручней за ѓсё рабiць. Ён падазраваѓ, што яны гэтым скарыстаюцца.
  
  
  Але ён таксама ведаѓ, што не пойдзе на гэта, не ѓлiчваючы важныя рашэннi, якiя яму трэба будзе прыняць наперадзе. Яны не казалi аб гэтым моманце i аб тым, што ён можа для iх значыць, ды i ѓ гэтым не было неабходнасцi. Яны ведалi, што ён без ваганняѓ ахвяруе iмi, калi ѓ гэтым узнiкне неабходнасць. Таму яго i прызначылi на гэтае заданне.
  
  
  Нiк перастаѓ глядзець на дзяѓчынак i засяродзiѓ свае думкi на тым, што чакала наперадзе. Ён успомнiѓ выгляд мясцовасцi, якую так уважлiва вывучаѓ усяго некалькi гадзiн таму. Ён адчуваѓ нарастальную абсалютную ѓпэѓненасць у тым, што ѓсе планы, якiя ён спадзяваѓся выкарыстоѓваць у сiтуацыi, якая склалася, зусiм бескарысныя. Яму зноѓ давядзецца iмправiзаваць. Праклён, вакол комплексу не было нават прыстойнай каменнай сцяны. Калi б гэта было так, яны, прынамсi, маглi б неѓзаметку падысцi. Ён падумаѓ аб тым, каб адправiць Аню i Алексi ѓ палон. Пазней ён сам захацеѓ бы ѓварвацца на тэрыторыю, робячы стаѓку на тое, што Ху Цзань будзе менш асцярожны. Але цяпер, калi ён убачыѓ сiтуацыю на зямлi, вартавых у кожнай пускавы ѓстаноѓкi, ён зразумеѓ, што гэта яму не надта дапаможа. Праблема была нашмат складаней. Спачатку яны павiнны былi падысцi да агароджы з калючага дроту. Потым яны павiнны былi пераадолець гэты плот, потым iм спатрэбiлася даволi шмат часу, каб закапаць бомбы. Цяпер, калi кожная пускавая ѓстаноѓка кантралявалася асобна, заставаѓся толькi адзiн варыянт. Яны павiнны адцягнуць увагу ѓсiх салдат адначасова.
  
  
  Аня i Аляксей выцерлiся, апранулiся i селi з iм. Не кажучы нi слова, яны глядзелi, як сонца хаваецца за ѓзгоркам. Нетутэйша час дзейнiчаць. Нiк пачаѓ асцярожна паѓзцi ѓверх па ѓзгорку, думаючы аб доме з вялiкiм панарамным акном на другiм баку. На вяршынi ѓзгорка яны агледзелi базу, якая ператварылася ѓ шырокую панараму дзейнасцi. Паѓсюль былi тэхнiкi, механiкi i салдаты. Абследаванню падвяргалiся дзве ракеты.
  
  
  Нiк спадзяваѓся знайсцi што-небудзь, што палегчыла б iх працу. Але не было нiчога, зусiм нiчога. Гэта будзе цяжка, нават страшэнна складана. 'Праклён!' ён вылаяѓся ѓслых. Дзяѓчынкi здзiѓлена паднялi вочы. "Хацеѓ бы я ведаць, для чаго патрэбны гэтыя праклятыя круглыя дыскi". Як бы доѓга ён нi глядзеѓ на iх, iх гладкая палiраваная паверхня нiчога не выдавала. Як адзначыла Аня, яны сапраѓды маглi быць часткай сiстэмы сiгналiзацыi. Але ѓсё ж было нешта, што яго непакоiла, вельмi непакоiла. Але iм проста давядзецца змiрыцца з гэтай нявызначанасцю i паспрабаваць трымацца далей ад гэтых рэчаѓ, вырашыѓ ён.
  
  
  "Давядзецца iх адцягнуць, - сказаѓ Нiк. "Аднаму з вас трэба перайсцi на iншы бок установак i прыцягнуць да сябе ѓвагу. Гэта наш адзiны шанец патрапiць унутр i наш адзiны шанец закласцi бомбы. Мы павiнны адцягнуць iх дастаткова надоѓга, каб выканаць сваю працу".
  
  
  "Я пайду", - сказалi яны адначасова. Але Аня была на долю раней. Нiку не прыйшлося паѓтараць тое, што ѓсе трое ѓжо ведалi. Той, хто зверне на сябе ѓвагу, быѓ упэѓнены ѓ сваёй смерцi. Цi, прынамсi, абавязкова быць злоѓленым, што азначала б толькi адтэрмiноѓку пакарання. У iх з Алексi будзе шанец уцячы, калi ѓсё пойдзе добра. Ён паглядзеѓ на Аню. На яе твары нiчога не было, i яна адказала на яго погляд халодным, абыякавым выразам. Ён вылаяѓся сабе пад нос i пашкадаваѓ, што не было iншага выйсця. Але яго не было.
  
  
  "У мяне ёсць выбуховы парашок, якi ты можаш выкарыстоѓваць", - сказаѓ ён ёй. "Разам з вашай Beretta гэта павiнна даць жаданы эфект".
  
  
  "Я магу зрабiць яшчэ феерверк", - адказала яна з усмешкай. "У мяне ёсць сёе-тое, што даставiць iм неспакой".
  
  
  Яна падцягнула блузку i абхапiла скураны рамень вакол талii. Яна дастала каробку з маленькiмi круглымi шарыкамi. Чырвоны i белы. З кожнай кулi тырчала малюсенькая шпiлька. Калi б не гэта, Нiк пакляѓся б, што гэта транквiлiзатары цi таблеткi ад галаѓнога болю. рэчы былi.
  
  
  "Кожная з гэтых гранул эквiвалентная двум ручным гранатам", - сказала Аня. "Штыфт - гэта запальванне. Яны працуюць прыкладна па тым жа прынцыпе, што i ручная граната, але зроблены са сцiснутых трансуранавых элементаѓ. Цi бачыш, Нiк Картэр, у нас таксама ёсць яшчэ некалькi добрых цацак з мiкрахiмii.
  
  
  "Я рады гэтаму, паверце мне, - усмiхнуѓся Нiк. "З гэтага часу мы будзем дзейнiчаць iндывiдуальна. Калi ѓсё скончыцца, мы збяромся тут. Спадзяюся, мы ѓсе трое будзем на месцы".
  
  
  Аня ѓстала. "Мне спатрэбiцца каля гадзiны, каб перабрацца на iншы бок", - сказала яна. "Да таго часу будзе цёмна".
  
  
  Двайняты абмянялiся поглядамi, коратка абнялi адзiн аднаго, потым Аня павярнулася i пайшла.
  
  
  
  "Удачы, Аня", - мякка крыкнуѓ ёй услед Нiк. "Дзякуй, Нiк Картэр", - адказала яна, не азiраючыся.
  
  
  Нiк i Алексi назiралi за ёй, пакуль яе не паглынула лiстота, а затым ѓладкавалiся ямчэй у зараснiках. Нiк паказаѓ на невялiкую драѓляную брамку ѓ плоце. Унутры быѓ драѓляны склад. Адзiнокi салдат стаяѓ на варце перад уваходам.
  
  
  - Наша першая мэта - гэта ён, - сказаѓ Нiк. "Мы адолеем яго, затым увойдзем у вароты i чакаем феерверка Анi".
  
  
  Сцямнела хутка, i Нiк пачаѓ асцярожна спускацца з узгорка да брамы. На шчасце, узгорак цалкам зарос, i калi яны спусцiлiся, вартавы быѓ усяго за пяць метраѓ. У Нiка ѓжо быѓ штылет на далонi, i халодны, нячулы метал супакойваѓ яго, нагадваючы яму, што зараз ён павiнен быць не больш чым працягам клiнка чалавекам.
  
  
  На шчасце, салдат насiѓ вiнтоѓку ѓ чахле, каб яна не ѓпала на зямлю з грукатам. Нiк не хацеѓ заѓчасна трывожыць лагер. Ён вольна трымаѓ штылет у руцэ, iмкнучыся не напружвацца занадта моцна. Яго давядзецца ѓразiць салдата з першага разу. Калi ён упусцiць гэтую магчымасць, увесь яго план рассыплецца дымам прама тут, на месцы. Салдат пайшоѓ направа ад драѓлянай брамы, спынiѓся проста перад драѓляным слупом, павярнуѓся, прайшоѓ на другi бок i спынiѓся, каб зноѓ зрабiць свой паварот. Затым штылет узляцеѓ у паветра. Ён праткнуѓ салдату горла i прыцiснуѓ яго да дрэва брамы.
  
  
  Нiк i Алексi былi побач з iм менш чым праз паѓсекунды. Нiк дастаѓ штылет i паклаѓ мужчыну на падлогу, а дзяѓчына пацягнулася за вiнтоѓкай.
  
  
  "Надзень палiто i шлем", - коратка сказаѓ Нiк. "Гэта дапаможа вам не надта вылучацца ѓ мiтуснi. Прынясi i вiнтоѓку. I памятай, трымайся далей ад гэтых праклятых круглых дыскаѓ".
  
  
  Алексi быѓ гатовы да таго моманту, калi Нiк схаваѓ цела ѓ кустах. Яна ѓжо стаяла па тым боку плота, у ценi склада. Нiк выцягнуѓ цюбiк крэму для галення i пачаѓ разбiраць яго. Ён даѓ Алексi тры тонкiя круглыя дыскi i пакiнуѓ чатыры сабе.
  
  
  "Вы замiнiруеце тры ѓстаноѓкi побач", - сказаѓ ён ёй. "Вашая вопратка не вылучыць вас. Памятайце, вам проста трэба засунуць iх пад зямлю. Зямля дастаткова мяккая, каб выкапаць невялiкую ямку i пакласцi ѓ яе гэтую штуку".
  
  
  Па звычцы Нiк прыгнуѓся, калi першы выбух рэхам разнёсся па тэрыторыi. Ён прыйшоѓ справа на другiм баку поля. Неѓзабаве адбыѓся другi выбух, затым трэцi амаль у цэнтры пляцоѓкi. Аня, напэѓна, бегала туды-сюды, кiдаючы бомбы, i яна мела рацыю, яны былi дастаткова магутнымi. Цяпер злева быѓ выбух. Яна ѓсё зрабiла правiльна, гэта прагучала як мiнамётны абстрэл, i наступствы былi такiмi, як спадзяваѓся Нiк. З казармаѓ хлынулi ѓзброеныя салдаты, а ахоѓнiкi пускавых установак падбеглi да плота з калючага дроту i пачалi бязладную стральбу ѓ тым кiрунку, у якiм яны падазравалi ворага.
  
  
  Дзейнiчаем!' - Прашыпеѓ Нiк. Ён спынiѓся i глядзеѓ, як Алексi бяжыць з апушчанай галавой на пляцоѓку да самага далёкага аб'екта, каб яна магла вярнуцца да брамы. Цяпер Нiк з Вiльгельмiнай у правай руцэ пабег да першай з чатырох установак, пра якiя яму трэба было паклапацiцца. Ён паклаѓ "люгер" на падлогу побач з сабой i закапаѓ першы дэтанатар. Цяпер настала чарга другога, за якiм хутка рушыѓ услед трэцi. Усё прайшло гладка, амаль вар'яцка лёгка, паколькi Аня працягвала бамбаваць паѓночную частку комплексу сваiмi д'ябальскiмi мiнi-бомбамi. Нiк убачыѓ, што зараз група салдат вылецелi з галоѓных варот, каб высачыць тых, хто нападаѓ. Калi Нiк прыбыѓ да чацвёртай усталёѓкi, двое салдат у галоѓных варот павярнулiся i ѓбачылi невядомую фiгуру, якая стаiць на каленях у бетоннага краю пускавы ѓстаноѓкi. Перш чым яны паспелi прыцэлiцца, Вiльгельмiна ѓжо двойчы стрэлiла, i двое салдат упалi на зямлю. Некалькi салдат вакол iх, якiя, вядома, не маглi ведаць, што стрэлы вялiся не з боку лесу, упалi на зямлю. Нiк паставiѓ апошнi дэтанатар i пабег назад да брамы. Ён паспрабаваѓ выявiць Алексi ѓ клубку беглых фiгур у форме, але гэта было немагчыма. Раптам з гучнагаварыцеля раздаѓся голас, i Нiк пачуѓ загад кiтайцаѓ надзець супрацьгазы. Ён з усяе сiлы стараѓся не засмяяцца ѓслых. Атака сапраѓды напалохала iх. Або Ху Цань быѓ з тых, хто не рызыкуе. Менавiта тады Нiк адкрыѓ значэнне загадкавых металiчных дыскаѓ. Усмешка на яго твары хутка знiкла.
  
  
  Спачатку ён пачуѓ цiхае гудзенне электрарухавiкоѓ, затым убачыѓ, як дыскi паднялiся прама ѓ паветра на металiчных трубах. Яны спынiлiся на вышынi прыкладна трох цi чатырох метраѓ, i Нiк убачыѓ, што дыскi ѓтвараюць верхнюю частку невялiкага круглага рэзервуара з некалькiмi сопламi, якiя тырчаць у чатырох розных кiрунках знiзу. З кожнага сопла Нiк убачыѓ невялiкае шэрае воблака, i з бесперапынным шыпеннем уся тэрыторыя комплексу была пакрыта смяротнай коѓдрай. Нiк убачыѓ, як газ распаѓсюджваецца i за плот, па ѓвесь час якi пашыраецца крузе.
  
  
  Нiк спрабаваѓ на бегу заткнуць рот хусткай, але гэта было бескарысна. Газ iшоѓ надта хутка. Яго нюх падказаѓ яму, што гэта газ, якi дзейнiчае на вашыя лёгкiя, якi толькi часова ап'яняе вас, верагодна, на аснове фасгену. Яго галава пачала кружыцца, i здавалася, што яго лёгкiя вось-вось лопнуць. "Па-чартоѓску мудра, што яны не выкарыстоѓвалi смяротныя газы", - падумаѓ ён. Яны заѓсёды занадта доѓга заставалiся ѓ паветры, i ахвяр нельга было дапытаць. Цяпер яго вочы засцiлiся, i, пакуль ён спрабаваѓ iсцi далей, усё, што ён бачыѓ перад сабой, былi слабыя, невыразныя ценi: белая ѓнiформа i дзiѓныя муштукi. Ён хацеѓ бегчы да ценю, падняѓ рукi, але яго цела здавалася свiнцовым, i ён адчуваѓ пякучы боль у грудзях. Ценi i колеры пабляклi, усё змылася, i ён павалiѓся.
  
  
  Алексi ѓбачыла, як Нiк упаѓ, i яна паспрабавала змянiць кiрунак, але газ працягваѓ пранiкаць у паветра ѓсё больш i больш. Пластыкавы муштук шлема крыху дапамог, i, хоць яна пачала адчуваць напружанне ѓ лёгкiх, яе цела ѓсё яшчэ функцыянавала. Яна зрабiла паѓзу, спрабуючы вырашыць, выратаваць Нiка цi збегчы. "Калi ёй атрымаецца выбрацца з-за плота, магчыма, яна зможа вярнуцца пазней i паспрабаваць дапамагчы Нiку збегчы", - падумала яна. Цяпер вакол яго было занадта шмат салдат, якiя паднялi яго цела, якое больш не аказвала нiякага супрацiѓлення, i панеслi яго. Алексi на iмгненне спынiѓся, пастараѓся не дыхаць глыбока, затым пабегла да драѓляных варот. Апранутая, як усе астатнiя салдаты, яна не вылучалася сярод iншых людзей, якiя бегаюць узад i ѓперад па полi. Яна дабралася да варот, але цяпер газ паступаѓ i праз шлем, i яе дыханне рабiлася ѓсё больш балючым. Яна ѓпала на край варот i ѓпала на каленi. Шлем цяпер здаваѓся ѓцiхамiрвальнай кашуляй, якая не дазваляе ёй дыхаць. Яна сцягнула яго з галавы i скiнула з сябе. Ёй удалося падняцца i паспрабаваць затрымаць дыханне. Але ёй прыйшлося кашляць, з-за чаго яна праглынула яшчэ больш газу. Яна расцягнулася i легла ѓ праём брамы.
  
  
  З iншага боку, за плотам, Аня бачыла, як пайшоѓ газ. Яна выдаткавала ѓсе свае бомбы, i калi яна ѓбачыла, што людзi ѓ процiвагазах вылазяць вонкi, яна схавалася ѓ лесе. Салдаты акружылi яе, i яна пачала адчуваць дзеянне газу. Калi ёй атрымаецца адолець аднаго з салдат i зняць яго процiвагаз, у яе будзе шанец збегчы. Аня напружана чакала, прыслухоѓваючыся да гукаѓ салдат, якiя планамерна абшукваюць лес. Яны разышлiся на пяць метраѓ адзiн ад аднаго i падыходзiлi да яе ѓсё блiжэй i блiжэй абапал. Поѓзаючы наперад, яна задавалася пытаннем, як бы Нiк i Алексi выбралiся б з машыны. Цi маглi яны збегчы да таго, як падалi газ?шпрыцы? Затым яна ѓбачыла, як салдат, наблiжаючыся да яе, асцярожна разбiваѓ падлесак вiнтоѓкай. Яна выцягнула нож з похваѓ на талii i моцна сцiснула цяжкую рукоять. Цяпер ён быѓ у межах яе дасяжнасцi. Адзiн хуткi ѓдар яе нажа - i процiвагаз апынецца ѓ яе руках. Калi б на ёй быѓ супрацьгаз, яна магла б вярнуцца да ѓскрайку лесу, дзе задушлiвы газ быѓ гусцейшым, а падлесак менш густым. Затым яна магла хутка перабегчы на iншы бок комплексу, а затым падняцца на ѓзгорак, дзе яна магла б знайсцi лепшае сховiшча.
  
  
  Аня зрабiла выпад. Занадта позна яна адчула корань дрэва вакол сваёй шчыкалаткi, якi ахапiѓ яе, i павалiѓ на зямлю. У гэты момант яна ѓбачыла салдата, якi размахваѓ цяжкiм ствалом сваёй вiнтоѓкi. Тысячы чырвоных i белых зорак узарвалiся ѓ сне. Яны патухлi, як хлопушка, i яна страцiла прытомнасць.
  
  
  
  
  Першае, што адчуѓ Нiк, было паколванне, халоднае паколванне на скуры. Затым паленне ѓ вачах, выклiканае пякучым святлом. Гэта было дзiѓна, гэтае яркае святло, таму што яно яшчэ не расплюшчыла вочы. Ён з цяжкасцю адкрыѓ iх i сцёр вiльгаць з век. Калi яму ѓдалося прыѓзняцца на локцi, прасторны пакой набыѓ больш выразныя абрысы. Было яркае святло, i пачалi з'яѓляцца постацi. Яму зноѓ прыйшлося сцерцi вiльгаць з вачэй, i зараз ён адчуѓ паколванне ѓ скуры. Ён быѓ цалкам аголены i ляжаѓ на раскладушцы. Наадварот яго ён убачыѓ яшчэ два ложкi, на якiх ляжалi распранутыя целы Аня i Алексi. Яны былi ѓ прытомнасцi i назiралi, як Нiк закiнуѓ ногi на край ложка i сеѓ.
  
  
  Ён расцягнуѓ шыю i мускулы плячэй. Яго грудзi былi цяжкай i напружанай, але ён ведаѓ, што гэтае пачуццё паступова сцiхне. Ён ужо бачыѓ чацвярых ахоѓнiкаѓ, але не звярнуѓ на iх асаблiвай увагi. Нiк павярнуѓся, калi дзверы адчынiлiся, i ѓ пакой увайшоѓ тэхнiк з партатыѓным рэнтгенаѓскiм апаратам.
  
  
  Ззаду тэхнiка ѓ пакой увайшоѓ высокi худы кiтаец, лёгкiм i ѓпэѓненым крокам. Доѓгi белы лабараторны халат прыкрываѓ яго тонкае цела.
  
  
  Ён спынiѓся i ѓсмiхнуѓся Нiку. Нiка ѓразiѓ тонкi аскетычны характар яго асобы. Гэта было амаль твар святога i дзiѓным чынам нагадаѓ Нiку ѓсходнюю версiю старажытных багоѓ, намаляваных на старажытнагрэцкiх iконах. Мужчына скрыжаваѓ рукi на грудзях - доѓгiя, адчувальныя, мяккiя рукi - i ѓважлiва паглядзеѓ на Нiка.
  
  
  Але калi Нiк вярнуѓ гэты погляд, ён убачыѓ, што вочы цалкам супярэчаць астатняй частцы яго асобы. У вачах не было нi найменшага аскетызму, нi дабрынi, нi дабрынi, а толькi халодныя, атрутныя стрэлы, вочы кобры. Нiк не мог прыгадаць, каб калi-небудзь бачыѓ такiя зусiм д'ябальскiя вочы. Яны былi неспакойнымi, нават калi мужчына глядзеѓ у адно канкрэтнае месца, яны ѓсё роѓна рухалiся. Як змяiныя вочы, яны працягвалi мiгацець незямным цёмным ззяннем. Нiк адразу адчуѓ небяспеку гэтага чалавека, якога чалавецтва больш за ѓсё баялася. Ён быѓ не проста тупень, хiтрым палiтыкам або перакручаным летуценнiкам, але адданым чалавекам, цалкам паглынутым адной памылкай, якiя валодаюць, акрамя таго, усiмi iнтэлектуальнымi i псiхiчнымi якасцямi, якiя вядуць да велiчы. У iм было адценне аскетызму, розуму i чуласцi. Але гэта быѓ розум на службе нянавiсцi, адчувальнасць, звернутая ѓ жорсткасць i бязлiтаснасць, i розум, цалкам прысвечаны манiякальным iлюзiям. доктар Ху Цзань паглядзеѓ на Нiка з прыязнай, амаль поѓнае глыбокай пашаны ѓсмешкай.
  
  
  "Вы можаце апрануцца праз хвiлiну, мiстэр Картэр", - сказаѓ ён. на бездакорнай англiйскай. - Вы, вядома, мiстэр Картэр. Аднойчы я бачыѓ вашу фатаграфiю, даволi невыразную, але дастаткова добрую. Нават без гэтага я мусiѓ ведаць, што гэта ты.
  
  
  'Чаму?' - спытаѓ Нiк.
  
  
  "З-за таго, што ты не толькi ѓхiлiѓ маiх людзей, але i праявiѓ некалькi асабiстых якасцяѓ. Скажам так, я адразу зразумеѓ, што мы маем справу не са звычайным агентам. Калi вы адолелi людзей на борце джонкi сям'i Лу Шы, вы пакiнулi старога на баку ѓ тым жа становiшчы, каб падмануць маiх людзей." гонар, што AX прыклала ѓсе намаганнi для майго маленькага праекту ".
  
  
  'Спадзяюся на большае, "Гэта стукне па тваёй галаве", - слiзкiм тонам адказаѓ Нiк.
  
  
  "Вядома, я не мог спачатку ведаць, што вас трое i з iх два цудоѓныя прадстаѓнiкi заходняга жаночага выгляду".
  
  
  Ху Цань павярнуѓся i паглядзеѓ на дзвюх дзяѓчынак, якiя расцягнулiся на ложках. Нiк раптам убачыѓ агонь у вачах мужчыны, калi ён агледзеѓ аголеныя целы дзяѓчын. Гэта быѓ не проста агонь нарастальнага сэксуальнага жадання, але было нешта большае, нешта жахлiвае, нешта, што Нiку зусiм не падабалася.
  
  
  "Выдатная iдэя з вашага боку ѓзяць з сабой гэтых двух дзяѓчат", - заѓважыѓ Ху Цзань, зноѓ паварочваючыся да Нiку. "Згодна з iх паперам, албанскiя студэнткi-гiсторыкi мастацтва ѓ Ганконгу. Вiдавочны выбар для вашых людзей. Але акрамя таго, як вы хутка выявiце, для мяне гэта была вельмi прыемная ѓдача. Але для пачатку, мiстэр Картэр, я б хацеѓ, каб вы селi за рэнтгенаѓскi апарат. Калi вы былi без прытомнасцi, мы вас абследавалi" рэакцыю. Паколькi я ведаю аб прагрэсiѓных метадах працы людзей AX, я вымушаны ѓсё даследаваць далей ".
  
  
  Тэхнiк старанна агледзеѓ яго з дапамогай партатыѓнага рэнтгенаѓскага апарата i перадаѓ Нiку яго камбiнезон, калi ён скончыѓ. Нiк заѓважыѓ, што адзенне старанна агледзелi. Люгера i штылета, вядома ж, не было. Пакуль ён апранаѓся, тэхнiк паказаѓ Ху Цаню рэнтгенаѓскi здымак. "Верагодна, шрапнэль", - сказаѓ ён. "Тут, на сцягне, дзе мы гэта ѓжо адчулi".
  
  
  "Ты мог бы пазбавiць сябе ад мноства непрыемнасцяѓ, калi б спыталi мяне", - пракаментаваѓ Нiк.
  
  
  "Гэта не было праблемай", - адказаѓ Ху Цзань, зноѓ усмiхаючыся. "Прыгатуй iх", - сказаѓ ён тэхнiку, паказваючы доѓгай вузкай рукой на Аню i Алексi.
  
  
  Нiк паспрабаваѓ не нахмурыцца, калi ѓбачыѓ, што мужчына прывязаѓ запясцi i лодыжкi дзяѓчынак да бакоѓ ложка скуранымi рамянямi. Затым ён падвёѓ квадратную прыладу да цэнтра пакоя. З пярэдняй часткi скрынi звiсалi гумовыя трубкi i шлангi, якiя Нiк не мог адразу вызначыць. Мужчына ѓзяѓ дзве выгнутыя металiчныя пласцiны, падобныя на электроды, i прымацаваѓ iх да соску Анi. Ён прарабiѓ тое ж самае з Алексi, затым падключыѓ кропкi да машыны тонкiмi правадамi. Нiк адчуѓ, як яго бровы нахмурылiся, калi мужчына схапiѓ доѓгi гумовы прадмет i падышоѓ да Алексi. З амаль клiнiчнай абыякавасцю ён засунуѓ прадмет у яе, i зараз Нiк убачыѓ, што гэта было. Гумовы фалас! Ён зашпiлiѓ яе нечым накшталт звычайнай падвязкi, каб яна заставалася на месцы. Гэта прылада таксама была падключана шнуром да машыны пасярод пакоя. З Аняй звярталiся гэтак жа, i Нiк адчуѓ нарастаючую лютасьць, з-за якой ён працяѓ жывот.
  
  
  "Што, чорт вазьмi, гэта значыць?" ён спытаѓ. "Шкада, цi не так?" Ху Цань адказаѓ, гледзячы на двайнят. "Яны сапраѓды вельмi прыгожыя".
  
  
  'Якi жаль?' - раздражнёна спытаѓ Нiк. "Што ты задумаѓ?"
  
  
  "Вашы сяброѓкi адмовiлiся прадаставiць нам якую-небудзь iнфармацыю пра тое, што вы тут робiце цi пра тое, што вы, магчыма, ужо зрабiлi. Цяпер я паспрабую выцiснуць з iх гэтую iнфармацыю. Можна сказаць, што мой метад - не што iншае, як удасканаленне вельмi старога кiтайскага прынцыпу катаванняѓ".
  
  
  Ён зноѓ усмiхнуѓся. Гэтая чортава выхаваная ѓсмешка. Як быццам ён вёѓ ветлiвую гутарку ѓ гасцiнай. Ён працягнуѓ сваю размову, уважлiва назiраючы за рэакцыяй Нiка. Тысячы гадоѓ таму кiтайцы практыкуючыя катаваннi выявiлi, што стымулы задавальнення можна лёгка пераѓтварыць у раздражняльнiкi, i што гэты боль адрознiваецца ад звычайнага болю. Выдатным прыкладам з'яѓляецца старажытная кiтайская практыка козыту. Спачатку гэта выклiкае смех i прыемнае пачуццё. Калi працягваць, задавальненне хутка ператвараецца ѓ дыскамфорт, затым у гнеѓ i супрацiѓ i, нарэшце, у пакутлiвы боль, у канчатковым вынiку зводзiць ахвяру з розуму. Цi бачыце, мiстэр Картэр, ад звычайнага болю можна абаранiцца. Часта ахвяра можа супрацiѓляцца чыста фiзiчным катаванням сваiм эмацыйным процiдзеяннем. Але мне сапраѓды не трэба пра гэта казаць; без сумневу, вы гэтак жа добра дасведчаныя, як i я.
  
  
  Няма нiякай абароны ад ужывальных намi катаванняѓ, таму што прынцып заснаваны на гульнi на тых звышадчувальных псiхiчных элементах чалавечага цела, якiя не паддаюцца кантролю. Пры правiльнай стымуляцыi органы, адчувальныя да сэксуальнай стымуляцыi, немагчыма кантраляваць сiлай волi. I, вяртаючыся да вашых сяброѓак, гэтыя прылады служаць менавiта гэтай мэце. Кожны раз, калi я нацiскаю гэтую маленькую кнопку, яны адчуваюць аргазм. Цалкам прадуманая сiстэма вiбрацый i рухаѓ непазбежна выклiча аргазм. Першае, я магу сказаць з упэѓненасцю, будзе больш прыемным, чым аргазм, якi яны маглi б калi-небудзь дасягнуць з любым партнёрам-мужчынам. Тады ѓзбуджанасць ператворыцца ѓ пачуццё дыскамфорту, а затым у пакутлiвы боль, пра якi я вам толькi што распавёѓ. Па меры таго, як я павялiчваю хуткасць стымулаѓ, iх боль дасягне пiка д'ябальскай катаваннi, i яны не змогуць нiчога зрабiць, каб супрацiѓляцца болi цi пазбегнуць яе ".
  
  
  "Што, калi гэта не спрацуе?" - спытаѓ Нiк. "Калi яны не пачнуць казаць?"
  
  
  "Гэта спрацуе, i яны будуць казаць", - упэѓнена ѓсмiхнуѓся Ху Цзань. Толькi, калi яны будуць чакаць занадта доѓга, яны нiколi больш не змогуць атрымлiваць асалоду ад сэксуальным кантактам. Яны нават могуць з глузду з'ехаць. Якая працягваецца серыя аргазмаѓ па-рознаму ѓплывае на жанчын, калi яны дасягаюць мяжы ".
  
  
  "Падобна на тое, ты шмат эксперыментаваѓ з гэтым", - пракаментаваѓ Нiк.
  
  
  "Вы павiнны эксперыментаваць, калi хочаце нешта палепшыць", - адказаѓ Ху Цзань. "Шчыра кажучы, я шчаслiвы вам усё гэта расказаць. Мне так мала людзей, з якiмi я магу пагаварыць на гэтую тэму, i, мяркуючы па вашай рэпутацыi, вы таксама з'яѓляецеся экспертам на допытах. Ён указаѓ на ахоѓнiкаѓ. "Ён iдзе з намi", - сказаѓ ён, падыходзячы да дзвярэй. "Мы iдзем у падвал.
  
  
  Нiк быѓ змушаны рушыць услед за Ху Цанем, калi ён спускаѓся па невялiкiх усходах, якая вядзе ѓ прасторны, ярка асветлены склеп. У пафарбаваных у белы колер сцен было некалькi клетак, памерам прыкладна тры на тры метры кожная. Гэта былi невялiкiя адсекi з кратамi з трох бакоѓ, у кожным з якiх была невялiкая ракавiна i дзiцячы ложачак. У кожнай камеры знаходзiлася дзяѓчына цi жанчына ѓ мужчынскiх трусах. Усе жанчыны былi заходнiмi, акрамя дзвюх.
  
  
  Кожная з гэтых жанчын спрабавала ѓмешвацца ѓ маю дзейнасць", - сказаѓ Ху Цзань. "Ёсць i другагатунковыя агенты, i звычайныя бамжы. Я замкнуѓ iх тут. Паглядзi на iх уважлiва".
  
  
  Калi яны праходзiлi мiма клетак, Нiк назiраѓ за жахлiвымi сцэнамi. Паводле яго ацэнак, жанчыне ѓ першай клетцы было сорак пяць гадоѓ. Яе постаць выглядала добра захаванай, у яе была ѓзрушаюча моцная грудзi, прыгожыя ногi i гладкi жывот. Але яе твар, якi выглядаѓ жахлiвым i запушчаным, з агiднымi шэрымi плямамi, паказваѓ, што яна была разумова адсталай. Ху Цзань, верагодна, здагадаѓся аб думках Нiка.
  
  
  "Ёй трыццаць адзiн год", - сказаѓ ён. "Яна проста iснуе i гiбее. З ёй могуць мець палавы акт да дваццацi мужчын запар. На яе гэта не ѓплывае. Яна зусiм апатычная".
  
  
  Наступнай была высокая дзяѓчына са светлымi саламянымi валасамi. Калi яны прыехалi, яна ѓстала, падышла да бара i пiльна паглядзела на Нiка. Яна вiдавочна не звяртала ѓвагi на сваю галiзну. "Можна сказаць, што яна нiмфаманка, але яна жыве ѓ вобразе шасцiгадовай дзяѓчынкi, якая ѓпершыню знайшла сваё цела", - сказаѓ Ху Цзань. "Яна ледзь размаѓляе, булькае i крычыць, звяртае ѓвагу толькi на ѓласнае цела. Яе розум спахмурнены на працягу дзесяцiгоддзяѓ".
  
  
  У суседняй клетцы маленькая кiтаянка разгойдвалася на краi ложка, гледзячы ѓ столь, скрыжаваѓшы рукi. Яна працягвала разгойдвацца, пакуль яны праходзiлi, як быццам не заѓважала iх.
  
  
  "Гэтага дастаткова, - весела сказаѓ Ху Цзань.
  
  
  Гэта быѓ садызм, садызм у чыстым выглядзе. Усе каты былi садыстамi па азначэннi, але шматлiкiя людзi, чыя праца складалася ѓ атрыманнi дадзеных, былi злучаны з канчатковым вынiкам, а не з адчуваннямi ад катаванняѓ. Для прафесiйных следчых катаваннi былi проста зброяй у iх арсенале, а не крынiцай перакручанага задавальнення. I Ху Цзань, як ён цяпер ведаѓ, быѓ большы, чым проста садыст. У яго быѓ асабiсты матыѓ, нешта, што адбылося ѓ мiнулым, нешта ѓ яго асабiстым жыццi. Ху Цань адвёѓ Нiка назад у пакой, дзе былi дзве дзяѓчыны.
  
  
  "Скажы мне", - спытаѓ Нiк з адрэпетаваным спакоем. "Чаму б табе не забiць тых дзяѓчат i мяне?"
  
  
  "Гэта толькi пытанне часу", - сказаѓ Ху Цзань. "Вы добра навучаны метадам супрацiву. Гэтыя жанчыны таксама маглi быць навучаны, але яны ѓсяго толькi жанчыны, заходнiя жанчыны ѓ гэтых адносiнах ".
  
  
  Нiк добра запомнiѓ гэты апошнi каментар. Пазiцыя Ху Цаня, без сумневу, была адлюстраваннем старажытнага ѓсходняга звычаю разглядаць жанчын як другагатунковых i падпарадкаваных iстот. Але гэта было не адзiнае. Прылады катаванняѓ гэтага чалавека былi спецыяльна прыстасаваны для жанчын. Ён быѓ накiраваны на iх, а дакладней на заходнiх жанчын! Нiк вырашыѓ стрэлiць наѓздагад, каб паглядзець, цi трапiць ён у цэль. Ён павiнен быѓ знайсцi спосаб дабрацца да гэтага сатанiнскага аскета, знайсцi ключ, якi падышоѓ бы яго бруднаму мозгу.
  
  
  "Хто гэта была?" - абыякава спытаѓ ён. Ху Цзань пачакаѓ усяго секунду, каб адказаць.
  
  
  "Што вы маеце на ѓвазе, мiстэр Картэр?" - сказаѓ ён.
  
  
  'Я сказаѓ, хто гэта была?' - паѓтарыѓ Нiк. "Гэта была амерыканка? Не, я думаю, гэта была ангелька.
  
  
  Вочы Ху Цаня ператварылiся ѓ задуменныя шчылiны.
  
  
  "Вы недастаткова ясныя, мiстэр Картэр", - адказаѓ ён роѓным тонам. "Я не разумею, аб чым вы кажаце".
  
  
  "Я так думаю, - сказаѓ Нiк. 'Што здарылася. Яна пагуляла з табой, а потым кiнула? Цi яна пасмяялася табе ѓ твар? Так, павiнна быць, так яно i было. Вы думалi, што яна глядзiць на вас, а потым яна павярнулася i пасмяялася над вамi.
  
  
  Ху Цань павярнуѓся да Нiку i паглядзеѓ прама на яго. Нiк на iмгненне ѓбачыѓ, як яго рот скрывiѓся. Занадта позна ён убачыѓ вольны кавалак дроту, якi Ху Цзань падняѓ i трымаѓ у руцэ. Ён адчуѓ востры, рэжучы боль, калi нiтка хвастала яго па твары. Ён адчуѓ, як кроѓ сцякае па яго скiвiцы.
  
  
  "Заткнiся, свiння!" - Ху Цань крычаѓ, i ён ледзь стрымлiваѓ свой гнеѓ. Але Нiк вырашыѓ нацiснуць яшчэ крыху. Ён мог больш выйграць, чым страцiць.
  
  
  "Дык вось што гэта за гэтым", - сказаѓ ён. "Ваша нянавiсць да свабоднага свету, асабiстая вендэта. Вы асабiста пакрыѓджаныя. Гэта ѓсё яшчэ помста таму дзiцяцi, якi падвёѓ вас i высмеяѓ над вамi, Бог ведае, як даѓно. Цi iх было больш? Магчыма, табе не пашанцавала з дваццаццю з тых куранят. Вы сапраѓды карысталiся дэзадарантам кожны дзень?
  
  
  Дрот зноѓ прайшла па твары Нiка. Ху Цзань ахнуѓ, адступiѓ на крок i з усяе сiлы спрабаваѓ стрымаць сябе. Але Нiк ведаѓ тое, што хацеѓ ведаць. Матывы гэтага чалавека былi цалкам асабiстымi. Яго дзеяннi не былi вынiкам якiх-небудзь палiтычных перакананняѓ, гэта была не антызаходняя iдэалогiя, сфармiраваная фiласофскiмi высновамi, а iмкненне да асабiстай помсты. Мужчына хацеѓ, каб аб'екты яго нянавiсцi да яго ператварылiся пыл. Ён хацеѓ, каб яны былi ля яго ног. Гэта важна памятаць. Можа быць, Нiк зможа скарыстацца гэтай рысай, можа быць, ён хутка зможа выкарыстаць гэтыя веды, каб манiпуляваць гэтым чалавекам.
  
  
  Ху Цзань зараз стаяѓ ззаду машыны ѓ цэнтры пакоя. Яго вусны сцiснулiся, ён нацiснуѓ кнопку. Нiк глядзеѓ - як нi ѓ чым не бывала, як зачараваны, - як прылада пачало рабiць сваю працу. Алексi i Аня адрэагавалi супраць сваёй волi. Iх целы пачалi рухацца, курчыцца, галовы трэслiся ад бясспрэчнага захаплення. Гэтая праклятая машына была сапраѓды эфектыѓнай. Нiк зiрнуѓ на Ху Цаня. Ён усмiхнуѓся - калi гэта можна было назваць усмешкай - уцягнутымi вуснамi i ахнуѓ, гледзячы на ??яго.
  
  
  Калi ѓсё скончылася, Ху Цзань пачакаѓ роѓна дзве хвiлiны, пасля зноѓ нацiснуѓ кнопку. Нiк пачуѓ, як Алексi задыхнулася i закрычала: "Не, яшчэ не, яшчэ не". Але машына зноѓ забзыкала i зрабiла сваю справу з д'ябальскай дакладнасцю.
  
  
  Было ясна, што экстаз, у якi ѓпадалi Аня i Алексi, больш не быѓ сапраѓдным экстазам, i яны пачалi выдаваць жаласныя гукi. Iх прыглушаныя стогны i паѓвыгукi паказвалi на тое, што яны зноѓ дасягнулi кульмiнацыi, i зараз Ху Цзань неадкладна зноѓ актываваѓ прыладу. Аня пранiзлiва закрычала, i Алексi заплакала, спачатку прыгнечана, але затым усё гучней i разчэй.
  
  
  "Не, не, не трэба больш, калi ласка, не трэба больш", - усклiкнула Аня, калi яе цела курчылася на ложку. Бесперапыннае хныканне Алексi было перапынена крыкамi аб дапамозе. Цяпер стала немагчыма вызначыць, калi ѓ яе быѓ аргазм. Iх целы бесперапынна звiвалiся i выгiналiся, iх пранiзлiвыя крыкi i iстэрычныя выбухi рэхам разносiлiся па пакоi. Аня, заѓважыѓ Нiк, амаль развесялiлiся, i яе крыкi набылi вясёлае адценне, якi ѓразiѓ яго да глыбiнi душы. Алексi працягвала ѓцягваць прэс, спрабуючы пазбегнуць рухаѓ фаласа, але гэта было гэтак жа бескарысна, як i спрабаваць пазбегнуць свайго лёсу. Яе ногi пачалi паторгвацца. Ху Цзань сапраѓды правiльна апiсаѓ гэта. Гэта быѓ непазбежны боль, жахлiвае адчуванне, ад якога яны не маглi пазбавiцца.
  
  
  Нiк агледзеѓся. Было чатыры ахоѓнiкi, Ху Цзань i тэхнiк. Яны былi так сканцэнтраваны на бездапаможных аголеных дзяѓчынах, што ён, верагодна, мог бы забiць iх усiх без асаблiвых намаганняѓ. Але колькi жаѓнераѓ будзе звонку? А потым было заданне, якое трэба было выканаць паспяхова. Тым не менш, стала зразумела, што дзейнiчаць трэба найблiжэйшым часам. Ён убачыѓ у вачах Алексi дзiкае, паѓiстэрычны выраз, якi напалохаѓ яго. Калi б ён быѓ упэѓнены, што яны не будуць размаѓляць, яму давялося б трымаць сябе ѓ руках да канца, i дзяѓчаты, верагодна, ператварылiся б у разбураныя, напалову вар'яты развалiны. Ён падумаѓ аб няшчасных, якiх бачыѓ у клетках. Гэта была б жахлiвая ахвяра, але ён павiнен быѓ прынесцi ахвяру, поспех аперацыi быѓ вышэй за ѓсё. Гэта быѓ кодэкс, паводле якога жылi ѓсе трое.
  
  
  Але было яшчэ сяго-таго, чаго ён баяѓся. У яго было страшнае прадчуванне, што дзяѓчынкi не пратрымаюцца. Яны ѓсё выдадуць. Яны раскажуць усё, i гэта можа азначаць канец заходняга свету. Яму прыйшлося ѓмяшацца. Аня выпусцiла неразборлiвыя крыкi; толькi Нiк улавiѓ некалькi слоѓ. Яе крыкi змянiлiся, i ён ведаѓ, што гэта азначала. Дзякуй богу, ён лепш разумеѓ яе знакi, чым Ху Цзань.
  
  
  Гэта значыла, што яна збiралася здацца. Калi ён хацеѓ нешта зрабiць, ён павiнен быѓ зрабiць гэта хутка. Ён павiнен быѓ паспрабаваць. Калi б ён гэтага не зрабiѓ, Ху Цзань атрымаѓ бы iнфармацыю са змучаных, разбураных, пустых абалонак гэтых цудоѓных целаѓ. I быѓ толькi адзiн спосаб дастукацца да гэтага чалавека: даць яму тое, што ён хацеѓ, усцешыць яго балючаму жаданню помсты. Калi б Нiк мог гэта зрабiць, калi б ён мог згуляць Ху Цаня з якой-небудзь якая раздзiмаецца гiсторыяй, магчыма, усё яшчэ можна было б завяршыць мiсiю i выратаваць iх шкуру. Нiк ведаѓ, што ѓ крайнiм выпадку ён заѓсёды можа актываваць дэтанатары, вымавiѓшы гэтую камбiнацыю слоѓ, каб адправiць iх усiх у неба. Але ён яшчэ не быѓ гатовы да свайго апошняга выратавання. Самагубства заѓсёды было магчымае, але нiколi не было прывабным.
  
  
  Нiк падрыхтаваѓся. У яго павiнна атрымацца добра, акцёрскае майстэрства на найвышэйшым узроѓнi. Ён напружыѓ мускулы, затым шалёна кiнуѓся на Ху Цаня i адштурхнуѓ яго ад кансолi.
  
  
  Ён крыкнуѓ. - 'Спынiся!' "Спынi, ты мяне чуеш?" Ён ледзь супрацiѓляѓся, калi ахоѓнiкi, якiя кiнулiся да яго, адцягнулi яго ад Ху Цаня.
  
  
  "Я скажу табе ѓсё, што ты хочаш ведаць", - крыкнуѓ Нiк здушаным голасам. "Але вы спынiце з гэтым... Я больш не магу гэтага вынесцi! Не з ёй. Я яе кахаю.' Ён вырваѓся з рук ахоѓнiкаѓ i ѓпаѓ на ложак, дзе ляжаѓ Алексi. Цяпер яна была нерухомая.
  
  
  "Усё скончана, мiлая", - прамармытаѓ ён. "Яны пакiнуць цябе ѓ спакоi. Я iм усё раскажу".
  
  
  Ён павярнуѓся да Ху Цаня i асудлiва паглядзеѓ на яго. Ён сказаѓ перарывiстым голасам: "Табе гэта падабаецца, цi не так? Вы не чакалi, што гэта адбудзецца. Добра, зараз ты ведаеш. Я чалавек, так ... чалавек, як i ѓсё ". Яго голас сарваѓся, i ён закрыѓ галаву рукамi. "Божа мой, пра Iсуса, што я раблю? Што са мной адбываецца?
  
  
  Ху Цань усмiхнуѓся задаволенай усмешкай. Яго тон быѓ iранiчным, калi ён сказаѓ: - "Так, знамянальная падзея. Вялiкi Нiк Картэр - Кiлмайстар, як я мяркую, вас клiчуць - зайшоѓ так далёка з-за кахання. Як кранальна ... i якое дзiѓнае падабенства.
  
  
  Нiк падняѓ галаву. "Што значыць дзiѓнае падабенства?" - злосна спытаѓ ён. "Я б не стаѓ гэтага рабiць, калi б не любiѓ яе так вар'яцка".
  
  
  Я маю на ѓвазе, гэта дзiѓнае падабенства з вашай сацыяльнай сiстэмай, - холадна адказаѓ Ху Цзань. "Вось чаму вы ѓсё асуджаны. Вы пабудавалi ѓвесь свой лад жыцця на тым, што вы называеце любоѓю. Хрысцiянскае спадчына дало вам тое, што вы Называючы мараллю, вы граеце такiмi словамi, як iсцiна, сумленнасць, прабачэнне, гонар, запал, дабро i зло, калi ѓ гэтым свеце ёсць толькi дзве рэчы: сiла i слабасць У. зразумееце. Калi б вы гэта разумелi, вам не спатрэбiлася б уся гэтая заходняя лухта, гэтыя пустыя памылкi, якiя вы вынайшлi. Так, прыдумалi, мiстэр Картэр. вашу слабасць! Новай культуры не спатрэбяцца гэтыя апраѓданнi.
  
  
  Нiк зараз тупа сядзеѓ на краi койкi. Яго вочы глядзелi ѓ прастору, нiчога не бачачы. "Я прайграѓ", - прамармытаѓ ён. "Не ѓдалося ... не ѓдалося".
  
  
  Ад моцнага ѓдару па твары ён павярнуѓ галаву ѓ iншы бок. Ху Цзань стаяѓ перад iм i пагардлiва глядзеѓ на яго.
  
  
  "Даволi твайго ныцця", - раѓнуѓ ён. 'Расказвай. Мне цiкава пачуць, што вы мне скажаце. Ён ударыѓ Нiка па галаве ѓ iншы бок. Нiк паглядзеѓ у падлогу i загаварыѓ роѓным, замкнёным тонам.
  
  
  "Да нас даходзiлi чуткi аб вашых ракетах. Яны паслалi нас высветлiць, цi праѓда гэта. Як толькi мы знойдзем дзеючыя ракеты, нам трэба будзе перадаць месцазнаходжанне i дадзеныя ѓ штаб i накiраваць сюды бамбавiкi, каб знiшчыць стартавы комплекс. У нас дзесьцi ѓ узгорках схаваны перадатчык. Я не магу сказаць. Я не магу сказаць.
  
  
  "Усё роѓна", - перабiѓ яго Ху Цань. - Няхай там будзе перадатчык. Чаму вы ѓварвалiся ѓ памяшканне? Няѓжо вы маглi бачыць, што гэта менавiта тое месца, якое вы шукалi?
  
  
  Нiк хутка падумаѓ. Ён не разлiчваѓ на гэтае пытанне. "Мы павiнны былi пераканацца", - адказаѓ ён. "З узгоркаѓ мы не маглi сказаць, цi былi гэта баявыя ракеты цi пустыя макеты для навучальных мэт. Мы павiнны былi пераканацца".
  
  
  Ху Цань здаваѓся задаволеным. Ён павярнуѓся i прайшоѓ у другi канец пакоя, паклаѓшы доѓгую тонкую руку пад падбародак.
  
  
  Я больш не рызыкую", - сказаѓ ён. Яны даслалi цябе. Магчыма, гэта была iх адзiная спроба, але, магчыма, iм у галаву прыйдзе iдэя арганiзаваць яшчэ больш акцый. Я планаваѓ атакаваць праз дваццаць чатыры гадзiны, але я перанясу ѓдар наперад. Заѓтра ранiцай мы скончым прыгатавання, i тады вы станеце сведкамi канца. паглядзелi, як мае маленькiя паштовыя галубы ѓзлятаюць. Я хачу ѓбачыць выраз твайго асобы. Будзе прыемна назiраць, як галоѓны агент свабоднага свету глядзiць, як яго свет ператвараецца ѓ дым. калючая пудынг. Але, можа быць, у вас няма асаблiвага сэнсу ѓ сiмвалiзме ".
  
  
  Ху Цзань схапiѓ Нiка за валасы i прыѓзняѓ яго галаву. Нiк з усяе сiлы стараѓся не паказаць лютасьцi ѓ вачах, гэта было цi не самым цяжкiм, што яму даводзiлася рабiць. Але яму давядзецца гуляць да самага канца. Ён паглядзеѓ на Ху Цаня цьмяным, ашаломленым позiркам.
  
  
  "Можа быць, я пакiну цябе тут пасля запуску", - усмiхнуѓся Ху Цань. "У вас нават ёсць прапагандысцкая каштоѓнасць: прыклад заняпаду былога заходняга свету. Але для пачатку, проста каб пераканацца, што вы разумееце рознiцу памiж сiлай i слабасцю, я дам вам урок для пачаткоѓцаѓ ".
  
  
  Ён нешта сказаѓ ахоѓнiкам. Нiк яго не разумеѓ, але неѓзабаве ён зразумеѓ, што адбудзецца, калi мужчыны наблiзяцца да яго. Першы павалiѓ яго на зямлю. Затым цяжкi чаравiк ударыѓ яго нагой па рэбрах. Ху Цзань хацеѓ паказаць яму, што сiла не мае нiчога агульнага са слабасцямi, такiмi як гонар i мiлата. Але Нiк ведаѓ, што ѓсё, чаго ён сапраѓды хацеѓ, - гэта задавальнення назiраць, як яго вораг курчыцца ля яго ног i молiць аб лiтасцi. Да гэтага часу ён добра гуляѓ сваю ролю i будзе працягваць гэта рабiць. З кожным ударам чаравiка ён выдаваѓ крык болю i, нарэшце, закрычаѓ i прасiѓ лiтасцi. "Хопiць", - усклiкнуѓ Ху Цань. "Пасля таго, як вы прабiлi вонкавы пласт, не застаецца нiчога, акрамя слабасцi. Аднясiце iх у хату i змесцiце ѓ камеры. Я буду менавiта там.'
  
  
  Нiк паглядзеѓ на аголеныя целы Анi i Алексi. Яны ѓсё яшчэ ляжалi
  
  бездапаможныя, цалкам знясiленыя. Верагодна, яны перажылi моцны шок i былi псiхалагiчна знясiленыя. Ён быѓ рады, што яны не бачылi яго выступу. Яны маглi сапсаваць яму ролю, спрабуючы спынiць яго. Магчыма, гэта iх таксама абдурыла б. Яму ѓдалося падмануць Ху Цаня i выйграць каштоѓны час; усяго некалькi гадзiн, да наступнай ранiцы, але гэтага павiнна быць дастаткова. Калi ахоѓнiкi выцягвалi аголеных дзяѓчын з пакоя, Нiк убачыѓ занепакоеныя вочы Ху Цаня, якiя сачылi за iмi, i Нiк падумаѓ, што ён мог чытаць думкi ѓ гэтым з'едлiвым поглядзе. Ён яшчэ не скончыѓ з iмi, гэты перакручаны вырадак. Ён ужо вынаходзiѓ новыя метады, каб выказаць сваю нянавiсць да жанчын на гэтых двух экземплярах. Нiк раптам са шкадаваннем зразумеѓ, што часу засталося не так шмат. Яму трэба было дзейнiчаць вельмi хутка, i ѓ яго не было б часу на збiццё Ху Цаня, хоць яго рукi свярбелi. Ахоѓнiкi выштурхнулi яго ѓ хол i спусцiлi па лесвiцы, пасля чаго iх вывелi праз бакавыя дзверы.
  
  
  Дзяѓчынкi ѓжо былi ѓ невялiкiм грузавiку, з кожнага боку стаялi ахоѓнiкi. Яны былi вiдавочна задаволены сваiм заданнем. Яны смяялiся i адпускалi непрыстойныя жарты, якiя пастаянна адчуваючы рукамi аголеныя целы дзяѓчат без прытомнасцi. Нiка прымусiлi сесцi на драѓляную лаѓку насупраць iх памiж двума ахоѓнiкамi, i машына паехала па вузкай выбоiстай дарозе. Дарога была кароткай, i калi яны павярнулi на асфальтаваную дарогу, Нiк убачыѓ вялiкае панарамнае акно дома, якое яны бачылi з узгоркаѓ насупраць. Тоѓстыя блiскучыя чорныя калоны падтрымлiвалi вытанчана разьбяную надбудову ѓ выглядзе пагады. Першы паверх быѓ зроблены з цiка, бамбука i каменя i дыхаѓ традыцыйнай кiтайскай архiтэктурай. Ахоѓнiкi выштурхнулi Нiка з машыны прыкладам вiнтоѓкi ѓ дом, якi быѓ проста i сучасна абстаѓлены. На другi паверх вялi шырокiя ѓсходы. Яны спусцiлiся па лесвiцы да меншай лесвiцы, якая, вiдавочна, вяла ѓ падвал. Нарэшце яны дайшлi да маленькага, ярка асветленага пакоя. Яго ѓдарылi нагой па срацы, i ён упаѓ на падлогу. Дзверы за iм былi зачынены. Ён ляжаѓ i слухаѓ. Праз некалькi секунд ён пачуѓ, як зачынiлiся яшчэ адна дзверы. Так што Алексi i Аня былi зачыненыя ѓ адной камеры недалёка ад яго. Нiк сеѓ i пачуѓ крокi дзяжурнага ѓ калiдоры. Ён заѓважыѓ, што ѓ дзвярах ёсць малюсенькае шкло, верагодна, выпуклая лiнза, i ведаѓ, што за iм назiраюць. Ён запоѓз у кут i сеѓ там. Нават зараз ён гуляѓ ролю цалкам пераможанага чалавека, якi страцiѓ упэѓненасць. Ён больш не мог дазволiць сабе памыляцца, але яго вочы аглядалi кожны квадратны дзюйм пакоя. Ён змрочна выявiѓ, што выйсця няма. Не было нi вокнаѓ, нi вентыляцыйных адтулiн. Яркае святло зыходзiла ад адзiнай голай лямпы на столi. Ён быѓ рады, што захаваѓ пераможаныя i пакорлiвыя паводзiны, таму што праз некалькi хвiлiн Ху Цань увайшоѓ у камеру без папярэджання. Ён быѓ адзiн, але Нiк адчуѓ, што ахоѓнiк пiльна назiрае за iм праз маленькае круглае шкло ѓ дзвярах.
  
  
  "Вы можаце знайсцi нашы гасцявыя пакоi, скажам так, крыху суровымi", - пачаѓ Ху Цзань. "Але, прынамсi, ты можаш рухацца. Баюся, што вашы саѓдзельнiцы падверглiся некалькi больш строгаму зняволенню. У кожнага з iх адна рука i адна нага на жалезным ланцугу, прымацаванай да падлогi. Толькi ѓ мяне ёсць ключ да гэтых ланцугоѓ. Таму што вы ведаеце, што маiх мужчын старанна адбiраюць i навучаюць. Iм нельга давяраць. Напрыклад, вы можаце быць небяспечныя, калi ѓ вас ёсць зброя. жаноцкасцю, яны застаюцца небяспечнымi. I таму я скаваѓ iх у якасцi дадатковай меры засцярогi".
  
  
  Ён зноѓ паспрабаваѓ сысцi, але спынiѓся ѓ дзвярах i паглядзеѓ на Нiка.
  
  
  "О, вы, вядома, мелi рацыю, - сказаѓ ён. "Пра гэтую дзяѓчыну. Гэта было шмат гадоѓ таму. Гэта была англiчанка. Я сустрэѓ яе ѓ Лондане. Мы абодва вучылiся. Прадстаѓце, я збiраѓся старанна працаваць у вашай цывiлiзацыi. Але заѓтра я зьнiшчу гэтую цывiлiзацыю".
  
  
  Цяпер ён пакiнуѓ Нiка аднаго. Уначы выратавацца было немагчыма. Прыйдзецца чакаць да ранiцы i збiраць сiлы. Аня i Алексi, несумненна, будзе моцным сном, i было сумнеѓна, што iх стан прынясе яму якую-небудзь карысць заѓтра. Iх жудасны досвед, прынамсi, знясiлiѓ i прыслабiѓ бы iх, i, магчыма, яны панеслi непапраѓную псiхалагiчную шкоду. На наступную ранiцу ён даведаецца, што трэба было зрабiць, ён павiнен быѓ зрабiць гэта ѓ адзiночку. Была адна суцяшальная думка. Ху Цзань паскорыѓ свае планы, i любая даступная працоѓная сiла будзе працаваць над прывядзеннем у дзеянне ракет або будзе стаяць на варце. Гэта памяншала шанцы на выяѓленне дэтанатараѓ, што, улiчваючы дадатковы дзень, заѓсёды было магчыма.
  
  
  Нiк скрыжаваѓ ногi i прыняѓ позу ёгi, перавядучы сваё цела i розум у стан поѓнага паслаблення. Ён адчуваѓ, як унутраны механiзм паступова зараджае яго цела i розум разумовай i фiзiчнай энергiяй. У любым выпадку ён дабiѓся таго, каб дзяѓчат больш не было ѓ памяшканнi. Калi б ён быѓ вымушаны падарваць ракеты, перш чым ён змог бы iх вызвалiць, прынамсi, яны б выжылi. Ён здабываѓ усё большае пачуццё ѓнутранага спакою i бяспекi, i паступова ѓ яго галаве фармаваѓся план. Нарэшце ён змянiѓ становiшча, расцягнуѓся на падлозе i амаль адразу заснуѓ.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 9
  
  
  
  
  
  Велiзарнае акно займала ѓсю даѓжыню дома. Як i чакаѓ Нiк, праз яго можна было бачыць увесь комплекс i навакольныя ѓзгоркi. Гэта было захапляльнае i захапляльнае вiдовiшча, сведкам якога стаѓ Нiк, калi ахоѓнiк упiхнуѓ яго ѓнутр. Ён пакорлiва дазволiѓ паводзiць сябе, але па дарозе не спускаѓ вачэй з абстаноѓкi. Ён заѓважыѓ, што ѓ калiдоры, дзе знаходзiлiся ягоная камера, камера Анi i Алексi, быѓ толькi адзiн ахоѓнiк. Акрамя таго, дом не ахоѓваѓся. Ён бачыѓ толькi чатырох цi пяцi ахоѓнiкаѓ ля ѓваходаѓ на першы паверх, а двое стаялi перад шырокiмi лесвiцамi.
  
  
  Салдат, якi прывёѓ яго наверх, застаѓся ѓ пакоi, у той час як Ху Цзань, якi глядзеѓ на вулiцу, павярнуѓся. Нiк заѓважыѓ, што на яго твары зноѓ з'явiлася гэтая раздражняльная ѓсмешка. Памяшканне, якое расцягнулася на ѓсю даѓжыню фасада, больш было падобным на наглядальны пункт, чым на звычайнае памяшканне. У цэнтры акна знаходзiлася шырокая панэль кiравання са шматлiкiмi перамыкачамi, вымяральнiкамi i некалькiмi мiкрафонамi.
  
  
  Нiк выглянуѓ у акно. Ракеты ганарлiва стаялi на пускавых устаноѓках, i тэрыторыя была ачышчана. Вакол ракет больш не было салдат i тэхнiкаѓ. Так што чакай заставалася не так шмат.
  
  
  "У маiх ракет ёсць новая прылада, якую я распрацаваѓ асабiста", - сказаѓ Ху Цань. "Ядзерная боегалоѓка не можа быць падарваная, пакуль ракета не апынецца ѓ паветры. Так што ядзерныя боегалоѓкi тут, на базе, не могуць падарвацца з-за тэхнiчнай памылкi".
  
  
  Цяпер надышла чарга Нiка ѓсмiхнуцца. "Вы нiколi не здагадаецеся, што гэта значыць для мяне", - сказаѓ ён.
  
  
  "Некалькi гадзiн таму ваша стаѓленне здаецца мне iншым", - сказаѓ Ху Цзань, вывучаючы Нiка. "Паглядзiм, колькi часу спатрэбiцца, калi гэтыя ракеты будуць на шляху да разбурэння асноѓных цэнтраѓ Захаду. Калi гэта адбудзецца, Пекiн убачыць, якую магчымасць я iм прапаную, i чырвоныя войскi неадкладна прымуць меры. Мае людзi амаль скончылi апошнюю падрыхтоѓку".
  
  
  Ху Цзань зноѓ павярнуѓся, каб вызiрнуць вонкi, i Нiк хутка падлiчыѓ. Ён павiнен дзейнiчаць зараз. Перадатчыку ѓ яго сцягне запатрабуецца адна секунда, каб паслаць сiгнал кожнаму дэтанатару, i яшчэ секунда, каб дэтанатар прыняѓ сiгнал i пераѓтварыѓ яго ѓ электроннае дзеянне. Сем ракет, па дзве секунды на кожную. Чатырнаццаць секунд аддзялялi вольны свет ад пекла. Чатырнаццаць секунд стаялi памiж будучыняй надзей i будучым пакут i жаху. Чатырнаццаць секунд вызначаць ход гiсторыi на тысячы гадоѓ. Ён павiнен быѓ мець Ху Цаня пры сабе. Ён не мог рызыкаваць умяшаннем ахоѓнiка. Нiк цiхенька рушыѓ да мужчыны, затым вокамгненна павярнуѓся. Ён уклаѓ увесь свой стрымваны гнеѓ у нанесены яму скрышальны ѓдар у скiвiцу, i гэта адразу прынесла яму пачуццё палягчэння. Мужчына павалiѓся, як ануча. Нiк гучна засмяяѓся, i Ху Цзань здзiѓлена павярнуѓся. Ён нахмурыѓся i паглядзеѓ на Нiка, як на непаслухмянага дзiцяцi.
  
  
  Ён спытаѓ. - "Як ты думаеш, што ты робiш?" 'Што гэта? Апошняя сутарга вашых iдыёцкiх прынцыпаѓ, спроба выратаваць свой гонар? Калi я заб'ю трывогу, мае целаахоѓнiкi будуць тут праз некалькi секунд. I нават калi б яны не прыйшлi, вы нiчога не можаце зрабiць, каб спынiць ракеты. Ужо занадта позна.'
  
  
  "Не, ненармальны iдыёт", - сказаѓ Нiк. "У вас ёсць сем ракет, i я назаву вам сем прычын, па якiх вы патрываеце няѓдачу".
  
  
  Ху Цзань засмяяѓся бязрадасным смехам, глухiм нечалавечым смехам. "Ты вар'ят", - сказаѓ ён Нiку.
  
  
  'Нумар адзiн!' - крыкнуѓ Нiк, абавязкова вымаѓляючы словы, якiя прывядуць у дзеянне першы дэтанатар. "Нумар адзiн", - паѓтарыѓ ён, адчуваючы лёгкую дрыготку пад скурай у сцягне, калi перадатчык улавiѓ сiгнал. "Iсцiна, мiлата i каханне - не пустыя паняццi", - працягнуѓ ён. "Яны такiя ж рэальныя, як сiла i слабасць".
  
  
  Ён якраз паспеѓ уздыхнуць, калi пачуѓ, як узарваѓся першы дэтанатар. За выбухам амаль адразу рушыѓ роѓ, калi ракета, здавалася, узляцела сама, узляцела ѓ паветра, а затым разляцелася на кавалкi. Першая ѓстаноѓка была каля баракаѓ, i Нiк убачыѓ, што ѓ вынiку выбуху драѓляныя пабудовы зраѓнялiся з зямлёй. Бетон, кавалкi металу i часткi чалавечых целаѓ праляцелi па паветры i прызямлiлiся на зямлю за некалькi метраѓ. Ху Цань паглядзеѓ у акно шырока расчыненымi вачыма. Ён падбег да аднаго з мiкрафонаѓ на панэлi кiравання i пстрыкнуѓ выключальнiкам.
  
  
  'Што здарылася?' ён крыкнуѓ. "Цэнтральная, Цэнтральная, гэта доктар. Ху Цань. Што адбываецца? Ды вядома чакаю. Высветлi гэта. Адразу чуеш мяне?
  
  
  'Нумар два!' Нiк казаѓ ясна. "Тыраны нiколi не могуць заняволiць свабодных людзей".
  
  
  Другi дэтанатар спрацаваѓ з магутным ударам, i твар Ху Цаня стаѓ зусiм белым. Ён працягваѓ крычаць на размаѓлялага, патрабуючы тлумачэнняѓ.
  
  
  "Нумар тры", - сказаѓ Нiк. "Чалавек важнейшы за дзяржаву".
  
  
  Калi ѓ доме прагрымеѓ трэцi выбух, Нiк убачыѓ, што Ху Цань пачаѓ стукаць кулакамi па акне. Затым ён паглядзеѓ на Нiка. У ягоных вачах быѓ чысты, панiчны страх. Здарылася нешта, у чым ён не мог зразумець. Ён пачаѓ бегаць узад i ѓперад, выкрыкваючы загады ѓ розныя мiкрафоны, паколькi хаос унiзе станавiѓся ѓсё больш захламленым.
  
  
  "Ты ѓсё яшчэ слухаеш, Ху Цань?" - Сказаѓ Нiк з д'ябальскай ухмылкай. Ху Цань паглядзеѓ на яго шырока расплюшчанымi вачыма i адкрытым ротам. "Нумар чатыры", - крыкнуѓ Нiк. "Каханне мацней нянавiсцi, i дабро мацней зла".
  
  
  Чацвёртая ракета ѓзляцела ѓ паветра, i Ху Цзань упаѓ на каленi i пачаѓ стукаць у панэль кiравання. Ён крычаѓ i смяяѓся напераменку. Нiк, успомнiѓшы бездапаможную, дзiкую панiку, якую ён бачыѓ у вачах Алексi некалькi гадзiн таму, крыкнуѓ рэзкiм i ясным тонам: "Нумар пяць! Няма нiчога лепш гарачай дыбачкi".
  
  
  Падчас пятага выбуху Ху Цань упаѓ на панэль кiравання, вылiѓшыся перарывiстым iстэрычным крыкам, якi быѓ недаступны для разумення. Цяпер увесь комплекс ператварыѓся ѓ адну вялiзную калону дыму i полымя. Нiк схапiѓ Ху Цаня i прыцiснуѓся тварам да акна.
  
  
  "Працягвай думаць, iдыёт", - сказаѓ ён. "Нумар шэсць! Тое, што аб'ядноѓвае людзей, мацнейшае за тое, што iх падзяляе!
  
  
  Ху Цань вырваѓся з рук Нiка, калi шостая ракета ѓзарвалася спiраллю полымя, металу i бетону. Яго твар ператварыѓся ѓ жорсткую маску, яго ѓзрушаны мозг раптам зноѓ знайшоѓ след разумення.
  
  
  "Гэта ты", - выдыхнуѓ ён. - Нейкiм чынам ты гэта робiш. Усё гэта было хлуснёй. Ты нiколi не кахаѓ гэтую жанчыну. Гэта быѓ выкрут, якi прымусiѓ мяне спынiцца, выратаваць яе! "
  
  
  "Цалкам дакладна", - прашыпеѓ Нiк. "I памятай, гэта жанчына дапамагла цябе абясшкодзiць".
  
  
  Ху Цань прыгнуѓся да ног Нiка, якi, аднак, цiха адступiѓ у бок i назiраѓ, як мужчына ѓдарыѓ галавой па панэлi кiравання.
  
  
  "Нумар сем, Ху Цань", - крыкнуѓ Нiк. "Колькасць сем азначае, што вашы планы правалiлiся, таму што чалавецтва знаходзiцца дастаткова далёка, каб своечасова выкрыць вар'ятаѓ накшталт вас!"
  
  
  "Ракета сем!" - крыкнуѓ Ху Цань у мiкрафон. "Запусцiць сёмую ракету!" У адказ раздаѓся фiнальны выбух, якi ѓзрушыѓ акно. Ён павярнуѓся i з пранiзлiвым крыкам накiнуѓся на Нiка. Нiк выставiѓ нагу, з-за чаго Ху Цань стукнуѓся аб дзверы. Валодаючы незвычайнай сiлай вар'ята, Ху Цзань хутка ѓстаѓ i выбег, перш чым Нiк змог яго спынiць. Нiк пабег за iм i ѓбачыѓ, што яго белае палiто знiкла ля падножжа лесвiцы. Пасля гэтага ѓнiзе лесвiцы з'явiлiся чацвёра ахоѓнiкаѓ. Iх аѓтаматычнае зброю адкрыла агонь, i Нiк нырнуѓ на зямлю. Ён пачуѓ хуткiя крокi на лесвiцы. Калi першы дасягнуѓ верхняй прыступкi, ён схапiѓ чалавека за шчыкалаткi i кiнуѓ яго з лесвiцы, ён панёс з сабой астатнiх траiх. Нiк прыгнуѓся да аѓтаматычнай вiнтоѓкi i даѓ чаргу. Чатыры салдаты ляглi знежывелае ля падножжа лесвiцы. З аѓтаматам у руках Нiк пераскочыѓ праз iх i пабег на першы паверх. З'явiлiся яшчэ двое ахоѓнiкаѓ, i Нiк тут жа стрэлiѓ у iх кароткай чаргой. Ху Цаня нiдзе не было вiдаць, i Нiк задумаѓся. Цi мог вучоны збегчы з дому? Але ѓ Нiка была дакучлiвая думка, што гэты чалавек сышоѓ у iншае месца, i ён спускаѓся ѓ склеп па тры прыступкi за раз. Калi ён падышоѓ да камеры, крык Алексi пацвердзiѓ палохалыя яго падазрэннi.
  
  
  Ён кiнуѓся ѓ пакой, дзе блiзняты, усё яшчэ аголеныя, былi прыкаваны ланцугамi да падлогi. Ху Цань стаяѓ над iмi, як стары сiнтаiсцкi сьвятар у доѓгiм мехаватым палiто. У яго руках ляжала вялiзная старадаѓняя кiтайская шабля. Ён трымаѓ цяжкую зброю над галавой абедзвюма рукамi i збiраѓся абезгаловiць двух дзяѓчат адным махам. Нiку ѓдалося прыбраць палец са спускавога кручка. Калi ён стрэлiць, Ху Цань выпусцiць цяжкае лязо, i вынiк будзе такiм жа жахлiвым. Нiк выпусцiѓ пiсталет на зямлю i прыгнуѓся. Ён схапiѓ Ху Цаня за стан, i яны разам праляцелi праз камеру i прызямлiлiся на зямлю на два метры далей.
  
  
  Звычайна гэты чалавек быѓ бы зламаны ѓ магутнай хватцы Нiка Картэра, але Ху Цаня рухала нечалавечая сiла раз'юшанага вар'ята, i ён усё яшчэ моцна трымаѓ цяжкую шаблю. Ён махнуѓ шырокiм клiнком унiз, спрабуючы стукнуць Нiка па галаве, але N3 своечасова адкацiѓся ѓ бок, каб ухiлiцца ад усёй сiлы ѓдару. Аднак вастрыё шаблi трапiла яму ѓ плячо, i ён адразу адчуѓ пульсавалы боль, якi амаль паралiзаваѓ яго руку. Аднак ён адразу ж ускочыѓ на ногi i паспрабаваѓ ухiлiцца ад наступнай атакi вар'ята. Апошнi, аднак, зноѓ кiнуѓся да Алексiя i Анi з паднятым мячом, вiдавочна, не спалохаѓшыся сваёй рашучасцi завяршыць сваю помсту жаночаму выгляду.
  
  
  Калi мужчына са свiстам паслаѓ шаблю ѓнiз, Нiк схапiѓ рукоять i з усiх сiл тузануѓ яе ѓ бок. Ён адчуѓ страляючы боль у крывацечным плячы, але прыйшоѓ своечасова. Цяпер цяжкае лязо стукнулася аб зямлю ѓ дзюйме цi каля таго ад галавы Анi. Нiк, усё яшчэ трымаючы рукаяць шаблi, зараз павярнуѓ Ху Цаня з такой вялiзнай сiлай, што той урэзаѓся ѓ сцяну.
  
  
  Цяпер, калi ѓ Нiка была шабля, вучоны, здавалася, усё-такi не хацеѓ забыцца аб сваiх думках аб помсце. Ён амаль дабраѓся да дзвярэй, калi Нiк заступiѓ яму шлях. Ху Цань павярнуѓся i пабег назад, калi Нiк апусцiѓ лязо. Вострая як брытва зброя працяла спiну вар'ята, якi з прыгнечаным стогнам упаѓ на зямлю. Нiк хутка апусцiѓся на каленi побач з якi памiрае навукоѓцам i дастаѓ ключы ад ланцугоѓ з кiшэнi палiто. Ён вызвалiѓ дзяѓчат, якiя дрыжалi ѓ яго на руках. Страх i боль усё яшчэ былi вiдавочныя ѓ iх вачах, але яны з усiх сiл iмкнулiся захаваць самавалоданне.
  
  
  "Мы чулi выбухi", - сказаѓ Алексi. "Гэта здарылася, Нiк?"
  
  
  "Гэта здарылася", - сказаѓ ён. "Наш загад выкананы. Захад зноѓ можа дыхаць спакойна. Ты можаш iсцi?'
  
  
  "Думаю, так", - сказала Аня няѓпэѓненым, нерашучым тонам.
  
  
  "Чакай мяне тут", - сказаѓ Нiк. "Я прынясу табе адзенне". Ён спусцiѓся ѓ хол i праз iмгненне вярнуѓся з адзеннем двух ахоѓнiкаѓ. Калi дзяѓчыны пачалi апранацца, Нiк перавязаѓ сваё крывацечнае плячо стужкамi, якiя ён выразаѓ з кашулi, якую таксама зняѓ з ахоѓнiка. Ён даѓ кожнай дзяѓчыне па аѓтамаце, i яны паднялiся наверх. Было ясна, што Аня i Алексi адчуваюць вялiкiя цяжкасцi пры хадзе, але яны працягвалi настойлiва iсцi, i Нiк захапляѓся iх жалезным самавалоданнем. Але настойлiвасць - гэта адно, а псiхалагiчны ѓрон - iншае. Ён павiнен быѓ пераканацца, што яны як мага хутчэй патрапяць у рукi дасведчаных лекараѓ.
  
  
  Дом здаваѓся бязлюдным, стаяла жудасная злавесная цiшыня. Звонку яны пачулi патрэскванне полымя i адчулi з'едлiвы пах палаенай газы. Незалежна ад таго, колькi ахоѓнiкаѓ магло быць у доме Ху Цаня, было зразумела, што ѓсе яны ѓцяклi. Самы хуткi шлях да берага пралягаѓ праз пагоркi, i для гэтага прыйшлося б пракласцi сабе дарогу.
  
  
  "Давайце рызыкнем", - сказаѓ Нiк. "Калi ёсць тыя, хто выжыѓ, яны будуць так заняты выратаваннем сваiх шкур, што пакiнуць нас у спакоi".
  
  
  Але гэта быѓ пралiк. Яны без працы дабралiся да месца i ѓжо збiралiся прабiцца скрозь тлеюць абломкi, калi Нiк раптам атулiѓся за напаѓразбiтай сцяной аднаго з бетонных будынкаѓ. Па дарозе павольна наблiжалiся войскi, апранутыя ѓ шэра-зялёнае адзенне. Яны падышлi да месца асцярожна i дапытлiва, i ѓдалечынi даносiѓся гук вялiкай колькасцi вайсковых машын. "Рэгулярнае кiтайскае войска", - прагыркаѓ Нiк. "Я мог гэта ведаць. Феерверк тут павiнен быѓ быць добра бачны i чутны ѓ радыусе не менш за трыццаць кiламетраѓ. I, вядома, яны таксама выявiлi яго за сотнi кiламетраѓ з дапамогай электроннага вымяральнага абсталявання".
  
  
  Гэта было нечаканым i сумным развiццём падзеяѓ. Яны маглi бегчы назад у лес i схавацца, але калi б гэтыя пекiнскiя войскi ѓсё рабiлi правiльна, яны былi б тут на працягу некалькiх тыдняѓ, збiраючы абломкi i хаваючы трупы. I калi б яны знайшлi Ху Цаня, яны ведалi б, што гэта не нейкi тэхнiчны збой, а сабатаж. Яны б расчэсвалi ѓсю вобласць цаля за дзюймам. Нiк зiрнуѓ на Аню i Алексi. Яны змогуць збегчы, прынамсi, на невялiкую адлегласць, але ён бачыѓ, што яны не ѓ стане ѓступiць у бой. Затым узнiкла праблема з ежай. Калi iм удасца знайсцi добрую сховiшча, а салдаты будуць шукаць iх тыднямi, iм таксама пагражае голад. Вядома, дзяѓчынкi доѓга не працягнулi. У iх усё яшчэ быѓ той дзiѓны погляд, сумесь панiкi i iнфантыльнага сэксуальнага жадання. "Увогуле, - падумаѓ Нiк, - атрымалася даволi непрыемна". Мiсiя была паспяхова завершана, але мiсiянеры рызыкавалi быць з'едзенымi тубыльцамi.
  
  
  Пакуль ён яшчэ думаѓ аб правiльным рашэннi, гэтае рашэнне раптам прыняла Аня. Ён не ведаѓ, што яе справакавала, можа, раптоѓная панiка цi проста нервы, усё яшчэ аслепленыя яе змучаным розумам. Як бы там нi было, яна пачала страляць са сваёй аѓтаматычнай вiнтоѓкi ѓ бок надыходзячых да iх войскаѓ.
  
  
  "Чорт вазьмi!" - усклiкнуѓ ён. Ён хацеѓ аблаяць яе, але, зiрнуѓшы на яе, адразу зразумеѓ, што гэта бескарысна. Яна iстэрычна паглядзела на яго, яе вочы пашырэлi, нiчога не разумеючы. Цяпер войскi па камандзе адступiлi да краю поѓнасцю разбуранага комплексу. Вiдаць, яны яшчэ не высветлiлi, адкуль прыйшоѓ залп.
  
  
  "Давай", - груба раѓнуѓ Нiк. "I заставайся пад прыкрыццём. Назад у лес!
  
  
  Калi яны пабеглi да лесу, у галаве Нiка сфармавалася дзiкая iдэя. Калi пашанцуе, гэта можа спрацаваць. Прынамсi, гэта дало б iм шанец уцячы з гэтай вобласцi i гэтага месца. На ѓскрайку лесу раслi высокiя дрэвы, дубы, кiтайскiя вязы. Нiк абраѓ тры, якiя былi блiзка адзiн да аднаго.
  
  
  "Пачакайце тут", - загадаѓ ён блiзнятам. 'Я хутка вярнуся.' Ён iмгненна павярнуѓся i памчаѓся назад да месца, iмкнучыся трымацца за пакiнутыя аскепкi сцен i зламаны метал. Ён хутка ѓзяѓ нешта з паясоѓ трох мёртвых салдат невялiкага войска Ху Цаня i пабег назад да ѓскрайку лесу. Кiтайскiя афiцэры зараз накiроѓвалi сваiх салдат па крузе вакол тэрыторыi, заганяючы ѓ кут любога, хто страляѓ у iх.
  
  
  "Добрая iдэя, - падумаѓ Нiк, - i яшчэ сёе-тое, што дапаможа яму ажыццявiць задуманае". Дабраѓшыся да трох дрэѓ, ён кiнуѓ Алексi i Аню з процiвагазамi. Трэцi процiгаз ён ужо прымацаваѓ да рота па дарозе.
  
  
  "Цяпер слухайце ѓважлiва, абодва, - сказаѓ ён ясным камандным тонам. Кожны з нас залазiць як мага вышэй на адно з гэтых трох дрэѓ. Адзiная частка пляцоѓкi, якая засталася некранутай, - гэта кольца, на якiм размешчаны патопленыя ѓ зямлю бакi з атрутным. у баках усё яшчэ ёсць атрутны газ. Калi вы знаходзiцеся дастаткова высока на дрэве, вы можаце ясна бачыць кожны металiчны дыск .
  
  
  Нiк зрабiѓ паѓзу, назiраючы, як дзяѓчыны ѓзбiраюцца наверх. Яны рухалiся плаѓна i хутка са зброяй на плячах, i нарэшце яны знiклi ѓ верхнiх галiнах. Ён сам дасягнуѓ вяршынi свайго дрэва, калi пачуѓ першы залп з iхняй зброi. Сам ён таксама пачаѓ хутка страляць, па цэнтры кожнага круглага дыска. Цiску паветра, каб выштурхнуць газ, не было, але здарылася тое, на што ён разлiчваѓ. У кожным рэзервуары быѓ вялiкi натуральны цiск, i ад кожнай ударнай кружэлкi пачынала выцякаць воблака газу, якое станавiлася ѓсё больш i больш. Калi пачалася стральба, кiтайскiя салдаты ѓпалi на зямлю i адкрылi бязладную стральбу. Як Нiк ужо бачыѓ, супрацьгазы не былi часткай iх абсталявання, i ён убачыѓ, што газ пачынае дзейнiчаць. Ён чуѓ, як афiцэры выкрыквалi каманды, што, вядома, было запозна. Калi Нiк убачыѓ, што салдаты пахiснулiся i ѓпалi, ён усклiкнуѓ: "Аня! Алексi! Унiз. Мы павiнны прыбiрацца адсюль ".
  
  
  Ён першы ѓстаѓ на зямлю i пачаѓ iх чакаць. Ён быѓ рады бачыць, што дзяѓчаты не сарвалi з твару супрацьгазы. Ён ведаѓ, што яны ѓсё яшчэ не поѓнасцю стабiльныя.
  
  
  "Усё, што вам трэба зрабiць зараз, гэта iсцi за мной", - загадаѓ ён. "Мы перасякаем пляцоѓку". Ён ведаѓ, што вайсковыя машыны, якiя забяспечвалi войскi, знаходзiлiся на другiм баку пляцоѓкi, i хутка iшоѓ памiж абломкамi пускавых установак, ракет i будынкаѓ. Газ вiсеѓ у паветры густым туманам, i яны не звярталi ѓвагi на булькатлiвых салдат на зямлi. Нiк падазраваѓ, што некаторыя салдаты маглi застацца з фургонамi, i меѓ рацыю. Калi яны падышлi да блiжэйшай машыны, да iх кiнулiся чацвёра салдат, якiя былi неадкладна забiты залпам са зброi Алексi. Цяпер яны выйшлi з газавага аблокi, i Нiк сарваѓ супрацьгаз. Яго твар быѓ гарачым i спатнелым, калi ён скокнуѓ у фургон i зацягнуѓ дзяѓчат унутр. Ён неадкладна завёѓ фургон, i зрабiѓ поѓнае абарачэнне вакол шэрагу фургонаѓ, якiя стаялi перад галоѓнай брамай. Яны хутка абмiнулi чаргу машын, прыпаркаваных на абочыне дарогi. Цяпер выскачылi iншыя салдаты i адкрылi па iх агонь, а Нiк прашыпеѓ Анi i Алексi: "Сядайце назад". Яны прапаѓзлi праз невялiкую шчылiну памiж кабiнай кiроѓцы i грузавой платформай i леглi на дно. "Не страляйце", - загадаѓ Нiк. "I ляжыце плазам".
  
  
  Яны падышлi да апошняй армейскай машыны, з якой выскачылi шасцёра салдат, якiя хутка рассыпалiся па шырынi дарогi i падрыхтавалiся адкрыць агонь. Нiк упаѓ на падлогу машыны, левай рукой трымаючыся за руль, а правай нацiскаючы на педаль газу на палiцы. Ён чуѓ, як кулi разбiлi лабавое шкло i пракалолi метал капота бесперапынным, траскучым стрэлам. Але iнэрцыя машыны, якая грукатала, як лакаматыѓ, не была парушана, i Нiк убачыѓ мiмаходам салдат, прабiваючыся праз чалавечую сцяну. Ён хутка падняѓся на ногi, якраз своечасова, каб павярнуць колы перад хутка наблiжальным паваротам дарогi.
  
  
  "Мы зрабiлi гэта", - усмiхнуѓся ён. "Прынамсi, пакуль".
  
  
  'Што ж нам зараз рабiць?' - Гэта Алексi прасунула галаву ѓ праём кабiны кiроѓцы.
  
  
  "Мы пастараемся iх перахiтрыць", - сказаѓ Нiк. "Цяпер яны загадаюць пабудаваць блокпасты i арганiзаваць пошукавыя атрады. Але яны будуць лiчыць, што мы едзем прама да берага. Да канала Ху, дзе мы высадзiлiся; гэта было б найбольш лагiчным ходам. Але замест гэтага мы вяртаемся ѓ тым кiрунку, адкуль прыйшлi, да Тая Ван. Толькi да таго часу, як мы дабяромся, як мы дабяромся. едзем да заходняга берага.
  
  
  Калi б Нiк пакiнуѓ гэтую думку пры сабе, прынамсi, не было б тысячы iншых рэчаѓ, якiя маглi б пайсцi не так! Нiк паглядзеѓ на паказальнiк бензiну. Бак быѓ амаль поѓны, яго хапiла, каб дабрацца да месца прызначэння. Ён уладкаваѓся ямчэй i засяродзiѓся на тым, каб як мага хутчэй манеѓраваць цяжкай машынай па звiлiстай i ѓзгорыстай дарозе. Ён азiрнуѓся. Алексi i Аня спалi на дне з аѓтаматамi, як плюшавыя мiшкi на руках. Нiк адчуѓ глыбокае задавальненне, амаль палёгку. Праца была зроблена, яны былi жывыя i для разнастайнасцi ѓсё iшло гладка. Можа, час. Магчыма, ён не адчуѓ бы такога палягчэння, калi б даведаѓся пра iснаванне генерала Ку.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 10
  
  
  Генерал быѓ неадкладна папярэджаны, i калi ён прыбыѓ, Нiк быѓ у дарозе амаль дзве гадзiны. Генерал Ку, камандуючы Трэцяй армiяй Народнай Рэспублiкi, прайшоѓ праз абломкi. Удумлiвы i засяроджаны, ён увабраѓ усё да драбнюткiх дэталяѓ. Ён не сказаѓ нi слова, але ѓ яго вачах адбiвалася яго незадаволенасць, калi ён iшоѓ праз шэрагi хворых салдат. Генерал Ку ѓ душы быѓ прафесiйным салдатам. Ён ганарыѓся сваёй сям'ёй, якая ѓ мiнулым зрабiла на свет шмат выдатных салдат. Пастаянныя кампанii палiтычнага крыла новага Народна-рэвалюцыйнага войска заѓсёды былi для яго стрэмкай. Яго зусiм не цiкавiла палiтыка. Ён лiчыѓ, што салдат павiнен быць спецыялiстам, майстрам, а не працягам iдэалагiчнага руху. доктар Ху Цань i ягоныя людзi фармальна знаходзiлiся пад ягоным камандаваньнем. Але Ху Цзань заѓсёды працаваѓ з поѓнай даверанасцю зверху. Ён па-свойму кiраваѓ сваёй элiтнай трупай i ладзiѓ уласнае шоу. А зараз, калi шоу раптоѓна ператварылася ѓ дым, яго запрасiлi навесцi парадак.
  
  
  Адзiн з малодшых афiцэраѓ паведамiѓ яму, што адбылося, калi рэгулярныя войскi ѓвайшлi на тэрыторыю. Генерал Ку цiха слухаѓ. Цi быѓ хто-небудзь у доме на ѓзгорку раней? Ён глыбока ѓздыхнуѓ, калi яму сказалi, што гэтага яшчэ не адбылося. У сваёй памяцi ён зрабiѓ пазнаку аб прынамсi дзесяцi малодшых афiцэрах, якiя дакладна не будуць наступнымi ѓ чарзе на павышэнне. Генерал з невялiкай свiтай сам пад'ехаѓ да вялiкага дома i знайшоѓ цела Ху Цаня з шабляй, якая ѓсё яшчэ тырчыць у яго ѓ спiне.
  
  
  Генерал Ку спусцiѓся па лесвiцы дома i сеѓ на нiжнюю прыступку. Валодаючы прафесiйным, натрэнiраваным мозгам, ён пачаѓ збiраць усё разам. Ён любiѓ цвёрда кантраляваць усё, што адбывалася ѓ раёне, якi знаходзiцца пад яго камандаваннем, у правiнцыi Квантун. Было ясна, што тое, што здарылася, не было выпадковасцю. Гэтак жа вiдавочна, што гэта павiнна была быць праца высокаквалiфiкаванага адмыслоѓца, такога ж чалавека, як ён сам, але з незвычайнымi здольнасцямi. Насамрэч генерал Ку захапляѓся гэтым чалавекам. Цяпер яму ѓ галаву прыйшлi iншыя падзеi, такiя як патрульны катэр, якi так невытлумачальна знiк без следу, i невытлумачальны iнцыдэнт з адным з яго канвояѓ некалькi дзён таму.
  
  
  Хто б гэта нi быѓ, мабыць, ён быѓ тут усяго некалькi гадзiн таму, калi ён сам паслаѓ сюды свае войскi, каб высветлiць, чаму свет, здавалася, заканчваецца на поѓнач ад Шылунга! Стральба па баках з газам была прыкладам фантастычнай стратэгii, iмправiзацыйнага мыслення, якое можа зрабiць толькi звышразум. Было шмат варожых агентаѓ, але толькi невялiкая iх частка была здольная на такiя подзвiгi. Генерал Ку не быѓ бы чыстакроѓным спецыялiстам, якi займае вышэйшае становiшча ѓ кiтайскiм войску, калi б ён не захаваѓ у сваёй памяцi ѓсе iмёны такiх высокапастаѓленых агентаѓ.
  
  
  Рускi агент Карвецкi быѓ добры, але такi розум не быѓ яго моцным бокам. У ангельцаѓ сапраѓды былi добрыя людзi, але гэта неяк не адпавядала iх узору. У ангельцаѓ усё яшчэ была схiльнасць да сумленнай гульнi, i яны здавалiся генералу Ку занадта цывiлiзаванымi для такога падыходу. Мiж iншым, па словах Ку, гэта была прыкрая звычка, з-за якой яны часта ѓпускалi шанец. Не, тут ён улавiѓ д'ябальскую, змрочную, магутную эфектыѓнасць, якая магла паказваць толькi на аднаго чалавека: амерыканскага агента N3. Генерал Ку на секунду задумаѓся, потым знайшоѓ iмя: Нiк Картэр! Генерал Ку ѓстаѓ i загадаѓ свайму кiроѓцу адвезцi яго назад на тэрыторыю, дзе ягоныя салдаты ѓсталявалi радыёстанцыю. Гэта павiнен быѓ быць Нiк Картэр, а ён усё яшчэ быѓ на кiтайскай зямлi. Генерал зразумеѓ, што Ху Цань, вiдаць, задумаѓ нешта, пра што не падазравала нават вярхоѓнае камандаванне. Амерыканцу было загадана знiшчыць базу Ху Цаня. Цяпер ён быѓ у бегах. Генералу Ку было амаль шкада, што даводзiлася яго спыняць. Ён глыбока захапляѓся майстэрствам. Але ён сам быѓ майстрам. Генерал Ку ѓстанавiѓ радыёсувязь. "Дайце мне штаб", - спакойна сказаѓ ён. "Я хачу, каб адразу былi даступныя два батальёны. Яны павiнны ачапiць берагавую лiнiю ад Гуменчай уздоѓж пралiва Ху. Так, два батальёны, хопiць. Гэта проста мера засцярогi на выпадак, калi я памыляюся. Верагодна, мужчына абраѓ iншы напрамак. Я не чакаю ад яго гэтага, што так вiдавочна".
  
  
  Затым генерал Ку падаѓ заяѓку на сувязь з ВПС, i зараз яго тон быѓ мерным i рэзкiм. Так, адзiн з маiх звычайных вайсковых грузавiкоѓ. Ён, мусiць, ужо быѓ каля Кунгту, накiроѓваючыся на ѓсходняе ѓзбярэжжа. Сапраѓды, гэта абсалютны прыярытэт. Не, сапраѓды не самалёты, яны занадта хуткiя i на грудах не знойдуць нi адной машыны. Добра, я чакаю дадатковай iнфармацыi.
  
  
  Генерал Ку вярнуѓся да сваёй машыны. Было б добра, каб амерыканца прывезлi жывым. Ён хацеѓ бы сустрэцца з гэтым чалавекам. Але ён ведаѓ, што шанц вельмi малы. Спадзяюся, што з гэтага часу вярхоѓнае камандаванне будзе больш асцярожным са сваiмi спецыяльнымi праектамi i пакiне ѓсе ракеты i абсталяванне iх бяспекi ѓ руках рэгулярнай армii.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 11
  
  
  
  
  
  Аня i Алексi прачнулiся. Iх вочы ззялi, i Нiк быѓ шчаслiвы гэта бачыць. Цяжкая машына з грукатам перайшла дарогу, i пакуль яны нядрэнна прасунулiся. Ён вырашыѓ крыху праверыць дзяѓчын, каб паглядзець, як яны адрэагуюць. Ён усё яшчэ не быѓ упэѓнены, якую шкоду iм нанеслi катаваннi Ху Цаня.
  
  
  "Аляксi", - адказаѓ ён. Яе твар з'явiлася ѓ люку памiж грузавой платформай i кабiнай кiроѓцы. "Памятаеце, калi вы спыталi мяне, якое было ѓ Амерыцы? Калi мы спалi ѓ пячоры?
  
  
  Алексi нахмурылася. - 'Што?' Яна вiдавочна спрабавала ѓспомнiць.
  
  
  "Вы пыталiся аб Грынвiч-Вiлiдж", - настойваѓ ён. "Яко было там жыць".
  
  
  "О так, - павольна адказала яна. "Так, зараз я ѓспомнiла".
  
  
  "Цi хацелi б вы жыць у Амерыцы?" - Спытаѓ Нiк, уважлiва назiраючы за выразам яе асобы ѓ люстэрка задняга выгляду. Яе твар заззяѓ, i яна летуценна ѓсмiхнулася.
  
  
  Я так думаю, Нiк, - сказала яна. "Я думала пра гэта. Так, на самой справе, я думаю, гэта было б нядрэнна.
  
  
  "Тады мы пагаворым аб гэтым пазней", - адказаѓ ён. Цяпер ён супакоiѓся. Яна акрыяла, прынамсi, псiхалагiчна. Яна магла запамiнаць рэчы i бачыць сувязi. А паколькi яны былi так падобныя, Нiк падазраваѓ, што з Аняй таксама ѓсё будзе ѓ парадку. Прынамсi, гэтая агiдная прылада не нанесла сур'ёзнай шкоды iх мозгу. Але ён не мог забыць бедную польскую дзяѓчыну ѓ падвале. Яна магла б думаць нармальна, але яна была эмацыйна скалечаная, непапраѓная развалiна. Ён ведаѓ, што ёсць толькi адзiн спосаб даведацца. Але цяпер было непрыдатнае час i непадыходнае месца. I ѓ гэтых абставiнах ён можа толькi пагоршыць сытуацыю.
  
  
  Яго розум быѓ так засяроджаны на двайнятах, што ён не чуѓ пульсавалага гуку, пакуль верталёт не праляцеѓ амаль проста над яго галавой. Ён падняѓ вочы i ѓбачыѓ на iм зорку ВПС Кiтая. Верталёт хутка знiзiѓся, i Нiк своечасова заѓважыѓ рулю кулямёта. Ён павярнуѓ руль i пачаѓ зiгзагападобна рухацца, хоць на вузкай дарозе для гэтага амаль не было месца. Пачуѓся залп з кулямёта. Ён ведаѓ, што Алексi i Аня ляжаць на падлозе, i не чуѓ гукаѓ, якiя паказвалi б на тое, што ѓ адну з iх паранiлi. Цяпер машына абмiнула шэраг дрэѓ, верхнiя галiны якiх зачынялi дарогу, як вароты, але як толькi яны выйшлi з-пад iх, верталёт зноѓ апынуѓся над iмi. Нiк зiрнуѓ на кабiну. Стральба спынiлася, i член экiпажа загаварыѓ па рацыi.
  
  
  Нiк ехаѓ з змрочным тварам. Ён будзе весцi машыну як мага даѓжэй. Да гэтага часу яны павiнны быць блiзка да берага. Ён задаваѓся пытаннем, як, чорт вазьмi, яны даведалiся, што ён збiраецца збегчы сюды. Цяпер ён ехаѓ як д'ябал, дросель на мяжы, павароты на двух колах. Ён не спрабаваѓ рухацца хутчэй за верталёт. На гэта не было шанцаѓ. Але ён хацеѓ з'ехаць як мага далей, перш чым яны будуць вымушаны пакiнуць машыну. I Нiк быѓ упэѓнены, што гэты момант хутка наступiць. Момант надышоѓ раней, чым ён думаѓ, калi краем вока ён убачыѓ паѓтузiна кропак, якiя з'явiлiся ѓ небе. Яны рабiлiся ѓсё большымi, i яны таксама былi верталётамi. Больш! А можа, i з ракетамi!
  
  
  "Будзьце гатовыя скокнуць!" - Ператэлефанаваѓ ён i пачуѓ, як Алексi i Аня ѓскокваюць на ногi.
  
  
  Нiк спынiѓ машыну, i яны выскачылi. Яны нырнулi ѓ насып, якi, на шчасце, зарос дрэвамi, i пабеглi. Калi б яны засталiся ѓ ценi густога падлеску i густых дрэѓ, яны маглi б застацца па-за полем зроку верталётаѓ. Армейская машына даказала сваю каштоѓнасць, але зараз стала хутчэй перашкодай.
  
  
  Яны беглi, як зайцы, якiя пераследуюцца паляѓнiчымi сабакамi. Алексi i Аня не маглi доѓга трымаць тэмп. Iх дыханне было ѓжо нерэгулярным, i ѓ iх вiдавочна не хапала дыхання. Яны ѓпалi ѓ вузкую ѓпадзiну на мясцовасцi, дзе трава была пяцi футаѓ вышынёй. Дзяѓчынкi сцiснулiся настолькi, наколькi гэта было магчыма, i закрылi галовы рукамi. Нiк убачыѓ, як верталёты кружаць вакол вайсковага грузавiка, а з трох з iх ён убачыѓ белыя аблокi раскрываюцца парашутаѓ. Ён выпрастаѓся яшчэ крыху i агледзеѓся. Дэсантнiкi таксама скакалi з iншых верталётаѓ.
  
  
  Нiк зразумеѓ, што яны павiнны быць знойдзены такiм чынам. Калi яны будуць рухацца занадта хутка, iх тут жа прыцiснуць верталёты. Нiк уважлiва глядзеѓ скрозь высокую траву на павольна спускаюцца ѓнiз парашутыстаѓ. Ён заѓсёды адчуваѓ, што гэтая дзiѓная ѓпадзiна з узгоркамi па абодва бакi здаецца яму знаёмай, i раптам ён з упэѓненасцю ведаѓ, дзе яны знаходзяцца. Тут дзiця iх знайшло. Невялiкая ферма павiнна была быць паблiзу. Нiк на iмгненне задумаѓся, цi ёсць сэнс бегчы на ферму, але гэта будзе толькi адтэрмiноѓка пакарання. Несумненна, гэта было адно з першых месцаѓ, куды дэсантнiкi адправiлiся на пошукi. Ён адчуѓ руку на сваiм рукаве. Гэта быѓ Алексi.
  
  
  "Мы застанемся тут i завабiм iх да сябе", - сказала яна. "Толькi ты зможаш гэта зрабiць, Нiк. Гэта ѓжо недалёка ад берага. Не чакай ад нас нiчога большага. Мы зрабiлi сваю працу".
  
  
  Пакiнуць iх тут! Нiк ведаѓ, што яна мае рацыю. Ён мог зрабiць гэта самастойна, асаблiва калi яны прыцягнулi ѓвагу дэсантнiкаѓ. I калi б ён яшчэ не выканаѓ сваю мiсiю, ён, несумненна, бы так i зрабiѓ. Ён бы ахвяраваѓ iмi, калi б гэта было неабходна. Ён ведаѓ гэта, i яны таксама гэта ведалi. Але зараз сiтуацыя была iншай. Заданне было выканана, i яны разам давялi яе да паспяховага завяршэння. Яны дапамаглi яму, i зараз ён не адмовiцца ад iх. Ён нахiлiѓся да Алексi i прыѓзняѓ яе падбародак. "Не, дарагая", - сказаѓ ён, адказваючы на яе ѓпарты погляд. Нiк Картэр змрочна паглядзеѓ на спускаюцца дэсантнiкаѓ. Яны ѓтварылi кольца вакол западзiны i праз некалькi iмгненняѓ цалкам атачылi б iх. А да берага заставалася яшчэ не менш як пяцьсот ярдаѓ. Ён схапiѓ вiнтоѓку, калi ѓбачыѓ, што трава рухаецца справа ад iх. Гэта быѓ ледзь прыкметны рух, але бясспрэчны. Цяпер трава выразна зашамацела, i праз хвiлiну ён, на сваё вялiкае здзiѓленне, убачыѓ твар маленькага хлопчыка з фермы.
  
  
  "Не страляйце", - сказаѓ хлопчык. - 'Калi ласка.' Нiк апусцiѓ рулю пiсталета, калi хлопчык падпоѓз да iх.
  
  
  "Я ведаю, што ты хочаш збегчы", - проста сказаѓ ён. "Я пакажу дарогу. На краi ѓзгорка знаходзiцца пачатак падземнага тунэля, па якiм цячэ ручай. Ён дастаткова шырокi, каб пралезцi праз яго".
  
  
  Нiк падазрона паглядзеѓ на хлопчыка. Маленькi тварык не паказваѓ нiчога, нi ѓзбуджэння, нi нянавiсцi, наогул нiчога. Ён мог загнаць iх у абдымкi дэсантнiкаѓ. Нiк падняѓ вочы. Час iшоѓ, усе дэсантнiкi ѓжо прызямлiлiся. Больш не было магчымасцi бегчы.
  
  
  "Мы рушым услед за табой", - сказаѓ Нiк. Нават калi б дзiця хацела iх здрадзiць, гэта было б лепш, чым проста сядзець тут i чакаць. Яны маглi паспрабаваць пракласцi сабе шлях, але Нiк ведаѓ, што парашутысты былi добра навучанымi салдатамi. Гэта былi не аматары, абраныя Ху Цанем, а рэгулярныя кiтайскiя войскi. Хлопчык павярнуѓся i пабег, Нiк i двайняты рушылi ѓслед за iм. Хлопчык прывёѓ iх да зарослага хмызняком краю ѓзгорка. Ён спынiѓся каля зараснiкаѓ соснаѓ i паказаѓ пальцам.
  
  
  "За хвоямi, - сказаѓ ён, - вы знойдзеце ручай i адтулiну ѓ пагорку".
  
  
  "Iдзiце, - сказаѓ Нiк дзяѓчынкам. "Я буду там."
  
  
  Ён павярнуѓся да хлопчыка i ѓбачыѓ, што яго вочы па-ранейшаму нiчога не паказваюць. Яму хацелася прачытаць, што за гэтым стаiць.
  
  
  'Чаму?' - проста спытаѓ ён.
  
  
  Выраз твару хлопчыка не змянiлася, калi ён адказаѓ: "Вы пакiнулi нас у жывых. Я заплацiѓ свой доѓг зараз ".
  
  
  Нiк працягнуѓ руку. Хлопчык на iмгненне зiрнуѓ на яе, вывучыѓ вялiзную руку, якая магла сцерцi яго жыццё, затым павярнуѓся i пабег. Хлопчык адмовiѓся пацiснуць яму руку. Магчыма, ён вырасце ворагам i будзе ненавiдзець людзей Нiка; магчыма, не.
  
  
  Цяпер настала чарга Нiка спяшацца. Калi ён кiнуѓся ѓ кусты, ха ён адкрыѓ твар вострым хваёвым iголкам. Там сапраѓды быѓ ручай i вузкi тунэль. Ён ледзь мог залезцi плячыма ѓ яго. Тунэль быѓ прызначаны для дзяцей i, магчыма, стройных жанчын. Але ён праявiѓ бы настойлiвасць, калi б яму давялося капаць далей голымi рукамi. Ён пачуѓ дзяѓчат, якiя ѓжо запаѓзлi ѓ тунэль. Яго спiна пачала сыходзiць крывёй, калi ён разарваѓ сябе на вострых выступаючых камянях, i праз некаторы час яму прыйшлося спынiцца, каб сцерцi бруд i кроѓ з вачэй. Паветра стала брудным i душным, але прахалодная вада была дабраславеньнем. Ён апускаѓ у яе галаву, каб асвяжыцца кожны раз, калi адчуваѓ, што яго сiлы слабеюць. У яго хварэлi рэбры, i ён адчуваѓ спазм у нагах, якiя ѓвесь час падвяргалiся ѓздзеянню ледзяной вады. Ён быѓ на зыходзе сваiх сiл, калi адчуѓ прахалодны ветрык i ѓбачыѓ, як звiлiсты тунэль святлее i пашыраецца па меры прасоѓвання. Сонечнае святло i свежае паветра ѓдарылi яму ѓ твар, калi ён выходзiѓ з тунэля, i, на сваё вялiкае здзiѓленне, ён убачыѓ наперадзе бераг. Алексi i Аня змучаныя ляжалi ѓ траве каля ѓваходу ѓ тунэль, спрабуючы адсапцiся.
  
  
  "О, Нiк", - сказала Алексi, выпростваючыся на локцi. "Можа быць, гэта ѓсё роѓна бескарысна. У нас больш няма сiл плыць. Калi б мы толькi маглi знайсцi тут, дзе схавацца, каб пераначаваць. Можа быць, заѓтра ранiцай мы зможам..."
  
  
  "Нi завошта", - мякка, але цвёрда сказаѓ Нiк. "Калi яны даведаюцца, што мы збеглi, яны будуць абшукваць кожны дзюйм берагавой лiнii. Але я спадзяюся, нас чакаюць яшчэ некалькi прыемных сюрпрызаѓ. Па-першае, хiба ѓ нас тут у кустах не было маленькай лодкi, цi вы гэта забылiся?"
  
  
  "Так, я забылася", - адказаѓ Алексi, пакуль яны неслiся ѓнiз з узгорка. "Але што, калi гэтая лодка знiкла? Калi хто-небудзь яе знайшоѓ i забраѓ?"
  
  
  "Тады табе давядзецца плыць, дарагая, падабаецца табе гэта цi не", - сказаѓ Нiк. Але пакуль не хвалюйцеся. Калi трэба, я паплыву за нас траiх".
  
  
  Але лодка ѓсё яшчэ была там, i яны агульнымi сiламi сутыкнулi яе ѓ ваду. Ужо цямнела, але дэсантнiкi ѓжо здагадалiся, што iм удалося пазбегнуць акружэння. А гэта азначала, што верталёты зноѓ пачнуць шукаць i даволi хутка могуць з'явiцца над берагавой лiнiяй. Нiк не быѓ упэѓнены, цi варта яму спадзявацца, што хутка сцямнее, цi застанецца светла, i iх будзе лягчэй знайсцi. Але не верталётамi.
  
  
  Ён адчайна гроб, каб пайсцi як мага далей ад берага. Сонца павольна садзiлася ѓ небе, як ярка-чырвоны шар, калi Нiк убачыѓ першыя чорныя кропкi, якiя з'явiлiся на гарызонце над берагам. Хоць яны ѓжо прайшлi даволi вялiкую адлегласць, Нiк баяуся, што гэтага будзе недастаткова. Калi б толькi гэтыя чорныя сукi на iмгненне паляцелi ѓ патрэбным напрамку, яны не маглi разлiчваць на тое, што застануцца незаѓважанымi надоѓга. Ён назiраѓ, як два верталёты пачалi нiзка слiзгаць над берагавой лiнiяй, настолькi нiзка, наколькi яны асмельвалiся, так што лопасцi вiнта здавалiся амаль нерухомымi. Потым адзiн з iх узляцеѓ i пачаѓ кружыць над вадой. Ён зрабiѓ паѓабарота i паляцеѓ да iх. Яны нешта знайшлi на вадзе.
  
  
  "Ён абавязкова нас убачыць", - змрочна сказаѓ Нiк. "Ён будзе здавацца такiм нiзкiм, каб быць упэѓненым. Калi ён будзе над намi, мы дадзiм яму поѓную моц з усiмi боепрыпасамi, якiя засталiся ѓ нас. Можа, усё ж адаб'емся.
  
  
  Як i прадказваѓ Нiк, верталёт пачаѓ знiжацца па меры наблiжэння да iх i, нарэшце, рэзка спiкiраваѓ. Калi ён праляцеѓ проста над iх лодкай, яны адкрылi агонь. Адлегласць было досыць блiзка, i яны маглi бачыць серыю смяротных дзюр, якiя прабiваюцца ѓ бруху самалёта. Ён праляцеѓ яшчэ сто ярдаѓ, пачаѓ разварочвацца i ѓзарваѓся з аглушальным глухiм гукам.
  
  
  Верталёт урэзаѓся ѓ ваду слупам дыму i агню, i абломкi ѓздрыгвалi ад хваляѓ, якiя выклiкалi ѓдар. Але зараз былi i iншыя хвалi. Яны прыйшлi з другога боку i небяспечна нахiлiлi лодку.
  
  
  Нiк убачыѓ гэта першым, чорны калос паднiмаѓся з глыбiнь, як злавесная чорная змяя. Але гэтая змяя несла белыя значкi ВМС ЗША, а маракi выскоквалi з адчыненага люка i кiдалi iм лiны. Нiк схапiѓ адну з вяровак i пацягнуѓ iх да падводнай лодкi. Камандзiр быѓ на палубе, калi Нiк падняѓся на борт услед за блiзнятамi.
  
  
  'Я баяѓся, што ты не дазволiш нам знайсцi цябе, - сказаѓ Нiк. "I я страшэнна рады цябе бачыць!"
  
  
  "Сардэчна запрашаем на борт", - сказаѓ афiцэр. Камандзiр Джонсан, ЗША падводная лодка "Барракуда"". Ён зiрнуѓ на надыходзячы флот верталётаѓ. "Нам лепш хутчэй спусцiцца пад ваду", - сказаѓ ён. "Мы хочам выбрацца адсюль як мага хутчэй i без далейшых iнцыдэнтаѓ". Апынуѓшыся пад палубай, Нiк пачуѓся гук закрыва падводная лодка хутка сышла ѓ глыбокую ваду.
  
  
  "З нашым вымяральным абсталяваннем мы змаглi дэталёва зарэгiстраваць выбухi", - растлумачыѓ камандуючы Джонсан. "Напэѓна, гэта было добрае шоу".
  
  
  "Мне б спадабалася больш быць на адлегласцi", - сказаѓ Нiк.
  
  
  "Калi сям'я Лу Шы не з'явiлася, мы зразумелi - вядома, нешта пайшло не так, але мы маглi толькi пачакаць i паглядзець. Разабраѓшыся з выбухамi, мы адправiлi падводныя лодкi ѓ два месцы, дзе мы маглi вас чакаць: канал Ху i тут, у Тая Ван. Мы назiралi за ѓзбярэжжам днём i ноччу, калi мы ѓбачылi . неадкладна, таму што яшчэ не было абсалютна зразумела, што гэта вы. Кiтайцы могуць быць вельмi хiтрымi. Для iх было б нешта накшталт таго, каб паслаць прынаду, каб прымусiць нас так паказаць нос.
  
  
  Нiк расслабiѓся i глыбока ѓздыхнуѓ. Ён паглядзеѓ на Алексi i Аню. Яны стамiлiся, i на iх тварах было вiдаць празмернае напружанне, але ѓ iх вачах было таксама палягчэнне. Ён арганiзаваѓ iх дастаѓку ѓ каюты, а затым працягнуѓ размову з камандзiрам.
  
  
  "Мы едзем на Тайвань", - сказаѓ афiцэр. "А адтуль вы можаце паляцець на самалёце ѓ Злучаныя Штаты. А як наконт вашых расiйскiх калегаѓ? Мы можам гарантаваць, што iх даставяць у жаданае месца прызначэння".
  
  
  "Мы пагаворым аб гэтым заѓтра, камандзiр", - адказаѓ Нiк. "Цяпер я буду атрымлiваць асалоду ад феномена, якi яны называюць ложкам, хоць у дадзеным выпадку гэта каюта ѓ падводнай лодцы. Добры вечар, камандзiр.
  
  
  "Вы добра папрацавалi, N3", - сказаѓ камандзiр. Нiк кiѓнуѓ, адсалютаваѓ i павярнуѓся. Ён стамiѓся, смяротна стамiѓся. Яму было б добра, калi б ён мог спаць без страху на борце амерыканскага карабля.
  
  
  Недзе на палявым камандным пункце генерал Ку, камандуючы 3-й армiяй Кiтайскай Народнай Рэспублiкi, павольна выпускаѓ дым ад цыгары. Перад iм на стале ляжалi справаздачы яго людзей, камандаваннi авiяцыi i спецыяльнага дэсантнага падраздзялення. Генерал Ку глыбока ѓздыхнуѓ i задумаѓся, цi даведаюцца пра гэта калi-небудзь пекiнскiя лiдэры. Магчыма, яны былi настолькi захоплены механiзмамi сваёй прапагандысцкай машыны, што ѓвогуле не маглi ясна думаць. Ён усмiхнуѓся ѓ адзiноце свайго пакоя. Хоць насамрэч не было прычын для ѓсмешкi, ён нiчога не мог з сабой зрабiць. Ён заѓсёды захапляѓся майстрамi. Было прыемна прайграць таму N3.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 12
  
  
  
  
  
  У аэрапорце Фармозы кiпела жыццё. Алексi i Аня былi апрануты ѓ новыя сукенкi, набытыя на Тайванi, i зараз яны сустрэлiся з Нiкам у маленькай прыёмнай, абноѓленымi i прывабнымi. Яны казалi больш за гадзiну, i зараз Нiк зноѓ задаѓ пытанне. Ён не хацеѓ непаразуменняѓ. Ён спытаѓ. - "Значыць, мы добра разумеем адзiн аднаго?" "Я б хацеѓ, каб Алексi паехала са мной у Амерыку, i яна кажа, што хацела б. Гэта зразумела?
  
  
  "Гэта вiдавочна", - адказала Аня. "А я хачу вярнуцца ѓ Расiю. Алексi заѓсёды хацела ѓбачыць Амерыку. У мяне гэтага жадання нiколi не было".
  
  
  "Людзi ѓ Маскве, нiколi не змогуць патрабаваць яе вяртання, таму што, наколькi вядома любому ѓ Вашынгтоне, яны адправiлi толькi аднаго агента, а я адпраѓляю аднаго зваротна: - вас".
  
  
  "Так", - сказала Аня. 'Я стамiлася. I з мяне больш за досыць гэтай працы, Нiк Картэр. I я растлумачу iм, што думае Алексi".
  
  
  "Калi ласка, Аня, - сказала Алексi. "Вы павiнны даць iм зразумець, што я не здраднiк. Што я не буду на iх шпiёнiць. Я проста хачу паехаць у Амерыку i паспрабаваць жыць сваiм жыццём. Я хачу паехаць у Грынвiч-Вiлiдж, i я хачу ѓбачыць Бафала i iндзейцаѓ ".
  
  
  Аб'ява па гучнагаварыцелi раптам абарвала iх размову.
  
  
  "Гэта твой самалёт, Аня, - сказаѓ Нiк.
  
  
  Ён пацiснуѓ ёй руку i паспрабаваѓ прачытаць, што было ѓ яе ѓ вачах. Яны ѓсё яшчэ не былi ѓ парадку на сто працэнтаѓ. Яны ѓсё яшчэ былi не такiмi, якiмi ён iх убачыѓ першы раз, у iх было нешта тужлiвае. Гэта было ледзь заѓважна, але ён гэтага не прапусцiѓ. Ён ведаѓ, што яны старанна вывучаць яе, калi яна прыедзе ѓ Маскву, i вырашыѓ, што з Алексi зробiць тое ж самае, калi яны прыедуць у Нью-Ёрк.
  
  
  Аня пайшла ѓ суправаджэннi двух марскiх пяхотнiкаѓ. Яна спынiлася ля ѓвахода ѓ самалёт i павярнулася. Яна памахала на iмгненне, а затым знiкла ѓнутры. Нiк узяѓ Алексi за руку, але ён адразу адчуѓ, як яна напружылася, i яна адхапiла руку. Ён адразу адпусцiѓ яе.
  
  
  "Давай, Алексi, - сказаѓ ён. "Нас таксама чакае самалёт".
  
  
  Палёт у Нью-Йорк прайшоѓ без здарэнняѓ. Алексi здавалася вельмi ѓсхваляванай, i яна шмат казала, але ѓсё ж ён гэта адчуваѓ, чаму-то яна не была сабой. Ён занадта добра ведаѓ, у чым была прычына, i адначасова адчуваѓ сябе змрочным i раз'юшаным. Ён загадзя адправiѓ тэлеграму, i Хоук забраѓ iх у аэрапорце. Па прыбыццi ѓ аэрапорт Кэнэдзi Алексi была ѓ захапленнi, як дзiця, хоць, здавалася, яна была ѓражаная высокiмi будынкамi Нью-Ёрка. У будынку AX яе адвялi ѓ пакой, дзе яе чакала група адмыслоѓцаѓ, каб абследаваць яе. Нiк праводзiѓ Хока ѓ яго пакой, дзе на стале яго чакаѓ згорнуты ѓ паперу прадмет.
  
  
  Нiк адкрыѓ яе i з усмешкай выцягнуѓ бутэрброд з ростбiфам. Хоук лаканiчна паглядзеѓ на яго, запальваючы трубку.
  
  
  "Дзякуй", - сказаѓ Нiк, адкусiѓшы кавалак. "Ты проста забыѓся кетчуп".
  
  
  На долю секунды ён убачыѓ, як вочы Хоѓка блiснулi. "Мне вельмi шкада", - спакойна сказаѓ пажылы мужчына. "Я падумаю пра гэта наступным разам. Што будзе з дзяѓчынай?"
  
  
  "Я зраблю ёй сустрэчу з некаторымi людзьмi. - Некаторымi рускiмi, якiх я ведаю ѓ Нью-Ёрку, - сказаѓ Нiк. "Яна хутка адаптуецца. Яна дастаткова разумная. А яшчэ ѓ яе ёсць шмат iншых здольнасцей".
  
  
  "Я размаѓляѓ па тэлефоне з рускiмi", - сказаѓ Хоук, стукаючы трубкай па попельнiцы i зморшчыѓшыся. "Часам я не магу не дзiвiцца iмi. Спачатку ѓсе яны былi з дабрынёй i гатоѓнасцю дапамагчы. I зараз, калi ѓсё скончылася, яны зноѓ паводзяць сябе, як раней, холадна, па-дзелавому i стрымана. Я даѓ iм мноства магчымасцяѓ сказаць усё, што яны хацелi, але яны не сказалi нi слова больш, чым было абсалютна неабходна. Яны нi .
  
  
  "Алiпа была часовай, шэф, - сказаѓ Нiк. "Каб зрабiць яго пастаянным, спатрэбiцца значна больш".
  
  
  Дзверы адчынiлiся, i ѓвайшоѓ адзiн з лекараѓ. Ён нешта сказаѓ Хоѓку.
  
  
  "Дзякуй", - сказаѓ яму Хоук. 'Вось i ѓсё. I скажыце, калi ласка, спадарынi Любовi, што мiстэр Картэр забярэ яе на стойцы рэгiстрацыi.
  
  
  Ён павярнуѓся да Нiку. "Я зарэзерваваѓ для вас кватэру на Плаза, на адным з верхнiх паверхаѓ з вiдам на парк. Вось ключы. Вы крыху расслабiлiся за наш кошт.
  
  
  Нiк кiѓнуѓ, узяѓ ключы i выйшаѓ з пакоя. Ён не расказаѓ Хоуку цi каму-небудзь яшчэ аб дэталях цацкi Ху Цаня. Ён хацеѓ, каб ён быѓ гэтак жа ѓпэѓнены, як Хоук, што зможа расслабiцца на Плаза з Алексi на працягу наступнага тыдня.
  
  
  Ён забраѓ Алексi са стойкi рэгiстрацыi, i яны бок аб бок выйшлi з будынка, але Нiк не адважыѓся ѓзяць яе за руку. Яна здавалася яму шчаслiвай i ѓсхваляванай, i ён вырашыѓ, што лепш спачатку паабедаць з ёй. Яны пайшлi на Форум. Пасля абеду яны ѓзялi таксi, якое адвезла iх праз Цэнтральны парк у гатэль "Плаза".
  
  
  Нумар, якi забранiраваѓ Хоук, быѓ больш за прасторным, i Алексi была вельмi ѓражаная.
  
  
  "Гэта тваё на тыдзень", - сказаѓ Нiк. - Можна сказаць, нешта накшталт падарунка. Але не думайце прама зараз, што вы можаце пражыць рэшту свайго жыцця ѓ Амерыцы вось так ".
  
  
  Алексi падышла да яго з блiскучымi вачыма. "Я таксама гэта ведаю, - сказала яна. "О, Нiк, я такая шчаслiвая. Калi б не ты, мяне б зараз не было ѓ жывых. Што я магу зрабiць, каб падзякаваць вам? '
  
  
  Ён быѓ крыху здзiѓлены шчырасцю яе пытання, але вырашыѓ рызыкнуць. "Я хачу заняцца з табой любоѓю", - сказаѓ ён. "Я хачу, каб ты дазволiѓ мне ѓзяць цябе".
  
  
  Яна адвярнулася ад яго, i Нiк убачыѓ пад яе блузкай, як яе сакавiтыя грудзi люта паднiмалася i апускалася. Ён заѓважыѓ, што яна неспакойна рухалася рукамi.
  
  
  "Мне страшна, Нiк", - сказала яна, шырока расхiнуѓшы вочы. 'Баюся.'
  
  
  Ён падышоѓ да яе i хацеѓ дакрануцца да яе. Яна здрыганулася i адышла ад яго. Ён ведаѓ, што рабiць. Гэта было адзiнае выйсце. Ён усё яшчэ быѓ узбуджанай, пачуццёвай iстотай, прынамсi, гэта не змянiла адносiны да Ху Цзаня. Ён успомнiѓ iх першую ноч у Ганконгу, калi заѓважыѓ, што найменшае сэксуальнае ѓзбуджэнне прымушала яе ѓзбуджаць усё больш i больш. Ён не стаѓ бы яе зараз прымушаць. Яму давядзецца набрацца цярпення i чакаць, пакуль яе ѓласнае жаданне возьме верх. Пры неабходнасцi Нiк мог быць вельмi далiкатным партнёрам. Пры неабходнасцi ён мог адаптавацца да патрабаванняѓ i цяжкасцям моманту i цалкам рэагаваць на запатрабаваннi свайго партнёра. За сваё жыцьцё ён узяѓ шмат жанчын. Некаторыя прагнулi яго з першага дотыку, iншыя супрацiѓлялiся, а некаторыя адкрылi з iм новыя гульнi, пра якiя нават не марылi. Але сёння ѓвечары ѓзнiкла асаблiвая праблема, i ён быѓ поѓны рашучасцi яе вырашыць. Не дзеля яго самога, а асаблiва дзеля iнтарэсаѓ Алексi.
  
  
  Нiк перасек пакой, выключыѓшы ѓвесь свет, акрамя маленькай настольнай лямпы, якая давала пакою мяккае святло. Вялiкае акно прапускала месячнае святло i непазбежныя агнi вялiкага горада. Нiк ведаѓ, што Алексi дастаткова святла, каб убачыць яго, але ѓ той жа час цьмянае святло стварала хвалюючую, але заспакаяльную атмасферу.
  
  
  Алексi села на канапу i паглядзела ѓ акно. Нiк устаѓ перад ёй i пачаѓ пакутлiва павольна здымаць вопратку. Калi ён зняѓ кашулю i яго магутныя шырокiя грудзi блiшчалi ѓ месячным святле, ён падышоѓ да яе блiжэй. Ён выцягнуѓся перад ёй i ѓбачыѓ, як яна кiдае нясмелыя погляды на яго аголены тулава. Ён паклаѓ руку ёй на шыю i павярнуѓ да сябе галаву. Яна цяжка дыхала, яе грудзей шчыльна прыцiскалiся да тонкай тканiны блузкi. Але яна не здрыганулася, i зараз яе погляд быѓ прамым i адкрытым.
  
  
  Ён павольна зняѓ штаны i прыклаѓ яе руку да сваiх грудзей. Затым ён прыцiснуѓ яе галаву да свайго прэсу. Ён адчуѓ, як яе рука на яго грудзях павольна рухаецца да яго спiне, дазваляючы прыцягнуць яго блiжэй. Затым ён пачаѓ павольна i пяшчотна распранаць яе, прыцiскаючы яе галаву да свайго жывата. Яна лягла i рассунула ногi, каб ён мог лёгка зняць з яе спаднiцу. Затым ён зняѓ з яе бюстгальтар i моцна i падбадзёрвальна сцiснуѓ адну з яе выдатных грудзей. На iмгненне Нiк адчуѓ канвульсiю па яе целе, але ён прасунуѓ руку пад мяккую грудзi i правёѓ кончыкамi пальцаѓ па соску. Яе вочы былi напалову зачыненыя, але Нiк убачыѓ, што яна глядзiць на яго з напаѓадкрытым ротам. Затым ён устаѓ i зняѓ трусы, так што ён стаяѓ перад ёй аголеным. Ён усмiхнуѓся, калi ѓбачыѓ, што яна працягнула яму руку. Яе рука дрыжала, але яе запал перамагла яе супрацiѓ. Затым раптам яна дазволiла сабе атакаваць яго, моцна абхапiѓшы яго i згубiѓшыся грудзьмi аб яго цела, калi яна ѓпала на каленi.
  
  
  "О, Нiк, Нiк, - усклiкнула яна. "Я думаю, што гэта" так ", так ... але спачатку дазволь мне крыху дакрануцца да цябе". Нiк моцна трымаѓ яе, пакуль яна даследавала яго цела рукамi, ротам i мовай. Як быццам яна знайшла нешта, што даѓно страцiла, i цяпер успамiнала гэта патроху.
  
  
  Нiк нахiлiѓся, заклаѓ рукi памiж яе сцёгнаѓ i панёс да канапы. Цяпер яна больш не супрацiѓлялася, i ѓ яе вачах не было i следу страху. З узрастаннем сiлы яна пагрузiлася ѓ заняткi каханнем i выпусцiла крыкi ѓзбуджэння. Нiк па-ранейшаму ставiѓся да яе з пяшчотай, i ѓ яго было пачуццё дабра i шчасця, якое ён рэдка адчуваѓ раней.
  
  
  Калi Алексi падышла i абняла яго сваiм мяккiм, цёплым целам, ён далiкатна пагладзiѓ светлыя валасы, адчуваючы палёгку i задавальненне.
  
  
  "Я ѓ парадку, Нiк", - цiха сказала яна яму на вуха, смеючыся i ѓсхлiпваючы адначасова. "Я ѓсё яшчэ цалкам здаровая".
  
  
  "Ты больш, чым у парадку, дарагая", - засмяяѓся ён. 'Ты выдатная.' Ён падумаѓ аб Анi. Яны абодва думалi аб Анi, i ён ведаѓ, што з ёй усё ѓ парадку як раней было. Яна рана цi позна даведаецца.
  
  
  "О, Нiкi", - сказаѓ Алексi, прыцiскаючыся да яго грудзей. "Ya lublu vas, Нiк Картэр. Я цябе кахаю.'
  
  
  Нiк засмяяѓся. Так што тыдзень на Плаза ѓсё роѓна будзе добрым.
  
  
  
  
  * * *
  
  
  
  
  
  
  Пра кнiгу:
  
  
  
  
  
  Ху Цань - вядучы вучоны Кiтая ѓ галiне ядзернай энергii. Ён заняѓ такую пазiцыю ѓ Кiтаi, што яго практычна нiхто не стрымлiвае. можна працягваць.
  
  
  Гэта не так ужо дрэнна, Нiк. Горш за ѓсё тое, што Ху Цзань - не звычайны вучоны, а, перш за ѓсё, чалавек, якi сiлкуе няѓяѓную нянавiсць да ѓсяго заходняга. Не толькi да ЗША, але i да Расii.
  
  Цяпер мы дакладна ведаем, што ён хутка прыме меры самастойна, Нiк. Вы едзеце ѓ Кiтай, атрымлiваеце там дапамогу ад двух расейскiх агентаѓ, i вам трэба прыбраць гэтага чалавека. Я думаю, гэта будзе твая самая цяжкая праца, Нiк...
  
  
  
  
  
  
  Шклоѓскi Леѓ
  Перабежчык
  
  
  
  Нiк Картэр
  
  Перабежчык
  
  Першы раздзел.
  
  У Акапулька заѓсёды свецiць сонца. У невялiкiм гасцiнiчным нумары з выглядам на пляж з белым пяском Нiк Картэр, забойца нумар адзiн у кампанii AX, назiраѓ, як чырвоны шар заходзячага сонца ѓсплёсквае над морам. Яму спадабалася гэтае вiдовiшча, i ён рэдка яго прапускаѓ, але ён прабыѓ у Акапулька ѓжо месяц i адчуѓ, як унутры яго нарастае трывожны непакой.
  
  Хоук настаяѓ на тым, каб на гэты раз ён узяѓ адпачынак, i Нiк спачатку быѓ за гэта. Але месяц - гэта занадта доѓга для бяздзейнага жыцця. Яму патрэбна было заданне.
  
  Кiлмайстар адвярнуѓся ад акна, якое ѓжо цямнела ѓ прыцемках, i паглядзеѓ на пачварны чорны тэлефон на тумбачцы. Яму амаль хацелася, каб ён зазванiѓ.
  
  За яго спiной пачуѓся шолах прасцiнай. Нiк завяршыѓ свой паварот тварам да ложка. Лаура Бест працягнула яму свае доѓгiя загарэлыя рукi.
  
  "Зноѓ, дарагi", - сказала яна хрыплым ад сну голасам.
  
  Нiк увайшоѓ у яе абдымкi, яго магутная грудзi раздушыла яе iдэальна сфармаваныя аголеныя грудзей. Ён правёѓ вуснамi па яе вуснах, адчуваючы прысмак сну ѓ яе дыханнi. Лаура нецярплiва варушыла вуснамi. Пальцамi ног яна працягнула прасцiну памiж iмi. Гэты рух усхваляваѓ iх абодвух. Лаура Бест ѓмела займацца каханнем. Яе ногi, як i яе грудзi - сапраѓды, як i ѓся яна - былi iдэальна сфармiраваны. У яе твары была дзiцячая прыгажосць, якая спалучае ѓ сабе нявiннасць i мудрасць, а часам i адкрытае жаданне. Нiк Картэр нiколi не ведаѓ больш дасканалай жанчыны. Яна была ѓсiм для ѓсiх мужчын. У яе была прыгажосць. Яна была багатая дзякуючы нафтаваму багаццю, пакiнутаму ёй бацькам. У яе былi мазгi. Яна была адной з самых прыгожых людзей з усяго свету, цi, як аддаваѓ перавагу Нiк, астанкаѓ Джэтсета. Занятак каханнем было яе спортам, хобi, паклiканнем. Апошнiя тры тыднi яна расказвала сваiм мiжнародным сябрам, што шалёна любiць Артура Поргеса, пакупнiка i прадаѓца дзяржаѓных лiшкаѓ тавараѓ. Артур Поргес аказаѓся сапраѓдным прыкрыццём Нiка Картэра.
  
  У Нiка Картэра таксама было мала роѓных у сферы заняткаѓ каханнем. Мала што задавальняла яго так, як заняткi каханнем з прыгожай жанчынай. Заняткi каханнем з Лорай Бест цалкам задаволiлi яго. I ѓсё яшчэ-
  
  "Ой!" - Усклiкнула Лаура. "А зараз, дарагi! У цяперашнi час!" Яна выгнулася да яго, правяла пазногцямi па яго мускулiстай спiне.
  
  А калi яны разам завяршылi свой любоѓны акт, яна абмякла i, цяжка дыхаючы, упала ад яго.
  
  Яна адкрыла свае вялiкiя карыя вочы, гледзячы на ??яго. "Божа, гэта было добра! Гэта было яшчэ лепш ". Яе вочы слiзганулi па яго грудзях. "Ты нiколi не стамляешся, праѓда?"
  
  Нiк усмiхнуѓся. "Я стамляюся." Ён лёг побач з ёй, выцягнуѓ з тумбачкi адну са сваiх цыгарэт з залатым наканечнiкам, закурыѓ i працягнуѓ ёй.
  
  Лаура прыѓзнялася на локцi, каб лепей разгледзець яго твар. Яна пахiтала галавой, гледзячы на цыгарэту. "Жанчына, якая стамляе цябе, павiнна быць больш жанчынай, чым я".
  
  "Не, - сказаѓ Нiк. Ён сказаѓ гэта збольшага таму, што верыѓ у гэта, а збольшага таму, што меркаваѓ, што яна хацела гэта пачуць.
  
  Яна адказала на яго ѓсмешку. Ён меѓ рацыю.
  
  "Гэта было разумна з твайго боку", - сказала яна, праводзячы паказальным пальцам па яго носе. "Ты заѓсёды кажаш правiльныя рэчы ѓ патрэбны час, цi не так?"
  
  Нiк глыбока зацягнуѓся цыгарэтай. "Ты жанчына, якая ведае мужчын, я дам табе гэта". I ён быѓ мужчынам, якi ведаѓ жанчын.
  
  Лаура Бест вывучала яго, яе вялiкiя вочы мiгацелi далёкiм бляскам. Яе каштанавыя валасы спадалi на левае плячо, амаль закрываючы грудзi. Указальны палец злёгку слiзгануѓ па яго вуснах, горлу; яна паклала далонь на яго масiѓную грудзi. Нарэшце яна сказала: "Ты ж ведаеш, што я кахаю цябе, цi не так?"
  
  Нiк не хацеѓ, каб размова пайшла ѓ тым кiрунку, у якiм ён iдзе. Калi ён упершыню сустрэѓ Лору, яна параiла яму не чакаць занадта шмат чаго. Iх адносiны будуць выключна для смеху. Яны цалкам атрымлiвалi асалоду ад адзiн аднаго, а калi гэта памеркла, яны расталiся добрымi сябрамi. Нiякiх эмацыйных праблем, нiякай лiпкай тэатральнасцi. Яна пайшла за iм, а ён за ёй. Яны займалiся каханнем i весялiлiся. Перыяд. Гэта была фiласофiя цудоѓных людзей. I Нiк больш за пагадзiѓся. У яго быѓ перапынак памiж заданнямi. Лаура была адной з самых прыгожых жанчын, якiх ён калi-небудзь сустракаѓ. Весялосць была назвай гульнi.
  
  Але ѓ апошнi час яна стала капрызнай. У дваццаць два гады яна ѓжо была замужам i разводзiлася тройчы. Яна казала аб сваiх мiнулых мужах, як паляѓнiчы кажа аб сваiх трафеях. Каб Лора кахала, Лора павiнна была валодаць. I для Нiка гэта быѓ адзiны недахоп яе дасканаласцi.
  
  "Цi не так?" - паѓтарыла Лаура. Яе вочы шукалi яго.
  
  Нiк расцерцi цыгарэту ѓ попельнiцы на тумбачцы. "Адчуваеце сябе плаваць пры месячным святле?" ён спытаѓ.
  
  Лаура плюхнулася на ложак побач з iм. "Чорт! Хiба ты не можаш сказаць, калi я спрабую зрабiць табе прапанову?"
  
  "Што прапанаваць?"
  
  "Шлюб, вядома. Я хачу, каб ты ажанiѓся на мне, каб прыбраць мяне ад усяго гэтага ".
  
  Нiк усмiхнуѓся. "Пойдзем купацца пры месячным святле".
  
  Лаура не ѓсмiхнулася ѓ адказ. "Не, пакуль я не атрымаю адказ".
  
  Тэлефон зазванiѓ.
  
  Нiк з палёгкай рушыѓ да яго. Лаура схапiла яго за руку, трымаючы яе.
  
  "Ты не здымеш трубку, пакуль я не атрымаю адказ".
  
  Вольнай рукой Нiк лёгка прыслабiѓ
  
  
  
  
  
  яе моцную хватку на яго руцэ. Ён зняѓ слухаѓку, спадзеючыся пачуць голас Хоука.
  
  "Мастацтва, дарагi", - вымавiѓ жаночы голас з лёгкiм нямецкiм акцэнтам. "Магу я пагаварыць з Лорай, калi ласка?"
  
  Нiк даведаѓся ѓ гэтым голасе Соннi, яшчэ адзiн астатак Jet-Set. Ён перадаѓ тэлефон Лаѓры. "Гэта Соннi".
  
  У гневе Лаура ѓскочыла з ложка, паказала Нiку прыгожую мову i прыклала тэлефон да вуха. "Чорт цябе пабяры, Соннi. Ты абраѓ пякельны час для званка.
  
  Нiк стаяѓ каля акна i глядзеѓ, але не бачыѓ белых шапак, слаба прыкметных над цёмным морам. Ён ведаѓ, што гэта будзе апошняя ноч, якую ён правядзе з Лорай. Тэлефанаваѓ Хоук цi не, iх адносiны скончылiся. Нiк быѓ крыху злы на сябе за тое, што дазволiѓ гэтаму зайсцi так далёка, як гэта адбылося.
  
  Лаура павесiла трубку. "Ранiцай мы плывём на лодцы на Пуэрта Валларта". Яна сказала гэта лёгка, зразумела. Яна строiла планы. "Думаю, мне трэба пачаць збiраць рэчы". Яна нацягнула трусiкi, падняла бюстгальтар. На яе твары было засяроджанае выраз, як быццам яна шмат думала.
  
  Нiк падышоѓ да сваiх цыгарэт, закурыѓ яшчэ адну. На гэты раз ён ёй не прапанаваѓ.
  
  "Добра?" - Спытала Лаура. Яна зашпiльвала бюстгальтар.
  
  "Добра што?"
  
  "Калi мы пажэнiмся?"
  
  Нiк ледзь не падавiѓся цыгарэтным дымам, якi ён удыхнуѓ.
  
  "Пуэрта Валларта было б добрым месцам", - працягнула яна. Яна ѓсё яшчэ строiла планы.
  
  Тэлефон зноѓ зазванiѓ.
  
  Нiк падняѓ яго. "Так?"
  
  Ён адразу пазнаѓ голас Хоѓка. "Г-н. Поргес?
  
  "Так."
  
  "Гэта Томпсан. Наколькi я разумею, у вас ёсць на продаж сорак тон чыгуну.
  
  "Гэта правiльна."
  
  "Калi кошт будзе прыдатнай, я магу быць зацiкаѓлены ѓ куплi дзесяцi тон гэтага прадукта. Вы ведаеце, дзе мой офiс? "
  
  "Так", - адказаѓ Нiк з шырокай усмешкай. Хоук хацеѓ яго ѓ дзесяць гадзiн. Але сёння а дзесятай гадзiне цi заѓтра ранiцай? "Няѓжо заѓтра ранiцай будзе дастаткова?" ён спытаѓ.
  
  "Добра", - завагаѓся Хоук. "У мяне заѓтра некалькi сустрэч".
  
  Нiку больш не трэба было казаць. Што б правадыр нi прыгатаваѓ для яго, гэта было тэрмiнова. Кiлмайстар крадком зiрнуѓ на Лору. Яе цудоѓны твар быѓ напружаным. Яна з трывогай назiрала за iм.
  
  "Я палячу адсюль наступным самалётам", - сказаѓ ён.
  
  "Гэта будзе выдатна."
  
  Яны павесiлi слухаѓку разам.
  
  Нiк павярнуѓся да Лоры. Калi б яна была Джорджет, або Суi Чынг, або любой iншай дзяѓчынай Нiка, яна надзьмула б вусны i падняла б невялiкi шум. Але яны расталiся сябрамi i паабяцалi адзiн аднаму, што ѓ наступны раз працягнецца даѓжэй. Але з Лорай так не атрымалася. Ён нiколi не ведаѓ нiкога падобнага да яе. З ёй павiнна было быць усё цi нiчога. Яна была багатая i распешчаная i прывыкла паступаць па-свойму.
  
  Лаура выглядала прыгожай, стоячы ѓ бюстгальтары i трусiках, паклаѓшы руку на сцягна.
  
  "Так?" - сказала яна, прыѓзняѓшы бровы. На яе твары быѓ выраз маленькага дзiцяцi, якое глядзела на тое, што яна хацела адабраць у яе.
  
  Нiк хацеѓ зрабiць гэта як мага больш бязбольным i кароткiм. "Калi вы збiраецеся на Пуэрта Валларта, вам лепш пачаць збiраць рэчы. Да пабачэння, Лора.
  
  Яе рукi ѓпалi па баках. Яе нiжняя губа пачала злёгку дрыжаць. "Тады ѓсё скончана?"
  
  "Так."
  
  "Цалкам?"
  
  "Цалкам дакладна", - Нiк ведаѓ, што яна нiколi не зможа стаць яшчэ адной з яго дзяѓчынак. Разрыѓ з ёй павiнен быѓ быць канчатковым. Ён затушыѓ цыгарэту, якую выкурыѓ, i пачаѓ чакаць. Калi яна збiралася ѓзарвацца, ён быѓ да гэтага гатовы.
  
  Лаура пацiснула плячыма, слаба ѓсмiхнулася яму i пачала расшпiльваць бюстгальтар. "Тады давайце зробiм гэты апошнi раз самым лепшым", - сказала яна.
  
  Яны займалiся каханнем, спачатку далiкатна, затым люта, кожны забiраючы ѓ iншага ѓсё, што можна было даць. Гэта быѓ iх апошнi раз разам; яны абодва ведалi гэта. А Лора ѓвесь час плакала, слёзы цяклi па скронях, змочваючы падушку пад ёй. Але яна мела рацыю. Гэта было найлепш.
  
  У дзесяць хвiлiн адзiнаццатага Нiк Картэр увайшоѓ у невялiкi офiс у будынку Amalgamated Press and Wire Services на Дзюпон-Серкл. У Вашынгтоне iшоѓ снег, i плечы яго палiто былi вiльготнымi. У офiсе пахла затхлым цыгарным дымам, але кароткi чорны недакурак, якi захраснуѓ памiж зубамi Хоука, так i не загарэѓся.
  
  Хоук сядзеѓ за цьмяна асветленым сталом, яго ледзяныя вочы ѓважлiва вывучалi Нiка. Ён глядзеѓ, як Нiк павесiѓ палiто i сеѓ насупраць яго.
  
  Нiк ужо змясцiѓ Лору Бест разам са сваёй вокладкай Артура Поргеса ѓ банк памяцi свайго розуму. Ён мог успомнiць гэты ѓспамiн, калi хацеѓ, але, хутчэй за ѓсё, ён проста спыняѓся там. Цяпер ён быѓ Нiкам Картэрам, N3, Killmaster для AX. П'ер, яго маленькая газавая бомба, вiсела на сваiм любiмым месцы памiж яго ног, як трэцяе яечка. Тонкi штылет Х'юга быѓ трывала замацаваны на яго руцэ, гатовы змясцiцца ѓ яго руку, калi яму гэта спатрэбiцца. А Вiльгельмiна, яго 9-мiлiметровы "Люгер", утульна ѓладкавалася пад яго левай падпахай. Яго мозг быѓ настроены на Хоука, яго мускулiстае цела чакала дзеянняѓ. Ён быѓ узброены i гатовы да працы.
  
  Хоук зачынiѓ тэчку i адкiнуѓся на спiнку крэсла. Ён выцягнуѓ выродлiвую чорную недакурак з рота, з агiдай вывучыѓ яго i кiнуѓ у смеццевае вядро побач са сваiм сталом. Амаль адразу ён зацiснуѓ у зубах яшчэ адну цыгару, i яго скурысты твар затуманiѓ дымам.
  
  "Нiк, у мяне для цябе ёсць цяжкая задача", - раптам сказаѓ ён.
  
  
  
  
  
  
  
  Нiк нават не спрабаваѓ схаваць усмешку. Абодва ведалi, што ѓ N3 заѓсёды самыя крутыя задачы.
  
  Хоук працягнуѓ. "Слова" меланомы "што-небудзь для вас значыць?"
  
  Нiк успомнiѓ, што калiсьцi чытаѓ гэтае слова. "Нейкае стаѓленне да пiгмента скуры, цi не так?"
  
  На дабрадушным твары Хоука з'явiлася задаволеная ѓсмешка. "Дастаткова блiзка, - сказаѓ ён. Ён адкрыѓ тэчку перад сабой. "Не дазваляйце гэтым дзесяцiдаляравым словам збiць вас з панталыку". Ён пачаѓ чытаць. "У 1966 годзе з дапамогай электроннага мiкраскопа прафесар Джон Лу адкрыѓ метад выдзялення i характарыстыкi такiх скурных захворванняѓ, як меланома, клетачны сiнi неѓус. Хоць гэтае адкрыццё было важна само па сабе, сапраѓдная каштоѓнасць гэтага адкрыцця складалася ѓ тым, што, ведаючы i iзаляваѓшы гэтыя хваробы, стала лягчэй дыягнаставаць больш сур'ёзныя захворваннi". Хоук паглядзеѓ на Нiка з тэчкi. "Гэта было ѓ 1966 годзе".
  
  Нiк нахiлiѓся наперад, чакаючы. Ён ведаѓ, што правадыр нешта намышляе. Ён таксама ведаѓ, што ѓсё, што сказаѓ Хоѓк, было важным. Цыгарны дым вiсеѓ у маленькiм офiсе, як сiнi туман.
  
  Працуючы з ультрафiялетам i iншымi формамi выпраменьвання, ён удасканальваѓ злучэнне, больш дасканалае, чым бензафеноны, у абароне ад шкодных прамянёѓ скуры. Калi ён даб'ецца поспеху, у яго будзе склад, абараняць, цяпла i радыяцыi ". Хоук зачынiѓ тэчку. "Мне не трэба расказваць вам каштоѓнасць такога злучэння".
  
  Мозг Нiка засвоiѓ iнфармацыю. Не, яму не трэба было казаць. Ягоная каштоѓнасць для НАСА была вiдавочная. У маленькiх кабiнах касмiчных апаратаѓ касманаѓты часам падвяргалiся ѓздзеянню шкодных прамянёѓ. З новым складам промнi можна было абясшкодзiць. З медыцынскага пункта гледжання яго ѓжыванне можа распаѓсюджвацца на пухiры i апёкi. Магчымасцi здавалiся бязмежнымi.
  
  Але Хок сказаѓ да ѓчарашняга дня. "Што адбылося ѓчора?" - спытаѓ Кiлмайстар.
  
  Хоук устаѓ, падышоѓ да змрочнага акна. Ва ѓмовах лёгкага снегападу i цемры не было чаго бачыць, акрамя адлюстравання яго ѓласнага жылiстага цела, апранутага ѓ вольны, мяты гарнiтур. Ён глыбока зацягнуѓся цыгарай i выпусцiѓ дым на адлюстраванне. "Учора прафесар Джон Лу прыляцеѓ у Ганконг". Шэф павярнуѓся да Нiку. "Учора прафесар Джон Лу абвясцiѓ, што пераходзiць на бок Чы Корнс!"
  
  Нiк закурыѓ адну са сваiх цыгарэт з залатым наканечнiкам. Ён разумеѓ сур'ёзнасць такога адступнiцтва. Калi б злучэнне было ѓдасканалена ѓ Кiтаi, яго найбольш вiдавочнай каштоѓнасцю была б абарона скуры ад ядзернай радыяцыi. У Кiтая ѓжо была вадародная бомба. Такая абарона для iх можа быць зялёным святлом для выкарыстання iх бомб. "Хто-небудзь ведае, чаму прафесар вырашыѓ пайсцi?" - спытаѓ Нiк.
  
  Хоук пацiснуѓ плячыма. "Нiхто - нi НАСА, нi ФБР, нi ЦРУ - нiхто не можа прыдумаць прычыну. Пазаѓчора ён iдзе на працу, i дзень iдзе нармальна. Учора ён аб'явiѓ у Ганконгу, што збiраецца дэзертыраваць. Мы ведаем, дзе ён, але ён нiкога не хоча бачыць".
  
  "Як наконт яго мiнулага?" - спытаѓ Нiк. "Ёсць што-небудзь камунiстычнае?"
  
  Цыгара згасла. Хоук жаваѓ яе, пакуль казаѓ. "Нiчога. Ён амерыканец кiтайскага паходжання, нарадзiѓся ѓ кiтайскiм квартале Сан-Францыска. Атрымаѓ ступень у Берклi, ажанiѓся на дзяѓчыне, якую сустрэѓ там, перайшоѓ на працу ѓ НАСА ѓ 1967 годзе. У яго ёсць дванаццацiгадовы сын. Як i большасць навукоѓцаѓ, ён не мае нiякiх палiтычных iнтарэсаѓ. Ён адданы двум рэчам. У адпачынку ён бярэ сваю сям'ю на глыбакаводную рыбалку ѓ залiве на iх васемнаццацiфутавай лодцы з падвесным маторы". Правадыр адкiнуѓся на спiнку крэсла. "Не, у яго мiнулым няма нiчога".
  
  Кiлмайстар затушыѓ недакурак цыгарэты. У маленькiм офiсе вiсеѓ густы дым. Радыятар ствараѓ вiльготны запал, i Нiк адчуѓ, што злёгку пацее. "Прычына павiнна быць або ѓ рабоце, або ѓ сям'i", - сказаѓ ён.
  
  Хоук кiѓнуѓ. "Я так разумею. Аднак у нас ёсць невялiкая праблема. ЦРУ паведамiла нам, што не мае намеру дазваляць яму працаваць над гэтым комплексам у Кiтаi. Калi Чы Корны яго займуць, ЦРУ дашле агента, каб забiць яго".
  
  Нiк прыдумаѓ нешта падобнае. Гэта не было рэдкасцю. AX нават часам гэта рабiѓ. Калi ѓсё не ѓдалося вярнуць перабежчыка i калi ён быѓ дастаткова важны, апошнiм крокам было яго забойства. Калi агент не вярнуѓся - вельмi дрэнна. Агенты былi неабавязковымi.
  
  "Справа ѓ тым, - сказаѓ Хоук, - што НАСА хоча яго вярнуць. Ён блiскучы навуковец i дастаткова малады, таму тое, над чым ён працуе зараз, будзе толькi пачаткам". Ён без гумару ѓсмiхнуѓся Нiку. "Гэта тваё заданне, N3. Выкарыстоѓвайце што-небудзь, акрамя выкрадання, але вярнiце яго! "
  
  "Ды сэр."
  
  Хоук выцягнуѓ цыгарны недакурак з рота. Ён далучыѓся да iншага ѓ смеццевым вядры. "З прафесарам Лу ѓ НАСА працаваѓ калега-дэрматолаг. Яны былi добрымi працоѓнымi сябрамi, але з меркаванняѓ бяспекi нiколi не збiралiся разам. Яго клiчуць Крыс Уiлсан. Гэта будзе ваша прыкрыццё. Гэта можа адчынiць дзверы для цябе ѓ Ганконгу. "
  
  
  
  
  
  
  
  "А як наконт сям'i прафесара?" - спытаѓ Нiк.
  
  "Наколькi нам вядома, яго жонка ѓсё яшчэ знаходзiцца ѓ Арланда. Мы дадзiм вам яе адрас. Аднак яна ѓжо прайшла сумоѓе i не змагла даць нам нiчога карыснага.
  
  "Не пашкодзiць паспрабаваць".
  
  У ледзяным поглядзе Хоѓка была ѓхвала. N3 мала што прымаѓ на словах iншых. Нiчога не было вычарпана, пакуль ён асабiста не паспрабаваѓ. Гэта была толькi адна прычына, па якой Нiк Картэр быѓ агентам нумар адзiн AXE. "Нашы аддзелы ѓ вашым поѓным распараджэннi, - сказаѓ Хоук. "Атрымайце ѓсё, што вам трэба. Удачы, Нiк ".
  
  Нiк ужо стаяѓ. "Я зраблю ѓсё, што ѓ маiх сiлах, сэр". Ён ведаѓ, што правадыр нiколi не чакаѓ большага цi меншага, чым ён мог.
  
  У аддзеле спецэфектаѓ i мантажу AXE Нiк атрымаѓ дзве маскiроѓкi, якiя, як ён думаѓ, яму спатрэбяцца. Адным з iх быѓ Крыс Уiлсан, якi тычыѓся ѓсяго толькi адзення, дзе-нiдзе набiвання i некаторых змен у манерах. Iншы, якi будзе выкарыстаны пазней, быѓ крыху больш складана. У яго было ѓсё неабходнае - адзенне i касметыка - у сакрэтным адсеку яго багажу.
  
  У Documents ён запомнiѓ двухгадзiнную запiсаную на магнiтафон лекцыю аб працы Крыса ђiлсана ѓ НАСА, а таксама ѓсё, што асабiсты AX ведаѓ пра гэтага чалавека. Ён атрымаѓ неабходны пашпарт i дакументы.
  
  Да поѓдня злёгку пульхны, стракаты новы Крыс Уiлсан сеѓ на борт Боiнга 707, рэйс 27, у Арланда, Фларыда.
  
  РАЗДЗЕЛ ДРУГI
  
  Калi самалёт кружыѓ над Вашынгтонам перад паваротам на поѓдзень, Нiк заѓважыѓ, што снег крыху лёг. Асадкi блакiтнага неба выглядалi з-за аблокаѓ, i калi самалёт набiраѓ вышыню, яго акно асвятлiлася сонечным святлом. Ён уладкаваѓся на сваiм месцы, i калi лямпачка "Не палiць" згасла, ён закурыѓ адну са сваiх цыгарэт.
  
  Некаторыя рэчы здавалiся дзiѓнымi ѓ дэзерцiрстве прафесара Лу. Па-першае, чаму прафесар не ѓзяѓ з сабой сям'ю? Калi Чы Корны прапаноѓвалi яму лепшае жыццё, здавалася лагiчным, што ён хацеѓ бы, каб яго жонка i сын падзялiлiся ёю з iм. Калi, вядома, жонка не стала прычынай яго ѓцёкаѓ.
  
  Яшчэ адна загадкавая рэч заключалася ѓ тым, адкуль Чы Корны даведалiся, што прафесар працаваѓ над гэтым злучэннем скуры. У НАСА была строгая сiстэма бяспекi. Усiх, хто на iх працаваѓ, старанна правяралi. Тым не менш, Чы Корны ведалi аб злучэннi i пераканалi прафесара Лу ѓдасканалiць яго для iх. Як? Што яны маглi яму прапанаваць, чаго не змаглi супаставiць амерыканцы?
  
  Нiк меѓ намер знайсцi адказы. Ён таксама меѓ намер вярнуць прафесара. Калi ЦРУ адправiць свайго агента забiць гэтага чалавека, гэта будзе азначаць, што Нiк пацярпеѓ няѓдачу - а ѓ Нiка не было намеры прайграць.
  
  Нiк раней меѓ справу з перабежчыкамi. Ён выявiѓ, што яны дэзертыравалi з-за прагнасцi, цi яны ѓцякалi ад чагосьцi, цi яны беглi да чагосьцi. У выпадку з прафесарам Лу магло быць некалькi прычын. Нумар адзiн, канешне, грошы. Магчыма, Чы Корны паабяцалi яму аднаразовую здзелку за комплекс. Вядома, НАСА не было самай высокааплатнай арганiзацыяй. I кожны заѓсёды можа выкарыстоѓваць лiшнюю драпiну.
  
  Потым была сямейная бязладзiца. Нiк выказаѓ здагадку, што ѓ кожнага жанатага мужчыны ѓ той цi iншы час былi праблемы са шлюбам. Можа, яго жонка спала з каханкам. Можа, у Чы Карноѓ быѓ для яго нехта лепшы. Магчыма, яму проста не падабаѓся яго шлюб, i гэта выглядала як самае простае выйсце. Для яго былi важныя дзве рэчы - яго сям'я i яго праца. Калi ён адчуваѓ, што яго сям'я распадаецца, гэтага магло быць дастаткова, каб адправiць яго. Калi не, то гэта яго праца. Як вучоны, ён, верагодна, патрабаваѓ пэѓнай свабоды ѓ сваёй працы. Магчыма, Chi Corns прапаноѓвалi неабмежаваную свабоду, неабмежаваныя магчымасцi. Гэта было б стымулам для любога вучонага.
  
  Чым больш Кiлмайстар думаѓ пра гэта, тым больш адкрывалася магчымасцяѓ. Адносiны мужчыны са сваiм сынам; пратэрмiнаваныя рахункi i пагрозы вяртання ѓ валоданне; агiду да амерыканскай палiтычнай палiтыкi. Усё магчыма, магчыма i верагодна.
  
  Вядома, Чы Корны маглi насамрэч прымусiць прафесара бегчы, чымсьцi пагражаючы яму. "Да чорта ѓсё гэта, - падумаѓ Нiк. Як заѓсёды, ён гуляѓ на слых, выкарыстоѓваючы свае таленты, зброю i розум.
  
  Нiк Картэр глядзеѓ на павольна якi рухаецца пейзаж далёка пад акном. Ён не спаѓ сорак восем гадзiн. Выкарыстоѓваючы ёгу, Нiк засяродзiѓся на поѓным паслабленнi свайго цела. Яго розум заставаѓся настроеным на яго асяроддзе, але ён прымусiѓ сваё цела паслабiцца. Кожны мускул, кожнае валакно, кожная клетка цалкам паслаблены. Для ѓсiх, хто глядзеѓ, ён выглядаѓ як чалавек у глыбокiм сне, але яго вочы былi адчыненыя, а яго мозг быѓ у прытомнасцi.
  
  Але яго паслабленнi не наканавана было адбыцца. Сцюардэса перапынiла яго.
  
  "З вамi ѓсё ѓ парадку, мiстэр Уiлсан?" спытала яна.
  
  "Так, добра, - сказаѓ Нiк. Мускулы яго цела зноѓ напружылiся.
  
  "Я думала, ты страцiѓ прытомнасць. Прынесцi вам што-небудзь?"
  
  "Не, дзякуй."
  
  Гэта было прыгожае стварэнне з мiндалепадобнымi вачыма, высокiмi скуламi i пышнымi поѓнымi вуснамi. Лiберальная палiтыка авiякампанii ѓ дачыненнi да ѓнiформы дазваляла яе блузцы шчыльна аблiпаць яе вялiкiя выступалыя грудзi. Яна насiла пояс, таму што яго патрабавалi ѓсе авiякампанii. Але Нiк сумняваѓся, што
  
  
  
  
  
  
  яна насiла такой, акрамя як падчас працы. Канечне, ёй гэта было не патрэбна.
  
  Сцюардэса збянтэжылася пад яго позiркам. Эга Нiка было дастаткова, каб ведаць, што нават з тоѓстымi ачкамi i тоѓстай сярэдзiнай ён усё роѓна ѓплывае на жанчын.
  
  "Хутка мы будзем у Арланда", - сказала яна, i яе шчокi пачырванелi.
  
  Калi яна рухалася перад iм па праходзе, кароткая спаднiца адкрывала доѓгiя, прыгожа звужаныя ногi, а Нiк дабраслаѓляѓ кароткiя спаднiцы. На iмгненне ён падумаѓ аб тым, каб запрасiць яе на вячэру. Але ён ведаѓ, што часу ня будзе. Калi ён скончыѓ iнтэрв'ю з мiсiс Лу, яму трэба было сесцi на самалёт у Ганконг.
  
  У маленькiм аэрапорце Арланда Нiк схаваѓ свой багаж у шафцы i даѓ кiроѓцу таксi хатнi адрас прафесара. Яму стала крыху не па сабе, калi ён уладкаваѓся на заднiм сядзеннi таксi. Паветра было душным i гарачым, i хоць Нiк скiнуѓ палiто, ён усё яшчэ быѓ у цяжкiм гарнiтуры. I ѓся гэтая набiѓка вакол яго талii таксама не моцна дапамагла.
  
  Дом быѓ зацiснуты памiж iншымi дамамi, гэтак жа, як той, што размяшчаѓся па абодва бакi квартала. З-за спякоты распырсквальнiкi стаялi амаль на ѓсiх. Газоны выглядалi дагледжанымi i густа-зялёнымi. Вада са сцёкавай канавы цякла паабапал вулiцы, а бетонныя тратуары, звычайна белыя, пацямнелi ад вiльгацi з распырсквальнiкаѓ. Ад ганка да ходнiка цягнуѓся кароткi ходнiк. Як толькi Нiк заплацiѓ таксiсту, ён адчуѓ, што за iм назiраюць. Усё пачалося з таго, што тонкiя валасы ѓсталi ѓ яго на шыi. Лёгкiя, калючыя дрыжыкi мiнулi па яго целе, а затым хутка сышоѓ. Нiк павярнуѓся да хаты якраз своечасова, каб убачыць, як заслона зноѓ стаѓ на месца. Кiлмайстар ведаѓ, што яго чакалi.
  
  Нiк не асаблiва цiкавiѓся гэтай гутаркай, асаблiва з хатнiмi гаспадынямi. Як указаѓ Хоук, яна ѓжо прайшла сумоѓе i не магла прапанаваць нiчога карыснага.
  
  Калi Нiк падышоѓ да дзвярэй, ён утаропiѓся на твар, агалiѓшы самую шырокую хлапечую ѓхмылку. Адзiн раз ён нацiснуѓ кнопку званка. Дзверы неадкладна адчынiлiся, i ён апынуѓся твар у твар з мiсiс Джон Лу.
  
  "Г-жа. Лу?" - Спытаѓ Кiлмайстар. Калi ён атрымаѓ кароткi кiвок, ён сказаѓ: "Мяне клiчуць Крыс Уiлсан. Я працаваѓ з тваiм мужам. Цiкава, цi магу я крыху пагаварыць з табой ".
  
  "Што?" Яе лоб нахмурыѓся.
  
  Усмешка Нiка застыла на яго твары. "Так. Мы з Джонам былi добрымi сябрамi. Я не магу зразумець, чаму ён так паступiѓ ".
  
  "Я ѓжо размаѓляла з кiмсьцi з НАСА". Яна не зрабiла нi найменшага руху, каб адчынiць дзверы шырэй або запрасiць яго ѓвайсцi.
  
  "Так", - сказаѓ Нiк. "Я ѓпэѓнены, што так". Ён мог зразумець яе варожасць. Сыход мужа быѓ для яе дастаткова цяжкiм выпрабаваннем, паколькi да яе не прыставалi ЦРУ, ФБР, НАСА, а зараз i ён сам. Кiлмайстар адчуваѓ сябе аслом, якiм прыкiдваецца. "Калi б я мог проста пагаварыць з табой..." Ён дазволiѓ словам замаѓчаць.
  
  Мiсiс Лу глыбока ѓздыхнула. "Выдатна. Увайдзiце." Яна адчынiла дзверы, крыху адступiѓшы.
  
  Апынуѓшыся ѓсярэдзiне, Нiк нiякавата спынiѓся ѓ холе. У доме было крыху халадней. Ён упершыню па-сапраѓднаму зiрнуѓ на мiсiс Лу.
  
  Яна была невысокага росту, нiжэй за пяць футаѓ. Нiк выказаѓ здагадку, што яе ѓзрост - ад да трыццацi. Яе валасы колеру Воранава крыла густымi завiткамi ляжалi на верхавiне, спрабуючы стварыць iлюзiю росту, але не зусiм выносячы яе. Выгiбы яе цела плыѓна пераходзiлi ѓ акругласць, не асаблiва тоѓстую, але цяжкую, чым звычайна. У яе была вага прыкладна на дваццаць пяць фунтаѓ. Яе ѓсходнiя вочы былi яе самай выбiтнай рысай, i яна ведала гэта. Яны былi старанна створаны з выкарыстаннем патрэбнай колькасцi лайнера i ценяѓ. Мiсiс Лу не выкарыстоѓвала нi памады, нi iншага макiяжу. Яе вушы былi праколатыя, але з iх не звешвалiся завушнiцы.
  
  "Калi ласка, прайдзiце ѓ гасцiную, - сказала яна.
  
  Гасцёѓня была абстаѓлена сучаснай мэбляй i, як i фае, была выслана тоѓстым дываном. Усходнi ѓзор кружыѓся па дыване, але Нiк заѓважыѓ, што ѓзор дывана быѓ адзiным усходнiм узорам у пакоi.
  
  Мiсiс Лу паказала Кiлмайстру на далiкатную з выгляду канапу i села на крэсла насупраць яго. "Думаю, я расказаѓ iншым усё, што ведаю".
  
  "Я ѓпэѓнены, што ты гэта зрабiла", - сказаѓ Нiк, упершыню перарываючы ѓхмылку. "Але гэта для майго сумлення. Мы з Джонам працавалi ѓ цесным супрацоѓнiцтве. Мне не хацелася б думаць, што ён зрабiѓ гэта з-за таго, што я сказаѓ цi зрабiѓ ".
  
  "Я так не думаю, - сказала мiсiс Лу.
  
  Як i большасць хатнiх гаспадынь, мiсiс Лу была ѓ штанах. Зверху на ёй была мужчынская кашуля, надта вялiкая для яе. Нiку падабалiся жаночыя мехаватыя кашулi, асаблiва тыя, якiя зашпiлялiся спераду. Ён не любiѓ жаночыя штаны. Яны належалi сукенкам цi спаднiцам.
  
  Цяпер сур'ёзна, калi ѓхмылка цалкам знiкла, ён сказаѓ: "Вы можаце прыдумаць якую-небудзь прычыну, па якой Джон захацеѓ сысцi?"
  
  "Не", - сказала яна. "Але калi гэта супакоiць вас, я сумняваюся, што гэта мае да вас нейкае дачыненне".
  
  "Тады гэта павiнна быць нешта тут, дома".
  
  "Я сапраѓды не мог сказаць". Мiсiс Лу занервавалася. Яна сядзела, падцiснуѓшы пад сябе ногi, i працягвала круцiць заручальны пярсцёнак вакол пальца.
  
  Акуляры, якiя насiѓ Нiк, здавалiся яму цяжкiмi на пераноссi. Але яны нагадалi яму, кiм ён прыкiдваѓся.
  
  
  
  
  
  
  У такой сiтуацыi было б занадта лёгка пачаць задаваць пытаннi, як Нiк Картэр. Ён скрыжаваѓ ногi i пацёр падбародак. "Я не магу пазбавiцца ад адчування, што нейкiм чынам я стаѓ прычынай усяго гэтага. Джону падабалася яго праца. Ён быѓ адданы табе i хлопчыку. Якiя ѓ яго маглi быць прычыны для гэтага, мiсiс Лу, нецярплiва сказала: "Якiмi б нi былi яго прычыны, я ѓпэѓнены, што яны былi асабiстымi".
  
  "Вядома", - Нiк ведаѓ, што яна спрабуе завяршыць гэтую размову. Але ён быѓ яшчэ не зусiм готаѓ. "Што-небудзь здарылася тут, дома за апошнiя некалькi дзён?"
  
  "Што вы маеце на ѓвазе?" Яе вочы звузiлiся, i яна ѓважлiва вывучыла яго. Яна была напагатове.
  
  "Праблемы ѓ шлюбе", - прама сказаѓ Нiк.
  
  Яе вусны сцiснулiся. "Г-н. Уiлсан, я не думаю, што гэта ваша справа. Незалежна ад прычыны, па якой мой муж хоча сысцi, яе можна знайсцi ѓ НАСА, а не тут ".
  
  Яна злавалася. З Нiкам усё было ѓ парадку. Злосныя людзi часам казалi тое, чаго звычайна не казалi б. "Вы ведаеце, над чым ён працаваѓ у НАСА?"
  
  "Вядома, не. Ён нiколi не казаѓ аб сваёй працы ".
  
  Калi яна нiчога не ведала аб яго працы, то чаму яна вiнавацiла НАСА ѓ яго жаданнi сысцi? Цi было гэта таму, што яна лiчыла, што iх шлюб настолькi добры, што гэта павiнна быць ягоная праца? Нiк вырашыѓ працягнуць iншую лiнiю. "Калi Джон уцячэ, вы з хлопчыкам далучыцеся да яго?"
  
  Мiсiс Лу выпрастала ногi i нерухома села ѓ крэсла. Далонi яе рук змакрэлi. Яна напераменку пацiрала рукi i круцiла кольца. Яна стрымала гнеѓ, але ѓсё яшчэ нервавалася. "Не", - спакойна адказала яна. "Я амерыканка. Маё месца тут ".
  
  "Што ты тады будзеш рабiць?"
  
  "Развядзiся з iм. Паспрабуй знайсцi iншае жыццё для мяне i хлопчыка".
  
  "Я бачу." Хоук меѓ рацыю. Нiк тут нiчому не навучыѓся. Па нейкай прычыне мiсiс Лу была напагатове.
  
  "Што ж, я больш не буду адбiраць у цябе час". Ён устаѓ, удзячны за дадзены шанец. "Магу я выкарыстоѓваць ваш тэлефон, каб выклiкаць таксi?"
  
  "Вядома." Мiсiс Лу, здавалася, крыху расслабiлася. Нiк амаль бачыѓ, як напружанне сыходзiць з яе асобы.
  
  Калi Кiлмайстар сабраѓся ѓзяць тэлефон, ён пачуѓ, як недзе ѓ задняй частцы дома грукнулi дзверы. Праз некалькi секунд у гасцiную ѓляцеѓ хлопчык.
  
  "Мама, я..." Хлопчык убачыѓ Нiка i замёр. Ён кiнуѓ хуткi погляд на сваю мацi.
  
  "Майк", - сказала мiсiс Лу, зноѓ нервуючыся. "Гэта мiстэр Уiлсан. Ён працаваѓ з вашым бацькам. Ён тут, каб задаваць пытаннi аб тваiм бацьку. Ты зразумеѓ, Майк? Ён тут, каб задаваць пытаннi аб тваiм бацьку. Яна падкрэслiла гэтыя апошнiя словы.
  
  "Я разумею, - сказаѓ Майк. Ён зiрнуѓ на Нiка, яго вочы былi такiмi ж насцярожанымi, як i ѓ яго мацi."
  
  Нiк прыязна ѓсмiхнуѓся хлопчыку. "Прывiтанне, Майк".
  
  "Добры дзень." Малюсенькiя кропелькi поту выступiлi на яго лбе. З яго пояса звiсала бейсбольная пальчатка. Падабенства з яго мацi было вiдавочным.
  
  "Крыху патрэнiравацца?" - Спытаѓ Нiк, паказваючы на пальчатку.
  
  "Ды сэр."
  
  Нiк рызыкнуѓ. Ён зрабiѓ два крокi i ѓстаѓ памiж хлопчыкам i яго мацi. "Скажы мне, Майк, - сказаѓ ён. "Вы ведаеце, чаму пайшоѓ ваш бацька?"
  
  Хлопчык закрыѓ вочы. "Мой бацька сышоѓ з-за сваёй працы". Гэта гучала добра адрэпетаваным.
  
  "Вы ладзiлi са сваiм бацькам?"
  
  "Ды сэр."
  
  Мiсiс Лу ѓстала. "Я думаю, табе лепш пайсцi", - сказала яна Нiку.
  
  Кiлмайстар кiѓнуѓ. Ён зняѓ трубку, выклiкаѓ таксi. Калi ён павесiѓ трубку, ён павярнуѓся да пары. Нешта тут было не так. Яны абодва ведалi больш, чым расказвалi. Нiк выказаѓ здагадку, што гэта адно з двух. Або яны абодва збiралiся далучыцца да прафесара, або былi прычынай яго ѓцёкаѓ. Адно было зразумела: ён нiчому ад iх не навучыцца. Яны не верылi яму i не давяралi яму. Усё, што яны расказвалi яму, гэта свае загадзя адрэпетаваныя прамовы.
  
  Нiк вырашыѓ пакiнуць iх у лёгкiм шоку. "Г-жа. Лу, я лячу ѓ Ганконг пагаварыць з Джонам. Ёсць паведамленнi? "
  
  Яна мiргнула, i на iмгненне выраз яе асобы змянiлася. Але прайшло iмгненне, i насцярожаны позiрк вярнуѓся. "Нiякiх паведамленняѓ", - сказала яна.
  
  Таксi спынiлася на вулiцы i прасiгналiла. Нiк накiраваѓся да дзвярэй. "Не трэба ѓказваць мне выхад". Ён адчуваѓ, як яны глядзяць на яго, пакуль ён не зачынiѓ за сабой дзверы. Звонку, зноѓ на спякоце, ён хутчэй адчуѓ, чым убачыѓ, як фiранка адсоѓваецца ад акна. Яны назiралi за iм, пакуль таксi ад'язджала ад узбочыны.
  
  У душнай спякоце Нiк зноѓ кацiѓся да аэрапорта i зняѓ свае тоѓстыя акуляры ѓ рагавой аправе. Ён не абвык да ачкоѓ. Жэлацiнавая падшэѓка вакол яго талii, па форме якая нагадвае частка яго скуры, была вакол яго як пластыкавы пакет. Паветра не пападала на яго скуру, i ён выявiѓ, што моцна пацее. Спякота ѓ Фларыдзе не была падобная на спякоту ѓ Мексiцы.
  
  Думкi Нiка былi запоѓненыя пытаннямi без адказаѓ. Гэтыя двое былi дзiѓнай парай. Нi разу за час вiзiту мiсiс Лу не сказала, што жадае вярнуць свайго мужа. I ѓ яе не было паведамлення для яго. Гэта азначала, што яна, верагодна, далучыцца да яго пазней. Але гэта таксама гучала няправiльна. Iх стаѓленне меркавала, што, па iх меркаваннi, ён ужо сышоѓ, i назаѓжды.
  
  
  
  
  
  Не, тут было нешта яшчэ, нешта, што ён не мог зразумець.
  
  У Трэцiм раздзеле
  
  Кiлмайстру прыйшлося двойчы перасесцi на самалёт, адзiн раз у Маямi, а затым у Лос-Анджэлесе, перш чым ён паспеѓ прамым рэйсам у Ганконг. Перабраѓшыся праз Цiхi акiян, ён паспрабаваѓ расслабiцца, крыху паспаць. Але зноѓ гэтага не здарылася; ён адчуѓ, як тонкiя валасы на патылiцы зноѓ усталi дыбам. Яго па-ранейшаму прабег халадок. За iм назiралi.
  
  Нiк устаѓ i павольна пайшоѓ па праходзе да прыбiральняѓ, уважлiва вывучаючы асобы па абодва бакi ад яго. Самалёт быѓ больш за напалову запоѓнены ѓсходнiмi людзьмi. Некаторыя спалi, iншыя глядзелi ѓ свае цёмныя вокны, трэцiя лянiва пазiралi на яго, калi ён праходзiѓ. Нiхто не павярнуѓся, каб зiрнуць на яго пасля таго, як ён прайшоѓ, i нi ѓ кога не было позiрку назiральнiка. Апынуѓшыся ѓ туалеце, Нiк плюхнуѓ твар халоднай вадой. У люстэрка ён паглядзеѓ на адлюстраванне свайго прыгожага твару, моцна загарэлага ад мексiканскага сонца. Цi было гэта яго ѓяѓленнем? Ён ведаѓ лепш. Хтосьцi ѓ самалёце назiраѓ за iм. Цi быѓ назiральнiк з iм у Арланда? Маямi? Лос-Анджэлес? Дзе Нiк яго падабраѓ? Ён не збiраѓся знайсцi адказ, гледзячы на ??свой твар у люстэрка.
  
  Нiк вярнуѓся на сваё месца, гледзячы на патылiцы. Здавалася, нiхто не сумаваѓ па iм.
  
  Сцюардэса падышла да яго якраз у той момант, калi ён закурыѓ адну са сваiх цыгарэт з залатым наканечнiкам.
  
  "Усё ѓ парадку, мiстэр Уiлсан?" спытала яна.
  
  "Лепш i быць не можа", - адказаѓ Нiк, шырока ѓсмiхаючыся.
  
  Яна была ангелькай, з маленькiмi грудзьмi i доѓгiмi нагамi. Ад яе светлай скуры пахла здароѓем. У яе былi яркiя вочы i румяныя шчокi, i ѓсё, што яна адчувала, думала i чаго хацела, адбiвалася на яе твары. I не было нiякiх сумневаѓ у тым, што было напiсана на яе твары прама зараз.
  
  "Ёсць што-небудзь, што я магу вам прапанаваць?" спытала яна.
  
  Гэта было наваднае пытанне, якое азначала што заѓгодна, проста спытай: кава, чай цi мяне. Нiк сур'ёзна задумаѓся. Перапоѓнены самалёт, больш за сорак васьмi гадзiн без сну, занадта шмат было супраць. Яму патрэбен адпачынак, а не рамантыка. Тым не менш, ён не хацеѓ цалкам зачыняць дзверы.
  
  "Можа быць, пазней", - сказаѓ ён нарэшце.
  
  "Вядома." У яе вачах прамiльгнула расчараванне, але яна цёпла ѓсмiхнулася яму i рушыла далей.
  
  Нiк адкiнуѓся на спiнку крэсла. Дзiѓна, але ён абвык да жэлацiнавага пояса на талii. Аднак акуляры ѓсё яшчэ турбавалi яго, i ён зняѓ iх, каб працерцi лiнзы.
  
  Ён адчуваѓ лёгкае шкадаванне з нагоды сцюардэсы. У яго нават не было яе iмя. Калi "пазней" адбудзецца, як ён яе знойдзе? Ён даведаецца яе iмя i дзе яна будзе на працягу наступнага месяца, перш чым выйдзе з самалёта.
  
  Холад зноѓ ударыѓ яго. "Чорт пабяры, - падумаѓ ён, - павiнен быць спосаб даведацца, хто за iм назiрае". Ён ведаѓ, што калi сапраѓды хоча, iснуюць спосабы пазнаць. Ён сумняваѓся, што гэты чалавек паспрабуе што-небудзь у самалёце. Магчыма, яны чакалi, што ён прывядзе iх проста да прафесара. Што ж, калi яны дабралiся да Ганконга, ён падрыхтаваѓ для ѓсiх некалькi неспадзевак. Прама зараз яму патрэбен адпачынак.
  
  Кiлмайстар хацеѓ бы растлумачыць сваё дзiѓнае пачуццё да мiсiс Лу i хлопчыку. Калi яны сказалi яму праѓду, у прафесара Лу былi праблемы. Гэта азначала, што ён сапраѓды дэзерцiраваѓ выключна з-за сваёй працы. I гэта чамусьцi проста няправiльна, асаблiва з улiкам мiнулай працы прафесара ѓ галiне дэрматалогii. Яго адкрыццi, яго сапраѓдныя эксперыменты не паказвалi на тое, што чалавек незадаволены сваёй працай. I менш за сардэчны прыём, атрыманы Нiкам ад мiсiс Лу, прымусiѓ яго схiлiцца да шлюбу як да адной з прычын. Напэѓна прафесар распавёѓ жонцы аб Крыс Уiлсан. I калi Нiк раскрыѓ сваё прычыненне падчас размовы з ёй, не было прычын для яе варожасцi ѓ адносiнах да яго. Мiсiс Лу чамусьцi хлусiла. У яго было такое адчуванне, што ѓ хаце "нешта не так".
  
  Але зараз Нiку патрэбен быѓ адпачынак, i адпачынак ён збiраѓся атрымаць. Калi мiстэр Што хоча глядзець, як ён спiць, няхай. Калi ён дакладваѓ таму, хто загадаѓ яму сачыць за Нiкам, ён быѓ экспертам у назiраннi за спячым мужчынам.
  
  Кiлмайстар цалкам расслабiѓся. Яго розум стаѓ пустым, за выключэннем аднаго адсека, якi заѓсёды заставаѓся ѓ курсе навакольнага становiшча. Гэтая частка яго мозгу была страхоѓкай жыцця. Ён нiколi не адпачываѓ, нiколi не адключаѓся. Гэта шмат разоѓ ратавала яму жыццё. Ён закрыѓ вочы i адразу заснуѓ.
  
  Нiк Картэр прачнуѓся iмгненна за секунду да таго, як рука дакранулася да яго пляча. Ён дазволiѓ руцэ закрануць сябе, перш чым расплюшчыѓ вочы. Затым ён паклаѓ сваю вялiкую руку на тонкую жаночую далонь. Ён паглядзеѓ у яркiя вочы ангельскай сцюардэсы.
  
  "Прышпiлiце рамень бяспекi, мiстэр Уiлсан. Мы збiраемся прызямлiцца ". Яна слаба паспрабавала прыбраць руку, але Нiк прыцiснуѓ яе да свайго пляча.
  
  "Не мiстэр Уiлсан", - сказаѓ ён. "Крыс."
  
  Яна перастала спрабаваць прыбраць руку. "Крыс", - паѓтарыла яна.
  
  "А ты..." Ён дазволiѓ прысуду павiснуць.
  
  "Шэран. Шэран Расэл ".
  
  "Як доѓга ты прабудзеш у Ганконгу, Шарон?"
  
  У яе вачах зноѓ з'явiѓся след расчаравання. "Толькi гадзiна
  
  
  
  
  
  
  , Я баюся. Мне трэба паспець на наступны рэйс".
  
  Нiк правёѓ пальцамi па яе руцэ. "Гадзiны мала часу, так?"
  
  "Гэта залежыць ад."
  
  Нiк хацеѓ правесцi з ёй больш гадзiны, нашмат больш. "Тое, што я задумаѓ, зойме не менш за тыдзень", - сказаѓ ён.
  
  "Тыдзень!" Цяпер ёй было цiкава, гэта адбiвалася ѓ яе вачах. Было яшчэ сёе-тое. Захапленне.
  
  "Дзе ты будзеш на наступным тыднi, Шэран?"
  
  Яе твар праяснiлася. "На наступным тыднi я пачынаю свой водпуск".
  
  "I дзе гэта будзе?"
  
  "Iспанiя. Барселона, затым Мадрыд ".
  
  Нiк усмiхнуѓся. "Вы пачакаеце мяне ѓ Барселоне? Мы зможам згуляць у Мадрыдзе разам ".
  
  "Гэта было б выдатна." Яна сунула яму ѓ далонь лiсток паперы. "Вось дзе я спынюся ѓ Барселоне".
  
  Нiк з цяжкасцю стрымлiваѓ смяшок. Яна гэтага чакала. "Тады да наступнага тыдня", - сказаѓ ён.
  
  "Да наступнага тыдня." Яна сцiснула яго руку i перайшла да iншых пасажыраѓ.
  
  I калi яны прызямлiлiся, i калi Нiк выходзiѓ з самалёта, яна зноѓ сцiснула яго руку, мякка кажучы: "Оле".
  
  З аэрапорта Кiлмайстар сеѓ на таксi проста ѓ гавань. У таксi, паклаѓшы чамадан на падлогу памiж ног, Нiк вызначыѓ змену гадзiннага пояса i ѓсталяваѓ гадзiннiк. Было дзесяць трыццаць пяць вечара, аѓторак.
  
  Звонку вулiцы Вiкторыi не змянiлiся з часу апошняга вiзiту Кiлмайстра. Яго кiроѓца бязлiтасна кiраваѓ "мерседэсам" у корках, моцна належачы на гукавы сiгнал. У паветры лунаѓ ледзяны холад. Вулiцы i машыны зiхацелi ад лiѓня. Ад бардзюраѓ да будынкаѓ людзi бязмэтна змешвалiся, пакрываючы кожны квадратны дзюйм тратуара. Яны горбiлiся, нiзка схiлiѓшы галовы, скрыжаваѓшы рукi на жываце, i павольна рушылi наперад. Некаторыя сядзелi на бардзюрах, перабiраючы палачкамi ежу з драѓляных мiсак у рот. Калi яны елi, iх вочы падазрона кiдалiся з боку ѓ бок, як быццам iм было сорамна есцi, калi многiя iншыя не елi.
  
  Нiк адкiнуѓся на сядзенне i ѓсмiхнуѓся. Гэта была Вiкторыя. На iншым канцы гаванi ляжаѓ Коѓлун, такi ж шматлюдны i экзатычны. Гэта быѓ Ганконг, загадкавы, прыгожы i часам смяротна небяспечны. Квiтнелi незлiчоныя чорныя рынкi. Калi ѓ вас ёсць кантакт i патрэбная сума грошай, нiшто не будзе бясцэнным. Золата, срэбра, нефрыт, цыгарэты, дзяѓчаты; усё было ѓ наяѓнасцi, усё было на продаж, калi была цана.
  
  Нiка цiкавiлi вулiцы любога горада; Вулiцы Ганконга зачароѓвалi яго. Назiраючы за перапоѓненымi тратуарамi са свайго таксi, ён заѓважыѓ, што маракi хутка прабiраюцца скрозь натоѓп. Часам яны рухалiся групамi, часам парамi, але нiколi паасобку. I Нiк ведаѓ, да чаго яны спяшаюцца; дзяѓчына, бутэлька, кавалак хваста. Маракi ѓсюды былi маракамi. Сёння ѓвечар на вулiцах Ганконга будзе бурна дзейнiчаць. Прыйшоѓ амерыканскi флот. Нiк падумаѓ, што назiральнiк усё яшчэ з iм.
  
  Калi таксi наблiжалася да гаванi, Нiк убачыѓ сампаны, набiтыя, як сардзiны, на прыстанi. Сотнi з iх былi звязаны разам, утвараючы мiнiятурную плывучую калонiю. З-за холаду з грубых труб, урэзаных у каюты, вывяргаѓся выродлiвы сiнi дым. На гэтых маленечкiх лодках людзi пражылi ѓсё сваё жыццё; яны елi, спалi i памiралi на iх, i, здавалася, iх было яшчэ сотня з таго часу, як Нiк бачыѓ iх у апошнi раз. Дзе-нiдзе сярод iх былi раскiданыя буйнейшыя джонкi. А далей стаялi на якары вялiзныя, амаль жахлiвыя караблi амерыканскага флота. "Якi кантраст, - падумаѓ Нiк. Сампаны былi маленькiмi, цеснымi i заѓсёды шматлюднымi. Лiхтары надавалi iм жудасны, калыхаецца выгляд, у той час як гiганцкiя амерыканскiя караблi ярка ззялi генератарам агнёѓ, робячы iх амаль бязлюднымi. Яны сядзелi нерухома, як валуны, у гаванi.
  
  Перад гатэлем Нiк заплацiѓ таксiсту i, не аглядаючыся, хутка ѓвайшоѓ у будынак. Апынуѓшыся ѓнутры, ён папрасiѓ у служачага пакой з выдатным выглядам.
  
  Ён атрымаѓ адзiн з вiдам на гавань. Прама ѓнiзе хвалi галоѓ цяклi зiгзагамi, як мурашкi, якiя нiкуды не спяшаюцца. Нiк стаяѓ трохi ѓ баку ад акна, назiраючы, як месячнае святло мiгоча ѓ вадзе. Калi ён даѓ чаявыя i адпусцiѓ пасыльнага, ён выключыѓ у пакоi ѓсё святло i вярнуѓся да акна. Салёнае паветра дасягнула яго ноздраѓ, змяшанае з пахам рыбы, якая рыхтуецца. Ён пачуѓ сотнi галасоѓ з тратуара. Ён уважлiва вывучаѓ твары i, не бачачы таго, чаго хацеѓ, хутка перасек акно, каб стаць як мага больш гiдкай мiшэнню. Выгляд з другога боку аказаѓся больш паказальным.
  
  Адзiн мужчына не рушыѓ з натоѓпам. I ён не прарэзаѓ гэта. Ён стаяѓ пад лiхтаром з газетай у руках.
  
  Бог! - падумаѓ Нiк. Але газета! Уначы пасярод натоѓпу, пад дрэнным лiхтаром - чытаеце газету?
  
  Занадта шмат пытанняѓ засталiся без адказу. Кiлмайстар ведаѓ, што можа страцiць гэтага вiдавочнага аматара, калi i калi захоча. Але ён хацеѓ адказаѓ. I г-н Ватсiт, якi рушыѓ услед за iм, быѓ першым крокам, якi ён зрабiѓ з моманту пачатку гэтага задання. На вачах у Нiка да таго падышоѓ другi, моцнага целаскладу мужчына, апрануты як кулi.
  
  
  
  
  
  
  т. Яго левая рука сцiскала абгорнуты карычневай паперай скрутак. Абмянялiся словамi. Першы мужчына паказаѓ на скрутак, кiваючы галавой. Былi яшчэ словы, становячыся гарачымi. Другi сунуѓ скрутак першаму. Ён пачаѓ адмаѓляцца, але неахвотна ѓзяѓ. Ён павярнуѓся спiной да другога мужчыны i растварыѓся ѓ натоѓпе. За гатэлем зараз сачыѓ другi мужчына.
  
  Нiк падумаѓ, што мiстэр Ватсi зараз пераапранецца ѓ гарнiтур кулi. Мусiць, гэта тое, што было ѓ камплекце. У галаве Кiлмайстра склаѓся план. Добрыя iдэi пераварвалiся, фармавалiся, апрацоѓвалiся, змяшчалiся ѓ слот, каб стаць часткай плана. Але ѓсё роѓна было груба. Любы план, выдраны з галавы, быѓ грубым. Нiк ведаѓ гэта. Палiроѓка будзе адбывацца паэтапна па меры выканання плана. Прынамсi, зараз ён пачне атрымлiваць адказы.
  
  Нiк адышоѓ ад акна. Ён распакаваѓ чамадан, а калi ён апусцеѓ, дастаѓ схаваную скрыню. З гэтай скрынi ён дастаѓ невялiкi скрутак, якi мала чым адрознiваѓся ад таго, якi нёс другi мужчына. Ён разгарнуѓ тканiну скрутка i пераматаѓ яе ѓздоѓж. Усё яшчэ ѓ цемры, ён цалкам распрануѓся, зняѓ зброю i паклаѓ яе на ложак. Калi ён быѓ аголеным, ён асцярожна зняѓ жэлацiн, мяккую падшэѓку цялеснага колеру са сваёй талii. Ён чапляѓся ѓпарта, за некаторыя валасы з яго жывата, пакуль ён яго сцягнуѓ. Ён працаваѓ з iм на працягу паѓгадзiны i выявiѓ, што моцна пацее ад болю выдраных валасоѓ. Нарэшце ён зняѓ гэта. Ён дазволiѓ ёй звалiцца на падлогу да яго ног i дазволiѓ сабе раскошу пацерцi i пачасаць жывот. Калi ён быѓ задаволены, ён аднёс Х'юга, свой штылет i набiванне ѓ ванную. Ён разрэзаѓ мембрану, якая ѓтрымлiвае жэлацiн, i дазволiѓ лiпкай масе звалiцца ва ѓнiтаз. Каб усё гэта змыць, запатрабавалася чатыры прамываннi. Ён рушыѓ услед за ёй самой мембранай. Затым Нiк вярнуѓся да акна.
  
  Мiстэр Вотцыт вярнуѓся да другога мужчыны. Цяпер ён таксама выглядаѓ як кулi. Назiраючы за iмi, Нiк адчуѓ сябе брудным ад высыхае поту. Але ён усмiхнуѓся. Яны былi пачаткам. Калi ён увайшоѓ у свет адказаѓ на свае пытаннi, ён ведаѓ, што ѓ яго будуць два ценi.
  
  РАЗДЗЕЛ ЧАЦВЕРТЫ
  
  Нiк Картэр зашмаргнуѓ шторы на акне i ѓключыѓ святло ѓ пакоi. Прайшоѓшы ѓ ванную, ён марудлiва прыняѓ душ, затым старанна пагалiѓся. Ён ведаѓ, што самае цяжкае выпрабаванне для дваiх мужчын, якiя чакаюць яго звонку, будзе час. Цяжка было чакаць, пакуль ён нешта зробiць. Ён ведаѓ гэта, таму што сам бываѓ там адзiн цi два разы. I чым даѓжэй ён прымушаѓ iх чакаць, тым больш бестурботнымi яны станавiлiся.
  
  Скончыѓшы ѓ ваннай, Нiк басанож падышоѓ да ложка. Ён узяѓ згорнутую тканiну i замацаваѓ яе вакол талii. Калi ён быѓ задаволены, ён павесiѓ сваю малюсенькую газавую бомбу памiж ног, затым нацягнуѓ шорты i нацягнуѓ пояс па-над пракладкай. Ён паглядзеѓ на свой профiль у люстэрка ѓ ваннай. Згорнутая тканiна выглядала не так рэальна, як жэлацiн, але гэта было лепшае, што ён мог зрабiць. Вярнуѓшыся да ложка, Нiк скончыѓ апранацца, прымацаваѓшы Х'юга да рукi i Вiльгельмiну, Люгер, за стан сваiх штаноѓ. Нетутэйша час што-небудзь паесцi.
  
  Кiлмайстар пакiнуѓ уключаным увесь свет у сваiм пакоi. Ён падумаѓ, што адзiн з двух мужчын, вiдаць, захоча яго абшукаць.
  
  Не было сэнсу ѓскладняць задачу. Да таго часу, як ён скончыѓ есцi, яны павiнны быць гатовыя.
  
  У сталовай гатэля Нiк перакусiѓ. Ён чакаѓ непрыемнасцяѓ, а калi яны прыйшлi, не хацеѓ, каб ён меѓ поѓны страѓнiк. Калi апошняя страва была прыбрана, ён нетаропка выкурыѓ цыгарэту. З таго часу, як ён выйшаѓ з пакоя, прайшло сорак пяць хвiлiн. Выкурыѓшы цыгарэту, ён расплацiѓся па чэку i зноѓ выйшаѓ на халоднае начное паветра.
  
  Двух яго паслядоѓнiкаѓ больш не было пад вулiчным лiхтаром. Яму спатрэбiлася некалькi хвiлiн, каб абвыкнуць да холаду, затым ён хутка рушыѓ да гаванi. З-за позняй гадзiны натоѓп на тратуарах крыху зменшыѓся. Нiк прабiраѓся скрозь iх, не аглядаючыся. Але да таго часу, як ён дабраѓся да парома, ён занепакоiѓся. Двое мужчын вiдавочна былi аматарамi. Цi магчыма, што ён iх ужо страцiѓ?
  
  На пляцоѓцы чакала невялiкая група. Шэсць машын сталi амаль ля самай абзы вады. Падышоѓшы да групы, Нiк убачыѓ агнi парома, якi iшоѓ да прыстанi. Ён далучыѓся да астатнiх, засунуѓ рукi ѓ кiшэнi i згорбiѓся ад холаду.
  
  Агнi наблiжалiся, надаючы форму вялiзнаму судну. Нiзкi гук рухавiка змянiѓ вышыню гуку. Вада вакол прызямлення закiпела белым, калi шрубы былi перавернуты. Людзi вакол Нiка павольна рушылi да надыходзячага монстру. Нiк рушыѓ з iмi. Ён падняѓся на борт i хутка падняѓся па трапе на другую палубу. Каля парэнчаѓ яго зоркiя вочы агледзелi прычал. Дзве машыны ѓжо былi на борце. Але ён не мог бачыць сваiх двух ценяѓ. Кiлмайстар закурыѓ, не зводзячы вачэй з палубы пад iм.
  
  Калi апошняя
  
  
  
  
  
  машына была загружана, Нiк вырашыѓ пакiнуць парай i пашукаць двух сваiх паслядоѓнiкаѓ. Магчыма, яны згубiлiся. Адышоѓшы ад парэнчаѓ да лесвiцы, ён мiмаходам убачыѓ дзве кулi, што беглi па прычале да пляцоѓкi. Мужчына паменш скокнуѓ на борт лёгка, але цяжэйшы i марудлiвы не скокнуѓ. Вiдаць, ён даѓно нiчога не рабiѓ. Падышоѓшы да борта, ён спатыкнуѓся i ледзь не звалiѓся. Паменшы чалавек дапамог яму з цяжкасцю.
  
  Нiк усмiхнуѓся. "Сардэчна запрашаем на борт, джэнтльмены", - падумаѓ ён. Цяпер, калi б гэтая старажытная ванна магла проста пераправiць яго праз гавань, не патануѓшы, ён павёѓ бы iх у вясёлую пагоню, пакуль яны не вырашылiся б зрабiць свой ход.
  
  Вялiзны парай з пыхканнем адляцеѓ ад прыстанi, злёгку пакацiѓшыся, выходзячы ѓ адкрытую ваду. Нiк застаѓся на другой палубе, побач з поручнем. Ён больш не мог бачыць дзвюх кулi, але адчуваѓ, што iх вочы назiраюць за iм. Рэзкi вецер быѓ вiльготны. Насоѓваѓся яшчэ адзiн лiвень. Нiк глядзеѓ, як iншыя пасажыры прыцiснулiся сябар да сябра ад холаду. Ён трымаѓся спiной да ветру. Паром рыпеѓ i пампаваѓ, але не тануѓ.
  
  Кiлмайстар чакаѓ на сваiм курасаднi на другой палубе, пакуль апошняя машына не скацiлася ѓ бок гаванi з боку Коѓлуна. Выйшаѓшы з парома, ён уважлiва вывучыѓ твары навакольных яго людзей. Яго двух ценяѓ сярод iх не было.
  
  На лесвiчнай пляцоѓцы Нiк наняѓ рыкшу i даѓ хлопчыку адрас "Выдатнага бара", невялiкай установы, у якiм ён бываѓ раней. Ён не збiраѓся iсцi проста да прафесара. Магчыма, два яго паслядоѓнiкi не ведалi, дзе знаходзiцца прафесар, i спадзявалiся, што ён прывядзе iх да яго. У гэтым не было сэнсу, але ён мусiѓ разгледзець усе магчымасцi. Хутчэй за ѓсё яны iшлi за iм, каб даведацца, цi ведае ён, дзе знаходзiцца прафесар. Той факт, што ён прыехаѓ проста ѓ Коѓлун, мог расказаць iм усё, што яны хацелi ведаць. Калi так, то Нiка трэба лiквiдаваць хутка i без мiтуснi. Наблiжалiся праблемы. Нiк гэта адчуваѓ. Ён павiнен быць готаѓ.
  
  Хлопчык, якi цягнуѓ рыкшу, без цяжкасцi iмчаѓся па вулiцах Коѓлуна, яго тонкiя, мускулiстыя ногi дэманстравалi сiлу, неабходную для працы. Для ѓсiх, хто назiраѓ за пасажырам, ён быѓ тыповым амэрыканскiм турыстам. Ён адкiнуѓся на спiнку сядзення i палiѓ цыгарэту з залатым наканечнiкам, яго тоѓстыя акуляры глядзелi спачатку на адзiн бок вулiцы, потым на iншы.
  
  На вулiцах было крыху цяплей, чым у гаванi. Старажытныя пабудовы i далiкатныя на выгляд дома блакiравалi большую частку ветру. Але вiльгаць усё яшчэ вiсела нiзкiмi густымi аблокамi, чакаючы выхаду. Паколькi рух быѓ слабым, рыкша хутка спынiлася перад цёмнымi дзвярыма, над якiмi мiргала вялiкая неонавая шыльда. Нiк заплацiѓ хлопчыку пяць ганконскiх даляраѓ i жэстам загадаѓ пачакаць. Ён увайшоѓ у бар.
  
  Ад дзвярэй да самага бара спускалiся дзевяць прыступак. Гэтая ѓстанова была маленькая. Апроч бара, было чатыры сталы, усе запоѓненыя. Сталы атачалi маленечкае адкрытае прастору, дзе мiлая дзяѓчына спявала нiзкiм сэксуальным голасам. Каляровае кола воза павольна круцiлася перад пражэктарам, мякка залiваючы дзяѓчыну сiнiм, потым чырвоным, затым жоѓтым, затым зялёным. Здавалася, што гэта змянiлася з тыпам песнi, якую яна спявала. Лепш за ѓсё яна выглядала ѓ чырвоным.
  
  У астатнiм было цёмна, калi не лiчыць выпадковых брудных лямпаѓ. Бар быѓ перапоѓнены, i з першага погляду Нiк зразумеѓ, што ён адзiны не-ѓсходнi ѓ iм. Ён заняѓ пазiцыю ѓ канцы бара, дзе ён мог бачыць, як нехта ѓваходзiць або выходзiць з дзвярэй. У бары было тры дзяѓчыны, дзве з якiх ужо атрымалi свае адзнакi, а трэцяя разышлася, седзячы спачатку на адных каленях, затым на iншых, дазваляючы лашчыць сябе. Нiк збiраѓся прыцягнуць увагу бармэна, калi заѓважыѓ свайго моцна складзенага паслядоѓнiка.
  
  Мужчына выйшаѓ праз фiранку з пацерак з невялiкага асабiстага столiка. Ён быѓ апрануты ѓ дзелавы касцюм замест касцюма кулi. Але паспешна пераапрануѓся. Яго гальштук быѓ крывым, а частка перада кашулi звiсала са штаноѓ. Ён спацеѓ. Ён увесь час выцiраѓ лоб i рот белай насоѓкай. Ён нядбайна агледзеѓ пакой, затым яго вочы спынiлiся на Нiку. Яго друзлыя шчокi расплылiся ѓ ветлiвай усмешцы, i ён накiраваѓся прама да Кiлмайстра.
  
  Х'юга звалiѓся да рукi Нiка. Ён хутка агледзеѓ бар, шукаючы мужчыну паменш. Дзяѓчына скончыла песню i пакланiлася пад рэдкiя апладысменты. Яна пачала размаѓляць з аѓдыторыяй па-кiтайску. Сiняе святло залiваѓ яе, калi справа ад Нiка iшоѓ бармэн. Перад iм буйны мужчына быѓ за чатыры крокi ад яго. Бармэн спытаѓ па-кiтайску, што ён п'е. Нiк адкладаѓ адказ, не зводзячы вачэй з надыходзячага да яго чалавека. Комба зайграла, i дзяѓчына заспявала iншую песню. Яна была жывейшая. Кола круцiлася хутчэй, колеры ѓспыхвалi над ёй, злiваючыся ѓ яркую пляму. Нiк быѓ гатовы на ѓсё. Бармэн пацiснуѓ плячыма i адвярнуѓся. Чалавека паменш не было. Iншы зрабiѓ апошнi крок, якi паставiѓ яго твар у твар з Нiкам. Ветлiвая ѓсмешка
  
  
  
  
  
  
  засталася на яго твары. Ён сяброѓскiм жэстам працягнуѓ пульхную правую руку.
  
  "Г-н. Уiлсан, я мае рацыю, - сказаѓ ён. "Дазвольце прадставiцца. Я Чын Оса. Цi магу я пагаварыць з вамi?
  
  "Можна", - мякка адказаѓ Нiк, хутка замянiѓшы Х'юга i ѓзяѓшы працягнутую руку.
  
  Чын Оса паказаѓ на вышытую бiсерам фiранку. "Там больш канфiдэнцыйна".
  
  - Пасля вас, - сказаѓ Нiк, злёгку пакланiѓшыся.
  
  Оса прайшоѓ праз фiранку да стала i двум крэслам. Да далёкай сцяны прыхiнуѓся хударлявы жылiсты мужчына.
  
  Ён не быѓ тым маленькiм чалавечкам, якi iшоѓ за Нiкам. Калi ён убачыѓ Кiлмайстра, ён адышоѓ ад сцяны.
  
  Оса сказаѓ: "Калi ласка, мiстэр Уiлсан, дазвольце майму сябру абшукаць вас".
  
  Мужчына падышоѓ да Нiку i спынiѓся, як быццам не вызначыѓся. Ён працягнуѓ руку да грудзей Нiка. Нiк асцярожна прыбраѓ руку.
  
  "Калi ласка, мiстэр Уiлсан", - заенчыѓ Оса. "Мы павiнны абшукаць цябе".
  
  "Не сёння", - злёгку ѓсмiхаючыся, адказаѓ Нiк.
  
  Мужчына зноѓ паспрабаваѓ дацягнуцца да грудзей Нiка.
  
  Усё яшчэ усмiхаючыся, Нiк сказаѓ: "Скажы свайму сябру, што калi ён дакранецца да мяне, я буду змушаны зламаць яму запясцi".
  
  "О не!" - усклiкнуѓ Оса. "Мы не жадаем гвалту". Ён выцер хусткай пот з твару. На кантонскiм дыялекце ён загадаѓ мужчыну пайсцi.
  
  Па пакоi разлiлiся ѓспышкi каляровага святла. У цэнтры стала гарэла свечка ѓ фiялетавай вазе, напоѓненай воскам. Мужчына моѓчкi выйшаѓ з пакоя, калi дзяѓчына завяла сваю песню.
  
  Чын Оса цяжка сеѓ на адзiн з рыпучых драѓляных крэслаѓ. Ён зноѓ выцер твар хусткай i памахаѓ Нiку ѓ бок iншага крэсла.
  
  Кiлмайстру такая аранжыроѓка не спадабалася. Прапанаваны крэсла стаяѓ спiной да вышытай бiсерам фiранкi. Яго ѓласная спiна была б добрай мiшэнню. Замест гэтага ён адсунуѓ крэсла ад стала да бакавой сцяны, дзе ён мог бачыць i фiранку, i Чын Оссу; затым ён сеѓ.
  
  Оса надарыѓ яго нервовай ветлiвай усмешкай. "Вы, амерыканцы, заѓсёды поѓныя асцярожнасцi i гвалты".
  
  Нiк зняѓ акуляры i пачаѓ iх чысцiць. "Вы казалi, што хочаце пагаварыць са мной".
  
  Асса абапёрся на стол. Яго голас гучаѓ як змова. "Г-н. Уiлсан, нам няма чаго кiдацца ѓ кустах, праѓда?
  
  "Верна", - адказаѓ Нiк. Ён надзеѓ акуляры, закурыѓ адну з цыгарэт. Ён не прапаноѓваѓ Асi нiводнага. Цi наѓрад гэта будзе сяброѓскае абмеркаванне.
  
  "Мы абодва ведаем, - працягнуѓ Оса, - што вы знаходзiцеся ѓ Ганконгу, каб убачыць свайго сябра прафесара Лу".
  
  "Можа быць."
  
  Пот сцякаѓ па носе Асы i сцякаѓ на стол. Ён зноѓ выцер твар. "Не можа быць пра гэта. Мы сачылi за вамi, мы ведаем, хто вы ".
  
  Нiк падняѓ бровы. "Вы?"
  
  "Вядома." Восса адкiнуѓся на спiнку крэсла, выглядаючы задаволеным сабой. "Вы працуеце на капiталiстаѓ над тым жа праектам, што i прафесар Лу".
  
  "Вядома", - сказаѓ Нiк.
  
  Воса цяжка праглынуѓ. "Мой самы сумны абавязак - паведамiць вам, што прафесара Лу больш няма ѓ Ганконгу".
  
  "Сапраѓды?" Нiк адлюстраваѓ лёгкi шок. Ён не верыѓ у тое, што сказаѓ гэты чалавек.
  
  "Так. Мiнулай ноччу прафесар Лу быѓ у шляху ѓ Кiтай ". Оса пачакаѓ, пакуль гэтае сцвярджэнне даходзiць да разумення. Затым ён сказаѓ: "Шкада, што вы дарма выдаткавалi паездку сюды, але вам больш не трэба заставацца ѓ Ганконгу. Мы, вядома ж, пакрыем вам усе выдаткi, якiя вы панеслi пры прыездзе ".
  
  "Гэта было б выдатна, - сказаѓ Нiк. Ён выпусцiѓ цыгарэту на падлогу i раздушыѓ яе.
  
  Асса нахмурыѓся. Яго вочы прыжмурылiся, i ён падазрона паглядзеѓ на Нiка. "Гэта не тое, пра што можна жартаваць. Цi магу я думаць, што вы мне не верыце?"
  
  Нiк устаѓ. "Вядома, я табе веру. Я бачу, гледзячы на вас, якi вы добры, сумленны чалавек. Але калi для вас тое ж самае, думаю, я застануся ѓ Ганконгу i крыху пашукаю самастойна.
  
  Твар Оссы пачырванеѓ. Яго вусны сцiснулiся. Ён ударыѓ кулаком па стале. "Не будзе калупацца!"
  
  Нiк павярнуѓся, каб выйсцi з пакоя.
  
  "Пачакайце!" - усклiкнуѓ Оса.
  
  Каля заслоны Кiлмайстар спынiѓся i павярнуѓся.
  
  Цяжкi мужчына слаба ѓсмiхнуѓся, люта пацёр насоѓку па твары i шыi. "Прашу дараваць маю ѓспышку, я нездаровы. Калi ласка, сядзьце, сядзьце ". Яго пульхная рука паказала на крэсла каля сцяны.
  
  "Я сыходжу, - сказаѓ Нiк.
  
  "Калi ласка", - заскуголiѓ Асса. "У мяне ёсць прапанова, якую я хачу зрабiць вам".
  
  "Што за прапанову?" Нiк не рушыѓ да крэсла. Замест гэтага ён зрабiѓ крок убок i прыцiснуѓся спiной да сцяны.
  
  Осса адмовiѓся вярнуць Нiка ѓ крэсла. "Вы дапамагалi прафесару Лу працаваць на тэрыторыi, цi не так?"
  
  Нiк раптоѓна зацiкавiѓся размовай. "Што вы прапануеце?" ён спытаѓ.
  
  Аса зноѓ прыжмурыѓся. "У цябе няма сям'i?"
  
  "Не." Нiк ведаѓ гэта з дасье ѓ штаб-кватэры.
  
  "Тады грошы?" - спытаѓ Оса.
  
  "Для чаго?" Кiлмайстар хацеѓ, каб ён гэта сказаѓ.
  
  "Каб зноѓ папрацаваць з прафесарам Лу".
  
  "Iншымi словамi, далучыцца да яго".
  
  "Дакладна."
  
  "Iншымi словамi, прадаць Радзiму".
  
  Асса ѓсмiхнуѓся. Ён не так моцна пацеѓ. "Шчыра кажучы, так".
  
  Нiк прысеѓ
  
  
  
  
  
  да стала, паклаѓшы на яго абедзве далонi. "Вы ж не разумееце паведамлення? Я тут, каб пераканаць Джона вярнуцца дадому, а не далучацца да яго ". Было памылкай стаяць за сталом спiной да фiранкi. Нiк зразумеѓ гэта, як толькi пачуѓ шолах бус.
  
  Да яго ззаду падышоѓ жылiсты мужчына. Нiк павярнуѓся i ткнуѓ пальцамi правай рукi ѓ горла мужчыну. Мужчына выпусцiѓ кiнжал i адхiснуѓся да сцяны, схапiѓшыся за горла. Ён некалькi разоѓ адкрыѓ рот, слiзгаючы па сцяне на падлогу.
  
  "Прэч!" Асса закрычаѓ. Яго пульхны твар быѓ чырвоны ад лютасьцi.
  
  "Гэта мы, амерыканцы, - мякка сказаѓ Нiк. "Проста поѓныя асцярожнасцi i гвалты".
  
  Аса прыжмурыѓся, яго пульхныя рукi сцiснулiся ѓ кулакi. На кантонскiм дыялекце ён сказаѓ: "Я пакажу вам гвалт. Я пакажу вам гвалт, якога вы нiколi не ведалi ".
  
  Нiк адчуѓ, што стомлены. Ён павярнуѓся i выйшаѓ з-за стала, парваѓшы дзве нiткi караляѓ, праходзячы праз фiранку. У бары дзяѓчыну залiлi чырвоным, якраз заканчваючы песню. Нiк падышоѓ да прыступак, узяѓ iх па два за раз, амаль чакаючы пачуць стрэл або кiнуты ѓ яго нож. Ён дасягнуѓ верхняй прыступкi, калi дзяѓчына скончыла сваю песню. Гледачы апладыравалi, калi ён выйшаѓ у дзверы.
  
  Калi ён выйшаѓ на вулiцу, ледзяны вецер ударыѓ яго па твары. Вецер засцiѓ туман, тратуары i вулiцы блiшчалi ад сырасцi. Нiк чакаѓ каля дзвярэй, дазваляючы напрузе павольна спадаць з яго. Шыльда над iм ярка ѓспыхнула. Вiльготны вецер асвяжыѓ яго твар пасля дымнай спякоты бара.
  
  Адзiн iзаляваны рыкша быѓ прыпаркаваны ля тратуара, хлопчык прысеѓ перад iм. Але калi Нiк вывучаѓ якая прысела постаць, ён зразумеѓ, што гэта зусiм не хлопчык. Гэта быѓ партнёр Оссы, меншы з двух мужчын, якiя iшлi за iм.
  
  Кiлмайстар глыбока ѓздыхнуѓ. Цяпер будзе гвалт.
  
  РАЗДЗЕЛ ПЯТЫ
  
  Кiлмайстар адышоѓ ад дзвярэй. На iмгненне ён падумаѓ аб тым, каб прайсцi па тратуары, а не падысцi да рыкшы. Але ён толькi адкладае гэта. З цяжкасцю прыйшлося сутыкнуцца рана цi позна.
  
  Мужчына ѓбачыѓ яго надыходзячага i ѓскочыѓ на ногi. Ён усё яшчэ быѓ апрануты ѓ свой касцюм кулi.
  
  "Рыкша, мiстэр?" ён спытаѓ.
  
  Нiк сказаѓ: "Дзе хлопчык, якога я загадаѓ пачакаць?"
  
  "Ён сышоѓ. Я добры рыкша. Цi бачыш."
  
  Нiк забраѓся на сядзенне. "Вы ведаеце, дзе знаходзiцца Клуб Дракона?"
  
  "Я ведаю, ты трымаеш заклад. Добрае месца. Я бяру." Ён пачаѓ рухацца па вулiцы.
  
  Кiлмайстру ѓсё было напляваць. Яго паслядоѓнiкi больш не былi разам. Цяпер у яго быѓ адзiн наперадзе i адзiн ззаду, што ставiла яго проста пасярэдзiне. Вiдавочна, акрамя ѓваходных дзвярэй, быѓ яшчэ адзiн шлях у i з бара. Так Оса пераапрануѓся да прыходу Нiка. Осса ѓжо павiнен быѓ пакiнуць гэтае месца i чакаць, калi яго сябар даставiць Нiка. Цяпер у iх не заставалася выбару. Яны не маглi прымусiць Крыса Уiлсана дэзертыраваць; яны не маглi выкурыць яго з Ганконга. I яны ведалi, што ён быѓ тут, каб пераканаць прафесара Лу вярнуцца дадому. Iншага шляху не было. Iм давядзецца забiць яго.
  
  Туман станавiѓся ѓсё гусцей i пачаѓ насычаць палiто Нiка. Яго акуляры пакрылiся плямамi вiльгацi. Нiк зняѓ iх i паклаѓ ва ѓнутраную кiшэню свайго гарнiтура. Яго вочы шукалi па абодва бакi вулiцы. Кожны мускул у яго целе расслабiѓся. Ён хутка ацанiѓ адлегласць памiж сядзеннем, на якiм сядзеѓ, i вулiцай, спрабуючы прыдумаць, як лепш за ѓсё прызямлiцца на ногi.
  
  Як бы яны гэта паспрабавалi? Ён ведаѓ, што Оса чакаѓ недзе наперадзе. Пiсталет быѓ бы занадта шумны. У рэшце рэшт, у Ганконгу была свая палiцыя. Нажы падыдуць лепш. Магчыма, яны забiлi б яго, адабралi ѓ яго ѓсё, што ѓ яго было, i кiнулi б дзе-небудзь. Хутка, акуратна i працаздольна. Для палiцыi гэта будзе проста чарговы абрабаваны i забiты турыст. Гэта часта здаралася ѓ Ганконгу. Вядома, Нiк не збiраѓся дазваляць iм гэта рабiць. Але ён вырашыѓ, што яны будуць такiмi ж прафесiйнымi вулiчнымi байцамi, як i аматары.
  
  Маленькi чалавечак убег у неасветлены i бяздольны раён Коѓлуна. Наколькi Нiк мог судзiць, чалавек усё яшчэ накiроѓваѓся ѓ бок Драконаѓ клуба. Але Нiк ведаѓ, што яны нiколi не дойдуць да клуба.
  
  Рыкша выехала ѓ вузкi завулак, паабапал якога стаялi чатырохпавярховыя неасветленыя будынкi. Акрамя таго, што мужчына ѓвесь час шлёпаѓ нагамi па мокрым асфальце, адзiным iншым гукам быѓ спазматычны стук дажджавой вады з дахаѓ хат.
  
  Нягледзячы на тое, што Кiлмайстар гэтага чакаѓ, рух адбыѓся нечакана, крыху страцiѓшы раѓнавагу. Мужчына высока падняѓ пярэднюю частку рыкшы. Нiк крутануѓся i скокнуѓ праз кола. Яго левая нага першай ударылася па вулiцы, што яшчэ больш пазбавiла яго раѓнавагi. Ён упаѓ, пакацiѓся. На яго спiне ён убачыѓ, што да яго iмчыцца меншы па памеры чалавек з пачварным кiнжалам высока ѓ паветры. Мужчына з крыкам скокнуѓ. Нiк прыцiснуѓ каленi да грудзей, i падушачкi яго ног трапiлi ѓ жывот мужчыны. Схапiѓшы за запясце кiнжал, Кiлмайстар пацягнуѓ чалавека да сябе, затым застыѓ.
  
  
  
  
  
  падняѓ ногi, перакiнуѓшы мужчыну праз галаву. Ён прызямлiѓся з гучным рыкам.
  
  Калi Нiк перакацiѓся, каб устаць на ногi, Оса стукнуѓ яго нагой, i сiла адкiнула яго зваротна. У той жа час Оса ѓзмахнуѓ сваiм кiнжалам. Кiлмайстар адчуѓ, як востры край упiѓся яму ѓ лоб. Ён перакацiѓся i працягваѓ кацiцца, пакуль яго спiна не стукнулася аб кола перавернутай рыкшы. Было занадта цёмна, каб разглядзець. Кроѓ пачала працякаць з iлба ѓ вочы. Нiк падставiѓ каленi i пачаѓ паднiмацца. Цяжкая ступня Осы слiзганула па яго шчацэ, раздзiраючы скуру. Сiлы хапiла, каб адкiнуць яго ѓбок. Яго павалiлi на спiну; затым калена Оссы ѓсёй яго вагай упiѓся ѓ жывот Нiка. Оса прыцэлiѓся яму ѓ пахвiну, але Нiк падняѓ каленi, адлюстроѓваючы ѓдар. Тым не менш, сiлы было дастаткова, каб у Нiка перахапiла дыханне.
  
  Затым ён убачыѓ, як кiнжал падышоѓ да яго горла. Нiк злавiѓ левай рукой тоѓстае запясце. Правым кулаком ён ударыѓ Асу ѓ пахвiну. Асса хмыкнуѓ. Нiк зноѓ ударыѓ, крыху нiжэй. На гэты раз Асса закрычаѓ у агонii. Ён упаѓ. У Нiка перахапiла дыханне, i ён, абапiраючыся на рыкшу, падняѓся на ногi. Ён выцер кроѓ з вачэй. Затым злева ад яго з'явiѓся меншы мужчына. Нiк мiмаходам убачыѓ яго як раз перад тым, як адчуѓ, як лязо ѓрэзалася ѓ мышцу яго левай рукi. Ён ударыѓ мужчыну па твары, адправiѓшы яго кацiцца ѓ рыкшу.
  
  Х'юга быѓ зараз у правай руцэ майстра забойстваѓ. Ён адступiѓ да аднаго з будынкаѓ, назiраючы, як два ценi наблiжаюцца да яго. "Ну, джэнтльмены, - падумаѓ ён, - а цяпер iдзi i забяры мяне". Яны былi добрыя, лепшыя, чым ён думаѓ. Яны змагалiся са злосцю i не пакiдалi сумненняѓ у тым, што iх намерам было забiць яго. Стоячы спiной да будынка, Нiк чакаѓ iх. Парэз на лбе не здаваѓся сур'ёзным. Крывацёк паменшылася. Яго левая рука балела, але ѓ яго былi i больш сур'ёзныя раны. Двое мужчын пашырылi свае пазiцыi так, што кожны напаѓ на яго з супрацьлеглых бакоѓ. Яны прыгнулася, на тварах была рашучасць, кiнжалы былi накiраваны ѓверх, у грудзi Нiка. Ён ведаѓ, што яны паспрабуюць уторкнуць свае ляза пад яго грудную клетку, дастаткова высока, каб вастрыё працяло яго сэрца. У завулку не было холаду. Усе трое былi потнымi i злёгку задыхалiся. Цiшыню парушалi толькi кроплi дажджу, што падалi з дахаѓ. Гэта была такая цёмная ноч, якую Нiк калi-небудзь бачыѓ. Двое мужчын былi ѓсяго толькi ценямi, толькi iх кiнжалы раз-пораз зiхацелi.
  
  Паменш менш зрабiѓ выпад першым. Ён падышоѓ да нiзу справа ад Нiка i з-за свайго памеру рухаѓся хутка. Раздаѓся металiчны ляск, калi Х'юга адбiѓ кiнжал. Не паспеѓ меншы мужчына адступiць, як Оса рушыѓ злева, толькi крыху павольней. I зноѓ Х'юга адхiлiѓ клiнок. Абодва мужчыны адступiлi. Калi Нiк пачаѓ крыху расслабляцца, маленькi чалавечак зноѓ зрабiѓ выпад, нiжэй. Нiк адступiѓ, пстрыкнуѓшы лязом у бок. Але Оса ѓвайшоѓ высока, цэлячыся ѓ горла. Нiк павярнуѓ галаву, адчуваючы, як вастрыё разразае мочку вуха. Абодва мужчыны зноѓ адступiлi. Дыханне стала цяжэйшым.
  
  Кiлмайстар ведаѓ, што ѓ такой схватцы ён выйдзе трэцiм. Гэтыя двое маглi чаргаваць выпады, пакуль не стамiлi яго. Калi ён стомiцца, ён зробiць памылку, i тады яны яго зловяць. Ён павiнен быѓ змянiць ход гэтай справы, i лепшым спосабам для яе было б стаць нападаючым. З меншым чалавекам будзе лягчэй справiцца. Гэта зрабiла яго першым.
  
  Нiк прыкiнуѓся, што кiнуѓся на Осу, прымусiѓшы яго злёгку адступiць. Мужчына менш скарыстаѓся перавагай i рушыѓ наперад. Нiк адступiѓ, калi лязо закранула яго жывот. Левай рукой ён схапiѓ чалавека за запясце i з усяе сiлы кiнуѓ яго ѓ Асу. Ён спадзяваѓся, што гэтага чалавека кiне на клiнок Осы. Але Оса ѓбачыѓ, што ён iдзе, i павярнуѓся бокам. Абодва мужчыны сутыкнулiся, пахiснулiся i ѓпалi. Нiк абышоѓ iх паѓкругам. Мужчына паменш замахнуѓся кiнжалам ззаду сябе, перш чым падняѓся, верагодна, думаючы, што Нiк быѓ там. Але Нiк быѓ побач з iм. Рука спынiлася перад iм.
  
  Рухам амаль хутчэй, чым можа бачыць вока, Нiк разрэзаѓ Х'юга запясце мужчыны. Ён крыкнуѓ, выпусцiѓ кiнжал i схапiѓся за запясце. Асса стаяѓ на каленях. Ён узмахнуѓ кiнжалам па доѓгай дузе. Нiку прыйшлося адскочыць, каб вастрыё не разарвала яму жывот. Але на адно iмгненне, адну мiмалётную секунду, увесь фронт Оссы быѓ адчынены. Яго левая рука абапiралася на вулiцу, падтрымлiваючы яго, правая была амаль ззаду яго ѓ завяршэннi замаху. Не было часу цэлiцца ѓ нейкую частку цела, хутка пройдзе другая. Як яркая грымучая змяя. Нiк падышоѓ i ѓдарыѓ Х'юга, працiснуѓшы лязо амаль да ручкi ѓ грудзi чалавека, затым хутка рушыѓ прэч. Асса выдаѓ кароткi крык. Ён марна спрабаваѓ адкiнуць кiнжал назад, але зрабiѓ гэта толькi да бака. Левая рука, якая падтрымлiвае яго, павалiлася, ён упаѓ на локаць. Нiк паглядзеѓ
  
  
  
  
  
  уверх, каб убачыць, як маленькi мужчына выбягае з завулка, усё яшчэ сцiскаючы сваё запясце.
  
  Нiк асцярожна вырваѓ кiнжал з рук Асы i адкiнуѓ яго на некалькi футаѓ. Апорны локаць Осы падкасiѓся. Яго галава ѓпала на выгiб рукi. Нiк памацаѓ запясце мужчыны. Яго пульс быѓ павольным, няѓстойлiвым. Ён памiраѓ. Яго дыханне стала перарывiстым, iгрiстым. Кроѓ афарбавала яго вусны i свабодна цякла з раны. Х'юга перарэзаѓ артэрыю, вастрыём прабiла лёгкае.
  
  - Осса, - мякка паклiкаѓ Нiк. "Ты скажаш мне, хто цябе наняѓ?" Ён ведаѓ, што двое мужчын напалi на яго не самi па сабе. Яны працавалi па загадзе. "Аса", - сказаѓ ён зноѓ.
  
  Але Чын Оса нiкому нiчога не расказаѓ. Бурнае дыханне спынiлася. Ён быѓ мёртвы.
  
  Нiк выцер пунсовае лязо Х'юга аб штанiну Осы. Ён шкадаваѓ, што яму прыйшлося забiць цяжкага чалавека. Але не было часу прыцэлiцца. Ён устаѓ i агледзеѓ свае раны. Парэз на лбе перастаѓ сыходзiць крывёй. Працягнуѓшы насоѓку пад дажджом, пакуль ён не прамок, ён выцер кроѓ з вачэй. Яго левая рука балела, але драпiна на шчацэ i драпiна на жываце не былi сур'ёзнымi. Ён выйшаѓ з гэтага лепш, чым Оса, можа, нават лепш, чым iншы чалавек. Дождж стаѓ мацнейшы. Яго куртка ѓжо прамокла.
  
  Прыхiнуѓшыся да аднаго з будынкаѓ, Нiк замянiѓ Х'юга. Ён выцягнуѓ Вiльгельмiну, праверыѓ абойму i Люгер. Не азiрнуѓшыся на сцэну бiтвы або труп, якi калiсьцi быѓ Чын Асой, Кiлмайстар выйшаѓ з завулка. Не было прычын, па якiх ён не мог бы ѓбачыць прафесара зараз.
  
  Ад завулка Нiк прайшоѓ чатыры кварталы, перш чым знайшоѓ таксi. Ён даѓ кiроѓцу адрас, якi запомнiѓ яшчэ ѓ Вашынгтоне. Паколькi ѓцёкi прафесара не былi сакрэтамi, не было i месца, дзе ён спынiѓся. Нiк адкiнуѓся на спiнку сядзення, дастаѓ з кiшэнi палiто тоѓстыя акуляры, працёр iх i надзеѓ.
  
  Таксi пад'ехала да той часткi Коѓлуна, якая была такой жа беднай, як i завулак. Нiк заплацiѓ кiроѓцу i зноѓ выйшаѓ на халоднае начное паветра. Толькi калi таксi з'ехала, ён зразумеѓ, наколькi цёмнай выглядала вулiца. Дамы былi старыя i старыя; яны як быццам прагнулiся пад дажджом. Але Нiк ведаѓ усходнюю фiласофiю будаѓнiцтва. Гэтыя дамы валодалi далiкатнай трываласцю, не як валун на беразе мора, якi вытрымлiвае пастаянныя ѓдары хваляѓ, а больш як павуцiнне падчас урагану. Нiводнае святло не асвятляла вокны, людзi не хадзiлi па вулiцы. Мясцовасць здавалася бязлюднай.
  
  Нiк не сумняваѓся, што прафесары будуць добра ахоѓваць, хаця б для яго ѓласнай абароны. Чы Корны чакалi, што хто-небудзь, верагодна, паспрабуе з iм звязацца. Яны не ведалi, цi пераканаць Мм не дэзертыраваць цi забiць яго. Кiлмайстар не думаѓ, што яны пастараюцца высветлiць гэта.
  
  Акно дзвярэй было прама над яе цэнтрам. Акно было задрапiравана чорнай фiранкай, але не настолькi, каб не прапускаць увесь свет. Гледзячы на яго з вулiцы, дом выглядаѓ такiм жа бязлюдным i цёмным, як i ѓсе астатнiя. Але калi Нiк устаѓ пад кутом да дзвярэй, ён ледзь адрознiѓ жоѓты прамень святла. Ён пастукаѓ у дзверы i пачаѓ чакаць. Унутры не было нiякага руху. Нiк пастукаѓ у дзверы. Ён пачуѓ рыпанне крэсла, затым цяжкiя крокi сталi гучней. Дзверы расчынiлiся, i Нiк сутыкнуѓся з вялiзным мужчынам. Яго масiѓныя плечы дакраналiся да кожнага боку дзвярнога праёму. Майка, якую ён насiѓ, агаляла вялiзныя валасатыя рукi, тоѓстыя, як ствалы дрэѓ, якiя звiсаюць, як малпы, амаль да каленяѓ. Яго шырокi плоскi твар выглядаѓ непрыгожым, а нос дэфармаваѓся ад неаднаразовых пераломаѓ. Яго вочы ператварылiся ѓ кавалачкi брытвы ѓ двух пластах зефiру з плоцi. Кароткiя чорныя валасы пасярэдзiне iлба былi зачасаны i падстрыжаны. У яго не было шыi; яго падбародак, здавалася, падтрымлiваѓся грудзьмi. "Неандэрталец", - падумаѓ Нiк. Гэты тып выпусцiѓ некалькi крокаѓ у эвалюцыi.
  
  Мужчына прабурчаѓ нешта, падобнае на "Чаго ты хочаш?"
  
  "Крыс Уiлсан, каб убачыць прафесара Лу", - суха сказаѓ Нiк.
  
  "Ён не тут. Iдзi, - прабурчаѓ монстар i зачынiѓ дзверы перад Нiкам.
  
  Кiлмайстар здушыѓ iмпульс адчынiць дзверы цi, прынамсi, разбiць у ёй шкло. Ён пастаяѓ некалькi секунд, дазваляючы гневу выцячы з яго. Ён павiнен быѓ чакаць нечага падобнага. Быць запрошаным было б занадта лёгка. Цяжкае дыханне неандэртальца даносiлася з-за дзвярэй. Ён, мусiць, быѓ бы шчаслiвы, калi б Нiк паспрабаваѓ што-небудзь мiлае. Кiлмайстру ѓспомнiлася фраза з "Джэка i бабовага сцябла": "Я здрабню твае косткi, каб спячы сабе хлеб". "Не сёння, сябар, - падумаѓ Нiк. Ён павiнен убачыць прафесара, i ён гэта зробiць. Але калi б не было iншага шляху, ён хацеѓ бы не праходзiць праз гэтую гару."
  
  Кроплi дажджу падалi на тратуар, як вадзяныя кулi, калi Нiк кружыѓ у баку ад будынка. Памiж будынкамi была доѓгая вузкая прастора шырынёй каля чатырох футаѓ, заваленая слоiкамi i бутэлькамi. Нiк лёгка ѓзлез на зачыненую драѓляную брамку
  
  
  
  
  
  i накiраваѓся да задняй часткi будынка. На паѓдарозе ён знайшоѓ яшчэ адну дзверы. Ён асцярожна павярнуѓ ручку "Заблакiравана". Ён працягнуѓ, выбiраючы свой шлях як мага цiшэй. У канцы калiдора была яшчэ адна незачыненая брама. Нiк адкрыѓ яе i апынуѓся ѓ выкладзеным плiткай Пацiа.
  
  На будынку свяцiлася адзiная жоѓтая лямпачка, адлюстраванне яе адбiвалася на мокрай плiтцы. У цэнтры панадворак маленькi. фантан перапоѓнiѓся. Па краях былi раскiданы мангавыя дрэвы. Адзiн быѓ пасаджаны побач з будынкам, наверсе, проста пад адзiным акном з гэтага боку.
  
  Пад жоѓтай лямпачкай былi яшчэ адны дзверы. Гэта было б лёгка, але дзверы былi зачынены. Ён адступiѓ, паклаѓшы рукi на сцягна, гледзячы на ??слабае на выгляд дрэва. Яго адзенне прамокла, на лбе была рана, балела левая рука. А цяпер ён збiраѓся залезцi на дрэва, якое, вiдаць, не ѓтрымала б яго, каб дабрацца да акна, якое, вiдаць, было зачынена. А ноччу яшчэ пад дажджом. У такiя моманты ѓ яго ѓзнiкалi малаважныя думкi аб тым, каб зарабляць на жыццё рамонтам абутку.
  
  Заставалася толькi заняцца гэтым. Дрэва было маладым. Так як манга часам дасягаѓ дзевяноста футаѓ, яго галiны павiнны быць хутчэй гнуткiмi, чым далiкатнымi. Ён не выглядаѓ дастаткова моцным, каб утрымаць яго. Нiк пачаѓ паднiмацца. Нiжнiя галiны былi моцнымi i лёгка вытрымлiвалi яго вагу. Ён хутка прасунуѓся прыкладна на паѓдарогi. Затым галiны сталi тонкiмi i небяспечна выгнулiся, калi ён наступiѓ на iх. Трымаючы ногi блiзка да тулава, ён мiнiмiзаваѓ выгiн. Але калi ён падышоѓ да акна, нават ствол парадзеѓ. I гэта было добрых шэсць футаѓ ад будынка. Калi Нiк быѓ нават у акна, галiны зачынялi ѓвесь свет ад жоѓтай лямпачкi. Ён быѓ заключаны ѓ цемру. Адзiны спосаб, якiм ён мог убачыць акно, быѓ цёмным квадратам на сцяне будынка. Ён не мог дастаць яго ад дрэва.
  
  Ён пачаѓ разгойдваць сваю вагу назад i наперад. Манга пратэстуючы застагнаѓ, але неахвотна рушыѓ з месца. Нiк зноѓ зрабiѓ выпад. Калi акно было зачынена, ён выламаѓ яго. Калi шум прынёс неандэртальца. ён бы таксама з iм разабраѓся. Дрэва сапраѓды пачало разгойдвацца. Здзелка павiнна была быць разавай. Калi там не было за што ѓхапiцца, ён саслiзнуѓ бы галавой унiз па сцяне будынка. Гэта было б крыху бязладна. Дрэва нахiлiлася да цёмнага квадрата. Нiк рэзка штурхнуѓ нагамi, намацваючы паветра рукамi. У той момант, калi дрэва адляцела ад будынка, пакiнуѓшы яго вiсець нi на чым, яго пальцы дакранулiся да чагосьцi цвёрдага. Праходзячы пальцамi абедзвюх рук, ён добра ѓхапiѓся за тое, што гэта было, калi дрэва поѓнасцю пакiнула яго. Каленi Нiка стукнулiся аб сцяну будынка. Ён вiсеѓ на краi нейкай каробкi. Ён закiнуѓ нагу i прыѓзняѓся. Яго каленi пагрузiлiся ѓ бруд. Кветкавая каробка! Яна была звязана з падваконнiкам.
  
  Дрэва гайданулася назад, яго галiны закранулi яго твары. Кiлмайстар пацягнуѓся да акна i неадкладна падзякаваѓ за ѓсё добрае на зямлi. Мала таго, што акно не было зачынена, яно было прыадчынена! Ён адкрыѓ яе да канца, а затым пралез. Яго рукi закранулi дывана. Ён выцягнуѓ ногi i застаѓся прыгнуцца пад акном. Наадварот Нiка i справа ад яго раздаѓся гук глыбокага дыхання. Дом быѓ тонкiм, высокiм, квадратнай формы. Нiк вырашыѓ, што галоѓны пакой i кухня будуць унiзе. Засталiся ванная i спальня наверсе. Ён зняѓ тоѓстыя акуляры ѓ плямах дажджу. Так, гэта будзе спальня. У хаце было цiха. Акрамя дыхання, якi даносiѓся з ложка, адзiным iншым гукам былi пырскi дажджу за адчыненым акном.
  
  Вочы Нiка зараз прывыклi да цёмнага пакоя. Ён мог адрознiць форму ложка i грудок на iм. З Х'юга ѓ руцэ ён рушыѓ да ложка. Кроплi з яго мокрага адзення не гучалi на дыване, але яго чаравiкi сцiскалiся пры кожным кроку. Ён абышоѓ падножжа ложка з правага боку. Мужчына ляжаѓ на баку, адвярнуѓшыся ад Нiка. На тумбачцы побач з ложкам стаяла лямпа. Нiк дакрануѓся вострым лязом Х'юга да горла мужчыны i адначасова пстрыкнуѓ лямпай. Пакой узарваѓся святлом. Кiлмайстар трымаѓся спiной да лямпы, пакуль вочы не прывыклi да яркага святла. Мужчына павярнуѓ галаву, яго вочы мiргнулi i напоѓнiлiся слязамi. Ён падняѓ руку, каб прыкрыць вочы. Як толькi Нiк ѓбачыѓ твар, ён адсунуѓ Х'юга крыху далей ад горла мужчыны.
  
  "Што, чорт вазьмi..." - мужчына сфакусаваѓ погляд на штылеце ѓ некалькiх цалях ад падбародка.
  
  Нiк сказаѓ: "Мяркую, прафесар Лу".
  
  РАЗДЗЕЛ ШОСТЫ
  
  Прафесар Джон Лу вывучыѓ востры клiнок у свайго горла, затым зiрнуѓ на Нiка.
  
  "Калi прыбярэш гэтую штуку, я ѓстану з пасцелi", - мякка сказаѓ ён.
  
  Нiк адцягнуѓ Х'юга, але трымаѓ яго ѓ руцэ. "Вы прафесар Лу?" ён спытаѓ.
  
  "Джон. Нiхто не называе мяне прафесарам, акрамя нашых пацешных сяброѓ унiзе. Ён звесiѓ ногi праз борт
  
  
  
  
  
  
  i пацягнуѓся за халатам. "Як наконт кавы?"
  
  Нiк нахмурыѓся. Яго крыху збянтэжыла стаѓленне гэтага чалавека. Ён адступiѓ, калi мужчына прайшоѓ перад iм i прайшоѓ праз пакой да ракавiны i кафейнiку.
  
  Прафесар Джон Лу быѓ невысокiм, добра складзеным мужчынам з чорнымi валасамi, падзеленымi на бок. Калi ён варыѓ каву, яго рукi здавалiся амаль далiкатнымi. Яго рухi былi плаѓнымi i дакладнымi. Вiдавочна, ён быѓ у выдатнай фiзiчнай форме. Яго вочы былi цёмнымi з вельмi невялiкiм усходнiм ухiлам i, здавалася, пранiкалi ва ѓсё, на што ён глядзеѓ. Яго твар быѓ шырокi, з высокiмi скуламi i прыгожым носам. Гэта быѓ надзвычай разумны твар. Нiк выказаѓ здагадку, што яму гадоѓ каля трыццацi. Ён здаваѓся чалавекам, якi ведаѓ i сваю сiлу, i сваю слабасць. Прама зараз, калi ён уключаѓ плiту, яго цёмныя вочы нервова глядзелi на дзверы спальнi.
  
  "Працягвай, - падумаѓ Нiк. "Прафесар Лу, я б хацеѓ ..." Яго спынiѓ прафесар, якi падняѓ руку i схiлiѓ галаву набок, прыслухоѓваючыся. Нiк пачуѓ цяжкiя крокi, якiя падымаюцца па лесвiцы. Абодва мужчыны замерлi, калi прыступкi перайшлi да дзвярэй спальнi. Нiк перавёѓ Хьюго ѓ левую. Вiльгельмiны.
  
  У замку дзвярэй пстрыкнуѓ ключ. Дзверы расчынiлiся, i ѓ пакой убег неандэрталец, за якiм iшоѓ апрануты ѓ тонкую вопратку меншы мужчына. Вялiзны монстр паказаѓ на Нiка i хмыкнуѓ. Ён рушыѓ наперад. Меншы мужчына паклаѓ руку на вялiкую руку, спыняючы яго. Пасля ён ветлiва ѓсмiхнуѓся прафесару.
  
  "Хто ваш сябар, прафесар?"
  
  - хутка сказаѓ Нiк. Крыс Уiлсан. Я сябар Джона. Нiк пачаѓ выцягваць Вiльгельмiну з-за пояса. Ён ведаѓ, што калi прафесар выдасць гэта, яму прыйдзецца з цяжкасцю выбрацца з пакоя.
  
  Джон Лу падазрона зiрнуѓ на Нiка. Пасля ён адказаѓ на ѓсмешку маленькага чалавечка. "Правiльна, - сказаѓ ён. "Я пагавару з гэтым чалавекам. У адзiноце!"
  
  "Вядома, вядома", - сказаѓ чалавечак, злёгку пакланiѓшыся. "Як хочаце." Ён жэстам вывеѓ монстра прэч, а затым, незадоѓга да таго, як зачынiць за сабой дзверы, сказаѓ: "Вы будзеце вельмi асцярожныя, калi кажаце, цi не так, прафесар?"
  
  "Прэч!" - крыкнуѓ прафесар Лу.
  
  Мужчына павольна зачынiѓ дзверы i замкнуѓ iх.
  
  Джон Лу павярнуѓся да Нiку, яго лоб трывожна наморшчыѓся. "Ублюдкi ведаюць, што падманулi мяне.
  
  Яны могуць дазволiць сабе быць шчодрымi ". Ён вывучаѓ Нiка, як быццам бачыѓ яго ѓпершыню. "Што, чорт вазьмi, з табой здарылася?"
  
  Нiк прыслабiѓ хватку на Вiльгельмiне. Ён перавёѓ Х'юга назад у правую руку. На момант гэта стала яшчэ больш незразумелым. Прафесар Лу дакладна не быѓ падобны на чалавека, якi хацеѓ бы збегчы. Ён ведаѓ, што Нiк не быѓ Крысам Уiлсанам, але абараняѓ яго. I гэтая сяброѓская сардэчнасць падказвала, што ён амаль чакаѓ Нiка. Але адзiны спосаб атрымаць адказы - гэта задаць пытаннi.
  
  "Давай пагаворым", - сказаѓ Кiлмайстар.
  
  "Яшчэ не." Прафесар паставiѓ два кубкi. "Што вы пяце ѓ каву?"
  
  "Нiчога. Чорны ".
  
  Джон Лу налiѓ каву. "Гэта адна з многiх маiх раскошных рэчаѓ - ракавiна i плiта. Анонсы найблiжэйшых славутасцяѓ. Гэта тое, што я магу разлiчваць за працу для кiтайцаѓ".
  
  "Навошта тады гэта рабiць?" - спытаѓ Нiк.
  
  Прафесар Лу кiнуѓ на яго амаль варожы позiрк. "Сапраѓды, чаму", - сказаѓ ён без пачуццяѓ. Затым ён зiрнуѓ на зачыненыя дзверы спальнi i зноѓ на Нiка. "Дарэчы, як, чорт вазьмi, ты сюды патрапiѓ?"
  
  Нiк кiѓнуѓ у бок адчыненага акна. "Сабраѓся на дрэва", - сказаѓ ён.
  
  Прафесар гучна засмяяѓся. "Прыгожа. Проста выдатна. Можаш паспрачацца, заѓтра яны ссякуць тое дрэва. Ён паказаѓ на Х'юга. "Ты збiраешся стукнуць мяне гэтай штукай або прыбраць яе?"
  
  "Я яшчэ не вырашыѓ".
  
  "Ну, пi каву, пакуль прымаеш рашэнне". Ён працягнуѓ Нiку кубак, затым падышоѓ да тумбачкi, на якой, апроч лямпы, стаялi невялiкi транзiстарны радыёпрымач i пару ачкоѓ. Ён уключыѓ радыё, набраѓ нумар брытанскай станцыi, якая працуе на ѓсю ноч, i дадаѓ гучнасць. Калi ён надзеѓ акуляры, ён выглядаѓ даволi вучоным. Указальным пальцам ён паказаѓ Нiка на плiту.
  
  Нiк рушыѓ услед за iм, вырашыѓшы, што ён, верагодна, мог бы ѓзяць гэтага чалавека, калi б яму прыйшлося, без Х'юга. Ён прыбраѓ штылет.
  
  Каля плiты прафесар сказаѓ: "Ты ж асцярожны, праѓда?"
  
  "Пакой праслухоѓваецца, цi не так?" - сказаѓ Нiк.
  
  Прафесар падняѓ бровы. "I таксама разумны. Я толькi спадзяюся, што ты такi кемлiвы, як выглядаеш. Але ты маеш рацыю. Мiкрафон у лямпе. Мне спатрэбiлася дзве гадзiны, каб знайсцi яго".
  
  "Але чаму, калi ты тут адзiн?"
  
  Ён пацiснуѓ плячыма. "Можа, я кажу ѓ сне".
  
  Нiк адпiѓ каву i палез у прамоклыя палiто за адной з цыгарэт. Яны былi вiльготнымi, але ён усё роѓна запалiѓ адну. Прафесар адмовiѓся ад прапанаванага.
  
  - Прафесар, - сказаѓ Нiк. "Усё гэта мяне крыху збiвае з панталыку".
  
  "Калi ласка! Клiчце мяне Джон ".
  
  "Добра, Джон. Я ведаю, што вы хочаце сысцi. Тым не менш, мяркуючы па тым, што я бачыѓ i чуѓ у гэтым пакоi, у мяне склалася ѓражанне, што вас прымушаюць рабiць гэта ".
  
  Джон кiнуѓ пакiнутую каву ѓ ракавiну, затым прыхiнуѓся да яе, нахiлiѓшы галаву.
  
  
  
  
  
  т. "Я павiнен быць асцярожны", - сказаѓ ён. "Прыглушаная асцярожнасць. Я ведаю, што ты не Крыс. Гэта значыць, што вы можаце быць з нашага ѓрада. Я мае рацыю?"
  
  Нiк адпiѓ каву. "Можа быць."
  
  "Я шмат думаѓ у гэтым пакоi. I я вырашыѓ, што калi агент паспрабуе звязацца са мной, я раскажу яму сапраѓдную прычыну, па якой я дэзертырую, i паспрабую прымусiць яго дапамагчы мне. Я не магу справiцца з гэтым у адзiночку. Ён выпрастаѓся i паглядзеѓ прама на Нiка. У яго вачах стаялi слёзы ."
  
  "Тады чаму ты?" - спытаѓ Нiк.
  
  Джон глыбока ѓздыхнуѓ. "Таму што ѓ iх ёсць мая жонка i сын у Кiтаi".
  
  Нiк паставiѓ каву. Ён апошнi раз зацягнуѓся цыгарэтай i кiнуѓ яе ѓ ракавiну. Але хоць яго рухi былi павольнымi i марудлiвымi, яго мозг працаваѓ, пераварваючы, адкiдаючы, захоѓваючы, i пытаннi вылучалiся, як яркiя неонавыя шыльды. Гэтага не магло быць. Але калi б гэта было праѓдай, гэта магло б шмат чаго растлумачыць. Няѓжо Джон Лу быѓ змушаны бегчы? Цi ён даваѓ Нiку прыгожую снежную працу? У яго галаве пачалi складацца iнцыдэнты. У iх была форма i, як гiганцкая галаваломка, яны пачалi злiвацца, утвараючы пэѓную карцiну.
  
  Джон Лу вывучаѓ твар Нiка, яго цёмныя вочы былi занепакоеныя, задаючы нявыказаныя пытаннi. Ён нервова заломваѓ рукi. Затым ён сказаѓ: "Калi ты не той, кiм я цябе лiчу, значыць, я толькi што забiѓ сваю сям'ю".
  
  "Як так?" - спытаѓ Нiк. Ён глядзеѓ у вочы мужчыну. Вочы заѓсёды маглi сказаць яму больш, чым вымаѓленае слова.
  
  Джон пачаѓ хадзiць наперад i назад перад Нiкам. "Мне паведамiлi, што, калi я каму-небудзь раскажу, маю жонку i сына заб'юць. Калi ты такi, якiм я цябе лiчу, можа, я змагу пераканаць цябе дапамагчы мне. Калi не, то я iх толькi што забiѓ.
  
  Нiк узяѓ сваю каву, пацягваючы яго, яго твар выказваѓ толькi лёгкi цiкавасць. "Я толькi што размаѓляѓ з вашай жонкай i сынам", - раптам сказаѓ ён.
  
  Джон Лу спынiѓся i павярнуѓся да Нiку. "Дзе ты з iмi размаѓляѓ?"
  
  "Арланда".
  
  Прафесар палез у кiшэню халата i дастаѓ фатаграфiю. "Гэта з кiм вы размаѓлялi?"
  
  Нiк паглядзеѓ на фота. Гэта была фатаграфiя жонкi i сына, якiх ён сустрэѓ у Фларыдзе. "Так", - сказаѓ ён. Ён пачаѓ аддаваць фота зваротна, але спынiѓся. Нешта было ѓ гэтай карцiне.
  
  "Паглядзiце ѓважлiва, - сказаѓ Джон."
  
  Нiк больш уважлiва вывучыѓ фатаграфiю. Канечне! Гэта было фантастычна! Насамрэч рознiца была. Жанчына на фота выглядала крыху зграбней. У яе было вельмi мала макiяжу вачэй, калi ён увогуле быѓ. Яе нос i рот мелi iншую форму, што рабiла яе прыгажэй. I вочы хлопчыка былi блiжэй адно да аднаго, з той жа пранiклiвай рысай, што i ѓ Джона. У яго быѓ жаночы рот. Так, рознiца была, добра. Жанчына i хлопчык на фота былi не такiмi, як тыя двое, з якiмi ён размаѓляѓ у Арланда. Чым даѓжэй ён вывучаѓ карцiнку, тым больш адрозненняѓ мог улавiць. Па-першае, усмешка i нават форма вушэй.
  
  "Добра?" - з трывогай спытаѓ Джон.
  
  "Адну хвiлiну." Нiк падышоѓ да адчыненага акна. Унiзе, ва ѓнутраным дворыку, хадзiѓ неандэрталец. Дождж ацiх. Мусiць, да ранiцы ѓсё скончыцца. Нiк зачынiѓ акно i зняѓ мокрае палiто. Прафесар бачыѓ, як Вiльгельмiна засела ѓ яго за поясам, але цяпер гэта не мела значэння. Усё ѓ гэтым заданнi змянiлася. Адказы на яго пытаннi прыходзiлi да яго адзiн за адным.
  
  Ён павiнен быѓ спачатку паведамiць Хоку. Паколькi жанчына i хлопчык у Арланда былi прытворшчыкамi, яны працавалi на Чы Корн. Хоук ведае, як з iмi змагацца. Пазл сабраѓся ѓ яго галаве, робячы карцiну больш яснай. Той факт, што Джон Лу быѓ змушаны бегчы, тлумачыѓ амаль усё. Як прычына, па якой за iм найперш сачылi. I варожае стаѓленне фальшывай мiсiс Лу. Чы Корны хацелi пераканацца, што ён нiколi не дойдзе да прафесара. Як Крыс Уiлсан, ён, магчыма, змог бы пераканаць свайго сябра Джона нават ахвяраваць сваёй сям'ёй. Нiк у гэтым сумняваѓся, але для чырвоных гэта прагучыць разумна. Гэта было не для iх.
  
  Да Нiка дайшлi iнцыдэнты, якiя, здавалася, не мелi вялiкага значэння, калi яны адбылiся. Напрыклад, калi Оса спрабаваѓ яго купiць. Яго пытаюцца, цi ёсць у Нiка сям'я. Кiлмайстар у той час нiчога да яго не прывязваѓ. Але цяпер - выкралi б яны яго сям'ю, калi б яна была ѓ яго? Канешне, былi б. Яны б нi перад чым не спынiлiся, каб злавiць прафесара Лу. Тое злучэнне, над якiм працаваѓ Джон, павiнна быць шмат для iх значыла. Яшчэ адзiн выпадак здарыѓся з iм - учора, калi ён упершыню сустрэѓ, як ён думаѓ, мiсiс Лу. Ён папрасiѓ пагаварыць з ёй. I яна ѓсумнiлася ѓ гэтым слове. Балбатня, састарэлая, перагружаная, амаль нiколi не якая выкарыстоѓваецца, але слова знаёмае ѓсiм амерыканцам. Яна не ведала, што гэта значыць. Натуральна, яна гэтага не зрабiла, бо яна была чырвонай кiтаянкай, а не амерыканкай. Гэта было прыгожа, прафесiйна i, кажучы словамi Джона Лу, проста прыгожа.
  
  Прафесар стаяѓ перад ракавiнай, сашчапiѓшы рукi перад сабой. Яго цёмныя вочы ѓпiлiся ѓ галаву Нiка, якiя чакаюць, амаль спалоханыя.
  
  Нiк сказаѓ: "Добра, Джон. Я тое, што ты думаеш пра мяне. Я не магу
  
  
  
  
  
  прама зараз раскажу вам усё, акрамя таго, што я агент адной разведвальнай галiны нашага ѓрада ".
  
  Здавалася, што мужчына прагнуѓся. Яго рукi апусцiлiся на бок, падбародак упёрся ѓ грудзi. Ён зрабiѓ доѓгi, глыбокi, дрыготкi ѓдых. "Дзякуй Богу, - сказаѓ ён. Гэта было крыху вышэй за шэпт.
  
  Нiк падышоѓ да яго i вярнуѓ фатаграфiю. "Цяпер табе давядзецца цалкам мне давяраць. Я табе дапамагу, але ты павiнен мне ѓсё расказаць.
  
  Прафесар кiѓнуѓ.
  
  "Пачнем з таго, як яны выкралi тваю жонку i сына".
  
  Джон, здавалася, крыху ажывiѓся. "Ты не ѓяѓляеш, як я рады, што размаѓляю з кiмсьцi пра гэта. Я так доѓга нашу гэта ѓнутры сябе". Ён пацёр рукi разам. "Яшчэ кава?"
  
  "Не, дзякуй, - сказаѓ Нiк.
  
  Джон Лу задуменна пачухаѓ падбародак. "Усё пачалося каля паѓгода таму. Калi я прыйшоѓ з працы, перад маiм домам стаяѓ фургон. Уся мая мэбля была ѓ двух мужчын. Кэцi i Майка нiдзе не было. Калi я спытаѓ гэтых двух мужчын, што, чорт вазьмi, яны думаюць, што яны робяць, адзiн з iх даѓ мне iнструкцыi. Ён сказаѓ, што мае жонка i сын . жывымi, лепей зраблю, як яны сказалi.
  
  "Спачатку я падумаѓ, што гэта кляп. Яны далi мне адрас у Арланда i сказалi, каб я паехаѓ туды. Я iшоѓ з гэтым, пакуль не дабраѓся да хаты ѓ Арланда. Вось яна. I хлопчык таксама. Яна нiколi не называла мне свайго сапраѓднага iмя, я проста называѓ яе Кэцi i хлопчыка Майкам. Калi мэбля была перанесена i двое хлопцаѓ у хлопцаѓ у двое хлопцаѓ мной. Яна сказала, што на нейкi час будзе маёй жонкай, i з такiм жа поспехам мы можам зрабiць гэта пераканаѓчым.
  
  Нiк сказаѓ: "Вы пражылi разам як муж i жонка шэсць месяцаѓ?"
  
  Джон пацiснуѓ плячыма. "Што яшчэ я мог зрабiць?"
  
  "Хiба яна не давала вам нiякiх iнструкцый цi не казала, што будзе далей?"
  
  "Так, на наступную ранiцу. Яна сказала мне, што разам мы завядзем новых сяброѓ. Я выкарыстаѓ сваю працу як падставу, каб пазбягаць старых сяброѓ. Калi я складаѓ формулу злучэння, я адвозiѓ яго ѓ Кiтай, перадаваѓ чырвоным, а затым зноѓ бачыѓся з жонкай i хлопчыкам. Шчыра кажучы, я быѓ напалоханы да смерцi, Я быѓ напалоханы да смерцi. перад чырвонымi, таму мне прыйшлося рабiць усё, што яна сказала. I я не мог зразумець, наколькi яна была падобная на Кэцi.
  
  "Такiм чынам, зараз вы завяршылi формулу", - сказаѓ Нiк. "У iх гэта ёсць?"
  
  "Вось i ѓсё. Я не дарабiѓ. У мяне да гэтага часу няма, я не мог засяродзiцца на сваёй працы. А праз шэсць месяцаѓ усё стала крыху цяжэй. Мае сябры настойвалi, i ѓ мяне сканчалiся апраѓдання. Яна, павiнна быць, атрымала вестку зверху, таму што раптам сказала мне, што я буду працаваць на тэрыторыi ѓ Кiта. застанецца на тыдзень цi два, а затым знiкне. Усе падумаюць, што яна далучылася да мяне".
  
  "А што наконт Крыса ђiлсана? Хiба ён не ведаѓ, што жанчына была фальшыѓкай?"
  
  Джон усмiхнуѓся. "Ах, Крыс. Ведаеце, ён халасцяк. Удалечынi ад працы мы нiколi не збiралiся разам з-за бяспекi НАСА, а ѓ асноѓным таму, што Крыс i я не падарожнiчалi ѓ адных i тых жа сацыяльных колах. Крыс - паляѓнiчы за дзяѓчынамi. О, я ѓпэѓнены, што яму падабаецца яго праца, але яго асноѓная думка звычайна засяроджаная.
  
  "Я бачу." Нiк налiѓ сабе яшчэ кубак кавы. "Гэта злучэнне, над якiм вы працуеце, павiнна мець вялiкае значэнне для Чы Корн. Цi можаце вы сказаць мне, што гэта такое, не ѓдаючыся ѓ тэхнiчныя падрабязнасцi? "
  
  "Вядома. Але формула яшчэ не скончана. Калi i калi я скончу, гэта будзе ѓ выглядзе тонкай мазi, нешта накшталт крэму для рук. Вы нашмароѓваеце яго: на вашу скуру, i, калi я маю рацыю, гэта павiнна зрабiць скуру неѓспрымальнай да сонечных прамянёѓ, цяпла i радыяцыi. Ён будзе мець свайго роду касманаѓтаѓ ад шкодных прамянёѓ. Хто ведае? Калi я буду працаваць над гэтым дастаткова доѓга, я змагу нават удасканалiць яго да такой ступенi, што iм не спатрэбяцца касмiчныя касцюмы .
  
  Нiк адпiѓ каву. "Цi мае гэтае якое-небудзь стаѓленне да адкрыцця, якое вы зрабiлi яшчэ ѓ 1966 году?"
  
  Прафесар правёѓ рукой па валасах. "Не, гэта было зусiм iншае. Павазiѓшыся з электронным мiкраскопам, мне пашчасцiла знайсцi спосаб iзаляваць пэѓныя тыпы скурных захворванняѓ, якiя самi па сабе не былi сур'ёзнымi, але, калi iх ахарактарызавалi, я прапанаваѓ невялiкую дапамогу ѓ дыягностыцы больш сур'ёзных захворванняѓ, такiх як язвы, пухлiны i, магчыма, рак".
  
  Нiк усмiхнуѓся. "Ты занадта сцiплы. Наколькi я разумею, гэта было больш, чым проста невялiкая дапамога. Гэта быѓ вялiкi прарыѓ ".
  
  Джон пацiснуѓ плячыма. "Вось што яны кажуць. Можа, яны крыху перабольшваюць".
  
  Нiк не сумняваѓся, што размаѓляе з блiскучым чалавекам. Джон Лу быѓ каштоѓны не толькi для НАСА, але i для сваёй краiны. Кiлмайстар ведаѓ, што ён павiнен не даць Чырвоным атрымаць яго. Ён дапiѓ сваю каву
  
  
  
  
  
  i спытаѓ: "Ты хоць уяѓляеш, як чырвоныя пазналi аб комплексе?"
  
  Джон пакруцiѓ галавой. "Не."
  
  "Як доѓга вы над гэтым працавалi?"
  
  "На самой справе, я атрымаѓ гэтую iдэю, калi вучыѓся ѓ каледжы. Некаторы час я круцiѓ гэта ѓ галаве, нават зрабiѓ некалькi нататак. Але толькi год таму я сапраѓды пачаѓ увасабляць iдэi ѓ жыццё ".
  
  "Вы расказвалi пра гэта каму-небудзь?"
  
  "О, у каледжы я мог бы згадаць аб гэтым некалькiм сябрам. Але калi я быѓ у НАСА, я нiкому не сказаѓ, нават Кэцi ".
  
  Нiк зноѓ падышоѓ да акна. Невялiкi транзiстарны радыёпрымач выканаѓ брытанскую паходную песню. За акном вялiзны мужчына ѓсё яшчэ хаваѓся ва ѓнутраным дворыку. Кiлмайстар закурыѓ вiльготную цыгарэту з залатым наканечнiкам. Яго скура стала халоднай з-за мокрай вопраткi, якую ён насiѓ. "Усё зводзiцца да таго, - сказаѓ ён больш сабе, чым Джону, - дык гэта зламаць уладу кiтайскiх чырвоных".
  
  Джон пачцiва маѓчаѓ.
  
  Нiк сказаѓ: "Я павiнен вывезцi тваю жонку i хлопчыка з Кiтая". Сказаць, што гэта было лёгка, але Нiк ведаѓ, што выкананне гэтага зноѓ будзе нечым iншым. Ён павярнуѓся да прафесара. "Вы хоць уяѓляеце, дзе яны могуць быць у Кiтаi?"
  
  Джон пацiснуѓ плячыма. "Не."
  
  "Хто-небудзь з iх сказаѓ што-небудзь, што магло б даць вам ключ да разгадкi?"
  
  Прафесар на iмгненне задумаѓся, пацiраючы падбародак. Затым ён пакруцiѓ галавой, слаба ѓсмiхаючыся. "Баюся, што я мала чым дапамагу, праѓда?"
  
  "Усё ѓ парадку." Нiк пацягнуѓся за мокрым палiто на ложку, уцягнуѓ у яго шырокiя плечы. "Ты хоць уяѓляеш, калi цябе забяруць у Кiтай?" ён спытаѓ.
  
  Твар Джона, здавалася, крыху прасвятлеѓ. - Думаю, я магу вам дапамагчы. Я чуѓ, як два спартоѓцы ѓнiзе казалi аб тым, што, па-мойму, яны дамовiлiся аб паѓночы ѓ наступны аѓторак.
  
  Нiк паглядзеѓ на гадзiннiк. Было тры дзесяць ранiцы, серада. У яго было менш за тыдзень, каб знайсцi, дабрацца i павезцi жонку i хлопчыка з Кiтая. Гэта выглядала не надта добра. Але пра ѓсё па парадку. Яму трэба было зрабiць тры рэчы. Па-першае, яму прыйшлося сфальсiфiкаваць заяву з Джонам праз мiкрафон, каб двое ѓнiзе не раззлавалiся. Па-другое, ён павiнен быѓ выбрацца з гэтага дома цэлым i цэлым. I трэцяе: яму давядзецца сесцi ѓ скрэмблер i расказаць Хоуку аб фальшывых жонцы i хлопчыку ѓ Арланда. Пасля гэтага яму давядзецца гуляць наѓздагад.
  
  Нiк жэстам паклiкаѓ Джона да лямпы. "Цi можаце вы зрабiць так, каб гэта радыё пiшчала, як быццам яно было статычным?" ён прашаптаѓ.
  
  У Джона быѓ збянтэжаны выгляд. Але чаму. У яго вачах з'явiлася разуменне. Не кажучы нi слова, ён важдаѓся з радыё. Ён завiшчала, а затым ацiхла.
  
  Нiк сказаѓ: "Джон, ты ѓпэѓнены, што я не змагу пераканаць цябе вярнуцца са мной?"
  
  "Не, Крыс. Я так хачу ".
  
  Нiку гэта здалося крыху банальным, але ён спадзяваѓся, што двое ѓнiзе купiлiся на гэта.
  
  "Добра, - сказаѓ Нiк. "Iм гэта не спадабаецца, але я iм скажу. Як мне выбрацца з гэтага месца? "
  
  Джон нацiснуѓ маленькую кнопку, убудаваную ѓ тумбачку.
  
  Двое мужчын моѓчкi пацiснулi адзiн аднаму рукi. Нiк падышоѓ да акна. Неандэртальца больш не было ва ѓнутраным дворыку. На лесвiцы пачулiся крокi.
  
  "Перш чым ты пойдзеш", - прашаптаѓ Джон. "Я хацеѓ бы ведаць сапраѓднае iмя чалавека, якi мне дапамагае".
  
  "Нiк Картэр. Я агент AX. "
  
  У замку пстрыкнуѓ ключ. Дзверы павольна адчынiѓ мужчына паменш. Пачвары з iм не было.
  
  "Мой сябар сыходзiць, - сказаѓ Джон.
  
  Элегантна апрануты мужчына ветлiва ѓсмiхнуѓся. "Вядома, прафесар". Ён прынёс у пакой пах таннага адэкалона.
  
  "Да спаткання, Джон, - сказаѓ Нiк.
  
  "Да спаткання, Крыс".
  
  Калi Нiк выйшаѓ з пакоя, мужчына зачынiѓ i замкнуѓ дзверы. Ён выцягнуѓ з-за пояса аѓтамат вайсковага 45-га калiбра. Ён паказаѓ iм на жывот Нiка.
  
  "Што гэта?" - спытаѓ Нiк.
  
  У спрытнага чалавека ѓсё яшчэ была ветлiвая ѓсмешка. "Страхаванне, што вы пакiнеце насцiха".
  
  Нiк кiѓнуѓ i пачаѓ спускацца па лесвiцы разам з мужчынам ззаду яго. Калi ён паспрабуе што-небудзь, то можа падвергнуць прафесара небяспекi. Iншага мужчыны па-ранейшаму не было.
  
  Каля ѓваходных дзвярэй спрытны мужчына сказаѓ: "Я не ведаю, хто вы на самой справе. Але мы не настолькi дурныя, каб меркаваць, што вы i прафесар слухалi брытанскую музыку, пакуль былi там. Што б вы нi задумалi, не спрабуйце. Цяпер мы ведаем твой твар. I за вамi будуць уважлiва сачыць. Вы ѓжо падвергнулi гэтых. Ён адчынiѓ дзверы. "Да спаткання, мiстэр Уiлсан, калi гэта ваша сапраѓднае iмя".
  
  Нiк ведаѓ, што гэты мужчына меѓ на ѓвазе жонку i хлопчыка, калi сказаѓ "зацiкаѓленыя асобы". Цi ведалi яны, што ён агент? Ён выйшаѓ у начное паветра. Дождж зноѓ ператварыѓся ѓ туман. Дзверы былi зачынены i зачынены за iм.
  
  Нiк глыбока ѓдыхнула свежае начное паветра. Ён пайшоѓ. У такую гадзiну ѓ яго было мала шанцаѓ злавiць таксi ѓ гэтым раёне. Яго галоѓным ворагам зараз быѓ час. Праз дзве-тры гадзiны будзе светла. I ён нават не ведаѓ, дзе шукаць жонку i хлопчыка. Ён павiнен быѓ звязацца з Хоѓкам.
  
  Кiлмайстар збiраѓся перайсцi вулiцу, калi велiзарны малпачалавек выйшаѓ з дзвярнога праёму, заступiѓшы яму шлях. Валасы ѓсталi дубка на шыi Нiка. Так што яму давядзецца мець справу
  
  
  
  
  усё ж з гэтай iстотай. Не кажучы нi слова, монстар падышоѓ да Нiку i пацягнуѓся да яго горла. Нiк прыгнуѓся i ухiлiѓся ад монстра. Памер мужчыны быѓ узрушаючым, але з-за гэтага ён рухаѓся павольна. Нiк стукнуѓ яго расчыненай далонню па вуху. Гэта не хвалявала яго. Чалавек-малпа схапiѓ Нiка за руку i шпурнуѓ яго, як Шытая лялька, на будынак. Галава Кiлмайстра стукнулася аб цвёрдую канструкцыю. У яго закружылася галава.
  
  Да таго часу, як ён выйшаѓ з яго, пачвара ѓжо трымала горла ѓ яго вялiзных валасатых руках. Ён падняѓ Нiка з ног. Нiк адчуѓ, як кроѓ забiваецца ѓ яго ѓ галаве. Ён парэзаѓ мужчыну вушы, але рухi яго здавалiся пакутлiва павольнымi. Ён ударыѓ нагой у пахвiну, ведаючы, што яго ѓдары дасягаюць сваёй мэты. Але мужчына, здавалася, нават не адчуваѓ гэтага. Яго рукi мацней сцiснулi горла Нiка. Кожны ѓдар, якi нанёс Нiк, забiѓ бы звычайнага чалавека. Але гэты неандэрталец нават не мiргнуѓ. Ён проста стаяѓ, расставiѓшы ногi, утрымлiваючы Нiка за горла, з усёй сiлай у гэтых вялiзных руках. Нiк пачаѓ бачыць выблiскi колеру. Яго сiла сышла, ён не адчуваѓ сiлы ѓ сваiх ударах. Панiка перад якая насоѓваецца смерцю сцiснула яго сэрца. Ён губляѓ прытомнасць. Ён павiнен быѓ зрабiць нешта хутка! Х'юга працаваѓ бы занадта павольна. Ён мог, вiдаць, ударыць чалавека дваццаць разоѓ, перш чым забiць яго. Да таго часу для яго будзе ѓжо запозна.
  
  Вiльгельмiна! Здавалася, ён рухаѓся марудна. Яго рука вечна дабралася да "Люгера". Цi будзе ѓ яго сiла нацiснуць на курок? Вiльгельмiна была па-за яго поясам. Ён уторкнуѓ ствол мужчыну ѓ горла i з усiх сiл спусцiѓ цынгель. Аддача ледзь не выбiла "Люгер" у яго з рукi. Падбародак i нос гэтага чалавека былi неадкладна выбiты з галавы. Выбух рэхам разнёсся па бязлюдных вулiцах. Вочы мужчыны бескантрольна мiргнулi. Яго каленi пачалi дрыжаць. I ѓсё ж сiла ѓ ягоных руках заставалася. Нiк уторкнуѓ ствол у мясiстае левае вока пачвары i зноѓ нацiснуѓ на курок. Стрэл адарваѓ мужчыну лоб. Яго ногi пачалi падгiнацца. Пальцы Нiка закранулi вулiцу. Ён адчуѓ, як рукi аслабiлi хватку на яго горле. Але жыццё адыходзiла ад яго. Ён мог затрымаць дыханне на чатыры хвiлiны, але гэта прайшло. Мужчына не адпускаѓ яго дастаткова хутка. Нiк зноѓ стрэлiѓ двойчы, цалкам адарваѓшы галаву малпа-чалавека. Рукi ѓпалi з яго горла. Монстар адхiснуѓся, пазбавiѓшыся галавы. Яго рукi паднялiся туды, дзе павiнен быѓ быць твар. Ён упаѓ на каленi, а затым перавярнуѓся, як толькi што ссечанае дрэва.
  
  Нiк закашляѓся i ѓпаѓ на каленi. Ён глыбока ѓздыхнуѓ, адчуѓшы едкi пах ружэйнага дыму. У вокнах па ѓсiм раёне загарэлася святло. Раён ажываѓ. Будзе палiцыя, а Нiку не да палiцыi. Ён прымусiѓ сябе рухацца. Усё яшчэ задыхаючыся, ён прабег да канца квартала i хутка пайшоѓ прэч з раёна. Здалёку ён пачуѓ незвычайны званок сiрэны брытанскай палiцыi. Пасля ён зразумеѓ, што ѓсё яшчэ трымае Вiльгельмiну ѓ руцэ. Ён хутка засунуѓ люгер за пояс. За сваю кар'еру кiламайстра для AX ён шмат разоѓ быѓ блiзкi да смерцi. Але ён нiколi не быѓ такi блiзкi.
  
  Як толькi чырвоныя выявяць беспарадак, якi ён толькi што пакiнуѓ, яны неадкладна звяжуць гэта са смерцю Асы. Калi б меншы па памеры чалавек, якi быѓ з Асай, быѓ яшчэ жывы, ён бы ѓжо звязаѓся з iмi. Яны злучылi гэтыя дзве смерцi разам з яго вiзiтам да прафесара Лу i ведалi, што ён быѓ агентам. Ён мог амаль выказаць здагадку, што яго прыкрыццё зараз расчынена. Ён павiнен быѓ звязацца з Хоѓкам. Прафесар, а таксама яго сям'я знаходзiлiся ѓ вялiкай небяспецы. Нiк на хаду пакруцiѓ галавой. Гэтае заданне iшло зусiм не так.
  
  РАЗДЗЕЛ СЁМЫ
  
  Беспамылковы голас Хоука данёсся да Нiка праз скрэмблер. "Што ж, Картэр. Мяркуючы па тым, што вы мне сказалi, падобна, што ваша заданне змянiлася".
  
  "Так, сэр", - сказаѓ Нiк. Ён толькi што паведамiѓ Хоку. Ён быѓ у сваiм гасцiнiчным нумары на баку Вiкторыi ѓ Ганконгу. За акном пачынала крыху цьмянець начная цемра.
  
  Хоук сказаѓ: "Вы ведаеце сiтуацыю там лепш, чым я. З гэтай нагоды я разбяруся з жанчынай i хлопчыкам. Вы ведаеце, што трэба рабiць ".
  
  "Так", - сказаѓ Нiк. "Мне трэба знайсцi спосаб знайсцi жонку i сына прафесара i вывезцi iх з Кiтая".
  
  "Паклапацiцеся пра гэта любым магчымым спосабам. Я прыеду ѓ Ганконг у аѓторак днём " .
  
  "Ды сэр." Як заѓсёды, падумаѓ Нiк, Хоук цiкавяць вынiкi, а не метады. Кiлмайстар мог выкарыстоѓваць любы метад, якi яму быѓ патрэбен, калi ён прыносiѓ вынiкi.
  
  "Удачы", - сказаѓ Хоук, заканчваючы размову.
  
  Кiлмайстар пераапрануѓся ѓ сухi дзелавы гарнiтур. Паколькi падшэѓка вакол яго талii не прамокла, ён пакiнуѓ яе там. Было крыху недарэчна насiць яго да гэтага часу, асаблiва з улiкам таго, што ён быѓ амаль упэѓнены, што раскрыѓ сваё прыкрыццё. Але ён планаваѓ пераапрануцца, як толькi даведаецца, куды накiроѓвацца ѓ Кiтай. А вакол яго талii было зручна насiць яго. Ён ведаѓ адзенне
  
  
  
  
  
  Калi ён збiраѓся надзець iх, ён быѓ крыху патрапаны з-за парэзаѓ кiнжалам на жываце. Калi б у яго не было набiвання, яго жывот быѓ бы разрэзаны, як у толькi што злоѓленай рыбы.
  
  Нiк сумняваѓся, цi даведаецца Хоук чаму-небудзь ад жанчыны з Арланда. Калi б яна была так добра навучана, як ён думаѓ, яна б забiла i сябе, i хлопчыка, перш чым што-небудзь скажа.
  
  Кiлмайстар пацёр сiняк у горле. Ён ужо пачаѓ абескаляроѓвацца. Дзе яму пачаць шукаць жонку i сына прафесара? Ён можа вярнуцца ѓ хату i прымусiць казаць прыгожа апранутага мужчыну. Але ён ужо падвергнуѓ Джона Лу дастаткова небяспекi. Калi не дом, дык дзе? Яму трэба было з чаго пачаць. Нiк стаяѓ каля акна, гледзячы на вулiцу. Цяпер на тратуары было мала людзей.
  
  Ён раптам адчуѓ голад. Ён не еѓ з таго часу, як засялiѓся ѓ гатэль. Мелодыя пераследавала яго, як i некаторыя песнi. Гэта быѓ адзiн з нумароѓ, якi праспявала дзяѓчына. Нiк перастаѓ церцi горла. Гэта была саломiнка, вiдаць, нiчога не значыла. Але, прынамсi, з гэтага можна было пачаць. Ён бы што-небудзь паеѓ, а затым вярнуѓся ѓ "Выдатны бар".
  
  Оса пераапрануѓся там, што магло азначаць, што ён кагосьцi ведаѓ. Нават у гэтым выпадку не было нiякай гарантыi, што нехта яму дапаможа. Але зноѓ жа, гэта было месца для пачатку.
  
  У сталовай гатэля Нiк выпiѓ шклянку апельсiнавага соку, а затым талерку яечнi з хрумсткiм беконам, тосты i тры кубкi чорнай кавы. Ён затрымаѓся над апошнiм кубкам кавы, даючы ежы час супакоiцца, затым адкiнуѓся на спiнку крэсла i закурыѓ цыгарэту са свежага пачка. Менавiта тады ён заѓважыѓ, што мужчына назiрае яго.
  
  Ён быѓ звонку, збоку ад аднаго з вокнаѓ гатэля. Час ад часу ён выглядаѓ, каб пераканацца, што Нiк усё яшчэ там. Кiлмайстар пазнаѓ у iм жылiстага мужчыну, якi быѓ з Осай у бары Wonderful. Яны дакладна не гублялi часу дарма.
  
  Нiк аплацiѓ чэк i выйшаѓ на вулiцу. Начная цемра ператварылася ѓ цёмна-шэры. Будынкi больш не былi вялiзнымi цёмнымi формамi. Яны мелi форму, i iх можна было ѓбачыць праз дзверы i вокны. Большасць машын на вулiцах - гэта таксi, якiм усё яшчэ трэба было ѓключаць фары. Мокрыя бардзюры i вулiцы зараз было лягчэй адрознiць. Цяжкiя аблокi ѓсё яшчэ вiселi нiзка, але дождж спынiѓся.
  
  Кiлмайстар накiраваѓся да прыстанi парома. Цяпер, калi ён ведаѓ, што за iм зноѓ сочаць, яму не трэба было iсцi ѓ "Выдатны бар". Прынамсi, пакуль. Гэты жылiсты мужчына мог бы яму шмат чаго расказаць, калi б яго можна было прымусiць гаварыць. Найперш трэба было памяняць пазiцыi. Яму прыйшлося на iмгненне страцiць гэтага чалавека, каб ён мог рушыць услед за iм. Гэта была авантура. У Нiка было прадчуванне, што жылiсты мужчына не быѓ прыхiльнiкам-аматарам, як двое iншых.
  
  Перш чым ён дабраѓся да парома, Нiк праехаѓ па завулку. Ён падбег да канца i пачаѓ чакаць. Жылiсты мужчына бягом павярнуѓ за вугал. Нiк хутка пайшоѓ, чуючы, як мужчына скарачае разрыѓ памiж iмi. На iншым куце вулiцы Нiк зрабiѓ тое ж самае: загарнуѓ за кут, хутка прабег да канца квартала, а затым перайшоѓ на хуткi шпацыр. Мужчына застаѓся з iм.
  
  Неѓзабаве Нiк прыехаѓ у раён Вiкторыi, якi ён кахаѓ зваць матроскай пляцоѓкай. Гэта быѓ участак вузкiх вулiц з ярка асветленымi кратамi па баках. Звычайна ѓ раёне было шумна, iграла музыка з музычных аѓтаматаѓ, i прастытуткi стаялi на кожным рагу. Але ноч падыходзiла да канца. Агнi па-ранейшаму ярка свяцiлi, але музычныя аѓтаматы працавалi цiха. Вулiчныя прастытуткi альбо ѓжо атрымалi свае адзнакi, альбо здалiся. Нiк шукаѓ нейкi бар, не той, якi ён ведаѓ, а той, якi падыходзiѓ бы для яго мэт. Гэтыя секцыi былi аднолькавыя ва ѓсiх буйных гарадах свету. Будынкi заѓсёды былi двухпавярховымi. На першым паверсе размяшчалiся бар, музычны аѓтамат i танцпляц. Дзяѓчынкi плавалi тут, дазваляючы сабе ѓбачыць сябе. Калi адзiн марак праявiѓ цiкавасць, ён запрасiѓ яе на танец, купiѓ ёй некалькi напояѓ i пачаѓ гандлявацца з-за цаны. Як толькi цана была ѓстаноѓлена i выплачана, дзяѓчына павяла марака наверх. Другi паверх выглядаѓ як хол гасцiнiцы з раѓнамерна размешчанымi па баках пакоямi. У дзяѓчыны звычайна быѓ свой пакой, дзе яна жыла i працавала. У iм было няшмат - ложак, вядома, шафа i камода для яе некалькiх цацанак i рэчаѓ. Планiроѓка кожнага будынка была аднолькавай. Нiк добра iх ведаѓ.
  
  Калi яго план збiраѓся спрацаваць, яму трэба было павялiчыць разрыѓ памiж iм i яго паслядоѓнiкам. Секцыя займала прыкладна чатыры квадратныя блокi, што не давала яму вялiкай прасторы для працы. Час было пачынаць.
  
  Нiк загарнуѓ за кут i пабег на поѓнай хуткасцi. На паѓдарогi праз квартал ён дайшоѓ да кароткага завулка, заблакаванага драѓляным плотам на iншым канцы. Па абодва бакi завулка стаялi смеццевыя бакi. Кiлмайстар ведаѓ, што ѓ яго больш няма покрыва цемры. Ён павiнен выкарыстоѓваць сваю хуткасць. Ён хутка пабег да плота, ацанiѓшы яго вышыню прыкладна ѓ дзесяць футаѓ. Узбоч ён перацягнуѓ адзiн са смеццевых бакаѓ, залез на яго i пералез праз плот. З iншага боку, ён узляцеѓ да канца квартала, загарнуѓ за кут i
  
  
  
  
  знайшоѓ будынак, якi шукаѓ. Ён сядзеѓ на вастрыi блока трохкутнай формы. З iншага боку вулiцы можна было лёгка ѓбачыць, як нехта выходзiць цi ѓваходзiць. Да сцяны прымыкаѓ навес з падстрэшкам, дах якога знаходзiѓся прама пад адным з вокнаѓ другога паверха. Нiк зрабiѓ разумовую адзнаку аб тым, дзе будзе знаходзiцца пакой, калi пабег да бара.
  
  Неонавая шыльда над уваходнымi дзвярыма абвяшчала "Club Delight". Ён быѓ яркiм, але не мiргаѓ. Дзверы былi адчынены. Нiк увайшоѓ. У пакоi было цёмна. Злева ад яго на палову даѓжынi пакоя цягнулася барная стойка з загнутымi пад рознымi кутамi крэсламi. Матрос заняѓ адзiн з зэдлiкаѓ, паклаѓшы галаву на перакладзiну. Справа ад Нiка маѓчаѓ музычны аѓтамат, залiты яркiм сiнiм святлом. Прастора памiж барам i музычным аѓтаматам выкарыстоѓвалася для танцаѓ. Акрамя таго, будкi былi пустыя, за выключэннем апошняй.
  
  Там была тоѓстая жанчына, якая схiлiлася над паперамi. Тонкiя акуляры без аправы ляжалi на кончыку яе выпуклага носа. Яна выкурыла доѓгую цыгарэту, уваткнутую ѓ муштук. Калi Нiк увайшоѓ, яна зiрнула на яго, не паварочваючы галавы, проста закацiла вочы да верхнiх вочкам i паглядзела на яго-над ачкоѓ. Усё гэта было вiдаць за той час, якi Нiку запатрабавалася, каб дабрацца ад уваходнай дзвярэй да лесвiцы, якая знаходзiлася злева ад яго, у канцы бара. Нiк не вагаѓся. Жанчына адкрыла рот, каб нешта сказаць, але калi слова прагучала, Нiк ужо быѓ на чацвёртай прыступцы. Ён працягваѓ паднiмацца, робячы па дзве прыступкi за раз. Калi ён дасягнуѓ вяршынi, ён быѓ у калiдоры. Ён быѓ вузкiм, з адным лiхтаром на паѓдарозе ѓнiз, з глыбокiм дываном i пахла сном, сэксам i таннымi духамi. Пакоi не зусiм былi пакоямi, але з кожнага боку былi загароджаныя перагародкi. Сцены былi вышынёй каля васьмi футаѓ, а столь будынка распасцiралася больш чым на дзесяць футаѓ. Нiк вырашыѓ, што акно, якое ён хацеѓ, будзе трэцiм пакоем справа ад яго. Калi ён пачаѓ гэта рабiць, ён заѓважыѓ, што дзверы, якiя адлучаюць пакоi ад хола, былi з таннай фанеры, пафарбаванай у яркiя колеры, з прылепленымi да iх мiшурнымi зоркамi. У зорак былi iмёны дзяѓчынак, у кожнай розныя. Ён прайшоѓ мiма дзвярэй Марго i Лiлы. Ён хацеѓ Вiкi. Кiлмайстар планаваѓ быць настолькi ветлiвым, наколькi ѓ яго быѓ час, але ён не мог марудзiць з тлумачэннямi. Калi ён паспрабаваѓ адчынiць дзверы Вiкi i выявiѓ, што яны зачыненыя, ён адступiѓ i адным моцным ударам раскалоѓ замак. Дзверы расчынiлiся, з шумам стукнулася аб сцяну i ѓпала пад вуглом са зламанай верхняй пятлёй.
  
  Вiкi была занятая. Яна ляжала на маленькiм ложку, яе пульхныя, гладкiя ногi былi шырока расстаѓленыя, адпавядаючы штуршкам вялiкага рудавалосага мужчыны на ёй. Яе рукi моцна абвiлiся вакол яго шыi. На аголеных ягадзiцах мужчыны напружылiся мышцы, а спiна блiшчала ад поту. Яго вялiкiя рукi цалкам пакрылi яе пышную грудзi. Спаднiца i трусiкi Вiкi ляжалi скамечаным камяком ля ложка. Матроская форма была акуратна накiнута на камоду.
  
  Нiк ужо падышоѓ да акна, спрабуючы адкрыць яго, перш чым матрос яго заѓважыѓ.
  
  Ён падняѓ галаву. "Прывiтанне!" ён крыкнуѓ. "Хто ты, чорт вазьмi?"
  
  Ён быѓ мускулiстым, вялiкiм i прыгожым. Цяпер ён стаяѓ на локцях. Валасы на яго грудзях былi густымi i ярка-чырвонымi.
  
  Акно нiбы заклiнавала. Нiк не мог адкрыць яго.
  
  Блакiтныя вочы матроса ѓспыхнулi гневам. "Я задаѓ вам пытанне, спорт", - сказаѓ ён. Яго каленi падымалiся. Ён збiраѓся пакiнуць Вiкi.
  
  Вiкi крыкнула: "Мак! Мак!"
  
  "Напэѓна, Мак з'яѓляецца выкiдалай", - падумаѓ Нiк. Нарэшце ён вызвалiѓ акно. Ён павярнуѓся да пары, надарыѓшы iх самай шырокай хлапечай усмешкай. "Проста праходжу, хлопцы", - сказаѓ ён.
  
  Гнеѓ пакiнуѓ вочы марака. Ён пачаѓ усмiхацца, затым усмiхнуѓся i, нарэшце, засмяяѓся ѓслых. Гэта быѓ ад душы, гучны смех. "Гэта даволi пацешна, калi падумаць, - сказаѓ ён.
  
  Нiк прасунуѓ правую нагу праз адчыненае акно. Ён спынiѓся, палез у кiшэню i выцягнуѓ дзесяць ганконскiх даляраѓ. Ён скамячыѓ яе i асцярожна кiнуѓ матросу. "Забаѓляйцеся, - сказаѓ ён. Затым: "Гэта добра?"
  
  Марак з ухмылкай зiрнуѓ на Вiкi, затым на Нiка. "У мяне было i горш".
  
  Нiк памахаѓ рукой, затым спусцiѓся з чатырох футаѓ на дах хлява. У канцы ён упаѓ на каленi i перакацiѓся цераз край. Да вулiцы было восем футаѓ унiз. Ён завярнуѓ за рог будынка i схаваѓся з-пад увагi за акном, затым кiнуѓся праз вулiцу i пайшоѓ назад. Ён заставаѓся ѓ ценi, трымаючыся блiжэй да барнай стойцы, пакуль не вярнуѓся назад да акна. Цяпер ён знаходзiѓся проста праз дарогу ад бара, адкуль яму было вiдаць тры бакi будынка. Не зводзячы вачэй з акна, ён уступiѓ у цень, прыхiнуѓся спiной да плота насупраць яго i спынiѓся.
  
  Было дастаткова светла, каб ясна бачыць акно. Нiк убачыѓ, як скрозь яго тырчаць галава i плечы жылiстага мужчыны. У правай руцэ ён трымаѓ вайсковы .45. "У гэтай групы вызначана была запал да вайсковых .45-м", - падумаѓ Нiк. Мужчына не спяшаѓся, аглядаючы вулiцу.
  
  Затым Нiк пачуѓ голас марака. "Усё ѓ парадку зараз.
  
  
  
  
  
  Гэта ѓжо занадта. Весялосць - гэта весела - адзiн хлопец, добра, але двое - па-чартоѓску шмат". Нiк убачыѓ, як рука марака абняла мужчыну за грудзi i зацягнула назад у пакой. "Чорт пабяры, блазан. Паглядзi на мяне, калi я з табой размаѓляю.
  
  "Мак! Mac!" - крыкнула Вiкi.
  
  Тады матрос сказаѓ: "Не накiроѓвай на мяне пiсталет, дружа. Я запiхну гэта табе ѓ горла i прымушу цябе з'есцi.
  
  Раздавалася валтузня, гук дрэва, якое трэскалася, трэск сцiснутага кулака ѓ твар. Шкло разбiлася, на падлогу ѓпалi цяжкiя прадметы. I Вiкi закрычала: "Мак! Mac!"
  
  Нiк усмiхнуѓся i прыхiнуѓся да плота. Ён пакруцiѓ галавой, палез у кiшэню палiто i закурыѓ адну са сваiх цыгарэт з залатым наканечнiкам. Шум з акна не сцiхаѓ. Нiк спакойна палiѓ цыгарэту. З акна пачуѓся трэцi голас, нiзкi, патрабавальны. Армейскi .45 прабiѓ верхнюю частку акна i прызямлiѓся на даху хлява. "Напэѓна, Мак, - падумаѓ Нiк. Ён выпусцiѓ у паветра кольцы дыму. Як толькi жылiсты мужчына выйшаѓ з будынка, ён рушыѓ услед за iм. Але гэта выглядала так, як быццам гэта зойме даволi шмат часу.
  
  РАЗДЗЕЛ ВОСЬМЫ
  
  Свiтанак наступiѓ без сонца; ён заставаѓся схаваным за цёмнымi аблокамi. У паветры ѓсё яшчэ было холадна. Ранiцай на вулiцах Ганконга сталi з'яѓляцца людзi.
  
  Нiк Картэр прыхiнуѓся да плота i прыслухаѓся. Ганконг расплюшчыѓ вочы, пацягнуѓся, рыхтуючыся да новага дня. Ва ѓсiх гарадах было шумна, але начны шум нейкiм чынам адрознiваѓся ад шуму ранняй ранiцы. Дым вiѓся з дахаѓ, змешваючыся з нiзкiмi аблокамi. У паветры стаяѓ пах ежы.
  
  Нiк наступiѓ на недакурак сёмы цыгарэты. З акна не даносiлася нi гуку больш за гадзiну. Нiк спадзяваѓся, што марак i Мак пакiнулi дастаткова жылiстага чалавека, каб iсцi за iм. Гэты чалавек быѓ саломiнкай, за якую ѓхапiѓся Нiк. Калi б ён не расплацiѓся, было б патрачана шмат часу. А часу было тое, чаго ѓ Нiка не было.
  
  Куды пойдзе гэты чалавек? Нiк спадзяваѓся, што як толькi ён зразумее, што страцiѓ таго, за кiм павiнен быѓ прытрымлiвацца, ён даложыць свайму начальству. Гэта дало б Нiку дзве саломiнкi.
  
  Раптам з'явiѓся мужчына. Ён як бы выскачыѓ з парадных дзвярэй, зусiм не вельмi добра выглядаѓ. Яго крокi спынiлiся, пахiснулiся. Палiто яго гарнiтура было разарванае праз плячо. Яго твар пабляднеѓ ад сiнякоѓ, абодва вочы пачалi апухаць. Некаторы час ён бязмэтна блукаѓ, не ведаючы, куды iсцi. Затым ён павольна рушыѓ да гаванi.
  
  Нiк пачакаѓ, пакуль мужчына амаль схаваѓся з-пад увагi, i рушыѓ за iм. Мужчына рухаѓся павольна, пакутлiва. Здавалася, што кожны крок патрабуе вялiзных намаганняѓ. Кiлмайстар хацеѓ, каб гэтага чалавека затрымалi, а не забiлi да паѓсмерцi. Аднак ён мог ацанiць пачуццi марака. Нiхто не любiць, калi яго перарываюць. Асаблiва двойчы. I ён уявiѓ, што гэты жылiсты мужчына зусiм пазбаѓлены гумару. Ён, мусiць, стаѓ агрэсiѓным, размахваючы гэтым 45-м калiбрам. Тым не менш, Нiк спачуваѓ гэтаму чалавеку, але ён мог зразумець, чаму марак зрабiѓ тое, што ён зрабiѓ.
  
  Выйшаѓшы з гульнявой пляцоѓкi для маракоѓ, мужчына, здавалася, крыху ажывiѓся. Яго крокi сталi больш марудлiвымi, хуткiмi. Здавалася, ён толькi што рашыѓ, куды iдзе. Нiк адставаѓ на два кварталы. Пакуль што мужчына нi разу не азiрнуѓся.
  
  I толькi калi яны дасягнулi докаѓ уздоѓж гаванi, Нiк зразумеѓ, куды накiроѓваецца гэты чалавек. Паром. Ён збiраѓся вярнуцца ѓ Коѓлун. Цi ён быѓ адтуль? Мужчына падышоѓ да ранiшняга натоѓпу на лесвiчнай пляцоѓцы i спынiѓся на краi. Нiк трымаѓся каля будынкаѓ, стараючыся не трапляцца на вочы. Падобна, гэты чалавек не ведаѓ, што ён хацеѓ рабiць. Двойчы ён адыходзiѓ ад пляцоѓкi i вяртаѓся. Здавалася, збiццё паѓплывала на яго розум. Ён паглядзеѓ на людзей вакол яго, потым на гавань, куды павiнен быѓ iсцi парай. Ён рушыѓ назад па прычале, спынiѓся i наѓмысна адышоѓ ад прыстанi. Нiк збянтэжана нахмурыѓся, пачакаѓ, пакуль мужчына амаль схаваѓся з-пад увагi, затым рушыѓ услед за iм.
  
  Дужы мужчына правёѓ Нiка прама ѓ яго гасцiнiцу. Звонку, пад тым жа вулiчным лiхтаром, дзе сустрэлiся Оса i той мужчына, ён спынiѓся i паглядзеѓ на акно Нiка.
  
  Гэты хлопец проста не здаваѓся. Тады Нiк зразумеѓ дзеяннi гэтага чалавека на пароме. Ён мусiѓ працаваць такiм чынам. Калi б ён паведамiѓ аб тым, што насамрэч адбылося, свайму начальству, яны, верагодна, забiлi б яго. Няѓжо ён сапраѓды збiраѓся перайсцi ѓ Коѓлун? Цi ён накiроѓваѓся кудысьцi на прычал? Ён паглядзеѓ праз гавань i рушыѓ уздоѓж прычала. Можа быць, ён ведаѓ, што Нiк яго дагнаѓ, i падумаѓ, што паспрабуе крыху заблытаць.
  
  У адным Нiк быѓ упэѓнены: мужчына перастаѓ рухацца. I вы не можаце iсцi за чалавекам, якi вас нiкуды не вядзе. Нетутэйша час пагаварыць.
  
  Моцны мужчына не рушыѓ з лiхтарнага слупа. Ён паглядзеѓ на пакой Нiка, як быццам малiѓся, каб у ёй быѓ Кiлмайстар.
  
  На тратуарах стала людна. Людзi iмклiва рухалiся па iх, ухiляючыся адзiн ад аднаго. Нiк ведаѓ, што яму трэба быць асцярожным. Ён не хацеѓ, каб вакол быѓ натоѓп, калi ён супрацьстаiць ворагу.
  
  
  
  
  
  У дзвярным праёме будынка праз дарогу ад гатэля Нiк перавёѓ Вiльгельмiну з пояса ѓ правую кiшэню палiто. Ён трымаѓ руку ѓ кiшэнi, трымаючы палец на спускавым кручку, як у старых фiльмах пра гангстараѓ. Пасля ён рушыѓ праз вулiцу.
  
  Гэты жылiсты мужчына быѓ так пагружаны ѓ свае думкi i глядзеѓ у акно гатэля, што нават не заѓважыѓ, як падышоѓ Нiка. Нiк падышоѓ да яго ззаду, паклаѓ левую руку мужчыну на плячо i ѓторкнуѓ ствол "Вiльгельмiны" яму ѓ паяснiцу.
  
  "Замест таго, каб глядзець на пакой, давайце вернемся да яго", - сказаѓ ён.
  
  Мужчына напружыѓся. Яго погляд перамясцiѓся на шкарпэткi чаравiк. Нiк бачыѓ, як паторгваюцца мускулы на яго шыi.
  
  - Рухайся, - цiха сказаѓ Нiк, мацней прыцiскаючы "люгер" да спiны.
  
  Мужчына моѓчкi падпарадкаваѓся. Яны ѓвайшлi ѓ гатэль i, як старыя сябры, паднялiся па лесвiцы, а Кiлмайстар прыязна ѓсмiхнуѓся ѓсiм, мiма каго яны праходзiлi. Калi яны падышлi да дзвярэй, Нiк ужо трымаѓ ключ у левай руцэ.
  
  "Паклаѓ рукi за спiну i прыхiнiся да сцяны", - загадаѓ Нiк.
  
  Мужчына падпарадкаваѓся. Яго вочы ѓважлiва сачылi за рухамi Кiлмайстра.
  
  Нiк адчынiѓ дзверы i адступiѓ. "Добра. Унутры.
  
  Мужчына адышоѓ ад сцяны i ѓвайшоѓ у пакой. Нiк рушыѓ услед за iм, зачыняючы i замыкаючы за сабой дзверы. Ён выцягнуѓ Вiльгельмiну з кiшэнi, нацэлiѓ ствол на жывот мужчыны.
  
  "Зачынi рукi за шыю i павярнiся", - загадаѓ ён.
  
  I зноѓ мужчына моѓчкi падпарадкаваѓся.
  
  Нiк паляпаѓ мужчыну па грудзях, кiшэнях штаноѓ, унутранай баку абедзвюх ног. Ён ведаѓ, што ѓ гэтага чалавека больш няма 45 калiбра, але, магчыма, у яго было нешта яшчэ. Ён нiчога не знайшоѓ. "Вы разумееце па-ангельску", - сказаѓ ён, калi скончыѓ. "Вы кажаце на iм?"
  
  Мужчына маѓчаѓ.
  
  "Добра, - сказаѓ Нiк. "Апусцi рукi i павярнiся." Матрос i Мак папрацавалi над iм даволi добра. Ён выглядаѓ у сумным выглядзе.
  
  Погляд чалавека прымусiѓ Нiка крыху расслабiцца. Калi мужчына павярнуѓся да яго тварам, яго правая нага сцебанула Нiка памiж ног. Боль пранеслася праз яго, як хмызняк. Ён сагнуѓся напалову, хiстаючыся назад. Мужчына зрабiѓ крок наперад i левай нагой выбiѓ Вiльгельмiну з рукi Нiка. Калi нага стукнулася аб Люгер, раздалася пстрычка металу па метале. Запоѓнiѓшыся болем у пахвiне, Нiк спатыкнуѓся аб сцяну. Ён моѓчкi праклiнаѓ сябе за тое, што не заѓважыѓ сталёвых кончыкаѓ туфляѓ мужчыны. Мужчына iшоѓ за Вiльгельмiнай. Нiк зрабiѓ два глыбокiя ѓдыхi, затым адышоѓ ад сцяны, сцiснуѓшы зубы ад гневу. Гнеѓ быѓ накiраваны на яго самога, каб ён расслабiѓся, хоць гэтага рабiць не трэба было. Вiдавочна, мужчына быѓ не ѓ такiм дрэнным стане, як выглядаѓ.
  
  Мужчына нахiлiѓся, дакранаючыся пальцамi "люгера". Нiк стукнуѓ яго нагой, i ён упаѓ. Ён перакацiѓся на бок i накiнуѓся на гэтыя жудасныя чаравiкi са сталёвым наканечнiкам. Удар патрапiѓ Нiка ѓ жывот, адкiнуѓшы яго назад да ложка. Мужчына зноѓ абраѓ Люгер. Нiк хутка адышоѓ ад ложка, штурхнуѓ Вiльгельмiну ѓ кут, па-за дасяжнасцю. Моцны мужчына стаяѓ на каленях. Нiк пляснуѓ яго па шыi абодвума бакамi расчыненай далонi, а затым сваёй адкрытай далонню хутка ѓдарыѓ мужчыну па носе, разарваѓшы яго ноздры. Мужчына ѓскрыкнуѓ у агонii, затым павалiѓся валасам, закрыѓшы твар абедзвюма рукамi. Нiк перасек пакой i ѓзяѓ Вiльгельмiну.
  
  Ён сказаѓ скрозь зубы: "Цяпер ты раскажаш мне, чаму ты сачыѓ за мной i на каго працуеш".
  
  Рух быѓ занадта хуткiм, каб Нiк яго заѓважыѓ. Рука мужчыны перамясцiлася ѓ кiшэню кашулi, выцягнула маленькую круглую таблетку i сунула яе ѓ рот.
  
  "Цыянiд", - падумаѓ Нiк. Ён сунуѓ Вiльгельмiну ѓ кiшэню палiто i хутка падышоѓ да мужчыны. Пальцамi абедзвюх рук ён спрабаваѓ рассунуць скiвiцы мужчыны, каб зубы не раздушылi таблетку. Але было позна ѓжо. Смяротная вадкасць ужо мiнула праз чалавечы арганiзм. Праз шэсць секунд ён быѓ мёртвы.
  
  Нiк стаяѓ, гледзячы на цела. Ён адхiснуѓся i бразнуѓся на ложак. Памiж ног быѓ боль, якi яшчэ не знiкне. Яго рукi былi залiтыя крывёй з твару мужчыны. Ён зноѓ лёг на ложак i прыкрыѓ вочы правай рукой. Гэта было яго саломiнкай, яго адзiнай авантурай, i ён яе прайграѓ. Куды б ён нi пайшоѓ, усюды была глухая сцяна. У яго не было нiводнага годнага перапынку з таго часу, як ён пачаѓ гэтае заданне. Нiк закрыѓ вочы. Ён адчуваѓ сябе стомленым i разбiтым.
  
  Нiк не ведаѓ, колькi ён праляжаѓ там. Не магло быць больш за некалькi хвiлiн. Раптам ён рэзка сеѓ. Што з табой, Картэр? ён думаѓ. Няма часу загразнуць у жалю да сябе. Дык вось, у вас было некалькi дрэнных перапынкаѓ. Гэта было часткай працы. Магчымасцi ѓсё яшчэ заставалiся адчыненымi. У цябе былi больш складаныя заданнi. Ладзiць з ёй.
  
  Ён пачаѓ з душа i галення, пакуль яго думкi абдумвалi астатнiя магчымасцi. Калi ён не мог прыдумаць нiчога iншага, заставаѓся бар Wonderful.
  
  Калi ён выйшаѓ з ваннай
  
  
  
  
  
  ён адчуѓ сябе нашмат лепш. Ён зацягнуѓ набiванне вакол талii. Замест таго, каб змясцiць П'ера, малюсенькую газавую бомбу, памiж яго ног, ён прымацаваѓ яе iзастужкай да невялiкага паглыблення адразу за левай шчыкалаткай. Калi ён нацягнуѓ шкарпэтку, быѓ бачны невялiкi гуз, але гэта было падобна на апухлую шчыкалатку. Ён скончыѓ апранацца ѓ тым жа дзелавым гарнiтуры. Ён выцягнуѓ абойму з Вiльгельмiны i замянiѓ чатыры адсутнiчаюць гiльзы. Ён прыцiснуѓ Вiльгельмiну за пояс на тым месцы, дзе яна была раней. Затым Нiк Картэр вярнуѓся да працы.
  
  Ён пачаѓ з мёртвага чалавека. Ён асцярожна прагледзеѓ кiшэнi мужчыны. Бумажнiк выглядаѓ так, як быццам яго нядаѓна купiлi. Хутчэй за ѓсё, матрос. Нiк знайшоѓ дзве фатаграфii кiтаянак, квiток у пральню, дзевяноста ганконскiх даляраѓ гатоѓкай i вiзiтоѓку з бара Wonderful. Гэтае месца з'яѓлялася ѓсюды, дзе ён павярнуѓся. Ён паглядзеѓ на адваротны бок карты. Надрапаныя алоѓкам словы Вiкторыя-Квангчоѓ.
  
  Нiк пакiнуѓ цела i павольна падышоѓ да акна. Ён глядзеѓ на вулiцу, але нiчога не бачыѓ. Гуанчжоу быѓ кiтайскiм кантонам, сталiцы правiнцыi Гуандун. Кантон знаходзiѓся крыху больш чым за сто мiляѓ ад Ганконга, у Чырвоным Кiтаi. Там былi жонка i хлопчык? Гэта быѓ вялiкi горад. Ён размяшчаѓся на паѓночным беразе Жамчужнай ракi, якая цякла на поѓдзень у гавань Ганконга. Магчыма, там былi жонка i хлопчык.
  
  Але Нiк сумняваѓся, цi было гэта тое, што мелася на ѓвазе на картцы. Гэта была вiзiтоѓка бара. Ён адчуваѓ, што ѓсё, што мела на ѓвазе Вiкторыя-Гуанчжоѓ, было прама тут, у Ганконгу. Але што? Месца? Рэч? Персона? I чаму ѓ гэтага чалавека была такая картка? Нiк успомнiѓ усе падзеi, якiя адбылiся з таго часу, як ён убачыѓ чалавека, якi выглядае з акна сталовай. Адно кiдалася ѓ вочы - дзiѓныя дзеяннi гэтага чалавека на паромнай прыстанi. Альбо ён збiраѓся сесцi на паром, але баяѓся паведамiць начальству аб сваёй няѓдачы, або ён ведаѓ, што Нiк быѓ там, i не хацеѓ паведамляць, куды iдзе. I ён рушыѓ па прычале.
  
  Кiлмайстар мог бачыць з акна гавань, але не паромную прыстань. Ён уявiѓ сабе ѓяѓную карцiну мясцовасцi. Паромны прычал быѓ акружаны з кожнага боку плывучай супольнасцю сампанаѓ i джонак. Яны стаялi побач амаль да самай пляцоѓкi. Каб даставiць Кэцi Лу i Майка ѓ Кантон, яны павiнны былi даставiць iх са Штатаѓ у Ганконг, а затым...
  
  Але, вядома! Гэта было так вiдавочна! З Ганконга яны даставiлi iх па Жамчужнай рацэ ѓ Кантон на лодцы! Туды i накiроѓваѓся чалавек, адыходзячы ад прыстанi, - да лодкi недзе ѓздоѓж гэтай супольнасцi лодак. Але iх было так многа ѓ гэтым раёне. Ён павiнен быѓ быць дастаткова вялiкiм, каб праехаць каля сотнi мiль да Кантона. Сампан, вiдаць, вытрымаѓ бы гэта, але гэта было малаверагодна. Не, ён павiнен быѓ быць большы за сампан. Гэта само па сабе звузiла круг пытанняѓ, паколькi дзевяноста адсоткаѓ лодак у гаванi былi сампанамi. Гэта была яшчэ адна рызыка, саломiнка, авантура, што заѓгодна. Але гэта было нешта.
  
  Нiк зашмаргнуѓ акно фiранкай. Ён склаѓ лiшнюю вопратку ѓ чамадан, выключыѓ святло i выйшаѓ з пакоя, замкнуѓшы за сабой дзверы. Яму давядзецца знайсцi iншае месца, каб застацца. Калi б ён выпiсаѓся, знайшлося б каму прыбраць пакой адразу. Ён меркаваѓ, што цела будзе знойдзена блiжэй да вечара. Гэтага часу можа хапiць. У калiдоры Нiк выпусцiѓ чамадан у латок для бялiзны. Ён пралез праз акно ѓ канцы калiдора, спусцiѓся па пажарнай лесвiцы. Унiзе ён упаѓ на шэсць футаѓ з лесвiцы i апынуѓся ѓ завулку. Ён атросся i хутка пайшоѓ на вулiцу, цяпер запоѓненую людзьмi i ажыѓленым рухам. У першай якая праходзiць мiма паштовай скрынi Нiк выпусцiѓ ключ ад нумара ѓ гатэлi. Хоук уладзiць адносiны з палiцыяй i гатэлем, калi прыедзе ѓ Ганконг. Нiк змяшаѓся з натоѓпам на тратуары.
  
  Паветра ѓсё яшчэ было свежым. Але цяжкiя аблокi рассеялiся, i сонца ярка свяцiла скрозь разломы ѓ iх. Вулiцы i тратуары пачалi сохнуць. Людзi сноѓдалiся вакол i мiма Нiка, пакуль ён iшоѓ. Час ад часу з порта выходзiлi матросы з пахмелля i мятай формы. Нiк падумаѓ аб рудавалосым матросе i падумаѓ, што ён робiць у гэтую гадзiну; верагодна, усё яшчэ б'ецца з Вiкi. Ён усмiхнуѓся, успомнiѓшы сцэну, калi ён уварваѓся ѓ пакой.
  
  Нiк дасягнуѓ докаѓ i накiраваѓся прама да прыстанi парома, яго дасведчаныя вочы шукалi мноства сампанаѓ i джонак, злучаных, як звёны ланцуга, у гаванi. Лодка будзе не ѓ гэтым адсеку, а з другога боку прычала. Калi ѓвогуле была лодка. Ён нават не ведаѓ, як ён гэта выбера.
  
  Велiзарны парай з пыхканнем адрываѓся ад прыстанi, калi да яе наблiжаѓся Нiк. Ён перасек прыстань да докам на другiм баку. Нiк ведаѓ, што яму трэба быць асцярожным. Калi чырвоныя зловяць яго якiя капаюцца ѓ iх лодцы, яны спачатку заб'юць, а потым пазнаюць, кiм ён быѓ.
  
  Кiлмайстар заставаѓся побач з
  
  
  
  
  
  будынкам, яго вочы ѓважлiва вывучалi кожную лодку, якая выглядала больш, чым сампан. Ён правёѓ усю ранiцу i частку дня безвынiкова. Ён прайшоѓ па доках амаль гэтак жа далёка, як i лодкi. Але калi ён дабраѓся да ѓчастку, дзе вялiкiя караблi са ѓсяго мiру або загружалi, або разгружалi грузы, ён павярнуѓ назад. Ён пераадолеѓ амаль мiлю. Крыѓдна было тое, што лодак было зашмат. Нават пасля ѓстаранення сампанаѓ засталася iх вялiкая колькасць. Магчыма, ён ужо прайшоѓ гэта; яму не з чым было гэта iдэнтыфiкаваць. I зноѓ вiзiтная картка можа азначаць зусiм не лодку.
  
  Нiк зноѓку даследаваѓ кожную лодку памерам больш сампана, вяртаючыся да паромнай прыстанi. Аблокi рассеялiся; яны вiселi высока ѓ небе, падобныя на рассыпаны папкорн на цёмна-сiняй абрусы. А пасляпаѓднёвае сонца сагрэла докi, выпарыѓшы вiльгаць з асфальту. Некаторыя лодкi былi звязаны з сампанамi; iншыя стаялi на якары крыху далей. Нiк заѓважыѓ, што водныя таксi рэгулярна курсуюць памiж вялiзнымi караблямi амерыканскага флоту i назад. З-за дзённага прылiву вялiкiя караблi разгарнулiся на якарных ланцугах, так што яны селi бокам праз гавань. Сампаны збiралiся вакол караблёѓ, як п'яѓкi, iх пасажыры ныралi за пятакамi, кiнутымi матросамi.
  
  Нiк убачыѓ баржу незадоѓга да таго, як дасягнуѓ лесвiчнай пляцоѓкi. Ён прапусцiѓ яго раней, таму што яго нос быѓ накiраваны ѓ док. Ён быѓ пастаѓлены на якар недалёка ад шэрагу сампанаѓ, i з-за папаѓднёвага прылiва ён таксама сядзеѓ бокам. З таго месца, дзе стаяѓ Нiк, ён мог бачыць левы борт i карму. Тоѓстым шрыфтам жоѓтага колеру на карме было напiсана: Kwangchow!
  
  Нiк адступiѓ у цень склада. Чалавек стаяѓ на палубе баржы, гледзячы ѓ бiнокль на прычал. Яго правае запясце было забiнтавана белай павязкай.
  
  У ценi склада Нiк шырока ѓсмiхнуѓся. Ён дазволiѓ сабе глыбока ѓздыхнуць з задавальненнем. Чалавек у баржы быѓ, вядома, неразлучным сябрам Оссы. Нiк прыхiнуѓся да складу i сеѓ. Усё яшчэ ѓсмiхаючыся, ён выцягнуѓ адну са сваiх цыгарэт i закурыѓ. Затым ён усмiхнуѓся. Ён схiлiѓ прыгожую галаву набок i разрагатаѓся. Ён толькi што атрымаѓ свой першы перапынак.
  
  Кiлмайстар дазволiѓ сабе гэтую дзiѓную раскошу роѓна на адну хвiлiну. Яго не хваляваѓ чалавек з бiноклем; сонца свяцiла мужчыну ѓ твар. Пакуль Мiк заставаѓся ѓ ценi, яго было амаль немагчыма ѓбачыць адтуль. Не, Нiку было пра што турбавацца. Палiцыя, несумненна, знайшла цела ѓ яго пакоi i, верагодна, зараз яго шукае. Яны будуць шукаць Крыса ђiлсана, амерыканскага турыста. Час было Нiку стаць кiмсьцi iншым.
  
  Ён устаѓ, затушыѓ цыгарэту i накiраваѓся да пляцоѓкi, застаючыся ѓ ценi. У яго не было б шанцу наблiзiцца да смецця пры святле дня, прынамсi, пакуль на палубе быѓ бiнокль. Прама зараз яму трэба было месца, каб пераапрануцца.
  
  Калi Нiк дабраѓся да парома, ён быѓ перапоѓнены. Ён асцярожна прайшоѓ мiма людзей, не адводзячы вачэй ад палiцыi.
  
  Калi ён перасёк яго, ён ступiѓ на першы палец дока, якi паказвае на гавань. Ён павольна прайшоѓ мiма радоѓ сампанаѓ, уважлiва назiраючы за iмi. Яны цягнулiся шэрагамi, як кукуруза, i Нiк працягваѓ, пакуль не знайшоѓ тую, якую хацеѓ.
  
  Ён стаяѓ побач з прычалам у другiм радзе ад гаванi. Нiк, не разважаючы, ступiѓ на яе i нырнуѓ пад дах маленькай хацiны. Ён адразу заѓважыѓ прыкметы закiнутасцi, адсутнасць якога-небудзь адзення, дах, па якiм пралiѓся дождж, якi залiѓ ложак i невялiкую печ, кансервавыя слоiкi са следам iржы на вуснах. Хто ведаѓ, чаму i калi акупанты пайшлi? Магчыма, яны знайшлi месца, каб застацца на сушы, пакуль шторм не сцiхне. Магчыма, яны былi мёртвыя. Ад сампана пахла цвiллю. Некаторы час ён быѓ закiнуты. Нiк перабраѓ жулiкаѓ i закуткаѓ i знайшоѓ жменю рысу i неадкрыты слоiк струковай фасолi.
  
  Баржу з сампана ён не бачыѓ. Заставалася каля дзвюх гадзiн дзённага святла. Гэта быѓ шанец, але ён павiнен быѓ пераканацца, што гэта тая баржа. Ён распрануѓся i зняѓ набiванне з талii. Ён думаѓ, што за чатыры хвiлiны ён зможа праплысцi пад першым побач сампанаѓ i апынуцца ѓ гаванi, перш чым яму давядзецца падыхаць паветрам. Калi бiнокль усё яшчэ быѓ на палубе, яму давялося б наблiжацца да хламу з носа цi з правага борта.
  
  Аголены, за выключэннем Х'юга, Нiк саслiзнуѓ з борта сампана ѓ ледзяную ваду. Ён пачакаѓ некалькi секунд, пакуль першы прыступ холаду не пакiнуѓ яго; потым ён пагрузiѓся пад ваду i пачаѓ плаваць. Ён прайшоѓ пад першым побач сампанаѓ i павярнуѓ направа да воднага боку парома. Затым ён усплыѓ роѓна на два глыбокiя ѓдыхi свежага паветра. Ён мiмаходам убачыѓ баржу, калi зноѓ пагрузiѓся пад ваду. Нос быѓ накiраваны на яго. Ён падплыѓ да яго, стараючыся трымацца прыкладна шэсць футаѓ пад iм.
  
  
  
  
  
  р. Яму прыйшлося яшчэ раз падыхаць паветрам, перш чым яго рука дакранулася да тоѓстага дна баржы.
  
  Прасоѓваючыся ѓздоѓж кiля, ён дазволiѓ сабе павольна падняцца па правым борце, амаль за кармой. Ён знаходзiѓся ѓ ценi баржы, але не было нiякай апоры, не было за што трымацца. Якарны ланцуг ляжаѓ на носе. Нiк паставiѓ ногi на кiль, спадзеючыся, што гэта дапаможа яму ѓтрымацца. Але адлегласць ад кiля да паверхнi была занадта вялiкай. Ён не мог трымаць галаву ѓ вадзе. Ён рушыѓ да фарштэѓня па правым борце плеценага ѓ кошык руля. Трымаючы руль кiрунку, ён мог заставацца ѓ адным становiшчы. Ён усё яшчэ быѓ у ценi баржы.
  
  Затым ён убачыѓ, як праз левы борт спускаецца шлюпка.
  
  У яго залез чалавек з перавязаным запясцем i нязграбна паплёѓся да прычала. Ён аддаваѓ перавагу запясцю i не мог аднолькава цягнуць вёслы.
  
  Нiк чакаѓ, дрыжучы ад холаду, хвiлiн дваццаць. Лодка вярнулася. На гэты раз з мужчынам была жанчына. Яе твар быѓ сурова прыгожым, як у прафесiйнай шлюхi. Вусны былi поѓныя i ярка-чырвоныя. Яе шчокi пакрылiся чырванню там, дзе скура шчыльна прылягала да косткi. Валасы ѓ яе былi чорныя, як крумкачы, тугiя, сабраныя ѓ пучок на патылiцы. Вочы былi смарагдавай прыгажосцi i былi такiмi ж цвёрдымi. На ёй была аблягае сукенка колеру лаванды з кветкавым узорам, з разрэзам па абодвум бакам, якiя даходзiлi да сцёгнаѓ. Яна села ѓ лодку, склаѓшы каленi разам, сашчапiѓшы iх рукамi. З боку Нiка ён убачыѓ, што на ёй няма трусiкаѓ. Насамрэч ён сумняваѓся, цi носiць яна што-небудзь пад гэтым яркiм шоѓкам.
  
  Калi яны дасягнулi краю хламу, мужчына ѓскочыѓ на борт, затым працягнуѓ руку, каб дапамагчы ёй.
  
  На кантонскiм дыялекце жанчына спытала: "Вы яшчэ не атрымалi вестку ад Йонга?"
  
  "Не", - адказаѓ мужчына на тым жа дыялекце. "Магчыма, заѓтра ён завершыць сваю мiсiю".
  
  "Магчыма, нiчога", - агрызнулася жанчына. "Магчыма, ён пайшоѓ па шляху Осы".
  
  "Аса..." - пачаѓ мужчына.
  
  "Аса быѓ дурнем. Ты, Лiнг, дурань. Я павiнна быѓ ведаць лепш, перш чым узначалiць аперацыю ѓ асяроддзi дурняѓ ".
  
  "Але мы адданыя справе!" - усклiкнула Лiнг.
  
  Жанчына сказала: "Гучней, у Вiкторыi цябе не чуюць. Ты iдыёт. Нованароджанае немаѓля прысвячае сябе кармленню самога сябе, але нiчога не ѓмее. Вы нованароджанае дзiця, да таго ж кульгавае.
  
  "Калi я калi-небудзь убачу гэта..."
  
  "Ты альбо ѓцячэш, альбо памрэш. Ён усяго толькi адзiн чалавек. Адзiн чалавек! А вы ѓсе як спалоханыя трусы. Прама зараз ён можа быць на шляху да жанчыны i хлопчыка. Ён не можа доѓга чакаць".
  
  "Ён будзе..."
  
  "Ён, верагодна, забiѓ Ёнга. Я думаѓ, што з усiх вас, па меншай меры, Ёнг даб'ецца поспеху ".
  
  "Шэйла, я ..."
  
  "Дык ты хочаш накласцi на мяне рукi? Мы чакаем Ёнгу да заѓтра. Калi ён не вернецца да заѓтрашняй ночы, мы грузiмся i сыходзiм. Я хацеѓ бы сустрэцца з гэтым чалавекам, якi вас усiх напалохаѓ. Лiнг! Ты лапаеш мяне, як шчанюка. Выдатна. Заходзь у каюту, i я зраблю цябе .
  
  Нiк ужо шмат разоѓ чуѓ, што будзе далей. Яму не трэба было замярзаць у ледзяной вадзе, каб пачуць гэта зноѓ. Ён нырнуѓ i рушыѓ уздоѓж дна баржы, пакуль не дасягнуѓ носа. Затым ён напоѓнiѓ лёгкiя паветрам i рушыѓ назад да сампан.
  
  Сонца амаль сяло, калi ён падышоѓ, каб удыхнуць яшчэ адзiн глыток паветра. Праз чатыры хвiлiны ён зноѓ прайшоѓ пад першым радам сампанаѓ i вярнуѓся да свайго пазычанага. Ён падняѓся на борт i выцерся сваiм дзелавым гарнiтурам, энергiчна расцiраючы скуру. Нават пасля таго, як ён высах, яму спатрэбiѓся некаторы час, каб перастаць дрыжаць. Ён выцягнуѓ лодку амаль ва ѓсю даѓжыню i закрыѓ вочы. Яму патрэбен сон. Паколькi Ёнг быѓ мёртвым чалавекам у пакоi Нiка, малаверагодна, што ён з'явiцца заѓтра. Гэта давала Нiку прынамсi да заѓтрашняга вечара. Ён павiнен прыдумаць, як сесцi на гэтую баржу. Але зараз ён стамiѓся. Гэтая халодная вада знясiлiла яго сiлы. Ён аддалiѓся ад сябе, дазволiѓшы гайдалася сампану панесцi яго. Заѓтра ён пачне. Ён будзе добра адпачылым i гатовым да ѓсяго. Заѓтра. Заѓтра быѓ чацвер. У яго было да аѓторка. Час ляцеѓ хутка.
  
  Нiк рэзка прачнуѓся. На iмгненне ён не ведаѓ, дзе знаходзiцца. Ён пачуѓ лёгкi плёскат вады па сценцы сампана. Баржа! Баржа ѓсё яшчэ ѓ гаванi? Магчыма, жанчына, Шэйла, перадумала. Цяпер палiцыя ведала аб Юне. Можа, яна даведалася.
  
  Ён сеѓ, адубелы ад свайго цвёрдага ложка, i паглядзеѓ на другi бок паромнай прыстанi. Вялiкiя караблi ВМФ зноѓ змянiлi пазiцыi ѓ гаванi. Яны селi ѓздоѓж, накiраваѓшы насы ѓ бок Вiкторыi. Сонца сядзела высока, мiгацеючы ѓ вадзе. Нiк убачыѓ баржу, яе карма павярнулася ѓ бок гаванi. На борце не было нiякiх прыкметаѓ жыцця.
  
  Нiк зварыѓ жменю рысу. Ён еѓ рыс i слоiк струковай фасолi пальцамi. Калi ён скончыѓ, ён змясцiѓ 90 ганконскiх даляраѓ, якiя ён зняѓ з касцюма, у пустую банку, а затым паставiѓ банку туды, дзе ён яе знайшоѓ. Хутчэй за ѓсё, пасажыры
  
  
  
  
  
  Калi б сампан не вярнуѓся, але калi б яны вярнулiся, ён, прынамсi, заплацiѓ бы за свой пакой i харчаванне.
  
  Нiк адкiнуѓся ѓ сампане i закурыѓ адну са сваiх цыгарэт. Дня амаль скончылася. Усё, што яму трэба было зрабiць, гэта дачакацца ночы.
  
  РАЗДЗЕЛ ДЗЕВЯТЫ
  
  Нiк чакаѓ у сампане, пакуль не сцямнела. Уздоѓж гаванi блiшчалi агнi, i за ёй ён бачыѓ агнi Коѓлуна. Хлам цяпер быѓ па-за полем яго зроку. Увесь дзень ён не бачыѓ на iм нiякага руху. Але, вядома, ён дачакаѓся далёка за поѓнач.
  
  Ён загарнуѓ Вiльгельмiну i Х'юга ѓ вопратку кулi, якая была прывязана да яго талii. У яго не было полiэтыленавага пакета, таму яму даводзiлася ѓтрымлiваць адзенне з вады. П'ер, маленькая газавая бомба, была прымацавана стужкай прама за яго левай падпахай.
  
  Сампаны вакол яго былi цёмнымi i цiхiмi. Нiк зноѓ пагрузiѓся ѓ ледзяную ваду. Ён рухаѓся павольным бакавым узмахам, трымаючы скрутак над галавой. Ён прайшоѓ памiж дзвюма сампанамi ѓ першым радзе, затым накiраваѓся да адкрытай вады. Рух iшоѓ павольна, i ён пераканаѓся, што няма пырсак. Выйшаѓшы за межы парома, ён павярнуѓ направа. Цяпер ён мог бачыць цёмны сiлуэт баржы. Агнёѓ не было. Прайшоѓшы паромную прыстань, ён накiраваѓся проста да носа баржы. Дабраѓшыся да яго, ён павiс на якарным ланцугу i адпачываѓ. Цяпер яму трэба быць вельмi асьцярожным.
  
  Нiк узбiраѓся па ланцугу, пакуль яго ногi не выйшлi з вады. Затым, выкарыстоѓваючы вузельчык як ручнiк, ён выцер ступнi i ногi. Нельга пакiдаць мокрыя сляды на палубе. Ён пералез цераз насавы поручань i бясшумна ѓпаѓ на палубу. Схiлiѓшы галаву, ён слухаѓ. Нiчога не чуючы, ён цiхенька апрануѓся, засунуѓ Вiльгельмiну за пояс штаноѓ i трымаѓ Х'юга ѓ руцэ. Прыгнуѓшыся, ён рушыѓ па дарожцы з левага боку каюты. Ён заѓважыѓ, што лодка знiкла. Дасягнуѓшы кармавой палубы, ён убачыѓ тры спячых цела. "Калi б Шэйла i Лiнг былi на борце, - падумаѓ Нiк, - хутчэй за ѓсё, яны былi б у каюце". Гэтыя трое павiнны быць камандай. Нiк лёгка устаѓ памiж iмi. Не было дзвярэй, якiя зачыняюць перадпакой частка кабiны, толькi невялiкая арачная прастора. Нiк прасунуѓ галаву, прыслухоѓваючыся i гледзячы. Ён не чуѓ дыхання, акрамя трох ззаду яго; ён нiчога не бачыѓ. Ён увайшоѓ унутр.
  
  Злева ад яго стаялi тры койкi, адна на другой. Справа ад яго былi рукамыйнiца i плiта. За iм стаяѓ доѓгi стол з лавамi па баках. Мачта прайшла праз цэнтр стала. Па два iлюмiнатара па баках кабiны. За сталом былi дзверы, вiдаць, галава. У хацiне яму не было дзе схавацца. Шафкi для захоѓвання былi занадта маленькiмi. Усе адчыненыя прасторы ѓздоѓж пераборкi добра праглядалiся з кабiны. Нiк паглядзеѓ унiз. Пад галоѓнай палубай будзе месца. Яны, верагодна, выкарыстоѓвалi б гэта для захоѓвання. Нiк вырашыѓ, што люк будзе дзесьцi побач з падгалоѓем. Ён асцярожна рушыѓ па стале i адчынiѓ дзверы ѓ галаву.
  
  Унiтаз быѓ усталяваны заподлицо з палубай па ѓсходнiм узоры i занадта малы для люка ѓнiзе. Нiк адступiѓ у галоѓную каюту, аглядаючы палубу вачамi.
  
  Месяцовага святла было дастаткова, каб адрознiць сiлуэты. Ён нахiлiѓся, калi адступаѓ, лёгка слiзгаючы пальцамi па палубе. Расколiну ён знайшоѓ памiж ложкамi i рукамыйнiцай. Ён правёѓ рукамi па пляцы, знайшоѓ пад'ёмнiк для пальцаѓ i павольна падняѓся. Люк быѓ навясным i добра выкарыстоѓваѓся. Калi ён адчынiѓ яе, яна выдала толькi лёгкi пiск. Праём быѓ каля трох квадратных футаѓ. Унiзе чакала апраметная цемра. Нiк ведаѓ, што дно хламу не магло быць больш за чатыры футы ѓнiз. Ён спусцiѓ ногi цераз край i апусцiѓся. Ён апусцiѓся толькi да ѓзроѓню грудзей, перш чым яго ногi закранулi дна. Нiк прысеѓ, зачыняючы над сабой люк. Усё, што ён цяпер мог чуць, было лёгкае плёсканне вады па баках хламу. Ён ведаѓ, што калi яны будуць гатовы да пераезду, яны будуць загружаць на борт харчы. I яны, верагодна, захоѓваюць iх у гэтым месцы.
  
  Выкарыстоѓваючы рукi, каб накiраваць яго, Нiк рушыѓ на карму. Цемра была абсалютнай; ён павiнен быѓ дзейнiчаць строга навобмацак. Ён знайшоѓ толькi згорнуты запасны ветразь. Ён вярнуѓся назад. Калi б перад люкам нiчога не было, ён мог бы залезцi ѓ ветразь. Але яны, верагодна, захочуць перамясцiць яго ѓ краму. Ён павiнен быѓ знайсцi нешта лепшае.
  
  Перад люкам ён знайшоѓ пяць прывязаных скрынь. Працуючы як мага цiшэй, Нiк развязаѓ скрынi i размясцiѓ iх так, каб за iмi заставалася вольная прастора i досыць месцы ад iх верха да столi, каб ён мог пралезцi праз iх. Пасля ён зноѓ моцна iх прывязаѓ. Скрынi былi не надта цяжкiя, i з-за цемры ён не мог прачытаць, што ѓ iх было. Мусiць, прадукты харчавання. Нiк перапоѓз праз iх у сваю маленькую прастору. Яму даводзiлася сядзець, упёршыся каленамi ѓ грудзi. Ён засунуѓ Х'юга ѓ адну з скрынь у межах лёгкай дасяжнасцi i паклаѓ Вiльгельмiну памiж яго ног. Ён адкiнуѓся назад, яго вушы спрабавалi
  
  
  
  
  
  ѓлоѓлiваць кожны шум. Усё, што ён мог чуць, - гэта вада аб борт хламу. Потым ён пачуѓ яшчэ нешта. Гэта быѓ лёгкi драпаючы гук. Па яго целе прабег халадок.
  
  Пацукi!
  
  Хваравiтыя, брудныя, буйнейшыя, як вядома, нападалi на мужчын. Нiк паняцця не меѓ, колькi iх было. Здавалася, драпанне акружала яго. I ён быѓ заключаны ѓ цемру. Калi б толькi ён мог бачыць! Пасля ён зразумеѓ, што яны робяць. Яны драпалi скрынкi вакол яго, спрабуючы дабрацца да вяршынi. Яны, верагодна, галадалi, пераследуючы яго. У Нiка ѓ руцэ быѓ Х'юга. Ён ведаѓ, што рызыкуе, але адчуваѓ сябе ѓ пастцы. Ён выцягнуѓ запальнiцу i запалiѓ полымя. На iмгненне ён быѓ аслеплены святлом, затым ён убачыѓ дваiх з iх наверсе скрынкi.
  
  Яны былi вялiкiя, як вулiчныя коткi. Вусы на iх доѓгiх завостраных насах дрыжалi з боку ѓ бок. Яны глядзелi на яго зверху ѓнiз раскосымi чорнымi вачыма, блiскучымi ѓ полымi запальнiцы. Запальнiца стала занадта гарачай. Ён упаѓ на палубу i згас. Нiк адчуѓ, як нешта пухнатае ѓпала яму на каленi. Ён ударыѓ па iм Х'юга, пачуѓшы пстрычка зубоѓ па лязе. Пасля гэтая штука апынулася ѓ яго памiж ног. Ён працягваѓ тыкаць у яго Х'юга, пакуль яго вольная рука шукала запальнiчку. Нешта пацягнула яго за штанiну. Нiк знайшоѓ запальнiчку i хутка запалiѓ яе. Няроѓныя зубы пацука ѓчапiлiся за яго калашыну. Ён круцiѓ галавой узад i ѓперад, пстрыкаючы скiвiцамi. Нiк ударыѓ яго штылет у бок. Ён ударыѓ яго зноѓ. I зноѓ. Зубы вызвалiлiся, i пацук пстрыкнуѓ лязом. Нiк уторкнуѓ штылет ёй у жывот, затым штурхнуѓ iм у пысу iншаму пацуку, якая збiралася скокнуць. Абодва пацукi перайшлi скрыню i спусцiлiся з другога боку. Драпiны спынiлiся. Нiк чуѓ, як астатнiя паспяшалiся да мёртвага пацука, а потым сварылiся з-за яе. Нiк здрыгануѓся. Яшчэ адзiн цi двое могуць быць забiтыя падчас бою, але гэтага нядосыць, каб пратрымацца надоѓга. Яны вернуцца.
  
  Ён зачынiѓ запальнiчку i выцер кроѓ з ляза Х'юга аб штаны. Праз шчылiну люка ён бачыѓ ранiшняе святло.
  
  Прайшло дзве гадзiны, перш чым Нiк пачуѓ рух на палубе. Яго ногi заснулi; ён болей не мог iх адчуваць. Над iм тупалi, i пах гатаванай ежы рассеяѓся. Ён паспрабаваѓ змянiць пазiцыю, але, здаецца, не мог паварушыцца.
  
  Большую частку ранiцы ён правёѓ у дрымоце. Боль у хрыбетнiку паменшылася дзякуючы яго неверагоднай здольнасцi да канцэнтрацыi. Ён не мог заснуць, бо, хоць яны i маѓчалi, пацукi ѓсё яшчэ былi з iм. Час ад часу ён чуѓ, як адна з iх мiтусiцца перад адной са скрынь. Ён ненавiдзеѓ думаць аб тым, каб правесцi з iмi яшчэ адну ноч сам-насам.
  
  Нiк падумаѓ, што было каля поѓдня, калi ён пачуѓ, як шлюпка стукнулася аб борт хламу. Над iм па палубе прайшлi яшчэ дзве пары ног. Былi прыглушаныя галасы, але ён не мог зразумець, пра што гаварылася. Затым ён пачуѓ, як павольна круцiцца дызельны рухавiк, якi iдзе побач са смеццем. Рэквiзiт перавярнулi, i ён пачуѓ глухi стук па палубе. Iншая лодка падышла да борта. Ногi поркалiся на палубе над iм. Пачуѓся гучны ляск, быццам упала дошка. Потым раз-пораз чулiся ѓдары. Нiк ведаѓ, што гэта было. Яны кладуць харчы. Хлам рыхтаваѓся да пераезду. У яго з пацукамi хутка будзе кампанiя.
  
  На тое, каб усё пагрузiць на борт, спатрэбiлася каля гадзiны. Затым дызель зноѓ завёѓся, набраѓ абарачэннi, i гук павольна зацiх. Раптам люк расхiнуѓся, i прытулак Нiка залiло яркiм святлом. Ён чуѓ, як пацукi бягуць у сховiшча. Паветра было прахалодным i асвяжальным, калi ён уцякаѓ. Ён пачуѓ, як жанчына гаварыла па-кiтайску.
  
  "Паспяшайся", - гаварыла яна. "Я хачу, каб мы адправiлiся ѓ шлях да наступлення цемры".
  
  "Магчыма, ён у палiцыi". Гэта было падобна на Лiнг.
  
  "Супакойся, дурны. У палiцыi яго няма. Ён iдзе да жанчыны i хлопчыка. Мы павiнны дабрацца туды раней, чым ён".
  
  Адзiн з чальцоѓ павозкi знаходзiѓся ѓ некалькiх футах ад Нiка. Iншы быѓ звонку люка, збiраѓ скрынi ѓ трэцяга i перадаваѓ iх. А якiя скрынi! Меншыя былi размешчаны вакол люка, дзе да iх было б лёгка дабрацца. У iх былi прадукты харчавання i да таго падобнае. Але такiх было няшмат. Большая частка скрынь была пазначана на кiтайскай мове, i Нiк дастаткова добра чытаѓ па-кiтайску, каб зразумець, што ѓ iх утрымлiваецца. Некаторыя былi падрыхтаваны гранатамi, але ѓ большасцi былi боепрыпасы. "У iх павiнна быць войска, якое ахоѓвае Кэцi Лу i хлопчыка, - падумаѓ Нiк. Шэйла i Лiнг, павiнна быць, выйшлi з хацiны; iх галасы зноѓ сталi прыглушанымi.
  
  Да таго часу, як экiпаж скiнуѓ усе скрынi, святло амаль згасла. Усе склалi за люкам. Яны нават не падышлi да сховiшча Нiка. Урэшце ѓсё было зроблена. Вылез апошнi член экiпажа i зачынiѓ люк. Нiк зноѓ апынуѓся ѓ поѓнай цемры.
  
  У цёмным паветры моцна пахла новымi скрынямi. Нiк пачуѓ тупат ног па палубе. Рыпнуѓ шкiѓ.
  
  
  
  
  "Напэѓна, паднялi ветразь, - падумаѓ ён. Затым ён пачуѓ ляск якарнага ланцуга. Зарыпелi драѓляныя пераборкi. Баржа, здавалася, плыла па вадзе. Яны рухалiся.
  
  Хутчэй за ѓсё, яны накiруюцца ѓ Кванчжоѓ. Або там, або недзе на беразе ракi Кантон у iх былi жонка i сын прафесара. Нiк паспрабаваѓ уявiць сабе мясцовасць уздоѓж ракi Кантон. Гэта была раѓнiнная мясцовасць з трапiчным лесам. Гэта нiчога яму не сказала. Як ён успамiнаѓ, Гуанчжоу ляжаѓ у паѓночна-ѓсходняй дэльце ракi Сi Чыанг. У гэтым раёне памiж невялiкiмi рысавымi палямi працякаѓ лабiрынт ручаёѓ i каналаѓ. Кожны быѓ усеяны вёскамi.
  
  Баржа вельмi цiха кацiлася праз гавань. Нiк даведаѓся, калi яны пайшлi уверх па рацэ Кантон. Рух наперад, здавалася, запаволiѓся, але вада гучала так, як быццам яна неслася па баках баржы. Качка стала крыху больш рэзкай.
  
  Нiк ведаѓ, што не зможа даѓжэй заставацца на сваiм месцы. Ён сядзеѓ у лужыне ѓласнага поту. Ён хацеѓ пiць, i яго жывот бурчаѓ з голаду. Пацукi таксама былi галодныя, i яны яго не забылi.
  
  Ён чуѓ iх драпанне больш за гадзiну. Спачатку трэба было агледзець i перажоѓваць новыя скрынi. Але дабрацца да ежы ѓсярэдзiне было занадта складана. Заѓсёды быѓ ён, цёплы ад паху крывi на штанах. Дык вось, яны прыйшлi за iм.
  
  Нiк слухаѓ, як iх драпiны на скрынях станавiлiся ѓсё вышэй. Ён мог дакладна сказаць, як высока яны залазiлi. I ён не хацеѓ марнаваць вадкасць для запальнiчак. Ён ведаѓ, што гэта яму спатрэбiцца. Затым ён адчуѓ iх на скрынях, спачатку адну, потым другую. Трымаючы Х'юга ѓ руцэ, ён накiраваѓ полымя ѓ запальнiчку. Ён падняѓ запальнiчку i ѓбачыѓ iх вострыя, вусатыя насы перад iх чорнымi блiскучымi вачыма. Ён налiчыѓ пяць, пасля сем, i больш скрынь даходзiла да верху. Яго сэрца забiлася хутчэй. Адзiн будзе смялейшы за iншых, зробiць першы ход. Ён будзе сачыць за гэтым. Яго чаканне было нядоѓгiм.
  
  Адзiн рушыѓ наперад, паставiѓшы ногi ля краю скрынi. Нiк паднёс полымя запальнiцы да вусатаму носу i ткнуѓ вастрыём Хуга. Стылет вырваѓ пацуку правае вока, i яна ѓпала. Астатнiя скокнулi на яго амаль перш, чым ён паспеѓ спусцiцца з другога боку каробкi. Ён мог чуць, як яны змагаюцца з-за гэтага. Полымя ѓ запальнiцы Нiка згасла. Няма больш вадкасцi.
  
  Кiлмайстру прыйшлося пакiнуць гэтую пазiцыю. Цяпер, калi ѓ яго скончылася вадкасць для запальнiцы, ён апынуѓся ѓ пастцы без абароны. У нагах не было адчувальнасцi; ён не мог падняцца. Калi пацукi скончаць са сваiм сябрам, ён будзе наступным. Быѓ адзiн шанец. Ён зноѓ засунуѓ Вiльгельмiну за пояс i зацiснуѓ Х'юга зубамi. Ён хацеѓ, каб штылет быѓ пад рукой. Зачапiѓшы пальцамi верхнюю скрынку, ён пацягнуѓ з усiх сiл. Ён падняѓ локцi зверху, затым грудзi. Ён паспрабаваѓ штурхнуць нагамi, каб палепшыць кровазварот, але яны не рухалiся. Выкарыстоѓваючы рукi i локцi, ён перапоѓз праз верх скрынь i спусцiѓся з другога боку. Ён чуѓ, як пацукi побач з iм жуюць i скрабуць. Цяпер па дне корпуса Нiк падпоѓз да адной са скрынь з ежай.
  
  Выкарыстоѓваючы Х'юга ѓ якасцi лому, ён зламаѓ адну з скрынь i палез унутр. Садавiна. Персiкi i бананы. Нiк выцягнуѓ звязак бананаѓ i тры персiка. Ён пачаѓ раскiдваць i падкiдваць астатнюю садавiну за люк памiж скрынямi для гранат i боепрыпасаѓ i вакол iх. Ён чуѓ, як за iм бегаюць пацукi. Ён еѓ голадна, але марудна; не было сэнсу хварэць. Калi ён скончыѓ, ён пачаѓ церцi ногi. Спачатку яны паколвалi, потым адчулi боль. Пачуццё вярталася марудна. Ён напружыѓся i сагнуѓ iх, i неѓзабаве яны сталi дастаткова моцнымi, каб вытрымаць яго вагу.
  
  Затым ён пачуѓ магутны рухавiк iншай лодкi; гэта было падобна на старую лодку PT. Гук наблiжаѓся, пакуль не стаѓ побач. Нiк падышоѓ да люка. Ён прыклаѓ да яго вуха, спрабуючы пачуць. Але галасы былi прыглушаны, i рухавiк на халастым ходу заглушаѓ iх. Ён падумаѓ аб тым, каб крыху прыпадняць люк, але хтосьцi з членаѓ экiпажа мог быць у кабiне. "Напэѓна, гэта патрульны катэр, - падумаѓ ён.
  
  Ён мусiѓ памятаць пра гэта, бо планаваѓ вярнуцца гэтым шляхам. Патрульны катэр прастаяѓ ля борта больш за гадзiну. Нiк падумаѓ, цi не збiраюцца яны абшукваць баржу. Вядома ж. Па палубе над iм пачулiся цяжкiя крокi. Цяпер Нiк цалкам выкарыстаѓ свае ногi. Ён баяѓся думкi вярнуцца ѓ замкнёную прастору, але здавалася, што яму давядзецца гэта зрабiць. Цяжкiя крокi былi на кармавой палубе. Нiк палегчыѓся на адной са скрынь з боепрыпасамi, затым пералез праз скрынi ѓ сваё маленькае сховiшча. Ён засунуѓ Х'юга ѓ скрынку перад сабой. Вiльгельмiна зноѓ апынулася памiж яго ног. Яму трэба было пагалiцца, i ад яго цела смярдзела, але ён адчуваѓ сябе нашмат лепш.
  
  Падчас вобыску было шмат размоваѓ, але Нiк не чуѓ слоѓ. Ён пачуѓ тое, што было падобна на смех. Можа, жанчына Шэйла спрабавала падмануць
  
  
  
  
  
  мытнiкаѓ, каб яны не бачылi гранаты i боепрыпасы. Баржа стаяла на якары, i рухавiкi патрульнага катэры былi выключаныя.
  
  Раптам прытулак Нiка залiло ранiшнiм святлом, калi адкрыѓся люк. Вакол яго свяцiѓся прамень лiхтарыка.
  
  "А што тут унiзе?" - спытаѓ мужчынскi голас па-кiтайску.
  
  "Толькi харчы", - адказала Шэйла.
  
  Праз люк упала пара ног. Яны былi апрануты ѓ форму кiтайскай рэгулярнай армii. Затым увайшла вiнтоѓка, за ёй рушылi ѓслед астатнiя салдаты. Ён асвятлiѓ Нiка лiхтарыкам i павярнуѓся спiной. Прамень упаѓ на адкрытую скрыню з прадуктамi. Тры пацукi вылецелi з клеткi, калi на iх патрапiла святло.
  
  "У вас ёсць пацукi", - сказаѓ салдат. Затым прамень патрапiѓ у гранаты i гiльзы для боепрыпасаѓ. "Ага! Што мы тут маем? ён спытаѓ.
  
  Зверху адкрытага люка Шэйла сказала: "Гэта для салдат у вёсцы. Я расказваѓ табе пра iх ..."
  
  Салдат перасоѓваѓся на кукiшках. "Але чаму так шмат?" ён спытаѓ. "Там не так шмат салдат".
  
  "Мы чакаем непрыемнасцяѓ", - адказала Шэйла.
  
  "Я павiнен буду паведамiць аб гэтым". Ён папоѓз назад праз адчынены люк. "Пацукi адкрылi адну з вашых скрынь з ежай", - сказаѓ ён незадоѓга да таго, як люк зноѓ зачынiѓся.
  
  Нiк больш не мог чуць, што казалi галасы. Яго ногi зноѓ пачалi засыпаць. Было яшчэ некалькi хвiлiн прыглушанай размовы, потым рыпнуѓ шкiв, i якарны ланцуг зноѓ пачаѓ ляскаць. Хлам, здавалася, напружыѓся аб шчоглу. Спрацавалi магутныя рухавiкi, i патрульны катэр адарваѓся. Вада хлынула па баках i дне хламу. Яны зноѓ былi ѓ дарозе.
  
  Значыць, яго чакалi ѓ нейкай вёсцы. Ён адчуваѓ, як быццам яму падкiдваюць малюсенькiя кавалачкi iнфармацыi. Ён ужо шмат чаму навучыѓся з таго часу, як падняѓся на борт баржы. Але найважнейшае "дзе" па-ранейшаму выслiзгвала ад яго. Нiк прыцiснуѓся да грудзей на скрынях, каб ногi былi прамымi. Ён працаваѓ з iмi, пакуль пачуццё не вярнулася. Пасля ён зноѓ сеѓ. Калi б ён мог рабiць гэта час ад часу, гэта магло б не даць яго нагам заснуць. Пакуль што пацукi, здавалася, здавольвалiся выкрытым скрыняй з ежай.
  
  Ён пачуѓ крокi, якiя наблiжаюцца да люка. Дзверы адчынiлiся, i залiѓ дзённае святло. У руцэ Нiка быѓ Х'юга. Адзiн з чальцоѓ экiпажа залез. У адной руцэ ён трымаѓ мачэтэ, а ѓ другой - лiхтарык. Прыгнуѓшыся, ён папоѓз да адкрытай скрынi з ежай. Яго святло ѓразiла двух пацукоѓ. Калi яны паспрабавалi ѓцячы, мужчына двума хуткiмi ѓдарамi разрэзаѓ iх напалову. Ён агледзеѓся ѓ пошуках пацукоѓ. Не ѓбачыѓшы нiчога, ён пачаѓ запiхваць садавiну назад у скрыню. Калi ён ачысцiѓ тэрыторыю вакол сябе, ён пацягнуѓся да расколатай дошцы, якую Нiк адарваѓ ад скрынi. Пачаѓ замяняць, потым спынiѓся.
  
  Ён правёѓ промнем святла па краi дошкi. На яго твары было глыбокае хмурнае выраз. Ён правёѓ вялiкiм пальцам па краi, затым паглядзеѓ на двух дохлых пацукоѓ. Ён ведаѓ, што пацукi не адчынялi скрыню. Прамень святла ѓспыхнуѓ паѓсюль. Справа спынiлася на скрынях з боепрыпасамi, з якiх Нiк супакоiѓся. Мужчына пачаѓ правяраць скрынi. Спачатку ён агледзеѓся ѓ скрынях з гранатамi i боепрыпасамi. Нiчога не знайшоѓшы, ён развязаѓ скрынi з ежай, ссунуѓ iх блiжэй адна да адной i зноѓ прывязаѓ. А затым ён павярнуѓся да скрынь Нiка. Працуючы хутка, яго пальцы развязвалi вузлы, якiя ѓтрымлiваюць каробкi. Нiк падрыхтаваѓ Х'юга. Мужчына выцягнуѓ вяроѓкi са скрынь, затым пацягнуѓ верхнюю каробку ѓнiз. Калi ён убачыѓ Нiка, яго бровы здзiѓлена прыѓзнялiся.
  
  "Так!" - закрычаѓ ён i зноѓ павярнуѓ мачэтэ.
  
  Нiк рынуѓся наперад, усадзiѓшы вастрыё штылета ѓ горла мужчыну. Мужчына булькаѓ, выпусцiѓ лiхтарык i мачэтэ i падаѓся назад, кроѓ хлынула з адкрытай раны.
  
  Нiк пачаѓ са скрынь. Хлам адкацiѓся ѓ бок, i скрынi перакулiлiся, i яго павалiлi на пераборку. Ён падняѓ вочы i ѓбачыѓ жаночую руку з малакалiберным аѓтаматам, накiраваную на яго праз адтулiну люка.
  
  На цудоѓнай амерыканскай мове Шэйла сказала: "Сардэчна запрашаем на борт, дарагая. Мы чакалi цябе.
  
  Раздзел дзесяты
  
  Нiку спатрэбiѓся час, каб поѓнасцю адчуць свае ногi. Ён хадзiѓ па кармавой частцы палубы, глыбока ѓдыхаючы свежае паветра, а Шэйла сачыла за кожным яго рухам сваiм малюсенькiм аѓтаматам. Лiнг устаѓ побач з жанчынай. Нават у яго быѓ стары вайсковы .45. Нiк прыкiнуѓ, што час быць каля поѓдня. Ён назiраѓ, як два iншыя члены экiпажа выцягнулi свайго таварыша праз люк i выкiнулi цела за борт. Ён усмiхнуѓся. Пацукi добра паелi.
  
  Затым Нiк павярнуѓся да жанчыны. "Я хацеѓ бы прывесцi сябе ѓ парадак i пагалiцца", - сказаѓ ён.
  
  Яна глядзела на яго з бляскам у халодных смарагдавых вачах. "Вядома", - адказала яна на яго ѓсмешку. "Ты б хацеѓ што-небудзь з'есцi?"
  
  Нiк кiѓнуѓ.
  
  Лiнг сказаѓ: "Мы забiваем" на не зусiм iдэальнай англiйскай. У яго вачах была нянавiсць.
  
  Нiк падумаѓ, што Лiнг не вельмi яго кахае. Ён увайшоѓ у каюту i налiѓ вады ва ѓмывальнiк. Пара стаяла ззаду
  
  
  
  
  
  абодва пiсталета нацэлены яму ѓ спiну. На стале былi Хуга i Вiльгельмiна. Баржа падскоквала ѓверх i ѓнiз па цячэннi ракi.
  
  Калi Нiк пачаѓ галiцца, Шэйла сказала: "Мяркую, мы павiнны скончыць з фармальнасцямi. Я Шэйла Кван. Майго дурнога сябра клiчуць Лiнг. Вы, вядома ж, сумна вядомы мiстэр Уiлсан. А як цябе клiчуць? "
  
  "Крыс, - сказаѓ Нiк. Ён трымаѓся да iх спiной, пакуль галiѓся.
  
  "О так. Сябар прафесара Лоо. Але мы абодва ведаем, што гэта не тваё сапраѓднае iмя, цi не так?"
  
  "А вы?"
  
  "Гэта не важна. У любым выпадку нам давядзецца забiць цябе. Цi бачыш, Крыс, ты быѓ непаслухмяным хлопчыкам. Спачатку Осса, потым вялiкi, а потым Йонг. I бедны Лiнг больш нiколi не зможа цалкам выкарыстоѓваць сваю руку. Ведаеш, ты небяспечны чалавек?"
  
  "Мы забiваем", - з пачуццём сказаѓ Лiнг.
  
  "Пазней, хатняе жывёлiна. Пазней."
  
  Нiк спытаѓ: "Дзе ты навучылася так размаѓляць па-амерыканску?"
  
  "Вы заѓважылi", - сказала Шэйла. "Як мiла. Так, я атрымаѓ адукацыю ѓ Штатах. Але мяне не было так доѓга, што я падумала, што забыѓся некаторыя фразы. Яны да гэтага часу кажуць такiя словы, як казачна, крута i капаюць? "
  
  Нiк скончыѓ з рукамыйнiцай. Ён павярнуѓся да пары тварам i кiѓнуѓ. "Заходняе ѓзбярэжжа, цi не так?" ён спытаѓ. "Калiфорнiя?"
  
  Яна весела ѓсмiхнулася ѓ сваiх зялёных вачах. "Вельмi добра!" яна сказала.
  
  Нiк нацiснуѓ на яе. - Хiба гэта не Берклi? ён спытаѓ.
  
  Яе ѓсмешка ператварылася ва ѓхмылку. "Выдатна!" яна сказала. "Я, вядома, разумею, чаму яны даслалi вас. Вы кемлiвыя. Яе вочы ухвальна аблiлi яго. "I вельмi прыемна глядзець. Прайшло шмат часу з таго часу, як у мяне быѓ вялiкi амерыканец.
  
  Лiнг сказаѓ: "Мы забiваем, мы забiваем!"
  
  Нiк кiѓнуѓ мужчыну. "Хiба ён нiчога не ведае?"
  
  На кiтайскай мове Шэйла сказала Лiнг пакiнуць хацiну. Ён крыху паспрачаѓся з ёй, але калi яна сказала яму, што гэта загад, ён неахвотна сышоѓ. Адзiн з матросаѓ паставiѓ на стол мiску з гарачым рысам. Шэйла сабрала Х'юга i Вiльгельмiну i перадала iх Лiнга за межамi хацiны. Затым яна жэстам прапанавала Нiку сесцi i паесцi.
  
  Пакуль Нiк еѓ, ён ведаѓ, што хутка будзе дадзены адказ на iншае пытанне. Шэйла села на лаѓку насупраць яго.
  
  "Што здарылася памiж табой i Джонам?" - спытаѓ Нiк.
  
  Яна пацiснула плячыма. Аѓтамат усё яшчэ быѓ накiраваны на яго. "Думаю, можна сказаць, што я не на ягоны густ. Мне падабалася вучыцца ѓ каледжы, я абсалютна любiла амерыканскiх мужчын. Я занадта шмат спала з iмi для яго. Ён хацеѓ кагосьцi больш сталага. Думаю, ён атрымаѓ тое, што хацеѓ".
  
  "Вы маеце на ѓвазе Кэцi?"
  
  Яна кiѓнула. "Яна больш у яго гусце - цiхая, стрыманая. Iду ѓ заклад, калi яны пажанiлiся, яна была нявiннiцай. Мне прыйдзецца яе спытаць.
  
  Нiк спытаѓ: "Як доѓга ты была з iм?"
  
  "Не ведаю, мусiць, месяц цi два".
  
  "Дастаткова доѓга, каб зразумець, што ён разважае над iдэяй комплексу".
  
  Яна зноѓ усмiхнулася. "Ну, мяне адправiлi туды вучыцца".
  
  Нiк дапiѓ рыс i адсунуѓ мiску. Ён закурыѓ адну са сваiх цыгарэт з залатым наканечнiкам. Шэйла ѓзяла прапанаваную ёй, i, калi ён збiраѓся закурыць яе цыгарэту, ён выбiѓ маленькi аѓтамат у яе з рукi. Ён саслiзнуѓ са стала i адскочыѓ ад падлогi. Нiк пацягнуѓся, каб падняць яго, але спынiѓся, перш чым яго рука дакранулася да яго. Лiнг стаяѓ у праёме каюты з 45-м калiбрам у руцэ.
  
  "Я забiваю", - сказаѓ ён, узводзячы курок.
  
  "Не!" - Усклiкнула Шэйла. "Яшчэ не." Яна хутка ѓстала памiж Нiкам i Лiнгам. Нiку яна сказала: "Гэта было не вельмi разумна, дзетка. Вы ж не збiраецеся прымушаць нас звязваць вас? Яна кiнула Лiнг свой маленькi аѓтамат i па-кiтайску сказала яму пачакаць прама ѓ хацiны. Яна паабяцала яму, што вельмi хутка яму дазволяць забiць Нiка.
  
  Лiнг хмыкнуѓ i схаваѓся з вачэй.
  
  Шэйла стаяла перад Нiкам, папраѓляючы сваё цеснае бледна-лiловае сукенка. Яе ногi былi злёгку расстаѓлены, i шоѓк прылiпаѓ да яе целе, як быццам ён быѓ мокрым. Нiк зараз ведаѓ, што пад ёй нiчога не было. Хрыпла яна сказала: "Я не хачу, каб ён забраѓ цябе, пакуль я не скончу з табой". Яна склала далонi прама пад грудзьмi. "Я павiнна быць даволi добрай".
  
  "Гатовы паспрачацца, што так", - сказаѓ Нiк. "А як наконт твайго хлопца? Ён ужо дастаткова хоча ѓбачыць мяне мёртвым.
  
  Нiк стаяѓ ля адной з ложкаѓ. Шэйла падышла да яго блiжэй, прыцiскаючыся сваiм целам да яго. Ён адчуѓ, як унутры яго разгараецца агонь.
  
  "Я магу справiцца з iм", - сказала яна хрыплым шэптам. Яна перамясцiла рукi пад яго кашулю да яго грудзей. "Мяне вельмi даѓно не цалаваѓ амерыканец".
  
  Нiк прыцiснуѓся вуснамi да яе вуснаѓ. Ён прыцiснуѓся да яе вуснаѓ. Яго рука лягла на яе спiну, а затым павольна слiзганула ѓнiз. Яна падышла да яго блiжэй.
  
  "Колькi яшчэ агентаѓ працуе з вамi?" прашаптала яна яму на вуха.
  
  Нiк пацалаваѓ яе ѓ шыю, у горла. Яго рукi перамясцiлiся да яе грудзей. "Я не чуѓ пытання", - адказаѓ ён гэтак жа цiхiм шэптам.
  
  Яна напружылася i слаба паспрабавала адштурхнуцца. Яе дыханне было цяжкiм. "Я ... павiнна ведаць", - сказала яна.
  
  Нiк прыцiснуѓ яе да сябе. Яго рука слiзганула пад яе кашулю, дакранаючыся голай плоцi. Павольна ён пачаѓ паднiмаць змену.
  
  "Пазней", - хрыпла сказала яна. "Ты я
  
  
  
  
  
  Я раскажу мне пазней, калi ты даведаешся, наколькi я добрая ".
  
  "Паглядзiм." Нiк асцярожна паклаѓ яе на ложак i скончыѓ здымаць кашулю.
  
  Яна была добрая, добра. Яе цела было без плям i з тонкiмi косткамi. Яна прыцiснулася да яго i прастагнала яму ѓ вуха. Яна курчылася разам з iм i прыцiснулася сваiмi цвёрдымi прыгожымi грудзьмi да яго грудзей. I калi яна дасягнула вяршынi задавальнення, яна пачухала сваiмi доѓгiмi пазногцямi яго спiну, амаль прыѓзняѓшыся з койкi, прыкусiѓшы зубамi мочку яго вуха. Затым яна бязвольна ѓпала пад iм, зачынiѓшы вочы, рукi па баках. Калi Нiк збiраѓся выбрацца з койкi, у каюту ѓвайшоѓ Лiнг, яго твар было чырвоным ад лютасьцi.
  
  Ён не сказаѓ нi слова, а адразу прыступiѓ да працы. .45 быѓ накiраваны Нiка ѓ жывот. Ён лаяѓ Нiка па-кiтайску.
  
  Таксама па-кiтайску Шэйла загадала яму з салона. Яна зноѓ ажыла i нацягвала кашулю цераз галаву.
  
  "Як ты думаеш, хто я?" - запярэчыѓ Лiнг на сваiм кантонскiм дыялекце.
  
  "Ты такi, якi я кажу. Вы не валодаеце мной i не кантралюеце мяне. Прэч."
  
  "Але з гэтым... шпiёнам, гэтым замежным агентам".
  
  "З!" яна загадала. "Прэч! Я скажу табе, калi ты зможаш забiць яго.
  
  Лiнг сцiснуѓ зубы i патупаѓ з кабiны.
  
  Шэйла паглядзела на Нiка, злёгку ѓсмiхаючыся. Яе шчокi пачырванелi. У яе смарагдавых вачах усё яшчэ свяцiлася задавальненне. Яна разгладзiла шаѓковую кашулю i паправiла валасы.
  
  Нiк сеѓ за стол i закурыѓ. Шэйла падышла i села насупраць яго.
  
  "Мне гэта спадабалася, - сказала яна. "Шкада, што мы павiнны забiць цябе. Я лёгка магу прывыкнуць да цябе. Аднак я больш не магу гуляць з табой у гульнi. Iзноѓ жа, колькi агентаѓ працуе з вамi? "
  
  "Не", - адказаѓ Нiк. "Я адзiн."
  
  Шэйла ѓсмiхнулася, кiваючы галавой. "Цяжка паверыць, што адзiн чалавек зрабiѓ усё, што ѓ вас ёсць. Але дапусцiм, вы кажаце праѓду. Чаго вы спадзявалiся дасягнуць, таемна пранiкаючы на борт?
  
  Баржа перастала калыхацца. Ён бег па гладкай вадзе. Нiк не мог бачыць знадворку хацiны, але вырашыѓ, што яны вось-вось увойдуць у невялiкую гавань у Вампоа або Хуанпу. Тут праходзiлi б вялiкiя караблi. Гэта было настолькi далёка ѓверх па рацэ, наколькi маглi зайсцi вялiкiя караблi. Паводле яго ацэнак, яны знаходзiлiся прыкладна ѓ дванаццацi мiлях ад Гуанчжоу.
  
  "Я чакаю", - сказала Шэйла.
  
  Нiк сказаѓ: "Вы ведаеце, чаму я цiшком прабраѓся на борт. Я сказаѓ вам, што працую адзiн. Калi вы мне не верыце, значыць, не верце.
  
  "Вядома, вы не можаце чакаць, што я паверу, што ваш урад пашле аднаго чалавека, каб выратаваць жонку i хлопчыка Джона".
  
  "Вы можаце верыць у што хочаце". Нiк хацеѓ выйсцi на палубу. Ён хацеѓ убачыць, куды яны накiроѓваюцца з Вампоа. "Думаеш, твой хлопец стрэлiць у мяне, калi я паспрабую расцерцi ногi?"
  
  Шэйла пастукала пазногцем па пярэднiх зубах. Яна вывучала яго. "Напэѓна, - сказала яна. "Але я пайду з табой". Калi ён пачаѓ уставаць, яна сказала: "Ведаеш, дарагая, было б нашмат прыемней, калi б ты тут адказала на мае пытаннi. Калi мы дабяромся туды, куды збiраемся, гэта не будзе прыемна".
  
  Пазней послеобеденное сонца нырала з цёмных дажджавых аблокаѓ, пакуль Нiк выходзiѓ на палубу. Двое чальцоѓ павозкi iшлi наперад, правяраючы глыбiню ракi. Выродлiвае вока 45-го калiбра Лiнга ѓважлiва сачыѓ за Нiкам. Ён быѓ на рулi.
  
  Нiк падышоѓ да левага борта, кiнуѓ цыгарэту ѓ раку i паглядзеѓ на якi праходзiць бераг.
  
  Яны сыходзiлi ад Вампоа i вялiкiх караблёѓ. Яны абагналi маленькiя сампаны з цэлымi сем'ямi, мужчыны ѓ поце, працуючы супраць плынi. Нiк падумаѓ, што ѓ такiм тэмпе iм спатрэбiцца яшчэ цэлы дзень, каб дабрацца да Кванчжоѓ, калi яны туды накiроѓвалiся. Гэта будзе заѓтра. А што было заѓтра? Нядзеля! У яго было крыху больш за сорак васьмi гадзiн, каб знайсцi Кэцi Лу i Майка i вярнуць iх у Ганконг. Гэта азначала, што яму давядзецца ѓдвая скарацiць час у дарозе.
  
  Ён адчуѓ, як Шэйла стаiць побач з iм i лёгка праводзiць пальцамi па яго руцэ. У яе былi iншыя планы на яго. Ён зiрнуѓ на Лiнга. У Лiнга былi i iншыя планы на яго. Усё выглядала не вельмi добрае.
  
  Шэйла павярнулася вакол яго рукi, прыцiскаючыся да яе грудзьмi. "Мне сумна, - цiха сказала яна. "Забаѓляй мяне."
  
  Носiк Лiнга 45-га калiбра рушыѓ услед за спiной Нiка, калi ён iшоѓ з Шэйла ѓ каюту. Апынуѓшыся ѓсярэдзiне, Нiк сказаѓ: "Табе падабаецца катаваць гэтага хлопца?"
  
  Лiнга? "Яна пачала расшпiльваць яго кашулю. "Ён ведае сваё месца". Яна правяла рукамi па валасах на яго грудзях.
  
  Нiк сказаѓ: "Яму не спатрэбiцца шмат часу, каб пачаць страляць са сваёй гарматы".
  
  Яна паглядзела на яго, усмiхнулася, правяла вiльготным мовай па вуснах. "Тады табе лепш зрабiць, як я кажу".
  
  Нiк падумаѓ, што зможа ѓзяць Лiнга, калi спатрэбiцца. Двое чальцоѓ экiпажа не будуць праблемай. Але ён усё яшчэ не ведаѓ, куды яны накiроѓвалiся. Было б лягчэй, калi б ён пайшоѓ разам з гэтай жанчынай, пакуль яны не дасягнулi месца прызначэння.
  
  "Што ты хочаш каб я зрабiѓ?" ён спытаѓ.
  
  Шэйла стаяла далей ад яго, пакуль не зняла кашулю. Яна развязала пучок за галавой, i валасы ѓпалi ёй на плечы. Дайшло амаль да
  
  
  
  
  
  яе талii. Затым яна расшпiлiла яго штаны i дазволiла iм звалiцца да шчыкалатак.
  
  "Лiнг!" яна паклiкала.
  
  Лiнг адразу ж з'явiѓся на ѓваходзе ѓ хацiну.
  
  Па-кiтайску Шэйла сказала: "Глядзi на яго. Магчыма, вы чаму-небудзь навучыцеся. Але калi ён не зробiць так, як я кажу, страляйце ѓ яго ".
  
  Нiку здалося, што ён заѓважыѓ след усмешкi ѓ кутках рота Лiнга.
  
  Шэйла падышла да ложка i села на край, расставiѓшы ногi. "На каленi, амерыканка", - загадала яна.
  
  Валасы на патылiцы Нiка ѓсталi дыбам. Сцiснуѓшы зубы, ён упаѓ на каленi.
  
  "А зараз iдзi да мяне, дзетка", - сказала Шэйла.
  
  Калi ён павернецца налева, то зможа выбiць пiсталет з рукi Лiнга. Але што ж тады? Ён сумняваѓся, што нехта з iх скажа яму, куды яны iдуць, нават калi ён паспрабуе выцеснiць гэта з iх. Ён мусiѓ пагадзiцца з гэтай жанчынай.
  
  "Лiнг!" - сказала Шэйла з пагрозай.
  
  Лiнг зрабiѓ крок наперад, накiраваѓшы пiсталет у галаву Нiка.
  
  Нiк пачаѓ падпаѓзаць да жанчыны. Ён падышоѓ да яе i, выконваючы тое, што яна загадала, пачуѓ цiхi смяшок Лiн.
  
  Дыханне Шэйла стала перарывiстым. Па-кiтайску яна сказала: "Бачыш, Лiн, дарагi? Вы бачыце, што ён робiць? Ён рыхтуе мяне да вас ". Затым яна лягла на ложак. "Хутка, Лiнг", - выдыхнула яна. "Прывяжы яго да мачты".
  
  З пiсталетам Лiнг жэстам паказаѓ Нiку на стол. Ён з удзячнасцю падпарадкаваѓся. Ён сеѓ на сам стол, паставiѓшы ногi на лаѓку. Ён абвiѓ рукамi мачту. Лiнг паклаѓ 45-й калiбр i хутка i моцна звязаѓ рукi Нiка.
  
  "Паспяшайся, дарагая", - крыкнула Шэйла. "Я блiзкi".
  
  Лiнг паклаѓ пiсталет пад ложак i паспешна распрануѓся. Затым ён далучыѓся да Шэйла на ложку.
  
  Нiк глядзеѓ на iх з горкiм прысмакам у роце. Лiнг пайшоѓ на гэта са змрочнай рашучасцю лесаруба, якi сячэ дрэва. Калi яму гэта спадабалася, ён не падаѓ ѓвазе. Шэйла прыцiснула яго да сваiх грудзей, шэпчучы яму на вуха. У каюце пацямнела з заходам сонца. Нiк адчуѓ пах вiльгацi ѓ паветры. Было холадна. Ён хацеѓ, каб на iм былi штаны.
  
  Калi яны скончылi, яны заснулi. Нiк не спаѓ, пакуль не пачуѓ храп аднаго з чальцоѓ павозкi на карме. Iншы быѓ у румпеля, якi працуе з рулём кiрунку. Нiк з цяжкасцю мог разгледзець яго праз уваход у каюту. Нават ён кiѓнуѓ у сне.
  
  Нiк драмаѓ каля гадзiны. Затым ён пачуѓ, як Шэйла будзiць Лiнга для новай спробы. Лiнг пратэстуючы застагнаѓ, але выканаѓ жаданне жанчыны. Гэта заняло ѓ яго больш часу, чым у першы раз, i калi ён скончыѓ, ён лiтаральна страцiѓ прытомнасць. Цяпер хацiна пагрузiлася ѓ цемру. Нiк мог толькi iх чуць. Баржа пагойдвалася ѓверх па рацэ.
  
  Калi Нiк зноѓ прачнуѓся, свiтанак быѓ туманным. Ён адчуѓ, як нешта невыразнае дакранулася да яго шчокi. У яго руках не было пачуццяѓ. Вяроѓка, туга абматаная вакол яго запясцяѓ, перапынiла кровазварот, але ѓ iншых частках яго цела было адчуванне. I ён адчуѓ на сабе руку Шэйла. Яе доѓгiя валасы колеру Воранава крыла слiзгалi ѓзад i наперад па яго твары.
  
  "Я баялася, што мне давядзецца абудзiць каго-небудзь з каманды", - прашаптала яна, калi ён расплюшчыѓ вочы.
  
  Нiк прамаѓчаѓ. Яна была падобная на маленькую дзяѓчынку з доѓгiмi валасамi, спадальнымi на яе далiкатнае твар. Яе аголенае цела было моцным i добра складзеным. Але цвёрдыя зялёныя вочы заѓсёды выдавалi яе. Яна была суровай жанчынай.
  
  Яна ѓстала на стол-лаву i далiкатна правяла грудзьмi па яго твары. "Табе трэба пагалiцца", - сказала яна. "Хацеѓ бы я развязаць цябе, але не думаю, што ѓ Лiнга хопiць сiлы трымаць на табе пiсталет".
  
  З яе рукой на iм i яе грудзьмi, злёгку якая датычыцца яго шчакi. Нiк не мог кантраляваць агонь усярэдзiне сябе.
  
  "Так лепш", - сказала яна, усмiхаючыся. "Гэта можа быць крыху няёмка з тваiмi звязанымi рукамi, але мы справiмся, цi не так, дарагая?"
  
  I нягледзячы на сябе i сваю непрыязнасць да яе, яму гэта падабалася. Жанчына была ненаедная, але ведала мужчын. Яна ведала, што iм падабаецца, i забясьпечвала гэта.
  
  Калi яна скончыла з iм, яна адступiла i дазволiла сваiм вачам цалкам акунуцца ѓ яго. Яе маленечкi жывоцiк рухаѓся туды-сюды з-за цяжкага дыхання. Яна прыбрала валасы з вачэй i сказала: "Думаю, я заплачу, калi нам давядзецца цябе забiць". Затым яна ѓзяла 45-ы калiбр i разбудзiла Лiнг. Ён скацiѓся з ложка i, спатыкаючыся, вылецеѓ за ёй з каюты на кармавую палубу.
  
  Яны правялi там усю ранiцу, пакiнуѓшы Нiка прывязаным да мачты. Мяркуючы па тым, што Нiк мог бачыць праз уваход у каюту, яны ѓвайшлi ѓ дэльту на поѓдзень ад Гуанчжоу. Раён быѓ усеяны рысавымi палямi i каналамi, якiя адыходзяць ад ракi. У Шэйлы i Лiнга была дыяграма. Яны напераменку вывучалi яго i правы бераг. Яны прайшлi шмат джонак i яшчэ больш сампанаѓ. Сонца было туманным i мала спрыяла саграванню холаду ѓ паветры.
  
  Фанк перасёк дэльту i пусцiѓ у ход адзiн з каналаѓ. Шэйла здавалася задаволенай курсам i згарнула дыяграму ѓ трубку.
  
  Нiк быѓ развязаны, яму дазволiлi зашпiлiць кашулю i надзець штаны. Яму далi мiску рысу i два бананы. Увесь час Лiнг трымаѓ пры сабе пiсталет 45-га калiбра. Калi ён скончыѓ, ён выйшаѓ на
  
  
  
  
  
  кармавую палубу. Лiнг застаѓся ѓ двух футах ззаду яго. Нiк правёѓ дзень па правым борце, палiѓ цыгарэты i назiраѓ за тым, што адбываецца. Час ад часу ён трапляѓся на вочы кiтайскаму рэгулярнаму салдату. Ён ведаѓ, што яны наблiжаюцца. Пасля абеду Шэйла спала ѓ хацiне. Вiдавочна, за адзiн дзень у яе быѓ увесь сэкс, якi ёй быѓ патрэбен.
  
  Баржа праехала мiма двух вёсак, запоѓненых ейны шчуплы бамбукавымi хацiнамi. Праходзячы мiма, жыхары не звярталi ѓвагi. Былi прыцемкi, калi Нiк стаѓ заѓважаць на беразе ѓсё больш i больш салдат. Яны глядзелi на баржу з цiкавасцю, як быццам гэтага чакалi.
  
  Калi сцямнела, Нiк заѓважыѓ наперадзе загарэлася святло. Шэйла далучылася да iх на палубе. Калi яны падышлi блiжэй, Нiк заѓважыѓ агнi, якiя асвятляюць прычал. Салдаты былi ѓсюды. Гэта была яшчэ адна вёска, якая адрознiвалася ад iншых, якiя яны бачылi, бо ѓ гэтай было электрычнае асвятленне. Наколькi Нiк мог бачыць, калi яны падыходзiлi да прычала, бамбукавыя хацiны асвятлялiся лiхтарамi. Па абодва бакi дока стаялi дзве электрычныя лямпачкi, i шлях памiж хацiнамi асвятляѓся лiнiямi агнёѓ.
  
  Прагныя рукi схапiлi кiнуты трос, калi баржа падышла да прычала. Ветразь упаѓ, якар кiнуты. Шэйла трымала Нiка на прыцэле сваiм маленькiм аѓтаматам, пакуль загадвала Лiнга звязаць яму рукi за спiной. Усталявалi планку, якая злучае баржу з прыстанню. Салдаты тоѓпiлiся ѓ хацiнах, некаторыя стаялi вакол прыстанi i глядзелi. Усе яны былi добра ѓзброены. Калi Нiк сышоѓ з баржы, за iм рушылi ѓслед двое салдат. Шэйла размаѓляла з адным з салдат. Калi Лiнг быѓ наперадзе, салдаты ззаду Нiка злёгку падштурхнулi яго, прымушаючы рухацца. Ён пайшоѓ услед за Лiнгам.
  
  Праходзячы праз шэраг агнёѓ, ён заѓважыѓ пяць хацiн: тры злева i дзве справа. Радок агнёѓ, што бегла па цэнтры, здавалася, была звязана з нейкiм генератарам у канцы хацiн. Ён чуѓ, як ён гудзе. Тры хацiны злева ад яго былi запоѓнены салдатамi. Двое справа ад яго былi цёмныя i здавалiся пустымi. Трое салдат стаялi на варце каля дзвярэй другога. Цi можа гэта быць там, дзе Кэцi Лу i хлопчык? Нiк памятаѓ пра гэта. Вядома, гэта таксама можа быць прынада. Яны яго чакалi. Яго правялi мiма ѓсiх хацiн. Нiк заѓважыѓ гэта толькi калi яны сапраѓды дабралiся да структуры. Яно знаходзiлася за хацiнамi i ѓяѓляла сабой нiзкi прамавугольны бетонны будынак. У цемры будзе цяжка разгледзець. Лiнг правёѓ яго па сямi цэментавых прыступках да таго, што выглядала як сталёвыя дзверы. Нiк пачуѓ генератар амаль прама ззаду сябе. Лiнг выцягнуѓ звязку ключоѓ з кiшэнi i адамкнуѓ дзверы. Яна са скрыпам адкрылася, i гурт увайшоѓ у будынак. Нiк адчуѓ затхлы вiльготны пах раскладаецца плоцi. Яго вялi па вузкiм, неасветленым калiдоры. Абапал былi сталёвыя дзверы. Лiнг спынiѓся перад адной з дзвярэй. Iншым ключом ад кольца ён адамкнуѓ дзверы. У Нiка былi развязаныя рукi, i яго заштурхалi ѓ камеру. Дзверы за iм з ляскам зачынiлiся, i ён апынуѓся ѓ поѓнай цемры.
  
  РАЗДЗЕЛ АДЗIНАЦЦАТЫ
  
  Нiк абышоѓ сваю кабiнку, дакранаючыся сцен.
  
  Нi расколiн, нi расколiн, толькi цвёрды бетон. I падлога была такой жа, як i сцены. Завесы на сталёвых дзвярах былi звонку i залiты бетонам. З камеры не збегчы. Цiшыня была настолькi поѓнай, што ён мог чуць уласнае дыханне. Ён прысеѓ у куце i закурыѓ адну са сваiх цыгарэт. Паколькi ѓ яго запальнiцы скончылася палiва, ён узяѓ на баржы каробку запалак. Засталося ѓсяго дзве цыгарэты.
  
  Ён курыѓ, назiраючы, як пры кожным зацягваннi тлее тлеючы вугалёк яго цыгарэты. "Вечар нядзелi, - падумаѓ ён, - а заставалася толькi да паѓночы аѓторка". Ён да гэтага часу не знайшоѓ Кэцi Лу i хлопчыка Майка.
  
  Затым ён пачуѓ мяккi голас Шэйла Кван, якi гучаѓ так, нiбы ён зыходзiѓ са сцен.
  
  "Нiк Картэр", - сказала яна. "Вы працуеце не адзiн. Колькi яшчэ з вамi працуе? Калi яны будуць тут?"
  
  Цiшыня. Нiк пагасiѓ рэшткi цыгарэты. Раптам камера азарылася святлом. Нiк мiргнуѓ, яго вочы слязiлiся. У цэнтры столi была запаленая лямпачка, абароненая невялiкай драцяной кратамi. Калi вочы Нiка прывыклi да яркага святла, святло згасла. Ён прыкiнуѓ, што гэта было секунд дваццаць. Цяпер ён зноѓ быѓ у цемры. Ён працёр вочы. Са сцен зноѓ пачуѓся гук. Гэта было падобна на свiсток цягнiка. Паступова ён рабiѓся ѓсё гучней, нiбы цягнiк наблiжаѓся да камеры. Гук станавiѓся ѓсё гучней i гучней, пакуль не ператварыѓся ѓ вiск. Як толькi Нiк думаѓ, што гэта пройдзе, гук адключыѓся. Ён разлiчыѓ, што прыкладна праз трыццаць секунд. Затым Шэйла зноѓ загаварыла з iм.
  
  "Прафесар Лу хоча далучыцца да нас", - сказала яна. "Вы нiчога не можаце зрабiць, каб прадухiлiць гэта". Пачулася пстрычка. Затым "Нiк Картэр. Вы працуеце не адзiн. Колькi яшчэ з вамi працуе? Калi яны будуць тут? "
  
  Гэта быѓ запiс. Нiк чакаѓ, калi загарыцца святло. Але замест гэтага ён атрымаѓ свiсток цягнiка.
  
  
  
  
  
  i ѓзмацненне. На гэты раз было яшчэ гучней. I ад вiску пачалi балець вушы. Калi ён паклаѓ на iх рукi, гук спынiѓся. Ён спацеѓ. Ён ведаѓ, што яны спрабавалi зрабiць. Гэта быѓ стары кiтайскi выкрут катаванняѓ. Яны выкарыстоѓвалi яго варыянты супраць салдат у Карэi. Гэта быѓ працэс псiхiчнага зрыву. Зрабiце мозг падобным на кашу, а потым лепiце як хочаце. Ён мог сказаць iм, што быѓ адзiн, да збору ѓраджаю рысу, але яны яму не паверылi. Iронiя заключалася ѓ тым, што ад такога кшталту катаванняѓ практычна не было абароны. Здольнасць пераносiць боль была бескарыснай. Яны мiнулi цела i стрэлiлi проста ѓ мозг.
  
  Зноѓ загарэлася святло. Вочы Нiка слязiлiся ад яркага святла. На гэты раз святло гарэла ѓсяго дзесяць секунд. Ён згас. Кашуля Нiка была прасякнута потым. Ён павiнен быѓ прыдумаць нейкую абарону. Ён ужо чакаѓ, чакаѓ, чакаѓ. Цi будзе гэта святло?
  
  Свiсток? Цi голас Шэйла? Немагчыма было судзiць, што будзе цi як доѓга гэта працягнецца. Але ён ведаѓ, што мусiць нешта рабiць.
  
  Свiсток ужо не здалёк. Ён адразу стаѓ высокiм i гучным. Нiк прыступiѓ да працы. Яго мозг яшчэ не ператварыѓся ѓ кашу. Ён сарваѓ з кашулi вялiкую палоску. Загарэлася святло, i яно моцна зажмурылася. Калi ён зноѓ спрацаваѓ, ён узяѓ падраную частку сваёй кашулi i зноѓ разарваѓ яе на пяць драбнейшых палос. Дзве палоскi ён зноѓ разарваѓ напалову i скамячыѓ iх у тугiя маленькiя шарыкi. Ён уторкнуѓ чатыры мячы ѓ вушы, па два ѓ кожны.
  
  Калi пачуѓся свiсток, ён яго ледзь чуѓ. З трох палос, што засталiся, ён склаѓ дзве з iх у вольныя падушачкi i наклаѓ на вочы. Трэцюю паласу ён абвязаѓ вакол галавы, каб падушачкi заставалiся на месцы. Ён быѓ сляпым i глухiм. Ён адкiнуѓся назад у свой бетонны кут, усмiхаючыся. Навобмацак ён запалiѓ яшчэ адну цыгарэту. Ён ведаѓ, што яны могуць зняць з яго ѓсю вопратку, але прама зараз ён бавiѓ час.
  
  Яны павялiчылi гучнасць свiстка, але гук быѓ настолькi прыглушаны, што не турбаваѓ яго. Калi i прагучаѓ голас Шэйла, ён яго не пачуѓ. Ён амаль скончыѓ сваю цыгарэту, калi за iм дашлi.
  
  Ён не чуѓ, як адчынiлiся дзверы, але адчуваѓ пах свежага паветра. I ён адчуваѓ прысутнасць iншых у камеры разам з iм. Павязка на вачах была сарваная з яго галавы. Ён мiргнуѓ, працiраючы вочы. Святло гарэѓ. Двое салдат стаялi над iм, другi каля дзвярэй. Абедзве вiнтоѓкi былi нацэлены на Нiка. Салдат, якi стаяѓ над Нiкам, паказаѓ на сваё вуха, затым на вуха Нiка. Кiлмайстар ведаѓ, чаго хацеѓ. Ён зняѓ берушы. Салдат падняѓ яго з вiнтоѓкай. Нiк устаѓ i, пхаючы ствалом вiнтоѓкi, выйшаѓ з камеры.
  
  Ён пачуѓ працу генератара, як толькi выйшаѓ з будынку. Двое салдат стаялi ззаду яго, iх вiнтоѓкi былi прыцiснуты да яго спiне. Яны прайшлi пад голымi лямпачкамi памiж хацiнамi i наѓпрост да канца хацiны, блiжэйшай да бетоннага будынка. Калi яны ѓвайшлi, Нiк заѓважыѓ, што ён падзелены на тры часткi. Першы быѓ нечым накшталт фае. Справа ад яго дзверы вялi ѓ iншы пакой. Хоць Нiк гэтага не бачыѓ, ён чуѓ пранiзлiвы вiск i вiск караткахвалевага радыё. Прама перад iм зачыненыя дзверы вялi ѓ яшчэ адзiн пакой. У яго не было магчымасцi даведацца, што тамака было. Над iм з бамбукавых бэлек звiсалi два дымныя лiхтары. Радыёрубка свяцiлася ад новых лiхтароѓ. Тады Нiк зразумеѓ, што вялiкая частка току генератара выкарыстоѓвалася для працы радыё, асвятленнi памiж хацiнамi i ѓсяго абсталявання ѓ бетонным будынку. Самi хацiны асвятлялiся лiхтарамi. Пакуль двое салдат чакалi з iм у фае, ён прыхiнуѓся да сцяны хацiны. Яна рыпнула ад яго вагi. Ён правёѓ пальцамi па шурпатай паверхнi. Аскепкi бамбука адышлi ѓ тым месцы, дзе ён пацёр. Нiк злёгку ѓсмiхнуѓся. Хацiны былi трутавiкамi ѓ чаканнi пажару.
  
  Двое салдат стаялi па абодва бакi ад Нiка. Побач з дзвярыма, што вядзе ѓ трэцi пакой, на лаѓцы сядзелi яшчэ двое салдат, iх вiнтоѓкi памiж ног, iх галовы кiвалi, спрабуючы змагацца са сном. У канцы лаѓкi чатыры скрынi былi пастаѓлены адна на адну. Нiк успомнiѓ iх з трума барахла. Кiтайскiя сiмвалы, нанесеныя на iх, казалi, што гэта гранаты. Верхняя скрыня была адкрыта. Палова гранат адсутнiчала.
  
  Па радыё раздаѓся голас. Ён размаѓляѓ па-кiтайску на дыялекце, якога Нiк не разумеѓ. Радзiст адказаѓ на тым жа дыялекце. Было сказана адно слова, якое ён зразумеѓ. Гэта было iмя Лу. "Голас па радыё, павiнна быць, iдзе з хаты, у якiм трымалi прафесара Лу, - падумаѓ Нiк. Яго розум паглынуты, перавараны, адкiнуты. I як кампутар, выплёѓваючы картку, да яго прыйшоѓ план. Гэта было грубiянска, але, як i ѓсе яго планы, гнутка.
  
  Затым дзверы ѓ трэцi пакой адчынiлiся, i з'явiѓся Лiнг са сваiм верным 45-м калiбрам. Ён кiѓнуѓ двум салдатам, затым жэстам запрасiѓ Нiка ѓвайсцi ѓ пакой. Шэйла чакала яго. Як Лiнг
  
  
  
  
  
  Яна рушыла ѓслед за Нiкам, зачынiѓшы за сабой дзверы, Шэйла падбегла да Нiку, абвiваючы рукамi яго шыю. Яна горача пацалавала яго ѓ вусны.
  
  "О, дарагi", - хрыпла прашаптала яна. "Мне проста трэба было мець цябе ѓ апошнi раз". На ёй усё яшчэ была тая ж шаѓковая сарочка, што i на баржы.
  
  Пакой быѓ меншы за два iншыя. У гэтым было акно. У iм быѓ дзiцячы ложачак, стол i плецены ѓ выглядзе кошыка крэсла. Лiхтароѓ было тры: два звiсалi са крокваѓ i адзiн на стале. На падлозе побач са крэслам ляжалi Х'юга i Вiльгельмiна. З iмi былi два пiсталета Томi. Стол стаяѓ побач з ложкам, крэсла каля сцяны справа ад дзвярэй. Нiк быѓ гатовы ѓ любы час.
  
  "Я забiваю", - сказаѓ Лiнг. Ён сеѓ у крэсла, выродлiвая морда 45-га калiбра нацэлiлася на Нiка.
  
  "Так, хатняе жывёлiна", - прабуркавала Шэйла. "Праз некаторы час." Яна расшпiльвала кашулю Нiка. "Вы здзiѓлены, што мы даведалiся вашу сапраѓдную асобу?" спытала яна.
  
  "Не зусiм", - адказаѓ Нiк. "Ты атрымала гэта ад Джона, цi не так?"
  
  Яна ѓсмiхнулася. "Спатрэбiлася крыху ѓгавораѓ, але ѓ нас ёсць спосабы".
  
  "Ты забiла яго?"
  
  "Вядома, не. Ён нам патрэбны".
  
  "Я забiваю", - паѓтарыла Лiнг.
  
  Шэйла нацягнула кашулю праз галаву. Яна ѓзяла руку Нiка i прыклала яе да сваiх аголеных грудзей. "Нам трэба спяшацца", - сказала яна. "Лiнг непакоiцца". Яна зняла з Нiка штаны. Затым яна падалася назад да ложка, пацягнуѓшы яго за сабой.
  
  Знаёмы агонь ужо гарэѓ ѓнутры Нiка. Гэта пачалося, калi яго рука кранула цёплай плоцi яе грудзей. Ён выпусцiѓ пучок на яе патылiцы, дазволiѓшы доѓгiм чорным валасам упасцi ёй на плечы. Затым ён асцярожна штурхнуѓ яе на ложак.
  
  "О, дзетка", - усклiкнула яна, калi яго твар быѓ блiзка да яе. "Мне сапраѓды не спадабаецца твая смерць".
  
  Цела Нiка прыцiснулася да яе. Яе ногi абвiлiся вакол яго. Ён адчуваѓ, як расце яе запал, калi ён працаваѓ з ёй. Для яго гэта было мала задавальнення. Яго крыху засмуцiла выкарыстаць гэты ѓчынак, якi яна так моцна кахала, супраць яе. Яго правая рука была абгорнутая вакол яе шыi. Ён сунуѓ руку пад паху i пацягнуѓ за стужку, якая трымае П'ера. Ён ведаѓ, што як толькi смяротны газ будзе выпушчаны, яму давядзецца затрымаць дыханне, пакуль ён не зможа выйсцi з пакоя. Гэта дало яму крыху больш за чатыры хвiлiны. У руцэ ён трымаѓ П'ера. Вочы Шэйла былi зачыненыя. Але рыѓкi, якiя ён зрабiѓ, выпусцiѓшы смяротны газ, адкрылi ёй вочы. Яна нахмурылася i ѓбачыла малюсенькi шар. Левай рукой Нiк перакацiѓ газавую бомбу пад ложак у бок Лiнга.
  
  "Што ты зрабiѓ?" - Усклiкнула Шэйла. Затым яе вочы шырока расплюшчылiся. "Лiнг!" крыкнула яна. "Забi яго, Лiнг!"
  
  Лiнг ускочыѓ на ногi.
  
  Нiк перакацiѓся на бок, захапляючы за сабой Шэйла, выкарыстоѓваючы яе цела як шчыт. Калi б Лiнг стрэлiѓ у спiну Шэйла, ён бы атрымаѓ Нiка. Але ён рухаѓ .45 з боку ѓ бок, спрабуючы прыцэлiцца. I гэтая затрымка забiла яго. Нiк затаiѓ дыханне. Ён ведаѓ, што газу без паху спатрэбiцца ѓсяго некалькi секунд, каб запоѓнiць пакой. Рука Лiнга дакранулася да яго горла. .45 з грукатам упаѓ на падлогу. Каленi Лiнга падагнулiся, i ён упаѓ. Затым ён упаѓ тварам наперад.
  
  Шэйла змагалася з Нiкам, але ён прыцiснуѓ яе да сябе. Яе вочы пашырэлi ад страху. На iх навярнулiся слёзы, i яна пакiвала галавой, як быццам не магла паверыць, што гэта адбываецца. Нiк прыцiснуѓся вуснамi да яе вуснаѓ. Яе дыханне перайшло ѓ штаны, затым раптам спынiлася. Яна абмякла ѓ яго руках.
  
  Нiку трэба было рухацца хутка. У галаве ѓжо свяцiлася ад недахопу кiслароду. Ён скацiѓся з койкi, хутка сабраѓ Х'юга, Вiльгельмiну, адзiн з аѓтаматаѓ Томi i яго штаны, а затым iрвануѓ у адчыненае акно. Ён адхiснуѓся на дзесяць крокаѓ ад хацiны, яго лёгкiя балелi, галава ператварылася ѓ чорную пляму. Затым ён упаѓ на каленi i ѓдыхнуѓ жаданае паветра. Некаторы час ён заставаѓся на каленях, глыбока дыхаючы. Калi яго галава праяснiлася, ён засунуѓ ногi ѓ штаны, засунуѓ Вiльгельмiну i Х'юга за пояс, узяѓ пiсталет Томi i, прыгнуѓшыся, накiраваѓся назад да хацiны.
  
  Ён напоѓнiѓ лёгкiя паветрам незадоѓга да таго, як дабраѓся да адчыненага акна. У пакой яшчэ не ѓваходзiлi салдаты. Стоячы прама за акном, Нiк выцягнуѓ Вiльгельмiну з-за пояса, старанна прыцэлiѓся ѓ адзiн з лiхтароѓ, якiя звiсаюць з бэлек, i стрэлiѓ. Лiхтар запырскаѓ пырскi, разлiваючы па сцяне палаючую газу. Нiк стрэлiѓ у iншага, затым у таго, што на стале. Полымя лiзнула падлогу i пералезла праз дзве сцяны. Дзверы адчынiлiся. Нiк прыгнуѓся i, прысеѓшы, абышоѓ хацiну. Перад хацiнамi было надта многа святла. Ён паклаѓ пiсталет Томi i зняѓ кашулю. Ён зашпiлiѓ тры гузiкi, затым завязаѓ рукавы вакол талii. Надаючы яму форму i працуючы з iм, ён атрымаѓ на баку сiмпатычны мяшочак.
  
  Ён узяѓ пiсталет Томi i накiраваѓся да ѓваходных дзвярэй. Задняя частка хацiны палала полымем. Нiк ведаѓ, што ѓ яго заставалася ѓсяго некалькi секунд, перш чым iншыя салдаты пабеглi да агню. Ён падышоѓ да дзвярэй i спынiѓся. У шэрагу голых лямпачак ён убачыѓ групы салдат, якiя iшлi да падпаленай хацiны.
  
  
  
  
  
  спачатку павольна, затым хутчэй, iх вiнтоѓкi напагатове. Праходзiлi секунды. Правай нагой Нiк расчынiѓ дзверы; ён паслаѓ чэрг са свайго аѓтамата Томi, спачатку справа, затым злева. Двое салдат стаялi ля лаѓкi з цяжкiмi ад сну вочы. Калi iх абрынула бруя куль, яны выскалiлiся, iх галовы двойчы стукнулiся аб сцяну ззаду iх. Iх целы, здавалася, паварушылiся, затым iх галовы разбiлiся адна аб адну, вiнтоѓкi з ляскам упалi на падлогу, i, як дзве глыбы, злучаныя ѓ руках, яны ѓпалi на свае вiнтоѓкi.
  
  Дзверы ѓ трэцi пакой былi адчынены. Полымя ѓжо было па ѓсiх сценах, кроквы ѓжо былi чорнымi. Пакой патрэскваѓ, калi гарэла. Яшчэ два салдаты былi з Шэйлам i Лiнг, забiтымi атручаным газам. Нiк убачыѓ, як скура Шэйла пакарабацiлася ад спякоты. Яе валасы ѓжо былi выпалены. I секунды ператварылiся ѓ адну хвiлiну i працягвалiся. Нiк падышоѓ да скрынь з гранатамi. Ён пачаѓ набiваць самаробны мяшок гранатамi. Пасля ён сёе-тое ѓспомнiѓ - амаль позна. Ён павярнуѓся, калi куля змяла яго каѓнер. Радзiст збiраѓся зноѓ стрэлiць, калi Нiк парэзаѓ яго ад пахвiны да галавы чаргой аѓтамата Томi. Рукi мужчыны выцягнулiся прама, стукнуѓшыся паабапал дзвярнога праёму. Яны стаялi проста, калi ён пахiснуѓся i ѓпаѓ.
  
  Нiк вылаяѓся пра сябе. Яму трэба было спачатку паклапацiцца пра радыё. Паколькi гэты чалавек усё яшчэ знаходзiѓся за рацыяй, хутчэй за ѓсё ён ужо звязаѓся з патрульным катэрам, а таксама з домам, дзе знаходзiѓся прафесар. Прайшло дзве хвiлiны. У Нiка было дзесяць гранат. Гэтага павiнна быць дастаткова. У любую секунду першая хваля салдат уварвецца ѓ дзверы. Цяпер было мала шанцаѓ, што атручаны газ падзейнiчае, але ён не збiраѓся глыбока дыхаць. Уваходныя дзверы былi за дзвярыма. Можа, радыёрубка. Ён на бягу ѓвайшоѓ у дзверы.
  
  Удача была з iм. У радыёрубцы было акно. Цяжкiя ногi тапталiся перад халупай, становячыся ѓсё гучней, калi салдаты падыходзiлi да ѓваходных дзвярэй. Нiк выбраѓся праз акно. Прама пад iм ён прысеѓ i выцягнуѓ адну з гранат са свайго мяшочка. Салдаты бадзялiся па фае, нiхто не аддаваѓ загадаѓ. Нiк выцягнуѓ шпiльку i пачаѓ павольна лiчыць. Дасягнуѓшы васьмi, ён шпурнуѓ гранату ѓ адчыненае акно i на кукiшках пабег прэч ад хацiны. Ён не зрабiѓ больш за дзесяць крокаѓ, калi сiла выбуху павалiла яго на каленi. Ён павярнуѓся i ѓбачыѓ, што дах хацiны злёгку прыѓзняѓся, а затым, здавалася, не абгарэлы бок надзьмуѓся.
  
  Калi да яго даносiѓся гук выбуху, сцены хацiны раскалолiся напалову. Аранжавае святло i полымя прасочваюцца скрозь адчыненыя вокны i шчылiны. Дах асеѓ, злёгку пакасiлася. Нiк падняѓся i працягнуѓ бегчы. Цяпер ён чуѓ стрэлы. Кулi раз'ядалi ѓсё яшчэ вiльготны бруд вакол яго. Ён на поѓнай хуткасцi пабег да бетоннага будынка i абмiнуѓ яго зваротна. Потым ён спынiѓся. Ён меѓ рацыю. Генератар з пыхканнем iрвануѓся ѓ маленькай бамбукавай хацiне, падобнай на скрынку. Салдат, якi стаяѓ каля дзвярэй, ужо цягнуѓся за вiнтоѓкай. Нiк застрэлiѓ яго з аѓтамата Томi. Пасля ён выцягнуѓ з мяшка другую гранату. Не доѓга думаючы, ён вырваѓ шпiльку i пачаѓ лiчыць. Ён кiнуѓ гранату ѓ адчынены дзвярны праём, кiроѓны да генератара. Выбух адразу ж прыцьмiѓ усё вакол. На ѓсякi выпадак ён выцягнуѓ яшчэ адну гранату i шпурнуѓ яе ѓнутр.
  
  Не чакаючы выбуху, ён паляцеѓ у падлесак, якi расце адразу за хацiнамi. Ён мiнуѓ першую падпаленую хацiну i пайшоѓ да другой. Ён цяжка дыхаѓ, прысеѓшы на краi куста. Да адчыненага акна ѓ задняй частцы другой хацiны была невялiкая адчыненая прастора. Ён усё яшчэ чуѓ стрэлы. Яны забiвалi адзiн аднаго? Былi крыкi; нехта спрабаваѓ аддаваць загады. Нiк ведаѓ, што як толькi нехта возьме на сябе камандаванне, беспарадак больш не будзе яго перавагай. Ён рухаѓся недастаткова хутка! Чацвёртая граната была ѓ яго ѓ руцэ, штыфт вырваны. Ён пабег, прыгнуѓшыся, i, праходзячы мiма адчыненага акна, кiнуѓ гранату. Ён працягваѓ бегчы да трэцяй хацiны, якая стаяла побач з каналам. Адзiнае святло цяпер зыходзiла ад мiгатлiвых лiхтароѓ праз вокны i дзвярныя праёмы астатнiх трох хацiн.
  
  У руцэ ѓ яго ѓжо была пятая граната. Перад iм маячыѓ салдат. Нiк не спыняючыся, распыляѓ па крузе кулi з пiсталета Томi. Салдат тузаѓся ѓзад i ѓперад да самай зямлi. Нiк прайшоѓ памiж выбухаючай другой хацiнай i трэцяй. Здавалася, паѓсюль быѓ агонь. Крычалi мужчынскiя галасы, праклiнаючы адзiн аднаго, некаторыя спрабавалi аддаваць загады. У ночы рэхам разносiлiся стрэлы, змешаныя з трэскам падпаленага бамбука. Штыфт выцягнулi. Праходзячы мiма адкрытага бакавое акно трэцяй хацiны, Нiк кiнуѓ гранату ѓнутр. Ён патрапiѓ аднаму з салдат па галаве. Салдат нахiлiѓся, каб падняць яго. Гэта быѓ апошнi рух у ягоным жыццi. Нiк ужо быѓ пад гiрляндай пацямнелай лямпачкi
  
  
  
  
  
  пераходзячы да пакiнутых двух хацiн, калi хацiна запунсавела выбухам. Дах саслiзнуѓ спераду.
  
  Цяпер Нiк натыкаѓся на салдат. Здавалася, яны былi паѓсюль, бязмэтна бегаючы, не ведаючы, што рабiць, страляючы ѓ ценi. З дзвюма хацiнкамi на другiм баку нельга было абыходзiцца так, як з трыма апошнiмi. Магчыма, у адным з iх былi Кэцi Лу i Майк. У гэтых хацiнах не гарэлi лiхтары. Нiк дабраѓся да першай i перад тым, як увайсцi, зiрнуѓ на другую. Трое салдат усё яшчэ стаялi каля дзвярэй. Яны не заблыталiся. Дзiкае куля падняла зямлю ѓ яго ног. Нiк увайшоѓ у хацiну. Полымя трох iншых хацiн давала роѓна столькi святла, што ён мог разгледзець iхняе змесцiва. Гэты выкарыстоѓваѓся для захоѓвання зброi i боепрыпасаѓ. Некалькi спраѓ ужо былi адкрыты. Нiк праглядзеѓ iх, пакуль не знайшоѓ новую абойму для свайго пiсталета Томi.
  
  У самаробным мяшку ѓ яго засталося пяць гранат. Для хацiны яму спатрэбiцца толькi адзiн. Адно можна было сказаць напэѓна: ён мусiѓ быць далёка, калi гэты ѓзляцеѓ. Ён вырашыѓ зберагчы яго на потым. Ён вярнуѓся на вулiцу. Салдаты пачалi збiрацца. Нехта ѓзяѓ пад свой кантроль. У канала была ѓсталяваная помпа, i шлангi распылялi ваду на дзве апошнiя хацiны, у якiя ён патрапiѓ. Першы згарэѓ амаль дашчэнту. Нiк ведаѓ, што яму трэба прайсцi праз гэтых трох салдат. I не было такога часу, як сапраѓднае, каб пачаць.
  
  Ён трымаѓся блiзка да зямлi, рухаючыся хутка. Ён пераклаѓ аѓтамат Томi ѓ левую руку i выцягнуѓ Вiльгельмiну з-за пояса. На рагу трэцяй хацiны ён спынiѓся. Трое салдат стаялi з вiнтоѓкамi напагатове, злёгку расставiѓшы ногi. "Люгер" падскочыѓ у руцэ Нiка, калi ён стрэлiѓ. Першы салдат разгарнуѓся, выпусцiѓ вiнтоѓку, схапiѓся за жывот i ѓпаѓ. З другога канца хацiн усё яшчэ грымелi стрэлы. Але замяшанне пакiдала салдат. Яны пачалi слухаць. I Нiк, здавалася, быѓ адзiным, хто выкарыстаѓ пiсталет Томi. Менавiта гэтага яны i чакалi. Двое iншых салдат павярнулiся да яго. Нiк хутка стрэлiѓ двойчы. Салдаты тузанулiся, наляцелi адзiн на аднаго i ѓпалi. Нiк пачуѓ шыпенне вады, якая гасiць полымя. Часу было мала. Ён завярнуѓ за кут да пярэдняй часткi хацiны i расчынiѓ дзверы, трымаючы напагатове пiсталет Томi. Апынуѓшыся ѓсярэдзiне, ён сцiснуѓ зубы i вылаяѓся. Гэта была прынада - хацiна была пустая.
  
  Ён больш не чуѓ стрэлаѓ з вiнтоѓкi. Салдаты пачалi збiрацца разам. Думкi Нiка кiдалiся. Дзе яны маглi быць? Яны iх кудысьцi забралi? Усё гэта было дарма? Тады ён ведаѓ. Гэта быѓ шанц, але добры. Ён выйшаѓ з хацiны i накiраваѓся проста да першага, у каго патрапiѓ. Полымя згасла i тут i там пачалi мiгацець. Ад хацiны застаѓся абвуглены шкiлет. Паколькi агонь быѓ настолькi развiты, жаѓнеры нават не спрабавалi яго патушыць. Нiк пайшоѓ проста туды, дзе, як ён думаѓ, упаѓ Лiнг. Было пяць абвугленых целаѓ, падобных на мумii ѓ магiльнiцы. Дым усё яшчэ клубiѓся ад падлогi, што дапамагала схаваць Нiка ад салдат.
  
  Яго пошук быѓ нядоѓгiм. Уся вопратка, вядома ж, была спалена з цела Лiнга. Стрэльба 45-га калiбра ляжала побач з трупам Лiнга. Нiк пхнуѓ цела пальцам ногi. Ён рассыпаѓся ля яго ног. Але, перамяшчаючы яго, ён знайшоѓ тое, што шукаѓ - зьвязак ключоѓ для ключоѓ попельнага колеру. Калi ён падняѓ яе, яна ѓсё яшчэ была гарачай навобмацак. Некаторыя ключы расплавiлiся. На прыстанi сабралася больш салдат. Адзiн з iх аддаваѓ загады, клiкаѓ iншых у групу. Нiк павольна адышоѓ ад хацiны. Ён прабег па чарадзе перагарэлых лiхтароѓ, пакуль яны не згаслi. Затым ён павярнуѓ направа i прытармазiѓ, калi дасягнуѓ нiзкага бетоннага будынка.
  
  Ён спусцiѓся па цэментных прыступках. Чацвёрты ключ адамкнуѓ сталёвыя дзверы. Ён са скрыпам адкрыѓся. Незадоѓга да таго, як Нiк увайшоѓ унутр, ён зiрнуѓ на док. Салдаты разышлiся веерам. Яны пачалi яго пошукi. Нiк увайшоѓ у цёмны калiдор. Каля першых дзвярэй ён важдаѓся з ключамi, пакуль не знайшоѓ той, якi адмыкаѓ дзверы. Ён штурхнуѓ яе, пiсталет Томi быѓ напагатове. Ён адчуваѓ смурод мёртвай плоцi. У куце ляжала цела, скура шчыльна прылягала да шкiлета. Напэѓна, гэта было даѓнавата. Наступныя тры клеткi былi пустыя. Ён прайшоѓ мiма той, у якой быѓ, потым заѓважыѓ, што адна з дзвярэй у калiдоры адчынена. Ён падышоѓ да яго i спынiѓся. Ён праверыѓ пiсталет Томi, каб пераканацца, што ён гатовы, затым увайшоѓ унутр. Салдат ляжаѓ проста каля дзвярэй з перарэзаным горлам. Вочы Нiка агледзелi астатнюю частку камеры. Спачатку ён амаль сумаваѓ па iх; затым дзве формы сталi яму ясныя.
  
  Яны забiлiся ѓ кут. Нiк зрабiѓ два крокi да iх i спынiѓся. Жанчына прыставiла кiнжал да горла хлопчыка, вастрыё працяло яго скуру. У вачах хлопчыка адбiваѓся страх, жах жанчыны. На ёй была сарочка, мала чым адрознiвалася ад той, якую насiла Шэйла. Але ён быѓ разарваны спераду i на грудзях. Нiк паглядзеѓ на мёртвага салдата. Ён, мусiць, спрабаваѓ
  
  
  
  
  каб згвалтаваць яе, i зараз яна думала, што Нiк быѓ там, каб зрабiць тое ж самае. Тады Нiк зразумеѓ, што ѓ цемры камеры ён выглядаѓ кiтайцам, як салдат. На iм не было кашулi, яго плячо злёгку сыходзiць крывёй, у руцэ ѓ яго быѓ пiсталет Томi, за поясам штаноѓ вiсеѓ люгер i штылет, а збоку звiсаѓ мяшок з ручнымi гранатамi. Не, ён не выглядаѓ так, як быццам армiя Злучаных Штатаѓ прыйшла яе выратаваць. Яму трэба было быць вельмi асьцярожным. Калi ён зробiць няправiльны крок, скажа няправiльную рэч, ён ведаѓ, што яна перарэжа кiнжал хлопцу па горле, а затым усадзiць яго ва ѓласнае сэрца. Ён быѓ прыкладна за чатыры футы ад iх. Ён асцярожна апусцiѓся на каленi i паклаѓ пiсталет Томi на падлогу. Жанчына пакiвала галавой i мацней прыцiснула вастрыё кiнжала да горла хлопчыка.
  
  - Кэцi, - мякка сказаѓ Нiк. "Кэцi, дазволь мне дапамагчы табе".
  
  Яна не рушыла з месца. Яе вочы глядзелi на яго, усё яшчэ поѓныя страху.
  
  Нiк старанна падбiраѓ словы. "Кэцi", - сказаѓ ён зноѓ, яшчэ больш мякка. "Джон чакае. Вы збiраецеся сысцi?"
  
  "Хто ... хто ты?" спытала яна. След страху пакiнуѓ яе вочы. Яна не так моцна цiснула вастрыём кiнжала.
  
  "Я тут, каб дапамагчы табе", - сказаѓ Нiк. "Джон паслаѓ мяне адвезцi да яго цябе i Майка. Ён чакае вас."
  
  "Дзе?"
  
  "У Ганконгу. Цяпер слухай уважлiва. Сюды iдуць салдаты. Калi яны знойдуць нас, то заб'юць усiх траiх. Мы павiнны дзейнiчаць хутка. Вы дазволiце мне дапамагчы вам?"
  
  Яшчэ больш страху пакiнула яе вочы. Яна дастала кiнжал з горла хлопчыка. "Я... я не ведаю", - сказала яна.
  
  Нiк сказаѓ: "Ненавiджу штурхаць цябе так, але калi ты затрымаешся нашмат даѓжэй, гэта не будзе тваiм рашэннем".
  
  "Адкуль я ведаю, што магу табе давяраць?"
  
  "У вас ёсць толькi маё слова. Цяпер, калi ласка." Ён працягнуѓ ёй руку.
  
  Кэцi вагалася яшчэ некалькi каштоѓных секунд. Тады яна, здавалася, прыняла рашэньне. Яна працягнула яму кiнжал.
  
  "Добра, - сказаѓ Нiк. Ён павярнуѓся да хлопчыка. "Майк, ты ѓмееш плаваць?"
  
  "Так, сэр", - адказаѓ хлопчык.
  
  "Выдатна; вось што я хачу, каб вы зрабiлi. Iдзi за мной з будынка. Як толькi мы выйдзем на вулiцу, вы абодва накiроѓваецеся прама ѓ тыл. Калi дабярэцеся да задняй часткi, увайдзiце ѓ пэндзаль. Ты ведаеш, дзе адсюль канал?"
  
  Кэцi кiѓнула.
  
  "Тады заставайся ѓ кустах. Не паказвайся. Рухайцеся пад кутом да канала, каб патрапiць да яго ѓнiз па плынi адсюль. Хавайцеся i пачакайце, пакуль не ѓбачыце смецце, якое спускаецца па канале. Тады плывiце за хламам. На бакавiцы будзе хопiць?
  
  "Ды сэр."
  
  - Цяпер ты добра клапацiся аб сваёй мацi. Упэѓнiцеся, што яна гэта зробiць.
  
  "Так, сэр, я буду", - адказаѓ Майк. У кутках яго рота з'явiлася лёгкая ѓсмешка.
  
  "Добры хлопчык, - сказаѓ Нiк. "Добра, пойдзем."
  
  Ён вывеѓ iх з камеры па цёмным калiдоры. Калi ён падышоѓ да дзвярэй, якiя вялi да выхаду, ён працягнуѓ iм руку, каб яны спынiлiся. У адзiноце ён выйшаѓ на вулiцу. Салдаты былi расстаѓленыя ступенiстай лiнiяй памiж хацiнамi. Яны iшлi да бетоннага будынка, а цяпер яны былi менш чым за дваццаць ярдаѓ ад iх. Нiк зрабiѓ знак Кэцi i Майку.
  
  "Вам трэба паспяшацца", - прашаптаѓ ён iм. "Памятайце, заставайцеся глыбока ѓ лесе, пакуль не даберацеся да канала. Вы пачуеце некалькi выбухаѓ, але не спыняйцеся нi перад чым".
  
  Кэцi кiѓнула, затым рушыла ѓслед за Майкам уздоѓж сцяны i да задняй часткi.
  
  Нiк даѓ iм трыццаць секунд. Ён пачуѓ надыходзячыя салдаты. У апошнiх дзвюх хацiнах дагаралi вогнiшчы, i з-за аблокаѓ не было месяца. Цемра была на яго баку. Ён выцягнуѓ з меха яшчэ адну гранату i на малым разбегу пусцiѓся па паляне. На паѓдарозе ён выцягнуѓ шпiльку i шпурнуѓ гранату праз галаву ѓ салдат.
  
  Ён ужо выцягнуѓ яшчэ адну гранату, калi ѓзарвалася першая. Па ѓспышцы Нiк заѓважыѓ, што салдаты аказалiся блiжэй, чым ён думаѓ. Выбух знiшчыѓ траiх з iх, пакiнуѓшы пралом у цэнтры лiнii. Нiк дабраѓся да шкiлета першай хацiны. Ён вырваѓ штыфт другой гранаты i кiнуѓ яе туды, куды кiнуѓ першую. Салдаты крычалi i зноѓ стралялi ѓ ценi. Другая граната ѓзарвалася блiжэй да канца шарэнгi, знiшчыѓшы яшчэ дзве. Астатнiя салдаты пабеглi ѓ сховiшча.
  
  Нiк абышоѓ згарэлую хацiну з процiлеглага боку, затым праз паляну накiраваѓся да хацiны з боепрыпасамi. У руцэ ѓ яго была яшчэ адна граната. Гэта будзе вялiкi. Каля дзвярэй хацiны Нiк выцягнуѓ шпiльку i шпурнуѓ гранату ѓ хацiну. Затым ён адчуѓ рух злева ад сябе. Салдат абмiнуѓ вугал хацiны i стрэлiѓ без прыцэльвання. Куля падзялiла мочку правага вуха Нiка. Салдат вылаяѓся i павярнуѓ прыклад да галавы Нiка. Нiк хiснуѓся ѓ бок i ѓдарыѓ салдата левай нагой у жывот. Ён завяршыѓ удар, прыцiснуѓшы напаѓзакрыты кулак да ключыцы салдата. Пад ударам ён трэснуѓ.
  
  Праходзiлi секунды. Нiку стала дрэнна рухацца. Ён пабег назад праз паляну. Салдат заступiѓ яму шлях,
  
  
  
  
  
  вiнтоѓка была накiравана прама на яго. Нiк стукнуѓся аб зямлю, пакацiѓся. Калi ён адчуѓ, як яго цела стукнулася аб шчыкалатку салдата, ён замахнуѓся на пахвiну. Тры рэчы адбылiся амаль адначасова. Салдат хмыкнуѓ i ѓпаѓ на Нiка, вiнтоѓка стрэлiла ѓ паветра, i ѓзарвалася граната ѓ бункеры. Першы выбух выклiкаѓ шэраг буйнейшых выбухаѓ. Барты хацiны ѓзарвалiся. Полымя закочвалася, як вялiзны аранжавы скача пляжны мяч, асвятляючы ѓсю тэрыторыю. Кавалачкi металу i дрэва разляцелiся, нiбы з сотнi стрэльбаѓ. I выбухi працягвалiся адзiн за адным. Салдаты крычалi ад болю, калi iх ударалi абломкi. Неба было ярка-аранжавым, паѓсюль падалi iскры, распальваючы вогнiшчы.
  
  Салдат цяжка лёг на Нiка. Ён праглынуѓ большую частку выбуху, i яму ѓ шыю i спiну ѓпiлiся кавалачкi бамбука i металу. Выбухi зараз адбывалiся не так часта, i Нiк пачуѓ стогны параненых салдат. Ён сутыкнуѓ салдата з сябе i падняѓ аѓтамат Томi. Здавалася, не было каму спынiць яго, калi ён рушыѓ да прычала. Дайшоѓшы да баржы, ён заѓважыѓ побач з дошкай скрыню з гранатамi. Ён падняѓ яго i занёс на борт. Затым ён выпусцiѓ дошку i скiнуѓ усе вяроѓкi.
  
  Апынуѓшыся на борце, ён падняѓ ветразь. Хлам зарыпеѓ i павольна адышоѓ ад прычала. Ззаду яго маленечкая вёска была акружаная невялiкiмi вогнiшчамi. Раз-пораз стралялi падпаленыя боепрыпасы. Выспы хацiн амаль луналi ѓ аранжавым святле полымя, i вёска здавалася прывiднай. Нiк пашкадаваѓ салдат; у iх была свая праца, але i ѓ яго была свая.
  
  Цяпер у румпеля Нiк трымаѓ хлам у цэнтры канала. Ён лiчыѓ, што знаходзiцца крыху больш за за сотню мiль ад Ганконга. Спусцiцца ѓнiз па рацэ будзе хутчэй, чым раней, але ён ведаѓ, што праблемы яшчэ не скончылiся. Ён сцебануѓ румпель i перакiнуѓ вяроѓку за борт. Баржа схавалася з-пад увагi вёскi, ён чуѓ толькi выпадковы трэск, калi выбухнулi новыя боепрыпасы. Зямля па правым борце ад хламу была нiзкай i плоскай, у асноѓным рысавыя палi.
  
  Нiк агледзеѓ цемру ѓздоѓж левага берага, шукаючы Кэцi i Майка. Затым ён заѓважыѓ iх, крыху наперадзе сябе, якiя плылi за хламам. Майк першым дабраѓся да лiнii, i калi ён падняѓся дастаткова высока, Нiк дапамог яму падняцца на борт. Кэцi iшла прама за iм. Перабраѓшыся праз парэнчы, яна спатыкнулася i схапiла Нiка за падтрымку. Яго рука схапiла яе за талiю, i яна ѓпала на яго. Яна прыцiснулася да яго, уткнуѓшыся тварам у яго грудзi. Яе цела было слiзкiм ад вiльгацi. Ад яе зыходзiѓ жаночы пах, якому не перашкаджалi нi касметыка, нi духi. Яна прыцiснулася да яго, нiбы ѓ роспачы. Нiк пагладзiѓ яе па спiне. У параѓнаннi з iм яе цела было тонкiм i далiкатным. Ён зразумеѓ, што яна, вiдаць, прайшла праз пекла.
  
  Яна не плакала i не плакала, яна проста трымалася за яго. Майк нiякавата стаяѓ побач з iмi. Прыкладна праз дзве хвiлiны яна павольна прыбрала рукi вакол яго. Яна паглядзела яму ѓ твар, i Нiк убачыѓ, што яна сапраѓды цудоѓная жанчына.
  
  "Дзякуй", - сказала яна. Яе голас быѓ мяккiм i амаль занадта нiзкiм для жанчыны.
  
  "Пакуль не дзякуй мне, - сказаѓ Нiк. "Нам яшчэ трэба прайсцi доѓгi шлях. У каюце можа быць адзенне i мал.
  
  Кэцi кiѓнула i, абняѓшы Майка за плечы, увайшла ѓ каюту.
  
  Вярнуѓшыся да руля, Нiк падумаѓ аб тым, што чакае наперадзе. Спачатку была дэльта. Шэйла Кван спатрэбiлася карта, каб перасекчы яе пры дзённым святле. У яго не было графiка, i даводзiлася рабiць гэта ноччу. Пасля быѓ патрульны катэр i, нарэшце, сама мяжа. У якасцi зброi ѓ яго быѓ пiсталет Томi, Люгер, штылет i скрыню з гранатамi. Яго войска складалася з прыгожай жанчыны i дванаццацiгадовага хлопчыка. А зараз у яго заставалася менш за суткi.
  
  Канал пачаѓ пашырацца. Нiк ведаѓ, што яны хутка апынуцца ѓ дэльце. Наперадзе i справа ён бачыѓ малюсенькiя святлiвыя кропкi. У той дзень ён уважлiва сачыѓ за ѓказаннямi Шэйла; яго розум запiсваѓ кожны паварот, кожную змену курса. Але ноччу яго рухi будуць агульнымi, а не дакладнымi. У яго iшло адно - плынь ракi. Калi ён зможа знайсцi яго дзе-небудзь у той дэльце, дзе сыходзяцца ѓсе каналы, гэта прывядзе яго ѓ правiльным напрамку. Затым левы i правы берагi адпалi, i ён быѓ акружаны вадой. Ён увайшоѓ у дэльту. Нiк сцебануѓ румпель i рушыѓ па кабiне да носа. Ён вывучаѓ цёмную ваду пад сабой. Сампаны i джонкi стаялi на якары па ѓсёй дэльце. У некаторых былi агнi, але большасць была цёмнай. Баржа рыпела праз дэльту.
  
  Нiк саскочыѓ на галоѓную палубу i адчапiѓ румпель. Кэцi выйшла з каюты з мiскай дымлiвага рысу. На ёй была ярка-чырвоная сукенка, якая шчыльна аблiпала яе постаць. Яе валасы былi нядаѓна прычасаны.
  
  "Адчуваеш сябе лепш?" - спытаѓ Нiк. Ён пачаѓ есцi мал.
  
  "Многае. Майк адразу заснуѓ. Ён нават не змог даесцi рыс.
  
  Нiк не мог забыць яе прыгажосць. Фатаграфiя, якую паказаѓ яму Джон Лу, не апраѓдала яе.
  
  Кэцi паглядзела на
  
  
  
  
  
  голую мачта. "Што-небудзь здарылася?"
  
  "Я чакаю плынi". Ён працягнуѓ ёй пустую мiску. "Што ты ведаеш аб усiм гэтым?"
  
  Яна застыла, i на iмгненне страх, якi ѓ яе быѓ у камеры, праявiѓся ѓ яе вачах. "Нiчога", - мякка сказала яна. Яны прыйшлi да мяне дадому. Затым яны схапiлi Майка. Яны трымалi мяне, пакуль адзiн з iх даѓ мне ѓкол. Наступнае, што я памятаю, гэта тое, што я прачнулася ѓ гэтай камеры. Вось тады i пачаѓся сапраѓдны жах. Салдаты... - Яна павесiла галаву, не ѓ сiлах казаць.
  
  "Не кажы пра гэта, - сказаѓ Нiк.
  
  Яна падняла галаву. "Мне сказалi, што хутка са мной будзе Джон. З iм усё ѓ парадку?"
  
  "Наколькi я ведаю." Затым Нiк распавёѓ ёй усё, не згадаѓшы толькi свае сустрэчы з iмi. Ён распавёѓ ёй аб комплексе, аб сваёй размове з Джонам, i ѓ канцы ён сказаѓ: "Такiм чынам, у нас ёсць толькi да паѓночы, каб адвезцi вас i Майка назад у Ганконг. А праз пару гадзiн будзе светла..."
  
  Кэцi доѓга маѓчала. Затым яна сказала: "Баюся, я даставiла вам шмат непрыемнасцяѓ. I я нават не ведаю твайго iмя.
  
  "Праблема каштавала таго, каб знайсцi цябе ѓ бяспецы. Мяне клiчуць Нiк Картэр. Я агент урада".
  
  Баржа рухалася хутчэй. Плынь падхапiла яго i рушыла наперад, чаму спрыяѓ лёгкi ветрык. Нiк адкiнуѓся на спiнку румпеля. Кэцi прыхiнулася да поручня правага борта, пагружаная ва ѓласныя думкi. "Да гэтага часу яна трымалася добра, - падумаѓ Нiк. Але самае складанае было яшчэ наперадзе.
  
  Дэльта была далёка ззаду. Наперадзе Нiк бачыѓ агнi Вампоа. Вялiкiя караблi стаялi на якары па абодва бакi ракi, пакiдаючы памiж iмi вузкi канал. Вялiкая частка горада была прыцемнена ѓ чаканнi свiтання, якi быѓ недалёка. Кэцi пайшла ѓ каюту крыху паспаць. Нiк застаѓся ѓ румпеля, гледзячы на ??ѓсё вачыма.
  
  Баржа рушыла далей, дазваляючы плынi i ветру несцi яго ѓ бок Ганконга. Нiк драмаѓ у румпеля, у глыбiнi душы яго мучыла трывога. Усё iшло занадта гладка, занадта лёгка. Канешне, не ѓсе салдаты ѓ вёсцы былi забiтыя. Некаторым з iх, мабыць, удалося выратавацца ад пажараѓ, каб падаць сiгнал трывогi. I радыст, павiнна быць, звязаѓся з кiмсьцi, перш чым стрэлiць у Нiка. Дзе быѓ гэты патрульны катэр?
  
  Нiк рэзка прачнуѓся i ѓбачыѓ, што перад iм стаiць Кэцi. У руцэ ѓ яе была кубак гарачай кавы. Цёмная ноч знiкла да такой ступенi, што ён мог бачыць густы трапiчны лес на абодвух берагах ракi. Хутка ѓзыдзе сонца.
  
  "Вазьмi гэта", - сказала Кэцi. "Ты выглядаеш так, быццам табе гэта патрэбна".
  
  Нiк узяѓ каву. Яго цела сцiснулася. Тупыя ныючыя болi ѓ шыi i вушах. Ён быѓ няголены i брудны, i яму заставалася прайсцi каля шасцiдзесяцi мiль.
  
  "Дзе Майк?" Ён сёрбнуѓ кавы, адчуваючы цяпло да самага канца.
  
  "Ён на носе, глядзiць".
  
  Раптам ён пачуѓ крык Майка.
  
  "Нiк! Нiк! Iдзе лодка! "
  
  "Вазьмi румпель", - сказаѓ Нiк Кэцi. Майк стаяѓ на адным калене, паказваючы на правы борт носа.
  
  "Вось, - сказаѓ ён. "Бачыш, проста iду ѓверх па рацэ".
  
  Патрульны катэр iшоѓ хутка, высока патанаючы ѓ вадзе. Нiк з цяжкасцю адрознiѓ двух салдат, якiя стаялi ѓ гарматы на насавой палубе. Часу было не так многа. Судзячы па тым шляху, па якiм наблiжалася лодка, яны ведалi, што ѓ яго былi Кэцi i Майк. Да iх датэлефанаваѓся радыст.
  
  "Добры хлопчык, - сказаѓ Нiк. "А зараз давайце складзем некалькi планаѓ". Разам яны саскочылi з кабiны на галоѓную палубу. Нiк выявiѓ скрыню з гранатамi.
  
  "Што гэта такое?" - Спытала Кэцi.
  
  Нiк адкрыѓ вечка кейса. "Патрульны катэр. Я ѓпэѓнены, што яны ведаюць пра цябе i Майку. Наша прагулка на лодцы скончана; нам давядзецца зараз пераехаць на сушу". Яго сумка-кашуля зноѓ была напоѓнена гранатамi. "Я хачу, каб вы з Майкам прама зараз плылi да берага".
  
  "Але..."
  
  "У цяперашнi час! Некалi спрачацца.
  
  Майк дакрануѓся да пляча Нiка i нырнуѓ за борт. Кэцi чакала, гледзячы Нiку ѓ вочы.
  
  "Цябе заб'юць", - сказала яна.
  
  "Не, калi ѓсё складзецца так, як я хачу. Цяпер рухайся! Я сустрэнуся з табой дзе-небудзь па рацэ.
  
  Кэцi пацалавала яго ѓ шчаку i нырнула ѓ бок.
  
  Цяпер Нiк мог чуць магутныя рухавiкi патрульнага катэры. Ён забраѓся ѓ каюту i скiнуѓ ветразь. Затым ён саскочыѓ на румпель i рэзка кiнуѓ яго налева. Хлам нахiлiѓся i пачаѓ паварочваць бокам цераз раку. Патрульны катэр быѓ зараз блiжэй. Нiк убачыѓ, як з рулi вырвалася аранжавае полымя. Снарад прасвiсцеѓ у паветры i ѓзарваѓся проста перад носам джанка. Баржа, здавалася, скаланулася ад шоку. Левы борт быѓ звернуты да патрульнага катэра. Нiк размясцiѓся за правым бортам кабiны, аѓтамат Томi ляжаѓ зверху. Патрульны катэр быѓ усё яшчэ занадта далёка, каб адкрыць агонь.
  
  З гарматы зноѓ стрэлiлi. I зноѓ снарад прасвiсцеѓ у паветры, толькi на гэты раз выбух разарваѓ паражнiну ѓ ватэрлiнii прама за носам. Баржа рэзка тузанулася, ледзь не збiѓшы Нiка з ног. i адразу пачала тануць. Нiк усё яшчэ чакаѓ. Патрульны катэр быѓ ужо дастаткова блiзка. Яшчэ трое салдат адкрылi агонь з аѓтаматаѓ. Каюту вакол Нiка была парэзана кулямi. Ён усё яшчэ чакаѓ.
  
  
  
  
  
  Прабоiна па правым борце. Доѓга ён не пратрымаѓся б на плаву. Патрульны катэр знаходзiѓся дастаткова блiзка, каб ён мог бачыць выразы асоб салдат. Ён чакаѓ пэѓнага гуку. Салдаты перасталi страляць. Лодка пачала запавольваць ход. Затым Нiк пачуѓ гук. Патрульны катэр наблiжаѓся. Рухавiкi былi выключаныя, Нiк падняѓ галаву дастаткова высока, каб было вiдаць. Потым ён адкрыѓ агонь. Яго першая чарга забiла двух салдат, якiя стралялi з насавой гарматы. Ён страляѓ крыж-накрыж, не спыняючыся. Трое iншых салдатаѓ тузалiся ѓзад i ѓперад, натыкаючыся адна на адну. Рабочыя палубы i салдаты бегаюць па палубе ѓ пошуках сховiшча.
  
  Нiк паклаѓ пiсталет Томi i выцягнуѓ першую гранату. Ён выцягнуѓ штыфт i кiнуѓ яе, затым дастаѓ яшчэ адну, выцягнуѓ штыфт i кiнуѓ, а затым дастаѓ трэцюю, выцягнуѓ штыфт i кiнуѓ яе. Ён падняѓ пiсталет Томi i нырнуѓ назад у раку. Першая граната ѓзарвалася, калi ён стукнуѓся аб ваду, якая была ледзяной. Ён ударыѓ сваiмi магутнымi нагамi пад цяжарам пiсталета Томi i пакiнутых гранат. Ён падняѓся прама i ѓсплыѓ побач з катэрам. Яго другая граната разарвала каюту патрульнага катэра на часткi. Нiк павiс на баку баржы, выцягваючы з мяшка яшчэ адну гранату. Ён вырваѓ штыфт зубамi i шпурнуѓ яго праз поручань баржы ѓ напрамку адкрытай скрынi з гранатамi. Затым ён адпусцiѓ i дазволiѓ вазе сваёй зброi панесцi яе прама на дно ракi.
  
  Яго ногi амаль адразу стукнулiся аб слотны бруд; дно было ѓсяго восем цi дзевяць футаѓ унiз. Калi ён пачаѓ рухацца да берага, ён цьмяна пачуѓ серыю невялiкiх выбухаѓ, за якiмi рушыѓ услед вялiзны, якi збiѓ яго з ног i зноѓ i зноѓ куляѓ. Здавалася, што ягоныя вушы разлятаюцца. Але страсенне мазгоѓ адкiнула яго да берага. Яшчэ крыху, i ён зможа падняць галаву над вадой. Яго мозг быѓ разбiты, яго лёгкiя хварэлi, быѓ боль у задняй частцы шыi; па-ранейшаму яго стомленыя ногi працягвалi iсцi.
  
  Спачатку ён адчуѓ прахалоду на верхавiне, затым падняѓ нос i падбародак з вады i ѓдыхнуѓ салодкае паветра. Яшчэ тры крокi ѓзнялi яго галаву. Ён павярнуѓся, каб паглядзець на сцэну, якую толькi што пакiнуѓ. Баржа ѓжо затанула, i патрульны катэр ужо iшоѓ на дно. Агонь ахапiѓ большую частку таго, што было вiдаць, i зараз водная лiнiя праходзiла ѓздоѓж галоѓнай палубы. Пакуль ён глядзеѓ, карма пачала тануць. Калi вада дасягнула агню, пачулася гучнае шыпенне. Лодка павольна асела, вада бурлiла па ёй, запаѓняючы ѓсе адсекi i паражнiны, шыпячы ад агню, якi памяншаѓся па меры таго, як лодка танула. Нiк павярнуѓся да яго спiной i мiргнуѓ ад ранiшняга сонца. Ён кiѓнуѓ са змрочным разуменнем. Была зара сёмага дня.
  
  РАЗДЗЕЛ ДВАНАЦЦАТЫ.
  
  Кэцi i Майк чакалi сярод дрэѓ, калi Нiк вылезе на бераг. Апынуѓшыся на сушы, Нiк некалькi разоѓ глыбока ѓздыхнуѓ, спрабуючы пазбавiцца ад звону ѓ галаве.
  
  "Магу я дапамагчы табе што-небудзь панесцi?" - спытаѓ Майк.
  
  Кэцi ѓзяла яго за руку. "Я рада, што з табой усё ѓ парадку".
  
  На iмгненне iх вочы сустрэлiся, i Нiк ледзь не сказаѓ тое, пра што, як ён ведаѓ, будзе шкадаваць. Яе прыгажосць была яму амаль невыносная. Каб не думаць пра яе, ён праверыѓ свой малюсенькi арсенал. Ён страцiѓ усё, акрамя чатырох гранат у рацэ; у пiсталеце Томi заставалася каля чвэрцi абоймы, а ѓ Вiльгельмiне засталося пяць стрэлаѓ. Ня добра, але гэта павiнна спрацаваць.
  
  "Што адбываецца?" - Спытала Кэцi.
  
  Нiк пацёр шчацiнне на падбародку. "Дзесьцi побач ёсць чыгуначныя пуцi. У нас пойдзе зашмат часу, каб купiць iншую лодку. Акрамя таго, рака будзе занадта павольнай. Думаю, мы паспрабуем знайсцi гэтыя чыгуначныя пуцi. Пойдзем у гэтым накiрунку".
  
  Ён iшоѓ наперадзе праз лес i кусты. Рух iшоѓ павольна з-за густога параслi, i iм даводзiлася спыняцца шмат разоѓ, каб Кэцi i Майк адпачывалi. Сонца было гарачым, i казуркi прыставалi да iх. Яны iшлi ѓсю ранiцу, рухаючыся ѓсё далей i далей ад ракi, унiз па маленькiх далiнах i па невысокiх вяршынях, пакуль, нарэшце, неѓзабаве пасля поѓдня яны не выйшлi на чыгуначныя пуцi. Самi сляды, здавалася, прарэзалi шырокi шлях праз зараснiкi. Зямля была чыстай, прынамсi, на дзесяць футаѓ з кожнага боку ад iх. Яны блiшчалi ѓ промнях паѓдзённага сонца, таму Нiк ведаѓ, што iмi добра карыстаюцца.
  
  Кэцi i Майк плюхнулiся на зямлю на краi зараснiкаѓ. Яны пацягнулiся, цяжка дыхаючы. Нiк прайшоѓ крыху па рэйках, вывучаючы мясцовасць. Ён быѓ мокры ад поту. Немагчыма было сказаць, калi прыедзе наступны цягнiк. Гэта можа быць любая хвiлiна, а можа, некалькi гадзiн. I ѓ яго не засталося шмат гадзiн. Ён вярнуѓся, каб далучыцца да Кэцi i Майку.
  
  Кэцi сядзела, падцiснуѓшы пад сябе ногi. Яна паглядзела на Нiка, прыкрываючы вочы рукой ад сонца. "Добра?" яна сказала.
  
  Нiк апусцiѓся на каленi i падабраѓ некалькi каменьчыкаѓ, якiя былi раскiданыя па абодвум бакам шляху. "Выглядае нядрэнна, - сказаѓ ён. "Калi мы зможам спынiць цягнiк".
  
  "Чаму гэта павiнна быць
  
  
  
  
  Топ?"
  
  Нiк агледзеѓ рэйкi. "Тут даволi роѓна. Калi i калi мiма праязджае цягнiк, ён будзе рухацца даволi хутка".
  
  Кэцi ѓстала, страсянуѓшы прылеглую кашулю, i паклала рукi на сцягна. "Добра, як нам гэта спынiць?"
  
  Нiку прыйшлося ѓсмiхнуцца. "Упэѓненыя, што вы гатовыя?"
  
  Кэцi паставiла адну нагу крыху наперадзе iншы, прыняѓшы вельмi прывабную позу. "Я не кволая маленькая кветка, якi варта трымаць у iмбрычку. I Майк таксама. Мы абодва з добрых сем'яѓ. Вы паказалi мне, што вы вынаходлiвы i жорсткi чалавек. Ну, я i сам нядрэнны чалавек. На мой погляд, у нас адна мэта - дабрацца да Ганконга да паѓночы. Я думаю, вы нас дастаткова доѓга неслi. Час нам пачаць несцi сваю долю грузу.
  
  Майк ускочыѓ на ногi. "Скажы яму, мама".
  
  Кэцi падмiргнула Майку, затым паглядзела на Нiка, зноѓ прыкрыѓшы рукой вочы. "Такiм чынам, у мяне да вас толькi адно пытанне, мiстэр Нiк Картэр. Як нам спынiць гэты цягнiк? "
  
  Нiк цiхенька ѓсмiхнуѓся пра сябе. "Моцны, як цвiк, цi не так? Для мяне гэта падобна на мяцеж ".
  
  Кэтбi падышла да яго, трымаючы рукi па баках. На яе прыгожым твары было сур'ёзны ѓмольны выраз. Яна мякка сказала: "Не мяцеж, сэр. Прапанова дапамогi з павагi, захаплення i адданасцi нашаму лiдэру. Вы разбураеце вёскi i ѓзрываеце лодкi. А зараз пакажы нам, як спыняюць цягнiкi".
  
  Нiк адчуѓ боль у грудзях, якую не мог цалкам зразумець. I ѓнутры яго расло пачуццё, глыбокае пачуццё да яе.
  
  Але гэта было немагчыма, ён гэта ведаѓ. Яна была замужняй жанчынай з сям'ёй. Не, проста яму хацелася спаць, есцi i пiць. Яе прыгажосць ѓразiла яго ѓ той час, калi ён не быѓ у яго сiлах.
  
  "Добра", - сказаѓ ён, гледзячы на яе погляд. Ён выцягнуѓ Х'юга з-за пояса. "Пакуль я рублю галiнкi i кусты, я хачу, каб вы складвалi iх на чыгуначныя пуцi. Нам спатрэбiцца вялiкая куча, каб яны маглi бачыць з вялiкай адлегласцi. Ён вярнуѓся да густых зараснiкаѓ, за iм iшлi Кэцi i Майк. "Яны не могуць быць , каб яны маглi спынiцца", - сказаѓ ён, пачынаючы. скокнуць".
  
  Прайшло амаль дзве гадзiны, перш чым Нiк застаѓся задаволены вышынёй. Ён выглядаѓ як зялёны, сакавiты ѓзгорак, каля чатырох футаѓ у дыяметры i амаль шасцi футаѓ у вышыню. Здалёку здавалася, што ён поѓнасцю заблакуе любы цягнiк.
  
  Кэцi ѓстала, паклаѓшы апошнюю галiнку ѓ кучу, i выцерла лоб тыльным бокам далонi. "Што зараз адбываецца?" спытала яна.
  
  Нiк пацiснуѓ плячыма. "Цяпер мы чакаем".
  
  Майк пачаѓ збiраць каменьчыкi i кiдаць iх у дрэвы.
  
  Нiк падышоѓ да хлопчыка ззаду. "У цябе тут добрая рука, Майк. Вы гуляеце ѓ Малодшую лiгу?"
  
  Майк перастаѓ пампаваць i пачаѓ трэсцi каменьчыкi ѓ руцэ. "У мiнулым годзе правёѓ чатыры лакаѓты".
  
  "Чатыры? Гэта добра. Як вы патрапiлi ѓ лiгу? "
  
  Майк з агiдай кiнуѓ каменьчыкi. "Прайграѓ у плэй-оф. Мы апынулiся на другiм месцы".
  
  Нiк усмiхнуѓся. Ён мог бачыць бацьку ѓ хлопчыку, тое, як прамыя чорныя валасы ляжалi на адным баку iлба, пранiзлiвыя чорныя вочы. "Добра, - сказаѓ ён. "Заѓсёды ёсць наступны год". Ён пачаѓ сыходзiць. Майк узяѓ яго за руку i паглядзеѓ яму ѓ вочы."
  
  "Нiк, я турбуюся аб маме".
  
  Нiк кiнуѓ погляд на Кэцi. Яна сядзела, падклаѓшы пад сябе ногi, выдзiраючы пустазелле памiж галькай, як калi б яна была ѓ двары свайго дома. "Чаму ты турбуешся?" ён спытаѓ.
  
  "Скажы мне прама", - сказаѓ Майк. "Мы не збiраемся гэтага рабiць, цi не так?"
  
  "Вядома, мы гэта зробiм. У нас ёсць некалькi гадзiн дзённага святла плюс палова ночы. Калi мы не ѓ Ганконгу, час для турботы - без дзесяцi хвiлiн да паѓночы. Нам засталося прайсцi ѓсяго шэсцьдзесят мiль. Калi мы не дабяромся туды, я буду турбавацца пра цябе. Але да таго часу працягвай казаць, што мы справiмся.
  
  "А што наконт мацi? Яна не такая, як мы з табой - я маю ѓ выглядзе быць жанчынай i ѓсё такое.
  
  - Мы з табой, Майк, - з пачуццём сказаѓ Нiк. "Мы паклапоцiмся аб ёй".
  
  Хлопчык усмiхнуѓся. Нiк падышоѓ да Кэцi.
  
  Яна паглядзела на яго i пакiвала галавой. "Я хачу, каб ты паспрабаваѓ крыху паспаць".
  
  "Я не хачу спазнiцца на цягнiк, - сказаѓ Нiк.
  
  Затым крыкнуѓ Майк. "Слухай, Нiк!"
  
  Нiк павярнуѓся. Вядома, гусенiцы гулi. Ён схапiѓ Кэцi за руку i рыѓком падняѓ на ногi. "Давай."
  
  Кэцi ѓжо бегла побач з iм. Майк далучыѓся да iх, i ѓсе трое пабеглi па рэйках. Яны беглi да таго часу, пакуль пабудаваная iмi сваа не схавалася за iх спiной. Затым Нiк пацягнуѓ Кэцi i Майка прыкладна на пяць футаѓ у лес. Пасля яны спынiлiся.
  
  Некаторы час яны задыхалiся, пакуль не змаглi нармальна дыхаць. "Гэта павiнна быць дастаткова далёка, - сказаѓ Нiк. "Не рабi гэтага, пакуль я табе не скажу".
  
  Яны пачулi слабы пстрыкаючы гук, якi рабiѓся ѓсё гучней. Затым яны пачулi грукат хутка якi рухаецца цягнiка. Правай рукой Нiк абдымаѓ Кэцi, левай - Майка. Шчока Кэцi прыцiскалася да яго грудзей. У Майка ѓ левай руцэ быѓ пiсталет Томi. Шум рабiѓся гучнейшы; затым яны ѓбачылi вялiзны чорны паравоз, якi праязджаѓ перад
  
  
  
  
  м. Праз секунду ён прайшоѓ мiма iх, i таварныя вагоны расплылiся. "Прытармазл, - падумаѓ Нiк. Лёгка.
  
  Раздаѓся гучны вiск, якi станавiѓся ѓсё гучней па меры таго, як машыны станавiлiся лепш бачныя. Нiк заѓважыѓ, што ѓ кожнага чацвёртага былi адчыненыя дзверы. Вiск працягваѓся, запавольваючы рух вялiзнай змеi звязаных машын. Раздаѓся гучны стук, якi, як выказаѓ здагадку Нiк, быѓ выклiканы ѓдарамi рухавiка аб груду кустоѓ. Затым вiск спынiѓся. Машыны зараз ехалi павольна. Потым яны пачалi набiраць хуткасць.
  
  "Яны не збiраюцца спыняцца", - сказаѓ Нiк. "Давай. Цяпер цi нiколi."
  
  Ён апярэдзiѓ Кэцi i Майка. Машыны хутка набiралi хуткасць. Ён уклаѓ усе сiлы ѓ стомленыя ногi i пабег да адчыненага дзвярнога праёму таварнага вагона. Паклаѓшы руку на падлогу машыны, ён падскочыѓ i пакруцiѓся, прызямлiѓшыся ѓ сядзячым становiшчы на дзвярны праём. Кэцi iшла прама за iм. Ён пацягнуѓся да яе, але яна пачала адыходзiць. У яе перахапiла дыханне, яна замарудзiлася. Нiк стаѓ на каленi. Трымаючыся за дзвярны вушак для падтрымкi, ён высунуѓся вонкi, абвiѓ левай рукой яе тонкую талiю i скiнуѓ яе з ног у машыну ззаду сябе. Потым ён пацягнуѓся да Майка. Але Майк хутка падняѓся на ногi. Ён схапiѓ Нiка за руку i скокнуѓ у машыну. Побач з iм бразнуѓ пiсталет Томi. Яны адкiнулiся назад, цяжка дыхаючы, адчуваючы калыханне машыны з боку ѓ бок, прыслухоѓваючыся да цокання колаѓ на гусенiцах. У машыне пахла нясвежай саломай i старым каровiным гноем, але Нiк не мог утрымацца ад усмешкi. Яны ехалi з хуткасцю каля шасцiдзесяцi мiль за гадзiну.
  
  Паездка на цягнiку доѓжылася крыху больш за паѓгадзiны. Кэцi i Майк спалi. Нават Нiк драмаѓ. Ён высушыѓ усе снарады ѓ "Вiльгельмiне" i ѓ пiсталеце "Томi" i разгойдваѓся разам з машынай, кiваючы галавой. Першае, што ён заѓважыѓ, - гэта даѓжэйшы прамежак памiж стукам колаѓ. Калi ён расплюшчыѓ вочы, ён убачыѓ, што пейзаж рухаецца значна павольней. Ён хутка ѓстаѓ i рушыѓ да адчыненых дзвярэй. Цягнiк заязджаѓ у вёску. Перад рухавiком гусенiцы перакрылi больш за пятнаццаць салдат. Былi прыцемкi; сонца амаль сяло. Нiк налiчыѓ дзесяць машын памiж iм i паравозам. Рухавiк шыпеѓ i пiшчаѓ, калi ён спыняѓся.
  
  - Майк, - паклiкаѓ Нiк.
  
  Майк адразу ж прачнуѓся. Ён сеѓ, працiраючы вочы. "Што гэта такое?"
  
  "Салдаты. Яны спынiлi цягнiк. Падымi маму. Нам давядзецца сысцi".
  
  Майк пацiснуѓ Кэцi за плячо. Яе сарочка была разрэзана амаль да пояса ад бегу да цягнiка. Яна села, не кажучы нi слова, затым яны з Майкам паднялiся на ногi.
  
  Нiк сказаѓ: "Я думаю, што паблiзу ёсць шаша, якая вядзе да прымежнага горада Шэнч Уан. Нам прыйдзецца сагнаць якую-небудзь машыну".
  
  "Як далёка да гэтага горада?" - Спытала Кэцi.
  
  "Напэѓна, мiль дваццаць-трыццаць. Мы ѓсё яшчэ можам выжыць, калi атрымаем машыну".
  
  "Глядзi", - сказаѓ Майк. "Салдаты вакол паравоза".
  
  Нiк сказаѓ: "Цяпер яны пачнуць абшукваць таварныя вагоны. З гэтага боку ценi. Думаю, мы зможам дабрацца да той хацiны. Я пайду першым. Я буду прыглядаць за салдатамi, а затым пакажу вам, каб вы iшлi за iмi па адным".
  
  Нiк узяѓ пiсталет Томi. Ён выскачыѓ з вагона, затым чакаѓ, прысеѓшы, гледзячы на пярэднюю частку цягнiка. Салдаты размаѓляюць з iнжынерам. Прыгнуѓшыся, ён прабег каля пятнаццацi футаѓ да старой хацiны на прамежкавай станцыi. Ён завярнуѓ за кут i спынiѓся. Уважлiва назiраючы за салдатамi, ён жэстам паказаѓ на Майка i Кэцi. Кэцi ѓпала першай, i калi яна перабегла паляну, Майк выйшаѓ з машыны. Кэцi падышла да Нiку, а Майк iшоѓ за ёй.
  
  Яны рушылi за будынкамi да пярэдняй часткi цягнiка. Калi яны былi дастаткова далёка наперадзе салдат, яны перасеклi рэйкi.
  
  Было ѓжо цёмна, калi Нiк знайшоѓ шашу. Ён стаяѓ на краi, а Кэцi i Майк ззаду яго.
  
  Злева ад яго была вёска, з якой яны толькi што прыбылi, справа - дарога ѓ Шэнч'Уан.
  
  "Мы падарожнiчаем аѓтаспынам?" - Спытала Кэцi.
  
  Нiк пацёр моцна барадаты падбародак. "Занадта шмат салдатаѓ рухаецца па гэтай дарозе. Мы па-чартоѓску ѓпэѓненыя, што не хочам спыняць iх цэлую кучу. Памежнiкi, напэѓна, праводзяць у гэтым сяле нейкiя вечары i з'яжджаюць. Вядома, нiводзiн салдат не спынiцца дзеля мяне".
  
  "Яны будуць для мяне", - сказала Кэцi. "Салдаты ѓсюды аднолькавыя. Iм падабаюцца дзяѓчаты. I давайце паглядзiм праѓдзе ѓ вочы, вось хто я".
  
  Нiк сказаѓ: "Табе не трэба мяне прадаваць". Ён павярнуѓся, каб паглядзець на яр, якi iдзе ѓздоѓж шашы, затым зноѓ на яе. "Упэѓненыя, ты справiшся?"
  
  Яна ѓсмiхнулася i зноѓ прыняла гэтую прывабную позу. "Што вы думаеце?"
  
  Нiк усмiхнуѓся ѓ адказ. "Выдатна. Вось як мы з гэтым будзем працаваць. Майк, працягнi тут па шашы. Ён паказаѓ на Кэцi. "Твая гiсторыя - твая машына, якая ѓрэзалася ѓ яр. Ваш хлопчык паранены. Табе патрэбна дапамога. Гэта дурная гiсторыя, але найлепшае, што я магу зрабiць за такi кароткi тэрмiн".
  
  Кэцi ѓсё яшчэ ѓсмiхалася. "Калi яны салдаты, не думаю, што яны будуць занадта зацiкаѓлены ѓ гiсторыi, якую я iм расказваю".
  
  Нiк папераджальна паказаѓ на яе пальцам. "Проста будзь асцярожная".
  
  
  
  
  
  
  "Ды сэр."
  
  "Давай залезем у яр, пакуль не ѓбачым верагодны далягляд".
  
  Калi яны саскочылi ѓ яр, з вёскi паказалася пара фар.
  
  Нiк сказаѓ: "Занадта высока для машыны. Падобна на грузавiк. Заставайся на месцы."
  
  Гэта быѓ вайсковы грузавiк. Пакуль ён праходзiѓ, салдаты спявалi. Ён ехаѓ i працягваѓ рухацца па шашы. Затым з'явiлася другая пара фар.
  
  "Гэта машына, - сказаѓ Нiк. "Прэч, Майк".
  
  Майк выскачыѓ з яра i пацягнуѓся. Кэцi iшла прама за iм. Яна паправiла кашулю i пагладзiла валасы. Затым яна зноѓ прыняла гэтую позу. Калi машына наблiзiлася, яна пачала размахваць рукамi, iмкнучыся ѓтрымаць гэтую позу. Шыны зарыпелi на тратуары, машына рэзка спынiлася. Тым не менш, яна праехала каля сямi футаѓ над Кэцi, перш чым цалкам спынiлася.
  
  У iм было трое салдат. Яны былi п'яныя. Двое неадкладна выйшлi i рушылi назад да Кэцi. Кiроѓца вылез з машыны, адышоѓ да задняй часткi машыны i спынiѓся, назiраючы за дзвюма iншымi. Яны смяялiся. Кэцi пачала расказваць сваю гiсторыю, але яна мела рацыю. Усё, што яны хацелi, гэта яна. Адзiн узяѓ яе за руку i сёе-тое згадаѓ аб тым, як яна выглядала. Iншы пачаѓ гладзiць яе па грудзях, ухвальна ѓхваляючы. Нiк хутка рушыѓ па яры да пярэдняй часткi машыны. Апярэдзiѓшы яго, ён вылез з яра i накiраваѓся да кiроѓцы. Х'юга быѓ у яго правай руцэ. Ён рушыѓ уздоѓж машыны i падышоѓ да салдата ззаду. Яго левая рука зацiснула рот, i адным хуткiм рухам ён перарэзаѓ Х'юга горла мужчыну. Калi салдат упаѓ на зямлю, ён адчуѓ на руцэ цёплую кроѓ.
  
  Кэцi ѓмольвала двух iншых. У iх была сцягна вышэй талii, i пакуль адзiн лапа i цёр яе, iншы цягнуѓ яе да машыны. Нiк пайшоѓ за тым, хто яе цягне. Ён падышоѓ да яго ззаду, схапiѓ за валасы, тузануѓ салдата за галаву i паласнуѓ Х'юга па горле. Апошнi салдат бачыѓ яго. Ён адштурхнуѓ Кэцi i выцягнуѓ злавесны кiнжал. У Нiка не было часу на працяглую сутычку на нажах. Вочы-пацеркi ѓ салдата пацьмянелi ад выпiѓкi. Нiк зрабiѓ чатыры крокi назад, пераклаѓ Х'юга на левую руку, выцягнуѓ Вiльгельмiну з-за пояса i стрэлiѓ мужчыну ѓ твар. Кэцi закрычала. Яна сагнулася напалову, трымаючыся за жывот, i паплялася да машыны. Майк ускочыѓ на ногi. Ён стаяѓ нерухома, гледзячы на сцэну. Нiк не хацеѓ, каб нехта з iх бачыѓ нешта падобнае, але ён ведаѓ, што гэта павiнна было адбыцца. Яны былi ѓ яго свеце, а не ѓ iх свеце, i хоць Нiк не клапацiѓся аб гэтай частцы сваёй працы, ён прыняѓ яе. Ён спадзяваѓся, што яны гэта зробяць. Нiк, не разважаючы, скацiѓ тры трупы ѓ яр.
  
  "Сядай у машыну, Майк", - загадаѓ ён.
  
  Майк не рушыѓ з месца. Ён глядзеѓ у зямлю шырока расплюшчанымi вачыма.
  
  Нiк падышоѓ да яго, двойчы стукнуѓ яго па твары i штурхнуѓ да машыны. Спачатку Майк пайшоѓ неахвотна, потым, здавалася, вырваѓся з гэтага i забраѓся на задняе сядзенне. Кэцi ѓсё яшчэ была нахiленая, трымаючыся за машыну для падтрымкi. Нiк абняѓ яе за плячо i дапамог сесцi на пярэдняе сядзенне. Ён аббег перад машынай i сеѓ за руль. Ён завёѓ рухавiк i паехаѓ па шашы.
  
  Гэта быѓ падбiты, якi стамiѓся "Остын" 1950 гады выпуску. Манометр паказаѓ паѓбака бензiну. Цiшыня ѓ машыне была амаль аглушальнай. Ён адчуваѓ, як вочы Кэцi ѓпiваюцца ѓ яго твар. У машыне пахла нясвежым вiном. Нiк пашкадаваѓ, што не выкурыѓ адну са сваiх цыгарэт. Нарэшце Кэцi загаварыла. "Гэта проста праца для вас, цi не так? Табе напляваць на мяне цi Майка. Проста дастаѓце нас у Ганконг да паѓночы, нягледзячы нi на што. I забi ѓсiх, хто ѓстане ѓ цябе на шляху ".
  
  "Мама, - сказаѓ Майк. "Ён таксама робiць гэта для таты". Ён паклаѓ руку Нiка на плячо. "Цяпер я разумею."
  
  Кэцi паглядзела на свае пальцы, складзеныя разам на каленях. "Прабач, Нiк, - сказала яна.
  
  Нiк не спускаѓ вачэй з дарогi. "Гэта было груба для ѓсiх нас. Вы абодва пакуль у парадку. Не кiдай мяне зараз. Нам яшчэ трэба перасекчы гэтую мяжу".
  
  Яна дакранулася да яго рукой руля. "Ваша каманда не паднiме мяцеж", - сказала яна.
  
  Раптам Нiк пачуѓ роѓ рухавiка самалёта. Спачатку ён здаваѓся мяккiм, потым паступова станавiѓся ѓсё гучней. Ён зыходзiѓ з-за iх спiны. Раптам шаша вакол "Остiна" разарвала агонь. Нiк павярнуѓ руль спачатку направа, затым налева, зiгзагападобна рухаючы машыну. Калi самалёт праляцеѓ над галавой, раздаѓся свiст, затым ён павярнуѓ налева, набiраючы вышыню для наступнага праходу. Нiк рухаѓся з хуткасцю пяцьдзесят мiль у гадзiну. Наперадзе ён мог слаба адрознiць заднiя лiхтары ваеннага грузавiка.
  
  "Як яны даведалiся так хутка?" - Спытала Кэцi.
  
  Нiк сказаѓ: "Iншы грузавiк, павiнна быць, знайшоѓ целы i звязаѓся з iмi па радыё. Паколькi гэта гучыць як стары шрубавы самалёт, яны, верагодна, схапiлi ѓсё, што можна было лётаць. Я збiраюся сёе-тое паспрабаваць. У мяне ёсць падазрэнне, што пiлот ляцiць строга па фарах.
  
  Самалёт яшчэ не праляцеѓ. Нiк выключыѓ святло ѓ "Остине", затым выключыѓ матор
  
  
  
  
  
  i спынiѓся. Ён чуѓ цяжкае дыханне Майка з задняга сядзення. Не было дрэѓ цi чаго-небудзь, пад якiм ён мог бы прыпаркавацца. Калi б ён быѓ няправы, яны былi б якiя сядзяць качкамi. Затым ён слаба пачуѓ рухавiк самалёта. Шум рухавiка стаѓ гучней. Нiк адчуѓ, што пачынае пацець. Самалёт быѓ нiзкiм. Ён наблiзiѓся да iх i працягваѓ падаць. Затым Нiк убачыѓ полымя, якое вырывалася з яго крылаѓ. З такой адлегласцi грузавiк ён не бачыѓ. Але ён убачыѓ, як аранжавы агнiсты шар кацiѓся ѓ паветры, i ён пачуѓ глыбокi гром выбуху. Самалёт падняѓся, каб зрабiць яшчэ адзiн праход.
  
  "Нам лепш крыху пасядзець, - сказаѓ Нiк.
  
  Кэцi закрыла твар рукамi. Усе яны бачылi палаючы грузавiк проста за гарызонтам.
  
  Самалёт быѓ вышэйшы, робячы апошнi пралёт. Ён праляцеѓ мiма "Остiна", затым падпаленага грузавiка i працягнуѓ рух. Нiк павольна рушыѓ "Остiн" наперад. Ён заставаѓся на абочыне шашы, праехаѓшы менш за трыццаць. Ён не выключаѓ святло. Яны рухалiся пакутлiва павольна, пакуль не наблiзiлiся да падпаленага грузавiка. Целы былi раскiданыя па шашы i па абочынах. Некаторыя ѓжо гарэлi чорным, iншыя яшчэ гарэлi. Кэцi закрыла твар рукамi, каб нiчога не бачыць. Майк абапёрся на пярэдняе сядзенне, гледзячы разам з Нiкам праз лабавое шкло. Нiк перасякаѓ "Остiн" узад i наперад па шашы, спрабуючы праехаць праз мясцовасць, не наязджаючы на трупы. Ён мiнуѓ, затым набраѓ хуткасць, не выключаючы фары. Наперадзе ён бачыѓ мiгатлiвыя агнi Шэнч'Уана.
  
  Калi яны пад'ехалi блiжэй да горада, Нiк паспрабаваѓ уявiць сабе, якой будзе мяжа. Было б бессэнсоѓна спрабаваць падмануць iх. Iх, мусiць, шукаѓ кожны салдат у Кiтаi. Iм давядзецца прарвацца. Калi ён правiльна памятаѓ, гэтая мяжа была проста вялiкай брамай у плоце. Вядома, будзе бар'ер, але з iншага боку варот не будзе нiчога, прынамсi, да таго часу, пакуль яны не дойдуць да Фань Лiнга на баку Ганконга. Гэта будзе ѓ шасцi цi сямi мiлях ад варот.
  
  Цяпер яны наблiжалiся да Шэнч'Уану. У iм была адна галоѓная вулiца, i ѓ канцы яе Нiк убачыѓ агароджу. Ён з'ехаѓ у бок i спынiѓся. Каля брамы снавалi каля дзесяцi салдат з вiнтоѓкамi на плячах. Перад вартаѓнiчай хаткай быѓ усталяваны кулямёт. З-за позняй гадзiны вулiца праз горад была цёмнай i пустыннай, але тэрыторыя вакол варот была добра асветлена.
  
  Нiк пацёр стомленыя вочы. "Вось i ѓсё, - сказаѓ ён. "У нас не так ужо шмат зброi".
  
  "Нiк." Гэта быѓ Майк. "Тут на заднiм сядзеннi тры вiнтоѓкi".
  
  Нiк павярнуѓся на сваiм месцы. "Добры хлопчык, Майк. Яны дапамогуць ". Ён паглядзеѓ на Кэцi. Яна ѓсё яшчэ глядзела на агароджу. "З табой усё ѓ парадку?" ён спытаѓ.
  
  Яна павярнулася да яго. Яе нiжняя губа была зацiснута памiж зубамi, вочы напоѓнiлiся слязамi. Калыхаючы галавой з боку ѓ бок, яна сказала: "Нiк, я ... я не думаю, што змагу з гэтым справiцца".
  
  Кiлмайстар узяѓ яе за руку. "Паслухай, Кэцi, гэта канец. Як толькi мы пройдзем праз гэтыя вароты, усё будзе скончана. Ты зноѓ будзеш з Джонам. Можаш iсцi дадому".
  
  Яна закрыла вочы i кiѓнула.
  
  "Умееш вадзiць?" ён спытаѓ.
  
  Яна зноѓ кiѓнула.
  
  Нiк забраѓся на задняе сядзенне. Ён праверыѓ тры стрэльбы. Яны былi рускай вытворчасцi, але выглядалi ѓ добрым стане. Ён павярнуѓся да Майка. "Апусцi там вокны з левага боку". Майк зрабiѓ гэта. Тым часам Кэцi села за руль. Нiк сказаѓ: "Я хачу, каб ты сядзеѓ на падлозе, Майк, спiной да дзвярэй". Майк зрабiѓ, як яму сказалi. "Трымай галаву пад гэтым акном". Кiлмайстар развязаѓ кашулю вакол талii. Ён паставiѓ чатыры гранаты побач памiж ног Майка. "Вось што ты робiш, Майк, - сказаѓ ён. "Калi я даю табе слова, ты цягнеш шпiльку на першай гранаце, лiчыш да пяцi, затым кiдаеш яе праз плячо i ѓ акно, лiчыш да дзесяцi, бярэш другую гранату i паѓтараеш гэта зноѓ, пакуль яны ах сышоѓ. Вы ѓсё зразумелi? "
  
  "Ды сэр."
  
  Кiлмайстар павярнуѓся да Кэцi. Ён далiкатна паклаѓ руку ёй на плячо. "Цi бачыш, - сказаѓ ён, - адсюль да варот прамая лiнiя. Я хачу, каб вы пачалi з нiзкага, а затым перайшлi на другi. Калi машына едзе прама да брамы, я вам скажу. Затым я хачу, каб вы моцна трымалi руль унiзе, прыцiснулi педаль газу да падлогi i паклалi галаву на недзе.
  
  Кэцi кiѓнула.
  
  Нiк спынiѓся каля акна насупраць Майка з аѓтаматам Томi. Ён пераканаѓся, што тры стрэльбы знаходзяцца ѓ межах дасяжнасцi. "Усе гатовы?" ён спытаѓ.
  
  Ён атрымаѓ кiѓкi ад iх абодвух.
  
  "Добра, тады пайшлi!"
  
  Кэцi злёгку тузанулася, пачынаючы. Яна выехала на сярэдзiну вулiцы i накiравалася да брамы. Затым яна перайшла на другую.
  
  "Ты добра выглядаеш, - сказаѓ Нiк. "А зараз ударыѓ!"
  
  "Остiн", здавалася, пахiснуѓся, калi Кэцi нацiснула на педаль газу, затым ён хутка пачаѓ набiраць хуткасць. Галава Кэцi схавалася з-пад увагi.
  
  
  
  
  
  Ахова каля брамы з цiкаѓнасцю назiрала, як машына наблiжаецца да iх. Нiк пакуль не хацеѓ адкрываць агонь. Калi ахоѓнiкi ѓбачылi, што "Остын" набiрае хуткасць, яны зразумелi, што адбываецца. Вiнтоѓкi ѓпалi з iх плячэй. Двое з iх хутка кiнулiся да кулямёта. Адзiн стрэлiѓ са сваёй вiнтоѓкi, куля высекла зорачку на лабавым шкле. Нiк высунуѓся ѓ акно i кароткiм бруёй з пiсталета Томi парэзаѓ аднаго з ахоѓнiкаѓ у кулямёта. Раздалiся новыя стрэлы, разбiѓшы лабавое шкло. Нiк даѓ яшчэ дзве кароткiя чэргi, кулi знайшлi свае мэты. Потым у пiсталета Томi скончылiся патроны. "Цяпер, Майк!" ён крыкнуѓ.
  
  Майк важдаѓся з гранатамi некалькi секунд, затым перайшоѓ да справы. Яны былi за некалькi ярдаѓ ад перакладзiны. Першая граната ѓзарвалася, адзiн ахоѓнiк загiнуѓ. Кулямёт зазвiнеѓ, яго кулi, нiбы град, упалi ѓ машыну. Пярэдняе бакавое шкло было разрэзана напалову i выпала. Нiк дастаѓ Вiльгельмiну. Ён стрэлiѓ, прамахнуѓся i зноѓ стрэлiѓ, выпусцiѓшы аднаго ахоѓнiка. Другая граната ѓзарвалася побач з кулямётам, але не настолькi, каб паранiць тых, хто ёю кiраваѓ. Ён балбатаѓ, разжоѓваючы машыну. Лабавое шкло ператварылася ѓ аскепкi, а затым адкрылася, калi адляцела апошняе шкло. Нiк працягваѓ страляць, часам трапляючы, часам прамахваючыся, пакуль, нарэшце, усё, што ён атрымаѓ, - гэта пстрычка, калi ён нацiснуѓ на курок. Трэцяя граната разарвалася каля будкi ахоѓнiка, зраѓняѓшы яе з зямлёй. Адзiн з кулямётчыкаѓ быѓ нечым збiты i ѓпаѓ. Шына выбухнула, калi стукаючы кулямёт прагрыз яе. "Остын" пачаѓ паварочваць налева. "Цягнi кола направа!" - крыкнуѓ Нiк Кэцi. Яна пацягнула, машына выпрасталася, прабiла агароджу, здрыганулася, працягнула рух. Чацвёртая граната сцерла з зямлi большую частку плота. Нiк страляѓ з адной з рускiх вiнтовак. Яго дакладнасць пакiдала жадаць лепшага. Ахоѓнiкi наблiзiлiся да машыны. Вiнтоѓкi былi прыстаѓлены да плячэй; яны стралялi ѓ заднюю частку машыны. Задняе акно было пакрыта зорачкамi ад iх куль. Яны працягвалi страляць нават пасля таго, як iх кулi перасталi пападаць у машыну.
  
  "Мы скончылi?" - Спытала Кэцi.
  
  Кiлмайстар выкiнуѓ рускую вiнтоѓку ѓ акно. "Вы можаце сесцi, але трымаеце педаль газу да падлогi".
  
  Кэцi вёскi. "Остiн" пачаѓ даваць асечку, затым закашляѓся. Нарэшце рухавiк проста заглух, машына спынiлася.
  
  У Майка было зялёнае адценне на твары. "Выпусцi мяне", - крыкнуѓ ён. "Я думаю, мне стане дрэнна!" Ён вылез з машыны i знiк у кустах уздоѓж дарогi.
  
  Шкло было ѓсюды. Нiк падпоѓз на пярэдняе сядзенне. Кэцi глядзела ѓ акно, якога не было. Яе плечы задрыжалi; потым яна заплакала. Яна не спрабавала схаваць слёзы, яна дазваляла iм зыходзiць аднекуль глыбока ѓнутры сябе. Яны скацiлiся па яе шчоках i ѓпалi з падбародка. Усё яе цела дрыжала. Нiк абняѓ яе i прыцягнуѓ да сябе.
  
  Яе твар прыцiснуѓся да яго грудзей. Прыглушаным голасам яна ѓсхлiпнула: "Можна ... зараз я магу разысцiся?"
  
  Нiк пагладзiѓ яе па валасах. "Няхай прыходзяць, Кэцi", - мякка сказаѓ ён. Ён ведаѓ, што гэта не яго голад, смага цi недахоп сну. Яго пачуццё да яе праймала яго глыбока, глыбей, чым ён хацеѓ. Яе плач ператварыѓся ѓ рыданнi. Яе галава крыху адышла ад яго грудзей i легла на згiн яго рукi. Яна ѓсхлiпнула, гледзячы на ??яго, яе вейкi былi вiльготнымi, а вусны злёгку прыадчынены. Нiк асцярожна прыбраѓ пасму валасоѓ з яе iлба. Ён мякка дакрануѓся да яе вуснаѓ. Яна адказала на пацалунак, затым адвяла галаву ад яго.
  
  "Ты не павiнен быѓ гэтага рабiць", - прашаптала яна.
  
  "Я ведаю, - сказаѓ Нiк. "Мне шкада."
  
  Яна слаба ѓсмiхнулася яму. "Я не."
  
  Нiк дапамог ёй выйсцi з машыны. Майк далучыѓся да iх.
  
  "Адчуй сябе лепш", - спытаѓ яго Нiк.
  
  Ён кiѓнуѓ, затым махнуѓ рукой у бок машыны. "Што ж нам зараз рабiць?"
  
  Нiк крануѓся. "Мы iдзем да Фан Лiнг".
  
  Яны не сышлi далёка, калi Нiк пачуѓ плясканне лопасцяѓ верталёта. Ён падняѓ вочы i ѓбачыѓ надыходзячы да iх верталёт. "У кусты!" ён крыкнуѓ.
  
  Яны прыселi сярод кустоѓ. Над iмi кружыѓ верталёт. Ён злёгку апусцiѓся, як бы на ѓсякi выпадак, пасля паляцеѓ у тым напрамку, адкуль прыляцеѓ.
  
  "Яны нас бачылi?" - Спытала Кэцi.
  
  "Верагодна." Зубы Нiка былi моцна сцiснутыя.
  
  Кэцi ѓздыхнула. "Я думаѓ, што зараз мы будзем у бяспецы".
  
  "Вы ѓ бяспецы", - сказаѓ Нiк скрозь сцiснутыя зубы. "Я выцягнуѓ цябе, i ты належыш мне". Ён пашкадаваѓ, што сказаѓ гэта адразу пасьля гэтага. Яго розум нагадваѓ аѓсянку. Ён стамiѓся планаваць, думаць; ён нават не мог успомнiць, калi спаѓ апошнi раз. Ён заѓважыѓ, што Кэцi дзiѓна на яго глядзiць. Гэта быѓ таемны жаночы погляд, якi ён бачыѓ усяго двойчы ѓ сваiм жыццi. У iм расказвалася мноства нявыказаных слоѓ, якiя заѓсёды скарачалiся да аднаго слова "калi". Калi б ён не быѓ тым, кiм быѓ, калi б яна не была тым, чым была, калi б яны не прыйшлi з такiх зусiм розных светаѓ, калi б ён не быѓ адданы сваёй працы, а яна - сваёй сям'i - калi, калi. Такiя рэчы заѓсёды былi немагчымыя
  
  
  
  
  
  Магчыма, яны абодва гэта ведалi.
  
  На трасе з'явiлiся дзве пары фар. Вiльгельмiна была пустая; у Нiка быѓ толькi Х'юга. Ён зняѓ шпiльку з пояса. Машыны падышлi да iх, i ён устаѓ. Гэта былi седаны Jaguar, а кiроѓцам перадпакоя машыны быѓ Хоук. Машыны спынiлiся. Заднiя дзверы другога адчынiлiся, i з яго выйшаѓ Джон Лу з перавязанай правай рукой.
  
  "Тата!" Майк крыкнуѓ i кiнуѓся да яго бегчы.
  
  - Джон, - прашаптала Кэцi. "Джон!" Яна таксама падбегла да яго.
  
  Яны абнялiся, усе трое плакалi. Нiк прыбраѓ Х'юга. Хоук выйшаѓ з вядучай машыны, зацiснуѓшы ѓ зубах чорны недакурак цыгары. Нiк падышоѓ да яго. Ён мог бачыць вольны гарнiтур, маршчынiсты скурысты твар.
  
  "Ты жудасна выглядаеш, Картэр, - сказаѓ Хоук.
  
  Нiк кiѓнуѓ. "Вы выпадкова не прынеслi пачак цыгарэт?"
  
  Хоук палез у кiшэню палiто i шпурнуѓ Нiку пачак. "Вы атрымалi дазвол у палiцыi", - сказаѓ ён.
  
  Нiк закурыѓ. Да iх падышоѓ Джон Лу, Кэцi i Майк па баках. Ён працягнуѓ левую руку. "Дзякуй, Нiк", - сказаѓ ён. Яго вочы напоѓнiлiся слязамi.
  
  Нiк узяѓ за руку. "Паклапацiся пра iх."
  
  Майк адарваѓся ад бацькi i абняѓ Нiка за стан. Ён таксама плакаѓ.
  
  Кiлмайстар правёѓ рукой па валасах хлопчыка. "Амаль пара вясновых трэнiровак, цi не так?"
  
  Майк кiѓнуѓ i далучыѓся да бацькi. Кэцi абдымала прафесара; яна праiгнаравала Нiка. Яны вярнулiся да другой машыны. Дзверы для iх былi адчыненыя. Улез Майк, затым Джон. Кэцi пачала было, але спынiлася, яе нага была амаль унутры. Яна нешта сказала Джону i вярнулася да Нiку. На плячах у яе быѓ белы вязаны швэдар. Цяпер яна чамусьцi больш была падобная на хатнюю гаспадыню. Яна стаяла перад Нiкам, гледзячы на ??яго. "Я не думаю, што мы калi-небудзь зноѓ убачымся".
  
  "Гэта вельмi доѓгi час", - сказаѓ ён.
  
  Яна ѓстала на дыбачкi i пацалавала яго ѓ шчаку. "Хацеѓ бы я..."
  
  "Ваша сям'я чакае".
  
  Яна прыкусiла зубамi нiжнюю губу i пабегла да машыны. Дзверы былi зачынены, машына завялася, i сям'я Лоо схавалася з-пад увагi.
  
  Нiк быѓ сам-насам з Хоѓкам. "Што здарылася з рукой прафесара?" ён спытаѓ.
  
  Хок сказаѓ: "Вось як яны выцягнулi з яго тваё iмя. Вырваѓ некалькi пазногцяѓ, зламаѓ пару костак. Гэта было няпроста ".
  
  Нiк усё яшчэ глядзеѓ на заднiя лiхтары машыны Лоо.
  
  Хоук адчынiѓ дзверы. "У цябе ёсць пара тыдняѓ. Думаю, ты збiраешся вярнуцца ѓ Акапулька.
  
  Кiлмайстар павярнуѓся да Хоука. "Прама цяпер усё, што мне трэба, - гэта гадзiны бесперапыннага сну". Ён падумаѓ пра Лору Бэст i пра тое, як усё было ѓ Акапулька, потым падумаѓ пра Шэран Расэл, сiмпатычнай сцюардэсе авiякампанii. "Думаю, на гэты раз я паспрабую "Барселону", - сказаѓ ён.
  
  "Пазней", - сказаѓ яму Хоук. "Вы кладзiцеся спаць. Потым я куплю табе добры стейк на вячэру, i пакуль мы нап'емся, ты раскажаш мне, што здарылася. "Барселона" прыйдзе пазней ".
  
  Нiк здзiѓлена прыѓзняѓ бровы, але ён не быѓ упэѓнены, але яму здалося, што ён адчуѓ, як Хоук пляскае яго па спiне, калi садзiѓся ѓ машыну.
  
  Канец
  
  
  
  
  
  Нiк Картэр
  Карнавал забойстваѓ
  
  
  
  
  
  Нiк Картэр
  
  
  
  пераклаѓ Леѓ Шклоѓскi
  
  
  
  Карнавал забойстваѓ
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 1
  
  
  
  
  
  
  Аднойчы ноччу ѓ лютым 1976 года тры зусiм розныя чалавекi, якiя знаходзiлiся ѓ трох зусiм розных месцах, сказалi адно i тое ж, нават не падазраючы пра гэта. Першы казаѓ аб смерцi, другi - аб дапамозе, а трэцi - аб страсцi. Нiхто з iх не мог ведаць, што iхнiя словы, як фантастычная нябачная пастка, збяруць усiх траiх разам. У гарах Бразiлii, прыкладна ѓ 250 кiламетрах ад Рыа-дэ-Жанейра, на самым краi Сэра-ду-Мар, чалавек, якi згадаѓ аб смерцi, павольна круцiѓ у пальцах перажаваную цыгару. Ён паглядзеѓ на клубiсты дым i, падумаѓшы, амаль зажмурыѓся. Ён адкiнуѓся ѓ крэсле з прамой спiнкай i паглядзеѓ праз стол на чалавека, якi чакаѓ. Ён падцiснуѓ вусны i павольна кiѓнуѓ.
  
  
  "Цяпер, - сказаѓ ён халодным тонам, - гэта павiнна быць зроблена зараз".
  
  
  Iншы мужчына павярнуѓся i знiк у ночы.
  
  
  
  
  
  
  Па платнай дарозе малады бландзiн заехаѓ у горад так хутка, як толькi мог. Ён думаѓ пра ѓсе гэтыя пiсьмы, трывожныя сумненнi i бяссонныя начы, а таксама пра пiсьмо, якое ён атрымаѓ сёння. Магчыма, ён занадта доѓга чакаѓ. Ён не хацеѓ панiкаваць, а цяпер пашкадаваѓ аб гэтым. На самой справе, падумаѓ ён, ён нiколi дакладна не ведаѓ, што рабiць, але пасля апошняга лiста ён быѓ упэѓнены, што нешта трэба рабiць; што б нi думалi iншыя. "Цяпер", - сказаѓ ён услых. "Гэта павiнна быць зроблена зараз". Не збаѓляючы хуткасцi, ён па тунэлi заехаѓ у горад.
  
  
  
  
  
  
  У цемры пакоя высокi шыракаплечы мужчына стаяѓ перад дзяѓчынай, якая глядзела на яго са свайго крэсла. Нiк Картэр ведаѓ яе некаторы час. Яны разам пiлi марцiнi, калi былi на вечарынках, як i сёння ѓвечары. Яна была прыгожай брунэткай з забiяцкiм носам i пульхнымi вуснамi на прыгожым твары. Аднак яны нiколi не даходзiлi далей за павярхоѓныя размовы, таму што яна заѓсёды знаходзiла апраѓданне, каб не iсцi далей. Але раней увечары, на вечарынцы ѓ Холдэна, яму ѓдалося ѓгаварыць яе пайсцi з ёй. Ён свядома павольна пацалаваѓ яе, абуджаючы яе пажадлiвасць сваёй мовай. I зноѓ ён заѓважыѓ у ёй канфлiкт пачуццяѓ. Дрыжучы ад жадання, яна ѓсё яшчэ змагалася са сваiм запалам. Трымаючы адну руку на яе шыi, ён развязаѓ яе блузку iншы i дазволiѓ ёй саслiзнуць з яе мяккiх плячэй. Ён зняѓ з яе бюстгальтар i з падзякай паглядзеѓ на пульхныя маладыя грудзi. Затым ён сцягнуѓ з яе спаднiцу i трусiкi, зялёныя з пурпурнымi бакамi.
  
  
  Пола Роѓлiнз паглядзела на яго напаѓадкрытымi вачыма i дазволiла вопытным рукам Нiка зрабiць сваю справу. Нiк заѓважыѓ, што яна не спрабавала яму дапамагчы. Толькi яе дрыготкiя рукi на яго плячах выдавалi яе ѓнутранае замяшанне. Ён мякка прыцiснуѓ яе да канапы, затым зняѓ кашулю, каб адчуць яе аголенае цела на сваiх грудзях.
  
  
  "Цяпер, - сказаѓ ён, - гэта павiнна быць зроблена зараз".
  
  
  "Так", - ледзь чутна ахнула дзяѓчына. 'Ды не. Ну вось.' - Нiк цалаваѓ яе ѓсюды, калi Паѓла штурхала таз наперад i раптам пачала яго ѓсюды лiзаць. Усё, што яна хацела зараз, - гэта заняцца з Нiкам каханнем. Калi ён нацiснуѓ на яе, яна ѓмольвала яго iсцi хутчэй, але Нiк не спяшаѓся. Паѓла прыцiснулася вуснамi да яго роце, яе рукi слiзганулi па яго целе ѓнiз да яго ягадзiцы, прыцiскаючы яго да сябе так моцна, як толькi маглi. Дзяѓчына, якая не ведала, чаго яна хоча, ператварылася ѓ тужлiвую жывёлу жаночай падлогi.
  
  
  "Нiк, Нiк", - выдыхнула Паѓла, хутка дасягнуѓшы кульмiнацыi. Было падобна, што яна вось-вось узарвецца, як быццам яна на iмгненне парыць памiж двума светамi. Яна закiнула галаву спiну, прыцiскаючыся да яго сваiмi грудзьмi i жыватом. Яе вочы закацiлiся.
  
  
  Дрыжучы i рыдаючы, яна ѓпала на канапу, моцна прыцiскаючы да сябе Нiка, каб ён не мог збегчы. Нарэшце яна адпусцiла яго, i ён лёг побач з ёй, так што яе ружовыя соску закранулi яго грудзей.
  
  
  "Цi варта было гэта рабiць?" - мякка спытаѓ Нiк. "Аб божа, так", - адказала Паѓла Роѓлiнз. 'Больш чым каштавала.'
  
  
  "Тады чаму гэта заняло так шмат часу?"
  
  
  'Што ты маеш на ѓвазе?' - спытала яна нявiнным тонам. "Ты па-чартоѓску добра ведаеш, пра што я, дарагая, - сказаѓ Нiк. "У нас было шмат магчымасцяѓ, але вы заѓсёды знаходзiлi якое-небудзь празрыстае апраѓданне. Цяпер я ведаю, што ты хацела. Тады навошта такая мiтусня?
  
  
  Яна спытала. - "Абяцай мне, што не будзеш смяяцца?" "Я баялася расчараваць цябе. Я ведаю цябе, Нiк Картэр. Ты не звычайны жанiх для дзяѓчыны. Вы эксперт па жанчынам ".
  
  
  "Перабольшваеш", - запратэставаѓ Нiк. "Вы паводзiце сябе так, як быццам вам трэба было здаць уступны iспыт". - Нiк засмяяѓся
  
  
  ад уласнага параѓнання.
  
  
  "Гэта зусiм добрае апiсанне", - адзначыла Паѓла. "Нiхто не любiць прайграваць".
  
  
  "Што ж, ты не прайграла, дарагая. Вы лепшая ѓ класе, цi лепш сказаць у ложку?"
  
  
  "Няѓжо табе заѓтра ѓ такi сумны водпуск?" - Спытала яна, паклаѓшы галаву яму на грудзi. "Вызначана", - сказаѓ Нiк, выцягваючы доѓгiя ногi. Яе пытанне навёѓ яго на далягляд доѓгага цiхага перыяду. Яму даводзiлася расслабiцца, перазарадзiць свае батарэi, i, нарэшце, Хоук пагадзiѓся.
  
  
  "Адпусцiце мяне, - сказала Пола Роѓлiнз. "Я магу атрымаць выходны ѓ офiсе".
  
  
  Нiк паглядзеѓ на яе мяккае, поѓнае, белае цела. Жанчына была адным са спосабаѓ зноѓ прывесцi цела ѓ форму, ён гэта вельмi добра ведаѓ, але бываюць моманты, калi нават гэтага недастаткова. Бываюць моманты, калi мужчыну трэба пайсцi i пабыць аднаму. Не рабiць нiчога. Гэта быѓ такi пэрыяд. Або, паправiѓся ён, гэта будзе з заѓтрашняга дня. Але сёння ноч была сёння ѓвечары, а гэтая дзiвосная дзяѓчына ѓсё яшчэ была ѓ яго руках; гэта сцiплае задавальненне, поѓнае ѓнутранай супярэчнасцi.
  
  
  Нiк узяѓ у руку поѓныя мяккiя грудзi i вялiкiм пальцам пагуляѓ ружовым саском. Паѓла адразу пачала цяжка дыхаць i зацягнула Нiка на сябе. Калi яна абвiла нагой яго ногi, Нiк пачуѓ тэлефонны званок. Гэта быѓ не маленькi сiнi тэлефон у скрынi яго стала, а звычайны тэлефон на стале. Ён быѓ гэтаму шчаслiвы. На шчасце, не Хоук прыйшоѓ паведамiць яму аб новай катастрофе. Хто б гэта нi быѓ, яму ѓсё сыдзе з рук. Званкоѓ зараз няма.
  
  
  Сапраѓды, ён бы не падняѓ слухаѓку, калi б не атрымаѓ сiгнал ад свайго шостага пачуцця: гэтай невытлумачальнай падсвядомай сiстэмы сiгналiзацыi, якая шмат разоѓ ратавала яму жыццё.
  
  
  Паѓла моцна трымала яго. "Не адказвай", - прашаптала яна. 'Забудзься гэта.' Ён хацеѓ, але не мог. Ён не вельмi часта адказваѓ на тэлефанаваннi. Але ён ведаѓ, што зробiць гэта зараз. Гэта чортава падсвядомасць. Яно было нават горш, чым Хоук, патрабавала большага i доѓжылася даѓжэй.
  
  
  "Мне вельмi шкада, дарагая", - сказаѓ ён, ускокваючы на ногi. "Калi я памыляюся, я вярнуся раней, чым ты паспееш разгарнуцца".
  
  
  Нiк прайшоѓ праз пакой, усведамляючы, што вочы Паѓлы сочаць за яго мускулiстым гнуткiм целам: выявай уваскрослай статуi рымскага гладыятара. Голас па тэлефоне быѓ яму невядомы.
  
  
  "Мiстэр Картэр?" - спытаѓ голас. "Вы размаѓляйце з Бiлам Дэнiсанам. Выбачайце, што патурбаваѓ вас так позна, але мне трэба пагаварыць з вамi".
  
  
  Нiк нахмурыѓся i раптам усмiхнуѓся. "Бiл Дэнiсан", - сказаѓ ён. Сын Тода Дэнiсана:
  
  
  
  
  'Ды сэр.'
  
  
  "Божа, у апошнi раз я бачыѓ цябе ѓ падгузнiку. Дзе ты?'
  
  
  "Я ѓ тэлефоне-аѓтамаце насупраць вашага дома. Швейцар сказаѓ мне наогул не турбаваць вас, але я павiнен быѓ паспрабаваць. Я прыехаѓ з Рочэстэра, каб убачыць цябе. Гэта справа аб маiм бацьку.
  
  
  "Тод?" - спытаѓ Нiк. 'Што такое? Ёсць якiя-небудзь цяжкасцi?
  
  
  "Не ведаю", - сказаѓ малады чалавек. "Вось чаму я прыйшоѓ да вас".
  
  
  - Тады зайдзi. Я скажу швейцару, каб ён цябе прапусцiѓ.
  
  
  Нiк павесiѓ трубку, папярэдзiѓ швейцара i падышоѓ да Паѓлы, якая апраналася.
  
  
  "Я ѓжо чула", - сказала яна, нацягваючы спаднiцу. 'Я разумею. Прынамсi, я мяркую, ты б не дазволiѓ мне сысцi, калi б гэта было не так важна".
  
  
  "Ты правы. Дзякуй, - усмiхнуѓся Нiк.
  
  'Ты крутая дзяѓчына па некалькiх прычынах. Разлiчвай, што я пазваню табе, калi вярнуся.
  
  
  "Я дакладна разлiчваю на гэта", - сказала Паѓла. Калi Нiк выпусцiѓ Паѓлу праз заднiя дзверы, празвiнеѓ званок. Бiл Дэнiсан быѓ такiм жа высокiм, як яго бацька, але зграбней, без цяжкага целаскладу Тода. У астатнiм светлыя валасы, ярка-блакiтныя вочы i сарамлiвая ѓсмешка былi такiмi ж, як у Тодда. Ён не марнаваѓ часу i адразу перайшоѓ да справы.
  
  
  "Я рады, што вы хочаце мяне бачыць, мiстэр Картэр", - сказаѓ ён. "Бацька расказваѓ мне гiсторыi пра цябе. Я турбуюся за бацьку. Вы, напэѓна, ведаеце, што ён стварае новую плантацыю ѓ Бразiлii, прыкладна ѓ 250 кiламетрах ад Рыа-дэ-Жанейра. Бацька мае звычай заѓсёды пiсаць мне складаныя, падрабязныя лiсты. Ён напiсаѓ мне пра пары, ён напiсаѓ мне аб пары. магло быць няшчасным выпадкам. Я падазраваѓ, што гэта было нешта большае. уцiхамiрвальнай кашулi ".
  
  
  "Сапраѓды што тое незвычайнае для твайго бацькi", - сказаѓ Нiк. Ён думаѓ аб мiнулым. Ён упершыню сустрэѓся з Тодам Дэнiсанам шмат гадоѓ таму, калi ён быѓ яшчэ пачаткоѓцам у шпiёнскiм бiзнэсе. У той час Тод працаваѓ iнжынерам у Тэгеране i некалькi разоѓ ратаваѓ Нiку жыццё. Такiм чынам, яны сталi добрымi сябрамi. Тод пайшоѓ сваiм шляхам i зараз стаѓ багатым чалавекам, адным з найвялiкшых прамыслоѓцаѓ краiны, заѓсёды асабiста якi кiраваѓ будаѓнiцтвам кожнай са сваiх плантацый.
  
  
  "Значыць, ты турбуешся аб сваiм бацьку", - услых задумаѓся Нiк. "Вы думаеце, што ён можа быць у небяспецы. Што за плантацыi ён там будуе?"
  
  
  "Я мала што ведаю пра гэта, проста ён знаходзiцца ѓ гарыстай мясцовасцi, i план бацькi складаецца ѓ тым, каб дапамагчы людзям у гэтай мясцовасцi. Вейдэр лiчыць, што такая схема лепш за ѓсё абаронiць краiну ад агiтатараѓ i дыктатараѓ. Усе яго новыя плантацыi заснаваныя на гэтай фiласофii i таму пабудаваны ѓ рэгiёнах, дзе ёсць беспрацоѓе i ёсць патрэба ѓ прадуктах".
  
  
  "Я поѓнасцю згодны з гэтым", - сказаѓ Нiк. "Ён там адзiн, цi з iм ёсць нехта, акрамя персаналу?"
  
  
  "Ну, як вы ведаеце, мама памерла летась, i неѓзабаве бацька ажанiѓся паѓторна. З iм Вiвiан. Насамрэч я яе не ведаю. Я быѓ у школе, калi яны пазнаёмiлiся, i прыехаѓ толькi на вяселле".
  
  
  "Я быѓ у Еѓропе, калi яны пажанiлiся, - успамiнаѓ Нiк. "Я знайшоѓ запрашэнне, калi вярнуѓся. Дык вось, Бiл, ты хочаш, каб я паехаѓ туды i паглядзеѓ, што адбываецца?
  
  
  Бiл Дэнiсан пачырванеѓ i стаѓ сарамлiвы.
  
  
  "Я не магу прасiць вас аб гэтым, мiстэр Картэр".
  
  
  "Калi ласка, клiчце мяне Нiк".
  
  
  Я сапраѓды не ведаю, чаго я ад вас чакаю, - сказаѓ малады чалавек. "Мне проста трэба было з кiмсьцi пагаварыць аб гэтым, i я падумаѓ, што ѓ вас можа быць iдэя". Нiк падумаѓ аб тым, што сказаѓ хлопчык. Бiл Дэнiсан вiдавочна сапраѓды хваляваѓся, правiльна гэта цi не. У яго галаве прамiльгнула ѓспышка ѓспамiнаѓ аб мiнулых даѓгах i старых сяброѓскiх адносiнах. Ён планаваѓ адправiцца на рыбалку ѓ канадскiя лясы для адпачынку. Што ж, тыя рыбкi не сплывуць, i надыдзе час паслабiцца. Рыа быѓ выдатным горадам i быѓ напярэдаднi знакамiтага карнавалу. Мiж iншым, паездка да Тода ѓжо была водпускам.
  
  
  "Бiл, ты абраѓ зручны момант", - сказаѓ Нiк. "Заѓтра я еду ѓ адпачынак. Я лячу самалётам у Рыа. Ты вернешся ѓ школу, i як толькi я пагляджу якое там становiшча, я пазваню табе. Гэта адзiны спосаб даведацца, што адбываецца".
  
  
  "Не магу перадаць, наколькi я ѓдзячны", - пачаѓ Бiл Дэнiсан, але Нiк папрасiѓ яго спынiцца.
  
  
  'Забудзься гэта. Вы можаце хвалявацца нi пра што. Але вы зрабiлi правiльна, каб папярэдзiць мяне. Ваш бацька занадта упарты, каб рабiць тое, што яму трэба.
  
  
  Нiк падвёѓ хлопчыка да лiфта i вярнууся у сваю кватэру. Ён выключыѓ святло i лёг спаць. Ён змог паспаць яшчэ некалькi гадзiн, перш чым яму давялося звязацца з Хоѓкам. Бос быѓ тут, у горадзе, каб наведаць офiс AX. Ён хацеѓ мець магчымасць звязацца з Нiкам у любы час дня на працягу некалькiх гадзiн.
  
  
  "Гэта кажа курыца квактуха ѓва мне", - сказаѓ ён аднойчы. - Ты маеш на ѓвазе мацi-драконiцу, - паправiѓ яго тады Нiк. .
  
  
  Калi Нiк прыбыѓ у несамавiты офiс AX у Нью-Ёрку, Хоук ужо быѓ там: худое цела, здавалася, заѓсёды прыналежыла камусьцi iншаму, а не якiя сядзяць за гэтым сталом; вы маглi ѓявiць яго, напрыклад, у сельскай мясцовасцi цi пры археалагiчных даследаваннях. Звычайна ледзяныя блакiтныя пранiзлiвыя вочы былi сёння прыязнымi, але зараз Нiк ведаѓ, што гэта ѓсяго толькi маска для чаго заѓгодна, акрамя сяброѓскай цiкавасцi.
  
  
  "Тод Дэнiсан Iндастрыз", - сказаѓ Нiк. "Я чуѓ, што ѓ iх ёсць офiс у Рыа".
  
  
  "Я рады, што ты змянiѓ свае планы", - ласкава сказаѓ Хоук. "На самой справе, я хацеѓ прапанаваць вам паехаць у Рыа, але не хацеѓ, каб вы падумалi, што я ѓмешваюся ѓ вашыя планы". Усмешка Хоука была такой прыязнай i прыемнай, што Нiк пачаѓ сумнявацца ѓ яго падазрэннях.
  
  
  "Чаму ты прапанаваѓ мне паехаць у Рыа?" - спытаѓ Нiк.
  
  
  "Ну, таму што Рыа больш табе падабаецца, N3", - весяла адказаѓ Хоук. "Вам спадабаецца значна больш, чым у такiм богам забытым месцы для рыбалкi. У Рыа выдатны клiмат, выдатныя пляжы, прыгожыя жанчыны i гэта амаль карнавал. Насамрэч, ты там значна лепш сябе адчуваеш".
  
  
  "Вам не трэба нiчога мне прадаваць, - сказаѓ Нiк. "Што за гэтым стаiць?"
  
  
  "Нiчога, акрамя як добра правесцi водпуск", - сказаѓ Хоук.
  
  
  Ён памаѓчаѓ, нахмурыѓся, затым працягнуѓ Нiку лiст паперы. "Вось справаздача, якую мы толькi што атрымалi ад аднаго з нашых людзей. Калi вы пойдзеце туды, можа быць, вы зможаце зiрнуць, проста з чыстай цiкавасцi, гэта само сабой зразумела, цi не так?"
  
  
  Нiк хутка прачытаѓ расшыфраванае паведамленне, напiсанае ѓ стылi тэлеграмы.
  
  
  Наперадзе вялiкiя непрыемнасцi. Мноства незразумелых бакоѓ. Верагодна, замежныя ѓплывы. Не зусiм паддаецца праверцы. Любая дапамога вiтаецца.
  
  
  Нiк вярнуѓ паперу Хоуку, якi працягнуѓ дзейнiчаць.
  
  
  "Паслухайце, - сказаѓ Кiлмайстар, - гэта мой адпачынак. Я збiраюся пабачыцца са старым сябрам, якому можа спатрэбiцца дапамога. Але гэта ж вакацыi, разумееце? АДПУСК. Я адчайна маю патрэбу ѓ адпачынку, i ты гэта ведаеш.
  
  
  Вядома, мой хлопчык. Ты маеш рацыю.'
  
  
  "I вы б не далi мне працу ѓ адпачынку, цi не так?"
  
  
  "Я б не стаѓ аб гэтым думаць".
  
  
  "Не, вядома, не", - змрочна сказаѓ Нiк. - I я, вядома, мала што магу з гэтым зрабiць? Цi гэта справа?
  
  
  Хоук ветлiва ѓсмiхнуѓся. "Я заѓсёды кажу так: няма нiчога лепш, чым сумясцiць невялiкую справу з задавальненнем, але ѓ гэтым я адрознiваюся ад многiх. Шмат весялосцi."
  
  
  "Нешта падказвае мне, што мне нават не трэба дзякаваць", - сказаѓ Нiк, устаючы.
  
  
  "Заѓсёды будзь ветлiвым, N3", - пажартаваѓ Хоук.
  
  
  Нiк пакруцiѓ галавой i выйшаѓ на свежае паветра.
  
  
  Ён адчуваѓ сябе захопленым. Ён адправiѓ Тоду тэлеграму: "Сюрпрыз, стары пердун. Прыходзь да рэйса 47, 10 ранiцы, 10 лютага. Тэрэграфiст загадаѓ яму выдалiць слова пердун, але астатняе засталося без змен. Тод ведаѓ, што гэтае слова павiнна быць.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 2
  
  
  
  
  
  
  Калi яны апынулiся пад хмарным покрывам, з-пад правага крыла самалёта яны ѓбачылi Рыа-дэ-Жанейра. Неѓзабаве Нiк убачыѓ гiганцкую гранiтную скалу пад назовам Цукровая Галава, звернутую да яшчэ больш высокаму Каркавада, гарбу, з Хрыстом Адкупiцелем на вяршынi. Калi самалёт кружыѓ над горадам, Нiк час ад часу бачыѓ звiлiстыя пляжы, якiя атачалi горад. Месцы, вядомыя сонцам, пяском i прыгожымi жанчынамi: Капакабана, Iпанема, Батафага i Фламенга. Гэта магло б быць вельмi добрае месца для адпачынку. Магчыма, праблемы Тодда былi выклiканыя толькi нявiнным раздражненнем. Але калi гэта ня так?
  
  
  Тады ѓ вас яшчэ быѓ Хоук, якi быѓ страшэнна хiтры. Не, ён не даваѓ яму новую працу, але Нiк ведаѓ, што ад яго чакаюць, што ён будзе спяшацца. I калi трэба было дзейнiчаць, ён мусiѓ дзейнiчаць. Шматгадовы досвед працы з Хоѓкам навучыѓ яго, што выпадковае згадванне няважнай праблемы раѓнасiльна заданню. Чамусьцi ѓ яго ѓзнiкла адчуванне, што слова "адпачынак" становiцца ѓсё больш расплывiстым. Тым не менш, ён паспрабуе зрабiць гэта святам.
  
  
  Па звычцы Нiк праверыѓ Х'юга, яго тонкi штылет у скураных ножнах у правым рукаве, усведамляючы заспакаяльнае прысутнасць Вiльгельмiны, яго 9-мiлiметровага люгера. Яны амаль сталi часткай яго цела.
  
  
  Ён адкiнуѓся назад, прышпiлiѓ рамень бяспекi i паглядзеѓ на надыходзячы аэрапорт Сантас-Дзюмон. . Ён быѓ пабудаваны пасярод жылога раёна i знаходзiѓся амаль у цэнтры. Нiк выйшаѓ з самалёта на цёплае сонечнае святло i забраѓ свой багаж. Ён прынёс толькi адзiн чамадан. З адной валiзкай перасоѓваешся нашмат хутчэй.
  
  
  Ён якраз падняѓ свой чамадан, калi сiстэма гучнай сувязi перапынiла музыку для рэпартажу. Мiнакi бачылi, як шыракаплечы мужчына раптам застыѓ з валiзкай у руцэ. Яго вочы пахаладзелi.
  
  
  "Увага", - абвясцiѓ спiкер. "Толькi што было абвешчана, што вядомы амерыканскi прамысловец сеньёр Дэнiсан быѓ знойдзены мёртвым сёння ранiцай у сваёй машыне на горнай дарозе Сера-ду-Мар. Хорхе Пiлата, шэрыф невялiкага мястэчка Лос-Рэес, пракаментаваѓ, што прамысловец стаѓ ахвярай рабавання. забойцу цi дапамагчы яму.
  
  
  
  
  
  
  Некалькi хвiлiн праз, сцiснуѓшы зубы, Нiк ехаѓ па горадзе на арандаваным крэмавым "Шэѓрале". Ён добра запомнiѓ напрамак i абраѓ самы хуткi маршрут праз Авэнiда Рыа Бранка i Руа Альмiрантэ Александрына. Адтуль ён пайшоѓ па вулiцах да шашы, якая вяла праз цёмна-зялёныя горы i адкрывала вiд на горад. Estrada do Redentor паступова прывяла яго да зарослых хмызняком гор, вакол Мора-Кеймаду i да горнага хрыбта Сэра-ду-Мар. Ён ехаѓ на вельмi высокай хуткасцi i не змяншаѓ хуткасцi.
  
  
  Яркае сонечнае святло ѓсё яшчэ было там, але ѓсё, што Нiк мог адчуваць, гэта цемра i камяк у горле. Паведамленне навiн магло быць правiльным. Тод мог быць забiты адным з тых бандытаѓ у гарах. Усё магло быць так. Але халодная лютасьць Нiка падказала яму, што гэтага не адбылося. Ён прымусiѓ сябе не разважаць. Усё, што ён ведаѓ, - гэта навiна i той факт, што сын Тода турбаваѓся аб сваiм бацьку. Гэтыя два факты не абавязкова былi звязаныя.
  
  
  Але калi гэта так, змрочна падумаѓ ён, ён пераверне горад з ног на галаву, каб даведацца праѓду. Ён быѓ так глыбока задуманы, што ѓсё, на што ён зважаѓ, гэта небяспечныя павароты Эстрады, шаша, якое рабiлася ѓсё круцей.
  
  
  Аднак раптоѓна яго ѓвагу прыцягнула воблака пылу, якое ён убачыѓ у люстэрку задняга выгляду, якое знаходзiлася занадта далёка ад яго ѓласных шын. Iншая машына iмчалася па Эстрадзе з той жа небяспечнай хуткасцю, што i Нiк. Нават хутчэй! Машына падышла блiжэй. Нiк ехаѓ так хутка, як толькi мог. Крыху хутчэй, i ён паляцiць з дарогi. Яму заѓсёды ѓдавалася трымаць машыну ѓ раѓнавазе. Эстрада дасягнула сваёй вышэйшай кропкi i раптам ператварылася ѓ круты звiлiсты шлях. Калi Нiк прытармазiѓ, каб не вылецець з кута, у люстэрка задняга выгляду ён убачыѓ надыходзячую машыну. Ён адразу зразумеѓ, чаму гэтая машына яго абганяла. Гэта быѓ вялiкi кадылак 57-га года, i гэтая машына была ѓдвая цяжэй яго. З такой вагай ён мог праходзiць павароты, не запавольваючыся, i зараз на доѓгiм, даволi прамым i крутым спуску Нiк хутка страцiѓ глебу пад нагамi. Ён бачыѓ, што ѓ машыне быѓ толькi адзiн чалавек. Ён вёѓ машыну як мага правей ад дарогi. Ён амаль падрапаѓ вышчэрбленую скалу. Было б цяжка, але дасведчанаму кiроѓцу хапiла б месцы, каб праехаць на абочыне каньёна.
  
  
  Паколькi кiроѓца "кадылака" быѓ, па ѓсёй бачнасцi, дасведчаным, Нiк пачакаѓ, пакуль мужчына зрушыцца ѓбок. Замест гэтага ён убачыѓ, як кадылак iмчыцца да яго з неверагоднай хуткасцю, як таран. Аѓтамабiль з гучным шумам урэзаѓся ѓ заднi бампер аѓтамабiля Нiка, пагражаючы яму страцiць кантроль над рулявым колам. Толькi яго вытанчаныя кацiныя рэфлексы не дазволiлi машыне ѓрэзацца ѓ яр. Незадоѓга да крутога павароту машына зноѓ урэзалася ѓ яго. Нiк адчуѓ, як машына слiзгае наперад, i яму зноѓ прыйшлося з усiх сiл напружыцца, каб не правалiцца ѓ яр. У кутку ён не адважыѓся затармазiць, бо тады цяжэйшы "кадзiлак" напэѓна зноѓ яго пратаранiць. За iм гнаѓся маньяк.
  
  
  Нiк першым заехаѓ у новы паварот i шырока яго разгарнуѓ, калi iншая машына зноѓ рынулася на яго. Хутка памалiѓшыся, ён разлiчыѓ час, i Нiк павярнуѓ руль направа. Гэта зрабiла Chevrolet такi разварот, што даѓ штуршок Cadillac. Нiк назiраѓ, як мужчына адчайна спрабаваѓ затармазiць. Але машына занесла i вылецела ѓ яр. За гэтым рушыѓ услед велiчэзны грукат i грукат бiтага шкла, але бензабак не ѓзарваѓся. Кiроѓца быѓ напагатове i дастаткова хуткi, каб выключыць запальванне. i. Нiк падбег да абочыны i ѓбачыѓ разбiты "кадылак", якi ляжыць на баку. Ён якраз паспеѓ убачыць, як мужчына вылазiць з машыны i спатыкаецца аб густы хмызняк.
  
  
  Нiк саслiзнуѓ з вуглаватага схiлу гары. Дасягнуѓшы падлеску, ён скокнуѓ унутр. Яго ахвяра не магла быць далёка. Цяпер усё змянiлася, i ён стаѓ праследавацелем. Ён прыслухоѓваѓся да шуму нападаѓшага, але была мёртвая цiшыня. Нiк зразумеѓ, што для маньяка ён быѓ вельмi разумным i хiтрым хлопцам. Ён пайшоѓ далей i ѓбачыѓ вiльготны чырвоны колер на лiсцi. Крывавы след бег направа, i ён хутка пайшоѓ па iм. Раптам ён пачуѓ цiхi стогн. Ён рухаѓся асцярожна, але ледзь не спатыкнуѓся аб цела, якое ляжыць твар у твар. Калi Нiк апусцiѓся на каленi i мужчына павярнуѓся, твар раптоѓна ажыѓ. Локаць дакрануѓся да яго горла. Ён упаѓ, хапаючы ротам паветра. Ён убачыѓ, як мужчына ѓстаѓ, яго твар быѓ падрапаны i залiта крывёй.
  
  
  Мужчына хацеѓ накiнуцца на Нiка, але яму ѓдалося стукнуць яго нагой у жывот. Нiк зноѓ устаѓ i даѓ яму яшчэ адзiн удар у скiвiцу.
  
  
  Мужчына ѓпаѓ наперад i не рушыѓ з месца. Каб пераканацца, што якi нападаѓ мёртвы, Нiк перавярнуѓ яго нагой. Апошнi ѓдар аказаѓся смяротным.
  
  
  Нiк паглядзеѓ на мужчыну. Ён быѓ цёмнавалосым i светласкурым. Ён нагадваѓ славянскi тыпаж. Яго цела было квадратным i тоѓстым. "Ён не бразiлец", - падумаѓ Нiк, хоць i не быѓ у гэтым упэѓнены. Як i Амерыка, Бразiлiя была таксама змешваннем нацыянальнасцей. Нiк апусцiѓся на каленi i стаѓ абшукваць кiшэнi мужчыны. У iм не было нiчога, нi кашалька, нi карты, нi асабiстых дакументаѓ, нiчога, што магло б яго iдэнтыфiкаваць. Нiк знайшоѓ толькi невялiкi кавалак паперы з надпiсам "Рэйс 47", 10 ранiцы, 10 лютага. Чалавек перад iм не быѓ маньякам.
  
  
  Ён хацеѓ забiць Нiка наѓмысна i мэтанакiравана. Вiдавочна, яму далi нумар рэйса i час прыбыцця, i ён сачыѓ за iм з аэрапорта. Нiк быѓ упэѓнены, што гэты чалавек не быѓ мясцовым наёмным забойцам. Ён быѓ занадта добры для гэтага, занадта прафесiйны. Яго рухi выраблялi ѓ Нiка ѓражанне, што чалавек добра навучаны. Пра гэта сведчыць адсутнасць дакументаѓ, якiя пацвярджаюць асобу. Мужчына ведаѓ, што Нiк быѓ небяспечным супернiкам, i прыняѓ меры засцярогi. Для апазнання не было нiякiх слядоѓ, усё выглядала вельмi прафесiйна. Выйшаѓшы з падлеску, Нiк абдумваѓ расшыфраванае паведамленне ѓ офiсе AX. Хтосьцi выйшаѓ, каб прымусiць яго замаѓчаць; i як мага хутчэй, перш чым у яго будзе магчымасць навесцi парадак.
  
  
  Цi можа гэта быць звязана са смерцю Тода? Гэта здавалася малаверагодным, i ѓсё ж Тод быѓ адзiным, хто ведаѓ аб яго рэйсе i часе прыбыцця. Але ён паслаѓ нармальную тэлеграму, кожны мог гэта прачытаць. Можа быць, у турыстычным агенцтве быѓ здраднiк. Цi, можа быць, яны старанна праверылi ѓсе рэйсы з Амерыкi, мяркуючы, што AX каго-небудзь дашле. Тым не менш, ён задаваѓся пытаннем, цi ёсць нейкая сувязь памiж дзвюма падзеямi. Адзiны спосаб даведацца гэта - расследаваць смерць Тода.
  
  
  Нiк вярнуѓся да сваёй машыны i паехаѓ у Лос-Рэес. Эстрада стала больш плоскай, бо цяпер яна выйшла на месэту, плато. Ён убачыѓ маленькiя фермы i шэрых людзей уздоѓж дарогi. Перад iм вымалёѓвалася калекцыя пурпурных i белых ляпных хат, i ён убачыѓ якая выветрылася драѓляную шыльду "Лос Рэес". Ён пад'ехаѓ да жанчыны i дзiцяцi, якiя неслi вялiкую колькасць бялiзны.
  
  
  "Бом дыя", - сказаѓ ён. - Onde fica en delegacia de policía?
  
  
  Жанчына паказала на плошчу ѓ канцы вулiцы, дзе стаяѓ свежапафарбаваны каменны дом з шыльдай Policia над уваходам. Падзякаваѓшы ёй, ён узрадаваѓся, што яго партугальская ѓсё яшчэ зразумелая, i паехаѓ у палiцэйскi ѓчастак. Унутры было цiха, i некалькi камер, якiя ён мог бачыць з залы чакання, былi пустыя. З маленькага бакавога пакоя выйшаѓ мужчына. На iм былi сiнiя штаны i блакiтная кашуля з надпiсам Policia на нагруднай кiшэнi. У мужчыны, якi быѓ не такога росту, як у Нiка, былi густыя чорныя валасы, чорныя вочы i алiѓкавы падбародак. Рашучае i ганарлiвае твар спакойна глядзела на Нiка.
  
  
  "Я прыйшоѓ за сеньёрам Дэнiсанам", - сказаѓ Нiк. "Вы тут шэрыф?"
  
  
  "Я начальнiк палiцыi", - паправiѓ Нiка. "Вы зноѓ адзiн з тых журналiстаѓ? Я ѓжо расказаѓ сваю гiсторыю".
  
  
  "Не, я сябар сеньёра Дэнiсана", - адказаѓ Нiк. "Я прыехаѓ сёння наведаць яго. Мяне клiчуць Картэр, Нiк Картэр. Ён уручыѓ мужчыну свае дакументы. Мужчына вывучыѓ паперы i пытальна паглядзеѓ на Нiка.
  
  
  Ён спытаѓ. - "Вы той Нiк Картэр, аб якiм я чуѓ?"
  
  
  "Залежыць ад таго, што вы чулi", - сказаѓ Нiк з усмешкай.
  
  
  "Я думаю, што так", - сказаѓ начальнiк палiцыi, зноѓ аглядаючы магутнае цела. "Я Хорхе Пiлата. Гэта афiцыйны вiзiт?
  
  
  "Не", - сказаѓ Нiк. "Прынамсi, я прыехаѓ у Бразiлiю не на сваёй афiцыйнай пасадзе. Я прыехаѓ у госцi да старога сябра, але выйшла iнакш. Я б хацеѓ убачыць цела Тодда".
  
  
  "Чаму, сеньёр Картэр?" - спытаѓ Хорхе Пiлата. "Вось мая афiцыйная справаздача. Вы можаце прачытаць гэта ".
  
  
  "Я хачу ѓбачыць цела", - паѓтарыѓ Нiк.
  
  
  Ён сказаѓ. - Як вы думаеце, я дрэнна разумею сваю справу? Нiк убачыѓ, што мужчына ѓсхваляваны. Хорхе Пiлата быѓ хутка ѓсхваляваны, занадта хутка. "Я не кажу гэтага. Я сказаѓ, што хачу ѓбачыць цела. Калi вы будзеце настойваць, я спачатку папрашу дазволу ва ѓдавы сеньёра Дэнiсана".
  
  
  Вочы Хорхе Пiлата ѓспыхнулi. Затым яго твар расслабiѓся, i ён пакорлiва пакiваѓ галавой. "Сюды", - сказаѓ ён.
  
  
  "Калi вы скончыце, я буду шчаслiвы атрымаць выбачэннi ад вядомага амерыканца, якi аказаѓ нам гонар сваiм вiзiтам".
  
  
  Не слухаючы абуральнай сарказму, Нiк рушыѓ услед за Хорхе Пiлата ѓ маленькую пакой у задняй частцы турмы. Нiк падрыхтаваѓся. Такое супрацьстаянне заѓсёды было жахлiвым. Усё роѓна, колькi разоѓ вы гэта адчувалi, i асаблiва калi гэта тычыцца добрага сябра. Хорхе падняѓ шэрую прасцiну, i Нiк падышоѓ да мёртвай постацi. Ён прымусiѓ сябе разглядаць труп толькi як цела, арганiзм, якi трэба вывучаць. Ён вывучыѓ прымацаваную да краю стала справаздачу. "Куля за левым вухам, зноѓ у правую скронь". Гэта была простая мова. Павярнуѓ галаву з боку ѓ бок, абмацаѓ цела рукамi.
  
  
  Нiк зноѓ паглядзеѓ на справаздачу, яго вусны былi сцiснутыя, i павярнуѓся да Хорха Пiлата, якi, як ён ведаѓ, уважлiва назiраѓ за iм.
  
  
  "Вы кажаце, што ён быѓ забiты каля чатырох гадзiн таму?" - спытаѓ Нiк. "Як ты даехаѓ так хутка?"
  
  
  "Мы з памочнiкам заспелi яго ѓ машыне па дарозе з яго плантацыi ѓ горад. Я патруляваѓ там паѓгадзiны таму, вярнуѓся ѓ горад i забраѓ свайго памочнiка для апошняй праверкi. Гэта павiнна было адбыцца на працягу паѓгадзiны".
  
  
  "Калi б гэтага не адбылося тады".
  
  
  Нiк убачыѓ, як вочы Хорхе Пiлата пашырылiся. "Вы называеце мяне хлусам?" - прашыпеѓ ён.
  
  
  "Не", - сказаѓ Нiк. "Я проста кажу, што гэта адбылося ѓ iншы час".
  
  
  Нiк павярнуѓся i сышоѓ. Ён адкрыѓ яшчэ сёе-тое. У Хорхе Пiлата сёе-тое было ѓ рукаве. Ён быѓ няѓпэѓнены ѓ сабе i адчуваѓ, што не ведае, што яму трэба ведаць. Вось чаму ён так лёгка раздражняѓся i злаваѓся. Нiк ведаѓ, што яму трэба пераадолець гэта стаѓленне. Яму трэба было прымусiць чалавека ѓбачыць свае недахопы, калi ён хацеѓ з iм працаваць. I ён хацеѓ з iм працаваць. Начальнiк палiцыi мог мець уплыѓ на гэтыя пытаннi. Ён ведаѓ людзей, умовы, асабiстых ворагаѓ i шмат iншай карыснай iнфармацыi. Нiк выйшаѓ з будынка на сонечнае святло. Ён ведаѓ, што за яго спiной стаiць Хорхе Пiлата.
  
  
  Ён спынiѓся каля дзвярэй машыны i павярнуѓся. "Дзякуй за вашыя намаганнi", - сказаѓ Нiк.
  
  
  "Пачакайце", - сказаѓ мужчына. Чаму вы так упэѓнены ѓ сваiх словах, сеньёр?
  
  
  Нiк чакаѓ гэтага пытання. Гэта азначала, што мужчына перастаѓ раздражняцца; прынамсi часткова. У любым выпадку, гэта было пачатак. Нiк не адказаѓ, але вярнуѓся ѓ пакой.
  
  
  "Пасуньце, калi ласка, галаву", - сказаѓ ён.
  
  
  Когда Хорхе сделал это, Ник сказал: "Жестко, а? Это трупное окоченение. Он вошел во все конечности, и его бы не было, если бы Тодда убили всего четыре часа назад. Он был убит раньше, где-то в другом месте, а затем попал туда, где вы его нашли. Вы подумали, что это было ограбление, потому что у него пропал кошелек. Убийца сделал это только для того, чтобы произвести такое ѓражанне ".
  
  
  Нiк спадзяваѓся, што Хорхе Пiлата можа крыху падумаць i быць разумным. Ён не хацеѓ прынiжаць чалавека. Ён проста хацеѓ, каб ён убачыѓ, што здзейснiѓ памылку. Ён хацеѓ даць яму ведаць, што яны павiнны працаваць разам, каб знайсцi дакладныя факты.
  
  
  "Думаю, гэта я павiнен папрасiць прабачэння", - сказаѓ Хорхе, i Нiк з палёгкай уздыхнуѓ.
  
  
  "Не абавязкова", - адказаѓ ён. "Ёсць толькi адзiн спосаб навучыцца гэтаму, праз досвед. Але я лiчу, што мы павiнны быць сумленныя адзiн з адным ".
  
  
  Хорхе Пiлата на iмгненне падцiснуѓ вусны, затым усмiхнуѓся. "Вы маеце рацыю, сеньёр Картэр", - прызнаѓ ён. "Я быѓ начальнiкам палiцыi тут усяго шэсць месяцаѓ. Я быѓ абраны тут людзьмi з гор пасля нашых першых свабодных выбараѓ. Упершыню ѓ iх было права выбару, замест таго, каб быць мiжвольнымi рабамi".
  
  
  "Што ты зрабiѓ для гэтага?"
  
  
  "Я вучыѓся нейкi час, а потым працаваѓ на плантацыях какавы. Мяне заѓсёды цiкавiла дарога, i я быѓ адным з тых людзей, якiя заахвочвалi выбаршчыкаѓ аб'ядноѓвацца ѓ групы. Людзi тут бедныя. Гэта не больш чым чалавечая жывёла, якая працуе на плантацыях кавы i какавы. самi маглi ѓплываць на ѓрад. Мы хацелi паказаць iм, як яны могуць палепшыць свае ѓмовы, прагаласаваѓшы самi.
  
  
  Яны iгнаруюць запатрабаваннi людзей i такiм чынам становяцца багатымi. Калi памёр шэрыф, я прапанаваѓ правесцi выбары, i людзi ѓпершыню маглi выбраць свайго начальнiка палiцыi. Я хачу быць добрым дзяржаѓным служачым. Я хачу рабiць правiльныя рэчы для людзей, якiя выбралi мяне".
  
  
  "У такiм выпадку, - сказаѓ Нiк, - нам трэба высветлiць, хто забiѓ Дэнiсана. Я мяркую, што яго машына звонку. Пойдзем паглядзiм."
  
  
  Аѓтамабiль Дэнiсана быѓ прыпаркаваны ѓ невялiкiм дворыку побач з будынкам. На пярэднiм сядзеннi Нiк выявiѓ кроѓ, зараз ужо сухую i цвёрдую. Нiк наскроб крыху складаным нажом Хорхе сабе ѓ насоѓку.
  
  
  "Я адпраѓлю гэта ѓ нашу лабараторыю", - сказаѓ ён. "Я хацеѓ бы дапамагчы, сеньёр Картэр", - сказаѓ Хорхе. "Я зраблю ѓсё, што магу".
  
  
  "Першае, што вы можаце зрабiць, гэта зваць мяне Нiкам", - сказаѓ N3. "Другое, сказаць мне, хто хацеѓ смерцi Тода Дэнiсана".
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 3
  
  
  
  
  
  Хорхе Пiлата зварыѓ на маленькай плiце гарачую моцную бразiльскую каву. Нiк пацягваѓ каву, слухаючы, як шэф палiцыi кажа аб людзях, зямлi i жыццi ѓ гарах. Ён меѓ намер распавесцi Хорхе аб якi нападаѓ на эстрадзе, але, седзячы прыслухоѓваючыся, адмовiѓся ад гэтага. У бразiльца былi такiя прадузятыя меркаваннi, што Нiк сумняваѓся, што яго эмоцыi дазволяць яму аб'ектыѓна ацанiць сiтуацыю. Калi Нiк распавёѓ аб аварыях пры будаѓнiцтве плантацыi, Хорхе адрэагаваѓ даволi наiѓна.
  
  
  "Незадаволеныя працоѓныя?" - паѓтарыѓ ён. 'Дакладна не. Толькi адна група людзей выйграе ад смерцi сеньёра Тода. Багатыя плантатары i багатыя землеѓладальнiкi. Ва ѓладзе iх каля дзесяцi. У iх ужо некалькi гадоѓ ёсць тое, што вы называеце Кавенантам. Кавенант кантралюе ѓсё, што можа.
  
  
  У iх нiзкая заработная плата, i большасць горцаѓ пазычылi ѓ Кавенанта, каб выжыць. У вынiку яны ѓвесь час у даѓгах. Запавет мае значэнне, працуе чалавек цi не i колькi ён зарабляе, працуючы. Сеньёр Дэнiсан усё б змянiѓ. У вынiку членам Пакта давядзецца прыкласцi больш намаганняѓ, каб атрымаць рабочую сiлу i, такiм чынам, павысiць заработную плату i палепшыць абыходжанне з людзьмi. Гэтая плантацыя была першай пагрозай iх уладзе над людзьмi i зямлёй. Таму яны выйграюць, калi плантацыя не будзе завершана. Напэѓна, яны вырашылi, што надышоѓ час дзейнiчаць. Пасля першай спробы перашкодзiць сеньёру Дэнiсану атрымаць зямлю, яны нанялi кiлера".
  
  
  Нiк адкiнуѓся назад i пералiчыѓ усё, што сказаѓ Хорхе. Ён ведаѓ, што бразiлец чакае яго адабрэння. Якiм бы хуткiм i нецярплiвым нi быѓ Хорхе, яму здавалася, што давядзецца чакаць гадзiнамi.
  
  
  "Цяпер вы можаце сабе ѓявiць, сеньёр Нiк?" ён спытаѓ.
  
  
  "Гэта гэтак жа ясна, як бервяно, цi не так?"
  
  
  "Вiдавочна, што так", - сказаѓ Нiк. "Занадта ясна. Я заѓсёды вучыѓся з падазрэннем ставiцца да занадта вiдавочных рэчаѓ. Магчыма, ты маеш рацыю, але я лепш падумаю. Хто гэта быѓ той чалавек, якi падтрымлiваѓ вас перад выбарамi начальнiкам палiцыi?"
  
  
  Твар Хорхе набыѓ поѓнае глыбокай пашаны выраз, як калi б ён казаѓ пра святога.
  
  
  "Гэта Рахадас, - сказаѓ ён.
  
  
  "Рахадас", - сказаѓ сабе Нiк, правяраючы архiѓ iмёнаѓ i людзей, якi захоѓваецца ѓ адмысловым падзеле свайго мозгу. Iмя сказала яму нiчога.
  
  
  "Так, Рахадас", - працягнуѓ Хорхе. "Ён быѓ з Партугалii, дзе працаваѓ выдаѓцом некалькiх невялiкiх газет. Там ён навучыѓся звяртацца з грашыма i быць добрым лiдэрам сярод людзей. Ён заснаваѓ новую палiтычную партыю, якую ненавiдзiць i баiцца Кавенант. Гэта партыя працоѓных, беднякоѓ, i ён сабраѓ вакол сябе групу арганiзатараѓ. Яны тлумачаць фермерам, чаму яны павiнны тлумачыць фермерам, чаму яны павiнны. Пра ѓсё гэта: лiдэрства, веды i грошы. Ёсць людзi, якiя кажуць, што Рохадас - экстрэмiст, парушальнiк спакою, але гэта тыя, каму Альянс прамыѓ мазгi".
  
  
  "I што Рохадас i яго група нясуць адказнасць за людзей, якiя выбiраюць вас".
  
  
  "Так", - прызнаѓ начальнiк палiцыi. "Але я не з людзей Рохадаса, амiга. Я сам сабе гаспадар. Я нi ад кога не падпарадкоѓваюся, разлiчваю на гэта".
  
  
  Нiк усмiхнуѓся. Мужчына даволi хутка стаѓ на дыбачкi. Ён, безумоѓна, настойваѓ на сваёй незалежнасцi, але вы лёгка маглi выкарыстоѓваць яго асабiсты гонар, каб паѓплываць на яго. Нiк ужо зрабiѓ гэта сам. I ѓсё ж Нiк ѓсё яшчэ верыѓ, што можа яму давяраць.
  
  
  "Як называецца гэты новы гурт, Хорхе?" - спытаѓ Нiк. "Цi ѓ iх няма iмя?"
  
  
  'Так. Рахадас называе гэта Нова Дыя, гурт Новага Дня. Рахадас, сеньёр Нiк, адданы справе чалавек.
  
  
  Нiк падумаѓ, што Гiтлер, Сталiн i Чынгiсхан - усе адданыя справе людзi. Гэта проста залежыць ад таго, чаму вы адданыя.
  
  
  "Я хацеѓ бы калi-небудзь сустрэцца з Рахадасам", - сказаѓ ён.
  
  
  "Я буду шчаслiвы арганiзаваць гэта", - адказаѓ начальнiк палiцыi. "Ён жыве недалёка адсюль, у закiнутай мiсii недалёка ад Барра-ду-Пiраi. Ён i яго людзi размясцiлi там свой штаб".
  
  
  "Muito obrigado", - сказаѓ Нiк, устаючы. "Я вяртаюся ѓ Рыа, каб убачыць мiсiс Дэнiсан. Але ёсць яшчэ адна важная рэч, якую вы можаце зрабiць для мяне. Мы з вамi ведаем, што смерць Тода Дэнiсана не была звычайным рабаваннем. Я хачу, каб вы адправiлi паведамленне аб гэтым, як i раней. Я таксама хачу, каб вы сказалi, што як асабiсты сябар Тода е.
  
  
  Хорхе дзiѓна падняѓ вочы. "Прабачце, сеньёр Нiк", - сказаѓ ён. "Але хiба не так вы папярэджваеце iх, што гонiце iх?"
  
  
  "Я так думаю", - усмiхнуѓся Нiк. "Але гэта самы хуткi спосаб звязацца з iмi. Са мной можна звязацца ѓ офiсе Тодда цi ѓ мiсiс Дэнiсан ".
  
  
  Зваротны шлях у Рыа быѓ хуткiм i лёгкiм. Ён ненадоѓга прытармазiѓ на тым месцы, дзе "кадылак" пагрузiѓся ѓ цяснiну. Машыну не было вiдаць, таму што яна знаходзiлася ѓ густой частцы зараснiкаѓ ля падножжа скал. Могуць прайсцi днi, тыднi, нават месяцы, перш чым яго знойдуць. Тады гэта будзе зарэгiстравана як адна са шматлiкiх аварый. Хто б нi паслаѓ яго, да цяперашняга часу ѓжо ведаѓ, што адбылося.
  
  
  Ён думаѓ пра землеѓладальнiкаѓ Кавенанта i пра тое, што сказаѓ Хорхе.
  
  
  Прыбыѓшы ѓ Рыа, ён выявiѓ кватэру Дэнiсана ѓ раёне Капакабана, на вулiцы Руа Канстант Рамас з выглядам на Прайя-дэ-Капакабана, гэты прыгожы ѓчастак пляжу, якi мяжуе амаль з усiм горадам. Перад вiзiтам ён зайшоѓ на пошту i адправiѓ дзве тэлеграмы. Адну адправiѓ Бiлу Дэнiсан i напiсаѓ яму заставацца ѓ школе да далейшага апавяшчэння. Iншая тэлеграма была адпраѓлена Хоѓку, i Нiк выкарыстаѓ для яе просты код. Яму было ѓсё роѓна, калi нехта яго расшыфруе. Затым ён пайшоѓ па адрасе 445 Rua Constante Ramos, у кватэру Дэнiсана.
  
  
  Пасля таго, як ён патэлефанаваѓ, дзверы адчынiлiся, i Нiк паглядзеѓ у пару светла-шэрых вачэй, якiя тлеюць пад пасму кароткiх iльняных валасоѓ. Ён назiраѓ, як вочы хутка слiзгалi па яго магутнаму тулава. Ён спытаѓ. - "Мiсiс Дэнiсан?" "Я Нiк Картэр".
  
  
  Твар дзяѓчыны праяснiлася. "О божа, я такая рада, што ты тут", - сказала яна. "Я чакала цябе з ранiцы. Вы, мусiць, чулi ...?
  
  
  У яе вачах быѓ бяссiльны гнеѓ. Нiк убачыѓ, як яна сцiскае кулакi.
  
  
  "Так, я чуѓ", - сказаѓ ён. "Я ѓжо быѓ у Лос-Рэесе i бачыѓ начальнiка палiцыi. Вось чаму я прыйшоѓ пазней ".
  
  
  На Вiвiан была аранжавая пiжама з глыбокiм выразам спераду, якi падкрэслiваѓ яе маленькiя завостраныя грудзi. "Нядрэнна", - падумаѓ ён, спрабуючы адразу выкiнуць гэта з галавы. Яна выглядала iнакш, чым ён чакаѓ. Цяпер ён паняцця не меѓ, як яна будзе выглядаць, але, прынамсi, ён не ведаѓ, што ѓ Тодда такi гарачы густ.
  
  
  'Вы не ѓяѓляеце, як я радая, што ты тут, - сказала яна, узяѓшы яго за руку i ведучы ѓ кватэру. "Я больш не магу гэтага выносiць".
  
  
  Яе цела ѓ яго рукi было мяккiм i цёплым, яе твар быѓ спакойным, а тон яе быѓ разважлiвым. Яна правяла яго ѓ велiзарную гасцiную, абстаѓленую ѓ сучасным шведскiм стылi, з акном ва ѓсю даѓжыню пакоя, якiя выходзiлi на акiян. Калi яны ѓвайшлi, iншая дзяѓчына ѓстала з L-вобразнай канапы. Яна была вышэй Вiвiян Дэнiсан i зусiм iншы. На ёй была простая белая сукенка, якая сядзела на ёй, як пальчатка. Вялiкiя чорныя вочы глядзелi на Нiка. Яе рот быѓ вялiкiм i адчувальным, доѓгiя чорныя блiскучыя валасы спадалi да плячэй. У яе была круглая, поѓныя грудзi i высокая, вузкая знешнасць бразiльскiх дзяѓчын, што цалкам адрознiвалася ад бледных ангельскiх школьнiц. Гэта была дзiѓная камбiнацыя, гэтыя двое, i Нiк выявiѓ, што занадта доѓга глядзiць на яе.
  
  
  "Гэта Марыя Хоѓз", - сказала Вiвiян Дэнiсан. "Мэры ... цi, я б сказаѓ, была ... сакратаркай Тода".
  
  
  Нiк убачыѓ люты погляд Марыi Хоуз на Вiвiян Дэнiсан. Ён таксама заѓважыѓ, што ѓ Марыi Хоѓз былi чырвоныя абводкi вакол гэтых прыгожых чорных вачэй. Калi яна пачала казаць, ён быѓ упэѓнены, што яна плакала. Яе голас, мяккi i аксамiтны, здаваѓся няѓпэѓненым i некантралюемым.
  
  
  "Гэта ... з задавальненнем, сеньёр", - мякка сказала яна. "Я якраз збiраѓся сыходзiць".
  
  
  Яна павярнулася да Вiвiян Дэнiсан. "Я буду ѓ офiсе, калi я табе спатрэблюся". Дзве жанчыны паглядзелi адна на адну i нiчога не сказалi, але iх вочы казалi пра многае. Нiк на iмгненне зiрнуѓ на iх. Яны былi так супрацьлеглыя адзiн аднаму. Хоць ён не мог засноѓваць гэта нi на чым, ён ведаѓ, што яны ненавiдзяць адзiн аднаго. Ён паглядзеѓ на Марыю Хоѓз, якая выходзiць за дзверы, на яе стройныя сцёгны i цвёрдую азадак.
  
  
  "У яе шмат прывабных бакоѓ, цi не так?" - сказала Вiвiян. "У яе была бразiльская мацi i бацька-ангелец".
  
  
  Нiк паглядзеѓ на Вiвiан, якая сабрала яго чамадан i змясцiла ѓ бакавы пакой. "Застанься тут, Нiк, - сказала яна. "Тод хацеѓ, каб гэта было так. Гэта вялiкiя апартаменты з гукаiзаляцыяй гасцёѓнi спальнi. Вы атрымаеце ѓсю неабходную свабоду".
  
  
  Яна адчынiла аканiцы на акне, i ѓнутр пранiкала сонечнае святло. Яна iшла поѓнасцю кантралюючы сiтуацыю. Дзiѓна, але Марыя Хоѓз здавалася засмучанай значна больш. Але ён зразумеѓ, што адны могуць душыць свае пачуццi лепш за iншых. Вiвiян на iмгненне пайшла i вярнулася, апранутая ѓ цёмна-сiнюю сукенку, панчохi i туфлi на высокiх абцасах. Яна села на доѓгую лаѓку i толькi зараз здалася сумнай удавой. Нiк вырашыѓ расказаць ёй, што ён думае аб аварыi. Калi ён скончыѓ, Вiвiян пакiвала галавой.
  
  
  "Я не магу ѓ гэта паверыць", - сказала яна. "Гэта занадта жудасна, каб нават думаць аб гэтым. Павiнна быць, гэта было рабаванне. Гэта проста неабходна. Я не магу сабе гэтага ѓявiць. Аб Божа. Вы не ведаеце так шмат рэчаѓ, пра якiя я хачу з вамi пагаварыць. Божа мой, мне трэба з кiм пагаварыць.
  
  
  Тэлефон перапынiѓ iх размову. Гэта была першая рэакцыя на смерць Тода. Тэлефанавалi калегi па бiзнесе, калегi i сябры з Рыа. Нiк бачыѓ, як Вiвiан абыходзiлася з усiмi са сваёй стрыманай эфектыѓнасцю. Гэта было зноѓ, адчуванне, што яна цалкам адрознiваецца ад жанчыны, якую ён чакаѓ знайсцi тут. Нейкiм чынам, падумаѓ ён, ён чакаѓ ад яе больш мяккага i хатняга характару. Гэтая дзяѓчына ѓсё кантралявала i была iдэальна ѓраѓнаважанай, занадта ѓраѓнаважанай. Яна казала правiльныя рэчы правiльнай выявай усiм, але нешта атрымалася не зусiм так, як павiнна было быць. Магчыма, гэта быѓ погляд тых бледна-шэрых вачэй, якiя ён сустракаѓ, пакуль яна размаѓляла па тэлефоне. Нiк падумаѓ, цi не стаѓ ён занадта крытычным цi падазроным. Можа быць, яна была з тых, хто ѓсё запiхвае ѓсе пачуццi ѓ бутэльку i адпускае сябе толькi тады, калi застаецца адна.
  
  
  Нарэшце яна ѓзяла слухаѓку i паклала побач з тэлефонам.
  
  
  "Я больш не размаѓляю па тэлефоне", - сказала Вiвiан, гледзячы на гадзiннiк. "Я павiнен пайсцi ѓ банк. Тэлефанавалi ѓжо тройчы. Мне трэба падпiсаць некалькi папер. Але я ѓсё яшчэ хачу пагаварыць з табой, Нiк. Давай зробiм гэта сёння ѓвечары, калi ѓсё супакоiцца i мы зможам пабыць адны".
  
  
  "Добра", - сказаѓ ён. "У мяне яшчэ ёсць справы. Я вярнуся пасля абеду.
  
  
  Яна схапiла яго за руку i ѓстала проста перад iм, прыцiснуѓшыся грудзьмi да яго куртцы.
  
  
  "Я рада, што ты тут, Нiк, - сказала яна. "Ты не ѓяѓляеш, як прыемна мець са мной зараз добрага сябра Тодда. Ён шмат мне пра цябе расказаѓ".
  
  
  "Я рады, што магу табе дапамагчы", - сказаѓ Нiк, здзiѓляючыся, чаму гэта вочы заѓсёды казалi нешта акрамя яе вуснаѓ.
  
  
  Яны разам спусцiлiся ѓнiз, i калi яна сышла, Нiк убачыѓ, што з-за зялёнай раслiны з'явiѓся iншы знаёмы.
  
  
  "Хорхе!" усклiкнуѓ Нiк. 'Што ты тут робiш?'
  
  
  "Гэтае паведамленне, якое я адправiѓ, - сказаѓ начальнiк палiцыi, - не патрапiла ѓ мэту. Ён быѓ адпраѓлены ѓ гадзiну ночы, калi з Кавенанта патэлефанавалi мне. Яны хочуць з табой пазнаёмiцца. Яны чакаюць вас у кактэйль-бары гатэля Delmonido, насупраць ". Начальнiк палiцыi апрануѓ фуражку на галаву. "Я не думаѓ, што ваш план дасць вынiкi так хутка, сеньёр Нiк", - сказаѓ ён.
  
  
  "Проста ѓвайдзiце i спытайце сеньёра Дыграна. Ён прэзiдэнт Кавенанта".
  
  
  "Добра", - адказаѓ Нiк. "Паглядзiм, што яны скажуць".
  
  
  "Я пачакаю тут", - сказаѓ Хорхе. "Вы не вернецеся з доказамi, але вы ѓбачыце, што я мае рацыю".
  
  
  Бар гатэля быѓ добра асветлены для кактэйль-бара. Нiка адвялi да нiзкага круглага стала ѓ куце пакоя. За гэтым сталом сядзела пяць чалавек. Сеньёр Дыграна ѓстаѓ. Гэта быѓ высокi строгi мужчына, якi добра размаѓляѓ па-ангельску i вiдавочна выступаѓ ад iмя астатнiх. Усе яны былi дагледжанымi, стрыманымi i афiцыйнымi мужчынамi. Яны паглядзелi на Нiка напышлiвым, абыякавым поглядам.
  
  
  "Un coquetel, сеньёр Картэр?" - спытаѓ Диграно.
  
  
  "Aguardente, porfavor", - адказаѓ Нiк, седзячы ѓ пустым крэсле, вiдавочна прызначаным для яго. Каньяк, якi ён атрымаѓ, быѓ партугальскiм каньяком вельмi добрай якасцi.
  
  
  "Па-першае, сеньёр Картэр, - пачаѓ Диграно, - нашы спачуваннi ѓ сувязi са смерцю вашага сябра сеньёра Дэнiсана. Вам можа быць цiкава, чаму мы хацелi вас бачыць так хутка ".
  
  
  "Дай-ка ѓгадаю", - сказаѓ Нiк. "Ты хочаш мой аѓтограф".
  
  
  Диграно ветлiва ѓсмiхнуѓся. "Мы не будзем абражаць наш iнтэлект гульнямi,
  
  
  Сеньёр Картэр, - працягнуѓ ён. "Мы не дзецi i не дыпламаты. Мы мужчыны, якiя ведаюць, чаго хочуць. Трагiчная смерць вашага сябра, сеньёра Дэнiсана, несумненна, пакiне яго плантацыю незавершанай. З часам усё гэта, плантацыя i яго забойства будуць забытыя, калi з гэтага не будзе створана праблема. Калi гэта. сапраѓды стане праблемай, будзе расследаванне, i будзе расследаванне. яму надаецца, тым лепш для ѓсiх.
  
  
  "Карацей, - мякка ѓсмiхнуѓся Нiк, - ты думаеш, я павiнен займацца сваiмi справамi".
  
  
  Диграно кiѓнуѓ i ѓсмiхнуѓся Нiку.
  
  
  "Гэта менавiта тое, што ёсць", - сказаѓ ён.
  
  
  "Што ж, amigos", - сказаѓ Нiк. "Тады я магу сказаць вам гэта; што я не з'еду, пакуль не высветлю, хто забiѓ Тода Дэнiсана i чаму ".
  
  
  Сеньёр Диграно абмяняѓся некалькiмi словамi з астатнiмi, прымусiѓ сябе ѓсмiхнуцца i зноѓ паглядзеѓ на Нiка.
  
  
  "Мы прапануем вам атрымаць асалоду ад Рыа i карнавалам, а затым проста паехаць дадому, сеньёр Картэр", - сказаѓ ён. "Было б разумна зрабiць гэта. Калi шчыра, большую частку часу мы прывыклi дамагацца свайго".
  
  
  "Я таксама, джэнтльмены", - сказаѓ Нiк, устаючы. "Прапаную скончыць гэтую бессэнсоѓную размову. Яшчэ раз дзякуй за брэндзi.
  
  
  Ён адчуваѓ, як iх вочы пранiзваюць яго спiну, калi ён выходзiѓ з гатэля. Яны не дарма марнавалi час на глупства. Яны адкрыта пагражалi яму i, несумненна, мелi гэта на ѓвазе. Яны хацелi, каб плантацыя заставалася незавершанай. У гэтым не было нiякiх сумневаѓ. Як далёка яны зойдуць, каб упэѓнiць яго спынiцца? Мусiць, даволi далёка. Але цi былi яны сапраѓды адказныя за забойства Тода Дэнiсана, цi яны проста скарысталiся сваiм шанцам, каб пакiнуць плантацыю незавершанай? Гэта былi вiдавочна халодныя i бязлiтасныя крутыя хлопцы, якiя не ѓхiлялiся ад гвалту. Яны думалi, што змогуць дасягнуць сваёй мэты праз адкрытыя пагрозы. I ѓсё ж прастата ѓсяго яго па-ранейшаму ятрыла. Магчыма, адказ Хоѓка на яго тэлеграму пралье некаторае святло на гэтае пытанне. Чамусьцi ѓ яго ѓзнiкла адчуванне, што гаворка iдзе пра значна большае, чым пра гэтую невялiкую групу людзей. Ён спадзяваѓся, што памыляѓся, таму што, калi б усё было так проста, прынамсi, у яго быѓ бы адпачынак. На iмгненне ѓ яго галаве прамiльгнуѓ абраз Марыi Хоѓз.
  
  
  Хорхе чакаѓ яго на павароце дарогi. Каго заѓгодна абурыла б стаѓленне Хорхэ "Я казаѓ табе". Але Нiк разумеѓ гэтага ганарлiвага, запальчывага i няѓпэѓненага ѓ сабе чалавека, нават спачуваѓ яму.
  
  
  Нiк спачатку жадаѓ паведамiць яму аб iнцыдэнце з Кадылак i тэлеграме Хоуку, але затым адмовiѓся ад гэтага. Калi гады доѓгi досвед чаму яго i навучыѓ, гэта асцярожнасцi. Такая асцярожнасць, якая казала яму не давяраць нiкому да таго часу, пакуль ён не стане цалкам упэѓнены ѓ сабе. У дзiѓным стаѓленнi Хорхе заѓсёды магло быць нешта яшчэ. Ён так не думаѓ, але не быѓ упэѓнены, таму проста расказаѓ яму аб пагрозах у яго адрас. Калi ён сказаѓ, што не прыходзiць да якiх-небудзь высноваѓ, Хорхе выглядаѓ збянтэжаным.
  
  
  Ён бушаваѓ. - "Яны былi адзiнымi, каму была выгадная смерць сеньёра Тодда. Яны пагражаюць табе, а ты ѓсё яшчэ не ѓпэѓнены?" 'Гэта неверагодна. Гэта ясна, як бервяно ".
  
  
  "Калi я мае рацыю, - павольна сказаѓ Нiк, - вы думалi, што Тод стаѓ ахвярай рабавання. Гэта было гэтак жа ясна, як дзень ".
  
  
  Ён назiраѓ, як Хорхе напружыѓ скiвiцы i збялеѓ ад гневу. Ён ведаѓ, што дастаѓ яго вельмi жорстка, але гэта быѓ адзiны спосаб пазбавiцца ад гэтага ѓплыву з ягонага боку.
  
  
  "Я вяртаюся ѓ Лос-Рэес", - бадзёра сказаѓ Хорхе. "Са мной можна звязацца ѓ маiм офiсе, калi я вам спатрэблюся".
  
  
  Нiк глядзеѓ, як Хорхе люта з'яжджае, затым паплёѓся да Прая, пляжу. З-за надыходзячай цемры пляж быѓ амаль бязлюдным. Аднак на бульвары было поѓна дзяѓчат з прыгожымi доѓгiмi нагамi, вузкiмi сцёгнамi i поѓнымi круглымi грудзьмi. Кожны раз, гледзячы на iх, ён думаѓ пра Марыю Хоѓз i яе якая iнтрыгуе прыгажосцi. Яе чорныя валасы i цёмныя вочы не давалi яму спакою. Ён задаваѓся пытаннем, як было б даведацца яе лепш. Больш за цiкава, ён быѓ у гэтым упэѓнены. Паѓсюль былi прыкметы надыходзячага карнавалу. Гэта быѓ час, калi ѓвесь горад ператварыѓся ѓ вялiзную тусовачную масу людзей. Увесь горад быѓ упрыгожаны гiрляндамi i рознакаляровымi агнямi. Нiк спынiѓся на iмгненне, калi група рэпетавала самбы, складзеныя спецыяльна для Карнавалу. Яны будуць удзельнiчаць у незлiчоных танцавальных спаборнiцтвах, якiя будуць праводзiцца падчас карнавалу. Нiк пайшоѓ далей, i калi ён дабраѓся да канца Прайя-дэ-Капакабана, было ѓжо цёмна, i ён вырашыѓ павярнуць назад. Акуратныя дагледжаныя будынкi заканчвалiся сеткай вузкiх завулкаѓ, уздоѓж якiх размяшчалiся крамы. Калi ён павярнуѓся, яму заступiлi шлях трое тоѓстых мужчын з дзевяццю пляжнымi парасонамi. Яны трымалi парасоны пад пахамi, але парасоны наверсе працягвалi выпадаць. Пакуль Нiк абыходзiѓ iх, адзiн з мужчын дастаѓ з кiшэнi кавалак вяроѓкi i паспрабаваѓ звязаць парасоны.
  
  
  "Дапамажыце, сеньёр", - крыкнуѓ ён Нiку. "Не маглi б вы працягнуць руку?"
  
  
  Нiк усмiхнуѓся i падышоѓ да iх. "Вось, калi ласка", - сказаѓ мужчына, паказваючы на тое месца, дзе ён хацеѓ завязаць вузел. Нiк паклаѓ туды руку i ѓбачыѓ, як парасон, падобны на вялiкi таран, наблiжаецца да яго i ѓразаецца яму ѓ скронь. Нiк разгарнуѓся i ѓбачыѓ зоркi. Ён упаѓ на каленi i потым на зямлю. Ён змагаѓся, каб заставацца ѓ прытомнасцi. Мужчыны груба схапiлi яго i адкiнулi назад на зямлю. Ён ляжаѓ нерухома, выкарыстоѓваючы сваю вялiзную сiлу волi, каб заставацца ѓ прытомнасцi.
  
  
  "Мы можам забiць яго тут", - пачуѓ ён словы аднаго з мужчын. "Давай зробiм гэта i сыдзем".
  
  
  "Не", - пачуѓ ён iншага. "Было б занадта падазрона, калi б першага сябра амерыканца таксама знайшлi мёртвым i абрабаваным. Вы ведаеце, што мы не павiнны выклiкаць нiякiх далейшых падазрэнняѓ. Наша задача - кiнуць яго ѓ мора. Вы пагрузiце яго на машыну".
  
  
  Нiк ляжаѓ нерухома, але яго галава зноѓ праяснiлася. Ён думаѓ. Праклён! Самы стары трук у свеце, i ён трапiѓся на яго як навiчок. Ён убачыѓ перад сваiм тварам тры пары ног. Ён ляжаѓ на баку, падцiснуѓшы левую руку. Упёршы руку ѓ плiтку, ён сабраѓ усе сiлы ѓ сваiх масiѓных сцегнавых цяглiцах i ѓдарыѓ нагамi па шчыкалатках якiя нападалi. Яны ѓпалi на яго зверху, але ён устаѓ так хутка, як котка. Яны паставiлi цяжкiя парасоны ля сцяны дома. Нiк хутка схапiѓ адзiн i ѓдарыѓ iм аднаго з мужчын у жывот. Мужчына павалiѓся на зямлю, плюючыся крывёй.
  
  
  Адзiн з двух iншых кiнуѓся на яго з працягнутымi рукамi. Нiк з лёгкасцю ухiлiѓся ад яго, схапiѓ руку i стукнуѓ ёю аб сцяну. Ён пачуѓ гук касцей, якiя ламалiся, i чалавек упаѓ на зямлю. Трэцi раптоѓна выцягнуѓ нож. Х'юга, штылет Нiка, усё яшчэ быѓ надзейна замацаваны пад яго правым рукавом, i ён вырашыѓ пакiнуць яго там. Ён быѓ упэѓнены, што гэтыя людзi былi аматарамi. Яны былi нязграбнымi. Нiк нагнуѓся, калi трэцi мужчына паспрабаваѓ стукнуць яго нажом. Ён дазволiѓ мужчыну падысцi блiжэй, а затым зрабiѓ выгляд, што скача. Мужчына неадкладна адказаѓ, вырабячы ѓдар нажом. Калi мужчына зрабiѓ гэта, Нiк схапiѓ руку i вывернуѓ яе. Мужчына закрычаѓ ад болю. Каб быць абсалютна ѓпэѓненым, ён нанёс яму яшчэ адзiн удар каратэ па шыi, i той упаѓ.
  
  
  Усё прайшло хутка i лёгка. Адзiным сувенiрам бiтвы быѓ сiняк на скронi. "У параѓнаннi з чалавекам з "Кадзiлака", - падумаѓ Нiк. Ён хутка абшукаѓ iх кiшэнi. У аднаго быѓ кашалёк з пасведчаннем асобы. Ён быѓ дзяржаѓным чыноѓнiкам. У iншага, акрамя некаторых няважных дакументаѓ, было пасведчанне асобы. Ён ведаѓ iх iмёны, iх можна было адсачыць, але для гэтага яму прыйшлося б. толькi ѓскладнiла б усё. Але ва ѓсiх траiх была адна рэч: маленькая акуратная белая картка. Яны былi зусiм пустыя, за выключэннем маленькай чырвонай кропкi пасярэдзiне.
  
  
  Павольна падыходзячы да кватэры Вiвiян Дэнiсан, ён думаѓ толькi аб адным: хтосьцi вiдавочна вельмi хацеѓ пазбавiцца ад яго. Калi б гэтыя трое нягоднiкаѓ былi пасланы Кавенантам, удзельнiкi не гублялi б час дарма. Тым не менш ён падазраваѓ, што Кавенант быѓ накiраваны толькi на тое, каб напалохаць яго, а не забiць яго, i гэтыя трое мелi намер забiць яго. Магчыма, Вiвiян Дэнiсан зможа пралiць святло на гэты дзiѓны клубок.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 4
  
  
  
  
  
  Вiвiян чакала Нiка дома. Яна адразу заѓважыла сiняк, калi ён пайшоѓ у ванную, каб асвяжыцца. Праз дзверы яна назiрала, як Нiк здымае куртку i расшпiльвае кашулю. У люстэрка ён бачыѓ, як яна ѓглядаецца ѓ яго магутнае мускулiстае цела. Яна спытала яго, што здарылася, i калi ён сказаѓ ёй, на яе твары прамiльгнуѓ страх. Яна павярнулася i прайшла ѓ гасцiную. Нiк выпiѓ крыху моцнага напою, калi выйшаѓ з ваннай.
  
  
  "Я думала, табе гэта спатрэбiцца", - сказала яна. "Вядома, ведаю". Цяпер на ёй была доѓгая чорная сукенка, зашпiленая да падлогi. Шэраг маленькiх гузiкаѓ сыходзiѓ не ѓ пятлiцы, а ѓ маленькiя завесы. Нiк зрабiѓ глыток i сеѓ на доѓгую лаѓку. Вiвiан села побач з iм, паставiѓшы шклянку на каленi.
  
  
  "Што азначае белая картка з чырвонай кропкай пасярэдзiне?" ён спытаѓ.
  
  
  Вiвiян на iмгненне задумалася. "Я нiколi не бачыла такой карты", - сказала яна. Але гэта сiмвал партыi Нова Дыя, групы экстрэмiстаѓ з гор. Яны выкарыстоѓваюць яго для ѓсiх сваiх банэраѓ i плакатаѓ. Як жа так?
  
  
  "Я бачыѓ гэта недзе ѓ апошнi раз", - лаканiчна адказаѓ Нiк. Такiм чынам, Рахадас. Чалавек народа, вялiкi дабрачынца, вялiкi лiдэр Хорхе. Чаму трое ягоных прыхiльнiкаѓ спрабавалi яго забiць? Усе пачалi дзейнiчаць.
  
  
  Вiвiян паставiла шклянку i, седзячы там, здавалася, з усiх сiл спрабавала не расплакацца. Толькi гэтыя круглыя, поѓныя i халодныя вочы, утаропiѓшыся на яго, не падыходзiлi да ѓсяго. Колькi б ён нi шукаѓ, ён не знаходзiѓ у гэтым нi найменшага следа смутку.
  
  
  "Гэта быѓ жудасны дзень, разумееце?" яна сказала. "Падобна, свет вось-вось абрынецца, i няма каму яго спынiць. Я так шмат хачу сказаць, але не магу. У мяне тут няма сяброѓ, няма сапраѓдных сяброѓ. Мы тут недастаткова доѓга, каб завесцi сапраѓдных сяброѓ, i мне не так лёгка мець зносiны з людзьмi. Вось чаму ты не ѓяѓляеш, як я шчаслiвы, што ты тут, Нiк. На iмгненне яна. Нешта вельмi важнае для мяне, Нiк. На працягу дня мне стала зразумела адно. Я ведаю пра забойства Тодда i шаную, што вы спрабуеце разабрацца ѓ гэтым. Але я хачу, каб ты зрабiѓ нешта для мяне, нават калi ты думаеш, што гэта бескарысна. Я хачу, каб ты ѓсё забыѓся, Нiк. Так, я лiчу, што ѓ рэшце рэшт гэта да лепшага. Пакiнь усё. Здарылася тое, што здарылася. Тод мёртвы, i гэтага нельга змянiць. Мяне не хвалюе, хто гэта зрабiѓ, чаму i як. Ён сышоѓ, i гэта ѓсё, што для мяне важна".
  
  
  Сапраѓды? Нiк амаль спытаѓ, але не паварушыѓся. Проста забудзься пра ѓсё. Гэтае пытанне было нумарам адзiн у мясцовай дзясятцы. Здавалася, усё гэтага хацелi. Той хлопец з "Кадзiлака", "Кавенант", трое нягоднiкаѓ Рахадаса i зараз Вiвiян Дэнiсан. Усе хацелi, каб ён спынiѓся.
  
  
  "Вы ѓ шоку, цi не так?" - спытала Вiвiан. 'Ты разумееш, што я сказала.
  
  
  "Мяне цяжка здзiвiць, - сказаѓ Нiк.
  
  
  "Я не ведаю, цi змагу я гэта растлумачыць, Нiк", - сказала Вiвiян. "Гэта з-за многiх рэчаѓ. Як толькi я ѓладзiла ѓсе пытаннi, я хачу сысцi. Я дакладна не хачу заставацца тут даѓжэй неабходнага. Занадта шмат балючых успамiнаѓ. Я не хачу чакаць расследавання смерцi Тодда. I Нiк, калi Тод быѓ забiты па нейкай прычыне, я не хачу ведаць гэтую прычыну. Можа, у мяне. падазроную сувязь. Можа, гэта была iншая... жанчына.
  
  
  Нiк прызнаѓ, што гэта ѓсё iдэальныя, лагiчныя магчымасцi, за выключэннем таго, што Тод Дэнiсан нават не падумаѓ бы пра гэта. I ён быѓ амаль упэѓнены, што яна таксама гэта ведала, хаця зноѓ жа яна не ѓсведамляла, што ён таксама ведаѓ. Ён дазволiѓ ёй прадоѓжыць. Гэта рабiлася ѓсё цiкавейшым.
  
  
  "Ты разумееш, Нiк?" - сказала яна дрыготкiм голасам i з дрыготкiмi маленькiмi вострымi грудзьмi. "Я проста хачу памятаць Тодда такiм, якiм ён быѓ. Шмат слёз яго не верне. Пошук забойцы не верне яго. Гэта толькi даставiць шмат клопатаѓ. Можа быць, так думаць няправiльна, але мне ѓсё роѓна. Усё, чаго я хачу, гэта ѓцячы ад гэтага са сваiмi ѓспамiнамi. О, Нiк, я ... я так засмучаная.
  
  
  Яна сядзела, рыдаючы, на яго плячы, яе галава была шчыльна прыцiснута да яго, яе цела дрыжала. Яна паклала руку яму на кашулю, на яго масiѓныя грудныя мышцы. Раптам яна падняла галаву i выдала цмокаѓ гук страсцi. Яна цалкам магла быць зусiм сумленнай i проста збiтай з панталыку. Гэта было магчыма, толькi ён так не лiчыѓ. Ён ведаѓ, што мушу гэта высветлiць. Калi яна будзе гуляць з iм у гульнi, то хутка заѓважыць, што ѓ яго ёсць козыры. Калi ён меѓ рацыю, ён ведаѓ, што зразумее яе гульню. Калi б ён быѓ няправы, ён бы вычарпаѓ сябе, просячы прабачэння перад сваiм старым сябрам. Але ён павiнен быѓ даведацца.
  
  
  Нiк нахiлiѓся наперад i сваёй мовай абвёѓ яе вусны. Яна застагнала, калi ён прыцiснуѓся вуснамi да яе вуснаѓ i даследаваѓ яе рот сваёй мовай. Яна схапiла яго за шыю рукамi, як цiскамi. Ён расшпiлiѓ яе сукенку i адчуѓ цяпло яе напружаных грудзей. Пад сукенкай на ёй нiчога не было, i ён узяѓ грудзi ѓ руку. Гэта было мякка i ѓзбуджальна, а сасок ужо быѓ цвёрдым. Ён смактаѓ яе, i калi Вiвiан пачала так моцна супрацiѓляцца, сукенка ѓпала з яе, агалiѓшы яе мяккi жывот, тонкiя сцягна i чорны трыкутнiк. Вiвiян ашалела i сцягнула з яго штаны.
  
  
  "О, божа, божа", - выдыхнула яна, яе вочы зажмурылiся, i абедзвюма рукамi яна пацерла яго цела. Яна абвiла рукамi яго шыю i ногi вакол яго цела, яе соску казыталi яго грудзi. Ён трахнуѓ яе як мага хутчэй, i яна ахнула ад задавальнення. Калi яна скончыла, яна закрычала, адпусцiла яго i ѓпала нiц. Нiк паглядзеѓ на яе. Цяпер ён ведаѓ нашмат больш. Яе шэрыя вочы ѓважлiва вывучалi яго. Яна павярнулася i закрыла твар рукамi.
  
  
  "Божа мой", - усхлiпнула яна. 'Што я зрабiла? Што ты павiнен думаць пра мяне?
  
  
  Праклён! ён пракляѓ сябе. Яна ѓбачыла выраз яго вачэй i зразумела, што ён лiчыѓ яе ролю смуткуе ѓдавы непраѓдападобнай. Яна зноѓ надзела сукенку, але не зашпiлiла яго i прытулiлася да яго грудзей.
  
  
  Мне так сорамна", - усхлiпнула яна. "Мне так сорамна. Я сапраѓды не хачу пра гэта казаць, але я павiнна".
  
  
  Нiк заѓважыѓ, што яна хутка адступiла.
  
  
  "Тод быѓ так заняты на гэтай плантацыi", - рыдала яна. "Ён не дакранаѓся да мяне некалькi месяцаѓ, не тое каб я яго вiнавачу. У яго было занадта шмат праблем, ён быѓ ненармальна знясiлены i збiты з панталыку. Але я была галодная, Нiк, i сёння ѓвечары, калi ты побач са мной, я проста не магла нiчога з сабой парабiць. Ты зразумеѓ гэта, цi не так, Нiк. Для мяне важна, Нiк. Для мяне важна, ".
  
  
  "Вядома, я разумею, дарагая", - заспакаяльна сказаѓ Нiк. "Такiя рэчы проста часам здараюцца". Ён сказаѓ сабе, што яна была не больш сумнай удавой, чым ён быѓ Каралевай Карнавалу, але яна павiнна працягваць думаць, што яна разумнейшы за яго. Нiк зноѓ прыцiснуѓ яе да сваiх грудзей.
  
  
  "Гэтыя прыхiльнiкi Рохадаса", - асцярожна спытаѓ Нiк, пагульваючы саском яе грудзей, - "Тод ведаѓ яго асабiста?"
  
  
  "Я б не ведала, Нiк, - задаволена ѓздыхнула яна. "Тод заѓсёды трымаѓ мяне далей ад сваiх спраѓ. Я не хачу больш пра гэта казаць, Нiк. Пагаворым аб гэтым заѓтра. Калi я вярнуся ѓ Штаты, я хачу, каб мы засталiся разам. Тады ѓсё будзе па-iншаму, i я ведаю, што мы будзем атрымлiваць адзiн ад аднаго значна больш задавальнення".
  
  
  Яна вiдавочна пазбягала далейшых пытанняѓ. Ён не зусiм разумеѓ, якое дачыненне яна мае да гэтай справы, але iмя Вiвiян Дэнiсан павiнна было быць у спiсе, i гэты спiс станавiѓся ѓсё даѓжэй.
  
  
  "Ужо позна", - сказаѓ Нiк, наладжваючы яе. "Ужо даѓно трэба спаць".
  
  
  "Добра, я таксама стамiлася", - прызналася яна. "Вядома, я не буду з табой спаць, Мiк. Спадзяюся, ты гэта разумееш. Тое, што здарылася зараз, ну... гэта здарылася, але было б нядобра, калi б мы зараз разам клалiся спаць".
  
  
  Яна зноѓ згуляла ѓ сваю гульню. Яе вочы пацвердзiлi гэта. Што ж, ён мог справiцца са сваёй роляй гэтак жа, як i яна. Яму было ѓсё роѓна.
  
  
  "Вядома, дарагая, - сказаѓ ён. 'Ты абсалютна правы.'
  
  
  Ён устаѓ i прыцягнуѓ яе да сябе, прыцiскаючы да сябе. Павольна ён прасунуѓ сваё мускулiстае калена памiж яе ног. Яе дыханне пачасцiлася, цяглiцы нуды напружылiся. Ён прыѓзняѓ яе падбародак, каб паглядзець ёй у вочы. Яна з усiх сiл спрабавала працягваць адыгрываць сваю ролю.
  
  
  "Iдзi спаць, дарагая", - сказаѓ ён. Яна з усiх сiл спрабавала кантраляваць сваё цела. Яе вусны пажадалi яму дабранач, а вочы назвалi яго мудаком. Яна павярнулася i пайшла ѓ спальню. Каля дзвярэй яна зноѓ павярнулася.
  
  
  "Ты зробiш тое, пра што я цябе прасiла, Нiк?" - Умольна спытала яна, як маленькая дзяѓчынка. "Ты кiдаеш гэтую непрыемную справу, цi не так?"
  
  
  Яна была не такая разумная, як думала, але ён павiнен быѓ прызнаць, што яна добра гуляла ѓ сваю гульню.
  
  
  "Вядома, дарагая", - адказаѓ Нiк, назiраючы, як яе вочы вывучалi яго, каб пераканацца, што ён кажа праѓду. "Я не магу манiць табе, Вiвiян", - дадаѓ ён. Здавалася, гэта яе задаволiла, i яна пайшла. Ён не хлусiѓ. Ён спынiцца. Калiсьцi ён усё ведаѓ. Калi ён клаѓся спаць, яму прыйшло ѓ галаву, што ён нiколi раней не спаѓ з жанчынай i не адчуваѓ ад гэтага асаблiвага задавальнення.
  
  
  На наступную ранiцу пакаёѓка падала сняданак. На Вiвiан была змрочная чорная сукенка з белым каѓняром. Тэлеграмы i лiсты прыходзiлi з усяго свету, i яна ѓвесь час гаварыла па тэлефоне падчас сняданку. Для Нiка было дзве тэлеграмы, абедзве ад Хока, дастаѓленыя спецыяльным кур'ерам з офiса Тодда, куды яны былi адпраѓленыя. Ён быѓ шчаслiвы, што Хоук таксама выкарыстоѓваѓ просты код. Ён мог перавесцi гэта падчас чытання. Першая тэлеграма яму вельмi спадабалася, бо пацвердзiла яго ѓласныя падазрэннi.
  
  
  'Праверыѓ усе крынiцы ѓ Партугалii. Нiякiх радхадцаѓ, вядомых газетам i офiсам. Тут таксама няма файла з такiм iмем. Таксама пыталiся брытанскiя i французскiя разведкi. Нiчога не вядома. У цябе добры водпуск?
  
  
  "Вельмi добра", - прагыркаѓ Нiк.
  
  
  'Што ты сказаѓ?' - Спытала Вiвiан, перарываючы тэлефонны званок.
  
  
  "Нiчога", - сказаѓ Нiк. "Проста тэлеграма ад нейкага трэцягатунковага жартаѓнiка".
  
  
  Тое, што след партугальскага журналiста зайшоѓ у тупiк, нiчога не значыла, але ѓ AX не было дасье на гэтага чалавека, гэта нешта казала. Хорхе сказаѓ, што ён не з гэтай краiны, значыць, ён замежнiк. Нiк сумняваѓся, што Хорхе расказваѓ яму казкi. Хорхе i iншыя, вядома, успрынялi гэтую гiсторыю добрасумленна. Нiк адкрыѓ другую тэлеграму.
  
  
  "Два з паловай мiльёны залатых, незаконна адпраѓленых на борт, накiроѓвалiся ѓ Рыа, былi перахоплены. Вам гэта дапамагае? Добрае святочнае надвор'е?
  
  
  Нiк скамячыѓ тэлеграмы i падпалiѓ. Не, гэта яму не дапамагло, але сувязь мусiла быць, гэта дакладна. Радхадас i грошы, памiж iмi была прамая лiнiя. Не трэба было так шмат грошай, каб падкупiць начальнiка палiцыi мястэчка ѓ гарах, але Рохадас патрацiѓ грошы i атрымаѓ iх ад кагосьцi. Два з паловай мiльёны золатам, на гэта можна купiць шмат людзей цi шмат чаго. Напрыклад, зброi. Калi Рохадас фiнансаваѓся звонку, пытанне было ѓ тым, кiм i чаму? I пры чым тут смерць Тода?
  
  
  Ён развiтаѓся з Вiвiан i выйшаѓ з кватэры. Ён павiнен быѓ сустрэцца з Рахадасам, але спачатку ён пойдзе да Марыi Хоѓз. Сакратарка часта ведае больш, чым жонка. Ён успомнiѓ чырвоны колер вакол гэтых вялiкiх чорных вачэй.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 5
  
  
  
  
  
  Чырвоныя абводкi вакол гэтых прыгожых вачэй знiклi, але яны ѓсё яшчэ былi сумнымi. На Марыi Хоѓз была чырвоная сукенка. Яе поѓныя круглыя грудзi прыцiснулiся да тканiны.
  
  
  Офiс Тода аказаѓся невялiкiм памяшканнем у цэнтры горада. Марыя была ѓ офiсе адна. Ён хацеѓ мець магчымасць пагаварыць з ёй цiха i баяѓся шумнага i захламленага офiса. Яна вiтала яго стомленай усмешкай, але, тым не менш, прыязная. У Нiка ѓжо было ѓяѓленне аб тым, што ён хацеѓ зрабiць. Гэта павiнна было быць груба i бязлiтасна, але цяпер прыйшоѓ час дабiцца вынiкаѓ. Яны прыйдуць i хутка.
  
  
  "Сеньёр Картэр", - сказала Марыя Хоѓз. 'Як ты? Вы яшчэ што-небудзь адчынiлi?
  
  
  "Вельмi мала", - адказаѓ Нiк. "Але я прыйшоѓ не для гэтага. Я прыйшоѓ за табой ".
  
  
  "Я усцешаная, сеньёр", - сказала дзяѓчына.
  
  
  "Называй мяне Нiкам", - сказаѓ ён. "Я б не хацеѓ, каб гэта было неяк афiцыйна".
  
  
  "Добра, сеньёр... Нiк", - паправiла яна сябе. 'Чаго ты хочаш?'
  
  
  "Трохi цi вельмi шмат", - сказаѓ ён. "Гэта залежыць ад таго, як вы на гэта гледзiце". Ён абышоѓ стол i стаѓ побач з яе крэслам.
  
  
  "Я тут у водпуску, Марыя", - сказаѓ ён. "Я хачу павесялiцца, паглядзець на рэчы, мець уласнага гiда i павесялiцца з кiм-небудзь на карнавале".
  
  
  У яе на лбе з'явiлася невялiкая маршчынка. Яна была няѓпэѓненая, i Нiк крыху збянтэжыѓ яе. Урэшце яна пачала гэта разумець.
  
  
  "Я маю на ѓвазе, што ты застанешся са мной ненадоѓга", - сказаѓ ён. "Ты не пашкадуеш пра гэта, дарагая. Я чуѓ, што бразiльскiя дзяѓчыны моцна адрознiваюцца ад iншых жанчын. Я хачу выпрабаваць гэта на ѓласным досведзе ".
  
  
  Яе вочы пацямнелi, i яна сцiснула вусны. Ён бачыѓ, што пройдзе ѓсё iмгненне, перш чым яна вылiцца гневам.
  
  
  Ён хутка нахiлiѓся i пацалаваѓ яе ѓ мяккiя поѓныя вусны. Яна не магла абярнуцца, таму што ён моцна яе схапiѓ. Марыя вырвалася i ѓскочыла. Гэтыя добрыя вочы зараз сталi вугальна-чорнымi, страляючы ѓ Нiка агнём. Яе грудзей паднiмалiся i апускалiся ѓ рытме яе пачашчанага дыхання.
  
  
  "Як ты смееш?" - крыкнула яна на яго. "Я думаѓ, што вы лепшы сябар сеньёра Тодда, i гэта ѓсё, пра што вы можаце думаць прама зараз. У вас няма нi павагi да яго, нi гонару, нi ѓнутранай стрыманасцi? Я ... я ѓ шоку. Калi ласка, неадкладна пакiньце гэты офiс ".
  
  
  "Супакойся, - працягнуѓ Нiк. "Вы проста трохi заблыталiся. Я магу прымусiць цябе ѓсё забыцца".
  
  
  "Ты... ты...", - прамармытала яна, не ѓ сiлах знайсцi прыдатныя словы для выказвання свайго гневу. "Я не ведаю, што табе сказаць. Сеньёр Тод распавёѓ мне дзiѓныя рэчы пра вас, калi пачуѓ, што вы прыедзеце. Добра, што ён не ведаѓ, хто ты на самой справе. Ён сказаѓ, што ты лепшы сакрэтны агент, што ты верны, сумленны i сапраѓдны сябар. А зараз вы прыходзьце сюды i калi просiце мяне крыху павесялiцца." Нягоднiк, ты мяне чуеш!
  
  
  Нiк засмяяѓся пра сябе. На яго першае пытанне быѓ дадзены адказ. Гэта не была выкрут цi гульня. Проста сапраѓдны непадробны гнеѓ. I ѓсё ж ён не быѓ поѓнасцю задаволены.
  
  
  "Добра", - сказаѓ ён бестурботна. "Я ѓсё роѓна планаваѓ спынiць расследаванне".
  
  
  Яе вочы пашырэлi ад гневу. Яна здзiѓлена пляснула ѓ ладкi. "Я ... мне здаецца, я не пачула цябе", - сказала яна. "Як ты можаш такое казаць? Гэта не справядлiва. Хiба вы не хочаце даведацца, хто забiѓ сеньёра Тодда? Цябе нiчога не цiкавiць, акрамя весялосцi? '
  
  
  Яна маѓчала, спрабуючы стрымаць сябе i скрыжаваѓшы рукi перад гэтай прыгожай, поѓнымi грудзьмi. Яна гаварыла холадна i адрывiста. "Паслухайце, - пачала яна, - мяркуючы па тым, што я чула ад сеньёра Тодда, вы адзiны, хто можа дакапацца да iсцiны. Добра, ты хочаш правесцi са мной карнавал? Хочаце пазнаёмiцца з бразiльскiмi дзяѓчынамi? Я зраблю гэта, я зраблю ѓсё, калi вы паабяцаеце знайсцi .
  
  
  Нiк шырока ѓсмiхнуѓся. Пачуццi дзяѓчыны былi глыбокiмi. Яна была гатова заплацiць высокую цану за тое, што лiчыла правiльным. Яна першая не прасiла спынiцца. Гэта надало яму смеласцi. Ён вырашыѓ, што час праiнфармаваць яе.
  
  
  "Добра, Марыя Хоѓз", - сказаѓ ён. "Супакойся, табе не трэба мець са мной нiякiх спраѓ. Мне проста трэба было высветлiць, i гэта быѓ самы хуткi спосаб".
  
  
  Табе трэба было нешта даведацца? - сказала яна, збянтэжана гледзячы на ??яго. 'Пра мяне?'
  
  
  "Так, пра цябе", - адказаѓ ён. "Я павiнен быѓ сёе-тое ведаць. Спачатку я праверыѓ вашу адданасць Тодду.
  
  
  "Ты адчуваѓ мяне", - сказала яна, крыху абураючыся.
  
  
  "Я выпрабаваѓ цябе", - сказаѓ Нiк. - I ѓ вас усё атрымалася. Я не спыню расследаванне, Марыя, пакуль не высветлю праѓду. Але мне патрэбна дапамога i дакладная iнфармацыя. Вы мне верыце, Мэры?
  
  
  "Я хачу верыць вам, сеньёр Картэр?" яна сказала. Яе вочы зноѓ сталi прыязнымi, i яна паглядзела на яго адкрыта.
  
  
  "Можна", - сказаѓ ён. "Вы любiлi Тодда, Марыя? Дзяѓчына павярнулася i паглядзела ѓ маленькае акенца ѓ офiсе. Калi яна адказала, яна гаварыла павольна. Яна старанна падбiрала словы, гледзячы ѓ акно.
  
  
  'Каханне?' - сказала яна сумным голасам. "Хацеѓ бы я ведаць, што гэта на самай справе азначае. Не ведаю, цi любiла я сеньёра Тодда. Я ведаю, што гэта самы добры i прыемны чалавек, якога я калi-небудзь сустракаѓ. Я адчувала да яго вялiкую павагу i глыбокае захапленне. Можа быць, я адчуваѓ да яго нейкую любоѓ. не было прыгод. У яго было глыбокае пачуццё справядлiвасцi. Вось чаму ён пабудаваѓ гэтую плантацыю.
  
  
  Яна павярнула галаву да Нiку. Яе вочы былi сумнымi i ганарлiвымi i рабiлi яе захапляльнай прыгожай. Прыгажосцю душы i целы.
  
  
  "Можа быць, я не зусiм сказала тое, што хацела сказаць, сеньёр Картэр", - сказала яна. "Але гэта нешта вельмi асабiстае. Ты адзiны, з кiм я калi-небудзь казала пра гэта".
  
  
  "I вы былi вельмi зразумелыя, Марыя", - сказаѓ Нiк. 'Я цалкам разумею. Вы таксама ведаеце, што не ѓсе ставiлiся да Тод так, як вы. Ёсць тыя, хто думае, што я павiнен проста забыцца пра ѓсё, напрыклад Вiвiян Дэнiсан. Яна кажа, што здарылася, здарылася, i выяѓленне забойцы гэтага не зменiць".
  
  
  "Яна табе гэта сказала?" сказала Марыя, з раз'юшаным выразам твару. "Можа быць, гэта таму, што ёй усё роѓна. Вы калi-небудзь задумвалiся аб гэтым?"
  
  
  "Я думаѓ аб гэтым", - сказаѓ Нiк, iмкнучыся не засмяяцца. "Чаму ты думаеш пра гэта?"
  
  
  "Таму што яна нiколi не цiкавiлася сеньёрам Тодам, яго працай або яго праблемамi", - злосна адказала Марыя Хоѓз. "Яе не цiкавiлi важныя для яго рэчы. Усё, што яна зрабiла, гэта спрачалася з iм наконт гэтай плантацыi. Яна хацела, каб ён спынiѓ будаѓнiцтва".
  
  
  "Ты ѓпэѓнена, Марыя?"
  
  
  "Я чуѓ, як яна сама гэта казала. Я чула, як яны спрачаюцца, - сказала яна. "Яна ведала, што плантацыя будзе каштаваць грошай, вялiкiх грошай. Грошы, якiя яна хацела б выдаткаваць на сябе. Яна хацела, каб сеньёр Тод марнаваѓ свае грошы на вялiкiя вiлы i яхты ѓ Еѓропе ".
  
  
  Калi Мэры загаварыла, яе вочы свяцiлiся сумессю гневу i агiды. Гэта была незвычайная жаночая рэѓнасць у гэтай сумленнай, шчырай дзяѓчыне. Яна сапраѓды пагарджала Вiвiан, i Нiк пагадзiѓся.
  
  
  "Я хачу, каб ты расказала мне ѓсё, што ведаеш", - сказаѓ Нiк. "Той Родхадас", - цi ведалi ён i Тод адзiн аднаго?
  
  
  Вочы Марыi пацямнелi. "Рахадас звярнуѓся да сеньёра Тоду некалькi дзён таму, але гэта было зусiм сакрэтна. Як ты даведаѓся?
  
  
  "Я варажыѓ на кававай гушчы", - сказаѓ Нiк. 'Працягвай.'
  
  
  "Рахадас прапанаваѓ сеньёру Тоду буйную суму грошай за плантацыю, якая была напалову скончаная. Сеньёр Тод адмовiѓся.
  
  
  "Рахадас сказаѓ, навошта яму гэтая незавершаная плантацыя?"
  
  
  "Рахадас сказаѓ, што хоча яго, каб яго група магла яе скончыць. Паводле яго слоѓ, гэта былi сумленныя людзi, якiя хацелi дапамагчы людзям, i гэта прынесла б iм шмат новых паслядоѓнiкаѓ. Але сеньёр Тод падумаѓ, што ѓ гэтым ёсць нешта падазронае. Ён сказаѓ мне, што не верыць Рахадасу, што i ѓ таго няма ведаѓ, майстры, i ѓ таго няма ведаѓ. хацеѓ, каб сеньёр Тод сышоѓ ".
  
  
  "Ага", - услых задумаѓся Нiк. "Было б больш сэнсу, калi б ён папрасiѓ Тодда застацца i скончыць плантацыю. Так што ён гэтага не зрабiѓ. Што сказаѓ Рохадас, калi Тод адмовiѓся?
  
  
  Ён выглядаѓ раз'юшаным, i сеньёр Тод хваляваѓся. Ён сказаѓ, што можа адкрыта супрацьстаяць варожасцi буйных землеѓладальнiкаѓ. Але Рахадас быѓ жудасны".
  
  
  "Вы сказалi, што Рохадас прапанаваѓ шмат аргументаѓ. Як шмат?'
  
  
  "Больш за два мiльёны долараѓ".
  
  
  Нiк цiха свiснуѓ скрозь зубы. Цяпер ён таксама мог зразумець тэлеграму Хока. Гэтыя два з паловай мiльёны залатых, звесткi аб якiх яны перахапiлi, былi прызначаны для Рохадаса, каб купiць плантацыю Тода. У рэшце рэшт, супадзенне не адыграла такой вялiкай ролi. Але рэальныя адказы, напрыклад, хто i чаму даѓ столькi грошай, усё яшчэ заставалiся адчыненымi.
  
  
  - У беднага фермера на гэта сыходзiць шмат часу, - сказаѓ Нiк Марыi. "Як Рохадас збiраѓся аддаць Тодду ѓсе гэтыя грошы? Ён згадаѓ банкаѓскi рахунак?
  
  
  "Не, сеньёр Тод павiнен быѓ сустрэцца з пасярэднiкам, якi перадасць грошы".
  
  
  Нiк адчуѓ, што яго кроѓ цячэ хутчэй, што заѓсёды здаралася, калi ён быѓ на правiльным шляху. Пасярэднiк азначаѓ толькi адно. Хто б нi даваѓ грошы, не хацеѓ рызыкаваць, што Рахадас уцячэ з грашыма. Усё было добра арганiзавана кiмсьцi за кулiсамi. Плантацыя Тода i яго смерць маглi быць невялiкай часткай чагосьцi значна большага. Ён зноѓ павярнуѓся да дзяѓчыны.
  
  
  "Iмя, Марыя", - сказаѓ ён. "Мне трэба iмя. Тод згадваѓ iмя гэтага пасярэднiка?
  
  
  "Так, я гэта запiсала. Вось я знайшла, - сказала яна, перабiраючы скрыню з паперамi. "Вось ён, Альберт Салiмэйдж. Ён iмпарцёр, i яго бiзнэс знаходзiцца ѓ раёне П'ер Мауа.
  
  
  Нiк устаѓ i звыклым жэстам праверыѓ "люгер" у наплечной кабуры. Ён прыѓзняѓ падбародак Марыi пальцам.
  
  
  "Больш нiякiх выпрабаванняѓ, Марыя. Нiякiх здзелак ", - сказаѓ ён. "Можа быць, калi ѓсё скончыцца, мы зможам працаваць разам па-iншаму. Ты вельмi прыгожая дзяѓчына.'
  
  
  Яркiя чорныя вочы глядзелi прыязна, i Марыя ѓсмiхалася. "З задавальненнем, Нiк", - шматабяцальна сказала яна. Нiк пацалаваѓ яе ѓ шчаку перад тым, як сысцi.
  
  
  
  
  Раён П'ер Мауа знаходзiѓся ѓ паѓночнай частцы Рыа. Гэта была невялiкая крамка з простай шыльдай: "Iмпартныя тавары - Альберт Салiмадж". Вiтрына крамы была пафарбавана ѓ чорны колер, каб не было вiдаць звонку. Гэта была даволi загрувашчаная вулiца, поѓная складоѓ i напаѓразбураных будынкаѓ. Нiк прыпаркаваѓ машыну на куце i працягнуѓ iсцi пешшу. Гэта быѓ след, якi ён не хацеѓ губляць. Пасрэднiк на 2 мiльёны долараѓ быѓ большы, чым просты iмпарцёр. У яго будзе шмат карыснай iнфармацыi, i Нiк меѓ намер атрымаць яе так цi iнакш. Гэта пачало хутка ператварацца ѓ вялiкi бiзнэс. Ён па-ранейшаму меѓ намер знайсцi забойцу Тодда, але ѓсё больш i больш пераконваѓся, што бачыѓ толькi верхавiну айсберга. Калi ён зловiць забойцу Тодда, то пазнае нашмат больш. Ён пачаѓ здагадвацца, хто за гэтым стаiць. Рускiя? Кiтайцы? У гэтыя днi яны былi актыѓныя паѓсюль. Калi ён увайшоѓ у краму, ён усё яшчэ быѓ у задуменнi. Гэта быѓ невялiкi пакой з вузкай стойкай у адным канцы, на якой стаялi некалькi ваз i драѓляных статуй. На зямлi i ѓ скрынях ляжалi пыльныя цюкi. Два невялiкiя вокны па баках зачынялiся сталёвымi аканiцамi. Маленькiя дзверы вялi ѓ заднюю частку крамы. Нiк нацiснуѓ кнопку званка, якi стаяѓ ля стойкi. Тэлефанаваѓ прыязна, i ён чакаѓ. Нiхто не з'явiѓся, i ён зноѓ нацiснуѓ. Ён паклiкаѓ i прыслухаѓся да шуму з задняй часткi крамы. Ён нiчога не чуѓ. Раптам у яго з'явiлiся дрыжыкi - шостае пачуццё турботы, якое ён нiколi не iгнараваѓ. Ён абышоѓ стойку i прасунуѓ галаву ѓ вузкi дзвярны вушак. Падсобка была забiтая да столi радамi драѓляных скрынь. Памiж iмi былi вузкiя калiдоры.
  
  
  "Мiстэр Салiмадж?" зноѓ паклiкаѓ Мiк. Ён увайшоѓ у пакой i зазiрнуѓ у першы вузкi праход. Яго мускулы мiжвольна напружылiся, калi ён убачыѓ цела, якое ляжыць на падлозе. Бруя чырвонай вадкасцi лiнула на скрынi, выходзячы з дзiркi ѓ скронi мужчыны. Яго вочы былi адчыненыя. Нiк апусцiѓся на каленi каля трупа i выцягнуѓ кашалёк з унутранай кiшэнi.
  
  
  Раптам ён адчуѓ, як валасы ѓ яго на шыi заварушылiся - першабытны iнстынкт, якi з'яѓляецца часткай яго мозгу. Гэты iнстынкт падказваѓ яму, што смерць блiзкая. Досвед падказаѓ яму, што не было калi разгарнуцца. Стоячы на каленях у мерцвяка, ён мог зрабiць толькi адзiн рух, i ён зрабiѓ гэта. Ён нырнуѓ над целам. Падчас гэтага скачка ён адчуѓ рэзкi, пранiзлiвы боль ад прадмета, слiзгальнага па яго скронi. Смяротны ѓдар быѓ няѓдалым, але на скронi з'явiлася струменьчык крывi. Калi ён устаѓ, ён убачыѓ, што нападнiк пераступiѓ цераз цела i падышоѓ да яго. Мужчына быѓ высокага росту, апрануты ѓ чорны гарнiтур i меѓ тую ж форму асобы, што i чалавек з "Кадзiлака". У правай руцэ ён трымаѓ кiй, Нiк ѓбачыѓ двухцалевы цвiк на ручцы кiй. Бясшумна, брудна i вельмi эфектыѓна. Цяпер Нiку стала ясна, што здарылася з Салiмэйджам. Мужчына ѓсё яшчэ наблiжаѓся, i Нiк адступiѓ. Неѓзабаве ён урэзаѓся ѓ сцяну i трапляѓ у пастку. Нiк дазволiѓ Х'юга выслiзнуць з похваѓ у рукаѓ i адчуѓ абнадзейлiвую вастрыню халоднай сталi штылета ѓ руцэ.
  
  
  Ён нечакана кiнуѓ Х'юга. Нападнiк, аднак, заѓважыѓ гэта якраз своечасова i адштурхнуѓся ад скрынь. Стылет працяѓ яго грудзi. Нiк рушыѓ услед за нажом у скачку i атрымаѓ удар кiем. Мужчына зноѓ падышоѓ да Нiку. Ён узмахнуѓ кiем у паветры, як касой. У Нiка амаль не было месца. Ён не хацеѓ шумець, але шум усё роѓна лепшы, чым быць забiтым. Ён дастаѓ "люгер" з наплечной кабуры. Нападнiк, аднак, быѓ напагатове i хуткi, i калi ён убачыѓ, што Нiк цягне "Люгер", ён усадзiѓ цвiк у руку Нiка. Люгер упаѓ на зямлю. Калi мужчына ѓбiѓ цвiк у руку Нiка, ён адкiнуѓ зброю. "Гэта быѓ не адзiн з нягоднiкаѓ Рохадаса, а добра навучаны прафесiйны забойца", - падумаѓ Нiк. Але, забiѓшы цвiк у руку Нiка, чалавек апынуѓся ѓ межах дасяжнасцi.
  
  
  Сцiснуѓшы зубы, ён ударыѓ мужчыну злева ѓ скiвiцу. Гэтага было дастаткова, каб даць Нiку крыху часу. Мужчына закруцiѓся на нагах, калi Нiк вызвалiѓ руку i нырнуѓ у вузкi калiдор. Мужчына штурхнуѓ Люгер недзе памiж каробкамi. Нiк ведаѓ, што без пiсталета яму трэба рабiць нешта яшчэ, i хутка. Высокi мужчына быѓ занадта небяспечны са сваiм смяротным кiем. Нiк сышоѓ у iншы калiдор. Ён пачуѓ ззаду сябе мяккi гук гумавых падэшваѓ. Занадта позна, калiдор аказаѓся тупiком. Ён павярнуѓся i ѓбачыѓ, што яго супернiк блакуе адзiнае выйсце. Мужчына яшчэ не сказаѓ нi слова: кляймо прафесiйнага забойцы.
  
  
  Канiчныя сценкi скрынь i скрынь былi iдэальнай пасткай i давалi чалавеку i яго зброi максiмальную перавагу. Забойца наблiжаѓся павольна. Ублюдак нiкуды не спяшаѓся, ён ведаѓ, што ягонай ахвяры не збегчы. Нiк усё яшчэ iшоѓ назад, каб даць сабе час i прастору. Раптам ён ускочыѓ i пацягнуѓ за верхнюю частку высокай кучы скрынак. На iмгненне скрыня балансавала на краi, а затым упала на зямлю. Нiк сарваѓ вечка скрынi i выкарыстоѓваѓ яе як шчыт. Трымаючы вечка перад сабой, ён пабег наперад так хутка, як толькi мог. Ён бачыѓ, як мужчына адчайна ткнуѓ палкай аб край вечка, але Нiк скасiѓ яго, як бульдозер. Ён апусцiѓ на мужчыну цяжкае вечка. Нiк зноѓ падняѓ яе i ѓбачыѓ скрываѓлены твар. Высокi мужчына павярнуѓся на бок i зноѓ устаѓ. Ён быѓ цвёрды як скала. Ён зноѓ зрабiѓ выпад.
  
  
  Нiк злавiѓ яго на калена i ѓдарыѓ у скiвiцу. Мужчына з булькатанне ѓпаѓ на зямлю, i Нiк убачыѓ, як ён сунуѓ руку ѓ кiшэню палiто.
  
  
  Ён выцягнуѓ маленькi пiсталет, не больш "Дэррынджэра". Нага Нiка, сапраѓды нацэленая, патрапiла ѓ пiсталет у той момант, калi мужчына стрэлiѓ. У вынiку адбыѓся стрэл, не нашмат гучней, чым з пiсталета, i раскрытыя раны над правым вокам чалавека. Праклён, пракляѓ Нiк. Гэта не было яго намерам. Гэты чалавек мог даць яму iнфармацыю.
  
  
  Нiк абшукаѓ кiшэнi мужчыны. Як i ѓ кiроѓцы "кадылака", у яго не было з сабой дакументаѓ, якiя сведчаць асобу. Тым не менш зараз сёе-тое стала ясна. Гэта не была мясцовая аперацыя. Заказы аддавалi прафесiйныя людзi. Некалькi мiльёнаѓ долараѓ былi выдаткаваны Рахадасу на куплю плантацыi Тода. Грошы былi перахоплены, што прымусiла iх дзейнiчаць хутка. Галоѓнае - маѓчанне пасярэднiка, Салiмаджа. Нiк гэта адчуѓ. ён сядзеѓ на парахавой бочцы i не ведаѓ, дзе i калi яна выбухне. Iх рашэнне забiць, каб не рызыкаваць, было вiдавочнай прыкметай таго, што выбух будзе. Ён не ведаѓ, куды падзець жанчын. Цяпер гэта таксама не мела значэння. Яму патрэбна была яшчэ адна зачэпка, каб ён мог даведацца крыху больш пра Салiмаджа. Можа быць, Хорхэ зможа яму дапамагчы. Нiк вырашыѓ расказаць яму ѓсё.
  
  
  Ён узяѓ кiй i ѓважлiва вывучыѓ зброю. Ён выявiѓ, што, павярнуѓшы галоѓку палкi, можна прымусiць цвiк знiкнуць. Ён з захапленнем глядзеѓ на зробленую ѓручную i спрытна прадуманую рэч. "Нешта для спецэфектаѓ, каб прыдумаць такую рэч", - падумаѓ ён. Канешне, гэта не тое, што маглi б прыдумаць сяляне-рэвалюцыянеры. Нiк выпусцiѓ палку побач з целам Альберта Салiмейджа. Без прылады забойства гэтая маленькая круглая дзiрка ѓ яго скронi магла быць сапраѓднай загадкай.
  
  
  Нiк уклаѓ Х'юга ѓ ножны, узяѓ "Люгер" i выйшаѓ з крамы. На вулiцы было некалькi чалавек, i ён паволi пайшоѓ да сваёй машыны. Ён з'ехаѓ, згарнуѓ на Avenida Presidente Vargas i накiраваѓся ѓ Лос-Рэес. Апынуѓшыся на эстрадзе, ён даѓ поѓны газ i iрвануѓ праз горы.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 6
  
  
  
  
  
  Калi Нiк прыбыѓ у Лос-Рэес, Хорхе не было. Афiцэр у форме, вiдаць, памочнiк, сказаѓ яму, што начальнiк вернецца прыкладна праз гадзiну. Нiк вырашыѓ пачакаць на вулiцы пад цёплым сонцам. Назiраючы за павольнымi рухамi горада, ён таксама хацеѓ жыць у такiм тэмпе. I ѓсё ж гэта быѓ свет, акружаны вялiкiм паспехам: людзi, якiя хацелi забiваць адзiн аднаго як мага хутчэй, падбухтораныя амбiцыйнымi тыпамi. Гэты горад ужо пацярпеѓ ад гэтага. Былi падпольныя сiлы, прыхаваная нянавiсць i стрыманая помста, якая магла ѓспыхнуць пры найменшай магчымасцi. Гэтыя нявiнныя, мiрныя людзi хiтра выкарыстоѓвалiся хiтрымi, бязлiтаснымi людзьмi. Гарадская цiшыня толькi ѓзмацнiла нецярпенне Нiка, i ён быѓ рады, калi нарэшце з'явiѓся Хорхе.
  
  
  У офiсе Нiк распавёѓ аб трох мужчынах, якiя спрабавалi яго забiць. Скончыѓшы, ён паклаѓ на стол тры белыя карткi з чырвонай кропкай. Хорхе сцiснуѓ зубы. Ён нiчога не сказаѓ, пакуль Нiк працягваѓ. Калi Нiк скончыѓ, Хорхе адкiнуѓся на спiнку верцiцца крэсла i доѓга i задуменна паглядзеѓ на Нiка.
  
  
  "Вы шмат сказалi, сеньёр Нiк", - сказаѓ Хорхе. "Вы шмат даведалiся за вельмi кароткi час. Я не магу даць вам адказу нi на што, акрамя аднаго, а менавiта трох, якiя напалi на вас. Я ѓпэѓнены, што яны былi пасланыя Кавенантам. Той факт, што ѓ iх былi ѓсе тры карты Novo Dia, увогуле нiчога не значыць".
  
  
  "Я думаю, гэта па-чартоѓску шмат значыць", - запярэчыѓ Нiк.
  
  
  "Не, амiга", - сказаѓ бразiлец. "Яны цалкам могуць быць членамi партыi Нова Дыя i, тым не менш, наняты Асацыяцыяй. Мой сябар Рохадас сабраѓ вакол сябе мноства людзей. Не ѓсе яны анёлы. Большасць з iх амаль не маюць адукацыi, таму што амаль усе бедныя. Яны зрабiлi амаль усё ѓ сваiм жыццi. Калi абяцаѓ высокую ѓзнагароду, у чым я ѓпэѓнены, было няцяжка знайсцi для гэтагатрох . Тодду? "- спытаѓ Нiк. "Адкуль ён гэта ѓзяѓ?
  
  
  "Можа быць, Рохадас заняѓ грошы", - упарта адказаѓ Хорхе. "Гэта няправiльна? Яму патрэбны грошы. Я думаю, у вас комплекс. Усё, што адбылося, звязана з Рахадасам. Вы хочаце ачарнiць яго, i гэта выклiкае ѓ мяне вялiкiя падазрэннi".
  
  
  "Калi ѓ кагосьцi тут ёсць комплекс, таварыш, я б сказаѓ, што гэта ѓ вас. Вы адмаѓляецеся глядзець праѓдзе ѓ вочы. Так шмат спраѓ не вырашыш".
  
  
  Ён убачыѓ, як Хорхе кружыцца на крэсле i злуецца. "Я бачу факты", - злосна сказаѓ ён. "Самае галоѓнае, што Рахадас - чалавек з народа. Ён хоча дапамагчы людзям. Чаму такi чалавек хацеѓ перашкодзiць сеньёру Тоду скончыць сваю плантацыю? А зараз адкажы на гэта!
  
  
  "Такi чалавек не спынiѓ бы плантацыю", - прызнаѓ Нiк.
  
  
  "Нарэшце-то", - пераможна крыкнуѓ Хорхе. "Гэта не магло быць больш ясным, цi не так?"
  
  
  "Вось i пачнi зноѓ са сваёй яснасцю", - адказаѓ Нiк. "Я сказаѓ, што такi чалавек гэтага не зробiць. Дык што, калi Рохадас не такi мужчына?
  
  
  Хорхе адскочыѓ, як быццам яго стукнулi па твары. Ён нахмурыѓ бровы. "Што ты спрабуеш сказаць?" - прарычэѓ ён.
  
  
  "Што, калi Роадас - экстрэмiст, якi хоча мець уладу, абапiраючыся на кагосьцi за мяжой?" - спытаѓ Нiк, разумеючы, што Хорхе можа падарвацца гневам. "Што больш за ѓсё трэба такому чалавеку? У яго павiнна быць куча незадаволеных людзей. Народ без надзеi i добрых перспектыѓ. У яго павiнны быць людзi, якiя яму падпарадкоѓваюцца. Такiм чынам ён зможа iх выкарыстоѓваць. Плантацыя сеньёра Тодда змянiла б гэта. Як вы самi сказалi, гэта прынясе людзям добрую заработную плату, працоѓныя месцы i новыя магчымасцi". сабе гэтага дазволiць. У сваiх iнтарэсах людзi павiнны заставацца адсталымi, клапатлiвымi i безграшовымi.
  
  
  "Я не хачу больш слухаць гэтую лухту", - крыкнуѓ Хорхе, устаючы. "Якое ѓ вас права казаць тут такое глупства? Чаму вы спрабуеце шантажаваць гэтага чалавека, адзiнага, хто спрабаваѓ дапамагчы гэтым бедным людзям? На вас напалi трое мужчын, i вы скажаеце факты, каб абвiнавацiць Рохадаса. Чаму?'
  
  
  "Кавенант не спрабаваѓ купiць плантацыю сеньёра Тода", - сказаѓ Нiк. "Яны прызналiся, што рады спыненню будаѓнiцтва i смерцi Тода.
  
  I мне трэба сказаць вам яшчэ нешта. Я наводзiѓ даведкi аб Рахадас. Нiхто ѓ Партугалii яго не ведае".
  
  
  "Я не веру табе", - крыкнуѓ у адказ Хорхе. "Вы проста пасланнiк багатых. Вы тут не для таго, каб раскрыць гэтую справу аб забойстве, а для таго, каб знiшчыць Рохадаса. Вось што вы спрабуеце. Вы ѓсе ѓ Амерыцы тоѓстыя багацеi. Вы не можаце выносiць абвiнавачваннi ѓ забойстве кагосьцi з вашых суродзiчаѓ".
  
  
  Бразiлец круцiѓся рукамi. Ён з цяжкасцю стрымлiваѓся. Ён стаяѓ прама, ганарлiва i абуральна падняѓшы галаву.
  
  
  "Я хачу, каб вы неадкладна сышлi, - сказаѓ Хорхе. "Я магу выдалiць вас адсюль, сказаѓшы, што ѓ мяне ёсць iнфармацыя, што вы бунтаѓшчыкоѓ. Я хачу, каб ты пакiнуѓ Бразiлiю".
  
  
  Нiк зразумеѓ, што працягваць няма сэнсу. Пазiцыю Хорхе Пiлата мог змянiць толькi ён сам. Нiку даводзiлася разлiчваць на здаровы сэнс i гонар Хорхе. Ён вырашыѓ даць гэтаму гонару апошнi штуршок. "Добра", - сказаѓ Нiк, стоячы каля дзвярэй. "Цяпер я ведаю" Гэта адзiную вёску ѓ свеце, дзе ёсць сляпы начальнiк палiцыi ".
  
  
  Ён сышоѓ, i калi Хорхе ѓзарваѓся, ён быѓ рады, што не вельмi добра разумее партугальскую.
  
  
  Калi ён прыбыѓ у Рыа, быѓ ужо вечар. Ён пайшоѓ у кватэру Вiвiян Дэнiсан. Нiка занепакоiла рана на руцэ. Гэтая рана, несумненна, была iнфiкаваная. Яму прыйшлося палiць яго ёдам. У чамадане заѓсёды была невялiкая аптэчка.
  
  
  Нiк усё думаѓ, што наблiжаецца час, калi што-небудзь адбудзецца. Ён ведаѓ гэта не на падставе фактаѓ, а на падставе iнстынкту. Вiвiан Дэнiсан вяла сваю гульню, i ён збiраѓся паклапацiцца пра яе сёння ѓвечары. Калi яна даведаецца нешта важнае, ён пачуе гэта да канца ночы.
  
  
  У пiжаме яна адчынiла дзверы, зацягнула яго ѓ пакой i прыцiснулася вуснамi да яго. Яна зрабiла яшчэ крок назад, апусцiѓшы вочы.
  
  
  "Прабачце, Нiк, - сказала яна. "Але паколькi я не чула ад вас увесь дзень, я хвалявалася. Я проста павiнна была гэта зрабiць".
  
  
  "Ты проста павiнна была даць мне паспрабаваць, дарагая", - сказаѓ Нiк. Ён папрасiѓ прабачэння i пайшоѓ у свой пакой, каб палячыць сваю руку. Калi ён скончыѓ, ён вярнуѓся да яе. Яна чакала яго на канапе.
  
  
  Яна спытала. - "Вы зробiце мне выпiць?" "Бар вунь там, Нiк. Праѓда вы налiваеце ѓ напой занадта шмат вады?"
  
  
  Нiк падышоѓ да бара i падняѓ крышку. Задняя частка вечка была алюмiнiевая, як люстэрка. Ён бачыѓ, як выглядае Вiвiан. У пакоi стаяѓ нейкi пах, адчуѓ Мiк. Пах, якога не было нi ѓчора, нi мiнулай ноччу. Ён ведаѓ гэты пах, але не мог адразу вызначыць яго.
  
  
  "Як наконт Манхэтэна?" - спытаѓ ён, пацягнуѓшыся за бутэлькай вермуту.
  
  
  "Выдатна", - адказала Вiвiан. "Я ѓпэѓнена, што вы робiце сапраѓды добрыя кактэйлi".
  
  
  "Дастаткова мацаванне", - сказаѓ Нiк, усё яшчэ спрабуючы вызначыць пах. Ён нахiлiѓся да маленькага вядра для смецця з педалямi залацiстага колеру i выпусцiѓ у яго вечка ад бутэлькi. Пры гэтым ён убачыѓ, што на дне ляжала недакураная цыгара. Вядома, зараз ён ведаѓ. Гэта быѓ пах добрай Гаваны.
  
  
  'Што вы рабiлi сёння?' - ласкава спытаѓ ён, памешваючы напоi. "Цi былi ѓ вас наведвальнiкi?"
  
  
  "Нiкога, акрамя пакаёѓкi", - адказала Вiвiян. "Я правяла большую частку ранiцы за тэлефонам, а сёння днём пачала збiраць рэчы. Я не хацела хадзiць у госцi. Я хацела пабыць адна ".
  
  
  Нiк паставiѓ напоi на кававы столiк i ведаѓ, што збiраецца рабiць. Яе падман доѓжыѓся дастаткова доѓга. Што менавiта яна рабiла з гэтым, ён яшчэ не ведаѓ, але ѓсё роѓна яна была першакласнай шлюхай. Ён залпам дапiѓ свой "Манхэтэн" i ѓбачыѓ здзiѓленую Вiвiан. Нiк сеѓ побач з ёй на канапу i ѓсмiхнуѓся.
  
  
  "Добра, Вiвiан", - весела сказаѓ ён. - 'Гульня скончана. Прызнавайся.'
  
  
  Яна выглядала збянтэжанай i нахмурылася. Яна спытала. - 'Што?' "Я не разумею цябе, Нiк".
  
  
  "Ты разумееш лепш за ѓсiх", - усмiхнуѓся ён. Гэта была яго смяротная ѓсмешка, i, нажаль, яна гэтага не ведала. "Пачнi казаць. Калi вы не ведаеце, з чаго пачаць, спачатку скажыце мне, кiм быѓ ваш наведвальнiк сёння ѓдзень".
  
  
  "Нiк", - цiха засмяялася яна. "Я сапраѓды не разумею вас. Што адбываецца?'
  
  
  Ён моцна стукнуѓ яе плазам рукой па твары. Яе "Манхэтэн" праляцеѓ праз пакой, i сiла ѓдару прымусiла яе ѓпасцi на зямлю. Ён падняѓ яе i ѓдарыѓ зноѓ, толькi на гэты раз не так моцна. Яна ѓпала на канапу. Цяпер у яе вачах быѓ сапраѓдны страх.
  
  
  "Мне не падабаецца гэта рабiць", - сказаѓ ёй Нiк. ' Гэта не мой спосаб рабiць гэта, але мая мама заѓсёды казала, што я павiнен рабiць больш рэчаѓ, якiя мне б не падабалiся. Так што, дарагая, я прапаную табе пачаць казаць зараз, цi я зраблю гэта жорстка. Я ведаю, што нехта быѓ тут сёння днём. У кошыку для смецця ёсць цыгара, i ѓся хата пахне цыгарным дымам. Калi вы прыйшлi звонку, як я, вы гэта адразу заѓважыце. Вы не разлiчвалi на гэта, цi не так? Ну, хто гэта быѓ?
  
  
  Яна злосна паглядзела на яго i павярнула галаву набок. Ён схапiѓ яе кароткiя светлыя валасы i пацягнуѓ за сабой. Калi яна ѓпала на зямлю, яна закрычала ад болю. Усё яшчэ трымаючы яе за валасы, ён падняѓ яе галаву i пагрозлiва падняѓ руку. 'Зноѓ! О не, калi ласка! - Умольвала яна з жахам у вачах.
  
  
  "Я быѓ бы шчаслiвы ѓдарыць вас яшчэ некалькi разоѓ толькi за Тодда", - сказаѓ Нiк. Але я тут не для таго, каб выказваць свае асабiстыя пачуццi. Я тут, каб пачуць праѓду. Што ж, ты павiнна казаць, цi табе дадуць аплявуху?
  
  
  "Я скажу", - усхлiпнула яна. "Калi ласка, адпусцi мяне ... Ты робiш мне балюча!"
  
  
  Нiк узяѓ яе за валасы, i яна зноѓ закрычала. Ён кiнуѓ яе на канапу. Яна села i паглядзела на яго з сумессю павагi i нянавiсцi.
  
  
  "Дайце мне спачатку яшчэ выпiць", - сказала яна. "Калi ласка, я ... мне патрэбна крыху прыйсцi ѓ сябе".
  
  
  "Добра", - сказаѓ ён. "Я не безразважны". Ён пайшоѓ у бар i пачаѓ мiкшыраваць яшчэ адзiн манхэтэн. Добрая выпiѓка можа крыху развязаць ёй мову. Падтрасаючы напоi, ён зазiраѓ у алюмiнiевую заднюю частку вечка бара. Вiвiян Дэнiсан больш не было на канапе, i раптам ён убачыѓ, як зноѓ з'явiлася яе галава. Яна ѓстала i павольна падышла да яго. У адной руцэ яна трымала вельмi востры нож для адчынення лiстоѓ з меднай ручкай у форме дракона.
  
  
  Нiк не рушыѓ з месца, толькi паклаѓ Манхэтэн з мiксера ѓ шклянку. Цяпер яна была амаль побач з iм, i ён убачыѓ, як яе рука паднялася, каб нанесцi яму ѓдар. Вокамгненным рухам ён перакiнуѓ шклянку з Манхэтэнам праз плячо i ёй у твар. Яна мiмаволi мiргнула. Ён схапiѓ нож для адчынення лiстоѓ i выкруцiѓ ёй руку. Вiвiан закрычала, але Нiк трымаѓ яе руку за спiну.
  
  
  "Цяпер ты будзеш гаварыць, маленькая хлусня", - сказаѓ ён. "Ты забiла Тодда?"
  
  
  Спачатку ён не падумаѓ пра гэта, але зараз, калi яна хацела забiць яго, ён падумаѓ, што яна цалкам здольная на гэта.
  
  
  "Не", - выдыхнула яна. "Не, клянуся!"
  
  
  "Пры чым тут ты?" - Спытаѓ ён, яшчэ больш выкручваючы ёй руку.
  
  
  "Калi ласка, - закрычала яна. "Калi ласка, стой, ты забiваеш мяне ... стой!"
  
  
  "Яшчэ не", - сказаѓ Нiк. "Але я, вядома, зраблю гэта, калi ты не будзеш казаць. Якое ѓ вас стаѓленне да забойства Тода?"
  
  
  "Я сказала iм... Я сказала iм, калi ён вернецца з плантацыi, калi ён будзе адзiн".
  
  
  "Ты здрадзiла Тодда", - сказаѓ Нiк. "Ты здрадзiла ѓласнаму мужа", - ён шпурнуѓ яе да краю канапы i трымаѓ за валасы. Яму прыйшлося стрымлiвацца, каб не стукнуць яе.
  
  
  "Я не ведала, што яны збiраюцца забiць яго", - выдыхнула яна. "Вы павiнны мне паверыць, я не ведаѓ. Я... Я думала, яны проста хацелi яго напалохаць.
  
  
  "Я б нават не паверыѓ табе, калi б ты сказаѓ мне, што я Нiк Картэр", - крычаѓ ён на яе. - 'Хто яны?'
  
  
  "Я не магу вам гэтага сказаць", - сказала яна. "Яны заб'юць мяне".
  
  
  Ён ударыѓ яе яшчэ раз i пачуѓ стук зубоѓ. "Хто быѓ тут сёння днём?"
  
  
  'Новы чалавек. Я не магу гэтага сказаць, - усхлiпнула яна. "Яны заб'юць мяне. Яны сказалi мне гэта самi ".
  
  
  "Твае справы дрэнныя", - прагыркаѓ ёй Нiк. "Таму што я заб'ю цябе, калi ты мне не скажаш".
  
  
  "Вы гэтага не зробiце", - сказала яна з позiркам, якi больш не мог схаваць яе страх. "Вы не зробiце, - паѓтарыла яна, - але яны зробяць".
  
  
  Нiк вылаяѓся пра сябе. Яна ведала, што мае рацыю. Ён бы не забiѓ яе, не пры нармальных абставiнах. Ён схапiѓ яе за пiжаму i страсянуѓ, як Шытая лялька.
  
  
  "Можа быць, я не заб'ю цябе, але я дамагуся, каб ты ѓмольвала мяне аб гэтым", - раѓнуѓ ён ёй. "Навошта яны дашлi сюды сёння днём? Чаму яны былi тут?
  
  
  "Яны хацелi грошай", - сказала яна, задыхаючыся.
  
  
  "Якiя грошы?" - Спытаѓ ён, зацягваючы тканiну вакол яе шыi.
  
  
  "Грошы, якiя Тод адклаѓ на ѓтрыманне плантацыi на працягу першага года", - крычала яна. "Ты ... ты мяне душыш".
  
  
  'Дзе яны знаходзiцца?'
  
  
  "Я не ведаю", - сказала яна. "Гэта быѓ фонд аперацыйных выдаткаѓ. Тод думаѓ, што плантацыя прынясе прыбытак у канцы першага года ".
  
  
  'Хто яны?' - зноѓ спытаѓ ён, але яна не была згодна. Яна стала ѓпартай.
  
  
  "Я не скажу табе", - сказала яна.
  
  
  Нiк паспрабаваѓ яшчэ раз. - "Што ты сказаѓ iм сёння днём?" "Верагодна, яны не з'ехалi нi з чым".
  
  
  Ён заѓважыѓ невялiкую змену ѓ позiрку яе вачэй i адразу зразумеѓ, што яна зноѓ збiраецца зманiць. Ён падцягнуѓ яе так, каб яна стаяла. "Яшчэ адна хлусня, i я не заб'ю цябе, але ты будзеш малiць мяне забiць цябе", - дзiка сказаѓ ён. "Што ты сказаѓ iм сёння днём?"
  
  
  "Я сказаѓ iм, хто ведае, дзе грошы, адзiны чалавек, якi ведае: Марыя".
  
  
  Нiк адчуѓ, як яго пальцы мацней сцiскаюць горла Вiвiан, i зноѓ убачыѓ спалоханы погляд у яе вачах.
  
  
  "Я сапраѓды павiнен забiць цябе", - сказаѓ ён. "Але ѓ мяне на цябе iншыя планы лепшыя. Вы iдзяце са мной. Спачатку мы забярэм Марыю, а потым пойдзем да аднаго начальнiка палiцыi, якому я перадам цябе.
  
  
  Ён выштурхнуѓ яе ѓ калiдор, трымаючы за руку. "Дайце мне пераапрануцца", - запярэчыла яна.
  
  
  "Няма часу", - адказаѓ ён. Нiк выштурхнуѓ яе ѓ калiдор. "Куды б вы нi пайшлi, вам дадуць новую сукенку i новую мятлу".
  
  
  Ён падумаѓ пра Марыю Хоѓз. Гэтая фальшывая эгаiстычная ведзьма таксама здрадзiла яе. Але яны не забiлi б Марыю, прынамсi, пакуль. Прынамсi, пакуль яна трымала рот на замку. Тым не менш, ён хацеѓ пайсцi да яе i адвезцi ѓ бяспечнае месца. Перахоплены грашовы перавод быѓ вельмi важны. Гэта азначала, што ён быѓ прызначаны для iншых мэт. Ён падумаѓ, цi не лепш пакiнуць Вiвiан тут, у яе кватэры, i прымусiць яе гаварыць. Ён не думаѓ, што гэта такая добрая iдэя, але ён мог бы гэта зрабiць, калi б яму прыйшлося. Не, вырашыѓ ён, спачатку Марыя Хоѓз. Вiвiян сказала яму, дзе жыве Марыя. Гэта было дзесяць хвiлiн на машыне. Калi яны падышлi да якiя верцяцца дзверы ѓ вестыбюлi, Нiк заняѓ з ёй адно месца. Ён не дазволiць ёй уцячы. Яны толькi што прайшлi праз якiя верцяцца дзверы, як раздалiся стрэлы. Хутка ён упаѓ на зямлю i захапiѓ за сабой Вiвiан. Але яе смерць была вокамгненная. Ён пачуѓ гук стрэлаѓ, якiя прабiваюць яе цела.
  
  
  Дзяѓчына ѓпала наперад. Ён перавярнуѓ яе трымаючы люгер у руцэ. Яна была мёртвая, тры кулi патрапiлi ёй у грудзi. Хоць ён ведаѓ, што нiчога не ѓбачыць, ён усё роѓна глядзеѓ. Забойцы знiклi. Яны чакалi яе i забiлi пры першай жа магчымасцi. Цяпер прыбягалi iншыя людзi. "Застанься з ёй", - сказаѓ Нiк першаму прыйшэламу. "Я iду да лекара".
  
  
  Ён уцёк за рог i скокнуѓ у сваю машыну. Тое, што яму зараз не было трэба, - гэта палiцыя Рыа. Ён лiчыѓ сябе дурным з-за таго, што не прымусiѓ Вiвiан казаць. Усё, што яна ведала, пайшло з ёю ѓ магiлу.
  
  
  Ён ехаѓ па горадзе з небяспечнай хуткасцю. Дом, у якiм жыла Марыя Хоѓз, аказаѓся невялiкiм несамавiтым домам. Жыла ѓ доме 2А.
  
  
  Ён патэлефанаваѓ у званок i пабег уверх па лесвiцы. Дзверы кватэры былi прыадчынены. Раптам у яго ѓзнiкла глыбокае падазрэнне, якое пацвердзiлася, калi ён штурхнуѓ дзверы. Яму не прыйшлося крычаць, таму што яе тут больш няма. У кватэры панаваѓ бязладзiца: скрынi перавернуты, крэслы i стол перавернуты, шафы перавернуты. Яны ѓжо трымалi яе ѓ руках. Але бязладзiца, якую ён убачыѓ перад сабой, сказаѓ яму адно: Марыя яшчэ не сказала. Калi б яны гэта зрабiлi, iм бы не прыйшлося абшукваць яе пакой цаля за дзюймам. Што ж, яны прымусяць яе казаць, ён быѓ у гэтым упэѓнены. Але пакуль яна трымала рот на замку, яна была ѓ бяспецы. Магчыма, яшчэ будзе час вызвалiць яе, каб ён толькi ведаѓ, дзе яна.
  
  
  Яго вочы, навучаныя знаходзiць дробныя дэталi, якiя iншыя не заѓважаць, блукалi. Нешта было каля дзвярэй, на дыване ѓ калiдоры. Густы чырвоны бруд. Ён узяѓ крыху i скруцiѓ памiж пальцамi. Гэта быѓ добры цяжкi бруд, i ён бачыѓ яго раней у гарах. Туфель або ботаѓ, якiя, вiдаць, прынеслi яго, прыйшлi проста з гор. Але дзе? Магчыма, адна з вялiкiх фермаѓ Кавенанта? Або ѓ штаб-кватэры Рахадаса ѓ гарах. Нiк вырашыѓ узяць Рахадаса.
  
  
  Ён збег па лесвiцы i як мага хутчэй паехаѓ да эстрады. Хорхе сказаѓ яму, што старая мiсiя праводзiлася ѓ гарах, недалёка ад Барра-ду-Пiраi.
  
  
  Ён хацеѓ адвесцi Вiвiан да Хорха, каб пераканаць яго, але зараз у яго было гэтак жа мала доказаѓ, як i раней. Калi ён ехаѓ па дарозе Урдзе, Нiк сабраѓ усе факты разам. Калi ён зрабiѓ правiльныя высновы, Рохадас працаваѓ на некалькiх буйных босаѓ. Ён выкарыстоѓваѓ анархiстаѓ-нягоднiкаѓ, але ѓ яго таксама было некалькi прафесiяналаѓ, несумненна, з тых жа людзей, якiя таксама клапацiлiся аб яго грошах. Ён быѓ упэѓнены, што вялiкiя босы хочуць значна большага, чым проста спынiць будаѓнiцтва плантацыi Тода. А Кавенант быѓ не больш чым раздражняльным пабочным эфектам. Калi толькi яны не аб'ядналi свае сiлы для агульнай мэты. Гэта здаралася раней, усюды i вельмi часта. Гэта было магчыма, але Нiку гэта здавалася малаверагодным. Калi б Рохадас i Кавенант вырашылi працаваць разам, доля Кавенанта амаль напэѓна была б грашыма. Сябры маглi атрымаць грошы за заяѓку ад Тода iндывiдуальна цi калектыѓна. Але яны гэтага не зрабiлi. Грошы прыйшлi з-за мяжы, i Нiк зноѓ задумаѓся, адкуль. У яго было адчуванне, што ён хутка ѓсё даведаецца.
  
  
  Выхад у Лос-Рэес быѓ ужо ззаду. Чаму Хорхе трэба было так яго ненавiдзець? Ён падышоѓ да павароту з паказальнiкам. Адна стрэлка паказвала налева, а другая - направа. На шыльдзе было напiсана: "Бара-ду-Манса - налева" i "Бара-ду-Пiраi - направа".
  
  
  Нiк павярнуѓ направа, i некалькi iмгненняѓ праз убачыѓ дамбу на поѓначы. Па дарозе ён падышоѓ да групы дамоѓ. Ва ѓсiх дамах было цёмна, акрамя аднаго. Ён убачыѓ брудную драѓляную таблiчку з надпiсам "Бар". Ён спынiѓся i ѓвайшоѓ унутр. Абтынкаваныя сцены i некалькi круглых сталоѓ - вось i бар. Мужчына, якi стаяѓ за кранам, прывiтаѓ яго. Бар быѓ каменным i выглядаѓ прымiтыѓна.
  
  
  "Скажыце", - спытаѓ Нiк. "Onde fica a mission velho?"
  
  
  Мужчына ѓсмiхнуѓся. "Старая мiсiя", - сказаѓ ён. - Штаб-кватэра Рахадаса? Згарнiце налева па першай старой горнай дарозе. Iдзi проста ѓверх. Калi вы дасягне вяршынi, вы ѓбачыце стары пост з мiсiяй на другiм баку ".
  
  
  "Muito obrigado", - сказаѓ Нiк, выбягаючы. Лёгкая частка скончылася, ён гэта ведаѓ. Ён знайшоѓ старую горную дарогу i пагнаѓ машыну па крутых вузкiх сцяжынках. Далей была паляна, i ён вырашыѓ прыпаркаваць там сваю машыну. Ён працягнуѓ iсцi пешшу.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 7
  
  
  
  
  
  Буйны мужчына, апрануты ѓ белую кашулю i белыя штаны, выцер струменьчык поту з iлба i выпусцiѓ воблака дыму ѓ цiшыню пакоя. Ён нервова барабанiѓ па стале левай рукой. Пах гаванскай цыгары напоѓнiѓ сцiплы пакой, якi быѓ адначасова i офiсам, i жылым памяшканнем. Мужчына напружыѓ магутныя мышцы пляча i зрабiѓ некалькi глыбокiх удыхаѓ. Ён ведаѓ, што яму сапраѓды варта легчы ѓ ложак i рыхтавацца да... да заѓтрашняга дня. Усё, што ён заѓсёды спрабаваѓ зрабiць, - гэта як след выспацца. Ён ведаѓ, што ѓсё ж не можа заснуць. Заѓтра будзе вялiкi дзень. З заѓтрашняга дня iмя Рахадас будзе занесена ѓ падручнiкi гiсторыi разам з Ленiным, Мао i Кастра. Ён усё яшчэ не мог заснуць з-за нерваѓ. Замест упэѓненасцi i хвалявання апошнiя некалькi дзён ён адчуваѓ неспакой i нават невялiкi страх. Большая яго частка знiкла, але на гэта спатрэбiлася больш часу, чым ён думаѓ. Цяжкасцi i праблемы былi яшчэ занадта свежыя ѓ яго памяцi. Некаторыя праблемы яшчэ нават не вырашаны поѓнасцю.
  
  
  Магчыма, гнеѓ апошнiх тыдняѓ усё яшчэ прысутнiчаѓ. Ён быѓ асцярожным чалавекам, чалавекам, якi працаваѓ акуратна i сачыѓ за тым, каб былi прыняты ѓсе неабходныя меры засцярогi. Проста так трэба было зрабiць. Ён быѓ горшым. калi яму давядзецца ѓнесцi раптоѓныя i неабходныя змены ѓ свае планы. Вось чаму ѓ яго быѓ такi дрэнны настрой i нервы апошнiя некалькi дзён. Ён хадзiѓ па пакоi вялiкiмi цяжкiмi крокамi. Час ад часу ён спыняѓся, каб глынуць цыгару. Ён падумаѓ аб тым, што адбылося, i зноѓ адчуѓ, як яго гнеѓ закiпае. Чаму жыццё павiнна быць такiм страшэнна непрадказальным? Усё пачалося з першага амерыкана, таго Дэнiсана з яго гнiлой плантацыяй. Да таго, як той Амерыкана прадставiѓ свае "вялiкiя" планы, ён заѓсёды кантраляваѓ людзей у гарах. Ён мог iх сагiтаваць цi зламаць. А потым раптоѓна, за адну ноч, уся атмасфера змянiлася. Нават Хорхе Пiлата, наiѓны вар'ят, стаѓ на бок Дэнiсана i яго планаѓ. Не тое, каб гэта мела значэнне. Людзi былi вялiкай праблемай.
  
  
  Спачатку ён спрабаваѓ зацягнуць будаѓнiцтва плантацыi да такой ступенi, што Амерыкана адмовiѓся ад яго планаѓ. Але ён адмовiѓся здавацца i пачаѓ усё больш i больш прыходзiць на плантацыю. У той жа час людзi сталi бачыць усё больш i больш надзей на лепшую будучыню i лепшыя перспектывы. Ён бачыѓ, як яны ноччу малiлiся перад незавершаным галоѓным будынкам плантацыi. Iдэя яму не спадабалася, але ён ведаѓ, што трэба дзейнiчаць. Насельнiцтва мела да гэтага няправiльнае стаѓленне, i яму зноѓ прыйшлося манiпуляваць. На шчасце для яго, другая частка плана была выкладзена значна лепш. Яго армiя, якая складаецца з добра навучаных, была гатова. Для першай часткi плана было шмат зброi i нават запасное войска. Калi плантацыя была амаль скончана, Рахадасу заставалася толькi вырашыць ажыццявiць свае планы хутчэй.
  
  
  Першым крокам было знайсцi iншы спосаб захапiць Амерыкана. Ён зладзiѓ пакаёѓку да Дэнiсана ѓ Рыа. Было лёгка прымусiць знiкнуць сапраѓдную пакаёѓку i змясцiць туды iншую. Iнфармацыя, якую перадала дзяѓчына, прынесла Рахадасу поспех i аказалася неацэннай. Сеньёра Дэнiсан была гэтак жа зацiкаѓлена ѓ прыпынку плантацыi, як i ён сам. На гэта ѓ яе былi свае прычыны. Яны сабралiся разам i сёе-тое падрыхтавалi. Яна "была з тых самаѓпэѓненых, прагных, блiзарукiх, насамрэч дурных жанчын. Яму падабалася выкарыстоѓваць яе. Рахадас засмяяѓся. Усё гэта здавалася такiм простым.
  
  
  Калi Тода забiлi, ён падумаѓ, што гэта будзе канец, i зноѓ прывёѓ у дзеянне свой уласны графiк. Неѓзабаве з'явiѓся другi амерыкана. Паведамленне, якое ён тады атрымаѓ проста са штаб-кватэры, было адначасова трывожным i ѓражлiвым. Ён павiнен быѓ быць вельмi асцярожным i нанесцi ѓдар неадкладна. Прысутнасць гэтага чалавека, няма каго Нiка Картэра, выклiкала сапраѓдны перапалох. Спачатку ён падумаѓ, што яны моцна перабольшваюць у штаб-кватэры. Яны сказалi, што ён быѓ спецыялiстам па шпiянажы. Нават найлепшы ѓ свеце. З iм яны не маглi рызыкаваць. Рахадас падцiснуѓ вусны. Штаб не быѓ празмерна занепакоены. Ён выцер струменьчык поту з бровы. Калi б яны не даслалi спецыяльных агентаѓ, гэта магло б даставiць Нiку Картэр яшчэ больш непрыемнасцяѓ. Ён быѓ рады, што яны своечасова дабралiся да Салiмаджа.
  
  
  Ён ведаѓ, што ѓжо занадта позна спыняць план, але пракляты шанц, усе тыя дробязi, якiя пайшлi не так. Калi б ён адклаѓ канчатковы разлiк з гэтым Дэнiсанам, усё магло б пайсцi нашмат лягчэй. Але адкуль, чорт вазьмi, ён мог ведаць, што N3 едзе ѓ Рыа i ён сябруе з Дэнiсанам? Ах, гэта заѓсёды дурное супадзенне! А потым той залаты карабель, якi быѓ перахоплены ѓ Амерыцы. Нiк Картэр таксама гэта ведаѓ. Ён быѓ падобны да кiруемай ракеце, такi ж непахiсны i бязлiтасны. Было б добра, каб ён мог ад гэтага пазбавiцца.
  
  
  А потым гэтая дзяѓчына. Ён трымаѓ яе ѓ руках, але яна была ѓпартай. Не тое каб ён не змог бы ѓсё гэта раскрыць, але яна была нечым асаблiвым. Ён не хацеѓ кiдаць яе сабакам. Яна была занадта прыгожая. Ён мог зрабiць яе сваёй жонкай, а ён ужо аблiзваѓ свае цяжкiя пульхныя вусны. У рэшце рэшт, ён больш не будзе прывiдным лiдэрам невялiкай экстрэмiсцкай групоѓкi, а будзе чалавекам сусветнага ѓзроѓню. Такая жанчына, як яна, падышла б яму. Рахадас выкiнуѓ цыгару i зрабiѓ вялiкi глыток вады са шклянкi на тумбачцы. Большасць жанчын заѓсёды даволi хутка бачаць, што для iх лепей. Магчыма, калi б ён пайшоѓ да яе адзiн i завязаѓ сяброѓскую, спакойную размову, ён дабiѓся б нейкiх вынiкаѓ.
  
  
  Яна правяла ѓ адной з самых маленькiх камер унiзе больш за чатыры гадзiны. Гэта дало ёй час падумаць. Ён паглядзеѓ на свой гадзiннiк. Гэта будзе каштаваць яму начнога сну, але ён заѓсёды можа паспрабаваць. Калi б ён мог прымусiць яе сказаць ёй, дзе грошы, усё было б нашмат лепш. Гэта таксама азначала, што яна хацела весцi з iм бiзнэс. Ён адчуваѓ, як унутры яго трасе ад хвалявання. Тым не менш яму трэба было быць асцярожным. Яму таксама будзе цяжка трымаць рукi пры сабе. Ён хацеѓ бы лашчыць i лашчыць яе, але зараз у яго не было на гэта часу.
  
  
  Рахадас адкiнуѓ назад свае густыя лоевыя валасы i адчынiѓ дзверы. Ён хутка спусцiѓся па каменных прыступках, хутчэй, чым можна было чакаць ад такога цяжкага чалавека. Дзверы маленькага пакоя, якi калiсьцi быѓ склепам старога манаха, былi зачынены. Праз невялiкi праём у дзвярах ён убачыѓ Марыю, якая сядзела ѓ куце. Яна расплюшчыла вочы, калi ён зачынiѓ завалу i ѓстаѓ. Ён мог проста мiмаходам убачыць яе пахвiну. Побач з ёй на талерцы ляжала некранутая эмпада, мясны пiрог. Ён увайшоѓ, зачынiѓ за сабой дзверы i ѓсмiхнуѓся дзяѓчыне.
  
  
  "Марыя, дарагая, - мякка сказаѓ ён. У яго быѓ добры, прыязны голас, якi, нягледзячы на яго спакой, усё яшчэ быѓ пераканаѓчы." Дурное не ёсць. Гэта не спосаб зрабiць гэта ".
  
  
  Ён уздыхнуѓ i сумна пакiваѓ галавой. "Нам трэба пагаварыць, табе i мне", - сказаѓ ён ёй. "Ты занадта разумная дзяѓчына, каб быць неразумнай. Вы б вельмi дапамаглi мне ѓ працы, Марыя. Свет можа быць ля тваiх ног, дзетка. Падумайце, у вас можа быць будучыня, якому пазайздросцiць кожная дзяѓчына. У цябе няма прычын не працаваць са мной. Вы нiчога не павiнны гэтым амерыканцам. Я не хачу прычыняць табе боль, Марыя. вас, каб паказаць вам, што менавiта правiльна ".
  
  
  Рахадас праглынуѓ, гледзячы на круглыя, поѓныя грудзей дзяѓчыны.
  
  
  "Вы павiнны быць верныя свайму народу", - сказаѓ ён. Яго вочы глядзелi на яе чырвоныя атласныя вусны. "Ты павiнен быць за нас, а не супраць нас, дарагая".
  
  
  Ён паглядзеѓ на яе доѓгiя стройныя ногi. "Падумай пра сваю будучыню. Забыцца на мiнулае. Я зацiкаѓлены ѓ вашым дабрабыце, Марыя.
  
  
  Ён нервова церабiѓ рукi. Ён сапраѓды хацеѓ абняць яе грудзi i адчуць яе цела насупраць сябе, але гэта б усё сапсавала. Ён павiнен быѓ зладзiцца з гэтым вельмi разумна. Яна таго вартая. Ён стрымаѓся i гаварыѓ спакойна, ласкава i па-бацькоѓску. "Скажы што-небудзь, дарагая, - сказаѓ ён. "Табе не трэба баяцца".
  
  
  "Iдзi на Месяц", - адказала Марыя. Рахадас закусiѓ губу i паспрабаваѓ стрымацца, але не змог.
  
  
  Ён узарваѓся. - "Што з табой не так?" 'Не будзь дурной! Што ты пра сябе думаеш, Жана д'Арк? Ты недастаткова вялiкая, недастаткова важная, каб сыграць пакутнiцу".
  
  
  Ён убачыѓ, што яна злосна глядзiць на яго, i спынiѓ сваю грамавую прамову. Ён зноѓ усмiхнуѓся.
  
  
  "Мы абодва смяротна стамiлiся, дарагая, - сказаѓ ён. "Я хачу для цябе толькi самага лепшага. Але так, пагаворым аб гэтым заѓтра. Падумайце яшчэ аб адной ночы. Вы выявiце, што Рахадас усё разумее i даруе, Марыя.
  
  
  Ён выйшаѓ з камеры, замкнуѓ дзверы на засаѓку i пайшоѓ у свой пакой. Яна была падобная на тыгрыцу, а ён проста дарма выдаткаваѓ час. Але калi не ладзiлася, тое дрэнна. Некаторыя жанчыны таго вартыя, толькi калi яны напалоханыя. Для яе гэта павiнна было з'явiцца назаѓтра. На шчасце, ён пазбавiѓся гэтага амерыканскага агента. Гэта было прынамсi на адзiн галаѓны боль менш. Ён распрануѓся i адразу заснуѓ. Добры сон заѓсёды хутка прыходзiць да людзей з чыстым сумленнем... i да тых, у каго сумлення зусiм няма.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 8
  
  
  
  
  
  Цень падпаѓз да ѓступа i аглядаѓ стан нiжняга плато, выразна бачнага ѓ месячным святле. Пост мiсii быѓ пабудаваны на паляне i акружаны садам. Тут быѓ галоѓны будынак i дзве гаспадарчыя пабудовы, якiя ѓтваралi крыжападобную канструкцыю. Будынкi злучалiся адчыненымi калiдорамi. Паколькi на вонкавых сценах i калiдорах гарэлi газавыя лямпы, панавала сярэднявечная атмасфера. Нiк больш-менш чакаѓ убачыць вялiкую пабудову. Нават у цемры ён бачыѓ, што галоѓны будынак утрымоѓваецца ѓ добрым стане. На скрыжаваннi асноѓнага корпуса з гаспадарчымi пабудовамi стаяла даволi высокая вежа з вялiкiм гадзiннiкам. Гаспадарчых пабудоѓ было няшмат. Абедзьве былi ѓ дрэнным стане. Будынак злева выглядаѓ як пустая абалонка, а ѓ вокнах не было шкла. Дах часткова павалiѓся, i падлога была абсыпана смеццем.
  
  
  Нiк зноѓ усё праверыѓ. Калi не лiчыць мяккага газавага святла, мiсiя здавалася бязлюднай. Не было нi аховы, нi патруля: дом здаваѓся зусiм бязлюдным. Рахадас адчуваѓ сябе тут у поѓнай бяспецы, падумаѓ Нiк, цi Марыя Хоѓз знаходзiцца дзесьцi яшчэ. Заѓсёды быѓ шанец, што Хорхе ѓсё ж мае рацыю i што ѓсё адбылося выпадкова. Можа, Рахадас ужо ѓцёк? Калi не, то чаму ён не мае вартавых? Было, вядома, зразумела, што ён прыйдзе за дзяѓчынай. Быѓ толькi адзiн спосаб атрымаць адказы, таму ён рушыѓ да мiсii праз падлесак i высокiя дрэвы. Прастора наперадзе была занадта пустая, таму ён павярнуѓ направа.
  
  
  У задняй частцы галоѓнага будынка адлегласць не перавышала 15-20 метраѓ. Калi ён дабраѓся туды, ён убачыѓ тры даволi дзiѓна якiя выглядаюць школьных аѓтобуса. Ён паглядзеѓ на свой гадзiннiк. Сёння ѓвечары яшчэ было шмат часу, але ён ведаѓ, што, калi ён хоча ѓвайсцi, гэта павiнна быць зараз, прыкрыты цемрай. Ён спынiѓся на ѓскрайку лесу, зноѓ агледзеѓся i пабег да задняй часткi галоѓнага будынка. Азiрнуѓшыся яшчэ раз, ён праслiзнуѓ унутр. У будынку было цёмна, але ѓ святле газавых лямпаѓ ён бачыѓ, што знаходзiцца ѓ былой каплiцы. Да гэтага памяшкання вялi чатыры калiдоры.
  
  
  Нiк пачуѓ смех, смех мужчыны i жанчыны. Ён вырашыѓ паспрабаваць iншы калiдор i проста праслiзнуѓ унутр, калi пачуѓ тэлефонны званок. Ён iшоѓ паверхам вышэй, куды можна было падняцца па каменных усходах у канцы калiдора. Хтосьцi адказаѓ на званок, i ён пачуѓ прыглушаны голас. Ён раптам спынiѓся, i настала хвiлiна цiшынi. Затым раздаѓся пякельны шум. Спачатку раздаѓся гук сiрэны, затым рушылi ѓслед кароткiя крыкi, лаянкi i гук крокаѓ. Паколькi пранiзлiвы гук сiрэны працягваѓся, Нiк вырашыѓ схавацца ѓ каплiцы.
  
  
  Высока ѓ сцяне было маленькае акенца, пад якiм стаяла канапа. Нiк устаѓ на яго i паглядзеѓ у акно. У двары цяпер было каля трыццацi чалавек, большасць з якiх былi апрануты не больш як у шорты. Судзячы па ѓсiм, сiрэна перапынiла iх сон, таму што ён таксама бачыѓ каля тузiна жанчын, якiя хадзiлi з аголенымi грудзьмi або ѓ тонкiх майках. Нiк убачыѓ, як мужчына выйшаѓ i ѓзяѓ на сябе камандаванне. Гэта быѓ буйны, шчыльна складзены мужчына з чорнымi валасамi, тоѓстымi губамi на вялiкай галаве i спакойным ясным голасам.
  
  
  "Увага!" - загадаѓ ён. 'Спяшайцеся! Зрабiце круг па лесе i злавiце яго. Калi ён праслiзнуѓ сюды, мы яго зловiм".
  
  
  Пакуль астатнiя адправiлiся на пошукi, здаравяк павярнуѓся i загадаѓ жанчыне ѓвайсцi з iм. У большасцi на плячах былi вiнтоѓкi цi пiсталеты i патранташ. Нiк вярнуѓся на падлогу. Было зразумела, што яны яго шукаюць.
  
  
  Ён праслiзнуѓ незаѓважаным i, вiдаць, нечакана, i пасля тэлефоннага званка пекла вырвалася вонкi. Той тэлефонны званок паслужыѓ спускавым кручком, але хто тэлефанаваѓ, i хто яго тут чакаѓ? Нiк цiха прашаптаѓ iмя... Хорхе. Гэта павiнен быѓ быць Хорхэ. Начальнiк палiцыi, вядома ж, выявiѓшы, што Нiк не з'яжджаѓ з краiны, адразу падумаѓ аб Рахадасе i хутка забiѓ трывогу. Ён адчуѓ, як яго накацiла хваля расчаравання. Цi меѓ Хорхэ нейкае дачыненне да Рохадаса, цi гэта быѓ чарговы дурны крок з яго боку? Але зараз у яго не было часу думаць пра гэта. Ён павiнен быѓ схавацца i як мага хутчэй. Людзi знадворку ѓжо падыходзiлi, i ён чуѓ, як яны пераклiкаюцца. Справа ад яго была яшчэ адна каменная лесвiца, якая вядзе на L-вобразны балкон. "Раней, - падумаѓ ён, - напэѓна, тут стаяѓ хор". Ён асцярожна перасек балкон i ѓвайшоѓ у калiдор. У канцы калiдора ён убачыѓ прачыненыя дзверы.
  
  
  Рохадас-Прывата - гэта быѓ тэкст на таблiчцы на дзвярах. Гэта быѓ вялiкi пакой. Каля адной сцяны быѓ ложак i невялiкi бакавы пакой з туалетам. i ракавiна. Каля процiлеглай сцяны стаяѓ вялiкi дубовы стол, завалены часопiсамi i картай Рыа-дэ-Жанэйра. Але яго ѓвагу ѓ асноѓным прыцягнулi плакаты Фiдэля Кастра i Чэ Гевары, якiя вiселi над сталом. Думкi Нiка былi перапыненыя нейкiм тупатам унiзе лесвiцы. Яны вярнулiся ѓ будынак.
  
  
  "Абяжыце кожны пакой", - пачуѓ ён цiхi голас. 'Спяшайцеся!'
  
  
  Нiк падбег да дзвярэй i зазiрнуѓ у хол. З iншага боку залы была каменная вiнтавая лесвiца. Ён пабег да яе так цiха, як толькi мог. Чым далей ён паднiмаѓся, тым ужо рабiлася лесвiца. Цяпер ён амаль напэѓна ведаѓ, куды паднiмаецца... вежа з гадзiннiкам! Ён мог схавацца там, пакуль усё не сцiхне, а потым пайсцi шукаць Марыю. Адно ён ведаѓ дакладна: добрыя свяшчэннiкi не пойдуць тэлефанаваць у званы. Раптам ён зноѓ апынуѓся звонку, убачыѓшы абрысы цяжкiх званоѓ. Усходы вяла на невялiкую драѓляную пляцоѓку званiцы. Нiк падумаѓ, што калi ён будзе заставацца на нiзкiм узроѓнi, то з платформы будзе бачны ѓвесь двор. У яго зьявiлася iдэя. Калi б ён мог сабраць некалькi карабiнаѓ, то з гэтага месца ён бы ѓразiѓ усё ѓ двары. Ён зможа трымаць на адлегласцi прыстойную групу людзей. Гэта была нядрэнная iдэя.
  
  
  Каб лепш усё разгледзець, ён нахiлiѓся, i гэта здарылася. Спачатку ён пачуѓ рэзкi трэск гнiлога дрэва. Ён адчуѓ, што падае галавой у чорную шахту званiцы. З-за аѓтаматычнага iнстынкту выратавацца ён адчайна шукаѓ, завошта б трымацца. Ён адчуѓ, як яго рукi хапаюцца за вяроѓкi звана. Старыя грубыя вяроѓкi шаравалi яму рукi, але ён трымаѓся. Адразу пачуѓся цяжкi звон. Чорт вазьмi, пракляѓ ён сябе, зараз непрыдатны час, каб давесцi да агульнага ведама яго прысутнасць тут у прамым i пераносным сэнсе.
  
  
  Ён пачуѓ гук галасоѓ i надыходзячыя крокi, а праз iмгненне многiя рукi знялi яго з вяровак. Вузкасць лесвiцы прымушала iх iсцi аднаго за iншым, але за Нiкам уважлiва назiралi. "Iдзiце цiха ззаду нас", - загадаѓ першы мужчына, накiраваѓшы карабiн у жывот Нiка. Нiк азiрнуѓся праз плячо i прыкiнуѓ, што iх было каля шасцi. Ён убачыѓ, як карабiн першага чалавека пахiснуѓся крыху налева, калi ён на iмгненне адхiснуѓся. Нiк хутка прыцiснуѓ вiнтоѓку да сцяны. У той жа момант ён з усiх сiл ударыѓ мужчыну па жываце. Ён упаѓ дагары i прызямлiѓся на двух iншых. Нiка схапiлi за ногi парай рук, адштурхнулi iх, але зноѓ схапiлi. Ён хутка схапiѓ Вiльгельмiну i ѓдарыѓ мужчыну па галаве прыкладам люгера. Нiк працягваѓ атакаваць, але не прасунуѓся далей. Элемент нечаканасцi знiк.
  
  
  Раптам яго зноѓ схапiлi ззаду за ногi i ён упаѓ наперад. Адразу некалькi чалавек скокнулi на яго i забралi ѓ яго "люгер". Паколькi калiдор быѓ такiм вузкiм, ён не мог павярнуцца. Яны пацягнулi яго ѓнiз па лесвiцы, прыѓзнялi i трымалi карабiн проста перад яго тварам.
  
  
  "Адзiн рух, i ты мёртвы, Амерыкана", - сказаѓ мужчына. Нiк захоѓваѓ спакой, i яго пачалi шукаць iншую зброю.
  
  
  "Нiчога больш", - пачуѓ ён словы аднаго чалавека, а iншы даѓ сiгнал Нiку стукнуѓшы карабiнам, каб той рушыѓ далей. Нiк засмяяѓся пра сябе. Х'юга зручна ѓладкаваѓся ѓ яго рукаве.
  
  
  У офiсе чакаѓ пузаты мужчына з патранташам на плячы. Гэта быѓ чалавек, якога Нiк бачыѓ камандзiрам. На яго тоѓстым твары з'явiлася iранiчная ѓсмешка.
  
  
  "Такiм чынам, сеньёр Картэр, - сказаѓ ён. "Мы нарэшце сустрэлiся. Я не чакаѓ, што вы так эфектна заявiце аб сабе.
  
  
  "Мне падабаецца прыходзiць з вялiкай мiтуснёй", - нявiнна сказаѓ Нiк. "Гэта проста мая звычка. Больш за тое, гэта глупства, што вы чакалi, што я прыйду. Вы не ведалi, што я прыйду, пакуль не патэлефанаваѓ.
  
  
  "Гэта праѓда", - зноѓ засмяяѓся Рахадас. "Мне сказалi, што вас забiлi разам з удавой Дэнiсан. Ну, цi бачыце, у мяне толькi куча аматараѓ.
  
  
  "Гэта праѓда", - падумаѓ Нiк, адчуваючы Х'юга ѓ сваёй рукi. Вось чаму гэта было не зусiм бясьпечна. Бандыты каля кватэры Вiвiян Дэнiсан бачылi, як яны абодва ѓпалi, i ѓцяклi.
  
  
  "Вы Рожадас", - сказаѓ Нiк.
  
  
  "Сiм, я Рахадас", - сказаѓ ён. "I вы прыйшлi выратаваць дзяѓчыну, цi не так?"
  
  
  "Я гэта планаваѓ, так, - сказаѓ Нiк.
  
  
  "Убачымся ранiцай", - сказаѓ Рохадас. - Ты будзеш у бяспецы да канца ночы. Я вельмi хачу спаць. Можна сказаць, гэта адна з маiх дзiвацтваѓ. Акрамя таго, у мяне ѓсё роѓна не будзе шмат часу на сон у наступныя некалькi дзён".
  
  
  "Вы таксама не павiнны паднiмаць трубку пасярод ночы. - Гэта прымушае вас перапынiць сон, - сказаѓ Нiк.
  
  
  "Не варта пытаць дарогу i ѓ маленькiх кафэ", - супрацiѓляѓся Рохадас. "Фермеры тут мне ѓсё расказваюць".
  
  
  Вось i ѓсё. Мужчына з маленькай кавярнi, дзе ён спынiѓся. У рэшце рэшт, гэта быѓ не Хорхе. Чамусьцi ён быѓ гэтаму шчаслiвы.
  
  
  "Вазьмiце яго i замкнiце ѓ камеру. Змяняйце варту кожныя дзве гадзiны ".
  
  
  Рахадас павярнуѓся, i Нiка змясцiлi ѓ адну з келiй, раней прызначаных для манахаѓ. Каля дзвярэй стаяѓ мужчына на варце. Нiк лёг на падлогу. Ён некалькi разоѓ пацягнуѓся, напружыѓ i расслабiѓ мышцы. Гэта была тэхнiка iндыйскага факiра, якая дазваляе поѓнасцю расслабiцца маральна i фiзiчна. Праз некалькi хвiлiн ён заснуѓ моцным сном.
  
  
  
  
  Як толькi яго разбудзiла сонечнае святло, якое пранiкала праз маленькае высокае акно, дзверы адчынiлiся. Двое ахоѓнiкаѓ загадалi яму ѓстаць i адвялi ѓ офiс Рохадаса. Ён проста прыбiраѓ брытву i выцiраѓ мыла з твару.
  
  
  "Мне было цiкава адно, - сказаѓ Рохадас Нiку, задуменна гледзячы на яго. - Не маглi б вы дапамагчы дзяѓчыне загаварыць? Учора ѓвечары я зрабiѓ ёй некалькi прапаноѓ, i яна змагла iх абдумаць. Але мы даведаемся праз хвiлiну. Калi не, можа быць, мы з вамi заключым здзелку."
  
  
  "Што я мог атрымаць ад гэтага?" - спытаѓ Нiк. "Вядома, тваё жыццё", - бадзёра адказаѓ Рохадас.
  
  
  - А што тады адбудзецца з дзяѓчынай?
  
  
  "Вядома, яна будзе жыць, калi раскажа нам тое, што мы хочам ведаць", - адказаѓ Рохадас. "Вось чаму я прывёѓ яе сюды. Я называю сваiх людзей аматарамi, таму што яны такiя. Я не хацеѓ, каб яны больш рабiлi памылак. Яе нельга было забiць, пакуль я ѓсё не даведаѓся. Але цяпер, калi я яе ѓбачыѓ, я больш не хачу, каб яе забiвалi".
  
  
  У Нiка было яшчэ некалькi пытанняѓ, хоць, верагодна, ён ведаѓ адказы. Тым не менш, ён хацеѓ пачуць гэта ад самога Рохадаса. Ён вырашыѓ крыху падражнiць мужчыну.
  
  
  "Падобна на тое, твае сябры думаюць пра цябе гэтак жа ... дылетант i дурань", - сказаѓ ён. "Прынамсi, яны, здаецца, не вельмi табе давяраюць".
  
  
  Ён убачыѓ, як твар мужчыны пацямнеѓ. 'Чаму ты гэта сказаѓ?' - злосна сказаѓ Ражадас.
  
  
  "У iх былi свае людзi для важнай працы", - бестурботна адказаѓ Нiк. "I мiльёны былi перададзены праз пасярэднiка. "Гэтага дастаткова, - падумаѓ я".
  
  
  "Два рускiя агента былi на службе ѓ Кастра.
  
  
  - крыкнуѓ Рахадас. "Яны былi пазычаны мне для гэтай аперацыi. Грошы прайшлi праз пасярэднiка, каб пазбегнуць прамой сувязi са мной. Прэзiдэнт Кастра даѓ iх спецыяльна для гэтага плана".
  
  
  Дык вось як гэта было. За гэтым стаяѓ Фiдэль. Такiм чынам, ён зноѓ патрапiѓ у бяду. Нарэшце Нiку ѓсё стала ясна. Гэтыя два спецыялiсты былi ѓзяты ѓ арэнду. Аматары, вядома ж, належалi Рахадасу. Цяпер яму стала зразумела нават тое, што было з золатам. Калi б за гэтым стаялi рускiя цi кiтайцы, яны б таксама турбавалiся аб грошах. Нiхто не любiць губляць столькi грошай. Проста яны б не адрэагавалi так фанатычна. Яны не будуць так адчайна мець патрэбу ѓ iншых грошах.
  
  
  Ён адчуваѓ, што шанцы Марыi на выжыванне будуць вельмi малыя, калi яна не загаворыць. Цяпер Рохадас быѓ у роспачы. Вядома, Нiк не думаѓ аб перамовах з iм. Ён парушыць сваё абяцанне, як толькi атрымае iнфармацыю. Але, прынамсi, ён мог выйграць з гэтым крыху часу.
  
  
  "Вы казалi аб перамовах", - сказаѓ Нiк гэтаму чалавеку. "Вы таксама вялi перамовы з Тодам Дэнiсанам? Вашы дамоѓленасцi такiм чынам скончылiся?"
  
  
  "Не, ён быѓ не больш за ѓпартай перашкодай", - адказаѓ Рохадас. "Ён быѓ не тым, з кiм трэба было мець справу".
  
  
  "Таму што яго плантацыя аказалася супрацьлегласцю вашай прапаганды роспачы i няшчасцi", - сказаѓ на заканчэнне Нiк.
  
  
  "Цалкам дакладна", - прызнаѓ Рохадас, выпускаючы дым з цыгары. "Цяпер людзi рэагуюць так, як мы жадаем".
  
  
  'А ѓ чым ваша задача?' - спытаѓ Нiк. Гэта быѓ ключ да рашэння. Гэта зрабiла б усё зусiм ясным.
  
  
  "У масавых забойствах", - сказаѓ Рохадас. Карнавал пачынаецца сёння. Рыа стане морам тусоѓшчыкаѓ. Усе ключавыя ѓрадавыя чыноѓнiкi таксама будуць прысутнiчаць, каб адкрыць вечарыну. Нам паведамiлi, што на адкрыццi будуць прысутнiчаць прэзiдэнт, губернатары розных штатаѓ, чальцы кабiнета мiнiстраѓ i мэры буйных гарадоѓ Бразiлii. I сярод гуляк будуць мае людзi i я. Апоѓднi, калi ѓсе ѓрадавыя чыноѓнiкi збяруцца, каб адкрыць банкет, мы паѓстанем. Выдатная магчымасць з выдатным прыкрыццём, цi не так?
  
  
  Нiк не адказаѓ. У гэтым не было неабходнасцi, таму што яны абодва занадта добра ведалi адказ. Карнавал сапраѓды быѓ бы iдэальным прыкрыццём. Гэта дало б Рахадасу магчымасць нанесцi ѓдар i збегчы. На iмгненне ён збiраѓся стукнуць Х'юга нажом у гэтую тоѓстую грудзi. Без разнi не было б дзяржаѓнага перавароту, на якi яны вiдавочна разлiчвалi. Але забойства Рахадаса, верагодна, не спынiць гэтага. Магчыма, ён разгледзеѓ такую магчымасць i прызначыѓ намеснiка. Не, гульня зараз, верагодна, будзе каштаваць яму жыцця марна i не перашкодзiць плану. Ён павiнен быѓ гуляць у гульню як мага даѓжэй, па меншай меры, каб мець магчымасць выбраць найбольш прыдатны момант для чаго б там нi было. "Я мяркую, вы прымусiце людзей адказаць", - пачаѓ ён.
  
  
  "Вядома", - сказаѓ Рохадас з усмешкай. "Будзе не толькi хаос i блытанiна, але i месца для лiдэра. Мы як мага больш падбухторвалi людзей, сеялi рэвалюцыю, так бы мовiць. На першы этап у нас дастаткова зброi. Кожны з маiх людзей узначалiць паѓстанне ѓ горадзе пасля забойства. Мы таксама падкупiлi некаторых вайскоѓцаѓ, каб яны таксама ѓзялi на сябе кiраванне. Гэта будзе звычайна.
  
  
  "I гэты новы ѓрад узначальвае хлопец па iменi Рохадас", - сказаѓ Нiк.
  
  
  "Правiльная здагадка".
  
  
  "Вам спатрэбiлiся перахопленыя грошы, каб купiць больш зброi i боепрыпасаѓ, а таксама каб атрымаць вялiкiя надзеi".
  
  
  "Ты пачынаеш разумець, амiга. Мiжнародныя гандляры зброяй - капiталiсты ѓ прамым сэнсе гэтага слова. Яны свабодныя прадпрымальнiкi, прадаюць усiм i просяць больш за палову авансу. Вось чаму грошы сеньёра Дэнiсана такiя важныя. Мы чулi, што грошы складаюцца са звычайных долараѓ ЗША. Трэйдары да гэтага iмкнуцца".
  
  
  Рахадас павярнуѓся да аднаго з ахоѓнiкаѓ. "Прывядзi сюды дзяѓчыну", - загадаѓ ён. "Калi паненка адмовiцца супрацоѓнiчаць, мне давядзецца звярнуцца да больш жорсткiх метадаѓ, калi яна не паслухае цябе, Амiга".
  
  
  Нiк прыхiнуѓся да сцяны i хутка падумаѓ. Дванаццаць гадзiн былi смяротным момантам. На працягу чатырох гадзiн разумны сучасны ѓрад будзе знiшчаны. На працягу чатырох гадзiн важны член Арганiзацыi Аб'яднаных Нацый нiбыта ѓ iмя дабра народа ператворыцца ѓ краiну прыгнёту i рабства. Праз чатыры гадзiны самы вялiкi i самы папулярны карнавал у свеце стане не чым iншым, як маскай для забойства, карнавалам для забойстваѓ замест смеху. Смерць будзе кiраваць днём замест шчасця. Фiдэль Кастра насмешлiва ѓтаропiѓся на яго са сцяны. "Яшчэ не, прыяцель", - прамармытаѓ Нiк сабе пад нос. Я знайду што-небудзь сказаць на гэты конт. Пакуль не ведаю як, але гэта будзе працаваць, мусiць працаваць.
  
  
  Ён паглядзеѓ на дзвярны вушак, калi ѓвайшла Марыя. На ёй была белая шаѓковая блузка i простая цяжкая спаднiца. Яе вочы з жалем глядзелi на Нiка, але ён ёй падмiргнуѓ. Яна была напалохана, ён гэта бачыѓ, але на яе твары было рашучае выраз.
  
  
  "Ты думала аб тым, што я сказаѓ учора ѓвечары, дарагая?" - салодка спытаѓ Рахадас. Марыя паглядзела на яго з пагардай i адвярнулася. Рахадас пацiснуѓ плячыма i падышоѓ да яе. "Тады мы дамо табе ѓрок", - сумна сказаѓ ён. "Я спадзяваѓся, што ѓ гэтым няма неабходнасцi, але вы робiце гэта немагчымым для мяне. Я збiраюся даведацца, дзе гэтыя грошы, i ѓзяць цябе за жонку. Я ѓпэѓнены, што вы захочаце супрацоѓнiчаць пасля майго невялiкага шоѓ ".
  
  
  Ён наѓмысна павольна расшпiлiѓ блузку Марыi i сцягнуѓ яе ѓ бок. Ён сарваѓ яе бюстгальтар сваёй вялiкай рукой, агалiѓшы яе поѓныя, мяккiя грудзей. Марыя, здавалася, глядзела проста перад сабой.
  
  
  "Яны такiя прыгожыя, цi не так?" ён сказаѓ. "Было б крыѓдна, калi б з iм што-небудзь здарылася, цi не так, дарагая?"
  
  
  Ён адступiѓ на крок i паглядзеѓ на яе, калi яна зноѓ зашпiлiла блузку. Чырвоныя абводкi вакол вачэй былi адзiнай прыкметай таго, што яна нешта адчувала. Яна працягвала глядзець проста перад сабой i падцiснула вусны.
  
  
  Ён павярнуѓся да Нiку. "Я ѓсё яшчэ хацеѓ бы пашкадаваць яе, разумееце?" ён сказаѓ. "Так што я прынясу ѓ ахвяру адну з дзяѓчынак. Усе яны шлюхi, якiх я прывёѓ сюды, каб мае мужчыны маглi крыху расслабiцца пасля практыкаванняѓ ".
  
  
  Ён павярнуѓся да ахоѓнiка. "Вазьмi маленькую, худзенькую, з вялiкiмi грудзьмi i рудымi валасамi. Ты ведаеш што рабiць. Затым завядзiце гэтых дваiх да старога будынка, да каменнай лесвiцы ззаду яго. Я буду менавiта там."
  
  
  Калi Нiк iшоѓ побач з Марыяй, ён адчуѓ, як яе рука схапiла яго. Яе цела дрыжала.
  
  
  "Ты можаш выратавацца, Марыя", - мякка сказаѓ ён. Яна спытала. - 'Чаму?' "Вядома, каб дазволiць гэтай свiннi важдацца са мной. Я хутчэй памру. Сеньёр Тод памёр, таму што хацеѓ нешта зрабiць для бразiльскага народа. Калi ён можа памерцi, я таксама. Рахадас не дапаможа людзям. Ён будзе прыгнятаць iх i выкарыстоѓваць як рабоѓ. Я яму нiчога не скажу ".
  
  
  Яны падышлi да самага старога будынка, i iх правялi праз чорны ход. Ззаду было восем каменных прыступак. Верагодна, тут быѓ алтар. Ахоѓнiк загадаѓ iм устаць наверсе лесвiцы, а мужчыны ѓсталi ззаду iх. Нiк убачыѓ, як двое ахоѓнiкаѓ працягнулi праз бакавы ѓваход аголеную, якая супрацiѓляецца i сварыцца дзяѓчыну. Яны збiлi яе i кiнулi на зямлю. Затым яны ѓбiлi ѓ зямлю драѓляныя калы i звязалi яе, рассунуѓшы рукi i ногi.
  
  
  Дзяѓчына працягвала крычаць, i Нiк чуѓ, як яна ѓмольвала, чаму яна мела рацыю. Яна была худая, з абвiслымi доѓгiмi грудзьмi i маленькiм плоскiм жыватом. Раптам Нiк заѓважыѓ прысутнасць Рохадаса, якi стаяѓ побач з Марыяй. Ён падаѓ знак, i двое мужчын паспяшалiся выйсцi з будынку. Дзяѓчына засталася плакаць i лаяцца. "Слухай i прыгледзься, дарагая, - сказаѓ Рохадас Марыi. "Мёд размазалi ёй памiж грудзей i ног. Мы зробiм гэта i з табой, дарагая, калi ты не вырашыш супрацоѓнiчаць. Цяпер нам трэба пачакаць спакойна".
  
  
  Нiк назiраѓ, як дзяѓчына з усiх сiл спрабуе вырвацца, прымушаючы яе грудзi паднiмацца i апускацца. Але звязалi яе добра. Затым раптоѓна яго ѓвагу прыцягнула рух ля сцяны насупраць яго. Марыя таксама заѓважыла гэта i ѓ страху сцiснула яго руку. Рухi ператварылiся ѓ цень, цень вялiкага пацука, якi асцярожна рушыѓ далей у пакой. Потым Нiк убачыѓ яшчэ аднаго, i яшчэ, i з'яѓлялася ѓсё больш i больш. Падлога была абсыпана вялiзнымi пацукамi, i яны ѓсё яшчэ з'яѓлялiся адусюль: са старых логвiшчаѓ, з калон i з ям у кутах залы. Усе яны нерашуча падышлi да дзяѓчыны, спынiлiся на iмгненне, каб панюхаць пах мёда, i працягнулi шлях. Дзяѓчына падняла галаву i зараз убачыла надыходзячых да яе пацукоѓ. Яна павярнула галаву так моцна, як толькi магла, каб убачыць Рохадаса, i пачала адчайна крычаць.
  
  
  "Адпусцi мяне, Рахадас", - малiла яна. 'Што я зрабiѓ? Аб божа, не... Малю цябе, Рахадас! Я гэтага не рабiла, што б гэта нi было, я гэтага не рабiла! "
  
  
  "Гэта для добрай справы", - адказаѓ Рохадас. "Да чорта ваша добрая справа!" - крыкнула яна. "Ой, калi ласка, адпусцi мяне. Ну вось!" Пацукi чакалi на невялiкай адлегласцi, а новыя працягвалi прыбываць. Марыя яшчэ мацней руку Нiка. знайшла мёд на левай грудзi i нецярплiва ѓсадзiѓ зубы ѓ плоць. Дзяѓчына крычала так жудасна, як Нiк нiколi не чуѓ.
  
  
  "Не, не, дарагая, - сказаѓ ён. "Я не хачу, каб ты нiчога не прапусцiла".
  
  
  Дзяѓчына няспынна крычала. Гук адбiваѓся ад сцен, што рабiла ѓсё яшчэ горш.
  
  
  Нiк убачыѓ зграю пацукоѓ каля яе ног, i кроѓ цякла з яе грудзей. Яе крыкi ператварылiся ѓ стогны. У рэшце рэшт Рахадас аддаѓ загад двум ахоѓнiкам, якiя зрабiлi некалькi стрэлаѓ у паветра. Пацукi разбеглiся ва ѓсе бакi, вярнуѓшыся ѓ свае бяспечныя логавы.
  
  
  Нiк прыцiснуѓ галаву Марыi да свайго пляча, i раптам яна ѓпала. Яна не страцiла прытомнасць, бо чаплялася за яго ногi i дрыжала, як саломiнка. Дзяѓчына ѓнiзе ляжала нерухома i толькi крыху стагнала. Небарака, яна яшчэ не памерла.
  
  
  "Вывядзiце iх на вулiцу", - загадаѓ Рохадас, выходзячы. Нiк падтрымаѓ Марыю i моцна прыцiснуѓ яе да сябе. Прыгнечаныя, яны выйшлi на вулiцу.
  
  
  "Ну што, дарагая?" - сказаѓ Ражадас, прыѓзняѓшы яе падбародак тоѓстым пальцам. "Ты зараз загаворыш? Я б не хацеѓ даваць цябе на другую вячэру гэтым брудным стварэнням". Марыя ѓдарыла Рахадаса проста ѓ твар, i гук гэтага рэхам разнёсся па ѓсiм двары.
  
  
  "Я аддаю перавагу мець пацукоѓ памiж нагамi, чым цябе", - люта сказала яна. Рахадас быѓ усхваляваны злосным позiркам Марыi.
  
  
  "Прывядзiце яе i прыгатуйце", - загадаѓ ён ахоѓнiкам. "Пакладзi на яго пабольш мёда. Нанясi крыху i на яе горкiя вусны".
  
  
  Нiк адчуѓ, як яго мускулы напружваюцца, калi ён падрыхтаваѓся кiнуць Х'юга на далонь. Ён павiнен быѓ дзейнiчаць зараз i спадзяваѓся, што калi ѓ Рохадаса будзе замена, ён таксама зможа займець i яе. Ён не мог глядзець, як Марыя ахвяруе сабой. Калi ён збiраѓся ѓкласцi Х'юга ѓ руку, ён пачуѓ стрэлы. Першы стрэл прыпаѓ на правага ахоѓнiка. Другi стрэл трапiѓ у другога здранцьвелага ахоѓнiка. Рахадас атулiѓся за бочкай ад куль, паколькi двор падвяргаѓся моцнаму абстрэлу. Нiк схапiѓ Марыю за руку. Стралок ляжаѓ на краi ѓступа i вокамгненна працягваѓ страляць.
  
  
  'Сыходзiм!' крыкнуѓ Нiк. "Мы прыкрыты!" Нiк пацягнуѓ дзяѓчыну за сабой i з усiх ног пабег да супрацьлеглых кустоѓ. Стралок працягваѓ страляць па вокнах i дзвярах, прымушаючы ѓсiх заставацца ѓ хованцы. Некалькi людзей Рахадаса адкрылi агонь у адказ, але iх стрэлы не ѓдавалiся. У Нiка i Марыi было дастаткова часу, каб дабрацца да кустоѓ, i зараз яны паднялiся на скалу. Усе iх парэзалi шыпы i калючкi, i Нiк убачыѓ, як парвалася блузка Марыi, агалiѓшы большую частку гэтых цудоѓных грудзей. Стральба спынiлася, i Нiк стаѓ чакаць. Адзiнае, што ён чутны былi слабыя шумы i крыкi. Дрэвы закрывалi выгляд. Марыя прытулiлася галавой да яго пляча i моцна прыцiснулася да яго.
  
  
  "Дзякуй, Нiк, дзякуй", - усхлiпнула яна.
  
  
  "Табе не трэба мне дзякаваць, дарагая, - сказаѓ ён. "Падзякуй гэтаму чалавеку з яго вiнтоѓкамi". Ён ведаѓ, што ѓ незнаёмца павiнна быць больш за адну вiнтоѓку. Мужчына страляѓ занадта хутка i рэгулярна, каб перазарадзiць. Калi толькi ён не адзiн.
  
  
  "Але ты прыйшоѓ сюды шукаць мяне", - сказала яна, моцна абдымаючы яго. "Вы рызыкавалi сваiм жыццём, каб выратаваць мяне. Выдатна, Нiк. Нiхто з маiх знаёмых так не паступiѓ. Я скажу табе вялiкi дзякуй пазней, Нiк. Гэта дакладна.' Ён думаѓ, цi варта сказаць ёй, што ѓ яго няма часу, таму што ѓ яго так шмат працы.
  
  
  "Давай, - сказаѓ ён. "Мы павiнны вярнуцца ѓ Рыа. Можа, я ѓсё ж змагу спынiць катастрофу".
  
  
  Ён проста дапамагаѓ Мэры ѓстаць, калi пачуѓ клiчучы голас.
  
  
  "Сеньёр Нiк, вось i я, дакладна!"
  
  
  "Хорхе!" - Закрычаѓ Нiк, убачыѓшы, што мужчына выйшаѓ. У адной руцэ ён трымаѓ дзве стрэльбы, а ѓ другой - адну. "Я падумаѓ... я спадзяваѓся".
  
  
  Мужчына цёпла абняѓ Нiка. "Амiга", - сказаѓ бразiлец. "Я павiнен зноѓ папрасiць прабачэння. Я, павiнна быць, сапраѓды дурны, цi не так?"
  
  
  "Не", - адказаѓ Нiк. "Не дурны, проста крыху ѓпарты. Вы зараз тут? Гэта ѓсё даказвае".
  
  
  "Я не мог выкiнуць з галавы тое, што ты сказаѓ", - крыху сумна сказаѓ Хорхе. Я пачаѓ думаць, i цяпер усплыло шмат рэчаѓ, якiя я раней запiхваѓ у куткi майго мозгу. Мне ѓсё стала ясна. Можа быць, мяне занепакоiла тое, што вы згадалi, што ѓ Лос-Рэесе сляпы начальнiк палiцыi. У любым выпадку, я больш не мог гэтага пазбегнуць. пачуѓ па радыё, што Вiвiан Дэнiсан забiлi, што нешта не так. Я ведаѓ, што ты не пакiнеш краiну па маiм загадзе.
  
  
  Раптам Нiк пачуѓ роѓ цяжкiх рухавiкоѓ. "Школьныя аѓтобусы", - сказаѓ ён. "Я бачыѓ тры аѓтобусы, якiя стаялi ззаду мiсii. Яны адправiлiся ѓ дарогу. Мусiць, нас будуць шукаць.
  
  
  "Сюды", - сказаѓ Хорхе. "Тут ёсць старая пячора, якая праразае гару. У дзяцiнстве я часта граѓ там. Яны нас там нiколi не знойдуць".
  
  
  З Хорхе наперадзе i Марыяй пасярэдзiне яны пайшлi па камянiстай зямлi. Яны толькi што прайшлi каля ста ярдаѓ, калi патэлефанаваѓ Нiк. "Пачакай хвiлiнку", - сказаѓ ён. 'Слухайце. Куды яны едуць!
  
  
  - Рухавiкi зацiхаюць, - нахмурыѓшыся, сказаѓ Хорхе. "Яны iдуць далей. Нас не будуць шукаць!
  
  
  "Вядома, не", - злосна крыкнуѓ Нiк. "Якая дурасць з майго боку. Яны едуць у Рыа. Гэта ѓсё, што зараз можа зрабiць Рохадас. Больш няма часу пераследваць нас. Ён прывязе туды сваiх людзей, якiя затым улiваюцца ѓ натоѓп, гатовыя нанесцi ѓдар".
  
  
  Ён спынiѓся i ѓбачыѓ разгублены выраз на тварах Хорхе i Марыi. Ён зусiм забыѓся, што яны не ведалi. Калi Нiк скончыѓ казаць, яны выглядалi крыху бледнымi. Ён правяраѓ кожную магчымасць сарваць план. Не заставалася часу, каб звязацца з прэзiдэнтам цi iншымi дзяржаѓнымi дзеячамi. Яны, несумненна, былi ѓ дарозе або прысутнiчалi на ѓрачыстасцях. Нават калi б ён мог звязацца з iмi, яны, вiдаць, усё роѓна не паверылi б яму. "Падчас карнавалу ѓ Рыа поѓна аматараѓ павесялiцца, i да таго часу, калi яны праверылi званок, калi выказаць здагадку, што яны гэта зрабiлi, было ѓжо занадта позна.
  
  
  "Слухай, мая палiцэйская машына крыху далей па дарозе", - сказаѓ Хорхе. "Давай вернемся ѓ горад i паглядзiм, цi можам мы што-небудзь зрабiць".
  
  
  Нiк i Марыя рушылi за iмi, i праз некалькi хвiлiн, з ровам сiрэн, яны ехалi праз горы ѓ Лос-Рэес.
  
  
  "Мы нават не ведаем, як яны будуць выглядаць на Карнавале", - злосна сказаѓ Нiк, пляснуѓшы кулакамi па дзвярах. Ён нiколi не адчуваѓ такога бяссiлля. "Вы можаце паспрачацца, што яны пераапранаюцца. Як i некалькi сотняѓ тысяч iншых людзей". Нiк павярнуѓся да Марыi. "Вы чулi, як яны казалi пра што-небудзь?" - Спытаѓ ён дзяѓчыну. ' Вы чулi, як яны казалi пра карнавалу, пра што-небудзь, што магло б нам дапамагчы?
  
  
  "За межамi камеры я чула, як жанчыны дражнiлi мужчын", - успамiнала яна. "Яны працягвалi называць iх Чак i казалi: Muito prazer, Чак ... прыемна пазнаёмiцца, Чак. Яны сапраѓды павесялiлiся ".
  
  
  "Чак?" - паѓтарыѓ Нiк. "Што гэта яшчэ раз значыць?"
  
  
  Хорхе зноѓ нахмурыѓся i накiраваѓ машыну на шашу. "Гэта iмя нешта значыць, - сказаѓ ён. "Гэта звязана з гiсторыяй або легендай. Дай мне крыху падумаць. Гiсторыя ... легенда ... пачакайце, я зразумеѓ! Чак быѓ богам iндзейцаѓ майя. Бог дажджу i грому. Яго паслядоѓнiкi вядомыя пад тым жа iмем... Чак, iх называлi чырвонымi.
  
  
  "Вось i ѓсё", - крыкнуѓ Нiк. "Яны збiраюцца апрануцца як багi майя, каб яны маглi пазнаваць адзiн аднаго i працаваць разам. Верагодна, яны будуць працаваць у нейкай меры па фiксаваным плане".
  
  
  Палiцэйская машына спынiлася перад вакзалам, i Хорхе паглядзеѓ на Нiка. "Я ведаю некалькi чалавек у гарах, якiя робяць тое, што я кажу. Яны мне давяраюць. Яны мне павераць. Я збяру iх i адвязу ѓ Рыа. Колькi мужчын з iм у Рахадаса, сеньёр Нiк?
  
  
  "Каля дваццацi пяцi".
  
  
  "Я не магу прывезцi больш за дзесяць. Але, можа быць, гэтага будзе дастаткова, калi мы дабяромся да таго, як Рахадас нанясе ѓдар".
  
  
  "Колькi часу пройдзе, перш чым вы збераце сваiх людзей разам?"
  
  
  Хорхе ѓхмыльнуѓся. "Гэта горш за ѓсё. У большасцi няма тэлефона. Прыйдзецца забiраць iх па адным. На гэта iдзе шмат часу".
  
  
  "А час - гэта тое, у чым мы адчайна маем патрэбу", - сказаѓ Нiк. "Рахадас ужо ѓ дарозе, i зараз ён размесцiць сваiх людзей у натоѓпе, гатовых нанесцi ѓдар па яго сiгнале. Я збiраюся выйграць крыху часу, Хорхе. Я iду адзiн.
  
  
  Начальнiк палiцыi быѓ уражаны. - Толькi ты адзiн сеньёр Нiк. Толькi супраць Рахадаса i яго людзей? Баюся, што нават ты не зможаш гэтага зрабiць".
  
  
  "Не, калi там ужо будуць гатовыя ѓрадавыя людзi. Але я магу быць у Рыа да поѓдня. Я буду трымаць людзей Рохадаса занятымi, каб яны не маглi пачаць забiваць. Прынамсi, я спадзяюся, што гэта спрацуе. I калi зможаш, у цябе будзе як раз дастаткова часу, каб знайсцi сваiх людзей. Усё, што iм трэба ведаць, - гэта з.
  
  
  "Удачы, Амiга, - сказаѓ бразiлец. "Вазьмi маю машыну. У мяне тут яшчэ некалькi.
  
  
  "Вы сапраѓды думаеце, што зможаце заняць iх дастаткова доѓга?" - спытала Марыя, сядаючы побач з iм у машыну. "Ты дзейнiчаеш сам па сабе, Нiк".
  
  
  Ён уключыѓ сiрэну i адарваѓся.
  
  
  "Дарагая, я абавязкова паспрабую", - змрочна сказаѓ ён. "Гэта не толькi з-за Рохадаса i яго руху, або з-за катастрофы, гэта будзе азначаць для Бразiлii. За гэтым каштуе значна больш. Вялiкiя хлопцы за кулiсамi зараз хочуць убачыць, цi зможа такi маленькi дурны дыктатар, як Фiдэль, справiцца з гэтым. Калi гэта атрымаецца, гэта азначае, што ѓ будучынi будзе цэлы паток падобны. дапусцiць. Бразiлiя не можа гэтага дапусцiць.
  
  
  Нiк падарыѓ ёй усмешку, поѓную адвагi, упэѓненасцi, адвагi i сталёвых нерваѓ. "Ён будзе адзiн", - зноѓ сказала сабе Марыя, гледзячы на прыгожага моцнага мужчыну, якi сядзiць побач з ёй. Яна нiколi не ведала такога. Яна ведала, што калi хто-небудзь зможа гэта зрабiць, то ён сапраѓды зможа. Яна моѓчкi малiлася за яго бяспеку.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 9
  
  
  
  
  
  "Магу я далучыцца да вас?" - спытала Марыя за дзвярыма сваёй кватэры. Яны завяршылi паездку за рэкордна кароткiя тэрмiны. "Можа, я змагу табе чым-небудзь дапамагчы".
  
  
  "Не", - сказаѓ Нiк. "Я ѓжо заняты ѓласнай бяспекай".
  
  
  Ён хацеѓ уцячы, але яна абняла яго i хутка пацалавала сваiмi мяккiмi, вiльготнымi i хвалюючымi вуснамi. Яна адпусцiла яго i ѓбегла ѓ будынак. "Я буду малiцца за цябе", - сказала яна, амаль усхлiпваючы.
  
  
  Нiк пайшоѓ на Фларыяна-сквер. Хорхе сказаѓ, што, верагодна, менавiта там адбудзецца адкрыццё. Вулiцы ѓжо былi запоѓнены карнавалам, i вадзiць тамака машыну было немагчыма. Адзiныя, хто рухаѓся скрозь натоѓп, былi ѓпрыгожаныя машыны, кожная са сваiм сюжэтам i звычайна запоѓненымi напаѓголымi дзяѓчынамi. Якой бы важнай i смяротнай нi была яго мэта, ён не мог iгнараваць прыгажосць навакольных дзяѓчат. Некаторыя былi белыя, адны светла-карычневыя, iншыя амаль чорныя, але ѓсе былi ѓ прыѓзнятым настроi i весялiлiся. Нiк паспрабаваѓ пазбегнуць траiх з iх, але было ѓжо позна. Яго схапiлi i прымусiлi танчыць. Бiкiнi ' Яны былi апранутыя так, як быццам iх бiкiнi яны запазычылi ѓ пяцiгадовых дашкольнiкаѓ. "Застанься з намi, мiлы хлопчык", - сказала адна з iх, смеючыся i прыцiскаючыся да яго сваiмi грудзьмi. "Вам будзе весела, я абяцаю".
  
  
  "Я веру табе, дзетка", - смеючыся, адказаѓ Нiк. "Але ѓ мяне спатканне з богам".
  
  
  Ён выслiзнуѓ з iх рук, пляснуѓ яе па спiне i працягнуѓ. Плошча была яркай падзеяй. Сцэна была пустая, за выключэннем некалькiх, верагодна, малодшых афiцэраѓ. Ён з палёгкай уздыхнуѓ. Сама сцэна была квадратнай формы i складалася з рухомай сталёвай канструкцыi. Ён зноѓ ухiлiѓся ад некалькiх гуляк i стаѓ шукаць у натоѓпе гарнiтур бога майя. Гэта было складана. Тоѓпiлiся людзi, касцюмы былi самыя розныя. Ён зноѓ агледзеѓся i раптам убачыѓ платформу прыкладна за дваццаць метраѓ ад сцэны. Платформа ѓяѓляла сабой невялiкi храм майя i быѓ зроблены з пап'е-машэ. На iм было каля дзесяцi чалавек, апранутых у кароткiя плашчы, доѓгiя штаны, сандалi, маскi i шлемы з пер'ем. Нiк змрочна ѓсмiхнуѓся. Ён ужо мог бачыць Рахадаса. Ён быѓ адзiным, у каго на шлеме было аранжавае пяро, i ён быѓ наперадзе платформы.
  
  
  Нiк хутка агледзеѓся, падбiраючы астатнiх мужчын у натоѓпе. Затым яго ѓвагу прыцягнулi маленькiя квадратныя прадметы, якiя мужчыны насiлi на поясе на запясцях. У iх былi рацыi. Ён пракляѓ усё. Прынамсi, Рахадас добра прадумаѓ гэтую частку плана. Ён ведаѓ, што рацыi ѓскладняць яму задачу. Прама як платформа. Рахадас мог бачыць усё адтуль. Ён паспяшаецца аддаць загады, як толькi ѓбачыць, што Нiк зоймецца адным са сваiх людзей.
  
  
  Нiк працягнуѓ шлях уздоѓж шэрагу дамоѓ на баку плошчы, таму што там было менш людзей. Усё, што ён мог зрабiць, гэта кiнуцца ѓ тусовачны натоѓп. Ён проста назiраѓ за ѓсiм, калi адчуѓ, як халодны цвёрды прадмет тыцнуѓ яго ѓ рэбры. Ён павярнуѓся i ѓбачыѓ чалавека, якi стаяѓ побач. На мужчыне быѓ дзелавы гарнiтур, у яго былi высокiя скулы i коратка стрыжаныя валасы.
  
  
  "Пачнi iсцi назад", - сказаѓ ён. 'Павольна. Адзiн няслушны рух, i ѓсё скончана.
  
  
  Нiк вярнуѓся да будынка. Ён збiраѓся нешта сказаць гэтаму чалавеку, калi атрымаѓ моцны ѓдар па вуху. Ён убачыѓ чырвоныя i жоѓтыя зоркi, адчуѓ, што яго цягнуць па калiдоры, i ён страцiѓ прытомнасць ...
  
  
  Яго галава пульсавала, i ён убачыѓ цьмянае святло ѓ прыадчыненых вачах. Ён iх цалкам адкрыѓ i паспрабаваѓ спынiць кружэнне ѓ яго на вачах. Ён цьмяна адрознiѓ сцяну i дзве постацi ѓ дзелавых гарнiтурах па абодва бакi ад акна. Нiк паспрабаваѓ сесцi, але яго рукi i ногi былi звязаныя. Першы мужчына падышоѓ да яго i пацягнуѓ да крэсла каля акна. Вiдавочна, гэта быѓ танны гатэльны нумар. Праз акно ён мог бачыць усё, што адбываецца на пляцы. Двое мужчын маѓчалi, i Нiк убачыѓ, што адзiн з iх трымаѓ у руцэ пiсталет i накiраваѓ яго ѓ акно.
  
  
  "Адсюль вiдаць, як гэта адбываецца", - сказаѓ ён Нiку з вiдавочным рускiм акцэнтам. Гэта былi не людзi Рохадаса, i Нiк закусiѓ губу. Гэта яго ѓласная вiна. Ён надта шмат увагi надаваѓ Рахадасу i яго людзям. Мiж iншым, сам лiдар паѓстанцаѓ сказаѓ яму, што працуе толькi з двума прафесiяналамi.
  
  
  "Рахадас сказаѓ табе, што я буду за iм гнацца?" - спытаѓ Нiк.
  
  
  "Рахадас?" сказаѓ чалавек з пiсталетам, пагардлiва ѓхмыляючыся. "Ён нават не ведае, што мы тут. Нас неадкладна адправiлi сюды, каб даведацца, чаму нашыя людзi нам нiчога не паведамiлi. Калi мы прыбылi ѓчора i пачулi, што вы тут, мы адразу зразумелi, што адбываецца. Мы сказалi пра гэта нашым людзям i павiнны былi спынiць вас як мага хутчэй".
  
  
  "Такiм чынам, вы дапамагаеце Рахадасу з яго паѓстаннем", - сказаѓ на заканчэнне Нiк.
  
  
  "Верна", - прызнаѓ расеец. "Але для нас гэта толькi другарадная задача. Вядома, нашы людзi хочуць дабiцца поспеху, але не хочуць наѓпрост умешвацца. Мы не чакалi, што зможам вас спынiць. Гэта было нечакана лёгка".
  
  
  "Нечакана, - падумаѓ Нiк. Так i скажы. Адзiн з тых нечаканых паваротаѓ, якiя мяняюць ход гiсторыi. Яны занялi пазiцыю на плошчы, убачылi яго наблiжэнне i ѓмяшалiся. Калi ён выглянуѓ у акно, ён адчуѓ сябе далёка з аднаго боку i блiзка да сваёй мэты з другога.
  
  
  "Мы маглi б вас прыстрэлiць, а потым iсцi дадому", - зноѓ сказаѓ адзiн рускi. "Але мы, як i вы, прафесiяналы. Мы бярэм на сябе як мага менш рызык. Унiзе шмат шуму, i стрэл напэѓна застанецца мабыць неѓзаметку. Але мы нiчым не рызыкуем. Пачакаем, пакуль Рохадас i яго людзi пачнуць страляць. На гэтым кар'ера знакамiтага N3 скончыцца. нумары, цi не так?
  
  
  "Я поѓнасцю згодны", - сказаѓ Нiк.
  
  
  "Чаму б табе не вызвалiць мяне i не забыцца пра ѓсё?"
  
  
  На твары рускага з'явiлася халодная ѓсмешка. Ён паглядзеѓ на свой гадзiннiк. "Гэта ненадоѓга", - сказаѓ ён. "Тады мы вызвалiм цябе назаѓжды".
  
  
  Другi мужчына падышоѓ да акна i стаѓ назiраць за тым, што адбываецца пад iм. Нiк убачыѓ, як той з пiсталетам сядзiць на крэсле i ѓпiраецца нагамi ѓ раму. Мужчына працягваѓ накiроѓваць пiсталет на Нiка. Яны маѓчалi, за выключэннем тых выпадкаѓ, калi каментавалi бiкiнi цi гарнiтур. Нiк паспрабаваѓ развязаць вяроѓкi на запясцях, але дарэмна. Яго запясцi хварэлi, i ён адчуваѓ прылiѓ крывi. Ён пачаѓ адчайна шукаць выйсце. Ён не мог бездапаможна глядзець на бойню. Гэта было б нашмат больш балюча, чым быць застрэленым, як сабаку. Час амаль скончыѓся. Але загнаны ѓ кут кот робiць дзiѓныя скачкi. У Нiка быѓ смелы адчайны план.
  
  
  Ён празмерна рухаѓ нагамi, каб праверыць вяроѓкi. Рускi гэта бачыѓ. Ён холадна ѓсмiхнуѓся i зноѓ паглядзеѓ у акно. Ён быѓ упэѓнены, што Нiк бездапаможны, i гэта менавiта тое, на што Нiк спадзяваѓся. Вочы Кiлмайстра кiдалiся ѓзад i ѓперад, каб ацанiць адлегласцi. У яго быѓ толькi адзiн шанец, i калi ён хацеѓ дабiцца поспеху, усё павiнна было iсцi ѓ правiльным парадку.
  
  
  Мужчына з пiсталетам усё яшчэ круцiѓ нагамi на падаконнiку на заднiх ножках свайго крэсла. Пiсталет у яго руцэ быѓ накiраваны сапраѓды ѓ патрэбную кропку i пад прамым кутом. Нiк асцярожна перамясцiѓ сваю вагу ѓ крэсле, напружваючы мускулы, як спружыны, якiя збiраюцца паслабiцца. Ён зноѓ усё агледзеѓ, глыбока ѓздыхнуѓ i з усяе сiлы ѓдарыѓ нагой.
  
  
  Яго ступнi закранулi заднiх ножак крэсла з рускiм на iх. Крэсла выслiзнула з-пад чалавека. Расiянiн рэфлекторна нацiснуѓ на курок i стрэлiѓ iншаму проста ѓ твар. Той, у каго быѓ пiсталет, упаѓ на зямлю. Нiк заскочыѓ на мужчыну i прызямлiѓся каленамi яму на шыю. Ён адчуѓ, як з цела выцясняецца ѓсё паветра, i пачуѓ трэск. Ён з цяжкасцю павалiѓся на зямлю, i рускi адчайна схапiѓся за горла. На яго твары была агiдная грымаса. Ён спрабаваѓ дыхаць, i яго рукi сутаргава рухалiся. Яго твар стаѓ ярка-чырвоным. Яго цела моцна затрэслася, сутаргава напружылася i раптоѓна застыла. Нiк хутка зiрнуѓ на iншага, якi напалову звешваѓся з акна.
  
  
  Гэта спрацавала, але ён страцiѓ шмат каштоѓнага часу, а ён усё яшчэ быѓ звязаны. Дзюйм за дзюймам ён рухаѓся да старамоднага металiчнага ложка. Некаторыя часткi яе былi няроѓнымi i крыху вострымi. Ён цёр аб iх вяроѓкi вакол запясцяѓ. Нарэшце ён адчуѓ, як аслабляецца нацяжэнне вяровак, i адным паваротам рук ён змог вызвалiць вяроѓкi. Ён вызвалiѓ шчыкалаткi, схапiѓ пiсталет рускага i выбег на вулiцу.
  
  
  Ён разлiчваѓ, што Х'юга i яго моцныя рукi справяцца з людзьмi Рохадаса. Было занадта шмат людзей, занадта шмат дзяцей i занадта шмат невiнаватых, каб рызыкаваць перастрэлкамi. Тым не менш, магчыма, гэта было неабходна. Ён сунуѓ пiсталет у кiшэню i пабег у натоѓп. Ён пазбягаѓ групы тусоѓшчыкаѓ i прабiраѓся скрозь натоѓп. Людзей Рахадаса было лёгка знайсцi па iх касцюмах. Яны па-ранейшаму стаялi на тых самых месцах. Калi Нiк моцна папрацаваѓ локцямi, ён заѓважыѓ рух у натоѓпе. Яны стварылi групу гуляк, якiя будуць танчыць цэлымi днямi, прыводзячы людзей i губляючы iх. Лiдэр блока стаяѓ побач з двума замаскiраванымi забойцамi. Нiк далучыѓся да групы ѓ канцы, i яны пачалi танчыць сярод людзей паланэз. Нiка бесцырымонна цягнулi за сабой. Калi яны мiнулi двух багоѓ майя, Нiк хутка выскачыѓ з ладу i ѓдарыѓ сваiм штылетам маѓклiвага нябачнага пасланца смерцi. Гэта быѓ не зусiм стыль Нiка - вар'яцка i без папярэджання забiваць людзей. Тым не менш, ён не пашкадаваѓ гэтых дваiх. Яны былi гадзюкамi, гатовымi напасцi на нявiнных людзей, гадзюкамi, апранутымi як гулякi.
  
  
  Калi адзiн мужчына раптам убачыѓ, што яго таварыш упаѓ, ён павярнуѓся i ѓбачыѓ Нiка. Ён паспрабаваѓ выцягнуць пiсталет, але штылет зноѓ ударыѓ. Нiк злавiѓ мужчыну i паклаѓ яго на падлогу, як быццам ён быѓ мярцвяцкi п'яны.
  
  
  Але Рохадас бачыѓ гэта i вельмi добра ведаѓ, што адбываецца. Нiк паглядзеѓ на платформу i ѓбачыѓ, як лiдэр паѓстанцаѓ размаѓляе па рацыi. Невялiкая перавага, якая ѓ яго была, элемент нечаканасцi, знiк, зразумеѓ ён, калi ѓбачыѓ надыходзячых трох багоѓ майя. Ён прыгнуѓся за трыма дзяѓчынамi з вялiкiмi кошыкамi з садавiнай з пап'е-машэ на галовах i накiраваѓся да шэрагу будынкаѓ. У яго зьявiлася iдэя. Перад дзвярыма стаяѓ чалавек у гарнiтуры пiрата. Нiк асцярожна падышоѓ да мужчыны i раптам схапiѓ яго. Наѓмысна нацiснуѓшы на пэѓныя нервовыя кропкi i мужчына страцiѓ прытомнасць. Нiк надзеѓ гарнiтур i наклаѓ павязку на вока.
  
  
  "Прабач, прыяцель", - сказаѓ ён ляжачаму ѓдзельнiку вечарыны.
  
  
  Працягваючы свой шлях, ён убачыѓ двух забойцаѓ за некалькi ярдаѓ ад iх, якiя здзiѓлена глядзелi на натоѓп. Ён падышоѓ да яго, устаѓ памiж iмi i ѓзяѓ Х'юга ѓ левую руку. Абедзве яго рукi закранулi мужчын. Ён адчуѓ, як яны задыхнулiся, i ѓбачыѓ, як яны абрынулiся.
  
  
  "Двух зайцоѓ адным стрэлам", - сказаѓ Нiк. Ён убачыѓ здзiѓленне мiнакоѓ i прыязна ѓсмiхнуѓся.
  
  
  "Супакойся, Амiга", - весела крыкнуѓ ён. "Я сказаѓ табе не перапiваць". Мiнакi павярнулiся, i Нiк падняѓ мужчыну на ногi. Мужчына спатыкнуѓся, i Нiк кiнуѓ яго ѓ будынак. Ён павярнуѓся якраз своечасова, каб убачыць трэцяга бога майя, якi кiдаецца да яго з вялiкiм паляѓнiчым нажом.
  
  
  Нiк скокнуѓ назад у дом. Нож разарваѓ гарнiтур пiрата. З-за хуткасцi чалавека ён урэзаѓся ѓ Нiка, i яны абодва ѓпалi на зямлю. Нiк прыклаѓся цвёрдым краем шлема да галавы. Боль прывёѓ яго ѓ лютасць. Ён схапiѓ нападнiка за галаву i з сiлай ударыѓ яе аб зямлю. Мужчына быѓ у апошнiх канвульсiях. Нiк схапiѓ рацыю i выбег на вулiцу, прыцiснуѓшы яе да вуха. Ён пачуѓ сярдзiты лямант Ражадаса праз рацыю.
  
  
  "Вось ён", - закрычаѓ правадыр. "Яны яго адпусцiлi, iдыёты. Вось гэты пiрат у чырвонай тканiне i з павязкай на воку ... побач з вялiкiм будынкам. Вазьмiце яго! Хутка!'
  
  
  Нiк кiнуѓ рацыю i пабег па вузкай сцяжынцы на краi натоѓпу. Ён убачыѓ, як яшчэ два птушыныя забойцы адарвалiся ад натоѓпу, каб пайсцi за iм. У гэты момант удзельнiк вечарынкi, апрануты ѓ чырвоную кашулю, плашч i маску д'ябла, прайшоѓ мiма Нiка i пабег па вузкiм завулку. Нiк пайшоѓ за д'яблам, i калi яны дасягнулi сярэдзiны завулка, ён схапiѓ яго. Ён зрабiѓ гэта як мага мякчэй. Нiк прыхiнуѓ мужчыну да сцяны i надзеѓ гарнiтур д'ябла.
  
  
  "Я пачынаѓ як пiрат, а зараз мяне павысiлi да д'ябла", - прамармытаѓ ён. "Гэта жыццё, прыяцель".
  
  
  Ён якраз выходзiѓ з завулка, калi нападнiкi разышлiся i сталi шукаць яго на краi натоѓпу.
  
  
  "Сюрпрыз!" - крыкнуѓ ён першаму, моцна стукнуѓшы яго кулаком у жывот. Калi мужчына сагнуѓся напалову, Нiк яшчэ раз коратка паляпаѓ яго па шыi i дазволiѓ мужчыну ѓпасцi наперад. Ён пабег за астатнiмi.
  
  
  'Арол або рэшка!' Нiк радасна ѓсмiхнуѓся, схапiѓшы другога чалавека за руку i стукнуѓшы ёю аб лiхтар. Ён узяѓ у яго пiсталет i вярнуѓся да другога, каб зрабiць тое ж самае. У гэтых дваiх усё яшчэ могуць быць праблемы са сваiмi пiсталетамi. Ён спынiѓся, каб паглядзець паверх натоѓпу на платформу. Рахадас усё бачыѓ i люта паказваѓ на Нiка. Нiк пакуль нядрэнна спраѓляѓся, але ён пачаѓ з нудой шукаць на вулiцы Хорхе i яго людзей. Нiчога не было вiдаць, i калi ён азiрнуѓся на платформу, то ѓбачыѓ, што Рохадас, вiдаць, вельмi занепакоены, паслаѓ усiх сваiх людзей за iм. Яны сталi ѓ два рады i прабiлiся скрозь натоѓп, наблiжаючыся да яго клюшнямi. Раптам Нiк убачыѓ, што маса раскалолася на дзве паловы. Ён стаяѓ перад групай i ѓбачыѓ, як мiма яго прайшла яшчэ адна платформа.
  
  
  Калеснiца была пакрыта кветкамi i вянком над кветкавым тронам. На троне сядзела дзяѓчына са светлымi кучаравымi валасамi, у асяроддзi iншых дзяѓчат з высокiмi стрыжкамi i доѓгiмi сукенкамi. Калi натоѓп гнаѓся за платформай, Нiк зноѓ паглядзеѓ. Усе дзяѓчаты былi занадта моцна нафарбаваны, i калi яны кiдалi кветкi ѓ натоѓп, iх рухi былi занадта перабольшаныя. "Чорт пабяры", - прагыркаѓ Нiк. "Я магу быць iдыётам, калi яны не трансвестыты".
  
  
  Некаторыя беглi за платформай, ловячы кветкi, якiя "дзяѓчынкi" выкiнулi, як мага хупавей. Першы шэраг касцюмаѓ з пер'ем дасягнуѓ процiлеглага боку натоѓпу. Д'ябал паклапацiѓся аб тым, каб платформа заставаѓся памiж iм i яго супернiкамi. Ён ведаѓ, што ён хаваецца ад iх, i паскорыѓ крок, калi фурманка дасягнула краю натоѓпу. Нязграбная каляска засела ѓ канцы вулiцы на невялiкiм выгiбе. Нiк i яшчэ некалькi чалавек усё яшчэ беглi побач. Калi машына павярнула, ён папрасiѓ у "бландынкi" ружу. Фiгура нахiлiлася наперад, каб перадаць яму кветку. Нiк схапiѓ яго за запясце i пацягнуѓ. Чалавек у чырвонай сукенцы, чорных доѓгiх пальчатках i светлай парыку ѓпаѓ яму ѓ рукi. Ён кiнуѓ хлопца на плячо i пабег па завулку. Народ пачаѓ бурна смяяцца.
  
  
  Нiк усмiхнуѓся, таму што ведаѓ, чаму яны смяюцца. Яны думалi аб тым расчараваннi, якое яго чакала. Ён паклаѓ чалавека на вулiцу i зняѓ касцюм д'ябла. "Апранi гэты касцюм, дарагая", - сказаѓ ён.
  
  
  Ён вырашыѓ проста пакiнуць бюстгальтар. Можа, ён не выглядаѓ асаблiва прывабна, але дзяѓчыне проста трэба здавольвацца тым, што яна мае. Вярнуѓшыся, ён убачыѓ, што два рады забойцаѓ у касцюмах сталi паѓкругам. Гук сiрэн надыходзячых машын пабiлi яго.
  
  
  Гэта былi людзi Хорхе! Ён хутка зiрнуѓ на платформу Рохадаса. Ён аддаваѓ загады праз рацыю, i Нiк убачыѓ, як людзi Рохадаса зноѓ змяшалiся з натоѓпам. Раптам ён убачыѓ, як з завулка з'яѓляюцца сiняя кашуля i кепка. За iм бегла некалькi чалавек у працоѓных гарнiтурах, узброеных кiркамi i рыдлёѓкамi. Хорхе ѓбачыѓ людзей Рохадаса i даѓ свае ѓказаннi. Нiк зрабiѓ некалькi крокаѓ наперад, пакуль на яго не натыкнуѓся забойца з пер'ем.
  
  
  "Desculpe, senhorita", - сказаѓ мужчына. 'Шкадую.'
  
  
  "Хуплак!" - крыкнуѓ Нiк, паварочваючы мужчыну налева. Мужчына стукнуѓся галавой па бруку. Нiк узяѓ у яго пiсталет, спустошыѓ краму i выкiнуѓ зброю. Iншы бог якраз паспеѓ убачыць кагосьцi ѓ чырвонай сукенцы, якi схiлiѓся над яго сябрам.
  
  
  - Гэй, - пранiзлiвым голасам крыкнуѓ Нiк. "Я думаю, твой сябар хворы".
  
  
  Мужчына прыбег хутка. Нiк пачакаѓ, пакуль ён падыдзе блiжэй, затым штурхнуѓ хлопца абцасам на шпiльцы. Забойца аѓтаматычна нахiлiѓся наперад i закрычаѓ ад болю. Нiк хутка нанёс яму аперкот каленам, i мужчына ѓпаѓ наперад. Ён агледзеѓся i ѓбачыѓ, што людзi Хорхэ распраѓляюцца з iншымi забойцамi. Тым не менш, гэта б не спрацавала. У любым выпадку яны пацерпяць няѓдачу. Рахадас усё яшчэ быѓ на платформе i працягваѓ аддаваць загады праз рацыю. Хорхе i яго людзi ѓжо схапiлi даволi шмат забойцаѓ, але Нiк убачыѓ, што гэтага недастаткова. У натоѓпе ѓ Рахадаса было яшчэ каля шасцi чалавек. Нiк хутка зняѓ сукенку, парык i туфлi на высокiм абцасе. Ён ведаѓ, што Рохадас працягваѓ заклiкаць сваiх людзей прытрымлiвацца запланаванага плана. Ён працягваѓ настойваць на тым, што гэта ѓсё яшчэ можа спрацаваць.
  
  
  Горш за ѓсё было тое, што ён меѓ рацыю.
  
  
  На подыум узнялiся рослыя людзi. Плывучы карабель Рахадаса быѓ занадта далёка, каб паспець дабрацца да яго. Нiк праткнуѓся. Ён больш не мог звязацца з Рахадасам, можа, яшчэ зможа. Спачатку ён паспрабаваѓ прабiцца i працiснуцца, але калi не змог, то папоѓз. Ён i раней глядзеѓ на сцэну. Яе можна было цалкам разабраць.
  
  
  Нарэшце перад iм паказалiся доѓгiя сталёвыя падпоркi, якiя мацавалiся доѓгiмi жалезнымi нiтамi. Ён агледзеѓ канструкцыю i знайшоѓ тры месцы, у якiх ён мог бы атрымаць поспех. Ён нахiлiѓся i падпёр адну з перакладзiн. Яго ногi патанулi ѓ жвiры. Ён перамясцiѓ сваю вагу i паспрабаваѓ яшчэ раз. Ашэстак урэзаѓся яму ѓ плячо, i ён пачуѓ, як разарвалася яго кашуля, калi ён напружыѓ мышцы спiны. Болт крыху саступiѓ, але гэтага было дастаткова. Ён выцягнуѓ апору, упаѓ на каленi i ѓсхвалявана задыхаѓ.
  
  
  Ён слухаѓ i чакаѓ пачуць залпы, якiя больш-менш адкрывалiся. Ён ведаѓ, што гэта былi секунды. Другая апора пайшла нашмат прасцей. Ён падняѓ вочы i ѓбачыѓ, што месца тоне. Трэцяя апора была самай цяжкай. Ён павiнен быѓ спачатку выцягнуць яе, а затым нырнуць з-пад подыѓма, iнакш ён быѓ бы раздушаны. Трэцi калок быѓ блiжэй за ѓсё да краю сцэны i самым нiзкiм да зямлi. Ён падставiѓ спiну пад перакладзiну i прыѓзняѓ яе. Яна ѓрэзалася ѓ яго скуру, i ѓ яго захварэлi мышцы спiны. Ён з усяе сiлы цягнуѓ ручку, але гэта не дапамагло. Ён зноѓ выгнуѓ спiну i тузануѓ ручку. На гэты раз гэта спрацавала, i ён нырнуѓ з-пад яе.
  
  
  Сцэна абрынулася i раздалiся гучныя крыкi. Заѓтра будзе шмат чыноѓнiкаѓ з сiнякамi i драпiнамi. Але, прынамсi, у Бразiлii ѓсё яшчэ быѓ урад, i Арганiзацыя Аб'яднаных Нацый захавае аднаго члена. Адразу пасля таго, як сцэна рухнула, ён пачуѓ стрэлы i змрочна засмяяѓся. Гэта было занадта позна. Ён устаѓ, наступiѓ на бэлькi i агледзеѓся. Натоѓп знiшчыѓ астатнiх забойцаѓ. Хорхе i яго людзi ачапiлi плошчу. Але платформа была пустая, i Рахадас уцёк. Нiк мог проста заѓважыць проблiск аранжавага колеру, якi рухаецца да далёкага кута плошчы.
  
  
  Гэты вырадак усё яшчэ быѓ на волi. Нiк ускочыѓ са свайго месца i пабег па бязладзiцы на сцэне. Праходзячы па завулках, прылеглых да плошчы, ён чуѓ выццё сiрэн. Ён ведаѓ, што ѓсе вялiкiя плошчы i праспекты запоѓнены людзьмi, i Рохадас таксама гэта ведаѓ. Ён, вядома, пойдзе ѓ закуткi. Нiк праклiнаѓ сябе за тое, што недастаткова добра ведаѓ Рыа, каб адрэзаць дарогу гэтаму ублюдку. Ён убачыѓ, як аранжавы капялюш вылецеѓ з-за вугла якраз своечасова. Перакрыжаванне павiнна было весцi да наступнага праспекта, i Нiк, як i Рохадас, увайшоѓ у першы завулак. Мужчына павярнуѓся, i Нiк убачыѓ, што дастае пiсталет. Ён стрэлiѓ адзiн раз, i Нiк быѓ змушаны спынiцца i схавацца. Ён ненадоѓга меѓ намер выцягнуць пiсталет, але потым раздумаѓся. Будзе лепш, калi ён зловiць Рохадаса жывым.
  
  
  Нiк адчуѓ, як у яго баляць мышцы спiны. Любы нармальны чалавек спынiѓся б, але Нiк сцiснуѓ зубы i дадаѓ хуткасць. Ён глядзеѓ, як лiдэр паѓстанцаѓ выкiнуѓ свой шлем. Нiк засмяяѓся пра сябе. Ён ведаѓ, што Рахадас цяпер успацеѓ i задыхаѓся. Нiк дасягнуѓ вяршынi ѓзгорка i ѓбачыѓ Рохадаса, якi перасякае невялiкi пляц.
  
  
  Толькi што пад'ехаѓ адчынены тралейбус. Паѓсюль вiселi людзi. Калi не лiчыць таго, што зараз яны былi ѓ гарнiтурах, гэта было звычайнае вiдовiшча. Рахадас ускочыѓ у аѓтобус, i Нiк пагнаѓся за iм. Iншыя, хто хацеѓ сесцi ѓ тралейбус, спынiлiся, убачыѓшы апранутага ѓ гарнiтур мужчыну, якi пагражае кiроѓцу пiсталетам. У Рахадаса быѓ бясплатны праезд i тралейбус, поѓны заложнiкаѓ адным махам.
  
  
  Гэта было не проста поспехам. Гэты чалавек пайшоѓ сюды наѓмысна. Ён усё падрыхтаваѓ добра.
  
  
  "Узы, сеньёр", - крыкнуѓ Нiк аднаму з людзей. "Куды iдзе гэты аѓтобус?"
  
  
  "Спусцiцца з узгорка, а затым на поѓнач", - адказаѓ хлопчык.
  
  
  "Дзе ён спынiцца?" - зноѓ спытаѓ Мiк. "Канчатковы прыпынак?"
  
  
  "У раёне Пiрс Мауа".
  
  
  Нiк падцiснуѓ вусны. Раён Пiрса Мауа! Там быѓ пасярэднiк, Альберта Салiмадж. Вось чаму Рахадас пайшоѓ туды. Нiк зноѓ павярнуѓся да мужчыны побач з iм.
  
  
  "Я павiнен ехаць у раён пiрса Мауа", - сказаѓ ён. "Як мне дабрацца, можа, на таксi? Гэта вельмi важна.'
  
  
  "За выключэннем некалькiх таксi, нiчога больш не дзейнiчае", - сказаѓ адзiн хлопчык. "Гэты чалавек быѓ бандытам, цi не так?"
  
  
  "Вельмi дрэнны", - сказаѓ Нiк. "Ён толькi што спрабаваѓ забiць вашага прэзiдэнта".
  
  
  Група людзей выглядала здзiѓленай.
  
  
  "Калi я дабяруся да раёна Пiрс Мауа своечасова, я змагу захапiць яго", - працягнуѓ Нiк. "Якi самы хуткi спосаб? Магчыма, вы ведаеце ярлык ".
  
  
  Адзiн з хлопчыкаѓ паказаѓ на прыпаркаваны грузавiк: - Ты ѓмееш вадзiць, сеньёр?
  
  
  "Я ѓмею вадзiць машыну, - сказаѓ Нiк. "У вас ёсць ключы запальвання?"
  
  
  "Мы будзем штурхаць", - сказаѓ хлопчык. 'Дзверы адчынены. Вы адпраѓляецеся. У любым выпадку, гэта ѓ асноѓным спуск, прынамсi, першая частка шляху туды".
  
  
  Удзельнiкi вечарынкi з энтузiязмам падрыхтавалiся штурхаць грузавiк. Нiк усмiхнуѓся i сеѓ за руль. Магчыма, гэта быѓ не лепшы вiд транспарту, але лепш не было нiчога. I гэта было хутчэй, чым бегаць. Ён яшчэ не думаѓ аб гэтым. Ён хацеѓ схапiць Ражадаса i не глядзець яму ѓ твар змучаным. Яго памагатыя скокнулi ѓ кузаѓ, i ён убачыѓ хлопчыкаѓ, якiя стаяць каля бакавых вокнаѓ.
  
  
  "Выконвайце па слядах тралейбуса, сеньёр", - крыкнуѓ адзiн з iх.
  
  
  Яны не пабiлi сусветны рэкорд, але вырвалiся ѓперад. Калi дарога зноѓ паднiмалася цi станавiлася роѓнай, яго новыя памагатыя штурхалi грузавiк далей. Амаль усе яны былi хлопчыкамi, i iм гэта вельмi падабалася. Нiк быѓ амаль упэѓнены, што Рохадас ужо дабраѓся да склада i паверыць, што ён пакiнуѓ Нiка на пляцы. Нарэшце яны дабралiся да ѓскраiны квартала Пiрс Мауа, i Нiк спынiѓ машыну.
  
  
  "Muito abrigado, amigos", - крыкнуѓ Нiк.
  
  
  "Мы iдзем з вамi, сеньёр", - крыкнуѓ у адказ хлопчык.
  
  
  "Не", - хутка адказаѓ Нiк. "Дзякуй, але гэты чалавек узброены i вельмi небяспечны. Я лепей пайду адзiн.
  
  
  Ён меѓ на ѓвазе тое, што сказаѓ iм. Мiж iншым, такi статак хлопчыкаѓ быѓ бы занадта заѓважным. Нiк хацеѓ, каб Роджадас працягваѓ думаць, што ён не апынуѓся ѓ цяжкiм становiшчы.
  
  
  Ён памахаѓ на развiтанне i пабег па вулiцы. Прайшоѓшы звiлiстую алею i вузкi завулак, ён нарэшце дабраѓся да пафарбаваных у чорны колер вокнаѓ крамы. Уваходныя дзверы былi адчынены, замак зламаны. Нiк асцярожна пракраѓся ѓнутр. Успамiны аб папярэднiм вiзiце былi яшчэ свежыя ѓ яго памяцi. Унутры была мёртвая цiшыня. У задняй частцы скрынi гарэла святло. Ён выцягнуѓ пiсталет i ѓвайшоѓ у краму. На падлозе ляжала адкрытая скрыня. Па кавалках дрэва, якое ляжала на падлозе, ён мог сказаць, што яго хутка ѓзламалi. Ён апусцiѓся побач з ёй на каленi. Гэта была даволi плоская каробка з маленькай чырвонай кропкай. Унутраная частка была запоѓнена саломай, i Нiк асцярожна залез у яе рукамi. Усё, што ён знайшоѓ, гэта невялiкi лiсток паперы.
  
  
  Гэта была завадская iнструкцыя: надзiмайце асцярожна, павольна.
  
  
  Нiк глыбока задумаѓся. Павольна надзiмай, паѓтарыѓ ён некалькi разоѓ, устаючы. Ён зноѓ паглядзеѓ на пустую скрыню. Гэта была ... шлюпка! Раён Пiрс Мауа мяжуе з залiвам Гуанабара. Рахадас хацеѓ уцячы на лодцы. Вядома, было ѓзгодненае месца, верагодна, адзiн з невялiкiх прыбярэжных астравоѓ. Нiк з усiх ног пабег да залiва. Рахадас страцiѓ бы шмат часу, надзiмаючы лодку. Нiк высунуѓ ногi з-пад сваёй нары i неѓзабаве ѓбачыѓ перад сабой блакiтныя воды залiва. Рахадас яшчэ не мог адплыць. Уздоѓж пляжу цягнулася доѓгая лiнiя пiрсаѓ. Усё было зусiм бязлюдна, таму што ѓсе пайшлi на вечарынку ѓ цэнтры горада. Затым ён убачыѓ постаць, якая стаiць на каленях у краю пiрса. Лодка ляжала на драѓляных дошках прычала.
  
  
  Пасля таго, як Рохадас праверыѓ сваю лодку, ён сутыкнуѓ яе ѓ ваду. Нiк зноѓ падняѓ пiсталет i старанна прыцэлiѓся. Ён усё яшчэ хацеѓ узяць яго жывым. Ён прабiѓ лодку адным стрэлам. Ён убачыѓ, як Рахадас здзiѓлена ѓтаропiѓся на дзiрку. Мужчына павольна ѓстаѓ i ѓбачыѓ, што Нiк наблiжаецца да яго з накiраваным на яго пiсталетам. Ён паслухмяна падняѓ рукi.
  
  
  "Вымiце пiсталет з кабуры i выкiньце яго. Але павольна, - загадаѓ Нiк.
  
  
  Рахадас падпарадкаваѓся, i Нiк адкiнуѓ пiсталет. Ён упаѓ у ваду.
  
  
  "Ты таксама нiколi не здаешся, цi не так, сеньёр?" уздыхнуѓ Рахадас. "Падобна, ты выйграѓ".
  
  
  "На самой справе", - лаканiчна сказаѓ Нiк. - Вазьмi лодку. Яны захочуць даведацца, адкуль гэта. Яны захочуць даведацца драбнюткiя падрабязнасцi вашага плана.
  
  
  Рахадас уздыхнуѓ i схапiѓ лодку з борта. Без паветра яна ѓяѓляла сабой не больш за падоѓжаны бясформенны кавалак гумы. Ён пацягнуѓ яго за сабой, калi пачаѓ iсцi. Мужчына здаваѓся цалкам пераможаным, вiдаць, з яго выйшла ѓся мужнасць. Так што Нiк крыху расслабiѓся, i вось гэта здарылася!
  
  
  Калi Рохадас праходзiѓ мiма яго, ён раптам шпурнуѓ кавалак гумы ѓ паветра i ѓдарыѓ Нiка iм па твары. Затым Рохадас вокамгненна скокнуѓ да ног Нiка. Нiк упаѓ i выпусцiѓ пiсталет. Павярнуѓшыся, ён паспрабаваѓ ухiлiцца ад лесвiчнага пралёта, але атрымаѓ удар у скронь. Ён адчайна спрабаваѓ за што-небудзь ухапiцца, але дарэмна. Ён упаѓ у ваду.
  
  
  Як толькi ён усплыѓ, ён убачыѓ, як Рохадас схапiѓ пiсталет i прыцэлiѓся. Ён хутка прыгнуѓся, i куля прайшла мiма яго галавы. Ён хутка праплыѓ пад пiрсам i ѓсплыѓ памiж слiзкiмi слупамi. Ён чуѓ, як Рахадас павольна пахаджвае ѓзад i ѓперад. Раптам ён спынiѓся. Нiк стараѓся як мага менш шумець. Мужчына стаяѓ з правага боку прычала. Нiк павярнуѓся i паглядзеѓ. Ён быѓ гатовы ѓбачыць, як тоѓстая галава мужчыны звешваецца цераз край. Нiк адразу ж схаваѓся, калi Рохадас зноѓ стрэлiѓ. Два стрэлы ад Рахадаса i адзiн ад самога Нiка: усяго тры. Нiк падлiчыѓ, што ѓ пiсталеце засталося ѓсяго тры кулi. Ён выплыѓ з-пад пiрса i з гучным шумам усплыѓ на паверхню. Рахадас хутка павярнуѓся i стрэлiѓ. Яшчэ два, сказаѓ сабе Нiк. Ён зноѓ нырнуѓ, праплыѓ пад пiрсам i ѓсплыѓ на другiм баку. Моѓчкi ён падцягнуѓся да краю пiрса i ѓбачыѓ Рахадаса, якi стаяѓ да яго спiной.
  
  
  "Рахадас", - крыкнуѓ ён. "Азiрнiцеся!"
  
  
  Мужчына павярнуѓся i зноѓ стрэлiѓ. Нiк хутка звалiѓся ѓ ваду. Ён налiчыѓ два стрэлы. На гэты раз ён усплыѓ перад пiрсам, дзе былi ѓсходы. Ён забраѓся на яе i выглядаѓ як марская пачвара. Рахадас убачыѓ яго, нацiснуѓ на курок, але не пачуѓ нiчога, акрамя пстрычкi байка па пустым магазiне.
  
  
  "Табе трэба навучыцца лiчыць", - сказаѓ Нiк. Ён пайшоѓ наперад. Мужчына хацеѓ напасцi на яго i трымаѓ рукi як два тараны перад сабой.
  
  вуха. Нiк спынiѓ яго, даѓшы яму левы хук. I зноѓ ён трапiѓ яму ѓ вока, i кроѓ хвастала. Раптам ён падумаѓ аб крывi беднай дзяѓчыны на мiсii. Нiк зараз стала бiѓ яго. Рахадас разгойдваѓся з боку ѓ бок ад удараѓ. Ён упаѓ на драѓляную прыстань. Нiк падняѓ яго i ледзь не збiѓ яго галаву з плячэй. Мужчына зноѓ устаѓ, i ѓ яго быѓ дзiкi, спалоханы позiрк. Калi Нiк зноѓ падышоѓ да яго, ён падаѓся назад. Рахадас павярнуѓся i пабег да краю пiрса. Не чакаючы, ён нырнуѓ.
  
  
  'Спынiся!' крыкнуѓ Нiк. "Там занадта дробна". Iмгненне праз Нiк пачуѓ гучны трэск. Ён падбег да краю пiрса i ѓбачыѓ вышчэрбленыя камянi, якiя тырчаць з вады. Рахадас вiсеѓ там, як вялiкi матылёк, i вада стала чырвонай. Нiк назiраѓ, як цела выцягнула хвалямi са скал i яно затанула. Ён глыбока ѓздыхнуѓ i пайшоѓ прэч.
  
  
  
  
  
  
  
  Кiраѓнiк 10
  
  
  
  
  
  Нiк нацiснуѓ кнопку званка i стаѓ чакаць. Ён правёѓ усю ранiцу з Хорхэ, i цяпер яму было крыху сумна, таму што ён павiнен быѓ сысцi.
  
  
  "Дзякуй вам, Амiга", - сказаѓ начальнiк палiцыi. "Але ѓ асноѓным з-за мяне. Вы адкрылi мне вочы на многае. Спадзяюся, ты зноѓ прыедзеш да мяне".
  
  
  "Калi вы будзеце камiсар Рыа", - са смехам адказаѓ Нiк.
  
  
  "Я спадзяюся, што вы гэта зробiце, сеньёр Нiк", - сказаѓ Хорхе, абдымаючы яго.
  
  
  'Да хуткага.' - сказаѓ Нiк.
  
  
  Развiтаѓшыся з Хорхе, ён адправiѓ Бiлу Дэнiсан тэлеграму аб тым, што яго чакае плантацыя.
  
  
  Марыя адкрыла яму, абняла яго i прыцiснулася сваiмi мяккiмi губамi да яго.
  
  
  "Нiк, Нiк", - прамармытала яна. "Чакаць было так доѓга. Хацела б я паехаць з табой".
  
  
  На ёй быѓ чырвоны гарнiтур для дзюдо. Калi Нiк паклаѓ руку ёй на спiну, ён заѓважыѓ, што на ёй няма бюстгальтара.
  
  
  "Я прыгатавала нам цудоѓную ежу", - сказала яна. "Пата з абаксi i аррос".
  
  
  "Качка з ананасам i рысам", - паѓтарыѓ Нiк. "Гучыць нядрэнна."
  
  
  "Ты хочаш паесцi спачатку ... цi пасля, Нiк?" - Спытала яна, яе вочы заблiшчалi.
  
  
  "Пасля чаго?" - нядбайна спытаѓ ён. На яе вуснах з'явiлася гарачая ѓсмешка. Яна ѓстала на дыбачкi i пацалавала яго, гуляючы мовай у яго роце. Адной рукой яна расшпiлiла пояс, i гарнiтур саслiзнуѓ з яе плячэй. Нiк намацаѓ гэтыя выдатныя, мяккiя, поѓныя грудзей.
  
  
  Мэры цiха застагнала. "О, Нiк, Нiк, - сказала яна. "Мы сёння позна абедаем, добра?"
  
  
  "Чым пазней, тым лепш", - сказаѓ ён.
  
  
  Марыя займалася каханнем як балеро. Яна пачала пакутлiва павольна. Яе скура была крэмавай, а рукi лашчылi яго цела.
  
  
  Калi ён узяѓ яе, яна проста ператварылася ѓ дзiкага звера. Напалову ѓсхлiпваючы i напалову смеючыся, яна ѓскрыкнула ад жадання i ѓзбуджэння. Хутка паднiмаючыся да свайго зенiту, кароткiя задыханыя крыкi ператварылiся ѓ адзiн доѓгi стогн, амаль стогн. Затым яна раптоѓна застыла. Ачуючыся, яна прыцiснулася да яго абдымкаѓ.
  
  
  "Як можа жанчына пасля цябе здавольвацца iншым мужчынам?" - спытала Марыя, сур'ёзна гледзячы на яго.
  
  
  "Я магу гэта зрабiць", - сказаѓ ён ёй з усмешкай. "Табе падабаецца нехта такi, якi ён ёсць".
  
  
  "Ты калi-небудзь вернешся?" - з сумневам спытала яна.
  
  
  "Я вярнуся калi-небудзь", - сказаѓ Нiк. "Калi ёсць адна прычына вярнуцца да чаго-небудзь, дык гэта ты". Яны заставалiся ѓ ложку да захаду сонца. Перад вячэрай яны займалiся гэтым яшчэ двойчы, як два чалавекi, якiм даводзiлася жыць успамiнамi. Сонца збiралася ѓзысцi, калi ён сумна i неахвотна адыходзiѓ. Ён ведаѓ шмат дзяѓчат, але нiводная з iх не выпраменьвала такой цеплынi i шчырасцi, як Марыя. Слабы голас унутры яго сказаѓ яму, што добра, што ён павiнен сысцi. Вы можаце пакахаць гэтую дзяѓчыну i пакахаць, што нiхто ѓ гэтым бiзнэсе не можа сабе дазволiць. Прыхiльнасць, запал, вытанчанасць, гонар ... але не каханне.
  
  
  Ён накiраваѓся прама ѓ аэрапорт да самалёта, якi чакаѓ яго. Некаторы час ён глядзеѓ на расплывiстыя абрысы Цукровай Галавы, затым заснуѓ. Сон - цудоѓная рэч, - уздыхнуѓ ён.
  
  
  
  
  Дзверы ѓ офiс Хока ѓ штаб-кватэры AX была адчынена, i ѓвайшоѓ Нiк. Блакiтныя вочы за акулярамi глядзелi на яго весела i ветлiва.
  
  
  "Рады зноѓ цябе бачыць, N3", - сказаѓ Хоук з усмешкай. "Ты выглядаеш добра адпачылым".
  
  
  'Справядлiва?' - сказаѓ Нiк.
  
  
  "Ну, чаму б i не, мой хлопчык. Вы толькi што прыбылi з водпуску з гэтага цудоѓнага Рыа дэ Жанейра. Як прайшоѓ карнавал?"
  
  
  "Проста забойна".
  
  
  На iмгненне яму здалося, што ён убачыѓ дзiѓны выраз у вачах Хоѓка, але не быѓ упэѓнены.
  
  
  "Дык ты добра правёѓ час?"
  
  
  "Я б нi завошта на свеце не выпусцiѓ бы гэта".
  
  
  "Вы памятаеце тыя цяжкасцi, пра якiя я вам расказваѓ?" - нядбайна спытаѓ Хоук. "Здаецца, яны вырашылi iх самi".
  
  
  'Рады гэта чуць.'
  
  
  "Што ж, тады я думаю, ты ведаеш, чаго я з нецярпеннем чакаю", - весела сказаѓ Хоук.
  
  
  'Што тады?'
  
  
  "Вядома, знайду для сябе добрую працу".
  
  
  "Вы ведаеце, чаго я з нецярпеннем чакаю?" - спытаѓ Нiк.
  
  
  'Што гэта будзе тады?'
  
  
  "Наступнае свята".
  
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  
  
  
  
  Пра кнiгу:
  
  
  
  
  
  Не ѓ сiлах праiгнараваць просьбу аб дапамозе сына свайго старога сябра, Тода Дэнiсана, Картэр адмаѓляецца ад запланаванага водпуску ѓ Канадзе i, кiруючыся iнстынктамi i Вiльгельмiнай, ляцiць у Рыа-дэ-Жанейра.
  
  
  Ледзь прыбыѓшы, ён даведаецца, што Дэнiсан быѓ забiты менш за чатыры гадзiны таму, яго самога ледзь не сутыкаюць з дарогi i ён сустракае дзяѓчыну з дымчата-шэрымi вачыма. Затым "Killmaster" адчыняе паляванне на забойцаѓ са смяротнай дакладнасцю.
  
  Сутычка, якая ператварае штогадовы карнавал у Рыа ѓ жудаснае вiдовiшча; кулi замяняюць канфецi, а стрэлы замяняюць запальную музыку, для Нiка гэта становiцца карнавалам забойстваѓ.
  
  
  
  
  
  
  Нiк Картэр
  
  Радэзiя
  
  
  перавёѓ Леѓ Шклоѓскi
  
  
  Прысвячаецца людзям сакрэтных службаѓ Злучаных Штатаѓ Амерыкi
  
  Першы раздзел
  
  З антрэсолi нью-ёркскага аэравакзала Iст-Сайд Нiк паглядзеѓ унiз, вынiкаючы невыразным указанням Хоѓка. "Злева ад другой калоны. Тая, на якой намаляваны дылiжанс. Энергiчны хлопец у шэрым твiды з чатырма дзяѓчынамi".
  "Я бачу iх."
  "Гэта Гас Бойд. Паназiрайце за iмi некаторы час. Мы можам убачыць сёе-тое цiкавае". Яны зноѓ уладкавалiся ѓ зялёным двухмесным салоне тварам да парэнчаѓ.
  З Бойдам размаѓляла вельмi прывабная бландынка ѓ жоѓтым вязаным касцюме, якi яна прыгожа пашыла. Нiк прагледзеѓ вывучаныя iм фатаграфii i iмёны. Ёй будзе Бути ДеЛонг, якая жыве тры месяцы за межамi штата Тэхас i, паводле самазадаволенага паведамлення CIF - Consolidated Intelligence File, - схiльная падтрымлiваць радыкальныя iдэi. Нiк не верыѓ такiм дадзеным. Сетка шпiёнаѓ была настолькi разрослай i некрытычнай, што справы паловы студэнтаѓ каледжаѓ у краiне ѓтрымоѓвалi дэзiнфармацыю - волкую, якая ѓводзiць у памылку i бескарысную. Бацькам Буцi быѓ Х. Ф. ДэЛонг, якi за сваё жыццё скокнуѓ у вышыню ад кiроѓцы самазвала да шматлiкiх мiльёнаѓ у будаѓнiцтве, нафце i фiнансах. Калi-небудзь людзi накшталт Х.Ф. пачуюць пра гэтыя справы, i выбух стане незабыѓным.
  
  Ястраб сказаѓ: "Твой погляд злоѓлены, Нiкалас. Якi менавiта?"
  
  "Усе яны выглядаюць як выдатныя маладыя амерыканцы".
  "Я ѓпэѓнены, што яшчэ восем чалавек, якiя далучацца да вас у Франкфурце, гэтак жа чароѓныя. Ты шчаслiѓчык. Трыццаць дзён, каб блiзка пазнаёмiцца - добра пазнаёмiцца".
  "У мяне былi iншыя планы", - адказаѓ Нiк. "Нельга прыкiдвацца, што гэта водпуск". Нотка бурчання сарвалася з яго голасу. Так заѓсёды было, калi ён трапляѓ у справу. Яго пачуццi абвастрылiся, яго рэфлексы насцярожылiся, як фехтавальшчык en garde, ён адчуваѓ сябе абавязаным i адданым.
  Учора Дэвiд Хоук спрытна разыграѓ свае карты - пытаючыся, а не загадваючы. "Калi вы жалiцеся на ператамленнi або дрэннае самаадчуванне, N3, я прыму гэта. Вы не адзiны мужчына, якi ѓ мяне ёсць. Вы - лепшы".
  Непахiсныя пратэсты, якiя Нiк сфармаваѓ у сваёй галаве па шляху ѓ Bard Art Galleries - аперацыя прыкрыцця AX - расталi. Ён паслухаѓ, i Хоук працягнуѓ, мудрыя добрыя вочы пад шэрымi бровамi былi змрочна цвёрдымi. "Гэта Радэзiя. Адно з нямногiх месцаѓ, дзе вы нiколi не былi. Вы ведаеце пра санкцыi. Яны не працуюць. Радэзiйцы адпраѓляюць медзь, кульгае, азбест i iншыя матэрыялы карабельным грузам з партугальскай Бейры з дзiѓнымi рахункамi. У мiнулым месяцы ѓ Японiю прыбылi чатыры партыi медзi. Мы пратэставалi. Японцы сказалi. Афрыка. Гэта Паѓднёвая Афрыка". Да цяперашняга часу частка гэтай медзi знаходзiцца ѓ мацерыковым Кiтаi.
  "Радэзiйцы разумныя. Доблесныя. Я быѓ там. Iх колькасць меншая, чым у чорных, дваццаць да аднаго, але яны сцвярджаюць, што зрабiлi для тубыльцаѓ больш, чым калi-небудзь маглi б зрабiць для сябе. Гэта прывяло да разрыву з Брытанiяй i санкцыям. Я пакiну маральную правату або неправату на меркаванне. Кiтаю".
  У яго быѓ Нiк, i ён ведаѓ гэта. Ён працягваѓ: "Краiна здабывае золата амаль з таго дня, як Сесiл Родс адкрыѓ яе. Цяпер мы чуем аб велiзарных новых пакладах, якiя распасцiраюцца пад некаторымi з iх знакамiтых залатых рыфаѓ. Руднiкi, магчыма, адкрытыя старажытным Зiмбабвэ распрацоѓкi цi новых адкрыццяѓ, я не ведаю. Вы даведаецеся ".
  Злоѓлены i зачараваны, Нiк заѓважыѓ: "Копi цара Саламона? Я памятаю - гэта быѓ Райдэр Хагард? Закiнутыя гарады i руднi ..."
  "Скарбнiца царыцы Саѓскай? Магчыма". Затым Хоук раскрыѓ сапраѓдную глыбiню сваiх ведаѓ. "Што кажа Бiблiя? 3 Царстваѓ, 9:26, 28." I цар Саламон пабудаваѓ флот караблёѓ ... i яны прыйшлi ѓ Афiр, i ѓзялi адтуль золата, i прынеслi яго цару Саламону ". Афрыканскiя словы Sabi i Aufur могуць азначаць старажытныя Sheba i Ophir. Мы пакiнем гэта археолагам. Мы ведаем, што нядаѓна золата з'явiлася з гэтага рэгiёну, i з-за яго азначае з гэтага рэгiёну, i. цяперашняй сусветнай сiтуацыi. Асаблiва, калi вялiкi Кiтай зможа назапасiць прыстойную кучу ".
  Нiк нахмурыѓся. "Але - вольны свет купiць яго гэтак жа хутка, як яго здабудуць. У нас ёсць бiржа. У вытворчай эканомiкi ёсць рычагi ѓздзеяння".
  "Звычайна так". - Хоук працягнуѓ Нiку пухлую пiлку i зразумеѓ, што яго ѓчапiла. "Але мы не павiнны, у першую чаргу, скiдаць з рахункаѓ вытворчае багацце васьмiсот мiльёнаѓ кiтайцаѓ. Або верагоднасць таго, што пасля назапашвання запасаѓ кошт вырасце з трыццацi пяцi даляраѓ за ѓнцыю. Цi тое, як кiтайскi ѓплыѓ атачае Радэзiю, як, напрыклад вусiкi гiганцкага баньянавага дрэва. Цi - Iуда - Iуда -
  "Юда! - Ён там?"
  "Магчыма. Пагаворвалi пра дзiѓную арганiзацыю забойцаѓ, якую ѓзначальвае чалавек з кiпцюрамi замест рук. Прачытайце гэтую справу, калi ѓ вас будзе час, Нiкалас. I ѓ вас не будзе яго шмат . а двое - не.
  
  
  
  За нашай вялiкай фiрмай тамака вiдавочна назiраюць. Такiм чынам, калi за праблемай стаiць Iуда, у нас праблемы. Тым больш, што яго паплечнiкам, здаецца, з'яѓляецца Сi Цзян Калган".
  "Сi Калган!" - Усклiкнуѓ Нiк. "Я быѓ упэѓнены, што ён мёртвы, калi ѓдзельнiчаѓ у тых iнданэзiйскiх выкраданнях" 1.
  "Мы думаем, што Сi з Юдай, i, верагодна, Генрых Мюлер таксама, калi ён жывы пасля той стральбы ѓ Яванскiм моры. Кiтай нiбы зноѓ падтрымаѓ Юду, i ён пляце сваю павуцiну ѓ Радэзii. Яго кавер-кампанii i падстаѓныя асобы, як звычайна, выдатна арганiзаваны. ". Ён, павiнна быць, забяспечвае. нацысты, за якiмi мы назiраем, зноѓ паднялiся ѓ фiнансавым стаѓленнi. Мiж iншым, некалькi добрых меднiкаѓ з iх клуба выпалi з поля зроку ѓ Чылi. Радэзii, але калi вы не можаце атрымаць доказы, то вашага слова дастаткова. Вядома, Нiк, калi ѓ вас ёсць шанец - парадак у дачыненнi да Юды ѓсё той жа.
  
  Голас Хоука замёр. Нiк ведаѓ, што ён думаѓ аб пакрытым шрамамi i збiтым Юдзе, якi пражыѓ дзесяць жыццяѓ за адну i пазбег смерцi. Пагаворвалi, што некалi яго звалi Марцiн Борман, i гэта было магчыма. Калi так, то Халакост, у якiм ён удзельнiчаѓ у 1944-1945 гадах, ператварыѓ яго цвёрдае жалеза ѓ сталь, вывастрыѓ яго хiтрасць i прымусiѓ забыцца пра боль i смерць у велiзарных колькасцях. Нiк не адмовiѓ бы яму ѓ смеласцi. Досвед навучыѓ яго, што самыя адважныя звычайна самыя добрыя. Жорсткiя i бязлiтасныя - гэта падонкi. Генiяльнае палкаводчае майстэрства Юды, вокамгненная тактычная кемлiвасць i хуткае баявое майстэрства не выклiкалi сумневаѓ.
  Нiк сказаѓ: "Я прачытаю справу. Якое ѓ мяне прычыненне?"
  Цвёрды тонкi рот Хоука на iмгненне памякчэѓ. Маршчынкi ѓ кутках яго вострых вачэй расслабiлiся i сталi менш быць падобным на глыбокiя шчылiны. "Дзякуй, Нiкалас. Я гэтага не забуду. Мы арганiзуем для вас адпачынак, калi вы вернецеся. Вы будзеце падарожнiчаць як Эндру Грант, памочнiк суправаджэння тура з Адукацыйным турам Эдмана. Вы будзеце дапамагаць праводзiць дванаццаць маладых дам па ѓсёй краiне. Хiба гэта не самае цiкавае? чалавек па iмi Гас Бойд. Ён i дзяѓчаты думаюць, што вы - чыноѓнiк Эдмана, правяраючы новы тур.
  "Што ён ведае?"
  "Ён думае, што вы з ЦРУ, але насамрэч яму нiчога не сказалi. Ён ужо iм дапамагаѓ".
  "Бойд можа заваяваць папулярнасць?".
  "Гэта не будзе мець вялiкага значэння. Дзiѓныя людзi часта падарожнiчаюць у якасцi эскорту. Арганiзаваныя туры - гэта частка турыстычнага бiзнесу. Бясплатныя паездкi з нiзкай аплатай".
  "Я павiнен ведаць аб краiне ..."
  "Уiтнi будзе чакаць вас у American Express сёння ѓ сем вечара. Ён пакажа вам пару гадзiн каляровай плёнкi i праiнфармуе вас".
  Фiльмы аб Радэзii былi ѓражальнымi. Так хораша, што Нiк не стаѓ iх ставiць. Нi адна краiна не магла быць аб'яднана з самай яркай раслiннасцю Фларыды i асаблiвасцямi Калiфорнii i Гранд-Каньёна Каларада, якiя былi раскiданыя па ландшафце Намаляванай пустынi. , i ѓсё адрэтушавана. Уiтнi даѓ яму пачак каляровых фатаграфiй i падрабязныя слоѓныя парады.
  Цяпер, прыгорбiѓшыся i апусцiѓшы вочы нiжэй за ѓзровень агароджы, ён вывучаѓ бландынку ѓ жоѓтым касцюме. Можа, усё атрымаецца. Яна была напагатове, яна была самай прыгожай дзяѓчынай у зале. Бойд спрабаваѓ звярнуць на iх усiх увага. Пра што, чорт вазьмi, яны маглi ѓ гэтым месцы казаць? Гэта было менш цiкава, чым на вакзале. Уразiла брунэтка ѓ матроскiм берэце. Гэта будзе Тэдзi Нартвей з Фiладэльфii. Iншы чарнавалосай дзяѓчынай будзе Рут Кросман, вельмi сiмпатычная ѓ сваiм родзе; але, магчыма, справа ѓ акулярах у чорнай аправе. Другая бландынка была нечым асаблiвым: высокая, з доѓгiмi валасамi, не такая прывабная, як Буцi, i ѓсё ж... Яна будзе Джанет Олсан.
  Рука Хоѓка лёгенька ѓпала яму на плячо i спынiла яго прыемную адзнаку. Тамака. Уваходзiць з далёкiх варот, сярэдняга росту, акуратна апрануты негр".
  "Я бачу яго."
  "Гэта Джон Дж. Джонсан. Ён можа сыграць фолк-блюз з ражка настолькi мяккiм, што прымусiць вас плакаць. Ён артыст з такiм жа талентам, як i Армстранг. Але яго больш цiкавiць палiтыка. Ён не Брат Iкс, хутчэй не далучыѓся прыхiльнiк Малькальма Iкс i сацыялiст. Не Ён прыхiльнiк Сi. небяспечным, чым тыя, якiя сварацца памiж сабой".
  "Як гэта небяспечна?" - Спытаѓ Нiк, назiраючы, як хударлявы негр прабiраецца скрозь натоѓп.
  "Ён разумны", - без эмоцый прамармытаѓ Хоук. "Наша грамадства зверху данiзу баiцца такiх больш за ѓсё. Чалавек з мазгамi, якi бачыць усё наскрозь".
  
  Нiк абыякава кiѓнуѓ.
  
  
  
  Гэта была тыповая заява Хоѓка. Вы задавалiся пытаннем аб чалавеку i фiласофii, якая стаiць за гэтым, i затым зразумелi, што ён на самой справе нiчога не раскрыѓ. Гэта быѓ яго спосаб намаляваць дакладную карцiну чалавека ѓ супастаѓленнi са светам у дадзены момант. Ён назiраѓ, як Джонсан спынiѓся, калi ѓбачыѓ Бойда i чатырох дзяѓчынак. Ён сапраѓды ведаѓ, дзе iх знайсцi. Ён выкарыстоѓваѓ слуп як бар'ер памiж сабой i Бойдам.
  Буцi ДэЛонг убачыла яго, адышла ад групы, робячы выгляд, што чытае панэль прыбыцця-адбыцця. Яна прайшла мiма Джонсана, павярнулася. На iмгненне белая i чорная скура кантраставалi, як цэнтральная кропка на карцiне Брэйгеля. Джонсан даѓ ёй нешта i адразу ж адвярнуѓся, накiроѓваючыся да ѓваходу з 38-й вулiцы. Буцi сунула нешта ѓ вялiкую скураную сумку, якая звiсала з яе пляча, i вярнулася ѓ невялiкую групу.
  "Што гэта было?" - спытаѓ Нiк.
  "Я не ведаю", - адказаѓ Хоук. "У нас ёсць свой чалавек у групе грамадзянскiх правоѓ, да якой яны абодва належаць. Справа ѓ каледжы. Вы бачылi яго iмя ѓ дасье. Яна ведала, што Джонсан прыедзе сюды, але не ведала, навошта". Ён зрабiѓ паѓзу, а затым дадаѓ iранiчна: "Джонсан сапраѓды разумны. Ён не давярае нашаму чалавеку".
  "Прапаганда для братоѓ i сясцёр у Радэзii?"
  "Магчыма. Я думаю, Нiкалас, табе трэба паспрабаваць гэта высветлiць".
  Нiк зiрнуѓ на гадзiннiк. Гэта было за дзве хвiлiны да таго, як ён мусiѓ далучыцца да групы. "Што-небудзь яшчэ адбудзецца?"
  "Вось i ѓсё, Нiк. Прабач, больш нiчога. Калi мы атрымаем што-небудзь жыццёва важнае, пра што ты павiнен ведаць, я дашлю кур'ера. Кодавае слова" бiлтонг "паѓтараецца тройчы".
  Яны ѓсталi, адразу павярнуѓшыся спiной да залы. Рука Хоука схапiла Нiка, сцiснула яго цвёрдую руку нiжэй бiцэпса. Затым пажылы мужчына знiк за вуглом у калiдоры офiсаѓ. Нiк спусцiѓся па эскалатары.
  Нiк прадставiѓся Бойду, прадставiѓся дзяѓчынам. Ён выкарыстоѓваѓ лёгкi поцiск рукi i сарамлiвую ѓсмешку. Паблiзу Гас Бойд выглядаѓ вельмi падцягнутым. Яго загар быѓ не такiм глыбокiм, як у Нiка, але на iм не было нi грама тлушчу, i ён быѓ эфектны. "Сардэчна запрашаем на борт", - сказаѓ ён, калi Нiк адпусцiѓ стройную Джанет Олсан, з крутых рук. "Багаж?"
  "Праверана ѓ Кэнэдзi".
  "Добра. Дзяѓчынкi, прашу вас прабачыць нас за другi круг, проста двойчы прайдзiце праз стойку Lufthansa. Лiмузiны чакаюць звонку".
  Калi клерк перабiраѓ iх квiткi, Бойд сказаѓ: "Вы раней працавалi з турамi?"
  "З American Express. Аднойчы. Шмат гадоѓ таму".
  "Нiчога не змянiлася. З гэтымi лялькамi не павiнна быць праблем. У нас ёсць яшчэ восем у Франкфурце. Яны займалiся i Еѓропай. Яны расказваюць вам пра iх?"
  "Так."
  "Вы даѓно ведаеце Мэнi?"
  "Не. Проста далучыѓся да каманды".
  "Добра, проста прытрымлiвайся маiм указанням".
  Касiрка вярнула пачак квiткоѓ. "Усё ѓ парадку. Табе не трэба было тут рэгiстравацца..."
  "Я ведаю, - сказаѓ Бойд. "Проста будзьце асцярожныя".
  Буцi Дэлонг i Тэдзi Нортвей адышлi на некалькi крокаѓ ад двух iншых дзяѓчынак, чакаючы iх. Тэдзi прамармытала: "Ого. Якога чорта, Грант! Ты бачыѓ гэтыя плечы? Дзе яны выкапалi гэтага прыгожага свiнгера?"
  Буцi глядзеѓ, як шырокiя спiны Эндру Гранта i Бойда накiроѓваюцца да стойкi. "Можа, яны глыбока капалi". Яе зялёныя вочы былi крыху прыкрытыя, задуменныя i задуменныя. Мяккi выгiн яе чырвоных вуснаѓ на iмгненне стаѓ вельмi цвёрдым, амаль цвёрдым. "Гэтыя двое здаюцца мне стаялымi хлопцамi. Спадзяюся, што не. Гэты Эндзi Грант занадта добры, каб быць простым службоѓцам. Бойд больш падобны на агента ЦРУ. Лёгкавес, якi кахае лёгкае жыццё. Але Грант - урадавы агент, калi я ѓ чым небудзь разбiраюся. . "
  Тэдзi хiхiкнула. "Яны ѓсе падобныя, цi не так? Як людзi ФБР, якiя выстраiлiся ѓ чаргу на парадзе свету - памятаеш? Але - я не ведаю, Буцi. Грант выглядае як тое iнакш"
  "Добра, даведаемся", - паабяцала Буцi.
  * * *
  Першы клас Lufthansa 707 быѓ запоѓнены толькi напалову. Вялiкi сезон скончыѓся. Нiк нагадаѓ сабе, што хоць у Злучаных Штатах i Эѓропе наблiжаецца зiма, у Радэзii яна заканчваецца. Ён балбатаѓ з Буцi, калi група разышлася, i было натуральна рушыць услед за ёй i заняць месца ѓ праходу побач з ёй. Здавалася, яна прывiтала яго кампанiю. Бойд ласкава правяраѓ, цi ѓсiм камфортна, як сцюардэса, а затым далучыѓся да Джанет Олсан. Тэдзi Нортвей i Рут Кросман селi разам.
  Першы клас. Чатырыста семдзесят восем долараѓ толькi за гэты этап паездкi. Iх бацькi павiнны быць багатырамi. Краем вока ён любаваѓся круглявым выгiбам шчок Буцi i дзёрзкiм прамым носам. На яе скiвiцы не было дзiцячага тлушчу. Было вельмi класна быць такой прыгожай.
  За пiвам яна спытала: "Эндзi, ты бываѓ у Радэзii раней?"
  "Не, Гас - эксперт". "Нейкая дзiѓная дзяѓчына, - падумаѓ ён. Яна паказала прама на пытанне аб хiтрыку. Навошта пасылаць памагатага, якi не ведае краiну? Ён працягнуѓ: "Я павiнен насiць торбы i падтрымлiваць Гаса. I вучыцца. Мы плануем больш экскурсiй у гэты раён, i я, верагодна, правяду некаторыя з iх. У некаторым сэнсе гэта бонус для вашай групы. Калi вы падушыце - тур патрабаваѓ толькi аднаго суправаджальнiка ".
  Рука Буцi, якая трымала шклянку, спынiлася на яго назе, калi яна нахiлiлася да яго. "Няма праблем, двое прыгожых мужчын лепш, чым адзiн.
  
  Вы даѓно з Эдманам? "
  Да д'ябла гэтую дзяѓчыну! "Не. Я прыехаѓ з American Express". Трэба трымацца праѓды. Ён задаваѓся пытаннем, цi пампуе Джанет Бойда, каб дзяѓчынкi маглi потым зверыць запiсы.
  "Я люблю падарожнiчаць. Хоць у мяне ѓзнiкае пацешнае пачуццё вiны ..."
  "Чаму?"
  "Паглядзi на нас. Тут, вы на ѓлоннi раскошы. Напэѓна, пяцьдзесят чалавек зараз сочаць за нашым камфортам i бяспекай. Знаходзячыся ѓнiзе..." Яна ѓздыхнула, выпiла, рука зноѓ лягла на яго нагу. "Вы ведаеце - бомбы, забойствы, голад, беднасць. Хiба ѓ вас нiколi не ѓзнiкала такога адчування?
  Ён усмiхнуѓся ѓ зялёныя вочы. Яна добра пахла, добра выглядала, добра сябе адчувала. Вы маглi б далёка збiцца са шляху з такой мiленькай цукеркай i атрымлiваць асалоду ад паездкай, пакуль аднойчы не прыйдуць рахункi - "Арэлi зараз" - "Плацi пазней" - "Плач у вольны час". Яна была наiѓная, як акруговы пракурор Чыкага на звычайных вечарынках з братам-олдэрмэнам.
  "Гэта складаная работа", - ветлiва сказаѓ ён. Было б пацешна выняць iголку з яе мiлай рукi i ѓторкнуць яе ѓ яе цудоѓную попку.
  "Для складаных мужчын? Iду ѓ заклад, што вы з Бойдам разбiваеце сэрцы месяц за месяцам, я бачу вас у месячным святле на Рыѓеры з пажылымi, адзiнокiмi дамамi. Удавы з Лос-Анджэлеса з мiльёнам блакiтных фiшак пакончылi з сабой, каб вас займець. "Тыя, хто ѓ першым.
  "Яны ѓсе былi захоплены гульнявымi сталамi".
  "Не з табой i Гасам. Я жанчына. Я ведаю.
  "Я не ѓпэѓнены, што ты нагадваеш мне цi сабе, Буцi. Але ёсць некалькi рэчаѓ, якiя ты не ведаеш аб эскорце. Ён нiзкааплатны, перагружаны працай, лiхаманкавы валацуга. Ён схiльны да частай дызентэрыi ад дзiѓнай ежы. таму што вы не можаце пазбегнуць усiх iнфекцый. Ён баiцца бегчы ѓ ЗША есцi свежыя гароднiну . рэфлексам. Яго багаж звычайна запоѓнены бруднымi кашулямi i ѓражальнымi касцюмамi. Яго гадзiны знаходзяцца ѓ рамонтнай майстэрнi ѓ Сан-Францыска, яго новы касцюм выпусцiлi ѓ краѓца з Ганконга, i ён спрабуе iснаваць на двух парах абутку з дзiркамi па падэшве, пакуль не дабярэцца да Рыма, дзе ѓ яго.
  Некаторы час яны маѓчалi. Тады Буцi з сумневам сказаѓ: "Ты мяне падманваеш".
  "Паслухайце: яго скура свярбiць з тых часоѓ, як ён выявiѓ нешта загадкавае ѓ Калькуце. Лекары далi яму сем варыянтаѓ анцiгiстамiнных прэпаратаѓ i рэкамендавалi прайсцi гадавы сеанс алергалагiчных тэстаѓ, гэта значыць яны збянтэжаныя. Ён купляе крыху акцый. жывучы як жабрак, калi ён у Штатах, таму што ён падарожнiкi. Але ён так часта з'яжджае з краiны, што не можа назiраць за рынкам i ѓсiмi сваiмi пакупкамi Ён страцiѓ сувязь з усiмi сябрамi, якiя яму падабаюцца. Ён хацеѓ бы завесцi сабаку, але вы бачыце, наколькi гэта немагчыма. бачыць цi рэстаранаѓ, у якiх яму стала дрэнна".
  "Уррф". Буцi зароѓ, i Нiк спынiѓся. "Я ведаю, што ты мяне дражнiш, але шмат што з гэтага гучыць так, як быццам гэта можа быць праѓдай. Калi вы i Гас пакажаце прыкметы такога жыцця на працягу месяца паездкi, я засноѓваю грамадства па прадухiленнi гэтай жорсткасцi".
  "Проста паглядзi..."
  Люфтганза падала звычайную пышную вячэру. За брэндзi i кава зялёныя вочы зноѓ спынiлiся на Нiку. Ён адчуѓ, як валасы на яго шыi прыемна пахнуць. "Гэта духi, - сказаѓ ён сабе, - але ён заѓсёды быѓ успрымальны да насцярожаных бландынак". Яна сказала: "Вы зрабiлi памылку" *.
  "Як?"
  "Вы распавялi мне ѓсё пра жыццё эскорту ад трэцяй асобы. Вы нiколi не казалi "я" цi "мы". Вы шмат аб чым здагадвалiся i некаторае выдумалi".
  Нiк уздыхнуѓ, захоѓваючы невыразны выраз твару, як чыкагскi акруговы пракурор. - "Вы ѓбачыце самi".
  Сцюардэса прыбрала кубкi, i завiткi залатых валасоѓ казыталi яго шчаку. Буцi сказала: "Калi гэта праѓда, небарака, мне будзе так шкада цябе, мне проста трэба падбадзёрыць цябе i паспрабаваць зрабiць цябе шчаслiвым. Я маю на ѓвазе, ты можаш папрасiць мяне пра ѓсё. Я думаю, гэта жудасна ѓ нашы днi, што такiя выдатныя маладыя людзi, як вы i Гас, вымушаны жыць, як рабы.
  Ён убачыѓ мiгаценне смарагдавых сфер, адчуѓ руку - зараз у ёй ужо не было шкла - на сваёй назе. Некаторыя агнi ѓ каюце былi выключаныя, i праход быѓ на iмгненне пусты... Ён павярнуѓ галаву i прыцiснуѓся вуснамi да мяккiх чырвоных вуснаѓ. Ён быѓ упэѓнены, што яна рыхтавалася да гэтага, напалову насмiхаючыся, напалову фармуючы жаночую зброю, але яе галава злёгку тузанулася, калi iх вусны сустрэлiся - але не адступiла. Гэта было прыгожае, добра падагнанае, духмянае, i згодлiвае фармаванне плоцi. Ён меѓ на ѓвазе, што гэта будзе пяцiсекундная рэч. Гэта было ѓсё роѓна што ступiць на салодкiя мяккiя зыбучыя пяскi са ѓтоенай пагрозай - цi з'есцi арахiс. Першы ход быѓ пасткай. Ён закрыѓ вочы на iмгненне, каб атрымаць асалоду ад мяккiмi, паколваюць адчуваннямi, якiя пранеслiся па яго вуснах, зубах i мове ...
  
  
  
  
  
  Ён расплюшчыѓ адно вока, убачыѓ, што яе павекi апушчаны, i зноѓ закрыѓ свет усяго на некалькi секунд.
  Чыясьцi рука паляпала яго па плячы, ён насцярожыѓся i адхiлiѓся. "Джанет дрэнна сябе адчувае", - мякка сказаѓ Гас Бойд. "Несур'ёзна. Проста лёгкая паветраная хвароба. Яна кажа, што схiльная да гэтага. Я даѓ ёй пару таблетак. Але яна хацела б убачыць цябе на хвiлiнку, калi ласка"..
  Буцi вылезла з сядзення, i Гас далучыѓся да Нiку. Малады чалавек выглядаѓ больш паралiзаваным, яго стаѓленне было больш прыязным, як быццам тое, што ён толькi што ѓбачыѓ, гарантавала Нiку прафесiйны статус. "Гэта кюры", - сказаѓ ён. "Джанет - лялька, але я не магу адвесцi вачэй ад Тэдзi. У яе гуллiвы выгляд. Рады бачыць, што ты знаёмiшся. Гэтая Здабыча выглядае як дзяѓчына з класам".
  "Плюс мазгi. Яна пачала трэцюю ступень. Я распавёѓ ёй сумную гiсторыю аб цяжкiм жыццi эскорту i патрэбнасцi ѓ дабрынi".
  Гас засмяяѓся. - "Гэта новы падыход. I ён можа спрацаваць. Большасць хлопцаѓ надрываюць сябе, i, чорт вазьмi, любы, у каго ёсць хоць кропля здаровага сэнсу, ведае, што яны проста праваднiкi Шэрай Лiнii без мегафонаѓ. Джанет мяне таксама нядрэнна напампоѓвала. пра цуды, якiя можна ѓбачыць у Радэзii".
  "Гэта не танны тур. Усе iх сем'i забяспечаны?"
  "Я думаю, акрамя Рут. У яе нешта накшталт стыпендыi або падарунку, якi фiнансуецца яе каледжам. Уошберн з бухгалтэрыi трымае мяне ѓ курсе, так што ѓ мяне будзе iдэя, з кiм працаваць за чаявыя. Гэта не мае вялiкага значэння для гэтай групы. Маладыя распусныя дзяѓчыны. "Эгаiстычныя сукi.
  Бровы Нiка прыѓзнялiся ѓ змроку. "Раней я аддаваѓ перавагу старэйшым дзяѓчынкам, - адказаѓ ён. - Некаторыя з iх былi вельмi ѓдзячныя".
  "Вядома. Чак Афарцыо летась зрабiѓ выдатны вынiк. Ажанiѓся з гэтай старой дзяѓчынай з Арызоны. У яго ёсць дома ѓ пяцi цi шасцi iншых месцах. Мяркуецца, што яго багацце складае сорак цi пяцьдзесят мiльёнаѓ. Ён класны кот. Вы яго ведалi?"
  "Не."
  "Як доѓга ты быѓ у American Express, Эндзi?"
  "Часам ад часу на працягу чатырох, пяцi гадоѓ. Я правёѓ шмат спецыяльных тураѓ FIT. Але мне нiколi не давялося дакрануцца да Радэзii, хоць я бываѓ у большай частцы астатняй Афрыкi. Так што не забывайце, што вы старэйшы эскорт, Гас, i я не буду вам перашкаджаць. Вы можаце загадаць мне, дзе б вам нi спатрэбiлася, дзе б вам нi спатрэбiлася, дзе б вам нi спатрэбiлася. верагодна, сказаѓ вам, што ѓ мяне ёсць свабода дзеяння, i я гатовы да паездкi i магу пакiнуць вас на некалькi дзён.
  Бойд кiѓнуѓ. - "Дзякуй. Я ведаѓ, што ѓ тую хвiлiну, калi ѓбачыѓ цябе, ты звычайны. Калi ты схопiш Эдмана, я думаю, ты станеш добрым хлопцам, на якога можна папрацаваць. Я баяѓся, што атрымаю яшчэ аднаго гея. Я не супраць умiлаваных, але яны могуць быць страшэнна непрыемнымi, калi трэба рабiць сапраѓдную працу або ѓ. чорных гналася за групай Трыгса i сына прама з падрапаны турыстаѓ .
  Нiк падзякаваѓ Бойду за брыфiнг i затым нядбайна спытаѓ: "Як наконт дадатковых грошай? З усiмi санкцыямi i таму падобным ёсць нейкiя сапраѓды добрыя куты? Яны здабываюць шмат золата.
  Хоць нiхто не быѓ дастаткова блiзка, каб iх пачуць, i яны казалi вельмi цiхiм голасам, Гас панiзiѓ голас да яшчэ больш цiхага ѓзроѓню. "Ты калi-небудзь меѓ справу з гэтым, Эндзi?"
  "Так. У некаторым родзе. Усё, што я прасiѓ бы ад жыцця, - гэта шанец купiць па кошце ѓ ЗША цi Еѓропе i мець надзейны трубаправод у Iндыю. Я чуѓ, што ёсць добрыя каналы з Радэзii ѓ Iндыю, таму мне было цiкава..."
  "У мяне ёсць пункт гледжання. Мне трэба пазнаць цябе лепей".
  "Ты толькi што сказаѓ, што ведаѓ, як толькi ѓбачыѓ мяне, што я пастаянны клiент. Што зараз не так?"
  Гас нецярплiва фыркнуѓ. "Калi вы рэгулярна, то разумееце, пра што я. Мне напляваць на гэтую працу з Эдманам. Але залатая аперацыя - гэта зусiм iншая гiсторыя. Многiя хлопчыкi разбагацелi. Я маю на ѓвазе эскорт, пiлотаѓ, сцюардаѓ. , прадстаѓнiкi авiялiнiй. Але многiя з iх апынулiся ѓ пакоях, абстаѓленых у кратах. спынiлiся, сапраѓды жудаснае ". Гас зрабiѓ паѓзу i злёгку здрыгануѓся. "Гэта нядобра - пяць гадоѓ з вошамi. Я шмат працаваѓ над гэтым каламбурам, але ён кажа вам, што я маю на ѓвазе. Калi ѓ вас ёсць чалавек, якi працуе з вамi, скажыце, мытнiк хоча кавалак, вы вернецеся дадому, калi ён гарачы аператар. Але калi вы спяшаецеся, вы рызыкуеце многiм. Вы можаце купiць большасць гэтых . ахвяры, каб паказаць яны робяць сваю працу i прыкрываюць здзелкi, у якiя iх залучаюць.
  "У мяне ёсць сябар у Калькуце", - сказаѓ Нiк. "У яго дастаткова вагi, каб дапамагчы нам, але вобад трэба настройваць загадзя".
  "Можа быць, у нас будзе шанц", - адказаѓ Гас. "Заставайцеся з iм на сувязi, калi можаце. Гэта азартная гульня, калi ѓ вас няма тармазоѓ. Хлопчыкi, якiя перавозяць рэчы
  аѓтаматычна разлiчвае дзесяць працэнтаѓ страт, каб дазволiць урадавым хлопцам выглядаць так, як быццам яны робяць сваю працу, i яшчэ дзесяць працэнтаѓ для змазкi. Гэта недарэчна. Часам заходзiш, асаблiва са значком "Амекс", "Эдман Турс" цi нешта падобнае, i праходзiш мiма. Яны нават не зазiрнуць пад твае запасныя кашулi. У iншых выпадках вы атрымлiваеце поѓную праверку, i гэта раптоѓная смерць ".
  "Аднойчы я гуляѓ з чвэрцьбарамi. Нам вельмi пашанцавала".
  Гас быѓ зацiкаѓлены. "Без поту, а? Колькi ты зарабiѓ на бары?"
  Нiк коратка ѓсмiхнуѓся. Яго новы партнёр выкарыстаѓ прызнанне, каб праверыць свае веды i, такiм чынам, яго праѓдзiвасць. "Уявiце самi. У нас было пяць злiткаѓ. Па 100 унцый кожны. Прыбытак трыццаць адзiн долар за ѓнцыю i выдаткi на змазку пятнаццаць працэнтаѓ. Нас было двое. Мы падзялiлi каля 11000 долараѓ на тры днi працы i дзве гадзiны турботы".
  "Мака?"
  "Цяпер, Гас, я ѓжо згадваѓ Калькуту, а ты мне мала што сказаѓ. Як ты кажаш, давай пазнаёмiмся i паглядзiм, што мы думаем адзiн пра аднаго. Я б сказаѓ, што асноѓны пункт гледжання такая. Калi ты можаш дапамагчы стварыць крынiцу ѓ Радэзii, у мяне ёсць вароты ѓ Iндыю. Адзiн цi мы абодва можам пра абое можам далучыцца да вечарынцы ѓ Дэлi цi нешта яшчэ. Нашы мiлыя значкi i мая сувязь дапамогуць нам у гэтым."
  "Давайце добра падумаем".
  Нiк сказаѓ яму, што будзе думаць. Ён будзе думаць кожную секунду, таму што трубаправод, якi вядзе да незаконнага золата з радэзiйскiх руднiкоѓ, павiнен недзе на сваiх стыках i злучэннях весцi ѓ свет Юды i Сi Калгана.
  Буцi вярнуѓся на месца побач з iм, i Гас далучыѓся да Джанет. Сцюардэса дала iм падушкi i коѓдры, пакуль яны нахiлiлi свае сядзеннi да амаль гарызантальнага ѓзроѓню. Нiк узяѓ адну коѓдру i выключыѓ падпаленую лямпу для чытання.
  Яны ѓвайшлi ѓ дзiѓную цiшыню сухой капсулы. Манатонны роѓ цела, якое мясцiла iх, iх уласнае лёгкае жалезнае лёгкае. Буцi не пратэставала, калi ѓзяѓ толькi адну коѓдру, таму зладзiла невялiкую цырымонiю, запраѓляючы яго па-над абодвума. Калi б вы маглi iгнараваць праекцыi, вы маглi б уявiць сябе ва ѓтульнай двухспальным ложку.
  Нiк зiрнуѓ у столь i ѓспомнiѓ Трикси Скiдмор, сцюардэсу Pan Am, з якой ён аднойчы правёѓ некалькi культурных дзён у Лондане. Трикси сказала: "Я вырасла ѓ Акале, штат Фларыда, i часта хадзiла туды i сюды да Джакса на хорт i, паверце, мне здавалася, што я бачыла ѓсё ѓ свеце сэксу, зробленае на гэтых заднiх сядзеннях. Вы ведаеце, доѓгiя. якiя iдуць прама праз аѓтобус. Ну, дарагi, у мяне проста нiколi не было нiякага. ручныя працы, мiнэты, бакавыя перамоткi, вытачкi лыжак, унiз Y i дубцы .
  Нiк ад душы засмяяѓся. "Што вы робiце, калi ловiце iх?"
  "Я жадаю iм поспеху, дарагая. Калi iм спатрэбiцца яшчэ адна коѓдра цi падушка, цi калi вы вылучыце яшчэ адзiн цi два свяцiльнi, я дапамагу". Ён успомнiѓ, як Трикси прыцiснулася пульхнымi поѓнымi вуснамi да яго аголеных грудзей i прамармытала: "Я кахаю палюбоѓнiкаѓ, дарагi, таму што я кахаю каханне, i мне трэба яе шмат".
  Ён адчуѓ мяккае дыханне Буцi на сваёй скiвiцы. "Эндзi, ты вельмi сонны?"
  "Не, не асаблiва. Проста сонны, Буцi. Сыты - i сёння быѓ напружаны дзень. Я задаволены".
  "Задаволены? Як?"
  "Сустракаюся з вамi. Я ведаю, што вы складзеце добрую кампанiю. Вы нават не ѓяѓляеце, наколькi небяспечнай можа быць паездка з тымi, хто не цiкавы i зазнаецца. Ты разумная дзяѓчына. У цябе ёсць iдэi i думкi, якiя ты хаваеш".
  Нiк быѓ рады, што яна не магла бачыць яго выраз твару ѓ паѓзмроку. Ён меѓ на ѓвазе тое, што сказаѓ, але ён шмат чаго выпусцiѓ. У яе былi iдэi i думкi, якiя яна хавала, i яны маглi быць цiкавымi i каштоѓнымi - цi скажонымi i смяротна небяспечнымi. Ён хацеѓ бы дакладна ведаць, якая ѓ яе сувязь з Джонам Дж. Джонсанам i што ёй даѓ негр.
  "Ты дзiѓны чалавек, Эндзi. Вы калi-небудзь займалiся якiм-небудзь iншым бiзнесам, акрамя падарожжаѓ? Я магу ѓявiць вас нейкiм кiраѓнiком. Не страхаванне або фiнансы, а нейкi бiзнес, у якiм ёсць дзеянне".
  "Я зрабiѓ сёе-тое ѓ iншых кiрунках. Як i ѓсе астатнiя. Але мне падабаецца турыстычны бiзнэс. Мы з партнёрам можам купiць частку працы Эдмана". Ён не мог сказаць, цi напампоѓвае яна яго цi проста цiкавiлася яго мiнулым. "Якiя вашыя надзеi, зараз, калi каледж скончыѓся?"
  "Працаваць над чым-небудзь. Дзеяць. Жыць". Яна ѓздыхнула, пацягнулася, выгiналася i прыцiснулася, перабудоѓваючы свае мяккiя выгiбы, якiя размяркоѓвалiся па яго целе, датыкаючыся ѓ шматлiкiх кропках. Яна пацалавала яго падбародак.
  Ён правёѓ рукой памiж яе рукой i целам. Супрацiву не было; калi ён падымаѓ яе ѓверх i назад, ён адчуваѓ, як мяккiя грудзi штурхае яго. Ён далiкатна пагладзiѓ яе, павольна чытаючы шрыфт Брайля па гладкай скуры. Калi яго тактыльныя кончыкi пальцаѓ заѓважылi, што соску сталi жорсткiмi, ён сканцэнтраваѓся, чытаючы хвалюючую фразу зноѓ i зноѓ. Яна выдала нягучнае варкатанне, i ён адчуѓ лёгкасць, тонкiя пальцы даследуюць яго зацiск для гальштука, расшпiльваюць гузiкi кашулi, падцягваюць майку.
  
  
  
  
  Ён падумаѓ, што падушачкi яе рукi могуць быць прахалоднымi, але яны былi падобныя цёплым пёрам над яго пупком. Ён нацягнуѓ жоѓты швэдар, i яе скура была падобная на цёплы шоѓк.
  Яна прыцiснулася вуснамi да яго вуснаѓ, i гэта было лепш, чым раней, iх плоць злiлася, як пластычная алеiстая iрыска, у адну салодкую масу. Ён вырашыѓ кароткую загадку яе бюстгальтара, i шрыфт Брайля стаѓ жывым i рэальным, яго пачуццi радавалiся старажытнаму кантакту, падсвядомым успамiнам аб дабрабыце i харчаваннi, узбуджаным цёплым штуршком яе цвёрдых грудзей.
  Яе манiпуляцыi прымусiлi ѓспамiны i чаканнi прабеглi па iм хрыбетнiку. Яна была спрытнай, крэатыѓнай, цярплiвай. Як толькi ён знайшоѓ маланку збоку на яе спаднiцы, яна прашаптала: "Скажы мне, што гэта ..."
  Гэта лепшае, што адбывалася са мной за доѓгi-доѓгi час, - мякка адказаѓ ён.
  "Гэта добра. Але я маю на ѓвазе iншае".
  Яе рука была магнiтам, вiбратарам без правадоѓ, назойлiвым перакананнем даяркi, ласкай далiкатнага волата, якая змяшчае ѓсё яго цела, хваткай матыля на пульсавалым лiсце. Што яна хацела, каб ён сказаѓ? Яна ведала, што рабiла. "Гэта смачна", - сказаѓ ён. "Купанне ѓ цукровай ваце. Магчымасць лётаць у прамянях месяца. Катанне на амерыканскiх горках у добрым сне. Як бы вы апiсалi гэта, калi ..."
  "Я маю на ѓвазе тое, што ѓ цябе пад левай рукой", - выразна прамармытала яна. "Ты хаваѓ гэта ад мяне з таго часу, як мы селi. Чаму ты носiш пiсталет?"
  
  Раздзел другi.
  
  Яго сарвала з прыемнага ружовага аблокi. О, Вiльгельмiна, чаму ты павiнна быць такой тоѓстай i цяжкай, каб быць такой дакладнай i надзейнай? Сцюарт, галоѓны зброевы iнжынер AX, мадыфiкаваѓ "Люгеры" з скарочанымi стваламi i тонкiмi пластыкавымi дзяржальнямi, але яны па-ранейшаму заставалiся вялiкай зброяй, якое можна было схаваць нават у iдэальна падагнаных кабурах пад пахамi. Iдучы i седзячы, яны былi схаваныя акуратна, без адзiнай выпукласцi, але калi вы змагалiся з такiм кацянём, як Буцi, рана цi позна яна натыкалася на метал.
  "Мы едзем у Афрыку, - нагадаѓ ёй Нiк, - дзе нашы клiенты падвяргаюцца мноству небяспек. Акрамя ѓсяго iншага, я ваш ахоѓнiк. У нас там нiколi не было нiякiх праблем, гэтае месца сапраѓды цывiлiзаванае. , Але..."
  "I ты абаронiш нас ад iльвоѓ, тыграѓ i абарыгенаѓ з дзiдамi?"
  "Гэта грубая думка". Ён адчуваѓ сябе недарэчна. У Буцi быѓ самы раздражняльны спосаб ратаваць звычайныя рэчы, якiя з цябе смяялiся. Цудоѓныя пальцы зрабiлi апошнi ѓдар, якi прымусiѓ яго мiмаволi здрыгануцца, i адышлi. Ён адчуваѓ сябе адначасова расчараваным i дурным.
  "Я думаю, ты нясеш лухту", - прашаптала Буцi. "Ты з ФБР?"
  "Вядома, не."
  "Калi б вы былi iх агентам, я мяркую, вы б зманiлi".
  "Я ненавiджу хлусню." Гэта была праѓда. Ён спадзяваѓся, што яна не вернецца да сваёй пасады акруговага пракурора i не дапытае яго пра iншыя ѓрадавыя ѓстановы. Большасць людзей не ведалi аб AX, але Буцi не была большасцю людзей.
  "Вы прыватны дэтэктыѓ? Хто-небудзь з нашых бацькоѓ наняѓ вас прыглядаць за адным з нас цi за ѓсiмi? Калi ён гэта зрабiѓ, я ..."
  "У вас вялiкае ѓяѓленне для такой маладой дзяѓчыны". Гэта спынiла яе. "Вы пражылi ѓ сваiм камфартабельным, абароненым свеце так большую частку свайго жыцця, што думаеце, што гэта ѓсё. Вы калi-небудзь бывалi ѓ мексiканскiх халупах беднякоѓ? Вы бачылi трушчобы Эль-Паса? Успомнiце iндзейскiя халупы на прасёлкавых дарогах у Краiна наваха? "
  "Так", - нерашуча адказала яна.
  Голас яго заставаѓся нiзкiм, але цвёрдым i цвёрдым. Гэта можа спрацаваць - калi сумняваецеся i нацiскаеце, атакуйце. "Куды б мы нi пайшлi, гэтых людзей можна было б квалiфiкаваць як жыхароѓ прыгарадаѓ з высокiм прыбыткам. У самой Радэзii белых менш за дваццаць да аднаго. Яны трымаюць напружаную верхнюю губу i ѓсмiхаюцца, таму што, калi яны гэтага не зробяць, iх зубы будуць стукаць. - а яны яго атрымаюць - гэта будзе горш, чым Iзраiль супраць арабскiх легiёнаѓ".
  "Але турыстаѓ звычайна не турбуе - так?"
  "Было шмат iнцыдэнтаѓ, як iх называюць. Можа быць небяспека, i мая праца - устаранiць яе. Калi вы збiраецеся падражнiць мяне, я памяняю сваё месца, i мы зробiм усё астатняе. паездка ѓ якасцi бiзнес-сяброѓ. Вам спадабаецца. Я буду проста працаваць".
  "Не сярдуй, Эндзi. Што ты думаеш пра сiтуацыю ѓ Афрыцы, куды мы накiроѓваемся? Я маю на ѓвазе - еѓрапейцы адабралi лепшыя часткi краiны далей ад тубыльцаѓ, цi не так? I сыравiна..."
  "Палiтыка мяне не цiкавiць, - зманiѓ Нiк. "Я мяркую, тубыльцы атрымлiваюць некаторыя льготы. Вы ведаеце дзяѓчат, якiя далучаюцца да нас у Франкфурце?"
  Яна не адказала. Яна заснула, прыцiснуѓшыся да яго.
  Восем дададзеных да групы прыцягвалi ѓвагу, кожная па-свойму. Нiк падумаѓ, цi дапамагае багацце прыгожай знешнасцi цi гэта добрая ежа, дадатковыя вiтамiны, адукацыйныя сродкi i дарагое адзенне. Яны змянiлi авiякампанiю ѓ Ёханэсбургу, упершыню ѓбачылi афрыканскiя горы, джунглi i бязмежныя раѓнiны бунду, вельдаѓ або кустоѓ.
  Солсберы нагадаѓ Нiку Тусон, штат Арызона, з даданнем Атланты, Джорджыi, прыгарадаѓ i раслiннасцi. Iм была праведзена азнаямленчая экскурсiя па горадзе ѓ кантракце з блiскучай Осцiнс Тора.
  
  
  
  Нiк адзначыѓ, што гандлёвая фiрма падрадчыка для мясцовых пастаѓшчыкоѓ аѓтамабiляѓ, гiдаѓ i турыстычных паслуг прывяла з сабой чатырох здаравенных людзей у дадатак да сямi кiроѓцам з машынамi. Бяспека?
  Яны ѓбачылi сучасны горад з шырокiмi вулiцамi, апраѓленымi рознакаляровымi квiтнеючымi дрэвамi, са шматлiкiмi паркамi i сучаснай брытанскай архiтэктурай. Нiк ехаѓ з Иэном Мастэрсам, падрадчыкам, з Буцi i Рут Кросман ѓ адной машыне, i Мастэрс паказаѓ месцы, якiя яны хацелi б наведаць у вольны час. Мастэрс быѓ магутным мужчынам з гулкiм голасам, якi падыходзiѓ да яго выгнутых чорных уланскiх вусоѓ. Усе чакалi, што ён у любы момант закрычыць: "Трооо-о-п. Кантэр. Атака!"
  "Добра, арганiзуйце спецыяльныя вiзiты для людзей", - сказаѓ ён. "Я раздам кантрольныя спiсы на вячэры сёння ѓвечары. Вы не павiнны прапусцiць музей i Нацыянальную галерэю Радэзii. Галерэi Нацыянальнага архiва вельмi карысныя, а нацыянальны парк Роберта Маклвейна з яго запаведнiкам - гэта падштурхне вас для Ванкi. Вы захочаце ѓбачыць алоэ i сагаѓнiкi ѓ парку Эванрыска."
  Буцi i Рут задавалi яму пытаннi. Нiк вырашыѓ, што яны папрасiлi астатнiх паслухаць яго барытон i паглядзець, як вусы пампуюцца уверх i ѓнiз.
  Вячэра ѓ прыватнай сталовай у iх гатэлi - Meikles - меѓ вялiкi поспех. Мастэрс прывёѓ з сабой трох буйных маладых людзей, цудоѓных i ѓ смокiнгах, i апавяданнi, выпiѓка i танцы працягвалiся да паѓночы. Гас Бойд правiльна размеркаваѓ увагу памiж дзяѓчынамi, але часцей за ѓсё танчыѓ з Джанет Олсан. Нiк гуляѓ ролю правiльнага эскорту, размаѓляѓ у асноѓным з васьмю дзяѓчынамi, якiя далучылiся да iх у Нямеччыне, i адчуваѓ незвычайнае абурэнне з нагоды таго, як Мастэрс i Буцi ладзiлi. Ён танчыѓ з Рут Кросман, калi яны пажадалi дабранач i сышлi.
  Ён не мог не задацца пытаннем - ва ѓсiх дзяѓчынак былi асобныя пакоi. Ён панура сядзеѓ з Рут на канапе, запiваючы начнымi каѓпакамi вiскi з содавай. Толькi брунэтка Тэдзi Нортвей усё яшчэ быѓ з iмi, утульна танчачы з адным з мужчын Мастэрса па iмi Брус Тод, загарэлым юнаком, зоркай мясцовага футбола.
  "Яна паклапоцiцца пра сябе. Ты ёй падабаешся".
  Нiк мiргнуѓ, i паглядзеѓ на Рут. Цёмнавалосая дзяѓчына гаварыла так рэдка, што вы забываецеся, што яна з вамi. Ён паглядзеѓ на яе. Без акуляраѓ у цёмнай аправе яе вочы валодалi туманнай, несфакусаванай пяшчотай блiзарукiх - i нават рысы яе твару рабiлiся вельмi прыгожымi. Вы думалi аб ёй як аб цiхай мiлай - нiколi не якая турбуе?
  "Што?" - спытаѓ Нiк.
  "Здабыча, вядома. Не прытварайся. Яна ѓ цябе ѓ галаве".
  "Я думаю аб дзяѓчыне".
  "Добра, Эндзi".
  Ён праводзiѓ яе ѓ яе пакой ва ѓсходнiм крыле i спынiѓся ѓ дзвярным праёме. "Спадзяюся, ты добра правяла вечар, Рут. Ты вельмi добра танчыш".
  "Увайдзiце i зачынiце дзверы".
  Ён зноѓ мiргнуѓ i падпарадкаваѓся. Яна выключыла адну з дзвюх лямпаѓ, якiя пакiнула пакаёѓка, рассунула шторы, якiя адкрывалi iм вiд на агнi горада, налiла два "Кацi Сарка" i дадала содавай, не спытаѓшы яго, цi хоча ён выпiць. Ён стаяѓ, любуючыся двума двухспальнымi ложкамi, на адной з якiх была акуратна адкiнута коѓдру.
  Яна працягнула яму шклянку. "Сядзь, Эндзi. Здымай куртку, калi табе цёпла".
  Ён павольна зняѓ свой жамчужна-шэры смокiнг, яна нядбайна павесiла яго ѓ шафе i пайшла назад, каб устаць перад iм. "Ты збiраешся проста стаяць там усю ноч?"
  Ён павольна абняѓ яе, гледзячы ѓ туманныя карыя вочы. "Думаю, я павiнен быѓ сказаць табе раней, - сказаѓ ён, - ты цудоѓная, калi шырока расплюшчваеш вочы".
  "Дзякуй. Многiя людзi забываюць на гэта глядзець".
  Ён пацалаваѓ яе i выявiѓ, што яе цвёрдыя з выгляду вусны былi дзiѓна мяккiмi i згодлiвымi, а яе мова смелым i шакавальным на фоне лёгкiх парываѓ жаночага i алкагольнага дыхання. Яна прыцiснулася да яго сваiм стройным целам, i праз iмгненне адна сцегнавая костка i калена з мяккай падшэѓкай падышлi да яго, як фрагмент галаваломкi, устаѓлены ѓ правiльны прарэз.
  Пазней, здымаючы з яе бюстгальтар i захапляючыся цудоѓным целам, якое раскiнулася на гладкай белай прасцiне, ён сказаѓ: "Я чортаѓ дурань, Рут. I, калi ласка, прабач мяне".
  Яна цалавала яго ѓ вуха знутры i зрабiла невялiкi глыток, перш чым хрыпла спытаць: "А што, хiба не павiнен быѓ?"
  "Не забыцца паглядзець".
  Яна цiхенька фыркнула, як хiхiкнула. "Я дарую цябе." Яна правяла кончыкам мовы па лiнii яго падбародка, вакол верхняй часткi яго вуха, паказытала яго шчаку, i ён зноѓ адчуѓ цёплы, вiльготны, дрыготкi зонд. Ён зусiм забыѓся пра Буцi.
  * * *
  Калi на наступную ранiцу Нiк выйшаѓ з лiфта ѓ прасторны вестыбюль, яго чакаѓ Гас Бойд. Старэйшы суправаджаючы сказаѓ: "Эндзi, добрай ранiцы. Пачакай секунду, перш чым мы пойдзем на сняданак. Пяцёра дзяѓчын ужо там. Моцныя, дарагiя, цi не так? Як ты сябе адчуваеш пасля адкрыцця?"
  "Выдатна, Гас. Мог бы паспаць яшчэ пару гадзiн".
  Яны прайшлi мiма стала. "Я таксама. Джанет даволi патрабавальная лялька. Ты зрабiѓ гэта з Буцi або Мастэрс скончыѓ сваю партытуру?"
  "Я апынуѓся з Рут. Вельмi мiла".
  
  
  
  
  Нiк хацеѓ бы, каб ён прапусцiѓ гэтую балбатню памiж хлопчыкамi. Ён павiнен быѓ быць праѓдзiвым, яму трэба было поѓны давер Бойда. Потым ён адчуѓ сябе вiнаватым - хлопец проста спрабаваѓ быць прыязным. Эскорт, несумненна, абмяняѓся гэтымi давернымi адносiнамi як нешта само сабой якое разумеецца. Сам ён, заѓсёды дзейнiчаючы як адзiночка за нябачнымi перашкодамi, губляѓ сувязь з iншымi людзьмi. Трэба паглядзець.
  "Я вырашыѓ, што сёння мы будзем вольныя", - весяла абвясцiѓ Гас. "Мастэрс i яго вясёлыя людзi адвозяць дзяѓчат у парк Эванрыг. Яны паабедаюць з iмi i пакажуць iм яшчэ пару славутасцяѓ. Нам не давядзецца забiраць iх да часу кактэйлю. Хачу разабрацца ѓ залатым бiзнэсе.?"
  "Гэта было ѓ мяне ѓ галаве з таго часу, як мы пагаварылi".
  Яны змянiлi свой курс, выйшлi i пакрочылi па тратуары пад порцiкамi, якiя нагадалi Нiку Флаглер-стрыт у Маямi. Два насцярожаныя маладыя чалавекi ѓдыхаюць ранiшняе паветра. "Я хацеѓ бы даведацца цябе лепш, Эндзi, але я мяркую, што ты натурал. Я пазнаёмлю цябе са сваiм кантактам. У цябе ёсць з сабой наяѓныя грошы? Я маю на ѓвазе сапраѓдныя грошы".
  "Шасцiнаццаць тысяч долараѓ ЗША"
  "Гэта амаль удвая больш, чым трымаю я, але я думаю, што мая рэпутацыя добрая. I калi мы пераканаем гэтага хлопца, што мы сапраѓды зможам весцi справу".
  Нiк нядбайна спытаѓ: "Ты можаш яму давяраць? Што ты ведаеш аб яго мiнулым? Нiякiх шанцаѓ на пастку?"
  Гас усмiхнуѓся. "Ты асцярожны, Эндзi. Думаю, мне гэта падабаецца. Гэтага хлопца клiчуць Алан Уiлсан. Яго бацька быѓ геолагам, якi адкрыѓ некалькi залатых месцаѓ - у Афрыцы iх называюць прывязкамi. Алан круты чалавек. Значыць, ён служыѓ наймiтам у Конга, i я чуѓ, што ён быѓ вельмi хуткiм i гаворка. я казаѓ вам, што бацька Уiлсана пайшоѓ на пенсiю, я думаю, загружаны залацiшкам.
  Нiк здрыгануѓся. Калi Гас дакладна апiсаѓ Уiлсана, хлопец высунуѓ шыю побач з чалавекам, якi ведаѓ, як абыходзiцца з сякерай. Нядзiѓна, што кантрабандысты-аматары i растратчыкi, якiя так часта аказвалiся забiтымi адразу пасля няшчасных выпадкаѓ са смяротным зыходам, пыталiся: "Як вы яго правяралi?"
  "Мой сябар-банкiр адправiѓ запыт у Першы радэзiйскi камерцыйны банк. Алан ацэньваецца як сярэднi сямiзначны".
  "Ён здаецца занадта вялiкiм i адкрытым, каб цiкавiцца нашымi маленькiмi здзелкамi".
  "Ён не квадратны. Вось убачыш. Як ты думаеш, тваё iндыйскае злучэнне зможа справiцца з сапраѓды вялiкай аперацыяй?"
  "Я ѓ гэтым упэѓнены."
  "Гэта наш уваход!" Гас радасна пстрыкнуѓ дзвярыма i адразу панiзiѓ голас. "Ён сказаѓ мне, калi я бачыѓ яго ѓ апошнi раз, што хоча арганiзаваць сапраѓды буйное прадпрыемства. Давайце паспрабуем гэта з невялiкай партыяй. Калi мы зможам стварыць вялiкi канвеер, i я ѓпэѓнены, што мы зможам, як толькi ѓ нас будзе матэрыял каб апераваць, мы заробiм стану ".
  "Вялiкая частка сусветнай здабычы золата iдзе на продаж легальна, Гас. Што прымушае вас думаць, што Уiлсан можа пастаѓляць у вялiкiх колькасцях? Цi адкрыѓ ён новыя руднi?"
  "Мяркуючы па тым, як ён казаѓ, я ѓпэѓнены, што так".
  * * *
  У амаль новым Zodiac Executive, прадумана прадстаѓленым Iэнам Мастэрсам, Гас вывез Нiка з дарогi Гарамонзi. Пейзаж зноѓ нагадаѓ Нiку Арызону ѓ яе лепшую пару года, хоць ён адзначыѓ, што раслiннасць здавалася сухой, за выключэннем тых месцаѓ, дзе яе палiвалi штучна. Ён успомнiѓ свае справаздачы аб брыфiнгу: у Радэзii наблiжалася засуха. Белае насельнiцтва выглядала здаровым i бадзёрым, многiя мужчыны, у тым лiку палiцыянтаѓ, былi апранутыя ѓ накрухмаленыя шорты. Чарнаскурыя тубыльцы займалiся сваiмi справамi з незвычайнай увагай.
  Нешта тут здалося дзiѓным. Ён задуменна вывучаѓ людзей, якiя кацiлiся па бульвары, i вырашыѓ, што гэта - напруга. Пад рэзкiм i напружаным настроем белых можна было адчуць неспакой i сумневы. Можна было здагадацца, што за прыязнай працавiтасцю чарнаскурых хаваецца зоркае нецярпенне, замаскiраваная абуранасць.
  На таблiчцы было напiсана УIЛСАН. Ён стаяѓ перад комплексам будынкаѓ складскога тыпу, перад якiм размяшчалася доѓгая трохпавярховая офiсная структура, якая магла прыналежаць адной з найболей кiраваных карпарацый у ЗША.
  Iнсталяцыя была акуратнай i добра размаляванай, пышнае лiсце вымалёѓвала маляѓнiчыя ѓзоры на карычнева-зялёным лужку. Калi яны аб'язджалi пад'язную дарогу да вялiкай паркоѓкi, Нiк убачыѓ грузавiкi, прыпаркаваныя ѓ пагрузачных рампаѓ ззаду, усе яны былi вялiкiмi, найблiзкi да iх гiганцкi новы Iнтэрнацыянал, засланяе васьмiколавы Leyland Octopus, якi манеѓруе за iм.
  Алан Уiлсан быѓ буйным мужчынам у вялiкiм офiсе. Нiк выказаѓ здагадку, што яго рост шэсць футаѓ тры цалi i 245 фунтаѓ - наѓрад цi ён быѓ тоѓстым. Ён быѓ загарэлым, рухаѓся лёгка, i тое, як ён грукнуѓ дзвярыма i вярнуѓся за свой стол пасля таго, як Бойд коратка прадставiѓ Нiка, паказаѓ, што ён не рады каб убачыць iх. Варожасць адбiвалася з усiх бакоѓ яго асобы.
  Гас зразумеѓ паведамленне, i яго словы заблыталiся. "Алан ... мiстэр Уiлсан ... я ... мы прыйшлi, каб працягнуць ... размова аб золаце ..."
  "Хто, чорт вазьмi, табе сказаѓ?"
  "У мiнулы раз вы сказалi ... мы дамовiлiся ... Я збiраѓся ..."
  
  
  "Я сказаѓ, што прадам вам золата, калi вы гэтага захочаце. Калi вы гэта зробiце, пакажыце свае дакументы мiстэру Трызлу ѓ прыёмнай i зрабiце сваю замову. Што-небудзь яшчэ?"
  
  
  
  
  Нiк пашкадаваѓ Бойда. Гас меѓ пазваночнiк, але спатрэбiцца яшчэ некалькi гадоѓ, каб умацаваць яго ѓ падобных сiтуацыях. Калi вы марнавалi свой час, аддаючы загады неспакойным падарожнiкам, якiя не звярталi на вас увагi, таму што яны хацелi верыць, што вы ведаеце, што робiце, вы не былi гатовыя да таго, што здаравяк, якога вы лiчылi прыязным, павярнуѓся i ѓдарыѓ вас па твары мокрай рыбай. - жорсткi. I гэта тое, што зрабiѓ Уiлсан.
  "У мiстэра Гранта добрыя сувязi ѓ Iндыi", - занадта гучна сказаѓ Гас.
  "I ѓ мяне таксама."
  "Мiстэр Грант ... а ... Эндзi вопытны. Ён перавёз золата ..."
  "Заткнi свой дурны рот. Я не хачу пра гэта чуць. I я, вядома ж, не казаѓ табе прыводзiць сюды каго-небудзь накшталт яго".
  "Але ты сказаѓ..."
  "Хто - ты сказаѓ. Ты сам кажаш, Бойд. Занадта шмат гэтага для занадта шматлiкiх людзей. Ты як большасць янкi, якiх я сустракаѓ. У цябе хвароба. Пастаянны панос з рота".
  Нiк паморшчыѓся ад спагады да Бойду. Smack - прысмак. Атрымаць рыбай па твары адной за iншы магло быць жудасна, калi вы не ведалi лекi. Вам варта схапiць першую i альбо прыгатаваць яе, альбо стукнуць па якi дае ѓдвая мацней. Гас пачырванеѓ да ярка-ружовага колеру. Цяжкi твар Уiлсана выглядаѓ як нешта выразанае з вытрыманай карычневай ялавiчыны, глыбока замарожанай да цвёрдага стану. Гас адкрыѓ рот пад сярдзiтым поглядам Уiлсана, але нiчога не выйшла. Ён зiрнуѓ на Нiка.
  "А зараз сыходзь адсюль", - прагыркаѓ Уiлсан. "I не вяртайся. Калi я пачую, што ты сказаѓ пра мяне нешта, што мне не падабаецца, я знайду цябе i разаб'ю табе галаву".
  Гас зноѓ паглядзеѓ на Нiка i спытаѓ: "Што, чорт вазьмi, пайшло не так?" Што я зрабiѓ? Гэты чалавек вар'ят.
  Нiк ветлiва кашлянуѓ. На яго звярнуѓся цяжкi погляд Уiлсана. Нiк роѓна сказаѓ: "Я не думаю, што Гас хацеѓ прычынiць шкоду. Не так моцна, як вы прытвараецеся. Ён зрабiѓ вам ласку. У мяне ёсць рынкi збыту да дзесяцi мiльёнаѓ фунтаѓ золатам у месяц. Па вышэйшых коштах. Любыя валюты. I калi б вы маглi гарантаваць больш, што, вядома, вы не можаце, у мяне ёсць магчымасць звярнуцца да МВФ.
  "Ах!" Уiлсан расправiѓ свае валовыя плечы i зрабiѓ намёт са сваiх вялiкiх рук. Нiк падумаѓ, што яны нагадваюць ажыѓшыя хакейныя рукавiцы. "Балтун прынёс мне хлуса. А адкуль ты ведаеш, колькi золата я магу даставiць?"
  "Уся ваша краiна вырабляе столькi ѓ год. Скажам, каля трыццацi мiльёнаѓ долараѓ? Так што выходзьце са сваiх аблокаѓ, Уiлсан, i пагаворыце аб справах з сялянамi".
  "Блаславi маю душу i цела! Эксперт па мiгатлiвым золаце! Дзе ты ѓзяѓ свае фiгуркi, Янкi?"
  Нiк з задавальненнем адзначыѓ цiкавасць Уiлсана. Гэты чалавек не быѓ дурнем, ён верыѓ ва ѓменне слухаць i вучыцца, хоць i прыкiдваѓся iмпэтным.
  "Калi я займаюся бiзнесам, мне падабаецца ведаць пра гэта ѓсё, - сказаѓ Нiк. "Калi справа даходзiць да золата, вы - дробязь, Уiлсан. Адна толькi Паѓднёвая Афрыка вырабляе ѓ пяцьдзесят пяць разоѓ больш, чым Радэзiя. Пры кошце ѓ трыццаць пяць долараѓ за тройскую ѓнцыю чыстага золата свет штогод вырабляе каля двух мiльярдаѓ долараѓ. Я б сказаѓ."
  "Ты вельмi завышаеш", - не пагадзiѓся Уiлсан.
  "Не, афiцыйныя лiчбы занiжаныя. Яны не фiгуруюць у ЗША, вялiкiм Кiтаi, Паѓночнай Карэi, Усходняй Еѓропе - i ѓ сумах, якiя выкрадзеныя цi не паведамляюцца".
  Уiлсан моѓчкi вывучаѓ Нiка. Гас не мог трымаць язык за зубамi. Ён сапсаваѓ яго, сказаѓшы: "Бачыш, Алан? Эндзi сапраѓды ведае сваю справу. Ён прааперыраваѓ ..."
  Адна рука, падобная на рукавiцу, прымусiла яго замаѓчаць жэстам прыпынку. "Як доѓга вы ведаеце Гранта?"
  "Э? Ну, нядоѓга. Але ѓ нашай справе мы вучымся..."
  "Ты навучышся калупаць бабулiны папернiкi. Заткнiся. Грант, раскажы мне пра свае каналы ѓ Iндыю. Наколькi надзейныя? Якiя дамоѓленасцi..."
  Нiк перапынiѓ яго. "Я вам нiчога не скажу, Уiлсан. Я проста вырашыѓ, што вы не згодныя з маёй палiтыкай".
  "Якой палiтыкай?"
  "Я не вяду справы з крыкунамi, выхвалякамi, хулiганамi або наймiтамi. У любы дзень я аддаю перавагу чорнаму джэнтльмену беламу гаѓнюку. Давай, Гас, мы з'яжджаем".
  Уiлсан павольна стаѓ у поѓны рост. Ён выглядаѓ гiгантам, як калi б вытворца дэманстрацыi ѓзяѓ гарнiтур з тонкага лёну i набiѓ яго мускуламi - памер 52. Нiку гэта не падабалася. Калi яны хутка рухалiся пасля iголкi або iх твары чырванелi. мог зразумець, што iх розум выходзiць з-пад кантролю. Уiлсан рухаѓся нетаропка, яго гнеѓ свяцiѓся ѓ першую чаргу з яго гарачых вачэй i суровай жорсткасцi яго рота. "Ты буйны мужчына. Грант", - мякка сказаѓ ён.
  "Не такi высокi, як ты".
  "Адчуванне гумару. Шкада, што ты не буйней - i ѓ цябе невялiкi страѓнiк. Мне падабаецца трохi практыкавацца".
  Нiк ухмыльнуѓся i, здавалася, зручна пацягнуѓся на крэсле, але на самай справе добра падабраѓся на нагу. "Не дазваляй гэтаму спыняць цябе. Цябе клiчуць Вiндзi Уiлсан?"
  Буйны мужчына, вiдаць, нацiснуѓ кнопку нагой - яго рукi ѓвесь час былi навiдавоку. Моцны мужчына - высокi, але не шырокi - прасунуѓ галаву ѓ вялiкi кабiнет. "Так, мiстэр Уiлсан?"
  "Заходзь i зачынi дзверы, Морыс. Пасля таго, як я выкiну гэтую вялiкую малпу, ты пераканаешся, што Бойд так цi iнакш сыдзе".
  Морыс прыхiнуѓся да сцяны. Краем вока Нiк заѓважыѓ, што скрыжаваѓ рукi, як быццам не не чакаѓ, што яго хутка выклiчуць.
  
  
  
  Як спартыѓны глядач. Уiлсан плаѓна абышоѓ вялiкi стол i хутка схапiѓ Нiка за перадплечча. Рука адышла - разам з Нiкам, якi бокам выскачыѓ з скуранога крэсла i скруцiѓся пад намацваюць рукамi Уiлсана. Нiк праскочыѓ мiма Морыса да далёкай сцяны. Ён сказаѓ: "Гас, iдзi сюды".
  Бойд даказаѓ, што можа рухацца. Ён праскочыѓ праз пакой так хутка, што Уiлсан ад здзiѓлення спынiѓся.
  Нiк заштурхаѓ маладога чалавека ѓ нiшу памiж двума кнiжнымi шафамi вышынёй да столi i сунуѓ Вiльгельмiну яму ѓ руку, пстрыкнуѓшы пальцам па засцерагальнiку. "Яна гатова страляць. Будзьце асцярожныя".
  Ён убачыѓ, як Морыс з сумневам, але насцярожана трымаючы яго накiраваным у падлогу, дастаѓ маленькi аѓтамат. Уiлсан стаяѓ у цэнтры офiса - калос у iльняной тканiне: "Стральба забаронена, Янкi. Павесiшся, калi ѓ каго-небудзь у гэтай краiне засадзiш кулю".
  Нiк зрабiѓ чатыры крокi ад Гаса. "Гэта залежыць ад цябе, бакко. Што трымае Морыс - пiсталет-распыляльнiк?"
  "Не страляйце, хлопчыкi", - паѓтарыѓ Уiлсан i скокнуѓ на Нiка.
  Месца было шмат. Нiк адпусцiѓ педаль i ѓхiлiѓся, назiраючы, як Уiлсан iшоѓ за iм эфектыѓна i ѓ раѓнавазе, а затым ударыѓ здаравяка па носе левай маланкай, што было строга эксперыментальным.
  Левы ѓдар, якi ён атрымаѓ у адказ, быѓ хуткi, дакладны, i, калi б ён не паслiзнуѓся, у яго б пахiснулiся зубы. Ён садраѓ скуру з яго левага вуха, калi ён зачапiѓ iншае левае за рэбры здаравяка i адскочыѓ. У яго было такое адчуванне, быццам ён ударыѓ кулаком па скураным скача конi, але яму здалося, што ён бачыѓ, як Вiльсан здрыгануѓся. Ён сапраѓды бачыѓ правiльны старт вялiкага чалавека - затым удар быѓ нанесены, калi iншы вырашыѓ захаваць раѓнавагу i працягнуць наступ. Уiлсан быѓ побач. Нiк павярнуѓся i сказаѓ: "Правiлы Куiнсберы?"
  "Вядома, Янкi. Калi ты не падманваеш. Лепш не трэба. Я ведаю ѓсе гульнi".
  Уiлсан даказаѓ гэта, пераключыѓшыся на бокс, джэб i левыя ѓдары: адны адскоквалi ад рук i кулакоѓ Нiка, iншыя цягнулi, калi Нiк парыраваѓ або блакаваѓ. Яны кружылi, як пеѓнi. Якiя праходзяць левыя выклiкалi грымасы на здзiѓленым твары Гаса Бойда. Карычневыя рысы твару Морыса былi невыразнымi, але яго левая рука - тая, якая не трымала пiсталета - сцiскалася ѓ спагадзе з кожным нанесеным ударам.
  Нiк падумаѓ, што ѓ яго ёсць шанец, калi левы ѓдар нiзка адскочыѓ ад яго падпахi. Ён выпусцiѓ пару з правай пяткi ѓ цвёрдую правую стойку, нiбы нацэленую на кропку скiвiцы гiганта - i страцiѓ раѓнавагу, калi Уiлсан урэзаѓся ѓ яго ѓнутры, у правы бок галавы. Левая i правая бiлi Нiку па рэбрах, як плясканнi. Ён не адважваѓся вярнуцца i не мог засунуць рукi ѓнутр, каб абаранiць сябе ад жорсткiх удараѓ. Ён схапiѓся, змагаѓся, скручваѓся i паварочваѓся, штурхаючы свайго супернiка, пакуль ён не звязаѓ гэтыя караючыя рукi. Ён атрымаѓ рычагi, штурхнуѓшы, хутка адарваѓся.
  Ён ведаѓ, што зрабiѓ няправiльна, яшчэ да прызямлення левай. Яго цудоѓнае зрок злавiла правую частку навiдавоку, калi яна перасекла выходны ѓдар i ѓдарыла яго ѓ твар, як таран. Ён тузануѓ налева i паспрабаваѓ знiкнуць, але кулак быѓ нашмат хутчэй, чым адступленне яго асобы. Ён адышоѓ назад, зачапiѓся пяткай за дыван, падставiѓ сабе яшчэ адну нагу i з грукатам стукнуѓся аб кнiжную шафу, ад якой затрэсся пакой. Ён упаѓ у кучу зламаных палiц i падальных кнiг. Нават калi ён пераварочваѓся i падскокваѓ наперад i ѓверх, аднаѓляючыся, як змагар, тамы ѓсё яшчэ стукала па падлозе.
  Цяпер! Нiк скамандаваѓ хворым рукам. Ён пайшоѓ наперад, зрабiѓ доѓгую левую каля вачэй, зрабiѓ кароткую правую па рэбрах i адчуѓ весялосць, калi яго ѓласны паѓ-крук правай здзiвiѓ Уiлсана, калi яна слiзганула ѓверх па яго плячы i моцна стукнула яго па шчацэ. Уiлсан не мог своечасова выставiць правую нагу, каб утрымаць сябе. Ён гайдаѓся ѓбок, як збiтая статуя, зрабiѓ адзiн спатыкальны крок i павалiѓся на стол памiж двума вокнамi. Ножкi стала зламалiся, вялiкая прысадзiстая ваза з цудоѓнымi кветкамi ѓзляцела на дзесяць футаѓ i разбiлася аб вялiкi стол. Часопiсы, попельнiцы, паднос i графiн для вады грукаталi пад целам вялiкага чалавека.
  Ён перакацiѓся, узяѓ пад сябе рукi i падскочыѓ.
  Затым пачалася бойка.
  Трэцi раздзел
  Калi вы нiколi не бачылi, каб два добрых вялiкiх чалавека бiлiся "сумленна", у вас шмат няправiльных уяѓленняѓ аб кулачных баях. Пастановачныя здзекi па тэлебачаннi ѓводзяць у зман. Гэтыя неабароненыя ѓдары могуць зламаць скiвiцу мужчыну, але ѓ рэальнасцi яны рэдка пападаюць. Тэлевiзiйныя баi - гэта балет з адстойным ударам.
  Старыя хлапчукi з голымi кулакамi мiнулi пяцьдзесят раѓндаѓ, ваявалi чатыры гадзiны, таму што спачатку вы навучыцеся клапацiцца пра сябе. Гэта становiцца аѓтаматычным. I калi вы зможаце выжыць на працягу некалькiх хвiлiн, ваш супернiк будзе узрушаны, i вы абодва будзеце дзiка размахваць рукамi. Гэта становiцца выпадкам, калi два тараны падаюць адзiн на аднаго. Неафiцыйны рэкорд устаноѓлены невядомымi, англiчанiнам i амерыканскiм мараком, якiя бiлiся ѓ кiтайскiм кафэ ѓ Сэнт-Джонс, Ньюфаѓндленд, на працягу сямi гадзiн. Без тайм-аѓту. Нiчыя.
  Нiк коратка ѓспомнiѓ пра гэта на працягу наступных дваццацi хвiлiн, пакуль яны з Уiлсанам бiлiся з аднаго канца офiса да iншага.
  
  
  
  Яны бiлi адзiн аднаго. Яны расталiся i абмянялiся далёкiмi ѓдарамi. Яны схоплiвалiся, змагалiся i цягнулi. Кожны чалавек выпусцiѓ тузiн магчымасцей выкарыстоѓваць прадмет мэблi ѓ якасцi зброi. Аднойчы Уiлсан нанёс Нiка ѓдар нiжэй пояса па сцегнавой косткi i тут жа сказаѓ, хоць i пыхкаючы словамi: "Прабач - паслiзнуѓся".
  Яны разбiлi стол каля акна, чатыры лёгкiя крэслы, адзiн бясцэнны буфет, два тарцовыя сталы, дыктафон, настольны кампутар i невялiкi бар. Стол Уiлсана быѓ падмецены i прыцiснуты да рабочага стала за iм. У абодвух мужчын былi падраныя курткi. У Уiлсана iшла кроѓ з парэза над левым вокам, кроплi крывi цяклi па яго шчацэ i запырсквалi абломкi.
  Нiк папрацаваѓ над гэтым вокам, выявiѓ рану слiзгальнымi i драпаючымi ѓдарамi, якiя самi па сабе нанеслi дадатковыя страты. Яго правая рука была крывава-чырвонай. Яго сэрца захварэла, а ѓ вушах непрыемна гуло ад удараѓ па чэрапе. Ён бачыѓ, як галава ђiлсана пагойдвалася з боку ѓ бок, але гэтыя велiзарныя кулакi працягвалi наблiжацца - здавалася, павольна, але яны прыбылi. Ён адбiѓ адзiн i нанёс удар кулаком. Зноѓ у вочы. Ацэнка.
  Яны абодва паслiзнулiся ѓ крывi ђiлсана i прыцiснулiся адзiн да аднаго, вочны яблык да вочнага яблыка, задыхаючыся так моцна, што ледзь не рэанiмавалi адзiн аднаго рот у рот. Уiлсан працягваѓ мiргаць, каб ачысцiць вочы ад крывi. Нiк адчайна збiраѓ сiлы ѓ сваiх ныючых свiнцовых руках. Яны схапiлiся за бiцэпсы адзiн аднаго, зноѓ паглядзелi адно на аднаго. Нiк адчуѓ, як Уiлсан збiрае астатнiя сiлы з той жа стомленай надзеяй, якая напружвала яго ѓласныя знямелыя мышцы.
  Здавалася, iх вочы казалi: "Што, чорт вазьмi, мы тут якi робiцца?
  Нiк сказаѓ памiж удыхамi: "Гэта ... дрэнны ... парэз".
  Уiлсан кiѓнуѓ, здавалася, упершыню пра гэта падумаѓшы. Яго вецер свiстаѓ i зацiхаѓ. Ён выдыхнуѓ: "Ага... адгадайце... лепш... выпраѓце... гэта".
  "Калi... у цябе... не... дрэннага... шнара".
  "Ага ... брыдка ... тэлефанаваць ... маляваць?"
  "Або... Круглы... Адзiн".
  Магутныя хваткi рук Нiка расслабiлiся. Ён расслабiѓся, адхiснуѓся i першым падняѓся на ногi. Ён падумаѓ, што нiколi не дойдзе да стала, зрабiѓ яго i сеѓ на яго, апусцiѓшы галаву. Уiлсан павалiѓся спiной да сцяны.
  Гас i Морыс мiмаходам зiрнулi адзiн на аднаго, як два сарамлiвыя школьнiка. У офiсе было цiха больш хвiлiны, калi не лiчыць пакутлiвых удыхаѓ i выдыхаѓ збiтых мужчын.
  Нiк правёѓ мовай па зубах. Яны ѓсе былi там. Унутраная частка яго рота была моцна парэзана, яго вусны хутка надзьмулiся. Верагодна, у iх абодвух былi чорныя вочы.
  Уiлсан падняѓся на ногi i, хiстаючыся, стаяѓ, гледзячы на хаос. "Морыс, пакажы мiстэру Гранту ванну".
  Нiка вывелi з пакоя i яны зрабiлi некалькi крокаѓ па калiдоры. Ён налiѓ таз з халоднай вадой i пагрузiѓ у яго пульсавалы твар. У дзверы пастукалi, i ѓвайшоѓ Гас, несучы Вiльгельмiну i Х'юга - тонкi нож, якi быѓ вытраснуць з похваѓ на руцэ Нiка. "Ты ѓ парадку?"
  "Вядома."
  "Джы. Эндзi, я не ведаѓ. Ён змянiѓся".
  "Я так не думаю. Усё змянiлася. У яго ёсць галоѓнае выйсце для ѓсяго свайго золата - калi ѓ яго шмат, як мы думаем, - так што мы яму больш не патрэбныя".
  Нiк напоѓнiѓ яшчэ воды, зноѓ абмакнуѓ галаву i выцерся тоѓстымi белымi ручнiкамi. Гас працягнуѓ зброю. "Я не ведаѓ цябе - прынёс гэта".
  Нiк засунуѓ Вiльгельмiну за пояс пад кашулю i ѓставiѓ Х'юга. "Вiдаць, яны мне могуць спатрэбiцца. Гэта суровая краiна".
  "Але... мытня..."
  "Пакуль у нас усё добра. Як Уiлсан?"
  "Морыс адвёѓ яго ѓ iншую ванную".
  "Давай выбiрацца адсюль."
  "Добра." Але Гас не стрымаѓся. "Эндзi, я павiнен табе сказаць. У Уiлсана ёсць шмат золата. Я купляѓ у яго раней".
  "Дык у вас ёсць выйсце?"
  "Гэта быѓ усяго толькi чвэрць-бар. Я прадаѓ яго ѓ Бейруце".
  "Але яны тамака не плацяць шмат".
  "Ён прадаѓ яго мне па трыццаць даляраѓ за ѓнцыю".
  "Ой." У Нiка закружылася галава. Тады ѓ Уiлсана сапраѓды было столькi золата, што ён быѓ гатовы прадаць яго па выгаднай цане, але зараз ён альбо страцiѓ крынiцу, альбо распрацаваѓ здавальняючы спосаб дастаѓкi яго на рынкi.
  Яны выйшлi i пайшлi па калiдоры да хола i ѓваходу. Калi яны праходзiлi мiма адчыненых дзвярэй з надпiсам "Дамы", Уiлсан крыкнуѓ: "Хо, Грант".
  Нiк спынiѓся i асцярожна зазiрнуѓ. "Так? Як вока?"
  "Добра." Кроѓ усё яшчэ цякла з-пад павязкi. "Вы адчуваеце сябе добра?"
  "Не. Я адчуваю сябе так, як быццам трапiѓ пад бульдозер".
  Уiлсан падышоѓ да дзвярэй i ѓсмiхнуѓся праз апухлыя вусны. "Чувак, я мог бы выкарыстоѓваць цябе ѓ Конга. Як атрымаѓся " Люгер "?
  "Мне гавораць, што Афрыка небяспечная".
  "Гэта можа быць."
  Нiк уважлiва назiраѓ за мужчынам. Тут было шмат эга i няѓпэѓненасцi ѓ сабе, а таксама дадатковая частка адзiноты, якую моцныя людзi ствараюць вакол сябе, калi не могуць апусцiць галаву i прыслухацца да меншых людзей. Яны будуюць свае выспы асобна ад галоѓнага i дзiвяцца сваёй iзаляванасцi.
  Нiк старанна падбiраѓ словы. "Без крыѓд. Я проста спрабаваѓ зарабiць даляр. Я не павiнен быѓ прыходзiць. Ты мяне не ведаеш, i я не вiнавачу цябе за асцярожнасць. Гас сказаѓ, што гэта ѓсё дакладна.
  
  
  
  
  "Ён ненавiдзеѓ вешаць на Бойда дурную кепку, але зараз кожнае ѓражанне мела значэнне.
  "У цябе сапраѓды ёсць лiнiя?"
  "Калькута."
  "Сахiб Санья?"
  "Яго сябры - Гоахан i Фрыд". Нiк назваѓ двух вядучых аператараѓ золата на чорным рынку Iндыi.
  "Зразумела. Вазьмiце падказку. Забудзьцеся пра гэта на час. Усё мяняецца"
  "Так. Цэны пастаянна растуць. Можа быць, я змагу звязацца з Taylor-Hill-Boreman Mining. Я чуѓ, яны загружаны. Вы можаце звязацца са мной цi ѓявiць?"
  Здаровае вока ђiлсана пашырылася. "Грант, паслухай мяне. Ты не шпiён Iнтэрпола. У iх няма люгераѓ, i яны не могуць бiцца, я думаю, у мяне ёсць твой нумар. Забудзьцеся пра золата. Прынамсi, у Радэзii. I трымайцеся далей ад THB".
  "Чаму? Ты хочаш атрымаць усю iх прадукцыю для сябе?"
  Уiлсан засмяяѓся, здрыгануѓшыся, калi яго разарваныя шчокi пацерлiся аб зубы. Нiк ведаѓ, што ён думаѓ, што гэты адказ пацвердзiѓ яго ацэнку "Эндзi Гранта". Уiлсан пражыѓ усё сваё жыццё ѓ свеце, адрозным ад белага i чорнага, для нас цi супраць нас. Ён быѓ эгаiстам, лiчыѓ гэта нармальным i высакародным i нiкога за гэта не асуджаѓ.
  Смех вялiкага чалавека запоѓнiѓ дзвярны праём. "Я мяркую, вы чулi пра Залатыя бiѓнi i можаце iх проста адчуць. Цi вы не можаце проста iх убачыць? Перасякаючы бунду. Такiя вялiкiя, што трэба шэсць чорных, каб несцi кожнага? Далiбог, вы думаеце пра гэта няшмат, i ты амаль можаш iх паспрабаваць, цi не так?"
  "Я нiколi не чуѓ аб Залатых Бiѓнях, - адказаѓ Нiк, - але ты намаляваѓ прыгожую карцiнку. Дзе я магу iх знайсцi?"
  "Ты не можаш. Гэта казка. Золата пацее - а тое, што ёсць, то i кажуць. Ва ѓсякiм разе, прама цяпер", - твар Уiлсана надзьмулася, вусны распухлi. Аднак яму ѓсё ж удалося ѓхмыльнуцца, i Нiк зразумеѓ, што ѓпершыню ѓбачыѓ яго ѓсмешку.
  "Я выглядаю як ты?" - спытаѓ Нiк.
  "Думаю, так. Яны будуць ведаць, што ты ѓ нешта натыкнуѓся. Шкада, што ты займаешся справай з трусiкаѓ на талii, Грант. Калi ты вернешся сюды ѓ пошуках чаго-небудзь, прыходзь да мяне".
  "Для другога раунда? Не думаю, што змагу да гэтага".
  Уiлсан спадабаѓся пэѓны камплiмент. "Не - там, дзе мы выкарыстоѓваем iнструменты. Iнструменты, якiя iдуць бу-дзю-дзю-дзю-дзю-бр-р-р-р-р-". Ён выдатна iмiтаваѓ буйнакалiберны i лёгкi кулямёт. "Мы выкарыстоѓвалi iх няшмат, i нам давядзецца выкарыстоѓваць iх нашмат больш. Вы б былi ѓ першай камандзе".
  "За наяѓныя? Я не рамантык".
  "Вядома - хоць у маiм выпадку -" Ён спынiѓся, вывучаючы Нiка. "Ну, ты белы чалавек. Ты зразумееш, калi ѓбачыш яшчэ крыху краiны".
  "Цiкава, цi буду я?" Нiк адказаѓ. "Дзякуй за ѓсё."
  
  * * *
  
  Пад'язджаючы да Солсберы праз ярка асветлены пейзаж, Гас прасiѓ прабачэння. "Я спалохаѓся, Эндзi. Я павiнен быѓ пайсцi адзiн або праверыць па тэлефоне. Мiнулы раз ён быѓ гатовы да супрацоѓнiцтва i поѓны абяцанняѓ на будучыню. Чувак, гэта было нейкае смецце. Ты быѓ профi?"
  Нiк ведаѓ, што камплiмент быѓ збольшага алейным, але хлопец меѓ на ѓвазе дабро. "Нiякай шкоды, Гас. Калi яго цяперашнiя каналы засмецяцца, ён вернецца да нас досыць хутка, але гэта малаверагодна. Ён вельмi шчаслiвы пры цяперашнiх абставiнах. Не, я не быѓ прафесiяналам. у каледжы."
  "Яшчэ крыху! I ён бы мяне забiѓ".
  "Вы б не сталi з iм звязвацца. Уiлсан вялiкае дзiця з прынцыпамi. Ён дужаецца сапраѓды. Забiвае людзей толькi тады, калi прынцып дакладны, як ён гэта бачыць".
  "Я ... я не разумею ..."
  "Ён быѓ наймiтам, цi не так? Вы ж ведаеце, як паводзяць сябе гэтыя хлопчыкi, калi iм пад рукi трапляюць тубыльцы".
  Гас сцiснуѓ рукi на рулi i задуменна сказаѓ: "Я чуѓ. Вы чамусьцi не думаеце, што такi хлопец, як Алан, iх косiць".
  "Вам лепш ведаць. Гэта стары, стары шаблон. Наведайце маму ѓ суботу, царкву ѓ нядзелю i ѓзарвiце бомбы ѓ панядзелак. Калi вы спрабуеце ѓладзiць гэта з сабой, вы атрымлiваеце тугiя вузлы. У вашай галаве. Сувязi i рэле там пачынаюць дымiцца i выгараць. А што-небудзь наконт гэтых ?
  Гас пацiснуѓ плячыма. "У мiнулы раз, калi я быѓ тут, расказвалi гiсторыю пра партыю залатых бiѓняѓ, якiя адправiлiся па чыгунцы i праз Бейрут, каб абысцi санкцыi. У The Rhodesia Herald быѓ артыкул, у якiм гаварылася аб тым, цi былi яны адлiтыя такiм чынам i пафарбаваны ѓ белы колер. або знойдзены ѓ старых руiнах i знойдзены ѓ старых руiнах. Саламоне i царыцы Саѓскай ".
  "Вы думаеце, што гiсторыя была праѓдай?"
  "Не. Калi я быѓ у Iндыi, я абмяркоѓваѓ гэта з хлопцамi, якiя павiнны былi ведаць. Яны сказалi, што шмат золата паступае з Радэзii, але ѓсё гэта было ѓ добрых злiтках па чатырыста унцый".
  Калi яны дабралiся да гатэля Meikles, Нiк праслiзнуѓ праз бакавы ѓваход i падняѓся ѓ свой пакой. Ён выкарыстоѓваѓ халодныя i гарачыя ванны, злёгку расцiраѓ спiртам i задрамаѓ. Яго рэбры хварэлi, але рэзкага болю, якi паказвае на пералом, ён не выявiѓ. У шэсць гадзiн ён старанна апрануѓся i, калi Гас паклiкаѓ яго, выкарыстаѓ фарбу для вачэй, якую той купiѓ. Некаторым гэта дапамагло, але люстэрка ѓ поѓны рост сказала яму, што ён выглядаѓ як вельмi добра апрануты пiрат пасля цяжкай бiтвы. Ён пацiснуѓ плячыма, выключыѓ святло i пайшоѓ за Гасам у кактэйль-бар.
  Пасля таго, як яго наведвальнiкi сышлi, Алан Уiлсан скарыстаѓся офiсам Морыса, у той час як паѓтузiна яго супрацоѓнiкаѓ працавалi над яго лячэннем.
  
  
  
  
  Ён вывучыѓ тры фатаграфii Нiка, знятыя ѓтоенай камерай.
  "Нядрэнна. Яны паказваюць яго твар пад рознымi кутамi. Далiбог, ён моцны. Калi-небудзь мы зможам яго выкарыстоѓваць". Ён уклаѓ адбiткi ѓ канверт. "Няхай Герман даставiць iх Майку Бору".
  Морыс узяѓ канверт, прайшоѓ праз комплекс офiсаѓ i складоѓ да дыспетчарскай у задняй частцы завода i перадаѓ загад Уiлсана. Калi ён павольна вяртаѓся да пярэднiх офiсаѓ, яго хударлявы асмуглы твар выказваѓ задаволены выраз. Уiлсан выконваць загад; неадкладна фатаграфаваць усiх, хто цiкавiцца пакупкай золата, i адправiць iх да Бора. Майк Бор быѓ старшынёй Taylor-Hill-Boreman, i ѓ яго былi невялiкiя часовыя цяжкасцi, якiя прымусiлi рушыць услед за Аланам Уiлсанам. Морыс быѓ часткай сеткi кiравання. Ён атрымлiваѓ тысячу даляраѓ у месяц, каб назiраць за ђiлсанам, i меѓ намер i далей гэта рабiць.
  * * *
  Прыкладна ѓ той момант, калi Нiк замаскiраваѓ сваё пацямнелае вока касметыкай, Герман Дузен пачаѓ вельмi асцярожны падыход да аэрапорта горназдабыѓной кампанii Taylor-Hill-Boreman Mining. Гiганцкая ѓстаноѓка была класiфiкавана як закрытая для ваенных даследаванняѓ зона з сорак квадратных мiль абароненай паветранай прасторы над ёй. Перш чым выляцець з Солсберы, лётаючы па ПВП у пякучае сонечнае надвор'е, Герман патэлефанаваѓ у службу кiравання ВПС Радэзii i ѓ паветраную палiцыю Радэзii. Наблiжаючыся да забароненай зоны, ён паведамiѓ па рацыi сваё месцазнаходжанне i накiраванне i атрымаѓ яшчэ адзiн дазвол ад дыспетчара станцыi.
  Герман выконваѓ свой абавязак з абсалютнай дакладнасцю. Яму плацiлi больш, чым большасцi пiлотаѓ авiякампанiй, i ён смутна адчуваѓ, што ён сiмпатызуе Радэзii i THB. Можна сказаць, увесь свет быѓ супраць iх, як некалi свет быѓ супраць Германii. Было дзiѓна, што калi ты шмат працаваѓ i выконваѓ свой абавязак, здавалася, што людзi не кахалi цябе без усялякай прычыны. Было вiдавочна, што THB выявiла гiганцкiя залатыя паклады. Добра! Добра для iх, добра для Радэзii, добра для Германа.
  Ён пачаѓ свой першы этап прызямлення, пралятаючы над убогiмi хацiнамi тубыльцаѓ, упакаванымi, як карычневы мармур, у скрынкi ѓнутры iх ахоѓных сцен. Доѓгiя змеепадобныя слупы з калючага дроту ѓздоѓж дарогi ад адной з шахт да тэрыторыi тубыльцаѓ, якi ахоѓваецца людзьмi на канях i на джыпах.
  Герман зрабiѓ свой першы разварот на дзевяноста градусаѓ па адзнацы, на паветранай хуткасцi, на абарачэннях у хвiлiну, на хуткасцi знiжэння, з дакладнасцю да градуса па курсе. Можа быць, Крамкiн, старэйшы пiлот, назiраѓ, а можа, не. Справа не ѓ гэтым, вы зрабiлi сваю працу iдэальна з адданасцi сабе i - да чаго? Герман часта ламаѓ галаву над тым, што некалi гэта быѓ яго бацька, строгi i справядлiвы. Потым ваенна- паветраныя сiлы - ён усё яшчэ быѓ у рэзерве рэспублiкi - потым Bemex Oil Exploration Company; ён быѓ сапраѓды забiты горам, калi маладая фiрма збанкрутавала. Ён абвiнавацiѓ брытанцаѓ i амерыканцаѓ у тым, што iх грошы i сувязi не вытрымалi.
  Зрабiѓ апошнi паварот, з задавальненнем убачыѓ, што апусцiцца роѓна на трэцiм жоѓтым ашэстку ѓзлётна-пасадачнай паласы i сядзе, як пёрка. Ён спадзяваѓся на кiтайца. Сi Калган глядзеѓся выдатна. Было б нядрэнна пазнаць яго блiжэй, такога прыгожага д'ябла з сапраѓдным мозгам. Калi б ён не выглядаѓ кiтайцам, вы б палiчылi яго немцам - такiм цiхiм, пiльным i метадычным. Вядома, яго раса не мела значэння - калi i было нешта, чым Герман сапраѓды ганарыѓся, дык гэта непрадузятасць. Вось дзе Гiтлер, нягледзячы на ??ѓсе свае тонкасцi, памылiѓся. Герман зразумеѓ гэта сам i ганарыѓся сваёй пранiклiвасцю.
  Сябра экiпажа накiраваѓ яго да троса, размахваючы жоѓтым жазлом. Герман спынiѓся на месцы i з задавальненнем убачыѓ, што Сi Калган i скалечаны стары чакаюць пад падстрэшкам палявога кiравання. Ён думаѓ пра яго як пра скалечанага старога, таму што звычайна ён падарожнiчаѓ на электрычнай калясцы, у якой ён зараз сядзеѓ, але з яго целам не было так ужо шмат дрэннага i, вядома, нiчога павольнага ѓ яго розуме цi мове. У яго была штучная рука, i ён насiѓ вялiкую павязку на воку, але нават калi ён iшоѓ - кульгавая, - ён рухаѓся гэтак жа рашуча, як i казаѓ. Яго звалi Майк Бор, але Герман быѓ упэѓнены, што калiсьцi яго клiкалi iнакш, магчыма, у Нямеччыне, але лепш не думаць пра гэта.
  Герман спынiѓся перад двума мужчынамi i працягнуѓ канверт каляску. "Добры вечар, мiстэр Калган - мiстэр Бор. Мiстэр Уiлсан даслаѓ гэта вам".
  Сi ѓсмiхнуѓся Герману. "Выдатная пасадка, прыемна глядзець. Далажыце мiстэру Крамкiну. Я думаю, ён хоча, каб вы вярнулiся ранiцай з некаторымi супрацоѓнiкамi".
  Герман вырашыѓ не аддаваць гонар, але звярнуѓ увагу, пакланiѓся i ѓвайшоѓ у кабiнет. Бор задумлiва пастукаѓ фатаграфiямi па алюмiнiевым падлакотнiку. "Эндру Грант", - мякка сказаѓ ён. "Чалавек многiх iмёнаѓ".
  "Ён той, каго вы з Генрыхам сустракалi раней?"
  "Так." Бор працягнуѓ яму фатаграфii. "Нiколi не забывайце гэты твар - пакуль мы не ѓхiлiм яго. Патэлефануйце Уiлсану i папярэдзiце яго. Ясна загадайце яму не прадпрымаць нiякiх дзеянняѓ. Мы разбярэмся з гэтым. Не павiнна быць памылак. Пойдзем - мы павiнны пагаварыць з Генрыхам".
  
  
  
  
  
  Седзячы ѓ раскошна абстаѓленым пакоi са сцяной, якая адсоѓвалася i злучалася з прасторным унутраным панадворкам, Бор i Генрых размаѓлялi цiха, а Калган тэлефанаваѓ. "Няма нiякiх сумневаѓ. Вы згодны?" - спытаѓ Бор.
  Генрых, сiвы мужчына гадоѓ пяцiдзесяцi пяцi, якi, здавалася, сядзеѓ па стойцы рахмана нават у глыбокiм крэсле з паралонавымi падушкамi, кiѓнуѓ. "Гэта AXman. Я думаю, што ён, нарэшце, патрапiѓ не ѓ тое месца. У нас ёсць iнфармацыя загадзя, таму мы плануем, а затым наносiм удар". Ён склаѓ рукi разам з невялiкiм плясканнем. "Сюрпрыз нам".
  "Мы не зробiм памылак", - сказаѓ Бор размераным тонам начальнiка штаба, якi абмалёѓвае стратэгiю. "Мы мяркуем, што ён будзе суправаджаць турыстычную групу да Ванкi. Ён павiнен зрабiць гэта, каб захаваць тое, што ён лiчыць сваiм прыкрыццём. Гэта наша iдэальнае месца для ѓдару, як кажуць iтальянцы. Глыбока ѓ кустах. У нас будзе бранiраваны грузавiк. Верталёт у рэзерве. Выкарыстоѓвайце Германа, ён адданы сваёй справе, для Крола. Заставы на дарогах. Складзiце поѓны тактычны план i карту, Генрых.
  "Гэта жук з укусам восы i скурай, як у хамелеона. Не варта недаацэньваць". Твар Мюлера выказваѓ выродлiвую злосць горкiх успамiнаѓ.
  "Мы хочам атрымаць больш iнфармацыi, калi зможам яе атрымаць, але наша галоѓная мэта - знiшчыць Эндру Гранта раз i назаѓжды. Назавiце гэта аперацыяй "Забiць жука". Так, добрае iмя, гэта дапаможа нам захаваць нашу галоѓную мэту.
  "Забiць Жука", - паѓтарыѓ Мюлер, смакуючы словы. "Мне падабаецца"
  "Такiм чынам, - працягваѓ чалавек па iмi Бор, адзначаючы кропкi на металiчных праекцыях сваёй штучнай рукi, - чаму ён у Радэзii? Палiтычная адзнака? Ён зноѓ нас шукае? Цi зацiкаѓлены яны ѓ якi павялiчваецца струменi золата, якое мы так рады падаць? Можа быць, яны чулi пра нашых добра арганiзаваных збройнiкаѓ, якiя дабiлiся? праiнфармаваць Фостэра i адправiць яго з Германам у Солсберы ранiцай. Хай ён пагаворыць з Уiлсанам.
  "Ён выконвае загады", - ухвальна сказаѓ Генрых Мюлер. "Ваш тактычны план, як заѓсёды, цудоѓны".
  "Дзякуй." Добрае вока блiснула на Мюлеры, але нават у падзяку за камплiмент у яго быѓ халодны, бязлiтасны выгляд, як у кобры, якая глядзiць на мэту, плюс халоднае звужэнне, як у эгаiстычнай рэптылii.
  * * *
  Нiк выявiѓ тое, чаго не ведаѓ - як разумныя турыстычныя агенты, тураператары i турыстычныя падрадчыкi робяць шчаслiвымi сваiх важных клiентаѓ. Пасля кактэйляѓ у гатэлi Ян Мастэрс i чацвёра яго прадстаѓнiчых вясёлых мужчын адвезлi дзяѓчат на вечарынку ѓ Паѓднёваафрыканскi клуб, прыгожы будынак у трапiчным стылi сярод пышнай зелянiны, асветлены рознакаляровымi агнямi i асвежаны зiхоткiмi фантанамi.
  У клубе дзяѓчыны, цудоѓныя ѓ сваiх яркiх сукенках, былi прадстаѓлены дзесятку мужчын. Усе былi маладыя, i большасць з iх былi прыгожыя, двое былi ѓ форме, а для самавiтасцi - двое пажылых гараджан, у аднаго з якiх на смокiнгу красавалася мноства ѓпрыгожванняѓ.
  Для вечарынкi быѓ зарэзерваваны доѓгi стол у куце галоѓнай сталовай, якая прымыкае да танцпляца, i з уласным барам з абслугоѓваннем. Пасля знаёмства i прыемнай гутаркi яны знайшлi карткi месцаѓ, на якiх кожная дзяѓчына спрытна села памiж двума мужчынамi. Нiк i Гас апынулiся бок аб бок у далёкiм канцы стала.
  Старэйшы эскорт прамармытаѓ: "Ян добры аператар. Гэта карыстаецца поспехам у жанчын. Яны дастаткова наглядзелiся на вас i мяне".
  "Паглядзi, куды ён паклаѓ Здабычу. Побач са старым сэрам Хамфры Конданам. Ян ведае, што яна VIP. Я не сказаѓ яму".
  "Можа быць, Мэни даслаѓ крэдытны рэйтынг яе старога ѓ канфiдэнцыйных парадах".
  "З гэтым целам яна можа зладзiцца без толку. Яна выглядае класна, магчыма, ён здагадаѓся". Гас усмiхнуѓся. "Не хвалюйся, у цябе будзе шмат часу з ёй".
  "У апошнi час я не надаю часу. Але Рут - добрая кампанiя. У любым выпадку, мяне турбуе Буцi ..."
  "Што! Не так хутка. Прайшло ѓсяго тры днi - вы не маглi..."
  "Не тое, што ты думаеш. Яна класная. Нешта не так. Калi мы збiраемся заняцца залатым бiзнесам, я прапаную нам дагледзець яе".
  "Здабыча! Няѓжо яна небяспечная... шпiёнiць..."
  "Вы ведаеце, як гэтыя дзецi любяць прыгоды. ЦРУ патрапiла ѓ мноства непрыемнасцяѓ, выкарыстоѓваючы дзiцсадкоѓскiх шпiёнаѓ. Звычайна яны робяць гэта з-за грошай, але такая дзяѓчына, як Буцi, можа пайсцi на гламур. Маленькая мiс Джэйн Бонд".
  Гас зрабiѓ вялiкi глыток вiна. "Ух ты, зараз, калi ты згадаѓ пра гэта, гэта ѓзгадняецца з тым, што адбылося, калi я апранаѓся. Яна патэлефанавала i сказала, што не пойдзе з групай заѓтра ранiцай. У любым выпадку, пасля абеду вольны час для пакупак. Яна наняла машыну i iдзе сама па сабе. Я спрабаваѓ прыцiснуць яе, i яна казала ѓтое-то ѓтойлiва. Маторашангу. Я спрабаваѓ адгаварыць яе ад гэтага, але чорт - калi ѓ iх ёсць сродкi, яны могуць рабiць усё, што iм заманецца.
  
  
  "Яна магла лёгка атрымаць яго ад Мастэрс, цi не так?"
  "Так." Гас замоѓк свiсцячым гукам, яго вочы звузiлiся i задуменна: "Магчыма, ты маеш рацыю наконт яе. Я думаѓ, яна проста хацела быць незалежнай, як некаторыя з iх. Паказаѓшы табе, што яны могуць дзейнiчаць самастойна. .. "
  "Цi можаце вы звязацца з Selfridge's i даведацца аб машыне i часе дастаѓкi?"
  "У iх ёсць начны нумар. Дай мне хвiлiнку". Ён вярнуѓся праз пяць хвiлiн са злёгку змрочным выразам твару. "Аѓтамабiль "Зiнгер". У гатэлi ѓ восем. Падобна, вы маеце рацыю. Яна аформiла крэдыт i дазвол па тэлеграфе. Чаму яна нiколi не казала нам аб гэтым?"
  "Частка iнтрыгi, стары. Калi ѓ цябе будзе магчымасць, папрасi Мастэрс зладзiць для мяне самастойную паездку ѓ гатэль у сем. Пераканайцеся, што гэта так жа хутка, як гэты "Зiнгер"".
  Пазней увечар, памiж смажаным i прысмакамi, Гас сказаѓ Нiку: "Добра. BMW-1800 для цябе ѓ сем. Иэн абяцае, што ён будзе ѓ iдэальнай форме".
  Адразу пасля адзiнаццацi Нiк пажадаѓ дабранач i пакiнуѓ клуб. Па iм не будуць сумаваць. Здавалася, што ѓсё добра бавяць час. Ежа была цудоѓнай, вiна ѓ багаццi, i прыемная музыка, Рут Кросман была з хвацкiм хлопцам, якi выглядаѓ так, як быццам весялосць, прыязнасць i мужнасць былi яго галоѓнымi якасцямi.
  Нiк вярнуѓся ѓ "Мэйклес", зноѓ намачыѓ сваё пабiтае цела ѓ гарачай i халоднай ванне i праверыѓ свой рыштунак. Ён заѓсёды адчуваѓ сябе лепш, калi кожная рэч была на месцы, прамасленай, вычышчанай, намыленай або адпалiраванай у адпаведнасцi з патрэбамi. Ваш розум, здавалася, функцыянаваѓ хутчэй, калi ѓ вас не было дробных сумневаѓ цi клопатаѓ.
  Ён зняѓ пачкi з банкнотамi з грашовага пояса колеру хакi i замянiѓ iх чатырма блокамi з выбуханебяспечнай пластмасы ѓ форме i абгорнутымi, як плiткi шакаладу Кэдберы. З iмi ён усталяваѓ восем засцерагальнiкаѓ, якiя звычайна былi сярод яго ачышчальнiкаѓ для труб, i вызначалiся толькi малюсенькiмi кроплямi прыпоя на адным канцы провада. Ён уключыѓ невялiкi гукавы сiгнал перадатчыка, якi даваѓ сiгнал на адлегласцi васьмi цi дзесяцi мiль пры нармальных умовах, i адзначыѓ накiраваную рэакцыю свайго транзiстарнага радыёпрымача памерам з кашалёк. Край да перадатчыка, моцны сiгнал Плоскi да гукавога сiгналу, самы слабы сiгнал.
  Ён павярнуѓся i быѓ удзячны, што яго нiхто не патурбаваѓ, пакуль яму не патэлефанавалi ѓ шэсць. Яго дарожны будзiльнiк спрацаваѓ з трэскам-р-р-р, калi ён павесiѓ трубку.
  У сем гадоѓ ён сустрэѓ аднаго з мускулiстых маладых людзей, якiя былi на вечарынцы напярэдаднi, Джона Патана. Патан уручыѓ яму звязак ключоѓ i паказаѓ на сiнi "БМВ", ззяючы на свежым ранiшнiм паветры. "Запраѓлены i правераны, мiстэр Грант. Мiстэр Мастэрс сказаѓ, што вы асаблiва хацелi, каб ён быѓ у iдэальнай форме".
  "Дзякуй, Джон. Гэта была добрая вечарынка мiнулай ноччу. Вы добра адпачылi?"
  "Грандыёзна. Выдатная група, якую вы прывезлi. Удалай паездкi".
  Патан паспешна пайшоѓ прэч. Нiк злёгку ѓсмiхнуѓся. Патан не выдаѓ i па мiгаценнi стагоддзя, што ён меѓ на ѓвазе пад словам "цудоѓнае", але ён прыцiскаѓся да Джанет Олсан, i Нiк бачыѓ, як ён выпiѓ ладную колькасць Моцнага.
  Нiк iзноѓ прыпаркаваѓ БМВ, праверыѓ сябе на органах кiравання, агледзеѓ багажнiк i агледзеѓ рухавiк. Ён як мага лепш праверыѓ падрамнiк, а затым з дапамогай прымача паглядзеѓ, цi не праслухоѓваецца машына. Нiякiх здрадлiвых выкiдаѓ не было. Ён абышоѓ усю машыну, сканаваѓ усе частоты, якiя мог прымаць яго спецыяльны набор, перш чым вырашыць, што машына чыстая. Ён падняѓся ѓ пакой Гаса i выявiѓ, што старэйшы суправаджальнiк спяшаецца з галеннем, яго вочы засцiлiся i налiлiся крывёю ѓ святле свяцiлень у ваннай. "Вялiкi вечар", - сказаѓ Гас. "Вы былi разумныя, каб адмовiцца. Ух! Я сышоѓ у пяць ".
  "Табе трэба жыць здаровым жыццём. Я пайшоѓ рана".
  Гас вывучыѓ твар Нiка. "Гэтае вока становiцца чорным нават пад фарбай. Ты выглядаеш амаль гэтак жа дрэнна, як i я".
  "Кислый виноград. Тебе станет лучше после завтрака. Мне понадобится небольшая помощь. Сопроводите Бути до ее машины, когда она придет, а затем верните ее в отель под каким-то предлогом. Как насчет того, чтобы они поставили ящик? ланч, а затем отведите ее обратно, чтобы забрать его. Не говорите ей, что это - она найдет какой-нибудь предлог, чтобы не получить его, или она, вероятно, уже замовiла адзiн.
  Большасць дзяѓчат спазнiлiся на сняданак. Нiк забрыдаѓ у вестыбюль, глядзеѓ на вулiцу i роѓна ѓ восем гадзiн убачыѓ машыну "Зiнгер" крэмавага колеру ѓ адной з кутнiх прастор. Малады чалавек у белым пiнжаку ѓвайшоѓ у гатэль, i сiстэма гучнай сувязi патэлефанавала мiс Дэлонг. Праз акно Нiк назiраѓ, як Буцi i Гас сустракаюць дастаѓшчыка каля стала i выходзяць да "Зiнгера". Яны казалi. Хлопец у белай куртцы пакiнуѓ Буцi, а Гас вярнуѓся ѓ гатэль. Нiк выслiзнуѓ за дзверы каля галерэi.
  Ён хутка прайшоѓ за прыпаркаванымi машынамi i прыкiнуѓся, што выпусцiѓ нешта ззаду Ровера, прыпаркаванага побач з "Зiнгерам". Ён схаваѓся з-пад увагi. Калi ён выйшаѓ, бiпер-выпраменьвальнiк быѓ замацаваны пад задняй рамай "Зiнгера".
  З кута ён назiраѓ, як Буцi i Гас выходзяць з гатэля з маленькай скрынкай i вялiкай сумачкай Буцi. Яны спынiлiся пад порцiкам.
  
  
  
  
  Нiк глядзеѓ, пакуль Буцi не села ѓ "Зiнгер" i не завяла рухавiк, а затым паспяшаѓся зваротна да "БМВ". Калi ён пад'ехаѓ да павароту, "Зiнгер" быѓ на паѓдарогi да канца квартала. Гас заѓважыѓ яго i памахаѓ лёгкiм рухам рукi ѓверх. "Удачы", - як семафор.
  Буцi паехала на поѓнач. Дзень быѓ цудоѓны, яркае сонца азарыла пейзаж, падобны на Паѓднёвую Калiфорнiю ѓ засушлiвае надвор'е - не пустынныя раёны, а амаль горная мясцовасць з густой раслiннасцю i дзiѓнымi скальнымi ѓтварэннямi. Нiк рушыѓ услед за ёй, застаючыся далёка ззаду, пацвярджаючы кантакт гукавым сiгналам радыёпрымача, якi ѓпiраецца ѓ спiнку сядзення побач з iм.
  Чым больш ён бачыѓ краiну, тым больш яна яму падабалася - клiмат, пейзаж i людзi. Чорныя выглядалi спакойнымi i часта паспяховымi, вадзiлi разнастайныя аѓтамабiлi i грузавiкi. Ён нагадаѓ сабе, што бачыць развiтую камерцыйную частку краiны i павiнен устрымлiвацца ад меркавання.
  Ён убачыѓ слана, якi пасуѓ каля iрыгацыйнай помпы, i па здзiѓленых поглядах мiнакоѓ прыйшоѓ да высновы, што яны былi гэтак жа здзiѓлены, як i ён сам. Жывёла, верагодна, патрапiла ѓ цывiлiзацыю з-за засухi.
  Прыкмета Англii была паѓсюль, i яна вельмi добра падыходзiла, быццам залiтыя сонечнымi промнямi сельская мясцовасць i цягавiтая трапiчная раслiннасць былi такiм жа добрым фонам, як i ѓмерана вiльготны хмарны пейзаж Брытанскiх астравоѓ. Яго ѓвагу прыцягнулi баабабы. Яны выкiдвалi ѓ космас дзiѓныя рукi, падобныя на баньян цi фiгавыя дрэвы Фларыды. Ён мiнуѓ адно дрэва, якое, вiдаць, было трыццаць футаѓ у папярочнiку, i даехаѓ да скрыжавання. Знакi ѓключалi Эйршыр, Эльдарада, Пiканiнямба, Сiною. Нiк спынiѓся, узяѓ рацыю i павярнуѓ яе. Найдужэйшы сiгнал прыйшоѓ прама наперадзе. Ён пайшоѓ проста i зноѓ праверыѓ ба-хiп. Прама спераду, гучна i ясна.
  Ён завярнуѓ за паварот i ѓбачыѓ, што "Зiнгер" Буцi спынiѓся каля прыдарожных варот; ён нацiснуѓ на тормазы "БМВ" i спрытна схаваѓ яго на стаянцы, вiдавочна якая выкарыстоѓваецца грузавiкамi. Ён выскачыѓ з машыны i выглянуѓ за акуратна падстрыжаныя кусты, якiя засланялi навалу смеццевых бакаѓ. На дарозе не было машын. Машына Буцi прасiгналiла чатыры разы. Пасля доѓгага чакання чорны чалавек у шортах колеру хакi, кашулi i фуражцы прабег па бакавой дарозе i адчынiѓ вароты. Аѓтамабiль заехаѓ, i мужчына замкнуѓ вароты, сеѓ у машыну, праехаѓ па схiле i схаваѓся з-пад увагi. Нiк счакаѓ iмгненне, затым паехаѓ на БМВ да брамы.
  Гэта быѓ цiкавы бар'ер: ненадакучлiвы i непераадольны, хоць i выглядаѓ ейны шчуплы. Трохцалевы сталёвы пруток гойдаѓся на паваротнай стойцы з процiвагай. Ён быѓ распiсаны чырвонымi i белымi палосамi, i вы маглi прыняць яго за дрэва. Яго вольны канец быѓ заблакаваны моцным ланцугом i англiйскiм замкам памерам з кулак.
  Нiк ведаѓ, што можа ѓзламаць яго цi зламаць, але гэта было пытанне стратэгii. У цэнтры слупа звiсаѓ доѓгi даѓгаваты знак з акуратнымi жоѓтымi лiтарамi - "ФЕРМА СПАРТАКУС", "ПIТЭР ВАН ПРЭЗ", Прыватная дарога.
  Па абодва бакi ад варот не было плота, але роѓ з вялiкай дарогi ѓтвараѓ роѓ, непраходны нават для джыпа. Нiк вырашыѓ, што гэта было спрытна выкапана экскаватарам.
  Ён вярнуѓся да "БМВ", праехаѓ на iм далей у кусты i замкнуѓ яго. Несучы маленькую рацыю, ён прайшоѓ па бунд курсам, паралельным прасёлкавай дарозе. Ён перасёк некалькi сухiх ручаёѓ, якiя нагадалi яму Нью-Мексiка ѓ засушлiвы сезон. Вялiкая частка раслiннасцi, здавалася, мела характарыстыкi пустынi, здольнай утрымлiваць вiльгаць у перыяды засухi. Ён пачуѓ дзiѓны рыкаючы гук з куста хмызняку i абышоѓ яго, варожачы, цi зможа Вiльгельмiна спынiць насарога цi кагосьцi яшчэ, з чым вы сутыкнецеся тут.
  Трымаючы дарогу ѓ поле зроку, ён убачыѓ дах невялiкай хаты i падышоѓ да яе, пакуль не змог агледзець мясцовасць. Дом быѓ з цэменту або ляпнiны, з вялiкiм загонам для жывёлы i акуратнымi палямi, якiя распасцiраюцца ѓверх па далiне на захадзе i схаванымi з-пад увагi. Дарога пралягала мiма дома ѓ кусты, на поѓнач. Ён дастаѓ свой невялiкi латунны тэлескоп i вывучыѓ дэталi. Два маленькiя конi пасвiлiся пад цянiстым дахам, як мексiканская рамада; невялiкi будынак без вокнаѓ быѓ падобны на гараж. Два вялiкiя сабакi сядзелi i глядзелi ѓ яго бок, iх скiвiцы былi сур'ёзна задуменныя, калi яны праходзiлi праз яго лiнзу.
  Нiк папоѓз назад i працягваѓ iсцi паралельна дарозе, пакуль не прайшоѓ мiлю ад дома. Кусты рабiѓся таѓсцейшы i шурпаты. Ён дабраѓся да дарогi i пайшоѓ па ёй, адчыняючы i зачыняючы вароты для жывёлы. Яго трубка паказала, што "Зiнгер" апярэджвае яго. Ён пайшоѓ наперад, асцярожна, але прыкрываючы зямлю.
  Перасохлая дарога была засыпана жвiрам i выглядала так, быццам добра дрэнавалася, але ѓ такую надвор'е гэта не мела значэння. Ён убачыѓ дзясяткi галоѓ жывёлы пад дрэвамi, некаторыя вельмi далёка. Маленькая змяя зляцела са жвiру, калi ён прабягаѓ мiма, i аднойчы ён убачыѓ на бервяне, падобнае да яшчаркi, iстота, якая магла б прыняць любы прыз за выродлiвасць даѓжынёй у шэсць цаляѓ. у яго былi розныя колеры, луска, рогi, блiскучыя i злосна выглядаючыя зубы.
  
  
  Ён спынiѓся i выцер галаву, i тая сур'ёзна паглядзела на яго, не рухаючыся.
  Нiк паглядзеѓ на гадзiннiк - 1:06. Ён iшоѓ пешшу дзве гадзiны; меркаваная адлегласць: сем мiль. З хусткi ён зрабiѓ пiрацкую шапку для абароны ад пякучага сонца. Ён падышоѓ да помпавай устаноѓкi, дзе плаѓна муркаѓ дызель, i трубы знiклi ѓ бунду. У помпавай станцыi быѓ кран, i ён папiѓ пасля таго, як панюхаѓ i агледзеѓ ваду. Ён павiнен быѓ прыйсцi з глыбокага падполля i, вiдаць, з iм усё ѓ парадку; ён вельмi меѓ патрэбу ѓ гэтым. Ён узышоѓ на пад'ём i асцярожна паглядзеѓ наперад. Ён дастаѓ падзорную трубу i выцягнуѓ яе.
  Магутны маленькi аб'ектыѓ паказаѓ яму вялiкую хату ранча ѓ калiфарнiйскiм стылi сярод дрэѓ i добра падстрыжанай раслiннасцi. Было некалькi гаспадарчых пабудоѓ i крааляѓ. "Зiнгер" ехаѓ па крузе разам з "лендраверам", спартовым MG i класiчным аѓтамабiлем, якога ён не пазнаѓ, родстэрам з доѓгiм капюшонам, якому павiнна быць трыццаць гадоѓ, а вонкава ён выглядаѓ трохгадовым.
  У прасторным унутраным дворыку з падстрэшкам на адным баку дома ён убачыѓ некалькi чалавек, якiя сядзяць у яркiх крэслах. Ён уважлiва сфакусаваѓся - Буцi, стары з абветранай скурай, якi рабiѓ уражанне гаспадара i лiдэра нават на такой адлегласцi, трое iншых белых мужчын у шортах, двое чорных...
  Ён глядзеѓ. Адным з iх быѓ Джон Дж. Джонсан - апошнi раз бачылi ѓ нью-ёркскiм аэравакзале Iст-Сайд, якога Хок апiсаѓ як рэдкага чалавека з гарачай трубой. Тады ён даѓ Буцi канверт. Нiк вырашыѓ, што прыйшоѓ забраць яго. Вельмi разумны. Турыстычная група, з яе паѓнамоцтвамi, лёгка прайшла мытню, амаль не адчынiѓшы багаж.
  Нiк адпоѓз з узгорка, разгарнуѓся на 180 градусаѓ i агледзеѓ свой след. Яму было не па сабе. Насамрэч ён нiчога не бачыѓ ззаду сябе, але яму здалося, што ён пачуѓ кароткi званок, якi не адпавядаѓ гукам жывёл. "Iнтуiцыя", - падумаѓ ён. Або проста празмерная асцярожнасць у гэтай чужой краiне. Ён вывучаѓ дарогу i бунду - нiчога.
  Яму спатрэбiлася гадзiна, каб кружыць каб абаранiць сябе ад поглядаѓ з унутранага дворыка, i падысцi да дома. Ён прапоѓз на шэсцьдзесят футаѓ ад групы за шырмы i схаваѓся за тоѓстым каравым дрэвам; астатнiя дагледжаныя кусты i маляѓнiчыя насаджэннi былi занадта маленькiмi, каб схаваць карлiка. Ён накiраваѓ свой тэлескоп праз прарэз у галiнах. Пад гэтым кутом не было б бачных сонечных блiкаѓ ад аб'ектыва.
  Ён мог чуць толькi абрыѓкi размоваѓ. Здавалася, што яны мелi прыемную сустрэчу. На сталах стаялi шклянкi, кубкi i бутэлькi. Вiдавочна, Буцi прыехаѓ сюды, каб добра паабедаць. Ён вельмi хацеѓ гэтага. Патрыярх, падобны на гаспадара, шмат размаѓляѓ, як i Джон Джонсан i iншы чарнаскуры, жылiсты, невысокi тып у цёмна-карычневай кашулi, штанах i цяжкiх чаравiках. Пасля таго, як ён назiраѓ на працягу як мiнiмум паѓгадзiны, ён убачыѓ, як Джонсан падняѓ са стала пакет, якi ён даведаѓся як той, якi атрымаѓ Буцi ѓ Нью-Ёрку, або яго блiзнюка. Нiк нiколi не спяшаѓся з высновамi. Ён чуѓ, як Джонсан сказаѓ: "... крыху ... дванаццаць тысяч ... нам жыццёва важна ... мы любiм плацiць ... нiчога дарма ..."
  Пажылы мужчына сказаѓ: "... ахвяраваннi былi лепшыя раней... санкцыi... добрая воля..." Ён гаварыѓ роѓна i цiха, але Нiку здалося, што ён чуѓ словы "залатыя бiѓнi".
  Джонсан разгарнуѓ лiст паперы з пакета, якi пачуѓ Нiк: "Нiткi i iголкi ... недарэчны код, але зразумелы ..."
  Яго багаты барытон гучаѓ лепш за iншыя галасы. Ён працягнуѓ: "... гэта добрая зброя, а патроны надзейныя. Выбухоѓка заѓсёды працуе, па меншай меры, пакуль. Лепш, чым A16 ..." Нiк страцiѓ рэшту слоѓ у хiхiканне.
  Ззаду па дарозе, па якой ехаѓ Нiк, загуѓ матор. З'явiѓся пыльны "Фальксваген", прыпаркаваны на пад'язной дарожцы. Жанчына гадоѓ сарака ѓвайшла ѓ дом, яе сустрэѓ пажылы мужчына i прадставiѓ Буцi як Марту Раерсан. Жанчына рухалася так, быццам большую частку часу праводзiла на вулiцы; яе хада была хуткай, яе каардынацыя цудоѓная. Нiк вырашыѓ, што яна амаль прыгожая, з выразнымi адкрытымi рысамi асобы i акуратнымi кароткiмi каштанавымi валасамi, якiя засталiся на месцы, калi яна зняла капялюш з шырокiмi палямi Хто б ...
  Цяжкi голас ззаду Нiка сказаѓ: "Не рухайся хутка".
  Вельмi хутка - Нiк не паварушыѓся. Вы можаце зразумець, калi яны гэта маюць на ѓвазе, i, верагодна, у вас ёсць што падмацаваць. Глыбокi голас з музычным брытанскiм акцэнтам сказаѓ камусьцi, каго Нiк не мог бачыць: "Занга, скажы мiстэру Прэзу". Затым, гучней: "Цяпер ты можаш разгарнуцца".
  Нiк павярнуѓся. Негр сярэдняга росту ѓ белых шортах i бледна-блакiтнай спартовай кашулi стаяѓ з дубальтоѓкай драбавiком пад мышкай, нацэленым злева ад каленяѓ Нiка. Стрэльба была дарагой, з выразнымi i глыбокiмi гравiроѓкамi на метале, i яна была дзясятага калiбра - пераносная гармата блiзкага дзеяння.
  Гэтыя думкi праходзiлi ѓ яго галаве, калi ён спакойна назiраѓ за сваiм выкрадальнiкам. Ён не збiраѓся спачатку рухацца цi казаць - гэта прымушала некаторых нервавацца.
  
  
  
  
  Яго ѓвагу прыцягнуѓ рух у бок. Два сабакi, якiх ён бачыѓ у маленькай хатцы ѓ пачатку дарогi, падышлi да негра i паглядзелi на Нiка, як бы кажучы: "Наш абед?"
  Гэта былi радэзiйскiя рыджбекi, часам званыя сабакамi-львамi, вагой каля ста фунтаѓ кожны. Яны могуць зламаць аленевую нагу хваткай i паваротам, збiць буйную дзiчыну сваiм таранам, а трое з iх могуць утрымаць iльва. Негр сказаѓ: "Стой, Гiмба. Стой, Джэйн".
  Яны селi побач з iм i раскрылi мовы ѓ бок Нiка. Iншы мужчына паглядзеѓ на iх. Нiк павярнуѓся i адскочыѓ, iмкнучыся ѓтрымаць дрэва памiж сабой i драбавiком.
  Ён разлiчваѓ на некалькi рэчаѓ. Сабакам толькi што сказалi "заставацца". Гэта можа затрымаць iх на iмгненьне. Негр, верагодна, не быѓ тут лiдэрам - не ѓ "белай" Радэзii - i, магчыма, яму сказалi б не страляць.
  Блам! Падобна на стрэл з абодвух ствалоѓ. Нiк пачуѓ выццё i вiск святла, якое рассякала паветра там, дзе ён быѓ iмгненне назад. Ён стукнуѓся аб гараж, да якога ён наблiжаѓся, утварыѓшы вышчэрбленае кола справа ад яго. Ён убачыѓ гэта, калi ѓскочыѓ, зачапiѓся рукой за дах гаража i кiнуѓ сваё цела ѓверх i на вяршыню ѓ адзiн скачок i перакацiѓся.
  Калi ён схаваѓся з-пад увагi, ён пачуѓ скрыгат лап сабак i больш цяжкiя гукi чалавека, якi бег. Кожны з сабак выдаѓ гучны хрыплы брэх, якi разносiѓся па даѓжынi, як быццам кажучы: "Вось ён!"
  Нiк мог уявiць сабе, як яны выставiлi пярэднiя лапы на сценку гаража, гэтыя вялiзныя раты з зубамi даѓжынёй у дзюйм, якiя нагадвалi яму кракадзiлаѓ, з надзеяй ѓкусiць. Дзве чорныя рукi схапiлiся за край даху. З'явiѓся сярдзiты твар негра. Нiк выхапiѓ Вiльгельмiну i скурчыѓся, паставiѓшы ствол у цалi ад носа мужчыны. Яны абодва на iмгненне замерлi, гледзячы адзiн аднаму ѓ вочы. Нiк адмоѓна пакруцiѓ галавой i сказаѓ: "Не".
  Чорны твар не змянiѓ выразы. Моцныя рукi раскрылiся, i ён знiк з поля зроку. На 125-й вулiцы, падумаѓ Нiк, яго назвалi б сапраѓдным класным катом.
  Ён агледзеѓ дах. Яна была пакрыта складам светлага колеру, падобным на гладкую цвёрдую тынкоѓку, i не меѓ перашкод. Калi б яна не была злёгку нахiлены таму, вы маглi б паставiць сетку i выкарыстоѓваць яе для настольнага тэнiснага корта. Дрэннае месца для абароны. Ён падняѓ вочы. Яны маглi залезцi на любое з тузiна дрэѓ i стрэлiць у яго, калi да гэтага дойдзе.
  Ён дастаѓ Х'юга i раскапаѓ ляпнiну. Магчыма, яму атрымаецца прарабiць дзюру ѓ пластыцы i выкрасцi машыну калi б яна была ѓсярэдзiне стойлаѓ. Х'юга, яго сталь убiвалася з усёй сваёй моцай, выбiвала габлюшку памерам менш пазногця. Яму спатрэбiцца гадзiна, каб зрабiць чару для ѓзрыѓчаткi. Ён уклаѓ Х'юга ѓ ножны.
  Ён чуѓ галасы. Мужчына крыкнуѓ: "Тэмба - хто там наверсе?"
  Тэмба апiсаѓ яго. Буцi ѓсклiкнула: "Эндзi Грант!"
  Голас першага чалавека, брытанскi з адценнем шатландскага задзiрыны, спытаѓ, хто такi Эндзi Грант. Буцi патлумачыла i дадала, што ѓ яго ёсць пiсталет.
  Глыбокi тон Тэмба пацвердзiѓ гэта. "У яго гэта з сабой. Люгер".
  Нiк уздыхнуѓ. Тэмба быѓ побач. Ён здагадаѓся, што шатландскi акцэнт належаѓ пажылому чалавеку, якога ён бачыѓ ва ѓнутраным дворыку. У iм быѓ аѓтарытэт. Цяпер там гаварылася: "Апусцiце зброю, хлопцы. Не трэба было страляць, Тэмба".
  "Я не спрабаваѓ яго застрэлiць", - адказаѓ голас Тэмба.
  Нiк вырашыѓ, што верыць у гэта - але стрэл быѓ страшэнна блiзкi.
  Голас з задзiрынай гучаѓ гучней. "Прывiтанне, Эндзi Грант?"
  "Так", - адказаѓ Нiк. Яны ѓсё роѓна гэта ведалi.
  "У цябе выдатнае хайлэндскае iмя. Ты шатландзец?"
  "Так даѓно я не ведаѓ, у якi канец кiлта ѓлезцi".
  "Табе варта павучыцца, дружа. Яны зручней шорт". Суразмоѓца ѓсмiхнуѓся. "Хочаце спусцiцца?"
  "Не."
  "Што ж, паглядзi на нас. Мы не прычынiм табе шкоды".
  Нiк вырашыѓ рызыкнуць. Ён сумняваѓся, што яны забiлi б яго выпадкова, на вачах у Буцi. I ён не збiраѓся нiчога выйграваць з гэтага даху - гэта была адна з горшых пазiцый, у якiя ён калi-небудзь трапляѓ. Самае простае магло аказацца самым небяспечным. Ён быѓ рады, што нiводны з яго злосных супернiкаѓ нiколi не ѓцягваѓ яго ѓ такую пастку. Iуда б кiнуѓ некалькi гранат i затым зрашэцiѓ яго ружэйным агнём з дрэѓ для страхоѓкi. Ён схiлiѓ галаву набок i дадаѓ усмешку: "Усiм прывiтанне".
  Як нi дзiѓна, у гэты момант сiстэма гучнай сувязi залiла тэрыторыю барабанным шротам. Усе замерлi. Затым добры аркестр - ён быѓ падобны на Scots Guards Band або Grenadiers - загрымеѓ i загрымеѓ у першыя такты "The Garb of Auld Gaul". У цэнтры групы пад iм, стары з абветранай скурай, больш за шэсць футаѓ даѓжынi, худы i прамой, як адвес, зароѓ: "Гары! Калi ласка, iдзi i ѓбавi трохi".
  Белы чалавек, якога Кiк бачыѓ у групе ва ѓнутраным дворыку, павярнуѓся i пабег да дома. Сталы мужчына зноѓ паглядзеѓ на Нiка. "Прабач, мы не чакалi размовы з музыкай. Гэта цудоѓная мелодыя. Вы яе даведаецеся?"
  Нiк кiѓнуѓ i назваѓ яе.
  
  
  
  Стары зiрнуѓ на яго. У яго быѓ добры, задумлiвы твар, i ён стаяѓ спакойна. Нiку стала не па сабе. Пакуль вы iх не пазналi, гэта быѓ самы небяспечны тып у свеце. Яны былi дакладнымi i прамымi - цi чыстым атрутай. Менавiта яны вялi войскi з дубцом. Маршыравалi ѓзад i наперад па акопах, заспяваючы "Highland Laddie", пакуль iх не збiлi i не замянiлi iншымi. Яны сядзелi ѓ сёдлах як шаснаццатыя ѓланы, калi яны натыкнулiся на сорак тысяч сiкхаѓ з шасцюдзесяццю сямю артылерыйскiмi прыладамi ѓ Алiвале. Чортавы дурнi, вядома, напалi.
  Нiк паглядзеѓ унiз. Гiсторыя была вельмi карыснай; гэта дало вам шанец супраць мужчын i паменшыла вашыя памылкi. Добi стаяла ѓ дваццацi футах ззаду высокага старога. З ёй былi яшчэ двое белых мужчын, якiх ён заѓважыѓ на ганку, i жанчына, якую прадставiлi як Марту Раерсан. Яна надзела капялюш з шырокiмi палямi i выглядала мiлай матронай за ангельскай садовай гарбатай.
  Стары сказаѓ: "Мiстэр Грант - я Пiтэр ван Прэз. Вы ведаеце мiс Дэлонг. Дазвольце мне ѓявiць мiсiс Марту Раерсан. I мiстэра Томi Хоу злева ад яе, а мiстэра Фрэда Максвела справа".
  Нiк кiѓнуѓ усiм i сказаѓ, што вельмi задаволены. Сонца, як распаленае жалеза, клалася яму на шыю, куды не даходзiла пiрацкая фуражка. Ён зразумеѓ, як ён павiнен выглядаць, узяѓ гэта левай рукой, выцер лоб i прыбраѓ.
  Ван Прэз сказаѓ: "Гарача там. Не маглi б вы кiнуць пiсталет i далучыцца да нас за чым-небудзь больш крутым?"
  "Я б хацеѓ што-небудзь крутое, але лепш пакiну сабе пiсталет. Я ѓпэѓнены, што мы зможам гэта абмеркаваць".
  "Сэр-р-рэ, мы можам. Мiс Дэлонг кажа, што думае, што вы агент амерыканскага ФБР. Калi так, то вы не сварыцеся з намi".
  "Вядома, я турбуюся не толькi аб бяспецы мiс Дэлонг. Вось чаму я рушыѓ услед за ёй".
  Буцi не магла маѓчаць. Яна сказала: "Як вы даведалiся, што я прыехала сюды? Я ѓвесь час глядзела ѓ люстэрка. Вы не былi ззаду мяне".
  "Так, быѓ", - сказаѓ Нiк. "Ты проста недастаткова ѓважлiва прыгледзеѓся. Табе трэба было прайсцi па пад'язной дарожцы. Затым павярнуць назад. Тады ты б мяне злавiла".
  Буцi ѓпiлася ѓ яго позiркам. Калi б ад погляду магла з'явiцца сып! "Адзеннi Старой Галii", зараз мякчэйшыя, скончылiся. Гурт перайшоѓ на "Road to the Isles". Белы чалавек павольна вяртаѓся з дому. Нiк кiнуѓ погляд пад якая падтрымлiвае руку. Нешта варухнулася ѓ кутку даху, ззаду.
  "Магу я спусцiцца ..."
  "Кiнь зброю, дружа". Тон не быѓ такiм далiкатным.
  Нiк пакруцiѓ галавой, робячы выгляд, што думае. Нешта скрыгатала па-над баявой музыкай, i яго ахапiла сетка, i яго знесла з даху. Ён намацваѓ Вiльгельмiну, калi ён прызямлiѓся з ашаламляльным грукатам ля ног Пiцера ван Прэза.
  Пажылы мужчына скокнуѓ, абедзвюма рукамi схапiѓ Нiка за руку з пiсталетам, калi Вiльгельмiна заблыталася ѓ вяроѓках сеткi. Iмгненне праз Томi i Фрэд патрапiлi ѓ чарку. "Люгер" тузануѓся ад яго. Яшчэ адна зморшчына стаѓкi накрыла яго, калi белыя адскочылi назад, i два чорныя перавярнулi канцы сеткi з адпрацаванай дакладнасцю.
  
  Раздзел чацвёрты
  
  Нiк часткова прызямлiѓся на галаву. Ён думаѓ, што ягоныя рэфлексы нармальныя, але яны замарудзiлiся на некалькi секунд, хоць ён разумеѓ усё, што адбывалася. Ён адчуваѓ сябе тэлегледачом, якi сядзеѓ так доѓга, што ён здранцвеѓ, а яго мускулы адмаѓляюцца актывавацца, хоць яго розум працягвае паглынаць змесцiва экрана.
  Гэта было страшэнна зневажальна. Двое чорных узялi канцы сетак i адступiлi. Яны нагадвалi Тэмба. Ён уявiѓ, што адным з iх можа быць Занга, якi прыйшоѓ папярэдзiць Пiцера. Ён убачыѓ, як Джон Дж. Джонсан выйшаѓ з-за кута гаража. Ён быѓ там, каб дапамагчы iм з сеткай.
  Гурт зайграѓ "Dumbarton's Drums", i Нiк нахмурыѓся. Запальная музыка наѓмысна гучала, каб заглушыць шум людзей i сеткi, якiя рухаюцца. А Пiтэр ван Прэс арганiзаваѓ рух за секунды з дапамогай плаѓнай тактыкi дасведчанага стратэга. Ён рабiѓ уражанне сiмпатычнага, эксцэнтрычнага старога, якi гуляе на дудзе для сваiх сяброѓ i шкадуе аб страце коней для кавалерыi, таму што гэта перашкаджае паляванню на лiс, калi ён знаходзiцца на сапраѓднай службе. Дастаткова гiстарычнай даведкi - стары, верагодна, разбiраѓся ѓ камп'ютарным аналiзе са выпадковым выбарам.
  Нiк зрабiѓ пару глыбокiх удыхаѓ. Яго галава праяснiлася, але ён адчуваѓ сябе не менш недарэчна скаваным, як толькi што злоѓленая дзiчына. Ён мог дацягнуцца да Х'юга i iмгненна вызвалiцца, але Томi Хоу трымаѓ "люгер" вельмi прафесiйна, i можна паспрачацца, што тут i там была схавана iншая агнявая моц.
  Буцi хiхiкнула. "Калi б Дж. Эдгар мог бачыць цябе зараз ..."
  Нiк адчуѓ, як запал паднiмаецца па яго шыi. Чаму ён не настаяѓ на гэтым водпуску або не пайшоѓ на пенсiю? Ён сказаѓ Пiцеру: "Я зараз вып'ю прахалодны напой, калi ты выцягнеш мяне з гэтага бязладзiцы".
  "Я не думаю, што ѓ вас ёсць яшчэ адна зброя", - сказаѓ Пiцер, а затым прадэманстраваѓ сваё дыпламатычнае майстэрства, не прымусiѓшы абшукваць Нiка - пасля таго, як паведамiѓ яму, што ён думаѓ аб магчымасцi. "Расшпiлiце яго, хлопцы. Калi ласка, прабачце за грубае абыходжанне, мiстэр Грант. Але вы парушылi межы, цi ведаеце. Цяпер дрэнныя часы. Нiколi не ведаеш усяго. Мне здаецца, гэта не так.
  
  
  
  
  Што ѓ нас ёсць нейкiя сваркi, калi толькi Злучаныя Штаты не гатовы аказаць на нас жорсткi цiск, а гэта не мае сэнсу. Цi не? "
  Тэмба разгарнуѓ сетку. Нiк устаѓ i пацёр локаць. Сапраѓды кажучы - я не веру, што ѓ нас з вамi ёсць рознагалоссi. Мiс Дэлонг - мой клопат".
  Пiцер на гэта не набыѓся, але не адмовiѓся. "Хадземце ѓ прахалоду. У такi дзень можна выпiць шклянку".
  Усе, акрамя Тэмба i Зангi, нетаропка выйшлi ва ѓнутраны двор. Пiцер асабiста падрыхтаваѓ вiскi i ѓручыѓ яго Нiку. Яшчэ адзiн тонкi жэст прымiрэння. "Любы чалавек па iмi Грант бярэ вiскi з вадой. Вы ведалi, што за вамi гналiся з вялiкай дарогi?"
  "Я падумаѓ аб гэтым адзiн цi два разы, але нiчога не ѓбачыѓ. Як вы даведалiся, што я прыйду?"
  "Сабакi ѓ маленькай хатцы. Вы iх бачылi?"
  "Так."
  Тэмба быѓ унутры. Ён патэлефанаваѓ мне, а затым рушыѓ услед за вамi. Сабакi сочаць бязгучна. Магчыма, вы чулi, што ён загадаѓ iм стрымлiвацца i не папярэджваць вас. Гэта падобна на рык жывёлы, але ваша вуха магло не паверыць у гэта".
  Нiк згодна кiѓнуѓ i сербануѓ вiскi. А-а-а. Ён заѓважыѓ, што Ван Прэ часам губляѓ задзiрыны сваёй гаворкi i казаѓ, як адукаваны ангелец. Ён паказаѓ на прыгожа абстаѓлены ѓнутраны дворык. "Вельмi добры дом, мiстэр ван Прэ".
  "Дзякуй. Гэта паказвае, на што здольныя ѓпартая праца, беражлiвасць i самавiтая спадчына. Вам цiкава, што мяне клiчуць на афрыкаанс, а мае ѓчынкi i акцэнт - шатландскi. Мая мацi - Дункан - выйшла замуж за ван Прэза. Ён прыдумаѓ першыя паходы з Паѓднёвай Афрыкi. Ён махнуѓ рукой на бязмежныя прасторы зямлi. "Буйная рагатая жывёла, тытунь, карысныя выкапнi. У яго было зоркае вока".
  Астатнiя расселiся па паралонавых крэслах i шэзлонгам. Пацiа служыла б маленькаму сямейнаму курортнаму гатэлю. Буцi была побач з Джонам Джонсанам, Хоу, Максвелам i Зангай. Мiсiс Раерсан прынесла Нiку паднос з закускамi - мясам i сырам на трыкутнiках з хлеба, арэхаѓ i завiтушкi. Нiк узяѓ жменю. Яна села з iмi. "У вас была доѓгая гарачая прагулка. Мiстэр Грант. Я магла б вас адвезцi. Гэта ваш БМВ прыпаркаваны каля шашы?"
  "Так", - сказаѓ Нiк. "Моцныя вароты спынiлi мяне. Я не ведаѓ, што гэта так далёка".
  Мiсiс Раерсан падштурхнула паднос да яго локця. "Паспрабуй бiлтонг. Вось..." Яна паказала на нешта, падобнае на сушаную ялавiчыну, скручаную на хлебе з кроплямi падлiѓкi. "Бiлтонг - гэта проста салёнае мяса, але яно цудоѓна, калi яго правiльна прыгатаваць. Гэта крыху пералiку падлiѓкi на бiлтонгу".
  Нiк усмiхнуѓся ёй i паспрабаваѓ адно з канапе, у той час як яго розум пстрыкнуѓ. Бiлтанг-бiлтонг-бiлтонг. На iмгненне ён успомнiѓ апошнi пранiклiвы, добры погляд i асцярожнасць Хоѓка. Яго локаць хварэѓ, i ён пацёр яго. Так, ласкавы Папа Хоук, якi выштурхвае Джунiёра з дзвярэй самалёта для скачка з парашутам. Гэта трэба зрабiць, сынок. Я буду там, калi ты стукнешся. Не хвалюйцеся, палёт безумоѓна гарантаваны.
  "Што вы думаеце аб Радэзii, мiстэр Грант?" - спытаѓ ван Прэз.
  "Чароѓна. Захапляльна".
  Марта Раерсан ѓсмiхнулася. Ван Прэз рэзка зiрнуѓ на яе, i яна весела адказала яму позiркам. "Вы сустракалi многiх з нашых грамадзян?"
  "Мастэрс, падрадчык тура. Алан Уiлсан, бiзнесмен".
  "Ах так, Уiлсан. Адзiн з нашых самых захопленых абаронцаѓ незалежнасцi. I здаровых умоѓ для бiзнесу".
  "Ён нешта згадаѓ пра гэта".
  "Таксама адважны чалавек. Па-свойму. Па-свойму адважныя рымскiя легiянеры. Гэтакi напалову зацiкаѓлены патрыятызм".
  "Я думаѓ, з яго атрымаѓся б выдатны кавалерыст Канфедэрацыi", - сказаѓ Нiк, прытрымлiваючыся прыкладу. "Вы атрымлiваеце фiласофiю, спалучаючы смеласць, iдэалы i прагнасць у сумесi Waring".
  "Уэрынг блендор?" - спытаѓ ван Прэз.
  "Машына, якая збiрае iх усiх разам", - патлумачыла мiсiс Раерсан. "Ён усё змешвае, ператвараючы ѓ суп".
  Ван Прэз кiѓнуѓ, уяѓляючы сабе працэс. "Гэта падыходзiць. I яны нiколi не могуць быць падзеленыя зноѓ. У нас шмат такiх".
  "Але не ты", - асцярожна сказаѓ Нiк. "Я мяркую, ваш пункт гледжання - больш разумны". Ён зiрнуѓ на Джона Джонсана.
  "Разумная? Некаторыя называюць гэта здрадай. Для пратакола, скажам, я не магу вызначыцца".
  Нiк сумняваѓся, што розум, якi хаваецца за гэтымi пранiклiвымi вачыма, калi-небудзь быѓ разбураны надоѓга. "Я разумею, што гэта вельмi складаная сытуацыя".
  Ван Прэз налiѓ iм у куфлi крыху вiскi. "Гэта так. Чыя незалежнасць вышэй за ѓсё? У вас была аналагiчная праблема з iндзейцамi. Цi павiнны мы вырашыць яе па-вашаму?"
  Нiк адмовiѓся уцягвацца ѓ гэта. Калi ён замоѓк, мiсiс Раерсан умяшалася: "Вы проста праводзiце экскурсiю, мiстэр Грант? Цi ѓ вас ёсць iншыя iнтарэсы?"
  "Я часта думаѓ аб тым, каб заняцца залатым бiзнэсам. Уiлсан адмовiѓ мне, калi я паспрабаваѓ яго купiць. Я чуѓ, што горназдабыѓная кампанiя Taylor-Hill-Boreman Mining Company зрабiла новыя руднiкi.
  "На вашым месцы я б трымаѓся ад iх далей", - хутка сказаѓ ван Прэз.
  "Чаму?"
  "У iх ёсць рынкi збыту для ѓсяго, што яны вырабляюць. I яны - жорсткi натоѓп з трывалымi палiтычнымi сувязямi.. Ходзяць чуткi, што за залатым фасадам робiцца i iншыя рэчы - дзiѓныя чуткi пра наёмных забойцаѓ.
  
  Калi яны зловяць вас так, як мы, вы не будзе проста ѓ сетцы. Вы не выжывеце". "I што ж тады застаецца вам як радэзiйскаму патрыёту?" Ван Прэз пацiснуѓ плячыма. "На балансе". "Цi ведаеце вы, што людзi таксама кажуць, што фiнансуюць новых нацыстаѓ? Яны робяць унёскi ѓ Адэскi фонд, падтрымлiваюць паѓтузiна дыктатараѓ - i зброяй, i золатам". "Я чуѓ. Я не абавязкова веру". "Гэта неверагодна?" "Навошта iм прадаваць камунiстам i фiнансаваць фашыстаѓ?" "Якi жарт лепш? Спачатку вы кiдаеце сацыялiстаѓ, выкарыстоѓваючы iх уласныя грошы для фiнансавання сваiх удараѓ, а затым вы ѓ вольны час дабiваеце дэмакратыi. Калi ѓсё скончыцца, яны пабудуюць статуi Гiтлера ѓ кожнай сталiцы свету. Трыста футаѓ вышынёй. Ён зрабiѓ бы гэта. Проста крыху затрымаѓся, вось i ѓсё. Ван Прэз i мiсiс Раерсан запытальна паглядзелi адзiн на аднаго. Нiк выказаѓ здагадку, што гэтая iдэя была тут раней. Адзiнымi гукамi былi пошчакi i крыкi птушак. Нарэшце ван Прэз сказаѓ: "Я павiнен падумаць аб тым часе для чаю". Ён устаѓ. "А потым мы з Буцi можам сысцi?" Мiсiс Раерсан пакажа табе дарогу. Што тычыцца твайго сыходу, нам прыйдзецца задаволiць iндабу тут, на стаянцы, з гэтай нагоды". Ён махнуѓ рукой, абдымаючы ѓсiх астатнiх. Нiк пацiснуѓ плячыма i рушыѓ услед за мiсiс Раерсон праз рассоѓныя шкляныя дзверы ѓ хату. Яна правяла яго па доѓгiм калiдоры i паказала на дзверы. "Туда. Роберт Морыс павiнен быѓ адправiць больш у Вэлi Фордж". Iмя амерыканскага патрыёта i зiмовыя кватэры Вашынгтона былi апазнавальнымi словамi AX. Мiсiс Раерсан дала правiльны адказ. "Iсраэль Патнэм, генерал з Канэктыкута. Вы прыляцелi ѓ непрыдатны час, Грант. Джонсан быѓ перапраѓлены кантрабандай праз Танзанiю. Тэмба i Занга толькi што вярнулiся з Замбii. У iх ёсць партызанская група ѓ джунглях уздоѓж ракi. Яны ваююць з радэзiйскiм войскам цяпер. i яны робяць такую добрую працу, з-за якой радэзiйцы павiнны былi ѓвесцi паѓднёваафрыканскiя войскi ". "Добi прынесла грошы?" "Так. Яна ѓсяго толькi кур'ер. Але ван Прэз можа падумаць, што вы бачылi занадта шмат, каб яе адпусцiць. Калi радэзiйская палiцыя пакажа вам фатаграфii Тэмба i Зангi, вы зможаце iх апазнаць". "Што ты параiш?" "Я не ведаю. Я жыву тут шэсць год. Я на месцы AX P21. Я, верагодна, змагу вызвалiць вас у рэшце рэшт, калi яны вас затрымаюць". "Яны не будуць", - паабяцаѓ Нiк. "Не парушайце сваё прыкрыццё, яно занадта каштоѓнае". "Дзякуй. А ты..." "N3." Марта Раерсан праглынула i супакоiлася. Нiк вырашыѓ, што яна была прыгожай дзяѓчынай. Яна па-ранейшаму была вельмi прывабнай. I яна, вiдавочна, ведала, што N3 азначала Killmaster. Яна прашаптала: "Удачы" i сышла. Ванна была ѓльтрасучаснай i добра абсталяванай. свае цёмна-каштанавыя валасы.Калi ён вярнуѓся праз доѓгую залу, ван Прэ i яго госцi сабралiся ѓ вялiкай сталовай. i запрасiѓ iх пачаць есцi. Нiк пагрузiѓ сваю талерку мясам i салатай. сказаѓ ван Прэзу: "Гэта выдатны абед. Ён нагадвае мне Англiю". "Дзякуй." "Ты вырашыѓ мой лёс?" "Не будзь такiм меладраматычны. Так, мы павiнны папрасiць цябе застацца хаця б да заѓтра. Мы патэлефануем тваiм сябрам i скажам, што ѓ цябе праблемы з маторам". Нiк нахмурыѓся. Упершыню ён адчуѓ лёгкую варожасць да свайго гаспадара. Стары пусцiѓ каранi ѓ краiне, якая раптам расквiтнела праблемамi, як нашэсце саранчы. Ён мог спачуваць яму. "Чаму самому спытаѓся? затрымлiваюць толькi вас. Буцi рада прыняць маю гасцiннасць. Ня думаю, што вы пойдзеце да ѓладаѓ. Гэта не ваша справа, i вы здаецца разумным чалавекам, але мы не можам рызыкаваць. Нават калi вы сыходзiце, я папрашу вас як джэнтльмена забыцца пра ѓсё, што вы тут бачылi". "Я мяркую, вы маеце на ѓвазе... каго заѓгодна, - паправiѓ Нiк. "Так." Нiк заѓважыѓ халодны ненавiсны погляд, якi Джон Джонсан кiнуѓ у яго бок. Павiнна была быць прычына, па якой яны мелi патрэбу ѓ аднадзённай лiтасцi. Верагодна, у iх была калона або тактычная група памiж ранча ван Прэ i далiнай джунгляѓ. Ён сказаѓ. "Выкажам здагадку, я абяцаю - як джэнтльмен - не размаѓляць, калi вы дазволiце нам вярнуцца цяпер". Сур'ёзны погляд Ван Прэза звярнуѓся да Джонсана, Хоу, Тэмба. Нiк чытаѓ адмаѓленне па iх тварам. "Мне вельмi шкада, - адказаѓ ван Прэз. "Мне таксама", - прамармытаѓ Нiк. Ён скончыѓ трапезу i выцягнуѓ цыгарэту, памацаѓшы ѓ кiшэнi штаноѓ у пошуках запальнiцы. Нельга сказаць, што яны гэтага не прасiлi. Ён адчуѓ задавальненне ад таго, што перайшоѓ у атаку, а затым аблаяѓ.
  
  
  . Killmaster павiнен кантраляваць свае эмоцыi, асаблiва сваё эга. Ён не павiнен выходзiць з сябе з-за таго нечаканага плясканнi з даху гаража, з-за таго, што яго звязалi, як злоѓленая жывёла.
  Прыбраѓшы запальнiчку, ён дастаѓ з кiшэнi шорт два авальныя, падобныя на яйкi кантэйнера. Ён быѓ асцярожны, каб не прыняць iх за гранулы злева, якiя змяшчаюць узрыѓчатку.
  Ён вывучыѓ пакой. Яна была з кандыцыянерам; дзверы Пацiа i хола былi зачыненыя. Слугi толькi што прайшлi праз ворныя дзверы на кухню. Гэта быѓ вялiкi пакой, але Сцюарт распрацаваѓ вялiкае пашырэнне газу, якi выбiвае, сцiснутага пад вельмi высокiм цiскам. Ён намацаѓ маленькiя перамыкачы i выключыѓ iх засцерагальнiк. Ён гучна сказаѓ: "Што ж, калi нам давядзецца застацца, я мяркую, мы дастанем з гэтага максiмум карысцi. Мы можам ..."
  Яго голас не перакрыѓ гучны падвойны пуф-пуф i шыпенне, калi дзве газавыя бомбы выпусцiлi свае зарады.
  "Што гэта было?" ван Прэз зароѓ i напалову спынiѓся каля стала.
  Нiк затрымаѓ дыханне i пачаѓ лiчыць.
  "Я не ведаю." - Максвел адказаѓ праз стол i адсунуѓ крэсла. "Падобна на невялiкi выбух. Дзесьцi на падлозе?"
  Ван Прэз нагнуѓся, ахнуѓ i павольна павалiѓся, як дуб, прабiты ланцужной пiлой.
  "Пiцер! Што здарылася?" Максвел абышоѓ стол, пахiснуѓся i ѓпаѓ. Мiсiс Раерсан адкiнула галаву, нiбы яна спала.
  Галава Буцi ѓпала на рэшткi салаты. Хоу папярхнуѓся, вылаяѓся, сунуѓ руку пад куртку, а затым упаѓ на спiнку крэсла, выглядаючы як якi сядзiць без прытомнасцi Напалеон. Тэмба, якi знаходзiѓся ѓ трох месцах ад яго, удалося дабрацца да Пiцера. Гэта быѓ горшы напрамак, у якiм ён мог пайсцi. Ён заснуѓ, як стомленае немаѓля.
  Джон Джонсан быѓ праблемай. Ён не ведаѓ, што здарылася, але ён устаѓ i адышоѓ ад стала, падазрона прынюхваючыся. Два сабакi, якiх пакiнулi знадворку, iнтуiтыѓна ведалi, што з iх гаспадаром нешта не так. Яны стукнулiся аб шкляную перагародку з падвойным грукатам, брэх, iх гiганцкiя скiвiцы былi маленькiмi чырвонымi пячорамi, апраѓленыя белымi зубамi. Шкло было трывалым - вытрымала.
  Джонсан прыцiснуѓ руку да сцягна. Нiк падняѓ талерку i акуратна ѓсадзiѓ яе ѓ горла мужчыну.
  Джонсан адхiснуѓся, яго твар быѓ спакойным i без нянавiсцi, цiхамiрнасць у чорным. Рука, якую ён трымаѓ на сцягне, раптоѓна звесiлася наперад на канцы бяссiльнай i свiнцовай рукi. Ён цяжка ѓздыхнуѓ, паспрабаваѓ узяць сябе ѓ рукi, рашучасць у бездапаможных вачах праявiлася. Нiк падняѓ талерку ван Прэза i ѓзважыѓ яе, як дыск. Мужчына не здаваѓся лёгка. Вочы Джонсана заплюшчылiся, i ён упаѓ.
  Нiк акуратна паставiѓ талерку ван Прэза на месца. Ён усё яшчэ лiчыѓ - сто дваццаць адзiн, сто дваццаць два. Ён не адчуваѓ патрэбы дыхаць. Адно з яго лепшых уменняѓ - затрымлiваць дыханне; ён мог амаль дасягнуць неафiцыйнага рэкорду.
  Ён выцягнуѓ з кiшэнi Джонсана маленькi сiнi iспанскi рэвальвер, узяѓ некалькi пiсталетаѓ у несвядомага ван Прэза, Хаѓ. Максвел i Тэмба. Ён выцягнуѓ Вiльгельмiну з-за пояса Максвела i, каб усё было ѓ парадку, абшукаѓ сумкi Буцi i мiсiс Раерсан. Нi ѓ кога не было зброi.
  Падбегшы да падвойных дзвярэй каморы дварэцкага, ён расхiнуѓ iх. Прасторны пакой з дзiѓнай колькасцю навясных шаф i трыма ѓбудаванымi ракавiнамi была пустая. Ён пабег цераз пакой для гальштукаѓ на кухню. На другiм канцы пакоя зачынiлiся сеткаватыя дзверы. Мужчына i жанчына, якiя служылi iм, беглi праз службовы двор. Нiк зачынiѓ i замкнуѓ дзверы, каб сабакi не пранiклi ѓнутр.
  Свежае паветра з дзiѓным пахам мякка струменiлася скрозь экран. Нiк выдыхнуѓ, спустошыѓ i напоѓнiѓ лёгкiя. Ён падумаѓ, цi ёсць у iх побач з кухняй сад са спецыямi. Беглы негры схавалiся з-пад увагi.
  У вялiкай хаце раптам стала цiха. Адзiнымi гукамi былi далёкiя птушкi i цiхае цурчанне вады ѓ iмбрычку на плiце.
  У кладоѓцы побач з кухняй Нiк знайшоѓ пяцiдзесяцiфутавы скрутак нейлонавай бялiзнавай вяроѓкi. Ён вярнуѓся ѓ сталовую. Мужчыны i жанчыны ляжалi там, дзе ѓпалi, выглядаючы сумна бездапаможнымi. Толькi Джонсан i Тэмба паказалi прыкметы вяртання ѓ прытомнасць. Джонсан мармытаѓ неразборлiвыя словы. Тембо вельмi павольна кiваѓ галавой з боку ѓ бок.
  Нiк звязаѓ iх першымi, накiнуѓшы iм на запясцi i лодыжкi гваздзiкi, замацаваныя квадратнымi вузламi. Ён рабiѓ гэта амаль не выглядаючы, як памагаты старога боцмана.
  
  Раздзел пяты
  
  Абясшкоджванне астатнiх заняло ѓсяго некалькi хвiлiн. Ён звязаѓ шчыкалаткi Хоу i Максвела - яны былi сур'ёзнымi хлопцамi i ён не вытрымаѓ бы ѓдару нагой са звязанымi рукамi - але змацаваѓ толькi рукi ван Прэза i пакiнуѓ Буцi i мiсiс Раерсан на волi. Ён сабраѓ пiсталеты на фуршэтным стале i разрадзiѓ iх усё, кiнуѓшы патроны ѓ тоѓсты таз з рэшткамi зялёнага салаты.
  Ён задуменна акунуѓ патроны ѓ слiзь, а затым насыпаѓ у яе салата з iншай.
  
  
  
  
  
  Затым ён узяѓ чыстую талерку, абраѓ дзве тоѓстыя лустачкi ростбiфа i лыжку запраѓленых бабоѓ i сеѓ на месца, якое ён займаѓ для абеду.
  Джонсан i Тэмба ачулiся першымi. Сабакi сядзелi за шкляной перагародкай, насцярожана назiраючы, падняѓшы поѓсць. Джонсан хрыпла сказаѓ: "Чорт... ты... Грант. Ты... пашкадуеш... ты... нiколi не прыходзiѓ на... нашу зямлю".
  "Вашу зямлю?" Нiк спынiѓся з вiдэльцам ялавiчыны.
  "Зямля майго народа. Мы вернем яе i павесiм такiх ублюдкаѓ, як вы. Навошта вы ѓмешваецеся? Вы думаеце, што можаце кiраваць мiрам! Мы вам пакажам! Мы робiм гэта цяпер i добра якi робiцца. Больш..."
  Яго тон станавiѓся ѓсё вышэй i вышэй. Нiк рэзка сказаѓ: "Заткнiся i вярнiся ѓ сваё крэсла, калi зможаш. Я ем".
  Джонсан павярнуѓся, з цяжкасцю падняѓся на ногi i заскочыѓ на сваё месца. Тэмба, убачыѓшы дэманстрацыю, нiчога не сказаѓ, але зрабiѓ тое ж самае. Нiк нагадаѓ сабе не дазваляць Тэмба наблiжацца да яго са зброяй.
  Да таго часу, як Нiк вымыѓ сваю талерку i налiѓ сабе яшчэ адну кубак гарбаты з iмбрычка на фуршэтным стале, утульна цёплага ѓ вязанай ваѓнянай утульнай вопратцы, астатнiя рушылi ѓслед прыкладу Джонсана i Тэмба. Яны нiчога не сказалi, проста паглядзелi на яго. Ён хацеѓ адчуць сябе пераможцам i адпомсцiць - замест гэтага ён адчуваѓ сябе шкiлетам на балi.
  Погляд Ван Прэза быѓ сумессю гневу i расчараваннi, якая прымусiла яго амаль пашкадаваць аб тым, што ён атрымаѓ верх - як быццам ён паступiѓ няправiльна. Яму прыйшлося самому парушыць маѓчанне. "Мiс Дэлонг i я зараз вернемся ѓ Солсберы. Калi вы не хочаце расказаць мне больш аб сваёй... э... праграме. I я буду ѓдзячны за любую iнфармацыю, якую вы хацелi б дадаць аб кампанii Тэйлар-Хiл-Барэман. . "
  "Я нiкуды з табой не пайду, звер!" ѓскрыкнула Буцi.
  "Ну, зараз, Буцi", - сказаѓ ван Прэз дзiѓна мяккiм голасам. "Мiстэр Грант кiруе сiтуацыяй. Было б горш, калi б ён вярнуѓся без вас. Вы плануеце здаць нас. Грант?"
  "Здаць вас? Каму? Чаму? Мы крыху павесялiлiся. Я сёе-тое даведаѓся, але не збiраюся нiкому пра iх расказваць. На самай справе я забыѓся ѓсе вашы iмёны. Гучыць дурное. У мяне звычайна выдатная памяць. Не, я зайшоѓ на ваша ранча, нiчога не знайшоѓ, акрамя мiс Дэлонг, i мы вярнулiся ?
  "Кажа, як горац, - задуменна сказаѓ ван Прэз. "Наконт Тэйлар-Хiла. Яны зрабiлi шахту. Магчыма, лепшую па золаце ѓ краiне. Яно хутка прадаецца, але гэта вы ведаеце. Усiм. I мая парада ѓсё яшчэ актуальная. Трымайцеся ад iх далей. У iх ёсьць палiтычныя сувязi i сiла. Яны будуць заб'юць вас, калi вы пойдзеце супраць iх ".
  "Як наконт таго, каб мы разам пойдзем супраць iх?"
  "У нас няма прычын для гэтага".
  "Вы верыце, што вашыя праблемы iх не датычацца?"
  "Яшчэ не. Калi надыдзе дзень..." Ван Прэз агледзеѓ сваiх сяброѓ. "Я павiнен быѓ спытаць, цi згодны вы са мной".
  Галовы сцвярджальна закiвалi. Джонсан сказаѓ: "Не вер яму. Хонкi ѓрадавы чыноѓнiк. Ён ..."
  "Ты мне не давяраеш?" - мякка спытаѓ ван Прэз. "Я здраднiк".
  Джонсан паглядзеѓ унiз. "Мне шкада."
  "Мы разумеем. Быѓ час, калi мае людзi забiвалi ангельцаѓ на месцы. Цяпер некаторыя з нас завуць сябе ангельцамi, не асоба задумваючыся аб гэтым. У вынiку, Джон, мы ѓсё ... людзi. Часткi цэлага".
  Нiк устаѓ, выцягнуѓ Х'юга з похваѓ i вызвалiѓ ван Прэза. "Мiсiс Раерсан, калi ласка, вазьмiце сталовы нож i вызвалiце ѓсiх астатнiх. Мiс Дэлонг, пойдзем?"
  Выразна цiха ѓзмахнуѓшы валанам, Буцi ѓзяла сумачку i адчынiла дзверы ѓнутранага дворыка. Два сабакi ѓварвалiся ѓ пакой, расшыѓшы бiсерам вочы на Нiка, але не зводзячы вачэй з ван Прэза. Стары сказаѓ: "Застанься... Джэйн... Гiмба... застанься".
  Сабакi спынялiся, вiлялi хвастамi i на ляту лавiлi кавалкi мяса, якiя ван Прэз кiдаѓ iм. Нiк рушыѓ услед за Буцi на вулiцу.
  Седзячы ѓ "Зiнгер", Нiк паглядзеѓ на ван Прэза. "Прабач, калi я сапсаваѓ усiм гарбату".
  Яму здалося, што ѓ яго пранiклiвых вачах прамiльгнула радасць. "Нiякай шкоды. Гэта, здавалася, ачысцiла паветра. Магчыма, мы ѓсё лепш зараз ведаем, дзе мы стаiм. Я не думаю, што хлопчыкi сапраѓды павераць табе, пакуль не даведаюцца, што ты меѓ на ѓвазе, што маѓчаѓ". Раптам ван Прэз выпрастаѓся, падняѓ руку i загарлапанiѓ: "Не! Валло. Усё ѓ парадку."
  Нiк прыгнуѓся, абмацваючы пальцамi Вiльгельмiну. Каля падножжа невысокага зялёна-карычневага дрэва за дзвесце ярдаѓ ад яго ён убачыѓ беспамылковы сiлуэт чалавека ѓ становiшчы для стральбы лежачы. Ён звузiць свае дзiѓна пранiклiвыя вочы i вырашыѓ, што Вало быѓ цемнаскурым з кухоннага персаналу, якi абслугоѓваѓ iх i бег, калi Нiк уварваѓся на кухню.
  Нiк прыжмурыѓся, рэзка сфакусаваѓшы свой зрок 20/15. На вiнтоѓцы быѓ аптычны прыцэл. Ён сказаѓ: "Што ж, Пiцер, сiтуацыя зноѓ змянiлася. Вашы людзi настроены рашуча.
  "Мы ѓсё часам робiм паспешныя высновы", - адказаѓ ван Прэз. "Асаблiва, калi ѓ нас ёсць папярэднiя ѓмовы. Нiхто з маiх людзей нiколi не ѓцякаѓ вельмi далёка. Адзiн з iх аддаѓ сваё жыццё за мяне шмат гадоѓ таму ѓ джунглях. Магчыма, я адчуваю, што я iм нешта павiнен за гэта. Цяжка разблытаць нашыя асабiстыя справы. матывацыя i сацыяльныя дзеяннi".
  
  
  
  
  
  "Якая ваша выснова пра мяне?" - спытаѓ Нiк з цiкаѓнасцю i таму, што гэта будзе каштоѓная нататка для выкарыстання ѓ будучынi.
  "Вам цiкава, цi магу я застрэлiць вас па дарозе на шашу?"
  "Вядома, не. Iмгненне таму ты мог дазволiць Вало злавiць мяне. Я ѓпэѓнены, што ён паляваѓ на дастаткова буйную дзiчыну, каб уразiць мяне".
  Ван Прэз кiѓнуѓ. "Вы маеце рацыю. Я лiчу, што ваша слова добра, як i маё. У вас сапраѓдная мужнасць, i звычайна гэта азначае сумленнасць. Гэта баязлiвец, якi ѓхiляецца ад страху не па сваёй вiне, часам двойчы - наносiць удары нажом у спiну цi дзiка страляе ѓ ворагаѓ. Цi... бамбiць жанчын i дзяцей".
  Нiк без усмешкi пакруцiѓ галавой. "Ты зноѓ вядзеш мяне да палiтыкi. Гэта не мая страва. Я проста хачу шчасна правесцi гэтую турыстычную групу..."
  Зазванiѓ званочак, рэзка, узмоцнена. "Пачакайце, - сказаѓ ван Прэз. "Гэта вароты, мiма якiх вы праходзiлi. Вы не жадаеце сустрэць на гэтай дарозе грузавiк для перавозкi быдла". Ён прабег па шырокiх прыступках - яго хада была лёгкай i пругкай, як у юнака - i выцягнуѓ тэлефонны апарат з шэрай металiчнай скрынкi. "Пiцер тут..." Ён слухаѓ. "Дакладна", - раѓнуѓ ён, усё яго стаѓленне змянiлася.
  Ён кiнуѓ слухаѓку i крыкнуѓ у дом. "Максвел!"
  Пачуѓся крык у адказ. "Так?"
  "Прыбывае вайсковы патруль. Дайце трубку М5. Зрабiце гэта сцiсла. Код чатыры".
  "Код чатыры". Галава Максвела ненадоѓга здалася ѓ акне ганка, а затым ён знiк. Ван Прэз кiнуѓся да машыны.
  "Армiя i палiцыя. Напэѓна, проста правяраюць".
  "Як яны праходзяць праз вашы вароты?" - спытаѓ Нiк. "Разбiваюць iх?"
  "Не. Яны патрабуюць ад усiх нас дублiкаты ключоѓ". Ван Прэз выглядаѓ устрывожаным, напружанне малявала лiшнiя лiнii на яго абветраным твары, упершыню з таго часу, як Нiк сустрэѓ яго.
  "Думаю, зараз на рахунку кожная хвiлiна", - мякка сказаѓ Нiк. "Ваш код чатыры павiнен быць памiж адсюль i далiнай джунгляѓ, i хто б яны нi былi, яны не могуць хутка рухацца. Я дам вам яшчэ некалькi хвiлiн. Добi - паехалi".
  Буцi паглядзела на ван Прэза. "Рабi, як ён кажа", - раѓнуѓ стары. Ён прасунуѓ руку ѓ акно. "Дзякуй, Грант. Вы павiнна быць з горцаѓ".
  Буцi вывела машыну на пад'язную дарогу. Яны паднялiся на першую вяршыню, i ранча знiкла за iмi. "Нацiскай!" - сказаѓ Нiк.
  "Чым ты плануеш заняцца?"
  "Даць Пiцеру i астатнiм няшмат часу".
  "Чаму ты б так паступiѓ?" Добi павялiчыла хуткасць, разгойдваючы машыну скрозь ямы ѓ жвiры.
  "Я ѓ даѓгу перад iмi за цiкавы дзень". Здалася помпавая станцыя. Усё было так, як запомнiѓся Нiку - трубы сыходзiлi пад дарогу i выходзiлi на паверхню абапал; было месца толькi для адной машыны. "Спынiся прама памiж гэтымi трубамi - у помпавай станцыi".
  Буцi праляцела некалькi сотняѓ ярдаѓ, спынiѓся пад лiѓнем пылу i сухой зямлi. Нiк выскачыѓ, адвiнцiѓ вентыль правай задняй шыны, i паветра вырвалася вонкi. Замянiѓ шток.
  Ён падышоѓ да запаснога, зняѓ з яго шток клапана i круцiѓ яго ѓ пальцах да таго часу, пакуль стрыжань не загнуѓся. Ён абапёрся на акно Буцi. "Вось наша гiсторыя, калi прыбудзе армiя. У нас выйшла паветра з шыны. У запасным не было паветра. Я думаю, што гэта быѓ засмечаны шток клапана. Усё, што нам зараз трэба, гэта помпа".
  "Вось яны iдуць."
  На фоне бясхмарнага неба ѓздымаѓся пыл - такi ясны, блакiтны, што здаваѓся святлiвым, адрэтушаваным яркiм чарнiлам. Пыл утварыла брудную панэль, паднiмаючыся i распаѓсюджваючыся. Яе падставай паслужыла дарога, выманне ѓ бунду. Праз выемку пранёсся джып, маленькi чырвона-жоѓты вымпел вылецеѓ з антэны, як быццам старажытны дзiданосец страцiѓ сваю дзiду i сцяг з-за стагоддзi машын. За джыпам iшлi тры бронетранспарцёры, гiганцкiя браняносцы з буйнакалiбернымi кулямётамi замест морд. За iмi iшлi два грузавiкi шэсць на шэсць, апошнi з якiх буксiраваѓ маленькую цыстэрну, якая танчыла па няроѓнай дарозе, як бы кажучы: `` Я, можа быць, самы маленькi i апошнi, але не ѓ апошнюю чаргу - гэта вада, якая вам спатрэбiцца, калi ты захочаш пiць...
  Гунга Дын з гумовымi шынамi.
  Джып спынiѓся за дзесяць футаѓ ад "Зiнгера". Афiцэр на правым сядзеннi выпадкова выбраѓся з машыны i падышоѓ да Нiку. На iм была трапiчная экiпiроѓка брытанскага тыпу з шортамi, якая захавала гарнiзонную фуражку замест сонечнага багна. Яму было не больш за трыццаць, i ѓ яго быѓ напружаны выраз твару чалавека, якi сур'ёзна ставiцца да сваёй працы i незадаволены, таму што не ѓпэѓнены, што ѓ яго правiльная праца. Праклён сучаснай ваеннай службы раз'ядаѓ яго; яны кажуць вам, што гэта ваш абавязак, але здзяйсняюць памылку, навучаючы вас разважаць, каб вы маглi звяртацца з сучасным абсталяваннем. Вы атрымлiваеце ѓ рукi гiсторыю Нюрнбергскага працэсу i Жэнеѓскiх канферэнцый i разумееце, што ѓсе заблыталiся, а гэта значыць, што нехта павiнен вам хлусiць. Вы бераце кнiгу Маркса, каб убачыць, пра што ѓсе яны спрачаюцца, i раптам пачуваецеся якiя сядзяць на хiсткiм плоце, слухаючы выкрыкваныя благiя парады.
  Праблемы? "- спытаѓ афiцэр i ѓважлiва агледзеѓ навакольныя кусты.
  Нiк адзначыѓ, што прыцэл кулямёта ѓ першым бронетранспарцёры застаѓся на iм, а афiцэр так i не патрапiѓ унутр лiнii агню.
  
  
  
  Сталёвыя лычы ѓ наступных двух браневiках вылезлi вонкi, адно налева, адно направа. Салдат спусцiѓся з першага грузавiка i хутка агледзеѓ маленькую помпавую станцыю.
  "Спусцiѓ кола", - сказаѓ Нiк. Ён працягнуѓ вентыль. "Дрэнны клапан. Я замянiѓ яго, але ѓ нас няма помпы".
  "У нас можа быць адзiн", - адказаѓ афiцэр, не гледзячы на Нiка. Ён працягваѓ спакойна аглядаць дарогу наперадзе, бунду, блiжэйшыя дрэвы з прагнай цiкавасцю звычайнага турыста, жадаючы ѓбачыць усё, але не турбуючыся аб тым, што ён прапусцiѓ. Нiк ведаѓ, што нiчога не выпусцiѓ. Нарэшце ён паглядзеѓ на Нiка i машыну. "Дзiѓнае месца, дзе ты спынiѓся".
  "Чаму?"
  "Цалкам перакрывае дарогу".
  "Гаворка iдзе аб тым, дзе паветра выйшла з шыны. Думаю, мы спынiлiся тут, таму што помпавая станцыя - гэта адзiная бачная частка цывiлiзацыi".
  "Хм-м. Ах, так. Ты амерыканец?"
  "Так."
  "Магу я ѓбачыць вашыя дакументы? Звычайна мы гэтага не робiм, але зараз незвычайныя часы. Гэта спросцiць задачу, калi мне не давядзецца дапытваць вас".
  "Што, калi ѓ мяне няма нiякiх дакументаѓ? Нам не казалi, што гэтая краiна падобная да Еѓропы цi нейкiх месцаѓ з жалезнай заслонай, дзе на шыi павiнен быць жэтон".
  "Тады, калi ласка, скажы мне, хто ты i дзе быѓ". Афiцэр нядбайна праверыѓ усе шыны, нават штурхнуѓ адну нагой.
  Нiк уручыѓ яму свой пашпарт. Ва ѓзнагароду ён быѓ узнагароджаны поглядам, якi кажа: "Вы маглi проста зрабiць гэта ѓ першую чаргу".
  Афiцэр уважлiва чытаѓ, рабiѓ запiсы ѓ блакноце. Як быццам сам сабе ён сказаѓ: "Ты мог паставiць запасное кола".
  "Гэта было немагчыма", - зманiѓ Нiк. "Я выкарыстаѓ шток клапана ад яго. Вы ведаеце гэтыя пракатныя машыны".
  "Я ведаю." Ён уручыѓ Нiку пашпарт i пасведчанне асобы Эдмана Тура. "Я лейтэнант Сандэман, мiстэр Грант. Вы сустракалi каго-небудзь у Солсберы?"
  "Ян Мастэрс - наш турпадрадчык".
  "Я нiколi не чуѓ аб адукацыйных турах Эдмана. Яны падобныя на American Express?"
  "Так. Ёсць дзясяткi невялiкiх турыстычных кампанiй, якiя спецыялiзуюцца. Вы можаце сказаць, што не ѓсiм патрэбен Chevrolet. Наша група складаецца з маладых жанчын з багатых сем'яѓ. Дарагая прагулка".
  "Якая ѓ вас цудоѓная праца". Сандэман павярнуѓся i паклiкаѓ джып. "Капрал, калi ласка, прынясiце помпу для шын".
  Сандэман балбатаѓ з Буцi i зазiраѓ у яе паперы, пакуль невысокi грубаваты салдат напампоѓваѓ спушчанае кола. Затым афiцэр зноѓ павярнуѓся да Нiку. "Што ты тут рабiѓ?"
  - Мы былi ѓ гасцях у мiстэра ван Прэза, - плаѓна ѓмяшалася Буцi. "Ён мой прыяцель па перапiсцы".
  "Як мiла для яго", - прыемна адказаѓ Сандэман. "Вы прыйшлi разам?"
  "Вы ведаеце, што мы гэтага не зрабiлi", - сказаѓ Нiк. "Вы бачылi мой БМВ, прыпаркаваны каля шашы. Мiс Дэлонг з'ехала рана, я рушыѓ услед за ёй пазней. Яна забылася, што ѓ мяне няма ключа ад варот, i я не хацеѓ iх пашкодзiць. Так што я ѓвайшоѓ. Не зразумеѓ, як далёка гэта было. Гэтая частка вашай краiны падобная на наш Захад ".
  Напружаны, малады твар Сандэмана заставаѓся невыразным. "Ваша шына напампавана. Калi ласка, спынiцеся i прапусцiце нас".
  Ён адсалютаваѓ iм i залез у якi праязджае мiма джып. Калона знiкла ва ѓласным пыле.
  Буцi павяла машыну да галоѓнай дарогi. Пасля таго, як Нiк адкрыѓ шлагбаѓм ключом, якi яна яму дала, i закрыла яго за iмi, яна сказала: "Перш чым ты сядзеш у машыну, я хачу сказаць табе, Эндзi, гэта было мiла з твайго боку. Я не ведаю, чаму ты гэта зрабiѓ, але я ведаю, што кожная хвiлiна прамаруджвання дапамагла ван Прэзу".
  "I некаторым iншым. Ён мне падабаецца. А астатнiя гэтыя людзi, я думаю, добрыя людзi, калi яны дома i спакойна жывуць там".
  Яна спынiла машыну побач з БМВ i на iмгненне задумалася. "Я не разумею. Табе падабалiся - Джонсан i Тэмба таксама?"
  "Вядома. I Вало. Нават калi я амаль не бачыѓ яго, мне падабаецца чалавек, якi добра выконвае сваю працу".
  Буцi ѓздыхнула i пакiвала галавой. Нiк падумаѓ, што яна сапраѓды выдатная ѓ цьмяным святле. Яе яркiя светлыя валасы былi растрапаныя, рысы асобы выдавалi стомленасць, але яе дзёрзкi падбародак быѓ падняты, а хупавая лiнiя падбародка была цвёрдай. Ён адчуваѓ да яе вялiкую цiкавасць - навошта такой прыгожай дзяѓчыне, якая, верагодна, магла мець усё, што заѓгодна, у свеце, удзельнiчаць у мiжнароднай палiтыцы? Гэта было больш, чым проста збавенне ад нуды цi спосаб адчуць сябе важным. Калi гэтая дзяѓчына аддалася, гэта было сур'ёзным абавязацельствам.
  "У цябе стомлены выгляд, Буцi", - мякка сказаѓ ён. "Можа, мы спынiмся дзе-небудзь, каб падбадзёрыцца, як гавораць тут?"
  Яна адкiнула галаву, выставiла наперад ногi i ѓздыхнула. "Так. Думаю, усе гэтыя сюрпрызы стамiлi мяне. Так, давай спынiмся дзе-небудзь".
  "Мы зробiм лепш, чым гэта". Ён выйшаѓ i абышоѓ машыну. "Рухайся".
  "А як наконт вашай машыны?" - Спытала яна, падпарадкоѓваючыся.
  "Я забяру яе потым. Думаю, у маiм рахунку можна выкарыстоѓваць яго як асабiстае абслугоѓванне для асаблiвага клiента".
  Ён лёгкiм крокам пакацiѓ машыну ѓ бок Солсберы. Буцi зiрнула на яго, затым паклала галаву на спiнку сядзення i вывучыла гэтага чалавека, якi ѓсё больш i больш станавiѓся для яе загадкай i ѓсё больш i больш прыцягваѓ яе. Яна вырашыла, што ён прыгожы, i на крок наперадзе.
  
  
  
  
  Першае меркаванне, калi яна лiчыла яго прыгожым i пустым, як i многiя iншыя, якiх яна сустракала. У ягоных рысах была акцёрская гнуткасць. Яна бачыла, як яны выглядаюць сурова, як гранiт, але вырашыла, што ѓ вачах заѓсёды была нейкая дабрыня, якая нiколi не мянялася.
  У яго сiле i цвёрдым намеры не было сумневаѓ, але яно стрымлiвалася - мiласэрнасцю? Гэта было не зусiм правiльна, але мусiць быць. Ён, верагодна, быѓ нейкiм дзяржаѓным агентам, хаця мог быць прыватным дэтэктывам, нанятым - Эдманам Турсам - яе бацькам? Яна прыгадала, як ван Прэзу не ѓдалося дабiцца ад яго дакладнага саюза. Яна ѓздыхнула, дазволiла сваёй галаве апусцiцца на яго плячо i паклала адну руку на яго нагу, не пачуццёвае дакрананне, проста таму, што гэта было натуральнае становiшча, у якiм яна ѓпала. Ён паляпаѓ яе па руцэ, i яна адчула цяпло ѓ грудзях i жываце. Гэты далiкатны жэст выклiкаѓ у яе больш, чым эратычную ласку. Шмат мужчын. Верагодна, у ложку яму было прыемна, хоць гэта не абавязкова павiнна было рушыць услед. Яна была амаль упэѓнена, што ён пераспаѓ з Руцi, i на наступную ранiцу Руцi выглядала задаволенай i з летуценнымi вачыма, так што, магчыма ...
  Яна спала.
  Нiк знаходзiѓ яе вага прыемным, яна добра пахла i адчувала сябе добра. Ён абняѓ яе. Яна замурлыкала i яшчэ больш расслабiлася супраць яго. Ён вёѓ машыну аѓтаматычна i пабудаваѓ некалькi фантазiй, у якiх Буцi залучаѓся ѓ розныя цiкавыя сiтуацыi. Калi ён пад'ехаѓ да гатэля Meikles, ён прамармытаѓ: "Попай ..."
  "Хмпф ...?" Яму падабалася глядзець, як яна прачынаецца. "Дзякуй, што дазволiлi мне паспаць". Яна стала цалкам насцярожанай, а не ѓ напаѓпрытомным стане, як многiя жанчыны, як быццам яны ненавiдзелi зноѓ глядзець у твар свеце.
  Каля дзвярэй яе пакоя ён спынiѓся, пакуль яна не сказала: "Ой, давай вып'ем. Я не ведаю, дзе цяпер астатнiя, а ты?"
  "Не" '
  "Вы хочаце апрануцца i пайсцi паабедаць?"
  "Не."
  "Ненавiджу ёсць у адзiноце ..."
  "Я таксама." Звычайна ён гэтага не рабiѓ, але ён "быѓ здзiѓлены, усвядомiѓшы, што сёння ѓвечары гэта было праѓдай. Ён не хацеѓ пакiдаць яе i сутыкнуцца з адзiнотай свайго пакоя або адзiным сталом у сталовай". Дрэнны заказ з абслугоѓвання нумароѓ. "
  "Калi ласка, спачатку прынясi лёд i пару бутэлек содавай".
  Ён замовiѓ наладкi i меню, а затым патэлефанаваѓ Сэлфрыдж, каб забраць "Зiнгера" i Мастэрсу, каб прывезцi BMW. Дзяѓчына па тэлефоне ѓ "Мастэрс" сказала: "Гэта крыху незвычайна, мiстэр Грант. Будзе даплата".
  "Парайцеся з Янам Мастэрсам", - сказаѓ ён. "Я суправаджаю тур".
  "О, тады можа быць нiякай дадатковай платы".
  "Дзякуй." Ён павесiѓ трубку. Яны хутка навучылiся турыстычнаму бiзнэсу. Ён задавалася пытаннем, цi атрымлiваѓ Гас Бойд грашовы плацеж ад Мастэрс. Гэта не яго справа, i яму было ѓсё роѓна, вам проста хацелася дакладна ведаць, дзе ѓсё стаяць i якога росту.
  Яны атрымлiвалi асалоду ад двума напоямi, цудоѓнай вячэрай з добрай бутэлькай ружовага вiна i адсунулi канапу, каб глядзець на агнi горада з кавы i брэндзi. Буцi выключыла святло, за выключэннем лямпы, на якую яна павесiла ручнiк. "Гэта супакойвае", - патлумачыла яна.
  "Iнтымна", - адказаѓ Нiк.
  "Небяспечна".
  "Адчувальна."
  Яна смяялася. "Некалькi гадоѓ таму дабрадзейная дзяѓчына не стала б трапляць у такую сiтуацыю,. Адна ѓ сваёй спальнi. Дзверы зачынена".
  "Я замкнуѓ яе", - весела сказаѓ Нiк. "Вось калi дабрадзейнасць была сама па сабе ѓзнагародай - нуда. Цi ты нагадваеш мне, што ты дабрадзейная?"
  "Я ... я не ведаю". Яна расцягнулася ѓ гасцiнай, адкрываючы яму натхняльны вiд на свае доѓгiя, апранутыя ѓ нейлон ногi ѓ змроку. Яны былi прыгожыя пры дзённым святле; у мяккай таямнiчасцi амаль цемры яны ператварылiся ѓ два ѓзоры захапляльных выгiбаѓ. Яна ведала, што ён летуценна глядзiць на iх паверх чаркi з брэндзi. Няхай - яна ведала, што яны добрыя. На самай справе яна ведала, што яны цудоѓна - яна часта параѓноѓвала iх з нiбы iдэальнымi ѓ нядзельных рэкламных аб'явах часопiса "Ёрк Таймс". Гладкiя мадэлi сталi эталонам дасканаласцi ѓ Тэхасе, хоць большасць дасведчаных жанчын хавалi свае Times i рабiлi выгляд, што лаяльна чытаюць толькi мясцовыя газеты.
  Яна скоса паглядзела на яго. Ён падарыѓ табе жудасна цёплае пачуццё. "Зручна, - вырашыла яна. З iм было вельмi камфортна. Яна ѓспомнiла iх кантакты ѓ самалёце ѓ тую першую ноч. Ух! Усе мужыкi. Яна была такая ѓпэѓненая, што ён нiкуды не падыходзiць, што яна няправiльна згуляла з iм - вось чаму ён сышоѓ з Рут пасля таго першага абеду. Яна адпрэчыла яго, зараз ён вярнуѓся. саветнiк, давераная асоба. Яна слiзганула па бацьку. Вы ведалi, што можаце на яго пакласцiся.
  Яна адчула яго руку на сваiх грудзях, i раптам ён церабiѓ патрэбнае месца, i ёй прыйшлося адсапцiся, каб не падскочыць. Ён быѓ такiм далiкатным. Цi азначае гэта вельмi шмат практыкi? Не, ён ад прыроды быѓ адораны тонкiмi дакрананнямi, часам ён рухаѓся як навучаны танцор. Яна ѓздыхнула i дакранулася да яго вуснаѓ. Хммм.
  
  
  
  
  Яна цудоѓна ляцела ѓ космасе, але магла лётаць, калi хацела, проста працягваючы руку, як крыло. Яна шчыльна закрыла вочы i зрабiла павольную пятлю, якая перамяшала цяпло ѓ яе жываце, як гэта рабiла машына для намотвання завес у парку забаѓ Сантонэ. Яго рот быѓ такiм згодлiвым - цi можна сказаць, што ѓ мужчыны былi дзiѓна прыгожыя вусны?
  Яе блузка была знята, а спаднiца расшпiлена. Яна прыѓзняла сцягна, каб яму было лягчэй, i перастала расшпiльваць яго кашулю. Яна прыѓзняла яго майку i пальцамi знайшла мяккi пушок на яго грудзях, разгладжваючы яго так i так, як калi б вы даглядалi сабачымi пучкамi. Ад яго чароѓна пахла мужчынам. Яго соску адрэагавалi на яе мову, i яна ѓнутрана хiхiкнула, задаволеная, што не толькi яе ѓзбуджае правiльнае дакрананне. Аднойчы яго пазваночнiк выгнуѓся, i ён выдаѓ задаволены гудзеѓ гук. Яна павольна ѓсмоктвала зацвярдзелыя конусы плоцi, iмгненна захоплiваючы iх зноѓ, калi яны вырывалiся з яе вуснаѓ, радуючыся таму, як выпростваюцца яго плечы, з рэфлекторным задавальненнем пры кожнай страце i вяртаннi. Яе бюстгальтара не было. Хай ён выявiць, што яна складзена лепш, чым Руцi.
  Яна адчула паленне - ад захаплення, а не ад болю. Не, не гарыць, вiбрацыя. Цёплая вiбрацыя, як быццам адна з гэтых машын для масажу пульсацый адразу ахапiла ѓсё яе цела.
  Яна адчула, як яго вусны апускаюцца да яе грудзей, цалуючы яе якiя звужваюцца кругамi вiльготнага цяпла. Ой! вельмi добры чалавек. Яна адчула, як ён прыслабiѓ яе пояс з падвязкамi i расшпiлiѓ пятлiцы аднаго панчохi. Потым iх скацiлi - пайшлi. Яна выцягнула свае доѓгiя ногi, адчуваючы, як напружанне пакiдае яе мышцы i змяняецца цудоѓным паралiзаваным цяплом. "О так, - падумала яна, - па пенi за фунт" - гэта тое, што гавораць у Радэзii?
  Тыльным бокам далонi яна зачапiла спражку яго рамяня, i амаль не задумваючыся, яна павярнула руку i расшпiлiла яго. Мяккi ѓдар - яна выказала здагадку, што гэта яго штаны i шорты ѓпалi на падлогу. Яна адкрыла вочы паѓзмроку. Праѓда. А ... Яна праглынула i адчула сябе цудоѓна задушанай, калi ён пацалаваѓ яе i пацёр яе спiну i попку.
  Яна прыцiснулася да яго i паспрабавала надтачыць дыханне, дыханне было такiм кароткiм i парывiстым, што было нiякавата. Ён бы ведаѓ, што яна сапраѓды цяжка дыхае па iм. Яго пальцы пагладзiлi яе сцягна, яна ахнула, i яе самакрытыка знiкла. Яе пазваночнiк быѓ слупам цёплага салодкага масла, а розум - катлом згоды. У рэшце рэшт, калi два чалавекi сапраѓды атрымлiвалi асалоду i клапацiлiся ...
  Яна пацалавала яго цела, адказваючы на рывок наперад i штуршок свайго лiбiда, якое парвала яе апошнiя вяроѓкi ѓмоѓнай стрыманасцi. Усё ѓ парадку, мне гэта трэба, гэта так... добра. Iдэальны кантакт зрабiѓ яе напружанай. Яна застыла на iмгненне, а затым расслабiлася, як распускаецца кветка ѓ запаволеным фiльме аб прыродзе. О-о. Слуп цёплага алею амаль закiпеѓ у яе жываце, бурлiѓ i цудоѓна пульсаваѓ вакол яе сэрца, цёк праз згiнальныя лёгкiя, пакуль яны не адчулi сябе гарачымi. Яна зноѓ праглынула. Дрыготкiя стрыжнi, як свецяцца шарыкi неона, спускалiся ад яе паяснiцы да яе чэрапа. Яна ѓявiла, як яе залатыя валасы тырчаць уверх i ѓверх, залiтыя статычнай электрычнасцю. Канешне, гэта было не так, проста так здавалася.
  Ён пакiнуѓ яе на iмгненне i павярнуѓ яе. Яна заставалася зусiм згодлiвай, толькi хуткiя ѓздымы i апусканнi яе шчодрай грудзей i хуткае дыханне паказвалi, што яна жывая. "Ён возьме мяне, - падумала яна, - як мае быць". Дзяѓчына ѓ канчатковым вынiку кахае, калi яе бяруць. О-о. Уздых i ѓздых. Доѓгi ѓдых i шэпт: "О так".
  Яна адчувала, што яе прымаюць цудоѓна, не адзiн раз, а зноѓ i зноѓ. Пласт за пластом цёплая глыбiня распаѓсюджваецца i вiтаецца, а затым адступае i вызваляе месца для наступнага прасоѓвання. Яна адчувала сябе так, нiбы была пабудавана як артышок з далiкатным лiсцем ѓнутры, i кожны быѓ апантаны i ѓзяты. Яна курчылася i працавала з iм, каб паскорыць збор ураджаю. Яе шчака была вiльготнай, i яна падумала, што ад шакавальнага захаплення цякуць слёзы, але яны не мелi значэння. Яна не ѓсведамляла, што яе пазногцi ѓпiвалiся ѓ яго плоць, як згiнаюцца кiпцюры экстатычнай коткi. Ён высунуѓ свае паяснiцы наперад, пакуль iх тазавыя косткi не самкнулiся гэтак жа моцна, як сцiснуты кулак, адчуваючы, як яна прагна цягнецца сваiм целам для яго ѓстойлiвага выпаду.
  "Дарагая, - прамармытаѓ ён, - ты такая страшэнна прыгожая, што палохаеш мяне. Я хацеѓ сказаць табе раней..."
  "Скажы... мне... зараз", - выдыхнула яна.
  
  * * *
  Юда, перш чым ён называѓ сябе Майкам Борам, знайшоѓ Стэша Фостэра ѓ Бамбеi, дзе Фостэр быѓ гандляром мноствам заганных спраѓ чалавецтва, якiя ѓзнiкаюць, калi з'яѓляюцца незлiчоныя, непажаданыя, вялiзныя яго масы. Юда быѓ прыцягнуты Борам да найму трох дробных аптовых гандляроѓ. Знаходзячыся на борце партугальскага маторнага ветразнiка Юды, Фостэр трапiѓ прама ѓ сярэдзiну адной з маленькiх праблем Юды. Юда хацеѓ, каб у iх быѓ какаiн добрай якасцi, i ён не хацеѓ плацiць за яго, асаблiва таму, што ён хацеѓ прыбраць двух мужчын i жанчыну з дарогi, таму што iх дзейнасць добра ѓпiсвалася ѓ яго арганiзацыю, якая развiваецца.
  
  
  
  
  Яны былi звязаны, як толькi судна схавалася з-пад увагi з сушы, баразнячы спякотнае на выгляд Аравiйскае мора i накiроѓваючыся на поѓдзень у Каломба. У сваёй раскошна абстаѓленай каюце Юда задуменна сказаѓ Генрыху Мюлеру, а Фостэр слухаѓ: "Лепшае для iх месца - за бортам".
  "Так", - пагадзiѓся Мюлер.
  Фостэр вырашыѓ, што яго правяраюць. Ён вытрымаѓ выпрабаванне, таму што Бамбей быѓ паршывым месцам для паляка, каб зарабляць на жыццё, нават калi ён заѓсёды на шэсць скачкоѓ апярэджваѓ мясцовых бандытаѓ. Моѓная праблема была занадта вялiкая, а ты страшэнна кiдаѓся ѓ вочы. Гэты Iуда будаваѓ вялiкае прадпрыемства i меѓ рэальныя грошы.
  Ён спытаѓ. - "Хочаш, каб я iх выкiнуѓ?"
  "Будзьце добрыя, - прамурлыкаѓ Iуда.
  Фостэр падняѓ iх на палубу са звязанымi рукамi, аднаго за адным, спачатку жанчыну. Ён перарэзаѓ iм глоткi, цалкам адрэзаѓ галовы ад целаѓ i разрабiѓ трупы, перш чым кiнуць целы ѓ бруднае на выгляд мора. Ён зрабiѓ абцяжараны вузел з вопраткi i кiнуѓ яго. Калi ён скончыѓ, на палубе засталася лужына крывi шырынёй усяго ѓ ярд, якая ѓтварыла чырвоную вадкую лужыну.
  Фостэр паспешна кiнуѓ галовы адну за адной.
  Юда, якi стаяѓ з Мюлерам у руля, ухвальна кiѓнуѓ. - "Пралiце гэта са шланга", - загадаѓ ён Мюлеру. "Фостэр, давай пагаворым".
  Гэта быѓ чалавек, якому Iуда загадаѓ сачыць за Нiкам, i пры гэтым дапусцiѓ памылку, хоць гэта магло абярнуцца плюсам. У Фостэра была прагнасць свiннi, норавы ласкi i разважлiвасць павiяна. Дарослы павiян разумнейшы за большасць сабак, за выключэннем самкi радэзiйскага рыджбека, але бабуiн думае дзiѓнымi маленькiмi коламi, i яго перасягнулi мужчыны, у якiх быѓ час вылепiць зброю з наяѓных палачак i камянёѓ.
  Юда сказаѓ Фостэр: "Глядзi, Эндру Грант небяспечны, трымайся далей ад яго вачэй. Мы паклапоцiмся пра яго".
  Мозг бабуiна Фостэра адразу прыйшоѓ да высновы, што ён атрымае прызнанне, "паклапацiѓшыся" аб Гранце. Калi б ён атрымаѓ поспех, то, верагодна, дамогся б прызнання; Iуда лiчыѓ сябе апартунiстам. Ён падышоѓ вельмi блiзка.
  Гэта быѓ чалавек, якi ранiцай бачыѓ, як Нiк сыходзiѓ ад "Мэйклес". Маленькi, акуратна апрануты мужчына з магутнымi плячыма, сутулымi, як у павiяна. Настолькi ненадакучлiвы сярод людзей на тратуарах, што Нiк яго не заѓважыѓ.
  
  Раздзел шосты
  
  Нiк прачнуѓся яшчэ да свiтання i замовiѓ каву, як толькi абслугоѓванне ѓ нумарах зарабiла. Ён пацалаваѓ Буцi, прачынаючыся, - з задавальненнем адзначыѓшы, што яе настрой адпавядае яго ѓласнаму; любоѓная весялосць была цудоѓнай, цяпер справа за новым днём. Зрабiце развiтанне бездакорным, i ваша чаканне наступнага пацалунку аблегчыць вам мноства цяжкiх момантаѓ. Яна выпiла каву, пасля доѓгiх развiтальных абдымкаѓ, i выслiзнула пасля таго, як ён праверыѓ калiдор, калi ѓсё было чыста.
  Калi Нiк чысцiѓ спартовую куртку, з'явiѓся Гас Бойд, яркi i бадзёры. Ён панюхаѓ паветра ѓ пакоi. Нiк уяѓна нахмурыѓся, кандыцыянер не панёс усе духi Буцi. Гас сказаѓ: "Ах, сяброѓства. Выдатная Varia et mutabilis semper femina".
  Нiку прыйшлося ѓсмiхнуцца. Хлопец быѓ наглядальным i нядрэнна разбiраѓся ѓ латынi. Як бы вы гэта пераклалi? Жанчына заѓсёды нясталая?
  "Я аддаю перавагу шчаслiвых клiентаѓ", - сказаѓ Нiк. "Як справы ѓ Джанет".
  Гас налiѓ сабе каву. "Яна салодкая аладка. На адным з гэтых кубкаѓ памада. Ты пакiдаеш зачэпкi паѓсюль".
  "Не, не", - Нiк не кiнуѓ погляд на буфет. "Яна нiчога не надзела перад ад'ездам. Усе астатнiя дзяѓчыны... эээ, задаволеныя намаганнямi Эдмана?"
  "Яны ѓ поѓным захапленнi ад гэтага месца. Нi адной чортавай скаргi, што, як вы ведаеце, незвычайна. Мiнулы раз была бясплатная ноч, каб яны маглi даследаваць рэстараны, калi захочуць. У кожнай з iх было спатканне з адным з гэтых каланiяльных тыпаѓ, i яны гэта прынялi ".
  "Ян Мастэрс падбiѓ сваiх хлопчыкаѓ на гэта?"
  Гас пацiснуѓ плячыма. "Можа быць. Я заахвочваю гэта. I калi Мастэрс пакладзе на рахунак некалькi чэкаѓ за вячэрай, я нiколi не пярэчу, пакуль тур праходзiць добра".
  "Мы ѓсё яшчэ з'яжджаем з Солсберы сёння днём?"
  "Так. Мы ляцiм у Булавайо i сядзем на ранiшнi цягнiк да запаведнiка".
  "Вы можаце абысцiся без мяне?" Нiк выключыѓ святло i расчынiѓ балконныя дзверы. Яркае сонца i свежае паветра залiвалi пакой. Ён даѓ Гасу цыгарэту, сам закурыѓ. "Я далучуся да вас у Wankie. Я хачу больш старанна вывучыць сiтуацыю з золатам. Мы яшчэ пераможам гэтых ублюдкаѓ. У iх ёсць крынiца, i яны не хочуць дазваляць нам iм карыстацца".
  "Вядома." - Гас пацiснуѓ плячыма. "Гэта ѓсё руцiнна. У Мастэрс ёсць офiс у Булаваё, якi апрацоѓвае туды пераклады". Насамрэч, хоць Нiк яму падабаѓся, яму было прыемна страцiць яго - надоѓга цi ненадоѓга. Ён аддаваѓ перавагу раздаваць чаявыя без назiрання - вы маглi атрымаць нядрэнны працэнт за доѓгую паездку, не губляючы пры гэтым афiцыянтаѓ i насiльшчыкаѓ, а ѓ Булавайо была выдатная крама, дзе жанчыны звычайна гублялi ѓсякую беражлiвасць i марнавалi даляры як капейкi. Яны куплялi iзумруды Сандаваны, меднае начынне, вырабы са шкуры антылоп i зебры ѓ такой колькасцi, на якую яму заѓсёды даводзiлася ладзiць асобную адпраѓку багажу.
  
  
  
  
  У яго была камiсiя з крамай. Мiнулым разам яго доля склала 240 долараѓ. Нядрэнна для гадзiннiкавага прыпынку. "Будзь асцярожны, Нiк. Тое, як Уiлсан казаѓ гэтым разам, моцна адрознiвалася ад таго, калi я вёѓ з iм справы раней. Чувак, што за трызненне ты наклаѓ!" Ён пакруцiѓ галавой пры ѓспамiне. "Ён стаѓ ... небяспечным, я думаю".
  "Дык у цябе таксама такое ѓражанне?" Нiк здрыгануѓся, прамацваючы запалёныя рэбры. Той правал з даху ван Прэза нiкому не дапамог. "Гэты хлопец можа быць чорным забойцам. Вы маеце на ѓвазе, што не заѓважалi гэтага раней? Калi вы купiлi золата па трыццаць даляраѓ за ѓнцыю?"
  Гас пачырванеѓ. "Я падумаѓ - чорт вазьмi, я не ведаю, што я зразумеѓ. Гэтая штука пачала разгойдвацца. Я б адразу кiнуѓ яе, я думаю, калi ты думаеш, мы моцна затрымаемся, калi нешта пойдзе не так. Я Я гатовы рызыкнуць, але мне падабаецца назiраць за шанцамi ".
  "Уiлсан гучаѓ так, быццам ён меѓ гэта на ѓвазе, калi сказаѓ нам забыцца пра залаты бiзнэс. Але мы ведаем, што ён, мусiць, знайшоѓ страшэнна добры рынак з тых часоѓ, як вы былi тут у апошнi раз.. Тады ѓ яго iх няма нi за якiя грошы. Ён знайшоѓ трубаправод цi яго паплечнiкi. Давайце даведаемся, што гэта такое, калi зможам. "
  "Вы ѓсё яшчэ верыце, што ёсць Залатыя Бiѓнi. Эндзi?"
  "Не." Гэта было даволi простае пытанне, на якое Нiк даѓ прамы адказ. Гас хацеѓ даведацца, цi працуе ён з рэалiстам. Яны маглi б купiць некалькi i пафарбаваць у залаты колер. Полыя iклы з золата, каб абыйсцi санкцыi i дапамагчы пераправiць гэты тавар у Iндыю цi куды-небудзь яшчэ. Нават у Лондан. Але зараз я думаю, што ваш сябар з Iндыi мае рацыю. З Радэзii iдзе шмат добрых злiткаѓ па чатырыста унцый. Заѓважце, ён не сказаѓ кiлаграмы, грамы, жакейскiя павязкi або якiя-небудзь слэнгавыя тэрмiны, якiя выкарыстоѓваюць кантрабандысты. Добрыя, вялiкiя стандартныя злiткi. Смаката. Так прыемна адчуваць iх на дне дарожнай валiзкi - пасля праходжання мытнi".
  Гас ухмыльнуѓся, у пагонi за фантазiяй. "Так - i паѓтузiна iх, адпраѓленых з нашым турыстычным багажом, было б нават лепш!"
  Нiк пляснуѓ яго па плячы, i яны спусцiлiся ѓ хол. Ён пакiнуѓ Гаса ѓ калiдоры сталовай i выйшаѓ на залiтую сонцам вулiцу. Фостэр пайшоѓ па яго следзе.
  У Сташа Фостэра было выдатнае апiсанне Нiка i фатаграфii, але аднойчы ён зладзiѓ контрмарш у Шэпердсаѓ, так што ён мог бачыць Нiка ѓ твар. Ён быѓ упэѓнены ѓ сваiм мужчыне. Чаго ён не ѓсведамляѓ, дык гэта таго, што ѓ Нiка былi дзiѓныя фатаграфiчныя вочы i памяць, асаблiва пры канцэнтрацыi. У Duke, падчас кантраляванага тэсту, Нiк аднойчы ѓспомнiѓ 67 фатаграфiй незнаёмцаѓ i змог супаставiць iх з iх iмёнамi.
  Сташ нiяк не мог ведаць, што, праходзячы мiма Нiка сярод групы пакупнiкоѓ, Нiк злавiѓ яго прамы погляд i занёс у каталог яго - бабуiна. Iншымi людзьмi былi жывёлы, прадметы, эмоцыi, любыя злучаныя дэталi, якiя дапамагалi яго памяцi. Сташ атрымаѓ дакладнае апiсанне.
  Нiку ад душы падабалася яго хуткая прагулка - Солсберы-стрыт, Гардэн-авеню, Бэйкер-авеню - ён гуляѓ, калi быѓ натоѓп, а калi хадзiла мала людзей, ён гуляѓ двойчы. Яго дзiѓныя шпацыры раззлавалi Сташа Фостэра, якi падумаѓ: "Што за псiх! Нiкуды не дзенешся, нiчога не зробiш: тупы культурыст. Было б прыемна выпусцiць кроѓ з гэтага вялiкага, здаровага цела; высокiх скул, пакуль ён не стаѓ яшчэ больш малпападобным, чым калi-небудзь.
  Ён памыляѓся, кажучы, што Нiк нiкуды не падзенецца, нiчога не зробiць. Кожны момант розум AXman-а быѓ захоплены, разважаѓ, запiсваѓ, вывучаѓ. Калi ён скончыѓ свой доѓгi шпацыр, ён амаль нiчога не ведаѓ аб галоѓным раёне Солсберы, i сацыёлаг быѓ бы шчаслiвы атрымаць яго ѓражаннi.
  Нiк быѓ засмучаны сваiмi высновамi. Ён ведаѓ узор. Калi вы пабывалi ѓ большасцi краiн свету, ваша здольнасць ацэньваць групы пашыраецца, як шырокавугольную аб'ектыѓ. Вузкi погляд пакажа працавiты, шчырыя вавёркi, якiя вырвалi цывiлiзацыю ад прыроды адвагi i цяжкай працай. Чорныя былi гультаяватыя. Што яны з гэтым зрабiлi? Няѓжо зараз яны - дзякуючы еѓрапейскай вынаходлiвасцi i шчодрасцi - не сталi лепш, чым калi-небудзь?
  Вы лёгка маглi прадаць гэтую карцiну. Яго шмат разоѓ куплялi i афармлялi пераможаны Саюз Поѓдня ѓ Злучаных Штатах, прыхiльнiкi Гiтлера, змрочныя амерыканцы з Бостана да Лос-Анджэлеса, асаблiва многiя з палiцэйскiх упраѓленняѓ i офiсаѓ шэрыфаѓ. Такiя , як KKK i Birchers, зрабiлi кар'еру, пераварваючы яго i падаючы пад новымi iмёнамi.
  Скура не абавязкова павiнна быць чорнай. Гiсторыi былi сплеценыя аб чырвоным, жоѓтым, карычневым i белым. Нiк ведаѓ, што гэтую сiтуацыю лёгка стварыць, таму што ѓсе мужчыны нясуць у сабе дзве асноѓныя ѓзрыѓчаткi - страх i вiну. Страх лягчэй за ѓсё ѓбачыць. У вас ёсць ненадзейная праца сiняга або белага каѓнерыка, вашыя рахункi, вашы клопаты, падаткi, ператамленне, нуда або пагарда да будучынi.
  
  
  
  
  Яны канкурэнты, пажыральнiкi падаткаѓ, якiя тоѓпяцца ѓ бюро па працаѓладкаваннi, тоѓпяцца ѓ школах, блукаюць па вулiцах, гатовыя да гвалту, рабуюць вас у завулку. Яны, вiдаць, таксама не ведаюць Бога, як i вы.
  Вiна больш падступная. Кожны мужчына аднойчы цi тысячу разоѓ пракацiѓся ѓ сваiм мозгу скрыѓленнем, мастурбацыяй, згвалтаваннем, забойствам, крадзяжом, iнцэстам, карупцыяй, жорсткасцю, махлярствам, распустай i прыняццем трэцяга марцiнi, крыху падмануѓшы сваю падатковую справаздачу або распавёѓшы копу што яму было толькi пяцьдзесят пяць, калi яму было толькi пяцьдзесят.
  Вы ведаеце, што вы не можаце рабiць гэта. Ты ѓ парадку. Але яны! Божа мой! (Яны насамрэч Яго таксама не любяць.) Яны любяць iх увесь час i - ну, ва ѓсякiм разе, некаторыя з iх пры кожнай магчымасцi.
  Нiк спынiѓся на куце, гледзячы на людзей. Яму ѓсмiхнулася пара дзяѓчын у мяккiх баваѓняных сукенках i сонечных капелюшах. Ён усмiхнуѓся ѓ адказ i пакiнуѓ уключаным, каб ззаду iх iшла несамавiтая дзяѓчына. Яна заззяла i пачырванела. Ён паехаѓ на таксi ѓ офiс "Радэзiйскай чыгункi".
  Сташ Фостэр рушыѓ услед за iм, ведучы свайго кiроѓцы, назiраючы за таксi Нiка. "Я проста бачу горад. Калi ласка, павярнiце направа ... зараз туды".
  Як нi дзiѓна, трэцяе таксi было ѓ дзiѓнай працэсii, i яго пасажыр не спрабаваѓ здзiвiць свайго кiроѓцу. Ён сказаѓ яму: "Едзь за нумарам 268 i не губляй яго". Ён сачыѓ за Нiкам.
  Паколькi паездка была кароткай, а таксi Сташа рухалася нераѓнамерна, а не ѓвесь час на хвасце Нiка, чалавек у трэцiм таксi гэтага не заѓважыѓ. У чыгуначнай канторы Сташ адпусцiѓ сваё таксi. Трэцi выйшаѓ з машыны, расплацiѓся з кiроѓцам i рушыѓ услед за Нiкам прама ѓ будынак. Ён дагнаѓ Нiка, калi AXman крочыѓ па доѓгiм прахалоднаму крытаму калiдору. "Мiстэр Грант?"
  Нiк павярнуѓся i пазнаѓ законнiка. Часам яму здавалася, што прафесiйныя злачынцы маюць рацыю, заяѓляючы, што "адчуваюць пах чалавека ѓ цывiльным". Была аѓра, тонкае выпраменьванне. Гэты быѓ высокiм, стройным, атлетам. Сур'ёзны тып каля сарака.
  "Верна", - адказаѓ Нiк.
  Яму паказалi скураны чахол з пасведчаннем асобы i бэйджам. "Джордж Барнс. Сiлы бяспекi Радэзii".
  Нiк усмiхнуѓся. "Што б гэта нi было, я гэтага не рабiѓ".
  Жарт правалiѓся, таму што пiва з вечарынкi ѓчора памылкова засталося адкрытым. Барнс сказаѓ: "Лейтэнант Сандэман папрасiѓ мяне пагаварыць з вамi. Ён даѓ мне ваша апiсанне, i я бачыѓ вас на Гардэн-авеню".
  Нiк падумаѓ, як доѓга Барнс сачыѓ за iм. "Гэта было мiла з боку Сандэмана. Ён думаѓ, што я страчуся?"
  Барнс па-ранейшаму не ѓсмiхаѓся, яго чыстае твар заставалася сур'ёзным. У яго быѓ акцэнт паѓночнай Англii, але ён казаѓ ясна i зразумела. "Вы памятаеце, як бачылi Лейтэнанта Сандэмана i яго групу?"
  "Так, сапраѓды. Ён мне дапамагаѓ, калi ѓ мяне быѓ пракол".
  "Ой?" Вiдавочна, Сандэман не паспеѓ запоѓнiць усе дэталi. "Што ж - вiдавочна, пасля таго, як ён дапамог табе, ён сутыкнуѓся з праблемай. Яго патруль знаходзiѓся ѓ кустах прыкладна за дзесяць мiляѓ ад фермы ван Прэза, калi яны патрапiлi пад абстрэл. Чатыры яго людзi былi забiтыя".
  Нiк адкiнуѓ паѓусмешку. "Мне вельмi шкада. Падобныя навiны нiколi не бываюць прыемнымi".
  "Не маглi б вы мне дакладна сказаць, каго вы бачылi ѓ ван Прэза?"
  Нiк пацёр шырокi падбародак. "Паглядзiм - там быѓ сам Пiцер ван Прэ. Дагледжаны стары, падобны на аднаго з нашых заходнiх уладальнiкаѓ ранча. Сапраѓдны, якi працаваѓ над гэтым. Каля шасцiдзесяцi, я мяркую. Ён насiѓ..."
  "Мы ведаем ван Прэза", - падштурхнуѓ Барнс. "Хто яшчэ?"
  "Ну, там былi пары белых мужчын i белая жанчына, i я думаю, каля чатырох цi пяцi чорных мужчын. Хоць я мог бачыць, як адны i тыя ж чорныя мужчыны прыходзяць i сыходзяць, таму што яны накшталт як падобныя адзiн на аднаго - цi ведаеце".
  Нiк, задуменна гледзячы на ??кропку над галавой Барнса, убачыѓ, як падазрэнне праслiзнула па твары мужчыны, затрымалася, а затым знiкла, змянiѓшыся пакорай.
  "Вы не памятаеце нiякiх iмёнаѓ?"
  "Не. Гэта быѓ не такi фармальны абед".
  Нiк чакаѓ, што ён узнiме пытанне аб Буцi. Ён гэтага не зрабiѓ. Магчыма, Сандэман забыѓся яе iмя, адпрэчыѓ яе як няважную, або Барнс стрымлiваѓся па сваiх прычынах або дапытваѓ яе асобна.
  Барнс змянiѓ падыход. "Як вам Радэзiя?"
  "Чароѓна. Вось толькi я здзiѓлены засадзе на патруль. Бандыты?"
  "Не, палiтыка, як я мяркую, вы добра ведаеце. Але дзякуй, што шкадавалi мае пачуццi. Як вы даведалiся, што гэта засада?"
  "Я не ведаѓ. Гэта даволi вiдавочна, цi, магчыма, я звязаѓ вашу згадку ѓ кустах".
  Яны падышлi да тэлефонаѓ. Нiк сказаѓ: "Вы мяне прабачце? Я хачу патэлефанаваць".
  "Вядома. Каго вы хочаце бачыць у гэтых будынках?"
  "Роджэра Тиллборна".
  "Рогi? Я добра яго ведаю. Патэлефануйце, i я пакажу вам яго офiс".
  Нiк патэлефанаваѓ у Мэйклес, i Добi выклiкалi да яго. Калi радэзiйская палiцыя змагла так хутка праслухаць званок, яна б апярэдзiла AX, у чым ён сумняваѓся. Калi яна адказала, ён коратка расказаѓ ёй аб пытаннях Джорджа Барнса i растлумачыѓ, што ён толькi прызнаѓся, што сустракаѓся з ван Прэсам. Буцi падзякавала яму, дадаѓшы: "Убачымся на вадаспадзе Вiкторыя, дарагi".
  "Спадзяюся, мiлая. Добра праводзь час i гуляй спакойна".
  Калi Барнс падазраваѓ званок, ён не стаѓ гэта паказваць.
  
  
  
  Яны знайшлi Роджэра Тиллборна, аперацыйнага дырэктара Rhodesian Railways, у офiсе з высокiмi столямi, якi выглядаѓ як здымачная пляцоѓка для фiльма пра Джэя Гулдзе. Было шмат прыгожага прамасленага дрэва, пахла воскам, цяжкая мэбля i тры цудоѓныя мадэлi лакаматываѓ, кожны на сваiм стале даѓжынёй каля ярда.
  Барнс пазнаёмiѓ Нiка з Тиллборном, невысокiм, хударлявым, хуткiм мужчынам у чорным гарнiтуры, якi выглядаѓ так, як быццам ён правёѓ надзвычайны працоѓны дзень.
  "Я атрымаѓ ваша iмя з бiблiятэкi "Чыгуначнага стагоддзя" ѓ Нью-Ёрку, - сказаѓ Нiк. "Я збiраюся напiсаць артыкул, каб дапоѓнiць фатаграфii вашых чыгунак. Асаблiва вашыя паравозы Beyer-Garratt".
  Нiк не прапусцiѓ погляд, якiм абмянялiся Барнс i Цiлбарн. Здавалася, што ён казаѓ: "Можа быць, а можа, i не" - здаецца, кожны непажаданы нягоднiк думае, што можа схаваць што заѓгодна, малюючы з сябе журналiста.
  "Я усцешаны", - сказаѓ Тиллборн, але не сказаѓ: "Што я магу табе зрабiць?"
  "О, я не хачу, каб вы нiчога рабiлi, проста скажыце мне, дзе я магу сфатаграфаваць адзiн з нямецкiх паравозаѓ Union класа 2-2-2 плюс 2-6-2 з разгайданых пярэднiм бакам для вады. У нас нiчога няма ведаеце, як яны ѓ Штатах, i я не думаю, што вы будзеце выкарыстоѓваць iх доѓга ".
  Задаволены, злёгку ашклянелы погляд распаѓсюдзiѓся па сур'ёзных рысах асобы Цiлбарна. "Так. Вельмi цiкавы рухавiк". Ён адкрыѓ скрыню свайго гiганцкага стала i дастаѓ фатаграфiю. "Вось фатаграфiя, якую мы зрабiлi. Практычна фатаграфiя машыны. Нiякага жыцця, але выдатныя дэталi".
  Нiк вывучыѓ яго i захоплена кiѓнуѓ. "Выдатная звяруга. Гэта выдатны здымак ..."
  "Вы можаце атрымаць яго. Мы зрабiлi некалькi адбiткаѓ. Калi вы яго карыстаецеся, то пакладзецеся на Радэзiйскiя чыгункi. Вы заѓважылi мадэль на тым першым стале?"
  "Так." Нiк павярнуѓся i паглядзеѓ на зiготкi маленькi лакаматыѓ i ѓклаѓ у свой погляд каханне. Яшчэ адзiн Garratt. Клас GM з чатырма цылiндрамi. Самы магутны рухавiк у мiры, якi працуе на шасцiдзесяцiфунтавай рампе .
  "Верна! Што б вы сказалi, калi б я сказаѓ вам, што ён усё яшчэ працуе?"
  "Не!"
  "Так!"
  Тылбарн заззяѓ. Нiк выглядаѓ здзiѓленым i ѓзрадаваным. Ён адчайна спрабаваѓ успомнiць, колькi ѓнiкальных лакаматываѓ там значылася. Ён не мог.
  Джордж Барнс уздыхнуѓ i працягнуѓ Нiку картку. "Я бачу, вы двое зладзiць. Мiстэр Грант, калi вы ѓспомнiце што-небудзь са сваёй паездкi да Ван Прэзу, што магло б дапамагчы мне або Лейтэнанту Сандэману, вы дасце мне ведаць?"
  "Я абавязкова пазваню". "Ты ведаеш, я нiчога не запомню, - падумаѓ Нiк, - ты спадзяешся, што я натыкнуся на што-небудзь i мне давядзецца патэлефанаваць табе, i ты будзеш працаваць над гэтым адтуль". "Прыемна пазнаёмiцца".
  Цiлбарн нават не заѓважыѓ яго сыходу. Ён казаѓ: "У вас, вядома ж, будуць лепшыя магчымасцi для фатаграфiй вакол Булавайо. Вы бачылi фатаграфii Дэвiда Моргана ѓ " Цягнiках "?"
  "Так. Выдатна"
  "Як справы ѓ вашых цягнiкоѓ у Злучаных Штатах? Мне было цiкава ..."
  Нiку сапраѓды спадабалiся паѓгадзiнныя размовы аб чыгунках, ён удзячны за падрабязнае даследаванне Радэзiйскiх чыгунак i за сваю незвычайную памяць. Тыльбарн, сапраѓдны фанат, закаханы ѓ сваю справу, паказаѓ яму фатаграфii, звязаныя з гiсторыяй транспарту краiны, якiя былi б неацэнныя для сапраѓднага журналiста, i папрасiѓ даслаць гарбату.
  Калi размова зайшла аб спаборнiцтвах па паветры i грузавiкам, Нiк зрабiѓ свой ход. "Адзiнкавыя цягнiкi i новыя тыпы вялiкiх спецыялiзаваных грузавых вагонаѓ ратуюць нас у Злучаных Штатах", - сказаѓ ён. "Хоць закiнуты тысячы невялiкiх грузавых пад'язных шляхоѓ. Мяркую, у вас тая ж праблема, што i ѓ Англii".
  "Аб так." Тылбарн падышоѓ да гiганцкай карце на сцяне. "Бачыце сiнiя адзнакi? Нявыкарыстаныя пад'язныя шляхi".
  Нiк далучыѓся да яго, кiваючы галавой. "Нагадвае мне нашыя заходнiя дарогi. На шчасце, некалькi новых пад'язных шляхоѓ прызначаны для новага бiзнэсу. Гiганцкi завод цi новы руднiк, якi забяспечвае вялiкi танаж. Я мяркую, што з санкцыямi вы не зможаце пабудаваць вялiкiя заводы зараз. участак будаѓнiцтва адкладзены".
  Цiлбарн уздыхнуѓ. "Ты так маеш рацыю. Але наступiць дзень ..."
  Нiк канфiдэнцыйна кiѓнуѓ. "Вядома, свет ведае аб вашым мiжлайн-руху. Ад партугальскiх i паѓднёваафрыканскiх маршрутаѓ да Замбii i гэтак далей. Але калi кiтайцы пабудуюць гэтую дарогу, яны пагражаюць..."
  Яны могуць. У iх ёсць каманды, якiя працуюць над апытаннямi".
  Нiк указаѓ на чырвоную адзнаку на чыгуначнай лiнii ля мяжы на шляху да Ларэнкi Маркеса. "Бюся аб заклад, гэта новая пляцоѓка для перавозкi нафты для бездарожжа i iншага. У вас дастаткова магутнасцi для гэтага?"
  Тылбарн выглядаѓ задаволеным. "Вы маеце рацыю. Мы выкарыстоѓваем усю наяѓную ѓ нас магутнасць, таму Beyer-Garratts ѓсё яшчэ працуюць. Проста ѓ нас пакуль нядосыць дызеляѓ".
  "Спадзяюся, вам нiколi не будзе дастаткова. Хоць я мяркую, што як дзейны чыноѓнiк вам падабаецца iх эфектыѓнасць..."
  "Я не зусiм упэѓнены." Цiлбарн уздыхнуѓ. "Але прагрэс нельга спынiць. Дызелi лягчэй на рэйках, але паравозы эканамiчныя. У нас ёсць замова на дызелi".
  "Я не буду пытацца ѓ вас, з якой краiны".
  "Калi ласка, не трэба. Я не павiнен вам казаць".
  Нiк ткнуѓ пальцам у iншую чырвоную адзнаку. "Вось яшчэ адзiн новы, недалёка ад Шамвы, Прыстойны танаж"
  
  
  "
  "Правiльна. Некалькi вагонаѓ у тыдзень, але гэта будзе павялiчвацца".
  Нiк прайшоѓ па слядах на карце, вiдавочна, са выпадковым цiкаѓнасцю. "Вось яшчэ адзiн. Выглядае самавiта".
  "Ах, так. Верф Тэйлар-Хiл-Барэман. Яны даюць нам заказы па некалькi машын у дзень. Я разумею, што яны зрабiлi дзiвосную прывязку. Спадзяюся, гэта вытрымае".
  "Гэта выдатна. Некалькi вагонаѓ у дзень?"
  "О, так. Сiндыкат ударыѓ па iм. Замежныя сувязi i ѓсё такое, у наш час даволi замоѓчваецца, але няѓжо можна быць замкнёным, калi мы збiраем машыны адтуль калi-небудзь днём?" Я хацеѓ даць iм невялiкага перавозчыка, але ѓ нас няма лiшнiх, таму яны замовiлi свае ѓласныя".
  "Мяркую, з той жа краiны, дзе вы заказвалi дызелi". Нiк засмяяѓся i падняѓ руку. "Не кажы мне дзе!"
  Яго гаспадар далучыѓся да смяшку. "Я не буду".
  "Як вы думаеце, мне варта зрабiць некалькi здымкаѓ iх новых двароѓ? Цi гэта будзе... эээ, недыпламатычна. Не варта з-за гэтага мiтусiцца".
  "Я б не стаѓ. Ёсць так шмат iншых добрых сцэн. Яны надзвычай скрытныя хлопцы. Я маю на ѓвазе, што яны дзейнiчаюць iзалявана i ѓсё такое. Дарожная ахова. Яны нават абураюцца, калi ѓязджаюць нашы цягнiковыя брыгады, але яны нiчога не могуць з гэтым зрабiць. да таго часу, пакуль яны не атрымаюць сваiх размоваѓ, што яны атрымаюць сваiх уласных. неграѓ. Слых, я мяркую, нiводны разважны аператар не звяртаецца дрэнна са сваiмi працоѓнымi.
  Нiк сышоѓ з цёплым поцiскам рукi i добрым пачуццём. Ён вырашыѓ адправiць Роджэру Тиллборну копiю "Жалезных коней Аляксандра: амерыканскiя лакаматывы". Чыноѓнiк гэта заслужыѓ. Некалькi вагонаѓ у дзень з Тэйлар-Хiл-Барэмана!
  У ратондзе шырокага комплексу будынкаѓ Нiк спынiѓся, каб зiрнуць на фатаграфiю Сесiла Роѓдса побач з раннiм радэзiйскiм цягнiком. Яго заѓсёды насцярожаныя вочы бачылi мужчыну, якi прайшоѓ па калiдоры, якi ён толькi што пакiнуѓ, i замарудзiѓ крок, калi ѓбачыѓ Нiка ... цi па нейкай iншай прычыне. Ён быѓ за восемдзесят футаѓ ад яго. Ён выглядаѓ невыразна знаёмым. Нiк зафiксаваѓ факт. Ён вырашыѓ не выходзiць проста на вулiцу, а прайсцiся па доѓгай галерэi, чыстай, прахалоднай i цьмянай, сонца прабiвалася скрозь авальныя аркi, нiбы шэрагi вузкiх жоѓтых коп'яѓ.
  Нягледзячы на энтузiязм Тиллборна, можна было ѓбачыць, што Радэзiйскiя чыгункi знаходзяцца ѓ такiм жа становiшчы, як i ѓ астатнiм свеце. Меншая колькасць пасажыраѓ, вялiкiя i доѓгiя грузы, якое абслугоѓваецца меншай колькасцю персаналу i меншая колькасць памяшканняѓ. Палова офiсаѓ у галерэi была зачынена, на некаторых цёмных дзвярах усё яшчэ захавалiся настальгiчныя знакi: "Солсберыйскi багажны дырэктар". Прыналежнасцi для спальных аѓтамабiляѓ. Памочнiк бiлетнага майстра.
  Ззаду Нiка Сташ Фостэр дасягнуѓ ратонды i вызiрнуѓ за калону ѓ якая адыходзiць спiну AXman-а. Калi Нiк павярнуѓ направа, па iншым праходзе, якi вядзе да рэйак i сартавальным пляцоѓкам, Сташ хутка перасунуѓся на сваiх гумовых чаравiках i спынiѓся прама за кутом, каб паглядзець, як Нiк выходзiць у двор з цвёрдым пакрыццём. Стэш знаходзiѓся за трыццаць футаѓ ад гэтай шырокай спiны. Ён абраѓ менавiта тое месца, прама пад плячом i злева ад хрыбетнiка, куды павiнен увайсцi яго нож - цвёрды, глыбокi, у гарызантальным становiшчы, каб ён мог абраць разрэз памiж рэбрамi.
  Нiк адчуѓ дзiѓную турботу. Малаверагодна, што яго востры слых улавiѓ падазронае слiзгаценне амаль бясшумных ног Сташа цi што пах чалавека, якi застаѓся ѓ ратондзе, калi ён увайшоѓ у будынак ззаду Нiка, абудзiѓ у ноздрах Нiка нейкую прымiтыѓную перасцерагальную залозу i папярэдзiѓ яго. каб папярэдзiць яго мозг. Аднак гэта быѓ факт, на якi Сташ абурыѓся, а Нiк не ведаѓ, што нiводзiн конь цi сабака не наблiзiцца да Сташа Фостэра i не ѓстане побач з iм без бунту, гуку i жадання атакаваць цi ѓцячы.
  Калiсьцi ѓнутраны двор быѓ ажыѓленым месцам, дзе рухавiкi i машыны спынялiся, каб атрымаць загады, а iх экiпажы - для нарад з афiцыйнымi асобамi цi збору харчоѓ. Цяпер там было чыста i бязлюдна. Праязджаѓ дызель, якi цягнуѓ доѓгi фургон. Нiк падняѓ руку да машынiста i глядзеѓ, як яны хаваюцца з-пад увагi. Машыны грукаталi i грымелi.
  Сташ стулiѓ пальцы на нажы, якi ён нёс у ножнах, прымацаваных да яго пояса. Ён мог дацягнуцца да яго, уцягваючы паветра, як зараз. Яна вiсела нiзка, скураная вешалка сагнулася, калi ён сеѓ. Ён любiѓ размаѓляць з людзьмi, самаздаволена думаючы: "Калi б вы толькi ведалi! У мяне на каленях нож. Ён можа апынуцца ѓ вас у жываце праз секунду".
  Лязо Сташа было ѓзаемным, на каржакаватай ручцы, кароткай версiяй уласнага Х'юга Нiка. Яго пятидюймовое лязо не адрознiвалася высокай якасцю Х'юга, але Сташ захаваѓ вострыя ляза абапал. Яму падабалася гладзiць яго маленькiм тачыльным каменем, якi ён насiѓ у кiшэнi для гадзiннiка. Усадзiць яго ѓ правы бок - рухайце з боку ѓ бок - вымiце! I вы можаце ѓставiць яго зноѓ, перш чым ваша ахвяра ачуняе ад шоку.
  Сонца блiснула на сталi, калi Сташ трымаѓ яе нiзка i цвёрда, як забойца, нанёс бы ѓдар i секануѓ i скокнуѓ наперад. Ён пiльна паглядзеѓ на тую кропку на спiне Нiка, куды ѓвойдзе наканечнiк.
  Мiкрааѓтобусы праносiлiся мiма па дарозе
  
  
  
  
  - Нiк нiчога не чуѓ. Тым не менш - яны расказваюць пра французскага лётчыка-знiшчальнiка Кастэлюкс, якi нiбыта адчуѓ тых, хто нападаѓ на сваiм хвасце. Аднойчы на яго наляцелi тры факеры - адзiн-два-тры. Кастэлюкс ухiлiѓся ад iх, раз-два-тры.
  Магчыма, гэта была сонечная ѓспышка, якая блiснула з космасу ѓ лязо блiжэйшага акна, або кавалачак металу, якi на iмгненне адбiѓся, каб злавiць погляд Нiка i патрывожыць яго пiльныя пачуццi. Ён так i не пазнаѓ - але ён раптам павярнуѓ галаву, каб праверыць свой зваротны след, i ѓбачыѓ твар павiяна, якое кiнулася на яго на адлегласцi менш за восем футаѓ, убачыѓ лязо ...
  Нiк упаѓ направа, адштурхнуѓшыся левай нагой, выгнуѓшы цела. Сташ паплацiѓся за канцэнтрацыю i адсутнасць гнуткасцi. Ён паспрабаваѓ рушыць услед за гэтай плямай на спiне Нiка, але яго ѓласны iмпульс панёс яго занадта далёка, занадта хутка. Ён затармазiѓ, павярнуѓся, замарудзiѓся, кiнуѓ вастрыё нажа ѓнiз.
  Кiраѓнiцтва AX па рукапашным баi прапануе: сутыкнуѓшыся з мужчынам, правiльна трымальным нож, спачатку падумайце аб хуткiм удары па яечка або бегу.
  Тут ёсць яшчэ шмат чаго, аб пошуку зброi i гэтак далей, але прама зараз Нiк зразумеѓ, што тыя першыя дзве абароны не працуюць. Ён быѓ унiзе i занадта скрыѓлены, каб штурхнуць, а што тычыцца бегу ...
  Лязо цвёрда i прама патрапiла яму ѓ грудзi. Ён скурчыѓся ѓ спiне i адчуѓ дрыготку ад болю, калi вастрыё ѓвайшло пад яго правы сасок i выдала глухi ляскаць гук. Над iм прыцiснуѓся Сташ, вынесены наперад ягонай магутнай спружынай. Нiк схапiѓся левай рукой за смертаноснае правае запясце, яго рэфлексы былi такiмi ж iмгненнымi i дакладнымi, як у майстра фехтавання, якi адлюстроѓвае атаку вучня. Сташ сагнуѓ каленi i паспрабаваѓ адсунуцца, адчуваючы раптоѓную трывогу ад зруйнавальнай сiлы захопу, за якiм, здавалася, ляжала двухтонная вага, i сiлы, дастатковай, каб зламаць косцi ѓ яго руцэ.
  Ён не быѓ пачаткоѓцам. Ён павярнуѓ руку з нажом да вялiкага пальца Нiка - манеѓр адрыву, якому немагчыма супрацьстаяць, тактыка, з дапамогай якой любая актыѓная жанчына можа вызвалiцца ад самага магутнага мужчыны. Нiк адчуѓ, як яго хватка выслiзнула з-за кручэння рукi; лязо не дазволiла яму дабрацца да Вiльгельмiны. Ён сабраѓся i штурхнуѓ з усёй сваёй мускульнай сiлай, адкiнуѓшы Стэша на чатыры цi пяць футаѓ назад, якраз перад тым, як хватка на руцэ з нажом была зламаная.
  Сташ аднавiѓ раѓнавагу, гатовы зноѓ нанесцi ѓдар, але на iмгненне спынiѓся, убачыѓшы дзiѓную рэч: Нiк разарваѓ левы рукаѓ курткi i рукаѓ кашулi, каб бесперашкодна выцягнуць Х'юга. Сташ убачыѓ, як другi мiгатлiвы клiнок зноѓ i зноѓ успыхнуѓ, вастрыё якога было ѓ ярдзе ад яго ѓласнага.
  Ён зрабiѓ выпад. Процiлеглы клiнок нырнуѓ, парыраваѓ яго ѓдар мiнiятурным паваротам налева i штуршком уверх en кварт. Ён адчуваѓ, як цудоѓныя мускулы нясуць яго нож i руку ѓверх, i ён адчуваѓ сябе жудасна голым i бездапаможным, калi спрабаваѓ аднавiць кантроль, выцягнуць назад свой клiнок i руку i зноѓ разразаць. Ён зноѓ прыцiснуѓ руку да грудзей, калi гэты жудасна хуткi стальны асколак, з якiм ён сутыкнуѓся, падняѓся, скрыжаваѓ яго клiнок i трапiѓ яму ѓ горла. Ён ахнуѓ, ударыѓ наперад чалавека, якi адрываѓся ад зямлi, i адчуѓ жах, калi левая рука, нiбы гранiтны блок, паднялася супраць яго правага запясця. Ён паспрабаваѓ павярнуцца назад, нанесцi ѓдар у бок.
  Гэты жудасны клiнок апусцiѓся направа, калi Нiк зрабiѓ iлжывы выпад, i Сташ тупа рушыѓ рукой, каб парыраваць. Нiк адчуѓ цiск на блакавальнае запясце i лёгка i прама нацiснуѓ на рукi Сташа.
  Сташ ведаѓ, што гэта наблiжаецца. Ён ведаѓ гэта з таго часу, як тое першае блiскучае iмгненне накiраваѓся да яго горла, але на iмгненне ён падумаѓ, што выратаваѓ сябе i пераможа. Ён адчуваѓ жах i жах. Ахвяра са звязанымi рукамi не чакала...
  Яго мозг усё яшчэ трывожна выкрыкваѓ каманды перайграным целе, калi яго ахапiла панiка - адначасова з лязом Нiка, якое ѓвайшло побач з яго адамавым яблыкам i цалкам прайшло праз яго горла i спiнны мозг, вастрыё выступала, як змяя з металiчнай мовай, пад лiнiяй валасоѓ. . Дзень стаѓ чырвона-чорным з залатымi ѓспышкамi. Апошнiя палаючыя колеры, якiя калi-небудзь бачыѓ Сташ.
  Калi ён упаѓ, Нiк адвёѓ Х'юга i адышоѓ. Яны не заѓсёды памiралi адразу.
  Сташ ляжаѓ у шырокай крывавай лужыне. Яго выгiналася паѓколамi чырвоныя ѓзоры. У падзеннi ён стукнуѓся галавой. Перарэзанае горла ператварыла тое, што можна было б назваць крыкам, у незямное ныццё i рыпанне.
  Нiк адштурхнуѓ нож Сташа i абшукаѓ якi ѓпаѓ, трымаючыся далей ад крывi i шчыпаючы кiшэнi, як чайка, якая дзюбае труп. Ён узяѓ кашалёк i футарал для карт. Ён выцер Х'юга аб куртку мужчыны, высока на плячы, дзе яе можна было прыняць за кроѓ чалавека, ухiляючыся ад рукi, якая намацвала яго ѓ смяротнай агонii.
  Нiк вярнуѓся да ѓваходу ѓ будынак i стаѓ чакаць, назiраючы. Канвульсii Сташа памяншалiся, нiбы завадная цацка бегла ѓнiз. Мiма праехаѓ апошнi фургон, i Нiк быѓ удзячны, што на яго канцы не аказалася нi пляцоѓкi, нi кабiны. У двары было цiха. Ён прайшоѓ праз галерэю, знайшоѓ на вулiцы дзверы, якiя мала выкарыстоѓвалiся, i пайшоѓ прэч.
  
  Раздзел сёмы
  
  Нiк вярнуѓся да "Мэйклес". Бескарысна выклiкаць таксi i даваць палiцыi iншы час. Барнс вырашыць, што яго варта распытаць аб смерцi ѓ будынку чыгункi, а працяглы шпацыр - гэта гнуткая адзiнка часу.
  
  
  
  Ён купiѓ газету, праходзячы праз вестыбюль. У сваiм пакоi ён распрануѓся, палiѓ халоднай вадой двухцалевы зрэз на грудзях i агледзеѓ футарал для картак i кашалёк, якiя ѓзяѓ у гэтага чалавека. Яны сказалi яму няшмат, акрамя iмя Сташа i адраса ѓ Булаваё. Алан Уiлсан паслаѓ бы яго? Калi абараняеш мiльёны, становiшся грубiянскiм, але ён не мог паверыць, што вырабiць удар у спiну - гэта стыль Уiлсана.
  Застаѓся Юда - цi "Майк Бор", цi яшчэ нехта ѓ THB. Нiколi не скiдаючы з рахункаѓ Гаса Бойда, Яна Мастэрса i нават Пiцера ван Прэза, Джонсана, Хау, Максвела... Нiк уздыхнуѓ. Ён паклаѓ пачак банкнот з папернiка разам са сваiмi грашыма, не лiчачы iх, разрэзаѓ кашалёк, спалiѓ усё, што мог у попельнiцы, а астатнiя змыѓ ва ѓнiтаз.
  Ён уважлiва агледзеѓ тканiну свайго палiто, кашулi i майкi. Адзiная кроѓ была ад яго ѓласнай драпiны ад нажа. Ён спаласнуѓ майку i кашулю ѓ халоднай вадзе i разарваѓ iх на шматкi, зняѓшы этыкеткi з каѓняроѓ. Разгортваючы чыстую кашулю, ён далiкатна i са шкадаваннем глядзеѓ на Х'юга, прывязанага да голага перадплечча. Затым ён патэлефанаваѓ у офiс Мастэрс i замовiѓ машыну.
  Не варта адмаѓляцца ад курткi; Барнс мае права спытаць пра гэта. Ён знайшоѓ атэлье далёка ад гатэля i папрасiѓ яе паправiць. Ён праехаѓ некалькi мiль да Селуса, любуючыся сельскай мясцовасцю, i павярнуѓ назад у бок горада. Шырокiя гаi фруктовых дрэѓ выглядалi сапраѓды гэтак жа, як часткi Калiфорнii, з доѓгiмi арашальнымi лiнiямi i гiганцкiмi апырсквальнiкамi, запрэжанымi трактарамi. Аднойчы ён убачыѓ запрэжаную канямi каляску з распыляльнiкамi i спынiѓся паглядзець, як ёю кiруюць негры. Ён лiчыѓ, што iх гандаль асуджаны, як i зборшчыкi бавоѓны ѓ Дыксi. Яго ѓвагу прыцягнула дзiѓнае дрэва, i ён выкарыстоѓваѓ свой даведнiк, каб вызначыць яго - кандэлябр або гiганцкi багаткi.
  Барнс чакаѓ у вестыбюлi гатэля. Допыт быѓ старанны, але нi да чаго не прывёѓ. Ён ведаѓ Сташа Фостэра? Як ён вярнуѓся з офiса Цiлбарна ѓ свой гатэль? У колькi ён прыехаѓ? Цi ведаѓ ён каго-небудзь, хто належаѓ да палiтычных партыяѓ Зiмбабвэ?
  Нiк быѓ здзiѓлены, таму што адзiны цалкам сумленны адказ, якi ён даѓ, быѓ на апошняе пытанне. "Не, я так не думаю. А зараз скажы мне - чаму пытаннi?"
  "Сёння ѓ чыгуначнай станцыi быѓ зарэзаны мужчына. Прыкладна ѓ той час, калi вы былi там".
  Нiк здзiѓлена паглядзеѓ. "Не - Роджэр? О не ..."
  "Не, не. Чалавек, якога я пытаѓся, цi ведалi вы. Фостэр".
  "Хочаце апiсаць яго?"
  Барнс зрабiѓ. Нiк пацiснуѓ плячыма. Барнс сышоѓ. Але Нiк не дазваляѓ сабе захаплення. Гэта быѓ разумны чалавек.
  Ён вярнуѓ машыну Мастэрсу i паляцеѓ на DC-3 праз Карыбу ѓ галоѓны лагер у нацыянальным парку Ванкi. Ён быѓ рады знайсцi ѓ галоѓным лагеры поѓнасцю сучасны курорт. Мэнэджар прыняѓ яго ѓ якасцi аднаго з суправаджаючых на турнэ Эдмана, якое павiнна было прыбыць ранiцай, i пасялiѓ яго ѓ камфартабельным шале з двума спальнямi - "Бясплатна за першае наведванне. ноч."
  Нiк пачаѓ шанаваць эскорт-бiзнэс.
  Хоць Нiк чытаѓ аб нацыянальным парку Ванкi, ён быѓ уражаны. Ён ведаѓ, што на яго пяцi тысячах квадратных мiль жыве сем тысяч сланоѓ, вялiзныя статкi буйвалаѓ, а таксама насарогi, зебры, жырафы, леапарды, антылопы ѓ бясконцай разнастайнасцi i дзесяткi iншых вiдаѓ, якiя ён нават не знайшоѓ час запомнiць. Тым не менш, Main Camp быѓ настолькi камфартабельным, наколькi гэта было магчыма дзякуючы прадуктам цывiлiзацыi, з узлётна-пасадачнай паласой, дзе CAA DC-3 сустракалi аѓтамабiлi апошняй мадэлi i незлiчоныя мiкрааѓтобусы, паласатыя чорна-белыя, як механiчныя зебры.
  Вяртаючыся да галоѓнай хаткi, ён убачыѓ Бруса Тодда, чалавека Яна Мастерса - "зорку футбола" - стаялага ѓ уваходу.
  Ён прывiтаѓся з Нiкам: "Прывiтанне, я чуѓ, ты прыехаѓ. Падабаецца?"
  "Пышна. Мы абодва рана ..."
  "Я свайго роду перадавы разведчык. Правяраю пакоi, машыны i ѓсё такое. Пачуваеш сябе на заходзе?"
  "Добрая iдэя." Яны прайшлi ѓ кактэйль-бар, два загарэлыя маладыя чалавекi, якiя прыцягвалi жаночыя вочы.
  За вiскi i газiроѓкай цела Нiка расслабiлася, але яго розум быѓ актыѓны. Для Мастэрса было лагiчным паслаць "перадавога чалавека". Таксама было магчыма, нават верагодна, што атлет з Солсберы Тод быѓ звязаны з Джорджам Барнс i Радэзiйскiмi сiламi бяспекi. Вядома, Барнс палiчыѓ бы мэтазгодным на час прыставiць хвост да "Эндру Гранту"; ён быѓ галоѓным падазраваным у дзiѓнай смерцi Фостэра.
  Ён падумаѓ пра тыя вагоны, якiя штодня адпраѓляюцца з шахтнага комплексу THB. У накладных не будзе нiякага сэнсу. Магчыма, хром цi нiкелевая руда з золатам схаваныя ѓ любым вагоне, якую яны абяруць? Гэта было б разумна i практычна. Але вагоны? З iх павiнна быць капае гэтае рэчыва! Ён паспрабаваѓ успомнiць транспарцiровачную вагу азбесту. Ён сумняваѓся, што чытаѓ пра iх, бо не мог успомнiць iх.
  Санкцыi - ха! У яго не было пэѓнага меркавання наконт таго, што з iх правiльна, а што не, цi па звязаных з гэтым палiтычных пытаннях, але быѓ ужыты стары горкi факт: там, дзе ёсць дастаткова ѓцягнутых, уласных iнтарэсаѓ астатнiя правiлы не дзейнiчаюць.
  
  
  
  
  Верагодна, Уiлсан, Мастэрс, Тод i iншыя дакладна ведалi, што робiць THB, i ѓхвалялi гэта. Магчыма, нават атрымлiвалi плату. Адно можна было сказаць напэѓна: у гэтай сiтуацыi ён мог поѓнасцю спадзявацца толькi на сябе. Усе астатнiя былi падазраванымi.
  А забойцы, якiх павiнен быѓ паслаць Iуда, эфектыѓныя сiлы забойцаѓ, якiх ён мог адправiць па ѓсёй Афрыцы? Гэта адпавядала мужчыну. Гэта азначала, што ѓ ягонай кiшэнi было больш грошай, i гэта дапамагло яму пазбавiцца ад мноства непажаданых ворагаѓ. Калi-небудзь яго наймiты спатрэбяцца яшчэ больш. Калi-небудзь... Ага, з новымi нацыстамi.
  Затым ён падумаѓ пра Буцi, Джонсана i ван Прэзэ. Яны не падыходзiлi пад шаблон. Вы не маглi сабе ѓявiць, каб яны рухалiся толькi за грошы. Нацызм? Гэта сапраѓды было ня так. А мiсiс Раерсан? Такая жанчына, як яна, магла атрымлiваць асалоду ад добрага жыцця ѓ Шарлотсвiле - катацца на машынах, займацца грамадскiмi справамi, ёю захаплялiся, усюды запрашалi. Тым не менш, як i некалькi iншых агентаѓ AX, якiх ён сустрэѓ, яна iзалявалася тут. Калi дайшло да гэтага, якая была яе ѓласная матывацыя? АХ прапанаваѓ ёй 20 тысяч у год за назiранне за iх аперацыямi па забеспячэннi бяспекi, але ён блукаѓ па свеце за меншыя грошы. Усё, што вы маглi сказаць сабе, гэта тое, што вы хочаце, каб ваша ѓнцыя вагi знаходзiлася на правай баку вагаѓ. Добра, але хто сказаѓ, якi бок правы? Мужчына мог ...
  "... два вадапоi паблiзу - Ньямандхлову i Гувулала Панс", - казаѓ Тод. Нiк уважлiва слухаѓ. "Вы можаце сядзець высока i глядзець, як жывёлы прыходзяць увечар на вадапой. Мы пойдзем туды заѓтра. Дзяѓчатам спадабаецца стiнбок. Яны падобныя на дыснэеѓскага Бэмбi".
  "Пакажы iх Тэдзi Нортвею", - сказаѓ Нiк, i яго пацешыла ружовая афарбоѓка загарэлай шыi Тодда. "Цi ёсць запасная машына, якую я магу выкарыстоѓваць?"
  "Наогул-то няма. У нас ёсць два ѓласныя седаны, i мы выкарыстоѓваем мiкрааѓтобусы з гiдам для гасцей. Вы ж ведаеце, тут нельга ездзiць пасля змяркання. I не выпускайце гасцей з машын. Гэта можа станавiцца крыху небяспечным з некаторай хатняй жывёлай. Iльвы часам з'яѓляюцца ѓ прайдах пятнаццаць цi каля таго".
  Нiк схаваѓ сваё расчараванне. Яны былi менш чым за сотню мiль ад уласнасцi THB. Дарога з гэтага боку не зусiм даходзiла да яго, але ён выказаѓ меркаванне, што там могуць быць немаркiраваныя сцежкi, па якiх ён можа паставiць машыну або, калi неабходна, прайсцi пешшу. У яго быѓ маленькi компас, супрацьмаскiтная сетка i пластыкавае понча, настолькi маленькае, што ѓсе яны змясцiлiся ѓ кiшэнi. Яго маленькай карце было пяць гадоѓ, але сыдзе.
  Яны пайшлi ѓ сталовую i з'елi стэйкi каны, якiя Нiк знайшоѓ цудоѓнымi. Пазней яны танчылi з вельмi добрымi дзяѓчынамi, i Нiк папрасiѓ прабачэння незадоѓга да адзiнаццацi. Незалежна ад таго, цi змог ён даследаваць THB з гэтага моманту, ён запалiѓ дастаткова запалаѓ, каб адна з невядомых выбуховых сiл магла вельмi хутка вызвалiцца. Гэта быѓ добры час, каб заставацца ѓ форме.
  * * *
  Ён далучыѓся да Бруса Тодду за раннiм сняданкам, i яны праехалi чатырнаццаць мiль да станцыi Дэт. Доѓгi блiскучы цягнiк вывяргаѓ натоѓп людзей, у тым лiку пяць цi шэсць турыстычных груп у дадатак да iх уласнай. Двум групам прыйшлося чакаць машыны. Майстэрс паступiѓ мудра, паставiѓшы свайго чалавека на месца. У iх былi два седана, мiкрааѓтобус i ѓнiверсал Volvo.
  Дзяѓчынкi былi яркiмi i ззяючымi, балбаталi пра свае прыгоды. Нiк дапамог Гасу з багажом. "Плыѓнае падарожжа?" - спытаѓ ён у старэйшага эскорту.
  "Яны шчаслiвыя. Гэта асаблiвы цягнiк". Гас хмыкнуѓ з цяжкай сумкай. "Не тое каб звычайныя не нашмат лепш, чым Penn Central!"
  Пасля сытнага "ранняй гарбаты" яны на тых жа машынах паехалi па бурным бундзе. Гiд-Wankie вёѓ маленькi паласаты аѓтобус, i па просьбе мэнэджара, паколькi ѓ яго не было людзей, Гас i Брус вадзiлi седаны, а Нiк сеѓ за руль фургона Volvo. Яны спынялiся ѓ Каѓшы Пан, плацiны Мтоа, i некалькi разоѓ спынялiся на вузкай дарозе, каб паназiраць за статкамi дзiчыны.
  Нiк прызнаѓ, што гэта было ѓзрушаюча. Як толькi вы пакiнулi Галоѓны лагер, вы патрапiлi ѓ iншы свет, суровы, прымiтыѓны, пагрозлiвы i прыгожы. Ён абраѓ Буцi, Рут Кросман i Джанет Олсан для сваёй машыны, i яму падабалася кампанiя. Дзяѓчынкi выкарыстоѓвалi сотнi футаѓ кiнастужкi на страѓсах, бабуiнах i ланях. Яны спачувальна застагналi, калi ѓбачылi львоѓ, якiя раздзiралi тушу забiтай зебры.
  Каля плацiны Чомпанi над iмi праляцеѓ верталёт, якi выглядаѓ не да месца. Гэта павiнен быѓ быць птэрадактыль. Неѓзабаве пасля гэтага маленькi караван сабраѓся разам, падзялiѓшы халоднае пiва, якое Брус прыгатаваѓ з партатыѓнага халадзiльнiка, а затым, як гэта робяць турыстычныя групы, яны разышлiся. Мiкрааѓтобус спынiѓся, каб агледзець вялiкi статак буйвалаѓ, пасажыры седана фатаграфавалi антылоп гну i, па ѓгаворах дзяѓчат *. Нiк кацiѓ фурманку па доѓгай звiлiстай пятлi дарогi, якая магла праходзiць па ѓзгорках Арызоны падчас сухога спрынту.
  Наперадзе, ля падножжа ѓзгорка, ён убачыѓ грузавiк, якi спынiѓся на скрыжаваннi, дзе дарогi, калi ён памятаѓ карту, адгалiноѓвалiся на Ванкi, Матэсi i назад у Галоѓны лагер па iншым маршруце. Грузавiк быѓ абазначаны вялiкiмi лiтарамi Wankie Research Project.
  
  
  
  Калi яны з'ехалi, ён убачыѓ, што фургон з панэлямi спынiѓся за дзвесце футаѓ уздоѓж паѓночна-ѓсходняй дарогi. Маскiравалiся гэтак жа. Дзiѓна - ён не заѓважыѓ, як адмiнiстрацыя парка наляпляе сваё iмя на ѓсё. Iм падабалася пакiдаць уражанне натуральнасцi. Дзiѓна.
  Ён замарудзiѓся. З грузавiка выйшаѓ каржакаваты мужчына i махнуѓ чырвоным сцягам. Нiк успомнiѓ будаѓнiчыя праекты, якiя ён бачыѓ у Солсберы - там былi папераджальныя сцяжкi, але ѓ дадзены момант ён не мог узгадаць, каб бачыѓ чырвоны. I зноѓ дзiѓна.
  Ён фыркнуѓ, яго ноздры надзьмулiся, як у звяроѓ, якiя атачаюць iх ад паху незвычайнага, што можа азначаць небяспеку. Ён прытармазiѓ, прыжмурыѓся, паглядзеѓ на флагмана, якi кагосьцi нагадаѓ. Што? Выгадуйце бабуiна! Дакладнага падабенства на твары не было, за выключэннем высокiх скул, але яго хада была малпавай, фанабэрыстасць i ѓсё ж пэѓная прамалiнейнасць са сцягам. Рабочыя абыходзяцца з iмi нядбайна, не як з вымпеламi на швейцарскiх сцягах.
  Нiк зняѓ нагу з тормазу i нацiснуѓ на педаль газу.
  Буцi, якi сядзеѓ побач з iм, крыкнуѓ: "Гэй, Эндзi, бачыш сцяг?"
  Дарогi было недастаткова, каб прапусцiць чалавека, нiзкi абрыѓ абрываѓся з аднаго боку, i грузавiк блакаваѓ вузкi праход. Нiк прыцэлiѓся ѓ яго i пратрубiѓ у рог. Мужчына вар'яцка ѓзмахнуѓ сцягам, затым адскочыѓ у бок, калi фурманка праляцела мiма таго месца, дзе ён стаяѓ. На заднiм сядзеннi дзяѓчыны ахнулi. Буцi сказала высокiм голасам: "Прывiтанне, Эндзi!"
  Нiк глядзеѓ на кабiну грузавiка, калi праязджаѓ мiма. Кiроѓца быѓ каржакаватым, панурым тыпам. Калi б вы абралi норму для радэзiйца, ён бы iм не быѓ. Бледна-белая скура, варожасць на твары. Нiк мiмаходам убачыѓ якi сядзiць побач мужчыну, здзiѓлены тым, што "Вольва" паскорылася, замест таго каб спынiцца. Кiтаец! I хоць адзiная расфакусаваная выява ѓ файлах AX было няѓдалым здымкам, ён мог быць Сi Калганам.
  Калi яны праехалi мiма дастаѓленага седана, заднiя дзверы адчынiлiся, i з яе пачаѓ вылазiць мужчына, цягнучы за сабой нешта, што магло быць зброяй. Вольва праляцеѓ мiма, перш чым ён змог апазнаць прадмет, але ѓ руцэ, якая выйшла наперадзе, быѓ вялiкi аѓтамат. Несумненна.
  Жывот у Нiка пахаладзеѓ. Наперадзе было чвэрць мiлi па звiлiстай дарозе да першага павароту i бяспекi. Дзяѓчынкi! Цi страляюць яны?
  "Кладзецеся, дзяѓчынкi. На падлогу. Зараз жа!"
  Стрэлы! Яны стралялi.
  Стрэлы! Ён пахвалiѓ карбюратар Volvo, ён высмоктваѓ бензiн i падаваѓ магутнасць без ваганняѓ. Ён думаѓ, што адзiн з гэтых стрэлаѓ трапiѓ у машыну, але гэта магло быць ягонае ѓяѓленне цi дарожная няроѓнасць. Ён выказаѓ меркаванне, што чалавек у маленькiм грузавiку двойчы стрэлiѓ, а затым выбраѓся, каб прыцэлiцца. Нiк горача спадзяваѓся, што ён дрэнны стрэлак.
  Стрэлы!
  На дарозе было крыху шырэйшае палатно, i Нiк выкарыстаѓ яго, каб выратаваць машыну. Цяпер яны сапраѓды iмчалiся.
  Стрэлы! Слабей, але ад куль не ѓцячы. Стрэлы!
  Магчыма, вырадак выкарыстоѓваѓ сваю апошнюю кулю. Стрэл!
  "Вольва" праляцеѓ над правалам, як хлопчык, якi iмчаѓся ѓ возера для свайго першага вясновага скачка.
  Руб-а-дзю-дзю-дзю. Нiк ахнуѓ. Чалавек у кузаве пакiнутага седана меѓ пiсталет-кулямёт. Ён, вiдаць, ад здзiѓлення намацаѓ яго. Яны былi над узгоркам.
  Наперадзе быѓ доѓгi звiлiсты спуск з папераджальным знакам унiзе. Ён паскорыѓся на паѓдарогi, затым нацiснуѓ на тормаз. Напэѓна, яны робяць семдзесят пяць, але ён не змянiѓ факусоѓку вачэй, каб глядзець на лiчыльнiк. Як хутка будзе кацiцца гэты грузавiк? Калi б ён быѓ добрым цi мадэрнiзаваным, яны б сядзелi качкамi ѓ Volvo, калi б ён дагнаѓ. Вялiкi грузавiк пакуль не ѓяѓляѓ пагрозы.
  Вядома, вялiкi грузавiк не ѓяѓляѓ пагрозы, але Нiк не мог гэтага ведаць. Гэта быѓ уласны дызайн Юды, з браняй па пояс, рухавiком магутнасцю 460 конскiх сiл i буйнакалiбернымi кулямётамi на носе i на карме з поѓнымi 180 градусамi сектараѓ агню праз парты, звычайна схаваныя панэлямi.
  У яго стойках ляжалi аѓтаматы, гранаты i вiнтоѓкi са снайперскiмi прыцэламi. Але, як i танкi, якiя Гiтлер упершыню адправiѓ у Расiю, ён быѓ страшэнна добры для гэтай працы. Было складана манеѓраваць, i на вузкiх дарогах хуткасць не перавышала 50 мiль у гадзiну, таму што павароты запавольвалi хуткасць. Volvo схаваѓся з-пад увагi, перш чым гэты "танк" рушыѓ з месца.
  Iншая справа хуткасць седана. Ён быѓ крутым, i кiроѓца, напаѓзласлiва рыкаѓ на Крола побач з iм, калi яны кацiлiся, быѓ гарачым хлопцам з конскiмi сiламi. Ветравое шкло, паколькi яно было паказана ѓ мясцовых каталогах запчастак, было па-майстэрску падзелена i замацавана на завесах, так што правую палову можна было скласцi для выразнага назiрання наперад або выкарыстаннi ѓ якасцi акна для стральбы. Крол прысеѓ i адкрыѓ яго, трымаючы сваю пiсталет-кулямёт 44 часова перакiнуѓся праз плячо, затым падняѓ яго да адтулiны. Ён зрабiѓ некалькi стрэлаѓ з цяжэйшай Skoda, але пераключыѓся на 7.92 у цеснаце. Як бы там нi было, ён ганарыѓся сваiм уменнем абыходзiцца з аѓтаматамi.
  Яны з ровам пераляцелi праз грудок на дарогу i спусцiлiся па схiле на спружынах. Усё, што яны бачылi ѓ "Вольва", - гэта воблака пылу i знiкаючая форма. - Iдзi, - раѓнуѓ Крол. "Я буду трымаць агонь, пакуль мы iх не накрыем".
  Кiроѓцам быѓ круты гарадскi харват, якi назваѓ сябе Блохам пасля далучэння да немцаѓ, калi яму было шаснаццаць.
  
  
  
  
  У маладосцi ён цi не, але ѓ яго была такая жорсткая рэпутацыя ѓ пераследзе ѓласнага народа, што ён адступiѓ са сваiмi сябрамi па Вермахце да самага Берлiна. Разумны, ён выжыѓ. Ён быѓ добрым кiроѓцам i спрытна кiраваѓ фарсiраваным аѓтамабiлем. Яны праляцелi ѓнiз па схiле, плаѓна згарнулi ѓ кут i абагналi "Вольва" па доѓгай прамой прамой, якая вяла да лiнii няроѓных узгоркаѓ.
  "Мы iх зловiм", - упэѓнена сказаѓ Блох. "У нас ёсць хуткасць".
  У Нiка была такая ж думка - яны нас зловяць. Ён доѓга сачыѓ за падачай седана ѓ люстэрка задняга выгляду, калi ён выслiзнуѓ з павароту, злёгку павярнуѓся, выпростваючыся, i набраѓ хуткасць, як вялiкая куля. Там быѓ дасведчаны кiроѓца i вельмi добры рухавiк супраць Volvo з дасведчаным кiроѓцам i добрым стандартным рухавiком. Вынiк быѓ прадказальны. Ён выкарыстаѓ усе свае ѓменнi i смеласць, каб захаваць кожны дзюйм, якi падзяляѓ дзве машыны, якi цяпер складаѓ менш за чвэрць мiлi.
  Дарога пралягала праз карычнева-пяшчаны, змешана-зялёны ландшафт, абгiнаючы абрывы, абгiнаючы сухiя вадацёкi, перасякаючы або пятляючы ѓзгоркi. Гэта ѓжо не сучасная дарога, хаця яна добра дагледжаная i прыдатная да эксплуатацыi. На iмгненне Нiку здалося, што ён быѓ тут раней, i потым ён зразумеѓ чаму. Мясцовасць i сiтуацыя былi копiяй сцэн пагонi, якiя яму падабалiся ѓ дзяцiнстве ѓ серыялах. Iх звычайна рабiлi ѓ Калiфорнii, вось дык вось, у сельскай мясцовасцi.
  Цяпер ён выдатна адчуваѓ Volvo. Ён перамахнуѓ ёю праз каменны мост i зрабiѓ лёгкi слiзгальны паварот направа, якi выкарыстоѓваѓ усе ѓчасткi дарогi, каб не страцiць хуткасць больш, чым гэта было неабходна. Прыкладна на наступным павароце ён абмiнуѓ адзiн з мiкрааѓтобусаѓ. Ён спадзяваѓся, што седан сустрэне яго на мосце, i затрымае яго.
  Буцi, як заѓважыѓ i ацанiѓ Нiк, трымала дзяѓчынак у цiшынi, але зараз, калi яны схавалiся з поля зроку праследавацеляѓ, Джанет Олсан адкрылася. "Мiстэр Грант! Што здарылася? Яны сапраѓды стралялi ѓ нас?"
  На iмгненне Нiк падумаѓ было сказаць iм, што ѓсё гэта частка забаѓ у парку, напрыклад, фальшывыя рабаваннi дылiжансаѓ i чыгуначных цягнiкоѓ у атракцыёнах "памежнага мястэчка", але потым раздумаѓся. Яны павiнны ведаць, што гэта сур'ёзна, каб яны маглi прыгнуцца цi ѓцячы.
  "Бандыты", - сказаѓ ён, што было дастаткова блiзка.
  "Што ж, будзь я праклятая, - сказала Рут Кросман без дрыжыкаѓ ѓ сваiм роѓным голасе. Толькi лаянка, якое звычайна яна нiколi б не выкарыстоѓвала, выдавала яе хваляванне. "Дужая дзеѓка, - падумаѓ Нiк.
  "Цi можа гэта быць часткай рэвалюцыi?" - спытаѓ Буцi.
  "Вядома", - сказаѓ Нiк. "Рана цi позна яна з'явiцца паѓсюль, але мне шкада нас, калi гэта адбудзецца раней".
  "Гэта было так... запланавана", - сказаѓ Буцi.
  "Добра спланавана, усяго некалькi дзiрак. На шчасце, мы знайшлi некаторыя".
  "Як вы здагадалiся, што гэта падробкi?"
  "Гэтыя грузавiкi былi занадта размаляваныя. Вялiкiя знакi. Сцяг. Усё так метадычна i лагiчна. I вы заѓважылi, як гэты хлопец звяртаѓся са сцягам? Як быццам ён вёѓ парад, а не працаваѓ у спякотны дзень".
  Джанет сказала ззаду: "Iх няма ѓ поле зроку".
  "Гэты аѓтобус мог запаволiць iх ля маста", - адказаѓ Нiк. "Вы ѓбачыце iх у наступны раз. Наперадзе каля пяцiдзесяцi мiль па гэтай дарозе, i я не шукаю асаблiвай дапамогi. Гас i Брус былi занадта далёка ад нас, каб зразумець, што адбылося".
  Ён прамчаѓся мiма джыпа, якi спакойна кацiѓся ѓ iх кiрунку, у якiм знаходзiлася пажылая пара. Яны прарвалiся праз вузкую цяснiну i апынулiся на шырокай бясплоднай раѓнiне, акружанай узгоркамi. Дно невялiкай далiны было запэцкана закiнутымi вугальнымi выпрацоѓкамi, падобнымi на маркотныя раёны шахт Каларада да таго, як зноѓ вырасла лiстота.
  "Што ... што мы будзем рабiць?" - нясмела спытала Джанет. "Маѓчы, няхай водзiць i думае", - загадала Буцi.
  Нiк быѓ за гэта ѓдзячны. У яго была Вiльгельмiна i чатырнаццаць патронаѓ. Пластык i засцерагальнiкi былi ѓ яго пад поясам, але гэта запатрабавала часу i прыдатнага месца, i ён не мог разлiчваць нi на што.
  Некалькi старых бакавых дарог давалi магчымасць аб'ехаць i атакаваць, але з пiсталетам супраць аѓтаматаѓ i дзяѓчат у машыне гэтага не было. Грузавiк яшчэ не выехаѓ у далiну; iх, вiдаць, прытармазiлi на мосце. Ён расшпiлiѓ рамень i зашпiлiѓ шырынку.
  Гэта - з'едлiва заѓважыла Буцi з лёгкай дрыготкай у словах: "Пагаворым аб часе i месцы!"
  Нiк усмiхнуѓся. Ён нацягнуѓ плоскi рамень колеру хакi, расшпiлiѓ яго i выцягнуѓ. "Вазьмi гэта. Добi. Зазiрнi ѓ кiшэнi побач з спражкай. Знайдзi плоскi чорны прадмет, падобны на пластык".
  "У мяне ёсць адзiн. Што гэта?"
  "Выбухованебяспечна. У нас можа не быць шанцу выкарыстоѓваць яго, але давайце будзем гатовы. Цяпер iдзiце да кiшэнi, у якой няма чорнага блока. Вы знойдзеце некалькi ачышчальнiкаѓ для труб. Дайце iх мне".
  Яна падпарадкавалася. Ён намацаѓ пальцамi "трубачку" без кантрольнай ручкi на канцы, якая адрознiвала электрычныя тэрмадэтанатары ад узрывальнiкаѓ.
  
  
  
  
  Ён абраѓ засцерагальнiк. "Пакладзi астатняе зваротна". Яна зрабiла. "Вазьмi гэтую i намацай пальцамi бок блока, каб знайсцi маленькую васковую кроплю. Калi прыгледзецца, яна закрывае адтулiну".
  "Зразумела"
  "Уторкнiце канец гэтага дроту ѓ адтулiну. Пранiкнiце ѓ воск. Асцярожна, не згiнайце дрот, iнакш вы можаце яе сапсаваць".
  Ён не мог глядзець, дарога пятляла праз старыя шахтавыя палiцы. Яна сказала: "Зразумела. Прайшло амаль дзюйм".
  "Верна. Там крышка. Воск павiнен быѓ прадухiлiць трапленне iскры. Не палiце, дзяѓчынкi".
  Усе яны запэѓнiвалi яго, што нiкацiн быѓ iх апошняй думкай прама зараз.
  Нiк праклiнаѓ той факт, што яны ехалi занадта хутка, каб спынiцца, калi яны праляталi мiма састарэлых будынкаѓ, якiя адпавядалi яго мэты. Яны былi розныя па памеры i форме, мелi вокны i да iх можна было дабрацца па некалькiх жвiровых дарогах. Затым яны ѓпалi ѓ невялiкую западзiну з прагiнам i нахiлам крынiц, абмiнулi злавесны басейн з жоѓта-зялёнай вадой i ѓзляцелi ѓ яшчэ адну частку старых шахтавых дзындраѓ.
  Наперадзе былi яшчэ будынкi. Нiк сказаѓ: "Мы павiнны рызыкнуць. Я падыходжу да будынка. Калi я кажу вам iсцi, iдзiце! Усё зразумелi?"
  Ён выказаѓ здагадку, што гэтыя натужныя задушлiвыя гукi азначаюць "так". Неразумная хуткасць i рэалiзацыя дасягнулi iх уяѓлення. Праз пяцьдзесят мiль разаѓецца жах. Ён убачыѓ, як грузавiк заехаѓ у далiну, а жук урэзаѓся ѓ бясплодны i засушлiвы пейзаж. Гэта было прыкладна за паѓмiлi. Ён тармазiѓ, джэб-джэб-жым ...
  Шырокая бакавая дарога, верагодна, выезд для грузавiка, вяла да наступнай групы будынкаѓ. Ён урэзаѓся ѓ яго i выехаѓ на дзвесце ярдаѓ да будынкаѓ. Грузавiку не складзе працы iсцi за iх воблакам пылу.
  Першымi пабудовамi былi склады, офiсы i магазiны.
  Ён меркаваѓ, што даѓней гэты пасёлак павiнен быѓ быць аѓтаномным - iх было каля дваццацi. Ён зноѓ затармазiѓ на тым, што выглядала як закiнутая вулiца горада-зданi, дзе шмат будынкаѓ, i спынiѓся ѓ таго, што магло быць крамай. Ён крыкнуѓ: "Давай!"
  Ён пабег у бок будынка, знайшоѓ акно, моцна стукнуѓшы па шкле, счышчаючы аскепкi з рамы, як мог.
  "Унутр!" Ён падняѓ Рут Кросман праз адтулiну, затым двух iншых. "Трымайся далей ад iх вачэй. Хавайся, калi знойдзеш месца".
  Ён пабег назад да "Вольва" i праехаѓ праз пасёлак, запавольваючы рух, праходзячы шэраг за побач аднастайных катэджаѓ, несумненна, калiсьцi кварталаѓ белых працоѓных. У тубыльцаѓ быѓ бы ѓчастак у зараснiках хацiн з саламянымi дахамi. Калi дарога пачала паварочваць, ён спынiѓся, азiрнуѓся. Грузавiк звярнуѓ з галоѓнай дарогi i набiраѓ хуткасць у яго бок.
  Ён чакаѓ, жадаючы, каб у яго было чым умацаваць задняе сядзенне - i пара гэта зрабiць. Нават некалькi цюкоѓ бавоѓны цi сена паменшаць сверб у спiне. Пераканаѓшыся, што яны яго заѓважылi, ён пайшоѓ па дарозе, якая вядзе ѓверх па звiлiстым схiле да таго, што, вiдаць, было работамi; гэта было падобна на штучны ѓзгорак з невялiкiм вадаёмам i шахтай наверсе.
  Ламаная лiнiя iржавых вузкакалейных шляхоѓ iшла паралельна дарозе, перасякаючы яе некалькi разоѓ. Ён дасягнуѓ вяршынi штучнага ѓзгорка i хмыкнуѓ. Адзiны шлях унiз быѓ тым шляхам, якiм ён прыйшоѓ. Гэта было добра, гэта зрабiла б iх самаѓпэѓненымi. Яны вырашаць, што ён у iх, але ён упадзе са сваiм шчытом цi на iм. Ён ухмыльнуѓся цi падумаѓ, што яго грымаса была ѓхмылкай. Падобныя думкi ѓтрымлiвалi вас ад дрыжыкаѓ, уяѓлення, што магло здарыцца, цi ад холаду ѓ жываце.
  Ён зароѓ паѓкругам вакол будынкаѓ i знайшоѓ тое, што хацеѓ, - трывалы маленькi прадаѓгаваты будынак побач з вадой. Яно выглядала самотным, разбураным, але цвёрдым i дужым - даѓгаватае збудаванне без вокнаѓ даѓжынёй каля трыццацi футаѓ. Ён спадзяваѓся, што яго дах такi ж трывалы, як i сцены. Яно было зроблена з ацынкаванага жалеза.
  "Вольва" пад'ехала на двух колах, калi ён павярнуѓ яго вакол шэрай сцяны; па-за iх полем зроку, спынiѓся. Ён выскачыѓ, залез на дах машыны i на дах будынка, рухаючыся з нiзкiм сiлуэтам як змяя. Цяпер - калi б гэтыя двое былi верныя сваiм трэнiроѓкам! I калi б iх было не больш за два... Магчыма, за спiной хаваѓся яшчэ адзiн мужчына, але ён у гэтым сумняваѓся.
  Ён ляжаѓ роѓна. Вы нiколi не парушалi лiнiю гарызонту ѓ такiм месцы, i вы не прайшлi праз гэта. Ён пачуѓ, як грузавiк выехаѓ на плато i марудна. Яны будуць глядзець на воблака пылу, якое сканчалася на апошнiм крутым павароце Volvo. Ён пачуѓ, як грузавiк наблiжаецца i запавольвае ход. Ён дастаѓ пачак запалак, трымаѓ пластык напагатове, засцерагальнiк быѓ гарызантальным. Адчуѓ сябе лепш, сцiснуѓшы рукой Вiльгельмiну.
  Яны спынiлiся. Ён меркаваѓ, што яны былi за дзвесце футаѓ ад хацiны. Ён пачуѓ, як адчынiлiся дзверы. "Унiз", - раздаѓся завуалiраваны голас.
  Так, падумаѓ Нiк, прытрымлiвайся свайго ѓзору.
  Адкрылася яшчэ адна дзверы, але нi адна не зачынiлiся. Гэтыя хлопчыкi былi дакладнымi працаѓнiкамi. Ён пачуѓ тупат ног па жвiры, рык, падобны на "Фланкен".
  Запалы былi дванаццацiсекунднымi кнотамi, Запальвайце або адымайце два ѓ залежнасцi ад таго, наколькi акуратна вы запалiлi канец.
  
  
  
  
  Рыпанне запалкi гучала страшэнна гучна. Нiк запалiѓ кнот - зараз ён будзе гарэць нават у шторм або пад вадой - i стаѓ на каленi.
  Яго сэрца ѓпала. Яго вушы выдавалi яго, грузавiк знаходзiѓся на адлегласцi не менш за трыста футаѓ. Двое мужчын выходзiлi з яго, каб абысцi будынак з абодвух бакоѓ. Яны былi сканцэнтраваны на кутах наперадзе, але не настолькi, каб не глядзець на гарызонт. Ён убачыѓ, як "пiсталет-кулямёт, якi трымаѓ мужчына злева ад яго, падняѓся ѓверх. Нiк раздумаѓся, шпурнуѓ пластык у пераноску для пiсталета i з рыкам ѓпаѓ з горкiм грукатам, нiбы якая iрвецца тканiна. Ён пачуѓ крык. Дзевяць дзесяць-адзiнаццаць-дванаццаць!"
  У яго не было iлюзiй. Маленькая бомба была магутнай, але, калi павязе, яна падзейнiчае. Прабраѓшыся па даху да кропкi, якая знаходзiцца далёка ад таго месца, дзе ён толькi што з'явiѓся, ён выглянуѓ цераз край.
  Чалавек, якi нёс MP 44, упаѓ, курчыѓся i стагнаѓ, масiѓнае зброю было ѓ пяцi футах наперадзе яго. Вiдавочна, ён спрабаваѓ бегчы направа, i бомба ѓзарвалася ззаду яго. Ён не выглядаѓ моцна пашкоджаным. Нiк спадзяваѓся, што ён быѓ досыць узрушаны, каб заставацца ашаломленым на працягу некалькiх хвiлiн; зараз яго турбаваѓ iншы мужчына. Яго нiдзе не было вiдаць.
  Нiк папоѓз наперад, нiчога не ѓбачыѓ. Iншы, вiдаць, перайшоѓ на бок будынка. Вы можаце пачакаць - цi вы можаце пераехаць. Нiк рухаѓся так хутка i цiха, як толькi мог. Ён плюхнуѓся на наступны вобад, з таго боку, куды накiроѓваѓся стрэлак. Як ён i меркаваѓ - нiчога. Ён пабег да задняга краю даху, прыставiѓшы да яго Вiльгельмiна адначасова са сваёй галавой. Чорная пакрытая шнарамi зямля была пустая.
  Небяспечна! Да гэтага моманту гэты чалавек будзе паѓзцi па сцяне, магчыма, павярнуѓшы ѓ далёкi кут. Ён падышоѓ да пярэдняга кута i выглянуѓ. Ён памылiѓся.
  Калi Блох убачыѓ форму галавы на даху i разрываецца гранату, якая ляцiць да яго i Кролу, ён iрвануѓся наперад. Правiльная тактыка; сыходзьце, залазьце пад ваду i сядайце - калi вы не можаце выпусцiць свой шлем на бомбу. Выбух быѓ на здзiѓленне магутным нават на вышынi васьмiдзесяцi футаѓ. Гэта ѓзрушыла яго да каранёѓ зубоѓ.
  Замест таго каб iсцi ѓздоѓж сцяны, ён прысеѓ на кукiшкi ѓ яе цэнтры, гледзячы налева-направа ѓверх. Налева-направа-уверх. Ён падняѓ вочы, калi Нiк паглядзеѓ на яго - на iмгненне кожны мужчына глядзеѓ у твар, якое нiколi не забудзе.
  У Блыха ѓ правай руцэ балансаваѓ маѓзэр, i ён добра з iм звяртаѓся, але ѓсё ж быѓ злёгку ашаломлены, i нават калi б гэта было не так, вынiк не мог быць сумнеѓным. Нiк страляѓ з iмгненнымi рэфлексамi спартоѓца i навыкамi дзясяткаѓ тысяч стрэлаѓ, гарэѓ павольным, хуткастрэльным i ѓ любой пазiцыi, уключаючы звешванне над дахамi. Ён абраѓ вастрыё на кiрпатым носе Блыха, куды прызямлiцца куля, а дзевяцiмiлiметровая куля прамахнулася на чвэрць цалi. Гэта адкрыла яго патылiцу.
  Нават нягледзячы на ѓдар, Блох упаѓ наперад, як звычайна робяць мужчыны, i Нiк убачыѓ раскрытыя раны. Гэта было непрыемнае вiдовiшча. Ён саскочыѓ з даху i пабег за рог будынка - асцярожна - i выявiѓ, што Крол у шоку, але пацягнуѓся за сваёй зброяй. Нiк падбег i падняѓ яго. Крол утаропiѓся на яго, яго рот працаваѓ, з кутка рота i аднаго вочы цякла кроѓ.
  "Хто ты?" - спытаѓ Нiк. Часам яны размаѓляюць у шоку. Крол не зрабiѓ гэтага.
  Нiк хутка абшукаѓ яго, не знайшоѓшы iншай зброi. У кашальку са скуры алiгатара не было нiчога, акрамя грошай. Ён хутка вярнуѓся да мёртвага. У яго было толькi правы кiроѓцы, выдадзеныя Джону Блэйку. Нiк сказаѓ трупу: "Ты не падобны на Джона Блэйка".
  Несучы маѓзэр, ён падышоѓ да грузавiка. Падобна, ён не пацярпеѓ ад выбуху. Ён адкрыѓ капот, адшпiлiѓ вечка размеркавальнiка i паклаѓ яго ѓ кiшэню. У задняй частцы ён знайшоѓ яшчэ адзiн пiсталет-кулямёт i металiчную скрыню з васьмю крамамi i прынамсi дзвюма сотнямi дадатковых патронаѓ. Ён узяѓ дзве крамы, не разумеючы, чаму там не было больш зброi. Юда быѓ вядомы сваёй любоѓю да найвышэйшай агнявой моцы.
  Ён паклаѓ пiсталеты на заднюю падлогу Volvo i скацiѓся з узгорка. Яму прыйшлося двойчы пастукаць, перш чым дзяѓчаты з'явiлiся ѓ акне. "Мы чулi стрэлы", - сказаѓ Буцi высокiм голасам. Яна праглынула i панiзiла тон. "З табой усё ѓ парадку?"
  "Вядома." Ён дапамог iм. "Нашы сябры ѓ маленькiм грузавiчку больш за нас не патурбуюць. Давай выберамся адсюль, пакуль не з'явiѓся вялiкi".
  На руцэ ѓ Джанет Олсан была невялiкая драпiна ад асколка шкла. "Трымайце гэта ѓ чысцiнi, пакуль мы не атрымаем што-небудзь з медыкаментаѓ", - загадаѓ Нiк. "Тут можна злавiць усё, што заѓгодна".
  Яго ѓвагу прыцягнуѓ гуллiвы лопат у небе. З паѓднёвага ѓсходу, адкуль яны прыйшлi, з'явiѓся верталёт, якi плыве па дарозе, як пчала-разведчык. Нiк падумаѓ: "О не! Не тое каб - i ѓ пяцiдзесяцi мiлях ад усяго з гэтымi дзяѓчынамi!
  Вiхура заѓважыѓ iх, пераляцеѓ i працягнуѓ завiсаць каля грузавiка, якi моѓчкi стаяѓ на плато. "Паехалi!" - сказаѓ Нiк.
  Калi яны выйшлi на галоѓную дарогу, вялiкi грузавiк выехаѓ з цяснiны ѓ канцы далiны.
  
  
  
  Нiк мог уявiць сабе двухбаковую размову па радыё, калi верталёт апiсваѓ сцэну, спыняючыся, каб углядацца ѓ цела "Джона Блэйка". Як толькi вырашылi ...
  Нiк панёсся на "Вольва" на паѓночны ѓсход. Яны вырашылi. З далёкай дыстанцыi па iх страляѓ грузавiк. Падобна на пяцьдзесяты калiбр, але, верагодна, грузавiк быѓ еѓрапейскiм цяжкавагавiком.
  З уздыхам палягчэння Нiк круцiѓ "Вольва" у паваротах, кiроѓных да адхону. Вялiкая траса паказала не хуткасць - толькi агнявую моц.
  З iншага боку, дегковой аѓтамабiль даѓ iм усю неабходную хуткасць!
  
  Раздзел восьмы
  
  Volvo iмчаѓся да вяршынi першай гары, як мыш у лабiрынце з ежай на канцы. Па дарозе яны абмiнулi турыстычны караван з чатырох аѓтамабiляѓ. Нiк спадзяваѓся, што iх выгляд часова астудзiць хлопцаѓ у верталёце, асаблiва калi яны нясуць баявое ѓзбраенне. Гэта была маленькая двухмесная птушачка французскай вытворчасцi, але добрай сучаснай зброi не так ужо i шмат.
  На вяршынi ѓхiлу дарога ѓецца ля краю абрыву з назiральнай пляцоѓкай для паркоѓкi. Яна была пустая. Нiк пад'ехаѓ да краю. Грузавiк малоѓ упарта да ѓзгоркаѓ, проста праходзячы тур аѓтамабiляѓ. Да здзiѓлення Нiка, верталёт знiк на ѓсходзе.
  Ён разгледзеѓ магчымасцi. Iм трэба было палiва; яны збiралiся атрымаць вечка размеркавальнiка, каб павезцi грузавiк i кузаѓ адтуль; яны кружылi i ѓсталёѓвалi перад iм блокпост, змяшчаючы яго памiж iм i вялiкiм грузавiком. Цi ѓсе гэтыя прычыны? Адно можна сказаць напэѓна: зараз ён быѓ супраць Юды. Ён узяѓ на сябе цэлую арганiзацыю.
  Да дзяѓчынак прыходзiла самавалоданне, а гэта азначала пытаннi. Ён адказваѓ iм так, як лiчыѓ лепшым, i хутка паехаѓ да заходняга выхаду з гiганцкага ляснога заказнiка. Калi ласка - няхай на шляху не будзе будаѓнiчых блокаѓ!
  "Як вы думаеце, уся краiна ѓ бядзе?" - спытала Джанет. "Я маю на ѓвазе, як В'етнам i ѓсе гэтыя афрыканскiя краiны? Сапраѓдная рэвалюцыя?"
  "Краiна ѓ бядзе, - адказаѓ Нiк, - але я думаю, што мы заблыталiся ѓ нашай асаблiвай долi. Можа быць, бандыты. Можа, рэвалюцыянеры. Можа быць, яны ведаюць, што ѓ вашых бацькоѓ ёсць грошы, i жадаюць вас выкрасцi".
  "Ха!" Буцi фыркнула i скептычна паглядзеѓ на яго, але яна не ѓмяшалася.
  "Падзялiцеся сваiмi iдэямi", - ласкава сказаѓ Нiк.
  "Я не ѓпэѓнена. Але калi суправаджальнiк турнэ носiць з сабой пiсталет i, магчыма, гэта была бомба, якая была ѓ вас там, мы чулi - добра!"
  "Амаль гэтак жа дрэнна, як калi б адна з вашых дзяѓчынак несла грошы цi паведамленнi паѓстанцам, а?"
  Буцi заткнулася.
  Рут Кросман спакойна сказала: "Я думаю, гэта цудоѓна захапляльна".
  Нiк ехаѓ больш за гадзiну. Яны мiнулi Зiмпа Пан, гару Сунцiчы i плацiну Чонба. Машыны i мiкрааѓтобусы праязджалi мiма iх час ад часу, але Нiк ведаѓ, што, калi ён не сустрэне вайсковы цi палiцыянт патруль, ён павiнен трымаць мiрных жыхароѓ далей ад гэтай бязладзiцы. I калi ён сустрэне не той патруль, i яны будуць палiтычна цi фiнансава звязаныя з мафiяй THB, гэта можа быць фатальным. Была i iншая праблема - Iуда быѓ схiльны рыхтаваць невялiкiя атрады ѓ форму мясцовых улад. Аднойчы ён арганiзаваѓ цэлы бразiльскi палiцыянт пост для рабавання, якое прайшло гладка. Нiк не бачыѓ сябе iдучым у абдымкi якога-небудзь узброенага атрада без стараннай папярэдняй праверкi дакументаѓ.
  Дарога вяла ѓгору, пакiдаючы за сабой дзiѓныя, напалову бясплодныя, напалову джунглi далiны запаведнiка, i яны паднялiся на грэбень, па якiм пралягалi чыгунка i шаша памiж Булавайо i вадаспадам Вiкторыя. Нiк спынiѓся на заправачнай станцыi ѓ невялiкiм пасёлку, зацягнуѓшы "Вольва" пад дах, падобную на рамаду, над бензакалонкай.
  Некалькi белых мужчын панура глядзелi на дарогу. Яны выглядалi нервовымi.
  Дзяѓчынкi ѓвайшлi ѓ будынак, i высокi загарэлы служка прамармытаѓ Нiку: "Ты iдзеш назад у галоѓны лагер?"
  "Так", - адказаѓ Нiк. Ён быѓ збянтэжаны давернай манерай звычайна адкрытых i сардэчных радэзiйцаѓ.
  "Не варта трывожыць дам, але мы чакаем невялiкiх непрыемнасцяѓ. Некаторыя партызаны дзейнiчалi на поѓдзень ад Себунгве. Я мяркую, яны спадзяюцца перарэзаць чыгунку. Яны забiлi чатырох салдат у некалькiх мiлях ад Любiмбi. нядрэнна было б зараз вярнуцца ѓ галоѓны лагер".
  "Дзякуй", - адказаѓ Нiк. "Я не ведаѓ, што паѓстанцы пранiкаюць так далёка. Апошнi раз я чуѓ, як вашы хлопчыкi i паѓднёваафрыканцы, якiя дапамагалi iм, трымалi сiтуацыю пад кантролем. Я так разумею, яны забiлi сотню паѓстанцаѓ".
  Мужчына скончыѓ запраѓляць бак i пакруцiѓ галавой. "У нас ёсць праблемы, пра якiя мы не гаворым. За шэсць месяцаѓ у нас было чатыры тысячы чалавек на поѓдзень ад Замбезi. Яны знаходзяць падземныя лагеры i ѓсё такое. У нас не хапае бензiну для пастаяннага паветранага патрулявання." Ён паляпаѓ па "Вольва". "Мы ѓсё яшчэ напампоѓваем iх для турыстычнага бiзнесу, але я не ведаю, як доѓга яны будуць працягваць гэта рабiць. Янкi, цi не так?"
  "Так."
  "Вы ведаеце. У вас ёсць свае дзеяннi ѓ Мiсiсiпi i - давайце паглядзiм - у Джорджыi, цi не так?" Ён падмiргнуѓ з сумнай iнтымнасцю. "Вы робiце шмат добрага, але да чаго гэта прывядзе?"
  Нiк заплацiѓ яму. "Дзе, сапраѓды. Якi самы кароткi шлях да Галоѓнага лагера?"
  "Шэсць мiль там па трасе. Павярнiце направа.
  
  
  Прыкладна сорак мiль па знаках. Потым яшчэ два чалавекi ѓ знакаѓ. Не могуць прапусцiць. "
  Дзяѓчынкi вярнулiся, i Нiк рушыѓ услед указанням мужчыны.
  Iх прыпынак для дазапраѓкi заняла каля васьмi хвiлiн. Ён не бачыѓ нiякiх прыкмет вялiкага грузавiка на працягу гадзiны. Калi ён усё яшчэ iшоѓ за iмi, ён быѓ далёка ззаду. Ён задавалася пытаннем, чаму верталёт не вярнуѓся, каб разведаць iх. Яны пераадолелi шэсць мiль i дасягнулi шырокай дарогi з цвёрдым пакрыццём. Яны праехалi каля двух мiль, калi пачалi праязджаць вайсковы канвой, якi накiроѓваѓся на захад. Нiк ацанiѓ гэта як батальён з цяжкай тэхнiкай, пакiнутай дома. Ён быѓ вывастраны для вядзення вайны ѓ джунглях. Ён думаѓ. Удачы, яна вам спатрэбiцца.
  Буцi сказаѓ: "Чаму б табе не спынiць афiцэра i не расказаць яму, што з намi здарылася?"
  Нiк растлумачыѓ свае прычыны, не дадаѓшы, што ён спадзяваѓся, што Iуда выдалiѓ астанкi "Джона Блэйка". Доѓгае тлумачэнне здарэння было б няёмка.
  "Прыемна бачыць, што салдаты праходзяць мiма", - сказала Джанет. "Цяжка ѓспомнiць, што некаторыя з iх могуць быць супраць нас".
  "Насамрэч не супраць нас", - паправiѓ Нiк. "Толькi не з намi".
  "Яна сапраѓды глядзiць на гэтых прыгожых мужчын", - сказала Рут. "Некаторыя з iх прыемныя. Глядзi - ёсць толькi малюнак Чарлтана Хестана".
  Нiк не глядзеѓ. Ён быѓ заняты назiраннем за плямкай у небе, якi рухаѓся за маленькай калонай. Вядома, як толькi праляцеѓ апошнi бронетранспарцёр, плямка вырасла ѓ памерах. Праз некалькi хвiлiн ён падышоѓ дастаткова блiзка, каб яго можна было пазнаць. Iх стары сябар, верталёт з двума людзьмi, якi пакiнуѓ iх у далiне.
  "Гэта зноѓ яны", - амаль шчаслiва сказала Рут. "Хiба гэта не цiкава?"
  "О, як выдатна, чувак", - пагадзiлася Буцi, але ты ведаѓ, што яна гэтага не мела на ѓвазе.
  Нiк сказаѓ: "Яны занадта мiлыя там наверсе. Можа, мы iх страсянем?"
  "Давай", - сказала Рут.
  "Даеш iм пекла!" - раѓнула Джанет.
  "Як ты iх падтрасеш?" - спытаѓ Буцi.
  "Вось убачыш", - паабяцаѓ Нiк. "Калi яны папросяць аб гэтым".
  Яны прасiлi аб гэтым. Калi "Вольва" праязджаѓ адкрыты, бязлюдны ѓчастак бруднага сухога бунгу, вiхура абрынулася на кiроѓчы бок машыны. Iм хацелася блiжэй цi буйным планам. Нiк дазволiѓ верталёту асесцi, затым нацiснуѓ на тормазы i крыкнуѓ: "Выходзьце i апускайцеся з правага боку!"
  Дзяѓчынкi да гэтага абвыкалi. Яны караскалiся i ѓцiснулiся ѓ зямлю, як баявая каманда. Нiк расчынiѓ заднюю дзверы, схапiѓ пiсталет-кулямёт, зрэзаѓ засцерагальнiк i накiраваѓ брую свiнцу за верталётам, якi на поѓнай магутнасцi накiраваѓся ѓ бок. Далёкасць была вялiкай, але табе магло павезцi.
  "Зноѓ," сказаѓ ён. "Паехалi, каманда!"
  "Навучы мяне карыстацца адной з гэтых рэчаѓ", - сказала Рут.
  "Калi ѓ нас будзе магчымасць", - пагадзiѓся Нiк.
  Верталёт ляцеѓ наперадзе iх, над гарачай дарогай, як якi чакаѓ сцярвятнiк. Нiк праехаѓ каля дваццацi мiль, гатовы спынiцца i стрэлiць па самалёце, калi ён яшчэ наблiзiцца. Гэта было не так. Яны праехалi некалькi бакавых дарог, але ён не адважыѓся пайсцi нi па адной. Тупiк з грузавiком, якi заязджае за iмi, быѓ бы фатальным. Далёка наперадзе ён убачыѓ чорную пляму на ѓзбочыне дарогi, i яго настрой упаѓ. Калi ён змог убачыць гэта больш ясна, ён моѓчкi пакляѓся сабе. Прыпаркаваная машына, вялiкая. Ён спынiѓся, пачаѓ разварочвацца ѓ зваротным напрамку i спынiѓся. У прыпаркаваную машыну скокнуѓ мужчына, i яна рушыла да iх. Ён страляѓ у Volvo. Дзве мiлi назад, калi ззаду iх iмчаѓся дзiѓны аѓтамабiль, ён дабраѓся да адзначанай iм бакавой дарогi i заехаѓ у яе. Машына рушыла ѓслед за iм.
  Буцi сказаѓ: "Яны выйграюць".
  "Глядзi на iх", - загадаѓ Нiк.
  Пагоня пакрыла шэсць цi сем мiль. Вялiкi седан наблiжацца не спяшаѓся. Гэта яго непакоiла. Заганялi iх у тупiк цi ѓ кусты. Краiна стала больш узгорыстай, з вузкiмi мастамi праз сухiя вадацёкi. Ён асцярожна абраѓ адну i спынiѓся на аднапалосным мосце, калi праследавацеляѓ не было вiдаць.
  "Уверх i ѓнiз у рэчышча ручая", - сказаѓ ён. Цяпер у iх гэта атрымлiвалася вельмi добра. Ён пачаѓ чакаць у яры, выкарыстоѓваючы яго як траншэю. Кiроѓца седана ѓбачыѓ якая спынiлася Вольва i спынiѓся па-за дасяжнасцю, а затым вельмi павольна рушыѓ наперад. Нiк чакаѓ, гледзячы скрозь пучок травы.
  Надышоѓ момант! Ён стрэлiѓ кароткiмi малымi чэргамi, убачыѓ, як спусцiлася шына. З машыны вывалiлiся трое мужчын, двое з iх былi ѓзброены доѓгiмi стрэльбамi. Яны ѓпалi на зямлю. Цёплыя кулi патрапiлi ѓ Volvo. Для Нiка гэтага было дастаткова. Ён падняѓ рулю i з вялiкай адлегласцi страляѓ у iх кароткiмi чэргамi.
  Яны знайшлi яго пазiцыю. Куля вялiкага калiбра разарвала жвiр за пяць футаѓ справа ад яго. Добрыя стрэлы, магутная зброя. Ён знiк з поля зроку i змянiѓ крамы. Свiнец калацiѓся i грымеѓ па грэбенi над галавой. Дзяѓчаты сядзелi проста пад iм. Ён перамясцiѓся на дваццаць футаѓ улева i зноѓ паглядзеѓ цераз край. Выдатна, што яны былi выстаѓлены пад гэтым кутом. Верталёт грукатаѓ чэргамi з шасцi стрэлаѓ, разносячы пясок па машынах i людзях. Гэта быѓ не ягоны дзень. Шкло разбiлася дашчэнту, але ѓсе трое пабеглi назад па дарозе, хаваючыся ад iх.
  "Ды добра, - сказаѓ ён. "Падпiсвайцеся на мяне."
  Ён хутка павёѓ дзяѓчат па сухiм ручаi.
  
  
  
  
  Яны беглi як трэба, яны рассыпалiся, паѓзлi па баках "вольва". Яны выдаткуюць паѓгадзiны дарма.
  Калi яго маленькi патруль апынуѓся далёка ад маста, Нiк вывеѓ iх з яра ѓ кусты паралельна дарозе.
  Ён быѓ удзячны за тое, што ѓсе дзяѓчаты насiлi разумны абутак. Яны iм спатрэбяцца. У яго была Вiльгельмiна з трынаццаццю патронамi. Не пашанцавала? Адзiн пiсталет-кулямёт, дадатковая крама, компас, усякая ѓсячына i надзея.
  Надзеi стала менш, калi сонца села на захадзе, але ён не даѓ дзяѓчынкам зразумець, што Яны галодныя i хочуць пiць, ён ведаѓ. Ён выратаваѓ iх сiлы частым адпачынкам i вясёлымi каментарамi, але паветра было гарачым i суровым. Яны падышлi да глыбокай расколiны, i яму прыйшлося iсцi па ёй назад на дарогу. Ён быѓ пусты. Ён сказаѓ: "Мы iдзем. Калi хто-небудзь пачуе машыну або самалёт, кажыце".
  "Куды мы iдзем?" - спытала Джанет. Яна здавалася спалоханай i стомленай.
  "Згодна з маёй карце, калi я яе памятаю, гэтая дарога вядзе нас у Бинджи. Горад прыстойных памераѓ". Ён не дадаѓ, што Бiнга знаходзiѓся прыкладна за восемдзесят мiляѓ ад яго ѓ далiне джунгляѓ.
  Яны мiнулi неглыбокi каламутны басейн. Руцi сказала: "Калi б толькi гэта было можна пiць".
  "Мы не можам рызыкаваць". - сказаѓ Нiк. "Гатовы паспрачацца, нават на грошы, калi ты вып'еш, ты мёртвая.
  Незадоѓга да наступлення цемры ён вывеѓ iх з дарогi, ачысцiѓ няроѓны ѓчастак зямлi i сказаѓ: "Уладкоѓвайцеся ямчэй. Высыпайцеся, калi можаце. Мы не можам падарожнiчаць уначы".
  Казалi стомлена, але скарг не было. Ён ганарыѓся iмi.
  "Давайце ѓсталюем гадзiннiк", - сказаѓ Буцi. "Табе трэба крыху паспаць, Эндзi".
  Непадалёк нейкая жывёлiна выдала дзiѓны грукатлiвы роѓ. Нiк сказаѓ: "Збярыся. Ты выканаеш сваё жаданне, Рут".
  У памiраючым святле ён паказаѓ iм, як зняць засцерагальнiк пiсталета-кулямёта. "Страляй, як з пiсталета, але не трымай курок".
  "Я не разумею", - сказала Джанет. "Не ѓтрымлiваць курок?"
  "Не. Вы павiнны ѓвесь час карэктаваць сваю мэту. Я не магу прадэманстраваць гэта, таму вы ѓяѓляеце гэта. Вось..." Ён адкрыѓ краму i выцягнуѓ патроннiк. Ён прадэманстраваѓ, крануѓшы спускавога кручка i выдаѓшы гукi, падобныя на кароткiя чэргi. "Брр-руп. Брр-руп".
  Кожная з iх паспрабавала. Ён сказаѓ: "Выдатна, вы ѓсё атрымалi званне сяржанта".
  На яго здзiѓленне, ён атрымаѓ тры цi чатыры гадзiны лёгкага сну памiж Руцi i Джанет падчас дзяжурства Буцi. Гэта даказвала, што ён давяраѓ ёй. Пры першым цьмяным шэрым святле ён павёѓ iх па дарозе.
  Рухаючыся з мiляѓ за дзесяць хвiлiн, яны пераадолелi вялiкi шлях да таго часу, калi гадзiннiк Нiка паказвалi дзесяць гадзiн. Але яны стамлялi. Ён мог працягваць гэта ѓвесь дзень, але дзяѓчынкi амаль скончылi без працяглага адпачынку. Ён дазволiѓ iм па чарзе несцi пiсталет-кулямёт. Яны сур'ёзна паставiлiся да працы. Ён сказаѓ iм, хоць i не паверыѓ, што ѓсё, што iм трэба зрабiць, гэта трымацца далей ад рук "бандытаѓ", пакуль кампанiя Эдмана ѓ асобе Гаса Бойда не паднiме трывогу. Законнае войска i палiцыя будуць шукаць iх, а публiчнасць зробiць напад на iх занадта рызыкоѓным для "бандытаѓ". Ён добра слухаѓся.
  Мясцовасць вяла ѓнiз, i, абмiнуѓшы паварот у перасечанай мясцовасцi, яны натрапiлi на тубыльца, якi драмаѓ пад саламяным навесам ля дарогi. Ён зрабiѓ выгляд, што не размаѓляе па-ангельску. Нiк пагнаѓ яго за сабой. Ён быѓ напагатове. Праз паѓмiлi па звiлiстай сцежцы яны наткнулiся на невялiкi комплекс хацiн з саламянымi дахамi, запоѓнены звычайнымi палямi мукi i тытуню, крааляѓ i загонаѓ для акунання жывёлы. Вёска была ѓдала размешчана. Размяшчэнне на схiле ѓзгорка ѓяѓляла цяжкасцi, палi былi няроѓнымi, а платы з краала цяжэй падтрымлiваць, але ѓсе лiѓнi траплялi ѓ сажалкi праз сетку канаѓ, якiя цягнулiся ѓверх па схiле, як жылы.
  Наблiзiѓшыся, некалькi чалавек, якiя працавалi пад хованкай, паспрабавалi схаваць аѓтамабiль пад брызентам. Нiк сказаѓ свайму палоннаму: "Дзе бос? Мухле Итiкос?"
  Чалавек упарта пакруцiѓ галавой. Адзiн з прысутных, ганарлiвы сваёй ангельскай, сказаѓ: "Бос там". Ён гаварыѓ бездакорна, паказваючы на блiжэйшую хацiну з шырокiм рамадам.
  З хацiны выйшаѓ невысокi мускулiсты мужчына i запытальна паглядзеѓ на iх. Калi ён убачыѓ перад сабой нядбайна ѓтрыманы "Люгер" Нiка, ён нахмурыѓся.
  "Вынесi гэтую машыну з хлява. Я хачу зiрнуць на яе".
  Некалькi прысутных чорных мужчын пачалi мармытаць. Нiк узяѓ у Джанет пiсталет-кулямёт i падазрона працягнуѓ яго. Мускулiсты мужчына сказаѓ: "Мяне клiчуць Рос. Не маглi б вы прадставiцца?"
  Яго дыкцыя была нават лепшая, чым у маленькай дзяѓчынкi. Нiк назваѓ iх правiльныя iмёны i заключыѓ: "... да той машыны".
  Калi брызент быѓ зняты, Нiк мiргнуѓ. У iм быѓ утоены амаль новы джып. Ён агледзеѓ яго, назiраючы за вясковымi мужчынамi, якiх цяпер было дзевяць. Ён задавалася пытаннем, цi было гэта ѓсё. У задняй частцы адкрытай адрыны ён знайшоѓ чатыры лiшнiя канiстры бензiну.
  Ён сказаѓ Росу: "Калi ласка, прынясiце нам вады i чаго-небудзь паесцi. Тады сыходзьце. Нiкому не прычынiце шкоды. Я добра заплачу вам, i вы атрымаеце свой джып".
  Адзiн з мужчын казаѓ што тое Расу на роднай мове.
  
  
  
  Рос адказаѓ коратка. Нiку стала не па сабе. Гэтыя людзi былi занадта крутымi. Яны зрабiлi, як загадана, але як быццам iм было цiкава, а не запалохаць. Рос спытаѓ: "Былi б вы звязаныя з Маполiса або радэзiйскiмi войскамi?"
  "Нiхто."
  Сказаѓ негр сказаѓ: "Мкiвас..." Нiк зразумеѓ першае слова, "белыя людзi", а астатнiя гучалi пагрозлiва.
  "Дзе твая зброя?" - спытаѓ ён Роса.
  "Урад забрала ѓсё".
  Нiк гэтаму не паверыѓ. Урад мог атрымаць нешта, але гэтая група была занадта самаѓпэѓненай. Ён адчуваѓ сябе ѓсё больш i больш трывожным. Калi яны накiнуцца на яго, а ѓ яго было прадчуванне, што яны могуць, ён не зможа iх збiць, як бы моцна ён нi стараѓся дзейнiчаць. Кiлмайстар не меѓ на ѓвазе масавага забойцу.
  Раптам Буцi падышла да Росу i загаварыѓ цiха. Нiк страцiѓ частку гэтага, калi рушыѓ да iх, але пачуѓ: "... Пiтэр ван Прэ i мiстэр Гарфiлд Тод. Джон Джонсан таксама. Зiмбабвэ семдзесят тры".
  Нiк даведаѓся iмя Тода, былога прэм'ер-мiнiстра Радэзii, якi спрабаваѓ паменшыць супярэчнасцi памiж белымi i чорнымi. Група белых саслала яго на яго ранча за яго лiберальныя погляды.
  Рос паглядзеѓ на Нiка, i AXman зразумеѓ, наколькi ён меѓ рацыю. Гэта быѓ не той погляд чалавека, якога ты штурхнуѓ. У яго была iдэя, што Рос увойдзе ѓ паѓстанне, калi акалiчнасцi запатрабуюць гэтага. Рос сказаѓ: "Мiс Дэлонг ведае маiх сяброѓ. Вы атрымаеце ежу i ваду, а я завязу вас у Бiнджы. Вы можаце быць шпiёнам для палiцыя. Я не ведаю. Я так не думаю. Але я не хачу стральбы тут ".
  "Ёсць людзi, якiя сочаць за намi", - сказаѓ Нiк. Думаю, крутыя людзi з банды THB. I ѓ любы момант над галавой будзе верталёт з той жа хеѓры. Тады ты зразумееш, што я не палiцэйскi шпiён. Але ты лепш бы бярог агнявую моц, калi яна ѓ вас ёсць".
  На спакойным твары Роса блiснула ѓдзячнасць. "Мы разбурылi адзiн з мастоѓ, па якiх вы перайшлi. Яны будуць дабiрацца сюды шмат гадзiн. Вось чаму наш вартавы быѓ так бестурботны..." Ён зiрнуѓ на чалавека. Вартаѓнiк апусцiѓ галаву.
  "Мы здзiвiлi яго", - прапанаваѓ Нiк.
  "Гэта ласкава з вашага боку", - адказаѓ Рос. "Спадзяюся, гэта першая хлусня, якую ты мне сказаѓ".
  Дваццаць хвiлiн праз яны кацiлiся на джыпе на паѓночны ѓсход, Нiк за рулём, Рос побач з iм, тры дзяѓчыны ззаду, Рут трымала кулямёт. Яна ператваралася ѓ сапраѓднага партызана. Прыкладна праз дзве гадзiны шляху па дарозе, якая называлася Ваёмiнг 1905 года, яны дасягнулi дарогi крыху лепш, дзе знак, якi паказвае налева, выдаваѓ выцвiлымi лiтарамi "Бiнджы". Нiк зiрнуѓ на компас i павярнуѓ направа.
  "Якая iдэя?" - спытала Рос.
  "Бiнджы нам не падыходзiць", - растлумачыѓ Нiк. "Мы павiнны перасекчы краiну. Затым у Замбiю, дзе сувязi Буцi, вiдаць, моцныя. I я мяркую, што вашыя такiя. Калi вы зможаце правесцi мяне па шляху да горназдабыѓных аб'ектаѓ THB, тым лепш. Вы павiнны iх ненавiдзець. . Я чуѓ, яны працуюць з вашымi людзьмi як з рабамi ".
  "Вы не разумееце, што прапануеце. Пасля таго, як дарогi абрываюцца, трэба перасекчы сотню мiль джунгляѓ. I калi вы гэтага не ведаеце - тамака iдзе невялiкая вайна памiж партызанамi i Армiяй бяспекi".
  "Калi iдзе вайна, там дрэнныя дарогi, так?"
  "О, некалькi сцяжынак тут i там. Але ты не выжывеш".
  "Так, мы пройдзем", - адказаѓ Нiк з большай упэѓненасцю, чым ён адчуваѓ, - "З вашай дапамогай".
  З задняга сядзення Буцi сказаѓ: "О, Эндзi, ты павiнен. Слухай яго".
  "Так, - адказаѓ Нiк. "Ён ведае, што тое, што я раблю, дапаможа i яго рыштунку. Тое, што мы раскажам аб THB, узрушыць свет, i на ѓрад тут упадзе ганьба. Рос будзе героем".
  "Ты злуешся", - з агiдай сказаѓ Рос. "Шанцы на тое, што гэта спрацуе, - пяцьдзесят да аднаго, як вы кажаце. Я павiнен быѓ перамагчы вас у вёсцы".
  "У вас была зброя, цi не так?"
  "Увесь час, пакуль ты быѓ там, на цябе была накiравана вiнтоѓка. Я занадта мяккi. Гэта бяда iдэалiстаѓ".
  Нiк прапанаваѓ яму цыгарэту. "Калi б табе стала лягчэй, я б таксама не стаѓ страляць".
  Рос запалiѓ цыгарэту, i яны на кароткi час паглядзелi сябар на сябра. Нiк зразумеѓ, што за выключэннем ценю, выраз твару Роса вельмi падобны на тое, якое ён часта бачыѓ у сваiм люстэрку. Упэѓненасць i пытанне.
  Яны праехалi на джыпе яшчэ шэсцьдзесят мiль, перш чым над iм праляцеѓ верталёт, але зараз яны былi ѓ краiне джунгляѓ, i верталётчыкаѓ узнiкла праблема з пошукам на тысячы мiль дарогi. Яны прыпаркавалiся пад раслiннасцю, густой, як плеценая салома, i дазволiлi верталёту праляцець мiма. Нiк растлумачыѓ дзяѓчынкам, чаму яны не павiнны глядзець уверх, сказаѓшы: "Цяпер вы ведаеце, чаму партызанская вайна працуе ѓ В'етнаме. Вы можаце лёгка схавацца".
  Аднойчы, калi компас Нiка паказаѓ, што iм трэба ехаць; слабы след справа ад iх Рос сказаѓ: "Не, трымайся галоѓнай дарогi. Яна выгiнаецца прама за наступнай лiнiяй узгоркаѓ. Гэты шлях тупiковы ѓ iлжывым адхоне. мiль ".
  За лiнiяй узгоркаѓ Нiк даведаѓся, што Рос сказаѓ праѓду. Днём яны дабралiся да невялiкай вёскi, i Рос атрымаѓ ваду, пiрог з мукой i бiлтонг, каб захаваць свой невялiкi запас.
  
  
  
  У Нiка не было iншага выбару, акрамя як дазволiць гэтаму чалавеку размаѓляць з тубыльцамi на мове, якога ён не разумеѓ.
  Калi яны сыходзiлi, Нiк убачыѓ, як рыхтуюць воз, запрэжаны канямi. "Куды яны iдуць?"
  "Яны вернуцца тым жа шляхам, якiм мы прыйшлi, цягнучы галiнкi. Гэта сатрэ нашы сляды, не тое каб нас лёгка адсачыць у гэтае сухое надвор'е, але гэта можа зрабiць добры следапыт".
  Мастоѓ больш не было, толькi брады праз ручаi, у якiх заставаѓся струменьчык вады. Большасць з iх былi сухiмi. Калi сонца садзiлася, яны прайшлi мiма статка сланоѓ. Вялiкiя звяры былi актыѓныя, нязграбна учаплялiся сябар у сябра, паварочваючыся, каб паглядзець на джып.
  "Працягвай", - цiха сказала Рос. "Iх напаiлi ферментаваны фруктовым сокам. Часам iм бывае дрэнна".
  "Пахмелле сланоѓ?" Нiк спытаѓ: "Я нiколi аб гэтым не чуѓ".
  "Гэта праѓда. Вы не хочаце сустракацца з адным, калi ён пад кайфам i адчувае сябе дрэнна, цi калi ѓ яго моцнае пахмелле".
  "Яны сапраѓды робяць алкаголь? Як?"
  "У iх страѓнiках".
  Яны перайшлi ѓброд шырэйшы ручай, i Джанет сказала: "Хiба мы не можам намачыць ногi i памыцца?"
  "Пазней", - параiѓ Рос. " тамака кракадзiлы i дрэнныя чарвякi".
  З надыходам цемры яны дасягнулi пустога ѓчастка - чатырох акуратных хацiн з унутраным дваром, абгароджаным сцяной i варотамi, i загонам. Нiк ухвальна агледзеѓ хацiны. У iх былi чыстыя шкуры, простая мэбля. "Тут ты сказаѓ, што мы будзем спаць?"
  "Так. Раней гэта быѓ апошнi патрульны пост, калi яны прыязджалi на конях. Да гэтага часу выкарыстоѓваецца. Вёска ѓ пяцi мiлях адсюль сочыць за iм. Гэта адна праблема з маiмi людзьмi. Так страшэнна законапаслухмяныя i адданыя ѓраду".
  "Гэта павiнны быць дабрадзейнасцi", - сказаѓ Нiк, разгружаючы скрынку з ежай.
  "Не за рэвалюцыю", - з горыччу сказаѓ Рос. "Ты павiнен заставацца грубым i подлым, пакуль твае кiраѓнiкi не стануць цывiлiзаванымi. Калi ты пасталееш, а яны застануцца варварамi - з усiмi сваiмi кафлянымi ваннамi i механiчнымi цацкамi - ты аблажаѓся. Мой народ кiшыць шпiёнамi, таму што яны думаюць, што гэта правiльна." рабуюць. У iх ёсць кафрскае пiва i гета".
  "Калi б вы былi настолькi сталымi, - сказаѓ Нiк, - вы б не патрапiлi ѓ гета".
  Рос зрабiѓ паѓзу i выглядаѓ збянтэжаным. "Чаму?"
  "Вы б не сталi размнажацца, як блашчыцы. Ад чатырохсот тысяч да чатырох мiльёнаѓ, цi не так? Вы маглi б перамагчы ѓ гульнi з дапамогай мозгу i кантролю над нараджальнасцю".
  "Гэта не так..." - спынiлася Рос. Ён ведаѓ, што недзе ѓ гэтай iдэi была загана, але ён не быѓ заѓважаны ѓ яго рэвалюцыйным чытаннi.
  Ён быѓ цiхi, калi настала ноч. Яны схавалi джып, паелi i падзялiлi вольныя памяшканнi. Яны з удзячнасцю выкупалiся ѓ пральнi. Рос сказаѓ, што вада чыстая.
  Назаѓтра яны праехалi трыццаць мiль, i дарога скончылася ѓ закiнутай вёсцы, у адрозненне ад пасёлка. Яна развальвалася на часткi. "Перасялiлiся", - горка сказаѓ Рос. "Яны былi падазронымi, бо хацелi заставацца незалежнымi".
  Нiк паглядзеѓ на джунглi. "Вы ведаеце сцежкi? Адсюль - мы iдзем".
  Рос кiѓнуѓ. "Я мог бы зрабiць гэта адзiн".
  "Тады давай разам. Ногi былi зроблены раней джыпаѓ".
  Магчыма, з-за засушлiвага надвор'я, калi жывёлы цягнулiся да астатнiх вадаёмаѓ, шлях быѓ сухiм, а не сырым жахам. Нiк збудаваѓ для ѓсiх з iх галаѓныя сеткi са сваёй торбы, хоць Рос сцвярджаѓ, што можа абыйсцiся i без яе. Першую ноч яны разбiлi лагер на ѓзгорку, якi паказваѓ прыкметы нядаѓняга засялення. Былi саламяныя падстрэшкi i кастравыя ямы. "Партызаны?" - спытаѓ Нiк.
  "Звычайна паляѓнiчыя".
  Начныя гукi ѓяѓлялi сабой шум равучых жывёл i крыкаѓ птушак; грукат у лесе, якi гучыць побач. Рос запэѓнiѓ iх, што большасць жывёл навучылiся на смяротным досведзе пазбягаць лагеры, але гэта было не так. Адразу пасля паѓночы Нiка разбудзiѓ мяккi голас, якi даносiцца з дзвярэй яго хацiны. "Эндзi?"
  "Так", - прашаптаѓ ён.
  "Я не магу спаць". Голас Рут Кросман.
  "Напалохана?"
  "Я не... так думаю".
  "Вось ..." Ён знайшоѓ яе цёплую руку i прыцягнуѓ да ложка з нацягнутай скуры. "Ты самотная". Ён суцяшальна пацалаваѓ яе. "Табе трэба крыху паабдымацца пасля ѓсяго хвалявання"
  "Я кажу сабе, што мне гэта падабаецца". Яна прыцiснулася да яго.
  На трэцi дзень яны выйшлi на вузкую дарогу. Яны зноѓ апынулiся ѓ краiне кустоѓ бунду, i шлях быѓ пракладзены даволi проста. Рос сказаѓ: "Гэта адзначае край уладанняѓ ТНВ. Яны патрулююць чатыры разы на дзень - цi больш".
  Нiк сказаѓ: "Можаце правесцi мяне туды, дзе я змагу добра разгледзець пазiцыю?"
  "Я магу, але было б прасцей абыйсцi i сысцi адсюль. Мы iдзем у Замбiю цi ѓ бок Солсберы. Вы нiчога не зможаце зрабiць супраць THB ѓ адзiночку".
  "Я хачу ѓбачыць iх аперацыю. Я хачу ведаць, што адбываецца, замест таго, каб атрымлiваць усю маю iнфармацыю з другiх рук. Тады, магчыма, я змагу аказаць на iх рэальны цiск".
  "Быцi мне гэтага не казала, Грант. Яна сказала, што ты дапамог Пiцеру ван Прэзу. Хто ты? Чаму ты вораг THB? Ты ведаеш Майка Бора?"
  "Думаю, я ведаю Майка Бора. Калi я ведаю, i ён той чалавек, якiм я лiчу сябе, то ён тыран-забойца".
  "Я мог бы сказаць вам гэта. У яго шмат маiх людзей у канцлагерах, якiя ён
  называе селiшчамi. Вы з мiжнароднай палiцыi? ААН? "
  "Не. I Рос - я не ведаю, дзе ты".
  "Я патрыёт"
  "Як Пiцер i Джонсан?"
  Рос сумна сказаѓ: "Мы глядзiм на рэчы па-рознаму. У кожнай рэвалюцыi ёсць шмат пунктаѓ гледжання".
  "Паверце, я выб'ю THB, калi змагу?"
  "Давай."
  Некалькi гадзiн праз яны ѓскараскалiся на вяршыню мiнiятурнага адхону, i Нiк затаiѓ дыханне. Ён глядзеѓ на горназдабыѓную iмперыю. Наколькi ён мог бачыць, там былi выпрацоѓкi, лагеры, аѓтастаянкi, складскiя комплексы. З паѓднёвага ѓсходу заязджалi чыгуначная ветка i дарога. Многiя прадпрыемствы былi агароджаныя трывалымi агароджамi. Хацiны, здавалася, бясконца цягнулiся ѓ яркiм сонечным святле, мелi высокiя платы, вартаѓнiчыя вежы i ахоѓныя надбрамныя дамы.
  Нiк сказаѓ: "Чаму б не перадаць зброю сваiм людзям у злучэннях i не ѓзяць iх на сябе?"
  "Гэта адзiн з момантаѓ, па якiх мая група разыходзiцца з групай Пiцера", - сумна сказаѓ Рос. "У любым выпадку гэта можа не спрацаваць. Вам будзе цяжка ѓ гэта паверыць, але каланiяльная ѓлада тут за гэтыя гады зрабiла мой народ вельмi законапаслухмяным. Яны схiляюць галовы, цалуюць пугi i палiруюць свае ланцугi".
  "Толькi кiраѓнiкi могуць парушаць закон", - прамармытаѓ Нiк.
  "Гэта правiльна."
  "Дзе жыве Бор i яго штаб-кватэра?"
  "За ѓзгоркам за апошняй шахтай. У яго прыгожае месца. Абгароджана i ахоѓваецца. Ты не зможаш увайсцi".
  "Мне не абавязкова. Я проста хачу ѓбачыць гэта, каб паведамiць, што я асабiста бачыѓ яго прыватнае каралеѓства. Хто жыве з iм? Слугi, мусiць, казалi".
  "Некалькi немцаѓ. Думаю, вас зацiкавiць Генрых Мюлер. Сi Калган, кiтаец. I некалькi чалавек розных нацыянальнасцяѓ, але ѓсе яны злачынцы, я так думаю, Ён адпраѓляе нашу руду i азбест па ѓсiм свеце."
  Нiк паглядзеѓ на грубыя чорныя рысы асобы i не ѓсмiхнуѓся. Рос з самага пачатку ведаѓ значна больш, чым расказваѓ. Ён пацiснуѓ моцную руку. "Вы возьмеце дзяѓчат у Солсберы? Цi накiруеце iх у якую-небудзь частку цывiлiзацыi?"
  "А ты?"
  "Са мной усё будзе добра. Я збiраюся атрымаць поѓную карцiну i пайсцi. У мяне ёсць компас".
  "Навошта рызыкаваць сваiм жыццём?"
  "Мне за гэта плацяць. Я павiнен рабiць сваю працу правiльна"
  "Я выцягну дзяѓчынак сёння ѓвечар". Рос уздыхнуѓ. "Я думаю, ты занадта рызыкуеш. Удачы, Грант, калi цябе так клiчуць".
  Рос спаѓз назад з узгорка ва ѓтоеную далiну, дзе яны пакiнулi дзяѓчынак. Яны сышлi. Сляды расказалi гiсторыю. Iх адолелi людзi ѓ ботах. Белыя. Персанал THB, вядома. Грузавiк i легкавы аѓтамабiль павезлi iх па патрульнай дарозе. Рос адступiѓ ад сваёй уласнай сцежкi ѓ джунглях i вылаяѓся. Кошт самаѓпэѓненасцi. Нядзiѓна, што праследавацелi ѓ грузавiку i седане здалiся марудлiвымi. Яны выклiкалi следапытаѓ i ѓвесь час iшлi за iмi, магчыма, звязалiся з THB па радыё.
  Ён з сумам паглядзеѓ на далёкiя ѓзгоркi, дзе "Эндру Грант" зараз, верагодна, уваходзiѓ у шахцёрскае каралеѓства; трапленне ѓ пастку з прыгожай прынадай.
  
  Раздзел дзевяты
  
  Рос быѓ бы здзiѓлены, убачыѓшы Нiка ѓ дадзены момант. Мыш так цiха запаѓзла ѓ пастку, што нiхто пра гэта не ведаѓ - пакуль. Нiк далучыѓся да групы белых мужчын у распранальнi за сталовай. Калi яны сышлi, ён узяѓ сабе сiнюю куртку i жоѓты ахоѓны шлем. Ён гуляѓ сярод мiтуснi грузавых докаѓ, як быццам адпрацаваѓ там усё сваё жыццё.
  Ён правёѓ дзень у гiганцкiх плавiльных печах, прабiраючыся мiма вузкакалейных цягнiкоѓ з рудой, мэтанакiравана ѓваходзячы i выходзячы са складоѓ i офiсных будынкаѓ. Тубыльцы не адважылiся нi зiрнуць на яго, нi распытаць яго - белыя да гэтага не прывыклi. THB працавала як дакладная машына - усярэдзiне не было нiякiх староннiх асоб.
  Ход Юды дапамог. Калi дзяѓчат прывялi на вiлу, ён зароѓ: "Дзе двое мужчын?"
  Патрульная каманда, якую накiравалi да дзяѓчынак па радыё, сказала, што яны думалi, што яны ѓ каманды джунгляѓ. Герман Дузен, лiдэр добраахвотнiкаѓ праследавацеляѓ джунгляѓ, збялеѓ. Ён быѓ знясiлены; прывёѓ сваю групу для ежы i адпачынку. Ён думаѓ, што патруль падабраѓ усю здабычу!
  Iуда вылаяѓся, а затым адправiѓ усю сваю ахоѓную групу з лагера ѓ джунглi да патрульных дарог. Унутры Нiк рабiѓ усё. Ён бачыѓ грузавiкi i чыгуначныя вагоны, загружаныя хромам i азбестам, i ён бачыѓ, як драѓляныя скрынi перамяшчаюцца з золатаплавiльных заводаѓ, каб iх схаваць пад iншымi грузамi, пакуль кантралёры вялi пiльны ѓлiк.
  Ён размаѓляѓ з адным з iх, ладзiѓшы са сваiм нямецкiм, таму што гэты чалавек быѓ аѓстрыйцам. Ён спытаѓ. - "Гэта той, што для далёкаѓсходняга карабля?"
  Мужчына пакорлiва зверылi са сваiм планшэтам i накладнымi. "Нэйн. Генуя. Эскорт Леба". Ён адвярнуѓся, дзелавiты i заняты.
  Нiк знайшоѓ цэнтр сувязi - пакой, поѓны грукатлiвых тэлетайпаѓ i радыёпрымачоѓ з адценнямi жвiру. Ён атрымаѓ бланк ад аператара i напiсаѓ тэлеграму Роджэру Цiлбарну, Радэзiйскiя чыгункi. Бланк быѓ пранумараваны ѓ стылi нямецкай армii. Нiхто б не асмелiѓся ...
  Аператар прачытаѓ паведамленне: "Наступныя трыццаць дзён спатрэбяцца дзевяноста вагонаѓ з рудой". Рухацца толькi ѓ Beyer-Garratt power пад кiраѓнiцтвам iнжынера Барнса. Подпiс, Гранш.
  
  
  
  
  Аператар таксама быѓ заняты. Ён спытаѓ: "Чыгуначны провад. Бясплатна?"
  "Так."
  Нiк быѓ каля стаянкi для грузавiкоѓ, калi спрацавалi сiрэны, нiбы сiгнал аб выбуху. Ён залез у кузаѓ гiганцкага самазвала. Падглядаючы праз дах, ён увесь дзень назiраѓ за тым, як ператрус працягваецца, i ѓрэшце прыйшоѓ да высновы, што гэта шукаюць яго, хаця ён не ведаѓ пра выкраданнi дзяѓчынак.
  Ён даведаѓся пра гэта пасля наступлення цемры, падпёршы электрыфiкаваны плот вакол вiлы Юды палкамi i падпоѓзшы да асветленага дворыка. У блiжэйшым да дома закрытым памяшканнi сядзелi Майк Бор, Мюлер i Сi Калган. У больш далёкiм вальеры, з басейнам у цэнтры, былi Буцi, Рут i Джанет. Яны былi прывязаны, да драцяной агароджы, аголеныя. Буйны самец павiяна не звяртаѓ на iх увагi, жуючы зялёнае сцябло.
  Нiк здрыгануѓся, узяѓ Вiльгельмiну, убачыѓшы Бора, спынiѓся. Святло было дзiѓным. Затым ён сцямiѓ, што трое мужчын знаходзяцца ѓ шкляной агароджы - у куленепрабiвальнай скрынцы з кандыцыянерам! Нiк хутка адступiѓ. Якая пастка! Праз некалькi хвiлiн ён убачыѓ, як двое мужчын бясшумна рухаюцца скрозь кусты, да таго месца, дзе ён стаяѓ. Герман Дузен патруляваѓ, вырашыѓшы выправiць сваю памылку.
  Яны абышлi дом па крузе. Нiк рушыѓ услед за iмi, сцягваючы з талii адзiн з кавалкаѓ пластыкавага шнура, якi нiкому не даѓ ведаць, што ён нёс. Яны былi згодлiвымi, з трываласцю на разрыѓ больш за тону.
  Герман - хоць Нiк не ведаѓ яго iмя - пайшоѓ першым. Ён затрымаѓся, каб агледзець вонкавы электрычны плот. Ён памёр, не выдаѓшы нi гуку, ад кароткага штуршка рук i ног, якi сцiх за шэсцьдзесят секунд. Яго спадарожнiк вярнуѓся па цёмнай сцежцы. Яго канец наступiѓ гэтак жа хутка. Нiк нахiлiѓся i некалькi секунд адчуѓ сябе крыху ванiтным - рэакцыi, якую ён нiколi не расказваѓ нават Хоуку.
  Нiк вярнуѓся да свайго ѓчастку кустоѓя, якi выходзiѓ на шкляныя грудзi, i паглядзеѓ на яго з пачуццём бездапаможнасцi. Трое мужчын смяялiся. Майк Бор паказаѓ на басейн у вальеры заапарка, дзе аголеныя дзяѓчаты вiселi, як нiкчэмныя статуэткi. Бабуiн адступiѓ да дрэва. Нешта выпаѓзла з вады. Нiк здрыгануѓся. Кракадзiл. Мусiць, галодны. Джанет Олсан закрычала.
  Нiк пабег да агароджы, Бор, Мюлер i Калган усталi, Калган трымаѓ у руках доѓгую стрэльбу. Што ж - на дадзены момант ён не мог ударыць iх, i яны не маглi стукнуць яго. Яны залежалi ад двух мужчын, якiх ён толькi што ѓхiлiѓ. Ён усадзiѓ кулi Вiльгельмiны нiбы ѓ вочы кожнага кракадзiла з адлегласцi сарака футаѓ.
  Англiйскi Майк Бора з моцным акцэнтам зароѓ з гучнагаварыцеля. "Кiньце пiсталет, AXman. Вы акружаны".
  Нiк зноѓ пабег у шэрагi садоѓнiкаѓ i прысеѓ. Ён нiколi не адчуваѓ сябе такiм бездапаможным. Бор меѓ рацыю. Мюлер карыстаѓся тэлефонам. У iх тут будзе шмат падмацаванняѓ праз некалькi хвiлiн. Трое мужчын засмяялiся ѓ яго бок. Далёка ѓнiзе з узгорка ажыѓ рухавiк. Вусны Мiдлера насмешлiва варушылiся. Нiк збег, упершыню ѓ сваёй кар'еры. Ён сышоѓ ад дарогi i хаты, дазволiѓшы iм убачыць, як ён уцякае, спадзеючыся, што яны на iмгненне забудуцца дзяѓчынак, таму што ахвяра не бачыла прынаду.
  У камфортна прахалодным вальеры Бор усмiхнуѓся. "Паглядзi, як ён бяжыць! Гэта ж амерыканец. Яны трусы, калi ведаюць, што ѓ цябе ёсць сiла. Мюлер - пашлiце людзей на поѓнач".
  Мюлер раѓнуѓ у тэлефон. Затым сказаѓ: "Марзон зараз там з атрадам. Чорт пабяры iх. А з вонкавай дарогi наблiжаюцца трыццаць чалавек. Герман i ѓнутраныя патрулi хутка будуць ззаду яго".
  Не зусiм. Герман i яго начальнiк атрада ахалоджвалiся пад баабабам. Нiк праслiзнуѓ мiма патруля з трох чалавек i спынiѓся, убачыѓшы дарогу. Уздоѓж яе цягнулiся восем цi дзевяць чалавек. Адзiн трымаѓ сабаку на павадку. Чалавек, якi стаяѓ ля баявой машыны, выкарыстоѓваѓ рацыю. Нiк уздыхнуѓ i ѓставiѓ засцерагальнiк у пластыкавую пласцiну. Тры з iх i дзевяць куль - i ён пачне выкарыстоѓваць камянi супраць войска. Пераносны пражэктар даследаваѓ тэрыторыю.
  З поѓначы па схiле паднялася невялiкая калона грузавiкоѓ. Чалавек з радыё павярнуѓся i трымаѓ яго, нiбы разгублены. Нiк прыжмурыѓся. Чалавек, якi чапляѓся за борт першага грузавiка, быѓ Рос! Ён упаѓ на зямлю, пакуль Нiк глядзеѓ. Грузавiк пад'ехаѓ да камандзiрскага аѓтамабiля, i людзi выйшлi з ягонай спiны. Яны былi чорнымi! Фары камандзiрскай машыны патухлi.
  Белы мужчына за радыстам падняѓ аѓтамат. Нiк пусцiѓ кулю яму ѓ сярэдзiну. На стрэле - дзеянне ѓзарвалася.
  Гэта было падобна на маленькую вайну. Ноч прарэзалi аранжавыя трасёры. Нiк глядзеѓ, як чарнаскурыя атакуюць, фланкуюць, паѓзуць, страляюць. Яны рухалiся як салдаты з вызначанай мэтай. Цяжка спынiць. Белыя зламалiся, адступiлi, некаторым стрэлiлi ѓ спiну. Нiк крыкнуѓ Росу, i моцны чорны падбег да яго. Рос нёс аѓтаматычны драбавiк. Ён сказаѓ: "Я думаѓ, ты ѓжо памёр".
  "Блiзка да гэтага".
  Яны рушылi ѓ ззянне лiхтароѓ грузавiкоѓ, i да iх далучыѓся Пiцер ван Прэз. Стары выглядаѓ як генерал-пераможца.
  
  
  
  
  Ён паглядзеѓ на Нiка без эмоцый. "Вы нешта справакавалi. Радэзiйскi атрад, якi пераследваѓ нас, пайшоѓ вакол, каб далучыцца да iншага, якi прыйшоѓ звонку. Чаму?"
  "Я паслаѓ паведамленне Джорджу Барнсу. Каманда Цiна па барацьбе з гандлем людзьмi - гэта група мiжнародных злачынцаѓ. Я мяркую, яны не могуць купiць усiх вашых палiтыкаѓ".
  Ван Прэз уключыѓ рацыю. "Мясцовыя працоѓныя пакiдаюць свае селiшчы. Абвiнавачваннi супраць ТЛ сёе-тое ѓскалыхнуць. Але мы павiнны прыбiрацца адсюль да прыбыцця ахоѓнiкаѓ".
  "Дайце мне грузавiк", - сказаѓ Нiк. "У iх ёсць дзяѓчыны на ѓзгорку".
  "Грузавiкi каштуюць грошай, - задуменна сказаѓ ван Прэз. Ён паглядзеѓ на Рос. "Цi смеем мы?"
  "Я куплю табе новы або дашлю цану праз Джонсана", - выклiкнуѓ Нiк.
  "Аддай яму", - сказаѓ Рос. Ён уручыѓ Нiку драбавiк. "Дашлiце нам цану аднаго з iх".
  "Гэта абяцанне."
  Нiк пранёсся мiма пабiтых машын i тэл, выехаѓ на бакавую дарогу, якая вядзе да вiлы, i падняѓся так хутка, як толькi мог роѓ рухавiка. Па ѓсёй далiне гарэлi групы агнёѓ, але яны былi зусiм побач з пажарамi, якiя ѓспыхвалi паѓсюль. Удалечынi, каля галоѓнай брамы, шчоѓкалi i мiгацелi трасiруючыя кулi, i гук стрэлаѓ быѓ цяжкi. Выглядала так, быццам Майк Бор i кампанiя страцiлi свае палiтычныя сувязi - цi не змаглi звязацца з iмi дастаткова хутка. Яго ахова, мусiць, спрабавала спынiць вайсковую калону, i гэта было зрабiла.
  Выкацiѓся на плато, абмiнуѓ хату. Ён убачыѓ траiх мужчын ва ѓнутраным дворыку. Цяпер яны не смяялiся. Ён паехаѓ проста на iх.
  Цяжкi Iнтэрнацыянал кацiѓся з добрай iнэрцыяй, калi ён урэзаѓся ѓ сеткавы плот з шырокiм перапляценнем. Бар'ер неслi разам з грузавiком у iрвецца сумесi здрабняльнага дроту, падальных слупоѓ i вiскочуць металу. Шэзлонгi i лежакi ляцелi цацкамi да ѓдару плота i машыны. Незадоѓга да таго, як Нiк урэзаѓся ѓ куленепрабiвальную шкляную скрыню, якая хавала Бора, Мюлера i Калгана, V-вобразная частка агароджы, якая праштурхнулася наперад, нiбы металiчная гукавая хваля, у носа грузавiка, з гучным звонам расталася.
  Бор iрвануѓ да хаты, i Нiк назiраѓ, як Мюлер трымае сябе ѓ руках. У старога хапiла мужнасцi цi ён скамянеѓ. Усходнiя рысы твару Калгана былi маскай гнеѓнай нянавiсцi, калi ён тузануѓ Мюлера, а затым грузавiк ударыѓ па шкле, i ѓсё знiкла ѓ штуршку металу аб шкло. Нiк упёрся ѓ руль i брандмаѓэр. Мюлер i Калган знiклi, нечакана заслоненыя экранам з разбiтага, аскепкавага шкла. Матэрыял сагнуѓся, падаѓся i стаѓ непразрыстым з сеткай парываѓ.
  Воблака пары вырвалася з трэснуѓшага радыятара грузавiка. Нiк змагаѓся з заклiнавалымi дзвярыма, ведаючы, што Мюлер i Калган прайшлi праз выходныя дзверы шклянога сховiшча i рушылi за Борам у галоѓны дом. Нарэшце ён кiнуѓ драбавiк у акно i вылез за iм.
  Дзверы ѓ хату расхiналася, калi ён абабег прытулак i падышоѓ да яго - грузавiк i плот справа ад яго былi перашкодай. Ён нанёс адзiн стрэл з драбавiку ѓ яго цэнтр, i яно адкрылася. Яго нiхто не чакаѓ.
  Праз шыпенне дымлiвага радыятара грузавiка пачуѓся спалоханы крык дзяѓчыны. Ён павярнуѓся, здзiѓлены тым, што святло засталося ѓключаным - ён збiѓ некалькi вулiчных свяцiлень - i спадзеючыся, што яны згаснуць. Ён быѓ добрай мiшэнню, калi б Мюлер i астатнiя падышлi да верхнiх вокнаѓ.
  Кiнуѓшыся да плота, якi аддзяляѓ унутраны дворык ад двара, ён знайшоѓ вароты i прайшоѓ праз iх. Бабуiн скурчыѓся ѓ куце, труп кракадзiла задрыжаѓ. Ён разарваѓ повязi Буцi з Х'юга. "Што тут не так?" - адрэзаѓ ён.
  "Я не ведаю", - усхлiпнула яна. "Джанет закрычала".
  Ён вызвалiѓ яе, сказаѓ: "Вызвалi Руцi", i пайшоѓ да Джанет. "Ты ѓ парадку?"
  "Так, - дрыжала яна, - па маёй назе папоѓз жахлiвы вялiкi жук".
  Нiк развязаѓ ёй рукi. "У цябе ёсць смеласць".
  "Па-чартоѓску захапляльны тур".
  Ён падняѓ драбавiк. "Развяжы сабе ногi". Ён пабег ва ѓнутраны дворык i да дзвярэй дома. Ён абшукваѓ апошнi з мноства пакояѓ, калi яго знайшоѓ Джордж Барнс. Радэзiйскi палiцэйскi сказаѓ: "Добры дзень. Гэта крыху хвалюе? Я вас зразумеѓ ад Тыльбарна. Разумна".
  "Дзякуй. Бор i яго каманда знiклi".
  "Мы iх дастанем. Я сапраѓды хачу пачуць вашу гiсторыю".
  "Я яшчэ не ѓсё прыдумаѓ. Давай прыбiраемся адсюль. Гэтае месца можа падарвацца ѓ любы момант". Ён разносiѓ дзяѓчынкам коѓдры.
  Нiк памылiѓся. Вiла ярка свяцiлася, пакуль яны спускалiся з узгорка. Барнс сказаѓ: "Добра, Грант. Што здарылася?"
  "Майк Бор або THB, павiнна быць, думалi, што я бiзнес-супернiк цi нешта ѓ гэтым родзе. У мяне было шмат сюрпрызаѓ. Людзi нападалi на мяне, спрабавалi мяне выкрасцi. Раздражнялi маiх клiентаѓ тура. Пераследвалi нас па ѓсёй краiне. Яны былi вельмi жорсткiя, таму я праехаѓ мiма iх на грузавiку ".
  Барнс ад душы засмяяѓся. "Пагаворым аб дасягненнях гэтага дзесяцiгоддзя. Наколькi я разумею, вы справакавалi паѓстанне тубыльцаѓ. Спынiлi бiтву памiж нашым войскам i партызанамi. I вы выкрылi дастаткова кантрабанды i здрады з боку THB, каб паставiць частку нашага ѓрада на вушы.
  
  
  Радыё так моцна завывала са штаб-кватэры, што я сышоѓ ад яго".
  "Ну i справы, - нявiнна сказаѓ Нiк, - цi не так? Проста выпадковы ланцужок падзей. Але табе пашанцавала, так? THB злоѓжываѓ працоѓнымi, падманваѓ вашыя звычаi i дапамагаѓ вашым ворагам - яны прадавалi ѓсiм, вы ведаеце. атрымаеце за гэта добрую пахвалу ".
  "Калi мы калi-небудзь гэта выправiм".
  Вядома, паправiце. Нiк заѓважыѓ, наколькi гэта проста, калi вы маеце справу з вялiкай колькасцю золата, якое валодае вялiзнай сiлай i не мае патрыятызму. Свабодны свет адчуваѓ сябе лепш, калi жоѓты метал трапляѓ у рукi, якiя яго шанавалi. Прасачылi за Юдай да Лоѓрэнса Маркеса, i яго след знiк. Нiк мог здагадацца, дзе - уверх па Мазамбiцкiм пралiве да Iндыйскага акiяна ѓ адным з вялiкiх акiянскiх катэраѓ, якiя яму падабалiся. Ён нiчога не сказаѓ, паколькi тэхнiчна яго мэта была дасягнута, i ён усё яшчэ быѓ Эндру Грантам, якi суправаджаѓ паездку з турыстычнай групай.
  Сапраѓды, памагаты начальнiка палiцыi Радэзii ѓручыѓ яму падзячную грамату на невялiкiм абедзе. Публiкацыя дапамагла яму вырашыць не прымаць прапанову Хоука па кадаваным кабелi пакiнуць тур пад якой-небудзь падставай i вярнуцца ѓ Вашынгтон. Ён вырашыѓ завяршыць паездку дзеля - прыстойнасцi.
  У рэшце рэшт, Гас быѓ добрай кампанiяй, як i Буцi, i Рут, i Джанет, i Тэдзi, i ...
  
  
  
  
  
 Ваша оценка:
Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"