Аннотация: Petrus Magnus viginti quinque annis diutius quam in vera historia vixit, atque etiam occasionem nactus est iterum puer fieri.
NOVA OCCASIONE PETRO MAGNO
ADNOTATIO
Petrus Magnus viginti quinque annis diutius quam in vera historia vixit, atque etiam occasionem nactus est iterum puer fieri.
CAPITULUM I.
Petrus Magnus non anno MDCCXXV mortuus est; immo, quamvis malis moribus praeditus esset, valetudine et robore herois fruitus est. Bello in meridie gerere perseverans, magnus tsar totam Iraniam expugnavit et ad Oceanum Indicum pervenit. Ibi, in litore eius, urbs Portus aedificari coepta est. Deinde, anno MDCCLXXX, magnum bellum cum Turcia fuit. Per quinquennium trahebatur. Sed Russia Tsaristica Iraquiam, Cuvaitum, Asiam Minorem et Caucasum, necnon Crimaeam et oppida finitima expugnavit.
Petrus Magnus, ut aiunt, positionem suam in meridie confirmavit. Anno 1740, novum bellum cum Turcia exarsit. Hoc tempore, Constantinopolis cecidit, et Russia Tsaristica Balcanos expugnavit et Aegyptum attigit. Vasta territoria sub potestatem Tsaristicam venerunt.
Anno MDCCXLV, exercitus tyricus in Indiam progressus est et eam magno imperio incorporavit. Aegyptus, Aethiopia, et Sudania etiam captae sunt. Et anno MDCCXLVIII, Russia tyristica Sueciam et Finlandiam cepit.
Verum est, Tsar iam decrepitus factus erat-tamen, satis senex erat. Et vehementer cupiebat invenire malum iuventutis, ut mundum tempore suo vincere posset. Aut aquam vitae. Aut quamlibet aliam potionem. Sicut Genghis Khan, Petrus Magnus immortalis fieri cupiebat. Vel potius, Genghis Khan quoque mortalis erat, sed immortalitatem quaesivit, quamquam defecit.
Petrus ducis titulum et ducatum medico, scientiae perito, aut mago promisit qui eum immortalem reddere posset. Itaque per orbem terrarum inquisitio elixiris immortalitatis, sive aeternae iuventutis, coepit.
Scilicet, erat tota caterva vanarum qui potiones suas offerebant, sed in caviis senioribus probabantur et, si deficerent, supplicio afficiebantur.
Sed tum puer quidam decem annos natus ad Petrum Magnum venit et clam palatium ingressus est. Procero seni dixit viam esse ad iuventutem eius restituendam. Pro eo, Petrus Magnus solio et potestate abdicare deberet. Puer decem annos natus fieret et occasionem vitae suae denuo vivendi acciperet. Num Tsar ad hoc paratus erat?
Petrus Magnus puerum voce rauca rogavit:
- In quali familia ero?
Puer nudis pedibus bracis indutus respondit:
- Nullum! Puer egens eris, et viam tuam in vita invenire debebis!
Petrus Magnus frontem calvam scalpens respondit:
"Ita vero, difficile mihi negotium dedisti. Novam vitam, denuo, sed quo pretio? Quid si puer fiam per triduum ut de ea cogitem?"
Puer bracis indutus respondit:
- Non, tres dies - tantum tres horae ad experimentum!
Petrus Magnus annuit:
- Advenit! Et tres horae sufficient ad rem intellegendam!
Puer pedem nudum pulsavit.
Tum Petrus levitatem quandam extraordinariam in corpore sensit et exsiluit. Puer iam erat. Verum, nudis pedibus et pannosus erat, sed iuvenis sanus et hilaris erat.
Et iuxta eum erat puer quidam notus, flavus crinibus. Manum porrexit. Et in via saxosa se invenerunt. Nix uda cadebat, et Petrus paene nudus ac nudis pedibus erat. Et res erat tristis.
Puer annuit:
- Ita vero, Maiestas Tua! Tale est fatum pauperis pueri!
Tum Petka eum rogavit:
- Quod nomen tibi est?
Puer respondit:
- Oleg sum, quid?
Rex prior dixit:
- Bene est! Eamus celerius!
Puer autem nudis pedibus asperis incedere coepit. Praeter frigus et humiditatem, fame quoque eum vexabat. Non erat admodum commodum. Puer-rex voce tremente rogavit:
- Ubi noctem agere possumus?
Oleg subridens respondit:
- Videbis!
Et sane, vicus apparuit. Oleg alicubi evanuerat. Petrus Magnus, iam puer, omnino solus relictus est. Sed ad proximam domum se contulit. Ad ianuam saliit et eam pugnis pulsavit.
Vultus tristis domini apparuit:
- Quo tibi ire necesse est, degenerate?
Petka exclamavit:
- Sine me noctem peragere et da mihi aliquid edendi!
Magister flagellum arripuit et puerum trans corpus paene nudum verberavit. Subito clamare coepit. Magister eum iterum verberavit, et Petrus cucurrit, calcaneis micantibus.
Sed id non satis erat. Canem iratum in eum emiserunt. Et quomodo in puerum impetum fecit.
Petka quam celerrime potuit cucurrit, sed canis eius eum bis momordit et frustula carnis avulsit.
Quam desperanter puer rex prae dolore et ignominia clamavit. Quam stultum et turpe erat.
Tum vero in plaustrum stercoris plenum capite incurrit. Imber stercoris super eum defluxit, a capite ad calcem tegens. Et stercoris mixtura vulnera eius pungebat.
Petrus clamavit:
- O deus meus, cur mihi hoc accidit!
Tum ad se rediit. Oleg iuxta eum stetit; paulo maior natu videbatur, annos natus circiter duodecim, et puer magus regem rogavit:
- Bene, maiestas tua, hanc optioni assentirisne?
Petrus Magnus exclamavit:
- Minime! Et hinc abi antequam supplicium tuum iubeam!
Oleg paucos gradus fecit, per murum velut umbra transiit et evanuit.
Petrus Magnus se signans respondit:
- Quanta daemonica obsessio!
Magnus Tsar et primus Imperator totius Russiae et Imperii Russici anno 1750 mortuus est. Post vitam satis longam, praesertim pro illis temporibus cum ne quidem pressionem sanguinis metiri sciebant, sub regno glorioso et prospero mortuus est. Ei successit nepos, Petrus II, sed haec alia historia est. Nepos eius regnum suum et bella habuit.
AMERICA RESISTIT
ADNOTATIO
Ludi speculatorum pergunt, et politici callidas machinationes nectunt, et omnia etiam magis implicantur. Tribunus militum aëriorum se in situ insano invenit, vitam periclitans.
CAPUT I
Horologium excitatorium hora sexta matutina sonat, radiophono ad musicam lenem et facilem audiendam accommodato. Norman Weir, Tribunus Militum Aëriorum, novam vestem Nike induit et aliquot milia passuum circa basim currit, in cubiculum suum redit, deinde nuntios per radiophonum audit dum se radit, lavat, et novam uniformem induit. Ad Circulum Officialium quattuor vicis distantem ambulat et ientaculum consumit - ova, farcimina, panem integralem, succum aurantiorum, et capulus - dum acta diurna legit. Ex quo divortium tribus annis antea factum est, Norman omnes dies laboris eodem prorsus modo incipit.
Patricius S. McLanahan, tribunus copiarum aëriarum, sono crepitante impressoris sui transceptoris SATCOM excitatus est, qui longum flumen nuntiorum in chartam thermalem impressoris velut vile acceptilationem emptionis emittebat. Ad stationem bombardarii sui sedebat, capite in tabula incumbente, somnum capiebat. Post decem annos volandi bombardifera longi iactus, Patricius facultatem evolvit neglegendi corporis necessitates causa perficiendi missionis: diu vigilare; diu sine solatio sedere; et celeriter et satis profunde obdormire ut se recreatum sentiret, etiam si somnus pauca tantum minuta duraret. Pars erat artis supervivendi quam plerique aviatores bellici in necessitatibus operationalibus excogitabant.
Dum typographus instructiones eructabat, Patricius ientaculum consumebat - poculum lactis fermentati ex thermos ferreo inoxidabili et duo frusta carnis bubulae siccatae cum farcimine coriaceo. Omnia eius cenae per hoc longum volatum super aquam erant proteinis abundantes et paucis residuis - nullae crustulae, nullae olera, nullae fructus. Causa erat simplex: quamvis technologia provecta esset bombardator eius, latrina tamen latrina erat. Ea uti significabat omnia instrumenta supervivendi aperire, vestem volandi exuere, et deorsum paene nudus in obscuro, frigido, strepente, olente, et vento pleno compartimento sedere. Malebat cibum insipidum edere et constipationem periclitari quam ignominiam pati. Gratus erat quod in systemate armorum serviebat quod membris nautarum latrina uti sinebat - omnes collegi gubernatores eius pharmacopolae pacifica uti, pannos adultos gerere, aut simpliciter unum in manibus tenere debebant. Maxima humiliatio erat.
Cum typographus tandem destitisset, fasciam nuntii avulsit et iterum legit. Petitio de statu relationis erat - altera intra ultimam horam. Patricius novum nuntium responsum composuit, in codicem scripsit, et transmisit, deinde statuit se melius esse cum duce aeroplani de his omnibus petitionibus loqui. Sedem eiectam firmavit, cingulum solvit, et primum post dies surrexit.
Socia eius, Wendy Tork, Ph.D., perita in systematibus defensionis, in sede dextra alte dormiebat. Brachia sub humeralibus contegebat ne manubria eiectionis fortuito premerent - multae erant occasiones ubi nautae dormientes de calamitate somniabant et se ex aeroplanis perfecte validis pugnis eiciebant - et chirothecas volandi gerebat, visore galeae obscurae demisso, et larvam oxygenii, si forte casus subito eicere deberet. Super vestem volandi, tunicam volandi aestivam gerebat, cum harnacibus natatoriis superpositis, et turgiditates saccorum inflabilium sub brachiis brachia eius attollere et demittere faciebant cum quolibet spiritu profundo et somnolento.
Patricius, antequam progrederetur, tabulam defensivam Wendyae examinavit, sed se cogere debuit ut fateretur se ibi substitisse ut Wendy, non instrumenta, spectaret. Aliquid in ea erat quod eum excitabat - deinde iterum se continuit. Fateor, Muk, Patricius sibi dixit: non te excitat - eam vehementer amas. Sub illa veste volandi laxa et apparatu supervivendi latet corpus pulchrum, firmum, lascivum, et mirum, turbulentum, paene falsum videbatur de talibus rebus cogitare dum quadraginta unum mille pedes super sinum Omanensem in aëre bellico technologiae provectae volaret. Mirum, sed excitans.
Eo momento, Wendy obscuram galeam sustulit, larvam oxygenii demisit, et ei arrisit. "Mehercule," cogitavit Patricius, celeriter animum ad consolam defensionis convertens, isti oculi titanium liquefacere possunt.
"Salve," inquit. Etsi vocem tollere debuit ut ad alterum finem cellae loqueretur, tamen erat sonus amicus, iucundus, et exarmans. Wendy Tork, Ph.D., erat una ex peritis orbis terrarum celeberrimis in arte electromagnetica et designatione systematum, prima in usu computatrorum ad undas energiae analysandas et responsa specifica perficienda. Per biennium fere una laboraverant in sede sua domestica, Centro Armorum Aerospatialium Provectilium (HAWC) apud Groom Lake Air Force Base, Nevada, quae Dreamland appellatur.
"Salve," respondit. "Modo... systemata vestra inspiciebam. Paucis minutis supra horizontem Bandar Abbas erimus, et scire volui num quid animadvertistis."
"Systema me moneret si signa ulla intra quindecim centesimas liminis detectionis deprehenderet," Wendy notavit. Voce sua consueta et technologica locuta est, muliebri sed non effeminata. Hoc Patricio permisit ut relaxaret et desineret cogitare de rebus quae tam incongruae erant in aëroplano militari. Tum in sella sua inclinata, propius ad eum, rogavit, "Me spectabas, nonne?"
Subita vocis eius mutatio cor eius palpitationem exsiluit et os eius siccum factum est velut aer Arcticus. "Insanis," se dicentem audivit. Deus meus, quam insanum sonuit!
"Per visorium te vidi, Maiore, res formosa," inquit. "Vidi quomodo me aspexisti." Reclinavit se, eum adhuc intuens. "Cur me aspiciebas?"
"Wendy, non eram..."
"Certusne es te non fuisse?"
"Ego... non eram..." Quid agitur? cogitavit Patricius. Cur tam haesito? Me quasi puerum scholasticum sentio qui modo deprehensus est scribens in libello puellae quam amavit.
Bene, vere eam amabat. Primum se convenerant circiter tres annos ante, cum ambo ad gregem ad navem bellicam volantem Megafortress fabricandam adsciti essent. Brevem et vehementem congressum sexualem habuerant, sed eventus, circumstantiae et officia semper impediverunt ne quid amplius fieret. Ultimum tempus et locum erat ubi eorum necessitudinem novum et excitantem gradum progredi posse putaverat.
"Bene est, Maior," inquit Wendy. Oculos in eum fixis fixis, ille impulsum sensit se post murum armorum se receptans et ibi manendi donec ad terram descenderent. "Liber es."
Patricius iterum respirare se posse invenit. Relaxavit, conatus videri tranquillus et neglegens, quamquam sudorem ex omnibus poris manare sentiebat. Taeniam televisionis satellitaris sustulit. "Nuntium... nuntium... mandata... instructiones accepimus," murmuravit, et illa subrisit, simul eum increpans et gaudens. "Ab Octava Vi Aerea. Cum generali loquar, deinde cum omnibus aliis. Per interphonem. Antequam trans horizontem transeamus. Horizon Iranicum."
"Potes facere, Maior," inquit Wendy, oculis hilaris. Patricius annuit, laetus quod rem perfecerat, et ad sedem gubernatoris se contulit. Illa eum prohibuit. "O, Maior?"
Patricius iterum ad eam se convertit. "Ita vero, Doctor?"
"Numquam mihi dixisti."
"Quid tibi dixi?"
"Suntne omnia systemata mea in ordine, tua sententia?"
"Gratias dis illa post haec subrisit," cogitavit Patricius. "Fortasse non me putat esse aliquem perversum." Paululum aequanimitatis recepto, sed adhuc veritus ne oculos ad "systemata" eius errare pateretur, respondit, "Mihi optima videntur, Doctor."
"Bene," inquit. "Gratias tibi ago." Paulo benignius arrisit, eum desuper deorsumque aspexit, et addidit, "Ego quoque tua systemata observabo."
Patricius numquam tantum levamen et tamen tantam nuditatem senserat cum se inclinaret ut per cuniculum coniunctum ad gubernaculum gubernatoris reperet.
Sed paulo antequam se progredi declaravit et funem intercommunicantis disiunxit, lentum signum electronicum admonitionis "DIDDLE...DIDDLE...DIDDLE..." systematis minarum navis detegendarum audivit. Modo a radar hostili detecti erant.
Patricius fere in sedem suam eiicibilem revolavit, se cingulis alligavit, et fibulum securitatis remisit. In compartimento posteriori nautarum erat bombardarii EB-52C Megafortress, novae generationis "navium bellicarum volantium" quas secreta unitas investigationis Patricii pro Aereis Viribus aedificare sperabat. Hic olim fuerat bombardarius B-52H Stratofortress productus, equus laboris copiarum bombardamentorum gravium longi iactus Classis Americanae, ad onera gravia et nuclearia et non-nuclearia longi iactus designatus. Primum B-52 anno 1950 designatum erat; ultimum viginti annis antea e linea constructionis egressus erat. Sed hoc aeroplanum aliud erat. Corps aeroplani originalis ab imo reconstructus erat, technologia modernissima utens, non solum ad modernizandum, sed ad faciendum aeroplanum bellicum maxime provectum... de quo nemo umquam audiverat.
"Wendy?" per interphonum clamavit. "Quid habemus?"
"Mirum est," respondit Wendy. "Scopum PRF variabilem X-band ibi habeo. Mutatio inter systemata investigationis antinavalia et antiaeria acceleratur. Spatium aestimatum... Mehercule, triginta quinque milia passuum, hora duodecima. Ille est supra nos. Intra spatium missilium radar-directorum."
"Habesne ullam ideam quid hoc sit?"
"Fortasse AWACS est," respondit Wendy. "Videtur quasi et terrestres et aërias metas perscrutetur. Nulla PRFS celeris - tantum perscrutatio. Celerius quam perscrutatio APY in, exempli gratia, E-2 Hawkeye aut E-3 Sentry, sed forma eadem est."
"Aëroplana AWACS Iranica?" rogavit Patricius. Megafortress EB-52 in spatio aereo internationali super Sinum Omanensem, ad occidentem litoris Iranici et ad meridiem Freti Hormuz, extra Sinum Persicum, volabat. Brad Elliott, legatus generalis et director Centri Armorum Aerospatialium Provecti, tribus ex suis bombardiferis Megafortress experimentalibus imperavit ut caelos prope Sinum Persicum custodirent, impetum occultum et furtivum perficientes, si forte una ex nationibus, quae neutrae putabantur, in bello inter copias Coalitionis et Rem Publicam Iraquiae furente intervenire constituisset.
"Potest esse 'fautor' aut 'candidatus'," Patricius proposuit. "Unum ex aëroplanis quae Iraquia Iraniae transtulisse dicitur erat aëroplanum IL-76MD ad praemonitionem aëriam. Fortasse Iraniani novum suum ludicrum experiuntur. Num nos videre potest?"
"Credo eum posse," dixit Wendy. "Non nos sequitur, sed regionem tantum perlustrat, sed prope est, et limen detectionis appropinquamus." B-52 Stratofortress non designatum est, nec umquam consideratum est, ut furtivus esset, sed EB-52 Megafortress valde differebat. Multum novae technologiae anti-radar, qua instructus erat ut experimentum probationum, retinuit: cutem non metallicam "fibersteel", fortiorem et leviorem quam chalybem sed non radar reflectentem; superficies gubernationis obliquas loco marginum rectorum; nullas antennas externas; materiam radar absorbentem in aditubus et fenestris motoris adhibitam; et systema singulare energiae radar absorbentis quod energiam radar retransmittit per corpus aeroplani et eam retrorsum per margines posteriores alae deflectit, quantitatem energiae radar ad hostem reflexae minuens. Etiam amplam varietatem armorum gerebat et eandem vim ignis quam pugnatores tactici Aeris Virium vel Classis praebere poterat.
"Videtur eum Fretum Hormuz custodire, advenientes aeroplana observare," Patricius suasit. "Cursum duo-tres-zero ad vitandum. Si nos conspexerit, Iranios fortasse excitabit."
Sed sero nimis locutus est: "Nos videre potest," Wendy interiecit. "Triginta quinque milia passuum, hora prima, magna celeritate, recta ad nos tendens est. Celeritas ad quingentos nodos crescit."
"Non est AWACS," dixit Patricius. "Videtur nos genus quoddam celeriter movens aëroplani patrulæ conspexisse."
"Mehercule," praefectus aeroplani, legatus generalis Brad Elliott, per interphonum execratus est. Elliott erat praefectus Centri Armorum Aerospatialium Provecti, quod etiam Dreamland appellatur, et designator navis bellicae volantis EB-52 Megafortress. "Radar eius extingue, Wendy, et speremus eum radar suum vitiosum putare et finem facere decrevisse."
"Abeamus hinc, Brad," Patricius interiecit. "Nihil est periculum pugnae acerbae hic suscipere."
"In spatio aereo internationali sumus," Elliott indignatus protestatus est. "Aequo iure hic esse nobis est quantum Turcia."
"Domine, haec est zona pugnae," Patricius inculcavit. "Nautae, parati simus ad inferos hinc abigendos."
Uno tactu, Wendy machinis potentibus Megafortis imperavit ut radar investigationis pugnatoris Iranici debilitarent. "Interruptores cursus activati," Wendy nuntiavit. "Da mihi nonaginta ad sinistram." Brad Elliott Megafortem acriter ad dextram inclinavit et perpendiculariter ad cursum volatus pugnatoris vertit. Radar Doppler pulsatilis aëroplani fortasse scopum cum nulla velocitate relativa appropinquante detegere non posset. "Latro hora tertia, triginta quinque milibus passuum, et altitudine constanti. Ad quartam horam tendimus. Credo eum nos amisisse."
"Noli tam celeriter," interiecit praefectus turmae et adiutor gubernatoris, Tribunus Iohannes Ormack. Ormack erat legatus dux et princeps machinator HAWC - magus, gubernator imperii cum aliquot milibus horarum in variis aëroplanis tacticis. Sed primus eius amor erat computatra, instrumenta aëria, et machinamenta. Brad Elliott habebat ideas, sed in Ormack confidebat ut eas in rem verteret. Si periti technici insignia vel alas acciperent, Iohannes Ormack eas cum superbia gereret. "Fortasse passivus est. Necesse est nobis maiorem distantiam inter nos et eum ponere. Fortasse non opus est radaro ad nos intercipiendos."
"Intelligo," inquit Wendy. "Sed puto eius IRSTS extra potestatem esse. Ille..."
Eo momento, omnes magnum, accelerans "DIDDLE-DIDDLE-DIDDLE!" monitum per interphonum audiverunt. "Interceptor aërius clausus, triginta milia passuum spatium, celeriter appropinquans! Radar eius ingens est-per interferentia mea ardet. Clausura radar firmata, celeritas appropinquans... celeritas appropinquans sescentos nodos attingit!"
"Bene," inquit Ioannes Ormack, "saltem aqua illic calida est etiam hoc anni tempore."
Iocis sola res erat quae quisquam eorum eo momento in mentem venire poterat - quia ab interceptore supersonico solo supra sinum Omanensem conspectus esse fere omnium fatalissima quae umquam turmae bombardiferae experiri posset.
Normanno Weir, hoc mane paulo aliter se habebat. Hodie et per duas proximas hebdomades, Weir et aliquot duodecim sodales eius tribuni militum pleni ordinis aeris in Basi Aerea Randolph prope San Antonio, Texiae, ad consilium promotionum erant. Munus eorum: optimum, ingeniosissimum, et maxime peritum ex circiter tribus milibus tribunorum militum aeris ad promotionem ad locumtenentem tribunum militum eligere.
Tribunus militum Norman Weir multa sciebat de decernendis rebus secundum criteria complexa et obiectiva-promovere cursus honorum erat ei aptissimum. Norman erat praefectus Agenturae Revisionis Budget Aeris Virium apud Pentagonum. Eius munus erat facere exacte quod iubebatur: per montes informationum de armis et systematibus informationum scrutari et futura sumptus et commoda per cyclum vitae cuiusque determinare. Fere, ipse et eius ministri sexaginta quinque analystarum militarium et civilium, rationariorum, et peritorum technicorum de futuro Aeris Virium Civitatum Foederatarum quotidie decernebant. Omne aeroplanum, missile, satelles, computatrum, arca nigra, et bomba, necnon omnis vir et femina in Aeris Viribus, sub eius oculo vigilanti erant. Omnis res in budget cuiusque unitatis rigorosam recognitionem turmae suae subire debebat. Nisi subiret, ante finem anni fiscalis desineret existere uno nuntio ad aliquem in Officio Secretarii Aeris Virium. Potestatem et responsabilitatem pro miliardibus dollariorum singulis hebdomadibus habebat, et hanc potestatem cum arte et studio utebatur.
Patri gratia, Norman in schola superiore cursum militarem sequi constituit. Pater Norman in exercitum medio decennio 1960 conscriptus est, sed tutius esse putavit in classe maritima servire, itaque se contulit et munere technico propulsionis aëriae in variis navibus aëriis functus est. Ex longis navigationibus in Oceano Pacifico et Indico rediit cum fabulis incredibilibus de heroismo et triumpho aërio, et Norman captus est. Pater Norman etiam domum rediit, dimidio brachii sinistri amissus propter explosionem tormentorum in navi aëria USS Enterprise et cum insigni Corde Purpureo. Hoc viam stravit ut Norman in Academiam Navalem Civitatum Foederatarum Annapolitanam acciperetur.
Sed vita in academia dura erat. Dicere Normanum simpliciter introversum esse leniter diceretur. Normanus in mente sua vivebat, in sterili et protecto mundo scientiae et cogitationis existens. Solvere problemata erat exercitium academicum, non corporis nec etiam ducis. Quo magis eum cogebant currere, brachia facere, progredi, et exercere, eo magis id oderat. Examen aptitudinis corporis non superavit, cum praejudicio dimissus est, et in Iowam rediit.
Pater eius paene continua querela de eo quod commissionem suam frustra consumeret et Academiam Navalem deseruisset - quasi pater bracchium suum immolavisset ut filius Annapolim ire posset - animam eius graviter premebat. Pater filium fere repudiavit, affirmans se studia universitaria sustinere non posse et eum hortans ut studia desisteret et officium inveniret. Cupiens patrem beatificare, Norman ad Corpus Exercitus Reservati Aeris Virium se contulit et in eum receptus est, ubi gradum in re pecuniaria et commissionem Aeris Virium consecutus est, peritus rationum et rerum pecuniariarum factus est, et paucis mensibus post certificationem CPA consecutus est.
Normanus copias aereas amabat. Optima omnium rerum erat: reverentiam habebat eorum qui rationum colebant et admirabantur, et reverentiam plerorumque aliorum sibi comparare poterat quia eos in gradu et ingenio superabat. Aurea quercus folium a maiore suo tempore consecutus est et paulo post imperium sui centri servitiorum rationum in basi suscepit.
Etiam uxor eius, post initialem haesitationem, vita frui videbatur. Pleraeque feminae gradum mariti acceperunt, sed uxor Normanni fulgebat et hunc gradum invisibilem sed tangibilem omni occasione ostentabat. Uxores officialium altioris ordinis eam "ultro" obtulerunt ut in consiliis serviret, quod initio eam aversabatur. Sed mox cognovit se auctoritatem habere ut uxores officialium inferioris ordinis "ultro" offerrent ut in consilio suo servirent, itaque solum uxores officialium inferioris ordinis et non-officialium onus grave suscipere debebant. Systema erat valde elegans et simplex.
Normanno, munus erat gratum sed non difficile. Excepto quod in nonnullis lineis mobilitatis stabat per missiones cohortium et aliquot noctes serotinas ad inspectiones subitas et annuas basium parandas, quadraginta horas laboris in hebdomada habebat et parvum sollicitudinem. Complura officia insolita accepit: inspectionem stationis radaricae in Groenlandia gerere; in consilio plurium ministrorum congressuum operari, investigationes pro legibus faciens. Officia gravia, periculo parvo, opera plena. Normannus his gaudebat.
Sed tum demum conflictus propius domi coeperunt. Et ipse et uxor eius in Iowa nati et educati erant, sed nullae bases aeriae in Iowa erant, ita certum erat eos domum tantum ad visitandum redituros esse. Unica Normannae assignatio PC transmarina in Coream ei tempus dedit ut domum rediret, sed parva solacia erat sine marito. Crebrae dimissiones onus coniugum afflixerunt, variis gradibus gravitatis. Norman uxori promisit se familiam constituturos cum cyclus assignationum tardaret, sed post quindecim annos, manifestum factum est Normannum nullam veram intentionem familiam condendi habere.
Summa calamitas in ultimo munere Normani in Pentagono venit - primus enim director novae cuiusdam societatis, quae sumptibus copiarum aeriarum praeerat, factus est. Ei dictum est munus per quattuor annos certum esse - nullas amplius migrationes. Etiam discedere posse si vellet. Horologium biologicum uxoris suae, quod per quinquennium vehementer sonuerat, iam obnoxium factum erat. Sed Normanus "exspectare" dixit. Nova taberna erat. Multae noctes serae, multae feriae. Qualis vita esset ista familiae? Praeterea, quodam mane, post aliam disputationem de liberis, significavit eam nimis adultam esse ad conandum infantem recens natum educare.
Cum ille domum rediisset vesperi sequenti, illa abierat. Id plus quam tres annos abhinc acciderat, et Norman eam neque viderat neque cum ea locutus erat ex eo tempore. Subscriptio eius in chartis divortii ultimum erat quod umquam de ea vidit.
Bene, saepe sibi dicebat, melius se habiturum sine ea. Meliora, magis exotica munera suscipere posset; orbem terrarum peragrare sine cura de perpetuo itinere vel ad Iowam aestate vel ad Floridam hieme, ubi affines eius manebant; nec ei necesse erat audire priorem uxorem quae affirmabat duos homines intelligentes vitam meliorem, magis impletam - id est, "civilem" - habere debere. Praeterea, ut vetus dictum erat, "Si copiae aereae te uxorem habere voluissent, tibi unam dedissent." Normannus credere coepit id verum esse.
Primus dies conventus consilii promotionis apud Secretariam Consilii Selectionis Aeris Virium apud Centrum Personarum Militarium Aeris Virium Randolphi plenus erat singulis rebus de ratione organizationis et pluribus instructionibus de modo quo consilii operatur, de criteriis in processu selectionis adhibendis, de modo quo indicibus et schedulis aestimationis uti, necnon de recognitione fasciculi candidatorum ordinarii. Instructiones a Colonello Ted Fellows, Praefecto Secretariae Consilii Selectionis Aeris Virium, habitae sunt. Sodales instructiones de profilibus candidatorum acceperunt - media longitudine servitii, distributione geographica, distributione per specialitates, et aliis informationibus utilibus ad explicandum quomodo hi candidati selecti sint.
Deinde, praeses consilii promotionum, Maior Generalis Laurentius Dean Ingemanson, dux Decimae Divisionis Aereae, sodales consilii allocutus est et singulis sodalibus munera assignavit, una cum Memorando Instructionum a Secretario Aereae Vis (SAM). SAM erat series mandatorum a Secretario Aereae Vis sodalibus consilii editorum, quibus certiores fiebant qui promoverentur et de quotis singulis, una cum regulis generalibus de eligendis candidatis ad promotionem idoneis.
Tres erant categoriae principales officialium promovendi idoneorum: candidati in zona primaria, supra eam, et infra eam. Intra quamque categoriam, specialitates considerabantur: officiales lineares, inter quos aviatores vel officiales qualificati; officiales operationales sine qualificatione, ut vigiles securitatis et officiales sustentationis; et officiales subsidii missionis, ut res pecuniariae, administrationis, et servitiorum basium; una cum specialitatibus subsidii missionis criticis, ut Corpus Capellanorum, Corpus Servitiorum Medicorum, Corpus Nutricium, Corpus Scientiarum Biomedicarum, Corpus Dentium, et Corpus Iudicum Advocatorum Generalium. Generalis Ingemanson etiam nuntiavit coetus peritorum convocari posse de quibuslibet aliis rebus personalibus quas Secretarius Aeris Exercitus requireret.
Sodales consilii in octo greges septem membrorum singuli temere divisi sunt, a praeside adaptati ut quisque grex nimis ad singulam specialitatem vel imperium alligatus esset. Omnia maiora imperia Aeris Virium, unitates directe referentes, societates operativas in agro, et specialitates repraesentatae videbantur: logistica, conservatio, personalia, res pecuniariae, technologia informationis, capellani, vigiles securitatis, et multae aliae, inter quas specialitates volandi. Norman statim animadvertit specialitates volandi, vel specialitates "aestimatas", praecipue bene repraesentatas esse. Saltem dimidium omnium sodalium consilii erant officiales conscripti, plerumque duces unitatum vel officiales ad altas dignitates in Pentagono vel in praetoriis maioris imperii assignati.
Maximum erat problema quod Norman in Aereis Viribus videbat, unum elementum quod militiam dominabatur omnibus aliis exceptis, una specialitas quae vitam omnibus aliis - pilotis - miseram reddebat.
Scilicet, haec erat Vis Aerea Civitatum Foederatarum, non Vis Rationaria Civitatum Foederatarum - haec vis exsistebat ad proelia pro defensione publica gerenda, imperium super caelum et spatium propinquum constituendo, et aviatores manifeste magnum munus agendum habebant. Sed maxima superbia et maxima ora habebant. Vis concessiones suis aviatoribus multo magis faciebat quam ullam aliam professionem, quantumvis vitalem, sustinebat. Aviatores omne commodum accipiebant. Duces copiarum eos quasi primogenitos tractabant - re vera, plerique duces copiarum aviatores erant, etiamsi unitas nullas directas responsabilitates volandi habebat.
Unde odium erga eos qui alas gerebant, Norman non plane certus erat. Probabiliter a patre eius orta est. Piloti mechanicos aviationis navalis quasi servos conductos tractabant, etiamsi mechanicus veteranus esset et pilotus autem tiro ignarus in primo suo volatu. Pater Normanni de officialibus in genere et de aviatoribus in specie magna voce et diu questus est. Semper voluit filium suum esse officialem, sed decreverat eum docere quomodo fieret quem milites classiarii et non-officiales admirarentur et venerarentur-quod significabat libellos volantes omni occasione ponere.
Scilicet, hic erat praefectus, gubernator, qui neglectis cautionibus salutis et consilio ducis aeroplani sui, missili Zuni in ordinem aeroplanorum qui ad reficiendum expectabant misit, quod unum ex pessimis cladibus navalibus non bellicis quas classis umquam viderat effecit, plus quam ducentis hominibus interfectis et aliquot centum vulneratis, incluso patre Normanni. Gubernator audax, arrogans, omnia peritus qui regulas neglexit, hic praefectus celeriter et tacite a servitio dimissus est. Duces cohortis Normanni librum iterum atque iterum in officiales sine ordine et milites conscriptos ob levissimas infractiones iecerunt, sed chartis plerumque bis, ter, vel etiam quater occasiones dabantur antequam tandem dimissio potius quam iudicium militare offerretur. Semper plena beneficia accipiebant.
Bene, hac vice res aliter futurae erant. Si tunicam gubernatoris promotionalem acciperem, cogitabat Norman, se promotione dignum demonstrare deberet. Et iuravit non facile fore.
"Ad rem veniamus," dixit Patricius.
"Optima sane idea," inquit Brad. Manicas Megafortis ad otium demisit, aeroplanum in alam sinistram vertit, et magnum bombardatorem in descensum satis lenem, sex milibus pedum per minutum, imposuit. "Wendy, exprime omnem guttam ex eis. Spectrum plenum. Nullae transmissiones radiophonicae. Nolumus totam copiam aeriam Iranicam nos persequi."
"Reprehendo," Wendy debiliter dixit. Dispersa calamis et indicibus festinavit ut colligeret, dum GS negativus quicquid periculosum per conclave spargebat. Regulatorem oxygenii ad "100%" convertere profuit cum stomachus et pleraque contenta per conclave fluitare minarentur. "Constringor. Est-" Subito, omnes celerem admonitionem "DEEDLEDEEDLEDEEDLE!" audiverunt et lumina rubra in casu necessitatis in omni compartimento micabant. "Emissio missilium radar, hora septima, viginti quinque milia passuum!" Wendy clamavit. "Dextra verte!"
Elliott Megafortrem vehementer ad dextram inclinavit et suffocatores ad otium demisit, prora aeroplani demittens ut missile difficilius interciperetur et ut exhaustum machinae bombardatoris quam maxime ab aggressore protegeret. Dum bombardator tardabat, celerius vertebatur. Patricius se quasi inversum esse sensit - subita frenatio, praerupta caduta, et acuta conversio tantum eum et omnes alios de via aberraverunt.
"Pale! Pale!" clamavit Wendy, paleas e sinistris eiciens. Paleae, fasciculi laminarum metallicarum quasi stanneae, nubes magnas radar reflectentes formabant, quae scopos falsos attractivos pro missilibus hostilibus creabant.
"Missilia adhuc veniunt!" clamavit Wendy. "Aculeos onerate!" Dum missilia hostium appropinquabant, Wendy parva missilia radarica et caloris quaerenda e tormento Megafortis gubernato iecit. Missilia Stinger directe cum missilis advenientibus colliduntur, deinde aliquot duodecim pedes in via missili detonaverunt, eius fuselagium et systema gubernationis lacerantes. Res bene successit. Ultimum missile hostium minus quam quinque milia pedum abest detonavit.
Quattuor tantum minuta eis opus fuerunt ut ad ducentos tantum pedes supra Sinum Omanensem descenderent, ducti a indice terrenorum computatri navigationis, systemate navigationis satellitum, et radio energiae tenuissimo quod distantiam inter ventrem bombardatoris et aquam metiebatur. Ad meridiem et occidentem plena vi militari iter fecerunt, quam longissime a litore Iranico. Brad Elliott sciebat quid piloti aeroplanorum venatorum timerent - volatum humilis altitudinis, tenebras, et volatum super aquam longe ab litoribus amicis. Omnis tussis machinae intensificabatur, omnis diminutio in acubus indicatoris cibus cibus critica videbatur - etiam minimus crepitus in auricularibus vel tremor in moderatoribus volatus cladem significare videbatur. Praesentia hostis potentialis radar et transmissiones radiophonicas interpellentis tensionem adhuc auxit. Pauci piloti aeroplanorum venatorum audaciam habebant ad nocturnas persecutiones super aquam.
Sed dum Wendy minas suas inspiciebat, mox apparuit MiG, vel quidquid erat, non tam facile evanurum esse. "Dura fortuna, amici - non amisimus. Intra viginti milia passuum a nobis est et iuxta nos sequitur, alte manens, sed tamen bene nos observat."
"Spondeo nuntia quoque ad praetorium mitti," dixit Elliot.
"Hora sexta, altitudo quindecim milia passuum. Ad spatium calefactoris appropinquat." Quia radar hostis impetentis obstructum erat, missile radar-directum uti non poterat, sed cum IRSTS, facile appropinquare et missile calorem quaerens iacere poterat.
"Wendy, para te ad Scorpiones immittendos," Brad dixit.
"Responsum." Digiti Wendy iam in claviatura erant, instructiones emissionis pro telo improviso Megafortress-AIM-120 Scorpion AMRAAM, sive Missile Aere-ad-Aerem Medium-Distantiae Provectum-exscribentes. EB-52 sex missilia Scorpion in utroque pilone sub alis gerebat. Scorpiones erant missilia radar-directa, a radar impetus Megafortress vel a radar in naso missili gubernata-missilia etiam scopos in quadrante posteriori bombardatoris sub ductu radar in cauda positi aggredi poterant, permittens emissiones trans umerum contra hostes persequentes. Pauca tantum aeroplana toto orbe terrarum AMRAAM gerebant, sed EB-52 Megafortress unum per tres annos portabat, incluso uno proelio. Aeroplana hostium intra maximum viginti milium passuum spatium Scorpionis erant.
"Duodecim milia passuum."
"Cum octo milia passuum pervenerit, eum include et in eos iaculando incipe," Brad dixit. "Nobis primi iaculandum est."
"Brad, hoc finire debemus," Patricius instanter dixit.
Wendy eum summa admiratione aspexit, sed Brad Elliott exclamavit, "Quid erat illud, Patrice?"
"Dixi nos hoc sistere debere," Patricius iteravit. "Ecce, in spatio aereo internationali sumus. Modo ad altitudinem humilem descendimus, radar eius impedimus. Scit nos esse malos. Pugnam cogere nihil soluturum est."
"Primus nos aggressus est, Patrice."
"Ecce, nos quasi hostes agimus, et ille officium suum facit-nos extra zonam suam et spatium aereum suum eicit," Patricius contradixit. "Intrare conati sumus, et capti sumus. Nemo hic pugnam vult."
"Quid igitur diaboli suades, Nav?" Brad sarcastice rogavit.
Patricius haesitavit, deinde ad Wendy se inclinavit et dixit, "Interferentiam in UHF GUARD exclude."
Wendy eum cum sollicitudine aspexit. "Certusne es, Patrice?"
"Ita. Fac." Wendy invitus instructiones in computatrum ECM suum inseruit ne signa interrumperent 243.0 megahertz, canalem communicationis frequentiae ultra-altae (UHF) universalem in casu necessitatis. Patricius indicem tabulae intercom ad COM 2 convertit, quem sciebat ad canalem communicationis UHF in casu necessitatis positum esse. "Attentio, aeroplana Iranica ad horam sextam, centum septuaginta sex chiliometra ad meridiem et orientem a Bandar Abbas. Haec est aeroplana Americana quam persequimini. Potesne me legere?"
"Patricie, quid diaboli agis?" Elliott per interphonum clamavit. "Defensio, num desistis UHF interrumpere? Quid diaboli agitur?"
"Mala est haec sententia, Patrici," Ioannes severe suggessit, sed non tam vehementer quam Elliot. "Modo ei dixisti nos Americanos esse. Probabiliter statim inspicere volet."
"Insanus esset si responderet," dixit Brad. "Nunc noli radiophonum accendere et..."
Sed eo ipso momento per radio audiverunt: "Quid est hoc? Paululum dolemus."