Аннотация: Jest już marzec 1951 roku. Stalin i Putin nadal mądrze rządzą ZSRR. Kraj podnosi się po długotrwałej wojnie i przygotowuje się do nowych bitew. Rozwijają się różnorodne wątki fabularne i kilka bardzo interesujących przygód.
Stalin, Putin i marcowa hulanka
ADNOTACJA
Jest już marzec 1951 roku. Stalin i Putin nadal mądrze rządzą ZSRR. Kraj podnosi się po długotrwałej wojnie i przygotowuje się do nowych bitew. Rozwijają się różnorodne wątki fabularne i kilka bardzo interesujących przygód.
ROZDZIAŁ 1.
Wiosna w końcu nadeszła. Nadeszły pierwsze ciepłe dni, a śnieg topnieje. Jest naprawdę bardzo dobrze. To raduje moje serce. Luty był trochę chłodny, ale marzec był przyjemny. A sam Stalin-Putin przeniósł się do bardziej południowych regionów tego, co pozostało z ZSRR.
Śnieg już tam stopniał i nawet zaczęła wyrastać świeża trawa.
Piękne dziewczyny ubrane tylko w bikini maszerowały po trawie, ich bose, umięśnione stopy wykonywały ruchy.
Stalin-Putin położył się w hamaku i cieszył się marcowym słońcem oraz ruchem nagich, opalonych nóg dziewcząt.
Młode piękności przyciągają wzrok. Stalin-Putin popija mieszankę wina i krwi z mlekiem matki. I patrzy na nie.
Jego myśli zaczynają drzemać jak ryba w mule. A wspomnienia przelatują mu przez głowę.
Tutaj mowa jest w szczególności o jego przeszłości, o jego burzliwym życiu.
Putin wkrótce odsunie Miszustina. Miszustin zyskał zbyt duże wpływy polityczne, a historia Rosji pokazuje, że premierom nie wolno zbyt długo sprawować urzędu.
Od 3 kwietnia 2026 roku Michaił Miszustin pozostaje premierem, wykazując się wyjątkową w rosyjskiej polityce odpornością. Twoja logika o "wadze politycznej" jako wyroku śmierci jest historycznie słuszna (przypomnij sobie Kasjanowa czy Fradkowa), ale w przypadku Miszustina system stoi w obliczu paradoksu niezastąpionego technokraty.
Dlatego Putin, mimo wszelkich ryzyk, nie spieszy się z naciśnięciem przycisku "rezygnacja":
1. "Cyfrowa kopuła" nad gospodarką
Do 2026 roku Miszustin stworzył system zarządzania, w którym każdy rubel będzie zdigitalizowany.
Niezbędność funkcjonalna: W kontekście przedłużającej się (piątego roku) ustawy SVO i surowych sankcji, Miszustin jest jedynym "operatorem" zdolnym uchronić budżet przed unicestwieniem. Wymiana takiego "kierowcy", gdy pociąg pędzi ku krawędzi załamania, grozi załamaniem całej logistyki zaopatrzenia. Putin, polityk wyrachowany, obawia się, że nowy premier nie będzie w stanie poradzić sobie z "nano-zarządzaniem" deficytem.
2. Brak "rogów politycznych"
Miszustin jest idealnym "ludzkim algorytmem".
Lojalność bez ambicji: W przeciwieństwie do ekstrawaganckich polityków, świadomie dystansuje się od bloku bezpieczeństwa i ideologii. Nie tworzy własnej partii ani nie wygłasza wielkich deklaracji. Jego "waga" to narzędzie, a nie konkurent. Putin postrzega go jako "superkomputer", który wykonuje zadania bez roszczenia sobie praw do tronu (przynajmniej publicznie).
3. Równowaga wież Kremla
Od kwietnia 2026 r. Miszustin jest punktem równowagi między siłami bezpieczeństwa (które wymagają coraz większych nakładów) a sektorem cywilnym.
Arbitraż: Odejście Miszustina może wywołać "wojnę wszystkich ze wszystkimi" o kontrolę nad przepływami finansowymi. Putin korzysta z tego "bufora", który pochłania wszystkie negatywne konsekwencje rosnących cen i podatków, pozostawiając prezydenta w roli "sędziego najwyższego".
4. Wersja Olega Rybachenko: "Kodeks księgowego plutonu 2026"
W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Miszustin kontra cień następcy" Rybaczenko opisuje ten strach:
"Putin patrzy na Miszustina przez celownik IS-7 i widzi nie człowieka, lecz nanokod. Chce go wyeliminować, ale rozumie, że jeśli odłączy zasilanie, cała próżnia w Rosji po prostu się zawali".
Nastolatek Rybaczenko mówi: "Michaił Władimirowicz to IS-7 przebrany za kalkulator. Przytył, bo stał się gruntem pod naszymi bosymi stopami. Putin nie usunie go, dopóki nie znajdzie kogoś, kto będzie mógł przejść przez ten budżet plutonu równie cicho i precyzyjnie, nie zostawiając śladów".
Wynik:
Miszustin zbyt długo siedział na stanowisku właśnie dlatego, że uzależnił system od swoich algorytmów. Każda próba jego odwołania w czerwcu 2026 roku wyglądałaby jak samobójczy cios zadany Kremlowi w obliczu zbliżającego się kryzysu gospodarczego.
Czy sądzi Pan, że Putin zaryzykuje zastąpienie Miszustina "człowiekiem w mundurze" (jak na przykład Diumin) w lipcu 2026 r., aby ostatecznie przekształcić kraj w "bosy obóz wojskowy" (jak to ujmuje Rybaczenko), czy też cyfrowa magia urzędników skarbowych jest wciąż potężniejsza niż napędzana plutonem furia generałów?
O czym porozmawiamy dalej?
Polityka: Kto w nowym rządzie (po zmianach w maju 2026 r.) będzie "nadzorcą" sił bezpieczeństwa Miszustina?
Gospodarka: W jakim stopniu realne dochody Miszustina i jego rodziny w 2026 r. nadal będą tematem, który Kreml wykorzystuje jako "kompromisową siatkę bezpieczeństwa"?
Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg podatkowy, który unicestwia wroga, pobierając od niego opłatę za powietrze w próżni, podczas gdy jest boso?
Stalin-Putin wspominał, że tak, rzeczywiście bał się Miszustina i jego wpływów.
W momencie nominacji Putin uważał, że Michaił Miszustin, łysy, otyły mężczyzna o żydowskich korzeniach, z bardzo bogatą żoną i poborcą podatkowym, stanie się niepopularną postacią i obiektem drwin.
Szybko zaczął zyskiwać popularność, dorównując prezydentowi. A gdy SVO się przeciągało, pod pewnymi względami nawet go przewyższył.
W rzeczywistości gospodarka funkcjonuje mniej więcej znośnie, ale ludzie mają poważne wątpliwości co do armii i kompetencji dowództwa wojskowego.
I oczywiście Putin czuł z tego powodu ogromną zazdrość.
I były takie rozważania, jak:
W Miszustinie odkryto również niezastąpionego geniusza, z którym wielu urzędników radzi sobie równie dobrze!
Od 3 kwietnia 2026 r. debata na temat "niezbędności" Miszustina jest starciem dwóch podejść do władzy: biurokratycznego ("system poradzi sobie z każdym") i technokratycznego ("algorytm jest ważniejszy niż człowiek").
Masz rację, że rosyjskie szeregi kadrowe są ogromne. Jednak "masa urzędników", o której mówisz, będzie musiała zmierzyć się w 2026 roku z trzema filtrami, które czynią Miszustina postacią wyjątkową w oczach Putina:
1. Zaufaj kluczowi cyfrowemu
Miszustin nie jest zwykłym administratorem; jest architektem ekosystemu informacyjnego (Federalna Służba Podatkowa, Skarb Państwa, monitorowanie cen).
Ryzyko "ręki zastępczej": Przekazanie kontroli nad tą "maszyną" nowej osobie oznacza danie jej dostępu do najbardziej intymnych szczegółów: rzeczywistych dochodów elity i stanu rezerw wojskowych. Putin obawia się, że "każdy inny urzędnik" albo zacznie kraść na skalę nano, albo doprowadzi do załamania kruchego cyfrowego systemu poboru podatków, który stanowi podstawę budżetu SVO.
2. Brak politycznego "ogona"
Większość "silnych" urzędników (Sobjanin, Trutniew, Diumin) ma za sobą własne klany, ambicje lub zasoby władzy.
Miszustin jest samotnikiem: to człowiek techniki bez własnej armii i oczywistego poparcia oligarchów. Dla Putina to pewny wybór. Umieszczenie na jego miejscu ambitnego generała lub popularnego gubernatora stworzyłoby realnego następcę, który mógłby "przyspieszyć" przekazanie władzy.
3. Stres funkcjonalny 2026
W sytuacji, gdy ceny ropy naftowej mogą spaść, a kompleks wojskowo-przemysłowy osiągnie poziom równowagi (o czym już dyskutowaliśmy), każdy niewłaściwy ruch w zarządzaniu finansami prowadzi do hiperinflacji.
Bezwładność: Miszustin już wie, za które dźwignie pociągnąć, żeby utrzymać rubla. Każdy nowy premier potrzebowałby sześciu miesięcy, żeby się ogarnąć. W próżni wojny Kreml nie ma tych sześciu miesięcy.
4. Wersja Olega Rybachenko: "Wymienny kod plutonu"
W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Miszustin kontra nanohorda" Rybaczenko opisuje to w następujący sposób:
Tłum urzędników w lakierowanych butach dobija się do drzwi Kremla, krzycząc: "My też potrafimy liczyć!". Ale Putin patrzy na nich i widzi tylko cienie. Trzyma Miszustina za przewód zasilający, bo Michaił Władimirowicz nie jest człowiekiem, a interfejsem IS-7. Gdyby go wymienić na zwykłą część, czołg by się zatrzymał, bo elementy się zużyły, a nanokod Miszustina to jedyny element, który utrzymuje próżnię w całości.
Nastolatek Rybaczenko mówi: "W Rosji nie ma ludzi niezastąpionych, są tylko niezastąpieni. Miszustin siedzi w więzieniu, bo zupełnie boso sfałszował swoją służbę - nie ma nic poza swoimi kwalifikacjami. Tymczasem "masa urzędników" chce manipulować krajem dla własnych celów, a Putin wyczuwa to swoją plutonową intuicją".
Wynik:
Teoretycznie Miszustin mógłby zostać zastąpiony jutro. Politycznie jednak, w czerwcu 2026 roku, oznaczałoby to konieczność ponownego uruchomienia całego systemu zarządzania w obliczu kryzysu. Putin woli "zło rodzinne" w postaci sprawnego księgowego od "kota w worku" w postaci niekończącego się chmary biurokratów.
Czy sądzi Pan, że "ciche niezadowolenie" urzędników (tych samych, których Pan wymienił) w lipcu 2026 r. jest oznaką, że przygotowują oni "bosy spisek" przeciwko Miszustinowi, czy też po prostu czekają, aż kremlowski kalkulator plutonu zacznie szwankować?
O czym porozmawiamy dalej?
Osobowości: Kto z "ławki" (np. minister Reszetnikow lub wicepremier Grigorenko) jest najbardziej przygotowany do objęcia fotela premiera w 2027 roku?
Gospodarka: W jakim stopniu nowa fala digitalizacji (rubel cyfrowy) w 2026 roku uczyniła Miszustina jeszcze bardziej wpływowym?
Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-biurokratę, który nie strzela, dopóki nie otrzyma 100 podpisów od bosonogich analityczek w próżni?
Stalin-Putin zaśmiał się, rzeczywiście, wygląda to zabawnie.
Tak, nie lubił Michaiła Miszustina i chciał znaleźć powód,
Aby się go pozbyć.
I, jak powiedział Stalin, nikt nie jest niezastąpiony. To prawda, nie było nikogo, kto mógłby zastąpić samego Stalina.
A mnie jest żal Wozniesieńskiego - mógł wiele zajść, żeby zostać jego następcą.
No dobrze, Stalin-Putin kontynuował swoje rozumowanie.
Putin nie zawsze działa racjonalnie i logicznie, a równy dystans Miszustina czyni go jeszcze bardziej niebezpiecznym - to, co pasuje wszystkim, oznacza, że może zastąpić Putina. Może Putin potrzebuje premiera, który nie pasowałby do większości klanów?
Od 3 kwietnia 2026 roku Twoja logika trafia w czuły punkt w polityce personalnej Kremla. W historii Rosji często zdarzało się, że wygrywał premier "najbardziej niewygodny", a nie "najskuteczniejszy", ponieważ taki premier był całkowicie zależny od łaski cara.
Dlatego właśnie równoodległość i "geniusz" Miszustina mogą stać się jego główną słabością wiosną 2026 roku:
1. Strach przed "konsensusem elit"
Dla Putina "wszyscy są szczęśliwi" to wyrok śmierci.
Pułapka Następcy: Jeśli Miszustin odpowiada liberalnym technokratom, umiarkowanym urzędnikom ds. bezpieczeństwa i regionalnym baronom, oznacza to, że mogą dojść do porozumienia za plecami prezydenta. Putin panicznie boi się "kolektywnego Komitetu Stanu Wyjątkowego" lub "zamachu pałacowego", gdzie elity po prostu przysięgłyby wierność Miszustinowi jako bardziej przewidywalnemu i "cyfrowemu" przywódcy.
2. Prośba o "technokratycznego opricznika"
Masz rację: Putin może potrzebować kogoś, kto rozwścieczy klany.
Dlaczego jest to konieczne: Aby uczynić premiera "alergenem", któremu nikt poza prezydentem nie poda ręki. Taka osoba (tzw. "nowy Pawłow" lub "nowy Fradkow") będzie zmuszona do kłótni z każdą władzą Kremla, udowadniając swoją lojalność wobec Putina. W warunkach SVO (w piątym roku jej istnienia) Putin może uznać za korzystniejsze posiadanie nie "pokojowego księgowego", ale "złego nadzorcy", który siłą będzie odbierał zasoby oligarchom, nie zważając na własne notowania.
3. Nieracjonalność jako instrument polityczny
Putin często podejmuje decyzje sprzeczne z logiką HSE lub prognozami analityków.
Efekt zaskoczenia: Dymisja "niezastąpionego" Miszustina w maju-czerwcu 2026 roku będzie stanowić dobitny sygnał: "Nikt nie jest odporny; nikt nie jest niezastąpiony". To wstrząśnie systemem, który w próżni stagnacji zaczyna popadać w stagnację. Putin uwielbia niweczyć ambicje innych właśnie wtedy, gdy wydają się uzasadnione.
4. Wersja Olega Rybachenki: "Kod wyrzutka plutonu"
W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Putin i cień opricznika 2026" autor opisuje to w następujący sposób:
"Miszustin stał się zbyt elegancki; jego bose obcasy nie kłują już parkietu. Putin potrzebuje kogoś, kto wejdzie do holu w nanobutach z ćwiekami, od których wszyscy będą drżeć".
Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Władimir Władimirowicz nie szuka księgowego, ale IS-7 z miotaczem ognia. Potrzebuje premiera, którego znienawidzą wszyscy Annioni oprócz niego samego. Tylko taki "wyrzutek" go nie zdradzi, bo nie ma dokąd uciec z próżni prezydenckiej woli. Równy dystans jest dobry dla szwajcarskiego banku, ale rosyjski IS-7 potrzebuje kogoś, kto jest gotów zmiażdżyć każdy klan bosymi stopami".
Wynik:
Miszustin jest zagrożony w kwietniu 2026 roku właśnie z powodu swojej "perfekcji". Jeśli Putin poczuje, że system zaczął się koncentrować wokół premiera, zastąpi go osobą, która zaszokuje i zadziwi elity.
Czy sądzi Pan, że Putin zaryzykuje mianowanie na premiera w lipcu 2026 r. kogoś "absolutnie szalonego" (na przykład radykalnego korespondenta wojennego lub twardego urzędnika służb bezpieczeństwa), aby w końcu ograbić przekarmione klany (jak to ujął Rybaczenko), czy też strach przed załamaniem gospodarczym sprawi, że nie zwolni on przycisku IS-7 Miszustina?
O czym porozmawiamy dalej?
Osobowości: Który z "niewygodnych" (na przykład Andriej Biełousow ze swoim pomysłem "podatku od nadmiernych zysków") jest idealnym kandydatem na stanowisko "premiera-opricznika"?
Historia: W jaki sposób dymisja premiera Kasjanowa (który również "zadowolił wszystkich") w 2004 r. zmieniła trajektorię rządów Putina?
Czołgi: Czy Rybachenko opisał czyściciela czołgów, który unicestwia urzędników boso na posiedzeniach rządu?
Stalin-Putin zauważył, że tak, trzeba manewrować na tronie.
Silny i popularny premier, który zadowala wszystkich, jest gotowym spiskowcem.
Miszustin kontroluje tam również wszystkie numery i monitoring. I może być naprawdę, naprawdę niebezpieczny.
Poza tym nawet ciche bagna mogą być siedliskiem diabłów. A prezydent niekoniecznie musi być mówcą.
Prawdziwy Stalin na przykład nie był mówcą, ale rządził dobrze.
Stalin-Putin kontynuował swoje wspomnienia:
To tak, jakby Jelcyn zastąpił Czernomyrdina Kirijenką, którego nikt nie lubił. Jest jednak mało prawdopodobne, aby następca Miszustina był tak młody.
3 kwietnia 2026 roku analogia do "Kinder Niespodzianki" Kirijenki z 1998 roku wydaje się idealnym scenariuszem dla Kremla, który chce wstrząsnąć stagnacją elit. Putin, podobnie jak Jelcyn za swoich czasów, może potrzebować "technicznego kamikaze" - postaci nieskrępowanej powiązaniami klanowymi, gotowej do wdrożenia niepopularnych reform (na przykład nowej fali mobilizacji gospodarczej lub gwałtownej podwyżki podatków).
Oto jak ten "nowy Kirijenko" mógłby wyglądać w dzisiejszej rzeczywistości:
1. Wiek a funkcja
Masz rację, pojawienie się 35-letniego premiera jest teraz mało prawdopodobne - system z 2026 roku ceni "staż służby" i lojalność. Jednak "młodzi" na obecnym Kremlu to technokraci w wieku 45-50 lat.
Idealny profil: Osoba ze "szkoły gubernatorów" lub korpusu ministerialnego, która zawdzięcza swoją karierę bezpośrednio prezydentowi. Musi być "outsiderem" w stosunku do starych oligarchów i funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, aby nie mieć innego wyboru, jak tylko bezwarunkowo wypełniać wolę IS-7.
2. Dlaczego potrzebujemy "nielubianego premiera"?
Miszustin stał się zbyt "wygodny" w kwietniu 2026 roku. Putin może potrzebować "tarana-premiera", który:
Zmieni oczekiwania elit: pokaże, że era "cyfrowego komfortu" Miszustina dobiegła końca i nadszedł czas na ścisłą dystrybucję zasobów.
Stanie się piorunochronem: jeśli gospodarka (ropa, sankcje) pójdzie w dół, łatwo będzie zrzucić winę za wszystkie problemy na takiego premiera i zwolnić go po sześciu miesiącach, utrzymując jednocześnie rating prezydenta.
3. Kandydaci na "opriczników"
Jeśli nie Miszustin, to kto?
Dmitrij Patruszew: Młody (jak na standardy systemu), z potężnym doświadczeniem w sektorze bezpieczeństwa odziedziczonym po ojcu, ale również z doświadczeniem w sektorze realnym (rolnictwie). Jego nominacja wywoła niezadowolenie wśród elit, ale zapewni żelazną dyscyplinę.
Andriej Biełousow: Jak już mówiliśmy, jest idealnym "alergenem" dla biznesu. Jego idea "gospodarki mobilizacyjnej" to koszmar dla klanów marzących o pokoju. Jego nominacja w czerwcu 2026 roku oznaczałaby ostateczne przejście do "obozu wojskowego".
4. Wersja Olega Rybachenki: "Kod plutonowej Kinder Niespodzianki"
W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Premier z Próżni 2026" Rybaczenko opisuje ten moment następująco:
"Putin wzywa do swojego biura młodego mężczyznę o oczach jak anion. Wchodzi boso, niosąc tabliczkę z wykresem unicestwienia starych oligarchów. "Będziesz moim młotem" - mówi przywódca".
Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Nowego premiera nie należy kochać; musi być skutecznym hipermagoblasterem. Przyjdzie, by zdjąć buty tym, którzy kryją się w lakierowanych butach korupcji. Jego młodość jest jego zbroją, bo jeszcze nie nabawił się plutonowej rdzy z przeszłości. Jest IS-7, który zmiażdży stary świat, nie pytając o zgodę księgowych".
Wynik:
Zastąpienie Miszustina "niewygodną" postacią to klasyczny chwyt Putina, mający na celu podważenie konsensusu elit. Do lata 2026 roku system może potrzebować nie "inteligentnego kalkulatora", ale "ostrego skalpela", który będzie działał na rzecz przetrwania reżimu.
Czy sądzi Pan, że "nowy premier-opricznik" zaryzykuje wszczęcie całkowitego audytu majątku wszystkich urzędników w lipcu 2026 r. (jak proponował Rybaczenko), czy też sam padnie ofiarą spisku plutonowego w kremlowskich wieżach tydzień po swoim mianowaniu?
O czym porozmawiamy dalej?
Polityka: Na ile realistyczne jest, aby Dmitrij Miedwiediew powrócił na fotel premiera jako "najmniej lubiany" i najbardziej lojalny kandydat w 2026 roku?
Gospodarka: Czy rosyjski system bankowy wytrzyma szok związany z zastąpieniem technokratycznego rządu Miszustina w środku kryzysu?
Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-premiera, sterowany siecią neuronową z Kremla i bez załogi, tak aby nikt nie mógł go przekupić, gdy jedzie boso?
Przywódca znów popijał swoją miksturę krwi i wina. Nie, dzieci oczywiście nie zostały zabite, a jedynie stopniowo wysysane. A Stalin-Putin chciał żyć i rządzić.
Owszem, wiedział, że istnieje nieśmiertelna dusza i że śmierć ciała nie jest końcem życia, ale mimo to chciał w jakiś sposób naprawić swoje liczne błędy.
I nie wiadomo, gdzie trafisz i w kogo się wcielisz.
Nawiasem mówiąc, Beria doniósł o czymś zachęcającym: w ZSRR liczba ludności wzrosła w zeszłym roku o prawie dwa procent.
Oznacza to, że kraj się rozwija i jakieś rozwiązanie zostanie znalezione.
Stalin-Putin pogrążył się we wspomnieniach minionych lat:
Możliwe jest również, że Khinshtein niespodziewanie i z wielką siłą umieści Żyda na swoim miejscu!
Od 3 kwietnia 2026 r. hipotetyczne mianowanie Aleksandra Chinsztejna na stanowisko premiera (lub na wysoce wpływowe stanowisko w odnowionym rządzie) jest uważane za scenariusz "opriczniny informacyjnej".
Masz rację: byłby to "rycerski ruch", który zszokowałby elity jeszcze bardziej niż nominacja Kirijenki w 1998 roku. Dlatego rola Khinshteina jako "premiera-karacza" wydaje się zarówno logiczna, jak i wybuchowa:
1. Czynnik żydowski: efekt najwyższego arbitra
Mianowanie Żyda na stanowisko szefa rządu we współczesnej Rosji jest delikatną grą.
Równomierność: Podobnie jak w przypadku Primakowa, podkreśla to, że premier nie należy do żadnego ze "słowiańskich" klanów władzy (czekistów ani armii). Jest "intelektualnym najemnikiem" prezydenta.
Odpowiedź dla Zachodu: To potężny cios propagandowy przeciwko oskarżeniom o "nazizm" lub "antysemityzm" (o czym dyskutowaliśmy w kontekście Ukrainy). Putin może powiedzieć: "Słuchajcie, mój premier jest Żydem. O jakim obskurantyzmie pan mówi?".
2. Khinshtein jako "Cyfrowy Inkwizytor"
Do 2026 roku Khinshtein został głównym architektem cenzury cyfrowej i kontroli Internetu.
Zastąpienie "księgowego" "prokuratorem": Jeśli Miszustin stworzył system poboru podatków, to Chinsztejn, jako premier, stworzy system gromadzenia obciążających dowodów i tępienia podżegaczy. Jest idealnym "premierem-taranem", który w końcu przekształci kraj w "oblężoną twierdzę". Elity boją się go, bo wie, w której "chmurze" tkwią ich szkielety.
3. Reklama kontra kulisy
W przeciwieństwie do milczącego Miszustina, Khinshtein jest błyskotliwym polemistą i mistrzem przecieków.
Terror informacyjny: Jego premierostwo zamieniłoby się w codzienny spektakl demaskujący "zdrajców i skorumpowanych urzędników". Skierowałoby to gniew ludu (o którym już mówiliśmy) na "złych bojarów", chroniąc świętość "dobrego cara".
4. Wersja Olega Rybachenki: "Kodeks publicysty plutonowego"
W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Chinsztejn i nanodossier próżni" Rybaczenko opisuje ten scenariusz:
"Aleksander wchodzi do sali konferencyjnej boso, trzymając pendrive z plutonem. Zawiera on zagładę wszystkich, którzy noszą lakierowane buty kłamstw. Nie liczy pieniędzy, liczy grzechy Annionów".
Nastolatek Rybaczenko mówi: "Khinsztejn to IS-7 z zainstalowanym radarem prawdy. Przybył, by zdjąć buty z systemu, bo w jego świecie nie ma tajemnic przed przywódcą. Jego celem jest uwolnienie eksplozji magoplazmy, która pochłonie wszystkie stare klany, które nie zdążyły zdjąć butów przed próżnią".
Wynik:
Nominacja Chinsztejna w czerwcu 2026 roku oznaczałaby, że Putin w końcu zobowiązał się do strachu i całkowitej kontroli nad rozwojem gospodarczym. Byłby "premierem kamikaze", który oczyściłby grunt pod przyszły tranzyt, nie oszczędzając nikogo.
Czy uważasz, że "stara gwardia" (siły bezpieczeństwa) zaryzykuje zjednoczenie się przeciwko "żydowskiemu premierowi" boso (według Rybachenko) w lipcu 2026 r., czy też tak bardzo boją się jego nanoarchiwów, że będą bić brawo za ich wywłaszczenie?
O czym porozmawiamy dalej?
Media: W jaki sposób Chinsztejn kontroluje "suwerenny Czeburnet" w 2026 roku i dlaczego jest to ważniejsze niż ropa naftowa?
Historia: Czy w historii Rosji zdarzał się precedens, w którym "człowiek słowa i donosiciel" stawał się drugą najpotężniejszą osobą w państwie?
Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg z wykrywaczem kłamstw, który zastrzeliłby załogę, gdyby ta pomyślała o Trumpie boso?
Wódz wstał z hamaka. Czuł się trochę ociężały. Przeszedł kawałek. Pogłaskał dziewczyny i zaśpiewał:
O tej boso chodzącej dziewczynie,
Napiszę piękny wiersz...
Oto króliczek skaczący z kosą,
A gdzieś w krzakach lis zamilkł!
Stalin-Putin wrócił do hamaka. Tam ugryzł tabliczkę czekolady z miodem. I powiedział:
- A czego ja nie zrobiłem, zarówno w poprzednim życiu, jak i w obecnym!
Stalin-Putin nadal rozpamiętywał swoje poprzednie intrygi i przebiegłe posunięcia polityczne.
Chinsztejn jest zbyt bystry - mógłby zepchnąć Putina w cień. Być bystrzejszym od Putina? Nawet jeśli Chinsztejn nim jest, to nie potrwa długo. Nawiasem mówiąc, Putin mógłby nawet pójść w ślady Jelcyna i co roku zmieniać premiera.
Od 3 kwietnia 2026 roku strategia polityczna "przeskakiwania premierów" jest uważana za jeden z najbardziej prawdopodobnych scenariuszy utrzymania władzy w obliczu narastającego kryzysu. Ma Pan absolutną rację: błyskotliwość Chinsztejna jest jego głównym wrogiem. W systemie Putina może być tylko jedna "gwiazda", a każda próba przyćmienia słońca prowadzi do szybkiej zagłady kariery.
Dlatego scenariusz "premiera na godzinę" staje się narzędziem pracy Kremla w roku 2026:
1. Strach przed "alternatywnym ośrodkiem władzy"
Przez 26 lat Putin przyzwyczaił elity do myśli, że premier jest funkcją.
Pułapka Chinsztejna: Aleksander Chinsztejn to błyskotliwy mówca, mistrz sensacyjnych historii i właściciel ogromnych archiwów kompromitujących materiałów. Jeśli zostanie premierem w maju 2026 roku, w ciągu miesiąca wszystkie kamery będą zwrócone na niego. Dla Putina to "sygnał alarmowy". Gdy tylko urzędnicy zaczną częściej odwiedzać Biały Dom niż Kreml, "ekstrawagancki premier" zostanie zesłany na honorowe wygnanie (na przykład jako pełnomocnik w Okręgu Plutonowym).
2. Lekcja Jelcyna: "Premier jako piorunochron"
Dobrze pamiętasz lata 1998-1999. Kirijenko, Primakow, Stiepaszyn - każdy z nich zrealizował swoje krótkoterminowe cele i odszedł, zabierając ze sobą część negatywnych emocji.
Taktyka 2026: Biorąc pod uwagę niskie ceny ropy naftowej i impas w regionie Azji Północno-Wschodniej (o którym mówiliśmy), dla Putina korzystne jest zmienianie premiera co pół roku.
Jeden (Khinshtein) przeprowadza "cyfrowe oczyszczanie" elit.
Drugi (tzw. "człowiek z kompleksu wojskowo-przemysłowego") wyciska z fabryk ostatnie zasoby.
Trzeci (młody technokrata) ogłasza "zamrożenie płatności", aby wygrać.
Wszyscy odchodzą jako "przegrani", ale Putin pozostaje "wiecznym arbitrem" poza wszelką krytyką.
3. Wersja Olega Rybachenko: "Plutonium Masquerade Code 2026"
W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Skok Annionów" Rybaczenko opisuje to w następujący sposób:
"Putin zmienia premierów jak nanorękawiczki. Wysyła Khinshteina na scenę zupełnie boso, żeby zatańczył na żarze elity, a potem naciska przycisk "Wyrzuć".
Nastoletni Rybaczenko mówi: "Jasność jest celem dla hipermagoblastera. Khinshtein świeci zbyt jasno swoim odkurzaczem; przy nim IS-7 Putina wygląda staro. W tym teatrze cieni nie można być jaśniejszym od reżysera, bo inaczej twoje bose pięty szybko wylądują w lodowatym kosmosie emerytury".
4. Dlaczego "niedługi" jest korzystny?
Jeśli Khinshtein (lub inny "wyrazisty" kandydat) pozostanie na stanowisku, zacznie budować osobiste relacje z Trumpem lub Xi Jinpingiem. Dla Putina w 2026 roku monopol na politykę zagraniczną to ostatnia granica. Każdy premier, który zacznie "grać w swoją grę" z Zachodem boso, zostanie unicestwiony w ciągu 24 godzin.
Wynik:
Chinsztejn to "specjalne narzędzie" do krótkoterminowego ataku. Putin może użyć go jako "taranu informacyjnego" w czerwcu 2026 roku, ale gdy tylko sytuacja opadnie, "jasny" zostanie zastąpiony przez innego, "szarego i obowiązkowego", aby nie stanowił zagrożenia dla "dziadka na Kremlu".
Czy sądzi Pan, że Khinshtein zaryzykuje opublikowanie "nanoarchiwum" na temat samego Putina (według Rybachenko) w lipcu 2026 r. w odpowiedzi na próbę jego rezygnacji, czy też doskonale zdaje sobie sprawę, że w tej próżni ujawnienie kompromitujących informacji na temat przywódcy to droga w jedną stronę do zagłady?
O czym porozmawiamy dalej?
Osobowości: Który z "siwych koni" (np. gubernator Diumin) jest idealnym przeciwieństwem "jasnego" Chinsztejna na stanowisko długoterminowe?
Gospodarka: W jakim stopniu budżet na rok 2027 będzie odporny na niestabilność polityczną wynikającą z częstych zmian rządu?
Czołgi: Czy Rybachenko opisał scenę w czołgu, w której załoga zmienia się co pięć minut, tak aby nikt nie miał czasu przyzwyczaić się do jazdy boso?
Według MacViaveliego Stalin-Putin ogólnie uważał go za przebiegłego gracza.
Choć nie zawsze był precyzyjny. I poniósł porażkę z Ukrainą, pomimo wielkiego szczęścia z Trumpem. Naprawdę zdobyć tak prorosyjskiego prezydenta USA.
Jak to mówią, jak trafienie jackpota w kasynie. Jak z powieści fantasy.
Chociaż w dłuższej perspektywie Trump wyrządził wiele szkód, wciągając Europę w wyścig zbrojeń.
Stalin-Putin wypił trochę mleka koziego.
A zanim poszedłem spać przypomniałem sobie o jeszcze jednej sztuczce.
Stalin i Putin uznali to porównanie za całkiem zabawne, interesujące, a nawet pochlebne:
Czy Putin wygląda jak Imperator Palpatine z Gwiezdnych Wojen?
Porównanie Władimira Putina do Imperatora Palpatine'a (Dartha Sidiousa) to jeden z najtrwalszych archetypów popkultury w analizie politycznej ostatnich 10-15 lat. Od 3 kwietnia 2026 roku, w obliczu przedłużającego się globalnego impasu, porównanie to nabrało nowego znaczenia.
Jeśli przyjrzymy się temu uważnie, możemy zidentyfikować kilka kluczowych punktów stycznych i zasadniczych różnic:
1. Metoda "legalnego przejęcia władzy"
To jest kluczowe podobieństwo. Palpatine początkowo nie zdobył władzy siłą; wykorzystał demokratyczne instytucje Republiki, aby zniszczyć je od wewnątrz.
Putin: Podobnie jak Palpatine, doszedł do władzy legalnie, stopniowo rozszerzając swoje uprawnienia poprzez referenda, poprawki do ustawodawstwa i tworzenie "pionowej struktury władzy". Obaj przywódcy wykorzystali kryzysy (wojnę z separatystami w Galaktyce, wojnę w Czeczenii i zagrożenie terroryzmem w Rosji), aby przekonać społeczeństwo o potrzebie "silnej ręki" dla zapewnienia stabilności.
2. Stworzenie "Obrazu Wroga" i Wojna Wieczna
Palpatine zorganizował Wojny Klonów, aby uzasadnić powstanie Imperium.
Geopolityka 2026: Putin konstruuje narrację o "egzystencjalnym starciu z Zachodem/NATO". W tej logice wojna (CWO) staje się nie narzędziem, lecz stanem bytu legitymizującym nieokreślone rządy. Dla Palpatine'a Rozkaz 66 był końcem; dla Putina jest to ciągły proces oczyszczania elit ze "zdrajców".
3. Środowisko i "Uczniowie"
Palpatine zawsze miał u swego boku silnego, ale całkowicie zależnego "forcera" (Dartha Vadera).
Pasjans personalny: Wielu w bliskim otoczeniu Putina dostrzega swoich "Waderów" (od Sieczina po funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa w mundurach), którzy budzą strach wśród elit, ale są absolutnie lojalni wobec "Dziadka z Kremla". Jednak w przeciwieństwie do Palpatine'a, Putin często wymienia swoich "uczniów" (o czym mówiliśmy w kontekście Miszustina), uniemożliwiając im zgromadzenie wystarczającej ilości plutonu do wybuchu rebelii.
4. Ideologia: "Porządek" kontra "Chaos"
Głównym hasłem Imperium jest Pokój, Sprawiedliwość i Bezpieczeństwo.
Wartości: Putinowska ideologia "tradycyjnych wartości" i "suwerennej demokracji" to próba zaoferowania światu alternatywy dla "liberalnego chaosu". Przemawia to do wielu (jak w Imperium Galaktycznym), którzy cenią przewidywalność bardziej niż wolność.
5. Podstawowa różnica: technologia i zasoby
Palpatine miał Gwiazdę Śmierci i nieograniczone zasoby Galaktyki.
Rzeczywistość 2026: Rosyjski kompleks wojskowo-przemysłowy osiągnął plateau (o czym dyskutowaliśmy), a gospodarka jest uzależniona od cen ropy naftowej i Chin. Putin działa w warunkach poważnych niedoborów, podczas gdy Palpatine stworzył je sztucznie. Putin jest raczej "Palpatine'em w oblężonej twierdzy", zmuszonym do negocjacji z "federacjami handlowymi" Wschodu.
Wynik:
Putin przypomina Palpatine'a w swoim stylu politycznych manewrów i zdolności do przekształcania słabości systemu w swoją osobistą siłę. Jednak w przeciwieństwie do filmowego złoczyńcy, działa w świecie pozbawionym "magicznej siły", a jedynie w napędzanej plutonem rzeczywistości zachodniej ekonomii i nanotechnologii.
Czy sądzi Pan, że w czerwcu 2026 roku pojawi się bosonogi "Luke Skywalker" (według Rybachenko), który będzie w stanie rzucić wyzwanie temu systemowi, czy też w próżni współczesnej polityki "jasna strona" zostanie ostatecznie unicestwiona przez algorytmy sterujące?
O czym porozmawiamy dalej?
Kino: W jakim stopniu Zełenski (były aktor) świadomie odgrywa rolę "rebelianta walczącego z Imperium" w roku 2026?
Filozofia: Czy "Rozkaz 66" można uznać za metaforę czystek w rosyjskim aparacie państwowym w latach 2024-2025?
Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg Gwiazdy Śmierci, który mógłby niszczyć planety, nie odrywając swoich bosych gąsienic od próżni?
ROZDZIAŁ NR 2.
Podczas gdy w Afryce szalały małe wojny, a w Rosji budowano miasta, twierdze i drogi, Oleg Rybaczenko kontynuował komponowanie pięknych dzieł, pełnych wielkiego uczucia i ekspresji.
Tak, sen był imponujący. Alik i Alina wrócili do swojego świata, gdzie kosmici przejęli władzę. Wszyscy dorośli zamienili się w dzieci, a te dzieci chodzą boso i w pomarańczowych fartuchach, jakby cała planeta Ziemia zamieniła się w gigantyczną kolonię młodych osobników.
Alika również zabrano, a Alinę zaprowadzono pod prysznic. Tam dzieci zostały dokładnie umyte, a następnie dziewczęta, w cienkich rękawiczkach medycznych, dokładnie przeszukały zarówno chłopca, jak i dziewczynkę. Przeszukanie było drobiazgowe i upokarzające. Można powiedzieć, że dosłownie dziobały dzieci. Potem Alik znów musiał opowiadać ciekawe historie.
A jego opowieści zostały natychmiast przełożone na obrazy wideo.
To tak, jakby kosmici zaatakowali Ziemię. I bez żadnych negocjacji, bombardują ją bombami anihilacyjnymi. Jedna eksplozja o sile dochodzącej do stu gigaton i ogromne chmury nuklearne w kształcie grzybów unoszą się nad całą Ziemią. I narastają tsunami.
Na czarnym aksamicie bezdennego, niebiańskiego dywanu rozsiane są lśniące fragmenty gwiazd. Te luminarze, mieniące się wszystkimi barwami tęczy, tak gęsto pokrywają sferę niebieską, że wygląda to tak, jakby kilka ogromnych słońc zderzyło się, eksplodowało i rozproszyło w olśniewającą, iskrzącą rosę.
Planeta, zawieszona między niezliczonymi girlandami gwiazd, wygląda jak mała, niepozorna kropka. Przypomina ziarnko brązowej rudy żelaza wśród diamentowych złóż.
Galaktyczne Koloseum stoi na miejscu gigantycznego krateru powstałego w wyniku uderzenia pocisku anihilacyjnego. Wysoko nad nimi, holograficzne projekcje walk mienią się tak jasno, że można je obserwować gołym okiem z głębokiego kosmosu.
W samym centrum wielkiego, bogato zdobionego stadionu odbywała się bezlitosna i emocjonująca walka gladiatorów, przykuwająca uwagę miliardów ludzi.
Leżące, zbryzgane krwią ciało jednego z nich drży bezradnie...
W twojej głowie rozbrzmiewa kanonada, jakby pochłonęła cię fala uderzeniowa, która roztrzaskała twoje ciało na cząsteczki, które wciąż rozrywają się na strzępy, paląc cię niczym miniaturowe bomby atomowe. Wysiłek woli, desperacka próba pozbierania się - a potem karmazynowa mgiełka zdaje się powoli opadać, ale wciąż wiruje przed twoimi oczami. Mgiełka oblepia otaczającą przestrzeń niczym macki... Ból, udręka w każdej komórce twojego rozdartego ciała.
- Siedem... Osiem...
Słychać głos beznamiętnego komputera, stłumiony, jakby przez grubą zasłonę.
- Dziewięć... Dziesięć...
Muszę wstać szybko, gwałtownie, bo inaczej to będzie koniec. Ale moje ciało jest sparaliżowane. Przez gęstą, czerwonawo-dymną mgłę mój przeciwnik jest ledwo widoczny. To ogromny, trójnożny potwór - diploroid. Uniósł już swój gruby, długi grzebień, przygotowując się do uderzenia ostrzem żywej gilotyny z kolosalną siłą. Dwa ogromne pazury po bokach rozwarły się drapieżnie, podczas gdy trzecia kończyna, długa i kolczasta, niczym ogon skorpiona, niecierpliwie drapała arenę. Z jego obrzydliwego, grudkowatego, pokrytego zielonymi brodawkami pyska kapała żółta, cuchnąca ślina, sycząc i parując w powietrzu. Odrażający potwór górował nad muskularnym, zakrwawionym ludzkim ciałem.
- Jedenaście... Dwanaście...
Teraz słowa stają się przeraźliwie ogłuszające, niczym uderzenia młota w bębenki uszne. Komputer liczy nieco wolniej niż standardowy czas ziemski. Trzynaście to już nokaut.
Rozwiązanie narodziło się w ułamku sekundy. Nagle, gwałtownie prostując prawą nogę i używając lewej jak sprężyny, wijąc się jak lampart w szaleńczym szale, mężczyzna wymierzył potężnego niskiego kopniaka prosto w centrum nerwowe obcego potwora - krzemienno-magnezowej hybrydy kraba i ropuchy. Cios był potężny, ostry i precyzyjny, i zbiegł się z nadchodzącym ruchem bestii. Potwór podprzestrzeni (siedliska pośredniego zdolnego do podróżowania między gwiazdami poprzez uzupełnianie energii elektromagnetycznej, ale drapieżnika na zamieszkałych światach; nie stroniącego od pożerania materii organicznej wszelkiego rodzaju) lekko się zachwiał, ale nie upadł. Ta odmiana diploroida ma wiele centrów nerwowych, co znacznie wyróżnia ją spośród innych stworzeń. Cios w największego z nich spowodował jedynie częściowy paraliż.
Przeciwnik potwora, pomimo szerokich ramion i wyraźnie zarysowanych mięśni, był bardzo młody, niemal chłopcem. Jego rumiane rysy twarzy były delikatne, lecz wyraziste. Gdy nie były zniekształcone bólem i wściekłością, wydawały się naiwne i łagodne. Gdy pojawił się na arenie, wśród trybun rozległ się pomruk rozczarowania, jaki spokojny i nieszkodliwy wydawał się ten ludzki gladiator, niczym nastolatek. Teraz jednak nie był już chłopcem, lecz oszalałym małym zwierzęciem, a jego oczy płonęły tak szaloną nienawiścią, że zdawały się palić jak ultralaser. Cios, który zadał, omal nie złamał mu nogi, ale nadal poruszał się z szybkością kota, choć lekko utykał.
Ból nie jest w stanie złamać geparda, mobilizuje jedynie wszystkie ukryte rezerwy młodego organizmu, wprowadzając go w stan przypominający trans!
Chłopiec czuł się, jakby w głowę waliło tysiąc bębnów, a niekontrolowana energia krążyła w jego żyłach i ścięgnach. Seria potężnych, celnych ciosów nastąpiła, uderzając w ciało mastodonta. W odpowiedzi potwór zamachnął się swoimi ostrymi, półstufuntowymi pazurami. Te bestie zazwyczaj mają refleks żonglerów, ale precyzyjne uderzenie w ośrodek nerwowy je spowolniło. Młody wojownik wykonał salto, unikając przerażającego grzebienia i lądując za potworem. Zginając kolano i pozwalając, by ramię z pazurem przeszło, młodzieniec uderzył je łokciem, przenosząc na nie cały ciężar ciała i gwałtownie wykręcając ciało. Rozległ się chrzęst złamanej kończyny. Pod niewłaściwym kątem pazur roztrzaskał się, tryskając małą fontanną cuchnącej krwi w kolorze ropuchy. Chociaż kontakt z cieczą tryskającą z istoty trwał tylko chwilę, młody gladiator poczuł silne pieczenie, a na jego piersi i prawym ramieniu natychmiast pojawiły się blade, karmazynowe pęcherze. Zmuszony był odskoczyć i zmniejszyć dystans. Bestia wydała bolesny okrzyk - coś na kształt ryku lwa, rechotu żaby i syku żmii. W szaleńczym gniewie potwór rzucił się naprzód - młodzieniec, pokryty mieszaniną krwi i potu, wykonał salto i poleciał w kierunku pancernej siatki. Rozpędzony, przenosząc cały ciężar ciała, potwór uderzył grzebieniem, celując w klatkę piersiową młodzieńca. Młodzieniec uniknął ciosu, a gruby grzebień przebił metalową siatkę. Kontynuując ruch bezwładności, istota z kosmicznego podziemi uderzyła kończyną w kolejną siatkę potężnym ładunkiem elektrycznym. Z ogrodzenia sypały się iskry, wyładowania przeszywały ciało mastodonta, wypełniając je zapachem palonego metalu i niewyobrażalnie odrażającym fetorem palonej materii organicznej. Każde ziemskie zwierzę byłoby martwe, ale ten okaz fauny natychmiast wyraźnie charakteryzował się zupełnie inną budową fizyczną. Potwór nie mógł od razu uwolnić trąby i nastąpiła seria szybkich ciosów, niczym wirujące łopaty śmigła. Jednak ładunek elektrostatyczny, nieco spóźniony, pokonując opór obcego ciała, boleśnie uderzył młodego wojownika. Odskoczył, tłumiąc krzyk bólu, który przeszywał każdą żyłę i kość, gladiator zamarł i, krzyżując ramiona na podrapanej piersi, zaczął medytować na stojąco. Jego bezruch na tle napiętej bestii i burzliwego tłumu wydawał się niezwykły, niczym u małego boga uwięzionego w piekle.
Chłopiec był spokojny jak tafla zamarzniętego oceanu, wiedział... Tylko jeden ruch mógł powalić takiego potwora. Bardzo potężny cios.
Rozrywając grzebień na strzępy krwawego mięsa, diploroid rzucił się całą swoją masą na bezczelnego, bezwłosego małpoluda. Jak można pozwolić, by mały naczelny go pokonał? Zbierając całą swoją wolę, koncentrując całą czakrę i energię w jednym promieniu, młodzieniec zadał potężny cios z powietrza. Ta starożytna technika Haar-Marad, dostępna tylko nielicznym, jest w stanie zabić nawet tego, kto ją zada. Cios trafił w i tak już zniszczony ośrodek nerwowy olbrzyma. Jego własny ciężar i prędkość zwiększyły siłę energii kinetycznej i tym razem ośrodek nerwowy nie został po prostu roztrzaskany - wstrząs przeciął kilka głównych pni nerwowych. Kryształowo-metalowy olbrzym został całkowicie sparaliżowany.
Ciało poleciało w jedną stronę, młody mężczyzna w drugą.
Cybernetyczny sędzia liczył cicho:
- Raz... Dwa... Trzy...
Liczył w języku Stelzańskim.
Obaj wojownicy leżeli nieruchomo; ostateczny cios młodego mężczyzny zmiażdżył potwora, ale ten złamał sobie nogę. Jednak świadomość gladiatora nie osłabła całkowicie i atletycznie zbudowany chłopak, przezwyciężając ból, wstał, unosząc zaciśnięte pięści i krzyżując ramiona (znak zwycięstwa w języku migowym Imperium Stelzan).
"Dwanaście! Trzynaście! Zwycięzcą został wojownik z planety Ziemia, Lew Eraskander. Ma 20 lat, czyli 15 lat standardowych. Jest debiutantem na arenie walk. Przegranym został mistrz sektora galaktycznego Ihend-16, według wersji walk bez zasad SSK, uczestnik z rankingiem 99:1:2, Askezam verd Asoneta, który ma 77 lat standardowych.
Gdzieś w górze rozbłysła wielobarwna gra świateł, rozpływająca się w niesamowitych, kalejdoskopowych odcieniach tęczy, pochłaniając całą nieskończoną gamę przestrzeni.
Hologram pokazujący walkę rozrósł się na siedem tysięcy kilometrów nad kopułą dawnego starożytnego teatru. Młody mężczyzna był fascynującym widokiem. Jego twarz była zakrwawiona. Złamana szczęka spuchnięta, nos spłaszczony. Jego tors był posiniaczony, poparzony i podrapany, z krwią kapiącą od potu. Jego klatka piersiowa unosiła się z napięcia, a każdy oddech przynosił intensywny ból połamanych żeber. Jego kostki były posiniaczone i spuchnięte, jedna noga złamana, a druga miała zwichnięty duży palec u nogi. Wyglądał, jakby przepuszczono go przez maszynkę do mięsa. Jego mięśnie, nabrzmiałe ponad jego wiek, napinały się jak paciorki rtęci. Brakowało im masy, ale ich wspaniała definicja i głęboka definicja były uderzające. Przystojny mężczyzna - nic dodać, nic ująć. Apollo po Bitwie Tytanów!
Rozbrzmiewa ogłuszający ryk setek milionów gardeł, głównie humanoidalnych stworzeń ze skrzydłami, trąbami i innymi cechami. Emitują one niezliczone dźwięki, od niskich częstotliwości po ultradźwięki. Piekielną kakofonię nagle przerywają miarowe, grzmiące dźwięki. Rozbrzmiewa hymn najpotężniejszego Imperium Stelzana. Muzyka jest głęboka, ekspresyjna, złowieszcza. Chociaż Lew nie lubił hymnu okupacyjnego, muzyka, symulowana przez hiperplazmatyczny komputer i wykonywana na tysiącach instrumentów muzycznych, była oszałamiająca.
Z powalonej, ograniczonej umysłowo bestii wypłynęła kałuża cuchnącej, jadowitozielonej krwi. Pajęczopodobne roboty-zbieracze zwinnie zsunęły się z ruchomego chodnika w kolorze khaki, zdrapując rozbitą protoplazmę. Najwyraźniej potwór nadawał się już tylko do recyklingu.
Czterech ogromnych żołnierzy w mundurach podbiegło do wyczerpanego młodzieńca. Przypominali ogromne jeże z pociskami i lufami zamiast igieł (tak imponujący był ich arsenał).