Рыбаченко Олег Павлович
Breżniew kontra Mao

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Школа кожевенного мастерства: сумки, ремни своими руками Юридические услуги. Круглосуточно
 Ваша оценка:
  • Аннотация:
    W równoległym wszechświecie, 5 marca 1969 roku, Mao Zedong wydał rozkaz ataku na ZSRR Breżniewa. Rozpoczęła się wielka wojna chińsko-radziecka. ZSRR miał większy potencjał gospodarczy, znaczną przewagę liczebną, a zwłaszcza jakościową, w zakresie wyposażenia, ale Chiny miały również znacznie większą populację, a większość ich żołnierzy była mniej lub bardziej odpowiednio wyszkolona do walki. Dlatego wynik wojny był niepewny: azjatycka ilość kontra radziecka jakość. Co więcej, Breżniew nie był szczególnie surowym przywódcą, ale z pomocą przyszła mu grupa desantowa złożona z podróżników w czasie.
  Breżniew kontra MAO
  ADNOTACJA
  W równoległym wszechświecie, 5 marca 1969 roku, Mao Zedong wydał rozkaz ataku na ZSRR Breżniewa. Rozpoczęła się wielka wojna chińsko-radziecka. ZSRR miał większy potencjał gospodarczy, znaczną przewagę liczebną, a zwłaszcza jakościową, w zakresie wyposażenia, ale Chiny miały również znacznie większą populację, a większość ich żołnierzy była mniej lub bardziej odpowiednio wyszkolona do walki. Dlatego wynik wojny był niepewny: azjatycka ilość kontra radziecka jakość. Co więcej, Breżniew nie był szczególnie surowym przywódcą, ale z pomocą przyszła mu grupa desantowa złożona z podróżników w czasie.
  ROZDZIAŁ NR 1.
  Oleg Rybaczenko powraca z kolejną misją. Jak głosi przysłowie, ani chwili spokoju. Tym razem to era Breżniewa. W marcu 1969 roku Chiny zaatakowały ZSRR. Starzejący się Mao Zedong tęsknił za chwałą wielkiego zdobywcy, zdobywając dla Chin terytoria, gdzie populacja gwałtownie rosła. Poza tym, starzec i wielki sternik nudził się. Pragnął wielkich czynów. Dlaczego więc nie zaatakować ZSRR? Zwłaszcza że dobroduszny Breżniew wyznawał doktrynę: ZSRR nigdy nie użyje broni jądrowej jako pierwszy. Oznaczało to, że wojna będzie prowadzona siłami lądowymi, bez przerażającej bomby atomowej. Data wybrana na atak była symboliczna: 5 marca, dzień śmierci Stalina. Mao uważał, że śmierć Stalina będzie wielką stratą dla ZSRR. Dlatego tego dnia fortuna sprzyjać będzie wrogom Rosji.
  I tak miliony chińskich żołnierzy rozpoczęło ofensywę na rozległym terytorium. Fakt, że śnieg jeszcze nie stopniał, a na Syberii i Dalekim Wschodzie panowały mrozy, nie zniechęcił Chińczyków. Chociaż ich sprzęt był ograniczony i przestarzały, Mao liczył na pomoc ze strony Stanów Zjednoczonych i krajów zachodnich oraz na znacznie większą siłę piechoty Imperium Niebiańskiego. Chiny miały większą populację niż ZSRR, a Rosja Sowiecka musiałaby również przerzucić wojska ze swojej europejskiej części na Syberię. Co byłoby bardzo trudnym zadaniem.
  I armia lądowa ruszyła.
  Kierunek szczególnie zmasowanego ataku wyznaczono na miasto Dalny, u ujścia Amuru. To znaczy w miejscu, gdzie ta rozlewna rzeka kończyła się na granicy ZSRR z Chinami. Hordy Imperium Niebiańskiego mogły przemieszczać się lądem, nie napotykając przeszkód wodnych.
  To właśnie tam przeprowadzono najmasywniejszy atak przy użyciu czołgów.
  Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova poprowadzili na swoje pozycje dziecięcy batalion lokalnych pionierów.
  Mimo że śnieg jeszcze nie stopniał, silne syberyjskie dzieci, widząc, że dowódcy Oleg i Margarita są boso i ubrani w lekkie ubrania w postaci krótkich spodenek i krótkiej spódniczki, również zdjęły buty i się rozebrały.
  A teraz chłopcy i dziewczęta pluskali swoje bose, dziecięce stopy w śniegu, zostawiając po sobie wdzięczne ślady.
  Aby walczyć z Chińczykami, młodzi wojownicy pod dowództwem Olega i Margarity stworzyli domowej roboty rakiety wypełnione trocinami i pyłem węglowym. Rakiety te są dziesięć razy bardziej wybuchowe niż trotyl. Mogą być wystrzeliwane zarówno w cele powietrzne, jak i naziemne. Tymczasem Chińczycy zgromadzili dużą liczbę czołgów i samolotów.
  Chłopcy i dziewczęta budowali też specjalne hybrydy kusz i karabinów maszynowych, strzelające trującymi igłami. I kilka innych rzeczy. Na przykład plastikowe samochodziki dla dzieci były wyposażone w ładunki wybuchowe i sterowane radiem. I to też była broń.
  Olezhka i Margarita zaproponowały również, aby dzieci wykonały specjalne rakiety, które wystrzeliwują zatrute szkło i pokrywają nim duży obszar, aby zniszczyć wrogą piechotę.
  Główną siłą Chin są brutalne ataki i niezliczona liczba żołnierzy, co rekompensuje braki w sprzęcie. Pod tym względem kraj ten nie ma sobie równych na świecie.
  Wojna z Chinami różni się na przykład od wojny z III Rzeszą tym, że wróg, ZSRR, ma miażdżącą przewagę liczebną. A to, oczywiście, stwarza bardzo poważny problem, jeśli wojna się przedłuża.
  Krótko mówiąc, Mao postawił wszystko na jedną kartę. I rozpoczęła się epicka bitwa. Wojska radzieckie odpowiedziały Chińczykom salwami rakiet Grad. Odpalono również najnowsze systemy Uragan. Piękna dziewczyna, Alenka, dowodziła uderzeniami nowo przybyłej baterii. Z Chińczyków posypały się kawałki rozszarpanego ciała.
  A dziewczyny, błyskając swoimi bosymi, różowymi obcasami, rozgromiły wojska Imperium Niebiańskiego.
  Chociaż atakowali głównie piechotę, eliminując personel. Oto jak energiczne i zamaszyste były te dziewczyny.
  Chińczycy rozpoczęli następnie ofensywę na pozycje batalionu dziecięcego. Niewielka liczba samolotów szturmowych jako pierwsza wzbiła się w powietrze. Były to głównie myśliwce Ił-2 i Ił-10 z czasów ZSRR, oba znacznie przestarzałe. Kilka nowszych samolotów szturmowych również pochodziło z ZSRR, a niewielka ich liczba została wyprodukowana w Chinach, ale również na rosyjskiej licencji.
  Ale Mao nie wprowadził żadnych własnych rozwiązań.
  Z jednej strony mamy technicznie zacofane Chiny, ale z bardzo dużą populacją, a z drugiej strony ZSRR, który ma mniej zasobów ludzkich, ale jest technologicznie zaawansowany.
  Dzieci to bohaterowie, wystrzeliwujący pociski w samolot szturmowy. Są małe - mniejsze niż budki dla ptaków - ale jest ich mnóstwo. A maleńkie urządzenie wielkości ziarnka grochu, wynalezione przez Olega i Margaritę, to naprowadzanie dźwiękowe.
  To prawdziwa cudowna broń. Dzieci-wojownicy odpalają ją za pomocą zapalniczek lub zapałek. Unoszą się w powietrze i taranują chińskie samoloty szturmowe, wysadzając je w powietrze wraz z pilotami. Większość samolotów Imperium Niebiańskiego nie ma nawet wyrzutni. A eksplodują, siejąc straszliwe zniszczenie i rozpryskując odłamki.
  I wiele odłamków zapala się w powietrzu, niczym fajerwerki, z kolosalnym rozrzutem. To jest prawdziwa eksplozja.
  Oleg zauważył z zadowolonym wyrazem twarzy:
  - Chiny dostają kopniaka w tyłek!
  Margarita zachichotała i odpowiedziała:
  - Jak zwykle, uderzamy w Chiny z dużą siłą!
  I dzieci wybuchnęły śmiechem. A pozostali chłopcy i dziewczynki, pluskając swoimi bosymi, dziecięcymi, wyrzeźbionymi stopami, śmiali się i zaczęli wystrzeliwać rakiety jeszcze energiczniej.
  Atak chińskiego samolotu szturmowego został udaremniony. Spadły, roztrzaskane i zmiażdżone, a ich pociski płonęły. To była niszczycielska siła.
  Chłopiec Sasha chichocze i zauważa:
  - ZSRR pokaże Chinom, co jest co!
  Pionierka Lara potwierdza:
  - Nasz morderczy wpływ będzie nasz! Zmiażdżymy i powieszmy wszystkich!
  A młoda wojowniczka tupnęła bosą stopą w małej kałuży.
  Walki rzeczywiście toczyły się na całej linii frontu. Chińczycy nacierali niczym taran. A raczej niezliczona liczba taranów.
  Pierwsza fala szturmowców została odparta przez młodych leninistów.
  Chłopiec zauważył Petka:
  - Gdyby Stalin żył, byłby z nas dumny!
  Pionierka Katia zauważyła:
  - Ale Stalina już nie ma, a teraz władzę objął Leonid Iljicz!
  Oleg westchnął i zauważył:
  - Najprawdopodobniej Breżniewowi daleko do Stalina!
  Rządy Leonida Iljicza rzeczywiście można by nazwać stagnacją. Kraj rozwijał się wprawdzie nadal, choć nie tak dynamicznie jak za Stalina. Ale zbudowano Magistralę Bajkalsko-Amurską (BAM) i gazociągi z Syberii do Europy, a także Soligorsk i inne miasta. Nie wszystkie złe rzeczy wiązały się z Breżniewem. Zwłaszcza że w 1969 roku Leonid Iljicz nie był jeszcze stary - miał zaledwie sześćdziesiąt dwa lata i nie był zniedołężniały. I miał silny zespół, a zwłaszcza premiera Kosygina.
  Kraj ten dynamicznie się rozwija, a jego potencjał nuklearny niemal dorównuje potencjałowi Stanów Zjednoczonych. W zakresie uzbrojenia konwencjonalnego siły lądowe Związku Radzieckiego znacznie przewyższają liczebnie Stany Zjednoczone, zwłaszcza w zakresie czołgów. Ameryka ma przewagę jedynie w zakresie dużych okrętów nawodnych i bombowców. W zakresie czołgów ZSRR ma prawie pięciokrotną przewagę. A może nawet w zakresie jakości. Radzieckie czołgi są mniejsze od amerykańskich, ale lepiej opancerzone, lepiej uzbrojone i szybsze.
  To prawda, że amerykańskie czołgi są wygodniejsze dla załóg i mają bardziej przyjazny dla użytkownika system sterowania. Najnowsze pojazdy są sterowane za pomocą joysticków. Ale to nie jest znacząca różnica. Więcej miejsca dla załogi zwiększyło gabaryty pojazdu i zmniejszyło jego pancerz.
  Ale gdy fala ataków powietrznych osłabła, a dziesiątki chińskich samolotów szturmowych - ponad dwieście, mówiąc precyzyjnie - zostały zestrzelone i zniszczone, do akcji wkroczyły czołgi. Były to głównie starsze radzieckie czołgi. Wśród nich były nawet T-34-85, kilka T-54 i bardzo mała liczba T-55. Chiny w ogóle nie mają późniejszych radzieckich T-62 ani T-64. Istnieją pewne kopie T-54, ale są one nieliczne i rzadkie, a ich jakość pancerza jest znacznie gorsza od radzieckich, nie tylko pod względem ochrony, ale także niezawodności silnika wysokoprężnego, optyki i wielu innych parametrów.
  Ale największą słabością Chińczyków jest ich liczba czołgów i pojazdów. Tak więc, jak w starożytności, nacierają z ogromnymi masami piechoty. Trzeba im przyznać, że są odważni i nie szczędzą życia. A w niektórych miejscach przebijają się.
  Nawiasem mówiąc, w rejonie miasta Dalnyj dowódcy Imperium Niebiańskiego zgromadzili grupę pojazdów pancernych i ustawili ją w formacji klinowej.
  Dzieci oczywiście z niecierpliwością na to czekają. Batalion Pionierów jest już skompletowany. Jednak niektórym dzieciom zaczyna już być zimno. Zarówno chłopcy, jak i dziewczynki zaczęli już zakładać filcowe buty i ciepłe ubrania.
  Oleg i Margarita, niczym nieśmiertelne dzieci, pozostali boso. Niektórzy chłopcy i dziewczynki to znieśli i pozostali w krótkich spodenkach i lekkich letnich sukienkach, z bosymi stopami. Naprawdę, po co im ubrania i buty? Mogli się bez nich obejść.
  Oleg, jako nieśmiertelny góral, jest z natury niezniszczalny, a jego stopy i ciało odczuwają jedynie lekki chłód od śniegu i lodowatego wiatru. Jak chłód od lodów, który wcale nie jest nieprzyjemny. Albo jak chodzenie boso po śniegu we śnie. Jest lekki chłód, ale wcale nie jest straszny.
  W każdym razie słychać stukot gąsienic i ruch czołgów. Pierwsze są IS-4, stare radzieckie pojazdy. Jest ich tylko pięć. To czołg ciężki powojennego ZSRR. Ma przyzwoitą ochronę, nawet z boku, ale jest przestarzały. Waży sześćdziesiąt ton, a jego działo kalibru 122 mm nie jest najnowocześniejsze ani szybkostrzelne. Ale to najcięższe czołgi i tradycyjnie znajdują się na samym końcu.
  Za nimi plasują się T-55, najlepsze czołgi w chińskim arsenale. Potem radzieckie T-54, a potem ten sam czołg, również produkowany w Chinach. Ale są one, oczywiście, gorszej jakości. A na samym końcu znajdują się czołgi najsłabsze pod względem pancerza i uzbrojenia - T-34-85.
  Nadchodzi ta armia.
  Dzieci mają również do dyspozycji różnorodne małe samochodziki z potężnymi ładunkami wybuchowymi oraz pociski, które mogą trafiać cele zarówno powietrzne, jak i naziemne.
  I tak rozpoczyna się brutalna bitwa. Oleg i Margarita biegną, ich bose pięty błyszczą, czerwone od zimna, i odpalają rakiety. Pozostali chłopcy i dziewczęta robią to samo. A rakiety lecą z zabójczą siłą. I rakiety lecą, trafiając w czołgi.
  Jako pierwsze zostały trafione byłe radzieckie, obecnie chińskie, czołgi IS-4. Trafione pociskami wypełnionymi trocinami i pyłem węglowym, po prostu rozpadły się na drobne odłamki i zdetonowały.
  Pojazdy były dość duże, przysadziste i wyglądem przypominały niemieckie Tygrysy Królewskie, z tą różnicą, że lufa była krótsza, ale grubsza.
  Wszystkie pięć pojazdów zostało natychmiast zniszczonych pociskami wystrzelonymi z odległości.
  A ich odłamki płonęły i dymiły.
  Następnie młodzi wojownicy zmierzyli się z bardziej zaawansowanymi i niebezpiecznymi czołgami T-55.
  I oni również zaczęli ich okładać pociskami. Dzieciaki zareagowały błyskawicznie. Niektóre nawet zdjęły filcowe buty, a ich bose pięty błysnęły.
  Bose stopy dzieci zrobiły się czerwone jak gęsie stopy. I to było całkiem zabawne.
  Oleg, wystrzeliwując kolejną rakietę w kierunku chińskiego samolotu, który Mao wysłał przeciwko ZSRR, zanotował:
  -Tutaj największe kraje socjalistyczne walczą ze sobą ku uciesze Amerykanów.
  Margarita ze złością tupnęła bosą, dziecięcą stopą, wystrzeliła trzy rakiety naraz i zauważyła:
  - Oto ambicje Mao. Pragnie chwały wielkiego zdobywcy.
  Rzeczywiście, chiński przywódca był dość niepewny siebie. Pragnął wielkości, ale lata mijały. Mao mógł być wielki, ale wciąż miał przed sobą długą drogę, zanim dorównał Stalinowi czy Czyngis-chanowi. A zanim nadszedł jego czas, zarówno Czyngis-chan, jak i Stalin już nie żyli. Ale oni utrwalili się w historii świata jako najwięksi. A Mao desperacko pragnął ich prześcignąć. Ale jaki był najprostszy sposób, aby to osiągnąć?
  Oczywiście, pokonując ZSRR. Zwłaszcza teraz, gdy rządzi nim Leonid Breżniew, który przyjął doktrynę nieużywania broni jądrowej jako pierwszy. Mao ma więc szansę na zajęcie przynajmniej radzieckiego terytorium aż po Ural. A wtedy jego imperium stanie się największym na świecie.
  I wojna się rozpoczęła. Miliony żołnierzy rzucono do walki. I nie tylko miliony, ale dziesiątki milionów. I trzeba przyznać, że większość Chińczyków nie szczędzi życia. I pędzą ku sowieckim pozycjom niczym żołnierze w grze Ententa.
  Ale wojska rosyjskie też były przygotowane. Ale wciąż byli tak przytłaczająco słabi, że po prostu nie byli w stanie ich powstrzymać. Ich karabiny maszynowe dosłownie się zacinały. I potrzebowali jakiejś specjalnej amunicji, żeby stawić czoła tak dużej liczbie piechoty.
  Oleg i reszta dzieciaków wciąż niszczą czołgi. Pociski spaliły i zniszczyły wszystkie T-55 i teraz atakują mniejsze pojazdy. I do nich strzelają.
  Oleg, który miał dar przewidywania, uważał, że ataki buggy i motocykli będą bardziej problematyczne. Ale Chiny mają ich obecnie jeszcze mniej niż czołgów. A to ułatwia obronę.
  A czołgi nie poruszają się zbyt szybko po śniegu. A same chińskie pojazdy pozostają w tyle za radzieckimi, które kupiliśmy lub podarowaliśmy.
  Mimo to dzieci wystrzeliwują nowe pociski. Samochody przedszkolne, lekko zmodyfikowane w bojowe kamikaze, również zostają wysłane do walki.
  Bitwa rozgorzała z nową, zaciekłą intensywnością. Liczba zniszczonych chińskich czołgów przekroczyła już sto i nadal rosła.
  Oleg zauważył słodkim wzrokiem:
  - Zaawansowana technologia jest lepsza od zaawansowanej ideologii.
  A chłopaki wystrzelili nowe maszyny. Dwa T-54 zderzyły się czołowo i eksplodowały. W rzeczywistości chińskie pojazdy poruszają się znacznie wolniej niż radzieckie. Bitwa po prostu eskaluje.
  Margarita również wyrzuciła z siebie coś niezwykle niszczycielskiego, bosymi stopami. I samochody eksplodowały, a ich wieżyczki odpadały.
  Dziewczyna śpiewała:
  W bitwie złamano kręgosłup Wehrmachtu,
  Bonaparte zamroził wszystkie uszy...
  Daliśmy NATO solidnego kopa w tyłek,
  A Chiny są ściśnięte między sosnami!
  I znowu, gołymi palcami, naciskała przyciski joysticka z niesamowitą siłą. To się nazywa prawdziwa dziewczyna Terminatora.
  To takie cudowne dzieci. I znowu chińskie czołgi płoną. I są rozrywane na strzępy. A rozerwane walce toczą się po śniegu. Paliwo wypływa, płonie, jak płomienie. A śnieg wręcz topnieje. To jest prawdziwy wpływ tych młodych wojowników. A liczba zniszczonych czołgów zbliża się już do trzystu.
  Oleg myślał walcząc... Stalin z pewnością był bestią. Ale w listopadzie 1942 roku, biorąc pod uwagę straty ludnościowe na terenach okupowanych przez nazistów, dysponował mniejszymi zasobami ludzkimi niż Putin w 1922 roku. Mimo to, w ciągu dwóch i pół roku Stalin wyzwolił terytorium sześć razy większe niż cała Ukraina i Krym razem wzięte. Putin jednak, który jako pierwszy rozpoczął wojnę i miał inicjatywę, zdołał poświęcić pięć lat - dwa razy więcej niż Stalin po przełomie stalingradzkim - na podporządkowanie sobie nawet obwodu donieckiego Rosji. Kto więc może wątpić, że Stalin był geniuszem, a Putin wciąż ma przed sobą długą drogę.
  Ale Leonid Iljicz Breżniew jest powszechnie uważany za człowieka o miękkim sercu, słabej woli i braku intelektu oraz zdolności. Czy mógłby przeciwstawić się Mao i jego rządom nad najludniejszym krajem świata?
  Dodatkowo istnieje niebezpieczeństwo, że Stany Zjednoczone i świat zachodni udzielą Chinom pomocy wojskowej. Nawet teraz przewaga wroga w piechocie nie przynosi najlepszych efektów.
  W rzeczywistości liczba czołgów zniszczonych przez sam batalion ich dzieci sięgnęła czterystu. Dalej widoczne są również działa samobieżne.
  Chińczycy też są przestarzałi. Próbują strzelać w ruchu, co jest dość niebezpieczne. Ale dzieci-wojownicy wolą strzelać z dystansu. I to się opłaca.
  Wszystkie nowe chińskie samochody płoną.
  Oleg zauważył z uśmiechem:
  - Mao zaczyna i przegrywa!
  Margarita zaprotestowała:
  - To nie jest takie proste, wielki sternik ma za dużo pionków!
  Młody góralek skinął głową:
  - Tak, pionki nie są szalone - są przyszłymi królowymi!
  Dzieci po raz kolejny walczyły, używając bosych palców swoich małych, ale bardzo zwinnych stóp.
  Chłopiec Sieriożka zauważył:
  - Sprawiamy Chinom kłopoty!
  Margarita poprawiła:
  - Nie walczymy z narodem chińskim, lecz z jego rządzącą, awanturniczą elitą.
  Oleg skinął głową na znak zgody:
  - Nawet zabijanie Chińczyków jest trochę nieprzyjemne! Można by rzec, że przerażające. Przecież oni nie są źli!
  Młody wojownik wystrzelił rakietę w kierunku dział samobieżnych.
  Chłopiec Sasza, naciskając gołymi palcami przycisk, by uruchomić kolejny dziecięcy samochodzik z materiałami wybuchowymi, zanotował:
  - Cóż, ich dziewczyny też są niezłe!
  Wśród chińskich dział samobieżnych znajdowały się również haubice kalibru 152 mm. Próbowali oni ostrzeliwać dzieci z dystansu. Niektórzy chłopcy i dziewczęta odnieśli nawet drobne zadrapania od eksplodujących pocisków odłamkowych. Ale i tutaj istniała ochrona - kamienie ochronne, które zmniejszały prawdopodobieństwo trafienia dzieci odłamkami i pociskami. I trzeba przyznać, że to zadziałało.
  A młody batalion nie poniósł praktycznie żadnych strat.
  Oleg zauważył ze słodkim uśmiechem:
  - Tak właśnie pracujemy...
  Ponad pięćset chińskich czołgów i dział samobieżnych zostało już zniszczonych, co było imponujące. Młodzi wojownicy rozproszyli się.
  To prawdziwy taniec śmierci.
  Margarita, ta dziewczyna kopnęła bosym, okrągłym obcasem i zauważyła:
  Biada temu, kto walczy,
  Z rosyjską dziewczyną w bitwie...
  Jeśli wróg wpadnie w szał,
  Zabiję tego drania!
  Chińczykom w końcu zabrakło pancerzy, a potem nadeszła piechota. I to ona jest najpotężniejszą siłą. Jest jej mnóstwo i nadciąga gęstą lawiną, niczym szarańcza. To prawdziwe starcie tytanów.
  Mali bohaterowie użyli przeciwko personelowi specjalnych rakiet z zatrutymi odłamkami szkła. I rzeczywiście, znokautowali mnóstwo żołnierzy Mao. Ale oni nadal parli naprzód, niczym ropucha na klinie.
  Oleg wystrzelił go przy pomocy bosej stopy dziecka i zauważył:
  - W każdym razie musimy być stanowczy!
  Margarita zauważyła:
  - A to nie oni ich pokonali!
  Chłopiec z Terminatora pamiętał gry komputerowe. Jak kosiły nacierającą piechotę wroga. Robiły to bardzo skutecznie. Ale w "Entencie" nawet najbardziej agresywny atak nie był w stanie przebić się przez solidną linię bunkrów. A piechota była śmiertelnie dotknięta.
  I kosisz nie tylko tysiącami, ale dziesiątkami tysięcy. I to naprawdę zadziałało.
  A dzieci odpalały rakiety odłamkowo-burzące. A potem używały zabawkowych samochodzików z materiałami wybuchowymi.
  Oleg uważał, że Niemcy nie mogli sobie pozwolić na coś takiego podczas II wojny światowej. Nie dysponowali aż tak dużą siłą roboczą. Jednak naziści też mieli problemy z czołgami.
  Ale Chiny to specyficzny kraj, a tam zasoby ludzkie nigdy nie były brane pod uwagę. I zostały wykorzystane bez problemu.
  A piechota wciąż nadciąga i nadciąga... A mali bohaterowie ją wypędzają.
  Oleg pamiętał, że w Entencie nie było limitu zużycia amunicji. A każdy czołg mógł strzelać dosłownie w nieskończoność. Albo bunkier. Więc w tej grze można było wyciąć miliard piechurów.
  Ale w prawdziwej wojnie amunicja nie jest nieskończona. I czy Chińczycy nie zasypią ich trupami?
  I wciąż ich przybywa. A stosy trupów naprawdę rosną. Ale chłopcy i dziewczęta strzelają. I robią to bardzo celnie.
  I oczywiście, wprowadzili też hybrydy kuszy i karabinów maszynowych. Wykośmy Chińczyków. Pracują bardzo ciężko.
  Walki w innych rejonach również nie są nudne. Przeciwko piechocie wroga używa się zarówno karabinów Grad, jak i karabinów maszynowych. Wśród nich znajdują się na przykład rakiety Dragon, wystrzeliwujące pięć tysięcy pocisków na minutę. To bardzo skuteczne w walce z piechotą. Chińczycy nie oszczędzają swoich ludzi. Ponoszą kolosalne straty. Mimo to wciąż nacierają i szturmują.
  Natasza i jej przyjaciele, na przykład, używają smoków do ataku na chińską piechotę. To naprawdę niepowstrzymany atak. I całe góry trupów spadają. To po prostu brutalne.
  Zoya, inna wojowniczka, zauważa:
  - To najodważniejsi faceci, ale ich przywódcy wyraźnie oszaleli!
  Victoria, strzelając z karabinu maszynowego Dragon, zanotowała:
  - To jest po prostu piekielny efekt!
  Swietłana nacisnęła przyciski joysticka bosymi palcami u stóp i zauważyła:
  - Traktujmy naszych wrogów poważnie!
  Dziewczyny broniły się bardzo dzielnie. Ale potem karabiny maszynowe Dragon zaczęły się przegrzewać. Chłodzono je specjalnym płynem. A strzały były niesamowicie celne. Kule trafiały w cel w tej gęstej hordzie.
  Natasza zauważyła podczas koszenia Chińczyków:
  - Dziewczyny, co myślicie, że istnieje inny świat?
  Zoya, kontynuując ostrzał Chińczyków, odpowiedziała:
  - Może i jest! W każdym razie istnieje coś poza ciałem!
  Victoria, która strzelała bezlitośnie, zgodziła się:
  - Oczywiście, że istnieje! Przecież latamy w snach. A czymże to jest, jeśli nie wspomnieniem lotu duszy?
  Swietłana, uzależniona od Chin, zgodziła się:
  - Tak, to najprawdopodobniej prawda! Więc chociaż umarliśmy, nie umieramy na zawsze!
  A smoki kontynuowały swój niszczycielski wpływ. I to było naprawdę zabójcze.
  Na niebie pojawiły się radzieckie samoloty szturmowe. Zaczęły zrzucać rakiety odłamkowe, aby zniszczyć piechotę.
  Chińskie siły powietrzne są słabe, dlatego radzieckie samoloty mogą bombardować niemal bezkarnie.
  Ale Imperium Niebiańskie ma kilku wojowników i oni walczą. I następuje uderzający efekt.
  Akulina Orłowa zestrzeliwuje kilka chińskich samolotów i śpiewa:
  Niebo i ziemia są w naszych rękach,
  Niech komunizm zwycięży...
  Słońce rozwieje strach,
  Niech promień światła zaświeci!
  A dziewczyna znowu go wzięła i kopnęła bosym, okrągłym obcasem. Taka była moc.
  Anastazja Wedmakowa również walczy. Wygląda na nie więcej niż trzydzieści lat, ale walczyła w wojnie krymskiej, sięgającej czasów panowania Mikołaja I. To prawdziwa czarodziejka. I zestrzeliła rekordową liczbę niemieckich samolotów podczas II wojny światowej. Co prawda, jej wyczyny nie zostały w pełni docenione w tamtych czasach.
  Anastazja najpierw zestrzeliwuje chińskie samoloty w powietrzu, a następnie atakuje piechotę rakietami. Wróg rzeczywiście ma za dużo żołnierzy. Ponoszą kolosalne straty, ale wciąż nacierają.
  Anastazja zauważyła ze smutnym wyrazem twarzy:
  - Musimy zabijać ludzi i to w ogromnych ilościach!
  Akulina zgodziła się:
  - Tak, to nieprzyjemne, ale spełniamy swój obowiązek wobec ZSRR!
  A dziewczyny, zrzuciwszy ostatnie bomby na piechotę, poleciały przeładować. To takie aktywne i dzielne wojowniczki.
  Chińska piechota była atakowana wszelkiego rodzaju bronią, w tym miotaczami ognia. Zadało to wrogowi znaczne straty. Mówiąc dokładniej, Chińczycy zginęli w setkach tysięcy, ale nadal posuwali się naprzód. Wykazali się niezwykłą odwagą, ale brakowało im techniki i strategii. Walki były jednak zacięte.
  Oleg ponownie wykorzystał swoją wiedzę, tworząc urządzenie ultradźwiękowe. Zbudowano je ze zwykłych butelek po mleku. Miały one jednak dla Chińczyków wręcz zabójczy wpływ. Ich ciała zamieniły się w padlinę, stertę protoplazmy. Metal, kości i mięso zmieszały się ze sobą.
  Miałem wrażenie, że ultradźwięki żywcem smażą chińskich żołnierzy. I to jest naprawdę przerażające.
  Margarita oblizała wargi i zauważyła:
  - Wspaniały hat-trick!
  Chłopiec zauważył Sieriożkę:
  - Wyglądają po prostu przerażająco! Wyglądają jak bekon!
  Oleg roześmiał się i odpowiedział:
  - Zadzieranie z nami jest śmiertelnie niebezpieczne! Niech żyje komunizm w wielkiej chwale!
  A dzieci jednocześnie tupały swoimi bosymi, zgrabnymi stopami.
  A potem radzieckie bombowce strategiczne zaczęły atakować Chińczyków. Zrzuciły ciężkie bomby napalmowe, pokrywając nimi wiele hektarów naraz. Wyglądało to po prostu potwornie. Uderzenie, powiedzmy, było niezwykle agresywne.
  A kiedy taka bomba spada, ogień dosłownie pochłania ogromny tłum.
  Oleg śpiewał z natchnieniem:
  Nigdy się nie poddamy, uwierz mi,
  Wierzcie mi, pokażemy odwagę w walce...
  Bo Bóg Swaróg jest za nami, a szatan jest przeciwko nam,
  I my wysławiamy Najwyższego Różdżkę!
  Margarita rzuciła wielki, śmiercionośny groszek i pisnęła:
  - Niech będzie pochwalona Matka Bogów Rosyjskich Łada!
  I znów uderzyło urządzenie ultradźwiękowe, a w Chińczyków poleciały pociski. Trafiły ich szkłem i igłami. Wojownicy Imperium Niebiańskiego nie mogli już wytrzymać ciężkich strat i zaczęli się wycofywać. Dziesiątki tysięcy zwęglonych i łuszczących się ciał leżały porozrzucane po polu bitwy.
  Chłopiec Sasza zaćwierkał dowcipnie:
  - Pole, pole, pole - kto was zaśmiecił martwymi kośćmi!
  Oleg i Margarita wykrzyknęli chórem:
  - My! Chwała ZSRR! Chwała komunizmowi i świetlanej przyszłości!
  ROZDZIAŁ NR 2 .
  Już w pierwszych dniach walk Chińczykom, kosztem ogromnych strat, udało się wcisnąć klinem na terytorium ZSRR. Szczególne postępy odnieśli w Kraju Nadmorskim, gdzie nie byli zmuszeni przekraczać Amuru. Władywostok był zagrożony okrążeniem. ZSRR został zmuszony do ogłoszenia powszechnej mobilizacji. Wymagało to znacznych nakładów. Breżniew, aby uniknąć wprowadzenia reglamentacji, nieco ograniczył skalę mobilizacji.
  Podejmowano próby rozwiązania problemu drogą dyplomatyczną. Mao jednak był nieugięty: żadnych negocjacji - walka do końca!
  Aż do całkowitej kapitulacji ZSRR.
  Ogromna przewaga w zasobach ludzkich dała Chinom pewność zwycięstwa.
  Kreml zaproponował utworzenie Państwowego Komitetu Obrony, wzorowanego na II wojnie światowej, ale Breżniew wahał się. Tymczasem sytuacja zaostrzała się. Chińczycy rozpoczęli ofensywę również w Kazachstanie. Atak był skierowany na Ałma-Atę. I wtedy doszło do przełamania się dużych sił wroga.
  Timur i jego zespół napotkali tu maoistów. Czekała ich zacięta walka.
  Dzieci strzelały z karabinów automatycznych i karabinów maszynowych. Rzucały granaty bosymi stopami. Działały z kolosalną energią. To był naprawdę młody, ale skuteczny zespół.
  Była z nimi komsomołka Weronika. Też miała na sobie krótką spódniczkę i była boso. Jest jednak jeszcze marzec, a w Kazachstanie jest zimno. Ale oczywiście jest cieplej niż na Syberii, a śnieg już stopniał. Więc dzieci walczą z wielką furią.
  Dziewczyna, boso, również ciska granatem w Chińczyków. A karabiny maszynowe miażdżą nacierających żółtych wojowników. Działają z kolosalną energią. A stosy trupów rosną. To prawdziwy rozlew krwi.
  Chłopcy i dziewczęta strzelają... I pokazują entuzjazm...
  Chińczycy próbują ponownie zaatakować na skrzyżowaniu.
  I znowu Oleg i jego ekipa walczą tam zaciekle. I strzelają bardzo celnie.
  Znów tu są, robią pociski i strzelają nimi do Chińczyków. Przebijają całe stosy trupów.
  Oleg pamiętał, że w niektórych grach strategicznych można błyskawicznie wytworzyć piechotę. I ona również naciera dziesiątkami tysięcy i zostaje łatwo zmieciona. Ale jednostki komputerowe to jedno - to w zasadzie tylko strzępki informacji - a żywi ludzie to zupełnie co innego.
  Chłopiec i dziewczynki kłócą się. Prawie wszystkie dzieci zdjęły już buty i płaszcze. Najpierw zrobiło się trochę cieplej i śnieg topnieje. Minęło kilka dni i nie jest już początek marca, ale jego połowa, a słońce świeci.
  Dzieci pluskają się boso w kałużach i wystrzeliwują rakiety.
  Jedna z dziewcząt zaczęła nawet śpiewać:
  Słońce świeci wysoko, wysoko,
  Lekcje są jeszcze bardzo, bardzo daleko!
  Oleg uważał, że ta wojna będzie poważna i długotrwała. Sfałszowany Mao nie podda się tak łatwo. Zniszczy wszystkich. Jak powiedział: pozwólmy umrzeć miliardowi Chińczyków, ale jeśli zostanie tylko milion, zbudujemy z nimi komunizm. To jest maoizm.
  To, co można by nazwać azjatyckim faszyzmem. Ale wojska radzieckie wciąż walczą bohatersko. ZSRR ma znaczną przewagę w sprzęcie. Czołgi są pospiesznie transportowane z Europy. Najlepszym jak dotąd osiągnięciem jest T-72, ale ten czołg istnieje obecnie jedynie w fazie projektów. Działo samobieżne z moździerzem jest skuteczniejsze. Są one bardzo skuteczne w niszczeniu dużych sił piechoty.
  Ogólnie rzecz biorąc, biorąc pod uwagę słabą chińską flotę czołgów, skuteczniejsze jest użycie amunicji odłamkowo-burzącej i kasetowej. To przepis na katastrofę dla piechoty. I mnóstwo trupów...
  Oleg jednak wykorzystywał ultradźwięki z urządzeń typu butelkowego na większą skalę. I powstało z tego mnóstwo rozdartego, zgniłego i zmielonego mięsa.
  Dzieciaki poruszały karabinem maszynowym w kółko, a właściwie kilkoma maszynami. I kosiły przeciwników z niezwykłą siłą. I były zabójcze.
  Margarita zaświergotała:
  Niebiosa otworzyły się z hukiem,
  I cuda się działy!
  Tak dzieciaki pokazały tu swój dynamizm. A pociski wystrzeliwały. W ataku brało udział tylko kilkanaście czołgów. Zatrzymały się, gdy ultradźwięki zamieniły ciała załóg w miazgę. To było naprawdę druzgocące. A piechota wciąż nacierała.
  Oleg tupnął bosą, dziecięcą nogą i zaśpiewał:
  Wierzę, że cały świat się obudzi,
  Będzie koniec maoizmu.
  A słońce zaświeci -
  Oświetlając drogę komunizmowi!
  I znowu chłopiec rzucił we wroga czymś śmiercionośnym. Pociski eksplodowały, rozrzucając zatrute szkło i gry. I ultradźwięki zadziałały.
  Nawet w najbardziej zaawansowanych grach strategicznych nie znajdziesz tak niewiarygodnej liczby żywych ludzi, którzy giną. Choć na przykład zdarzają się takie, które jedną salwą unicestwiają cały pułk. I to jest naprawdę niesamowite.
  Już same ultradźwięki są warte swojej ceny. Są uniwersalne zarówno przeciwko pojazdom, jak i piechocie, i nie wymagają dużo energii. Wystarczy włączyć gramofon i posłuchać Wagnera, a efekt się zacznie.
  Oleg i Margarita również włożyli w to mnóstwo wysiłku. Nic dziwnego, że jest nieśmiertelnym góralem. A dzieciaki pracują z niesamowitym poświęceniem.
  Jak to mówią, chiński gambit.
  Chłopiec Sasza rozbił krę swoim bosym, dziecięcym obcasem i zaśpiewał:
  Nasz oddział będzie walczył,
  Pierwszy krok jest w życiu najważniejszy...
  Wyszliśmy z oktobrystów,
  Przez kraj przetaczają się wściekłe ataki!
  I dzieci znów z hukiem wyrzuciły chińskie półki.
  Akulina i Anastazja również miażdżą wroga w powietrzu. Niebiańskie Imperium ma niewiele samolotów, więc głównym celem dziewcząt są siły lądowe. Cechą charakterystyczną tej wojny jest atakowanie dużych, gęstych mas piechoty. Taktyka obrzucania ludzi trupami jest zresztą typowa dla maoistów. I dosłownie nie oszczędzają swoich brzuchów.
  Anastazja zauważyła ze słodkim spojrzeniem:
  "Walczyłem z Japończykami. Oni też nie oszczędzali życia, ale nie byli aż takimi dziwakami i nie było ich aż tak wielu!"
  Akulina zgodziła się z tym:
  - To prawdziwe szaleństwo. Zabić tylu ludzi! Nawet Hitler nie był tak bezlitosny dla swoich jak Mao.
  Rudowłosa czarownica-pilot zachichotała i odpowiedziała:
  - No cóż, kobiety i tak będą rodzić!
  A dziewczyny pozwalały im uderzać wroga z ogromną siłą. To był metaforyczny efekt destrukcyjny. Atakowały specjalnymi pociskami, które leciały daleko.
  Mimo to Chińczycy kontynuowali postępy w Kraju Nadmorskim. Wybuchły również walki o Chabarowsk. Sytuacja na polu bitwy jest dramatyczna. Chińczycy dysponują setkami pełnoprawnych dywizji, podczas gdy ZSRR ma ich zaledwie czterdzieści cztery. Co prawda, część z nich jest przerzucana z europejskiej części kraju, a mobilizacje trwają.
  Ale równowaga sił jest przytłaczająca. ZSRR pilnie przezbraja swoje czołgi, zwiększając liczbę karabinów maszynowych. Walka z innymi czołgami nie wchodzi już w grę. I leje się tak wiele krwi.
  Używane są rakiety, w tym napalmowe. Wojska radzieckie się duszą... A Chińczycy próbują przedłużyć linię frontu. Nacierają też na Kirgistan... Próbują przebić się przez góry. Walki są brutalne. Masy Chińczyków giną, po prostu wpadając do wąwozów.
  Jednak żołnierze Imperium Niebiańskiego wykazują się również pomysłowością. W szczególności budują drewniane modele czołgów. To podnosi morale radzieckich żołnierzy i jednocześnie kieruje bomby i pociski na cele pozorne.
  Ministrem obrony był wówczas marszałek Greczko. Słynął z tego, że podczas swoich wizyt kazał przycinać trawę i drzewa. Poza tym nie był najlepszym dowódcą.
  Chociaż armia radziecka jeszcze się nie rozpadła, a system wciąż działa, najlepsi marszałkowie i generałowie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej zestarzeli się i nie są już tacy sami. A niektórzy nawet zginęli.
  Na szczęście dla ZSRR, chińskie dowództwo również nie dorównuje. Ale ma tak wiele zasobów ludzkich. I zdobywa terytorium.
  Pod koniec marca większość Chabarowska została zdobyta w krwawym szturmie, a Władywostok został odcięty od lądu. Na szczęście, dzięki słabości chińskiej marynarki wojennej, zaopatrzenie nie zostało całkowicie odcięte. Na razie twierdza utrzymywała się, opierając się na potężnych fortach i liniach obronnych. Sytuacja jednak stale się pogarszała. Siły Imperium Niebiańskiego posuwały się wzdłuż rzeki Amur i groziły całkowitym opanowaniem Kraju Nadmorskiego.
  A transport wojsk na taką odległość jest dość trudny. Na razie istnieje tylko jedna linia kolejowa, a budowa Magistrali Bajkalsko-Amurskiej nawet się nie rozpoczęła.
  Na szczęście ZSRR ma mnóstwo amunicji w magazynach. I w zasadzie można jej używać. Jak dotąd nie ma problemów z ilością; najważniejsze, żeby dostarczyć ją na czas.
  Chińska artyleria jest również słaba, więc piechota Imperium Niebiańskiego szturmuje niesforsowane punkty. Ale straty są nieistotne. Ciągle nacierają. I to jest ich specjalność. Masowe wojska przeprawiają się przez Amur, nawet na tratwach lub wpław. I oni również ponoszą ogromne straty.
  Rzeka Amur nawet przybrała czerwonobrązowy kolor od ciał. Straszna masakra.
  A w niektórych miejscach Chińczykom udaje się nawet umocnić swoje pozycje. Walki o Ałma-Atę już trwają; Chińczycy przebili się. Chcą zdobyć stolicę Kazachstanu. To jest naprawdę krwawe.
  Wojska radzieckie próbują kontrataku. Mają mnóstwo czołgów i są dobrze wyposażone do przemieszczania się po Syberii. Kontrataki czołgów są dość skuteczne i przeprowadzane z użyciem siły i nacisku.
  Wojska radzieckie również przeprowadzają ataki rakietowe. To również jest charakterystyczne, mimo że dysponują dużą ilością pocisków. Chińska obrona powietrzna jest również słaba. W szczególności radzieckie bombowce zbombardowały nawet Pekin. Zniszczyły pałac Mao.
  Chiński dyktator pospieszył z przeniesieniem swej rezydencji do Szanghaju, z dala od linii frontu.
  Tam, gdzie są dzieci, czyli Oleg i Margarita, Chiny nie robią żadnego postępu; trzymają linię.
  Wojska Mao zaczęły jednak omijać terytorium mongolskie. Najechały je, posuwając się przez step. I tutaj również można było ominąć głęboką i zimną rzekę Amur. Moment ataku nie był idealny. Lód był już kruchy i kruszący się, co utrudniało pływanie. Jednak wojownicy Imperium Niebiańskiego parli naprzód, nie zważając na nic. I niczego się nie bali.
  W Mongolii też toczą się walki... Jednostki radzieckie próbują pomóc lokalnym wojskom powstrzymać Chińczyków. I wciąż nacierają. I oczywiście, są też ataki piechoty.
  Na przykład Alenka używa tu jednocześnie pięciu luf karabinów maszynowych, nokautując personel.
  A dziewczyna przyciska je bosymi palcami. Dziewczyny tutaj chodzą boso - mimo że pod koniec marca jest jeszcze trochę chłodno. Ale przynajmniej ich bose stopy są takie zwinne.
  Anyuta strzela także z karabinów maszynowych i śpiewa:
  Gwiazda spadła z nieba -
  W spodnie złego sternika...
  Ona coś z niego zerwała,
  Gdyby tylko nie było wojny!
  A dziewczyna rzuca granatami bosymi stopami. To dopiero waleczna piękność. A Chińczycy nie mają łatwo. Ale jest ich po prostu za dużo. Nie da się ich przetłumaczyć.
  Olympiada po prostu rzuciła bosymi stopami całą beczkę z ładunkiem wybuchowym. Potoczyła się, upadła i wpadła w gęsty tłum Chińczyków, gdzie eksplodowała, rozrzucając ich we wszystkie strony niczym kręgle. Uderzenie było niezwykle zabójcze.
  Dziewczyna Jekaterina wzięła ją i pisnęła:
  - Nasze szczęście będzie zabójcze, damy Mao mata!
  Aurora także kręci... Dziewczyny są w pełnym rozkwicie.
  Oczywiście, używanie miotaczy ognia to wspaniała rzecz. A wojownicy nagle chwycą za broń i zaczną palić wojowników Niebiańskiego Imperium.
  Chińczycy jednak również nie słyną z dobroci. W szczególności pojmali młodą członkinię Komsomołu. Najpierw rozebrali piękność do naga. Potem wciągnęli ją na ruszt. Tak nagą, tak piękną, tak umięśnioną.
  Podnieśli ją wyżej, tak wysoko, że ścięgna zatrzeszczały. A potem ją puścili. Upadła, a gdy dotknęła podłogi, lina się zacisnęła, zwichnęła jej stawy. Komsomoł jęknął z bólu.
  A chińscy kaci się śmiali. I znowu zaczęli podnosić nagą dziewczynę. I znowu lina zatrzeszczała i zaciskała się. To było absolutnie groteskowe. A potem podnieśli ją wyżej i znowu puścili. I dziewczyna znowu upadła. I tuż przy podłodze lina naciągnęła się do granic możliwości. Tym razem komsomoł nie wytrzymał i krzyknął z potwornego bólu.
  A chińscy kaci tylko się śmieją. I podnoszą dziewczynę po raz trzeci.
  To rodzaj tortury - rodzaj potrząsania. To bardzo bolesne i potworne - okrutny, że tak powiem, efekt. Po trzecim potrząsaniu komsomoł stracił przytomność.
  Następnie przypalili jej bosą piętę gorącym łomem i dziewczyna odzyskała przytomność.
  Tortury trwały. Jej bose stopy były zakute w dyby i zabezpieczone zamkami, a na hakach wieszano ciężkie ciężary, które rozciągały jej ciało.
  Potem bili ją rozżarzonym drutem kolczastym po bokach, plecach i klatce piersiowej. Rozpalili ogień pod bosymi stopami dziewczyny i przypalili jej bose pięty. Potem rozżarzonymi szczypcami połamali palce u nóg członkini Komsomołu. A potem razili ją prądem. Tak torturowali dziewczynę.
  Nawet nie zadawali żadnych pytań - po prostu mnie torturowali i dręczyli. Ale i tak nic nie osiągnęli.
  Na koniec umieścili elektrody w jej okolicy łonowej i zaaplikowali jej tak silny wstrząs, że zaczęła palić. Wstrząs bólowy ostatecznie doprowadził ją do śpiączki.
  Po czym, praktycznie martwą, wrzucono ją do pieca w celu utylizacji.
  Tak właśnie postępowali żołnierze Mao. Nie znali litości ani dla siebie, ani dla innych.
  Posuwali się naprzód na wszystkich frontach. Ałma-Ata była już zagrożona okrążeniem. Na jej obrzeżach toczyły się walki.
  Alice i Angelica, dwie snajperki, strzelały z karabinów tak intensywnie, że aż im palce wskazujące puchły. Jest tylu Chińczyków i naciskają z całych sił.
  Alicja zauważyła, krzywiąc się z bólu:
  - No, pełzają! To po prostu szarańcza! I tak ludzi nie oszczędzają - to straszne!
  Angelica zauważyła:
  - Azjatyzm! Ale musimy się trzymać!
  Dziewczyny zaczęły strzelać z karabinów bosymi stopami. Robiły to z wielką energią. Kradły znakomicie. A strzelanie stopami - to jest zachwycające.
  Angelica, rudowłosa w tej parze, była dość wysoka, rosła i muskularna. Kochała mężczyzn i czerpała przyjemność z uprawiania seksu. Nie ceniła jednak stałości. Lubiła seks, ale nie rozumiała pojęcia miłości.
  Ale Alisa jest wciąż dziewicą, bardzo romantyczną osobą i naturalną blondynką. I nie tak wysoką jak Angelica. Ale jest fenomenalnie celna w strzelaniu.
  To prawda, jej umiejętności nie są teraz tak naprawdę potrzebne, gdy Chińczycy nacierają jak lawina, nie zważając na straty. Ich lekceważenie wartości ludzkiego życia jest po prostu zdumiewające. Atakują i atakują. I wydaje się, że ich rezerwy siły roboczej są niewyczerpane. To prawda, wojna nie minął nawet miesiąc, a pytanie pozostaje, jak długo armia Mao wytrzyma przy tak kolosalnych stratach.
  Alicja westchnęła i zauważyła:
  - Nie jesteśmy chirurgami, lecz rzeźnikami!
  Angelica zauważyła:
  "Wolę walczyć z Niemcami niż z Chińczykami! To pierwsze wymagało więcej namysłu i ostrożnej kalkulacji!"
  A dziewczyna ponownie nacisnęła spust bosymi palcami. Ich karabiny rozgrzały się tak bardzo, że krople potu spływały po lufach, a te dosłownie syczały.
  Alicja zaświergotała:
  Dwa tysiące lat wojny,
  Wojna bez racjonalnego powodu...
  Szatan uwolnił się od swoich łańcuchów,
  A wraz z nim przyszła śmierć!
  Wtedy dziewczyna kopnęła ich bosym obcasem i rzuciła grochem śmierci, kolosalną, śmiercionośną siłą. I po prostu rozrzuciła wszystkich na wszystkie strony.
  Dokładniej, Chińczycy wycierpieli tak wiele, że nie można im zazdrościć. Ale jaką mają siłę. I trzeba być tak zwiedzionym ideami Mao, żeby naprawdę nie oszczędzać życia. I próbować dalej.
  Wojska radzieckie dość skutecznie używały wyrzutni rakiet przeciwko piechocie. Co prawda, nie strzelają one wystarczająco szybko, ale mają dużą siłę rażenia. I potrafią eliminować piechotę na dużym obszarze.
  Chińczycy mają tak wielu żołnierzy, że są uzbrojeni we wszystko, co im wpadnie w ręce - nawet w skałkowe i myśliwskie karabiny. Niektórzy piechurzy noszą nawet drewniane karabiny maszynowe, pałki czy kosy.
  Przypomina mi armię Jemieljana Pugaczowa - liczną, ale słabo uzbrojoną i zorganizowaną.
  Ale czasami można to przełknąć. I rzucając w nich trupami, można się rozwijać. A Chińczycy pokazują, że naprawdę potrafią.
  Jednym ze środków odstraszania niezliczonych hord Mao są miny przeciwpiechotne. ZSRR dysponuje ich dużą liczbą i może być użyty przeciwko ogromnej liczbie żołnierzy. Co prawda pola minowe można ominąć, ale Chińczycy idą prosto w twarz, atakując z kolosalną agresją.
  Jak powiedział Mao: jest za dużo Chińczyków, żeby ich wszystkich uszczęśliwić!
  Potrzebne są nowe rodzaje broni o specjalnych właściwościach. Chińczycy wysyłają do ataku nawet swoje dzieci. Biegają boso, z ogolonymi głowami i w łachmanach. Jak głosi przysłowie: "wszystko jest dozwolone".
  Na przykład Weronika i Agrypina zaczęły używać karabinów maszynowych o większej szybkostrzelności, aby rozgromić taką hordę. Niektóre systemy potrafią wystrzelić nawet trzydzieści tysięcy pocisków na minutę. Jednak zbyt szybko się przegrzewają.
  Weronika nawet śpiewała z entuzjazmem:
  Przysięgamy wielkiemu Breżniewowi,
  Zachowaj honor i walcz do końca...
  Ponieważ jego moc jest jak słońce,
  Bo kraj jest kwiatem Boga!
  Agrypina rzuciła agresywnie, nokautując Chińczyka:
  - Czy Bóg istnieje?
  Weronika odpowiedziała:
  - Bóg jest w duszy każdego komunisty!
  Wojownik potwierdził:
  - Amen! Naprzód ku zwycięstwu komunizmu!
  A Natasza i Zoja pokonują smoki.
  To są przepiękne dziewczyny. A karabiny maszynowe trzaskają.
  Natasza zauważyła:
  - Tutaj nie potrzeba precyzji, ale szybkostrzelności!
  Zoya potwierdziła energicznie:
  - Tak, to konieczne! Robimy wszystko zbyt ostrożnie.
  Wiktoria również oddała strzał z karabinu maszynowego i energicznie zauważyła:
  "To wojna między dwiema cywilizacjami - europejską i azjatycką. Jesteśmy biali i bliżej Europy".
  Swietłana dodała z odważnym spojrzeniem:
  - Tak, bliżej! Chociaż Stalina nazywano Czyngis-chanem z telefonem!
  I wojownicy znów strzelili. I posypał się grad kul.
  Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa naturalnie stanęli na wysokości zadania. Batalion ich dzieci odparł wszystkie ataki. Jednak Chińczycy zaczęli przebijać się przez Mongolię i pojawiło się zagrożenie okrążenia.
  Mała armia dzieci zaczęła odchodzić, klaszcząc bosymi stopami.
  Było już błotniście, a śnieg topniał. To ta paskudna pora roku, kiedy wszędzie są kałuże, a trawa jeszcze nie urosła.
  Margarita zauważyła ze słodkim spojrzeniem:
  - Oto my się wycofujemy!
  Oleg zauważył:
  - Walka będąc otoczonym byłaby przerażająca!
  Chłopiec Sasza zaprotestował:
  - To nie jest straszne, to jest gówno!
  Dziewczyna, którą Lara zauważyła:
  - W każdym razie wykazaliśmy się bohaterstwem i hartem ducha! I nie przynieśliśmy wstydu naszym przodkom!
  Margarita zauważyła:
  - Tak, jesteśmy godni pionierów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej.
  Chłopiec zauważył Petka:
  - Ale wtedy walczyliśmy z faszystami, a teraz walczymy z komunistami, takimi jak my!
  Oleg wyraził sprzeciw:
  - Nie z tymi. Maoizm to faszyzm pod czerwonymi flagami. Więc jest komunistyczny tylko z nazwy.
  Margarita zachichotała i zauważyła:
  - To prawda, nie wszystko złoto, co się świeci!
  Pionierka Olka zauważyła:
  - Nie bez powodu Stalin nazwał Mao rzodkiewką - czerwoną na zewnątrz, białą w środku!
  Pionierski chłopiec Sasza, klepiąc się po bosych, dziecięcych stopach, zgodził się:
  - Tak, w tym względzie Stalin miał rację! Mao zamienił Chiny w obóz koncentracyjny!
  Pionierka Lara zauważyła:
  - I w przeciwieństwie do Niemiec, ma przewagę w zasobach ludzkich. To wcale nie jest dobrze!
  Oleg odpowiedział zdecydowanym tonem:
  - Nie chodzi tylko o liczby! Jak mawiał Suworow: "Wojnę toczy się nie liczbami, ale umiejętnościami!"
  A dzieci wzięły i zaśpiewały chórem:
  Suworow nauczał w zaciętych bitwach,
  Trzymajcie rosyjską flagę w chwale!
  Suworow nauczył nas patrzeć w przyszłość,
  A jeśli powstaniesz, powstaniesz aż do śmierci!
  Suworow, bracia, jest dla nas przykładem,
  Nie zgubił się w trudnych czasach!
  Suworow był ojcem i bratem,
  Ostatnim krakersem podzieliliśmy się z zawodnikiem!
  I zatrzymali się. Chińskie samoloty szturmowe znów pojawiły się na niebie. Co prawda było ich tylko sześć, a już prawie wszystkie zostały zniszczone.
  Oleg nie wystrzelił pocisków, a jedynie skierował swój ultradźwiękowy ładunek w stronę wroga. Samoloty zaczęły tracić kontrolę, spadając i pikując.
  Ultradźwięki działały, grała muzyka Wagnera.
  Margarita zauważyła z uśmiechem:
  - Trzeba przyznać, że w tej muzyce jest coś mistycznego!
  Oleg skinął głową na znak zgody:
  Nic dziwnego, że Adolf Hitler kochał Wagnera. Był szaleńczym Führerem, a mimo to zdołał wstrząsnąć praktycznie całym światem. W tym sensie, jak można powiedzieć, że był wielkim złoczyńcą!
  Pionierka Clara zauważyła:
  - Ale Mao chce go prześcignąć!
  Petka westchnął i zauważył:
  - Może je prześcignie!
  Chińczycy rzeczywiście ponieśli ogromne straty. Radzieckie okręty podwodne na Oceanie Spokojnym zbliżyły się do Pekinu i ostrzelały go. Zniszczyły kilka budynków rządowych i wiele fabryk. Tak właśnie to zrobili.
  A potem odeszli praktycznie bezkarnie. Bombowce dalekiego zasięgu zaatakowały również Szanghaj, niszcząc kolejną rezydencję Mao.
  W odpowiedzi pojawiły się groźby. Chiny jednak obawiały się użycia broni jądrowej; ZSRR był pod tym względem znacznie silniejszy i mógł odpowiedzieć. Mimo że jego doktryna obiecywała, że nie użyje jej jako pierwszy.
  Anastazja i Akulina również służyły w piechocie wroga. Obie dziewczyny wyglądają tak młodo: rudowłosa i blondynka miały doświadczenie zarówno w II, jak i I wojnie światowej, a także w wojnie rosyjsko-japońskiej. Anastazja brała udział w działaniach wojennych na Krymie i w wojnie turecko-bałkańskiej. Przeżyły wspaniałe chwile. I nigdy się nie zestarzały. To dziewczyny najwyższej klasy.
  Anastazja śpiewała:
  Wierzę, że duch zwycięży siły zła,
  Moglibyśmy wykończyć maoizm...
  Niech będą groby dla wrogów,
  Budujemy prawdziwy komunizm!
  Akulina potwierdziła energicznie:
  - Rzeczywiście budujemy i będziemy budować dalej!
  Obie dziewczyny ponownie atakowały cele naziemne. Na przykład zniszczyły kilka rzadkich chińskich wyrzutni rakiet Grad. Wojowniczki pokazały swoje możliwości.
  Anastazja używała także pocisków kasetowych, które są skuteczne przeciwko piechocie.
  Dziewczyny wpadły we wściekłość i zniszczyły swoich wrogów.
  Wojska radzieckie również podjęły próbę kontrataku. Niektóre czołgi dotarły nawet z Niemiec Wschodnich.
  Wśród nich znalazło się nawet kilka miotaczy ognia, które są znakomite w walce z piechotą.
  Oczywiście, doszło też do potężnych ataków moździerzowych. Były one stosowane masowo. Nawet Chińczycy uciekli. A straty, jakie ponieśli, były po prostu przerażające.
  Wojowniczka Maria śpiewała:
  Nie poddawajcie się maoizmowi, ludzie,
  Chiny nie postawią nas w złej sytuacji...
  Wierzę, że będziemy żyć w komunizmie,
  I zbudujmy raj we wszechświecie!
  ROZDZIAŁ NR 3 .
  Na początku kwietnia, kosztem ogromnych strat, Chińczycy zajęli praktycznie całe Kraje Nadmorskie wzdłuż rzeki Amur, z wyjątkiem zablokowanego Władywostoku. Chabarowsk również padł, a wojska Mao posuwały się w głąb regionu. Ałma-Ata została już częściowo zdobyta, a walki uliczne trwają. Sytuacja jest dramatyczna.
  Nie tylko radzieckie czołgi dotarły na Syberię z NRD, ale także ochotnicy. Oto oni, jadący niemieckim czołgiem "Thälmann-3" do walki z Chińczykami. Ten czołg jest wyposażony w miotacz ognia i osiem karabinów maszynowych.
  A prowadziły je cztery dziewczyny z Niemiec: Gerda, Charlotte, Christina i Magda!
  I walczyli, oczywiście, w samych bikini i boso. Chociaż na początku kwietnia jest chłodno, szybko się nagrzewa, zwłaszcza późnym popołudniem. Nawet sam czołg z miotaczem ognia jest gorący.
  Dziewczyny wysłały go w sam środek chińskiej hordy. I karabiny maszynowe padły pierwsze.
  Gerda zauważyła:
  - Zrobimy im piekło!
  Christina zauważyła:
  - Uważaj! Mogą w nas rzucać granatami!
  Charlotte odpowiedziała agresywnie:
  - Damy im szansę! Na pewno im się uda!
  Magda westchnęła i stuknęła bosymi palcami stóp:
  - Nie chcę zabijać ludzi, ale muszę!
  Wojownicy naprawdę wyglądali całkiem fajnie. Przypiekali chińskich żołnierzy ogniem. Osiem karabinów maszynowych strzelało. Czuć było silny zapach spalenizny. A te zapachy były obrzydliwe.
  Dziewczyny strzelały z karabinów maszynowych i rozgromiły wojska Imperium Niebiańskiego. A strumienie ognia doszczętnie je usmażyły.
  Gerda, naciskając przyciski joysticka swoimi bosymi, wyrzeźbionymi stopami, zanotowała:
  - Moglibyśmy wygrać z Rosjanami, gdyby Japonia zaatakowała od wschodu!
  Charlotte warknęła, smażąc Chińczyka na ogniu:
  - Dalibyśmy radę bez Japonii. Gdyby Hitler nie okazał się takim palantem!
  Christina zgodziła się:
  "Hitler nie był geniuszem. Gdyby zamiast Mausa i Lwa, które okazały się całkowicie nieskuteczne w praktyce, zainwestowali w przyspieszony rozwój E-10 i E-25, mogliby utrzymać linię frontu. A może nawet więcej".
  Magda zauważyła ze słodkim spojrzeniem:
  - Może tak. Ale czy mielibyśmy u władzy odrażający reżim faszystowski i czy przyniosłoby nam to szczęście?
  Gerda, kontynuując strzelanie, zanotowała:
  "Czy w NRD naprawdę panuje demokracja, jak w ZSRR? Wybory się odbywają, ale nie ma alternatywy, a na jedno miejsce przypada tylko jeden kandydat, więc co można zrobić? I tak naprawdę nie ufa się ich uczciwości. A zawsze jest ich dziewięćdziesiąt dziewięć i trochę!"
  Charlotte zgodziła się z tym:
  - Za czasów Hitlera nie było demokracji i nie było jej po Hitlerze.
  Magda zauważyła i rzuciła do Chińczyka:
  - Demokracja istniała przed Hitlerem. Wtedy istniał system wielopartyjny, a republika była bardziej parlamentarna niż prezydencka. Przed Hitlerem było trzydzieści pięć partii!
  Christina zagwizdała:
  - Tak, w starożytności istniała demokracja. Ale teraz jest tylko jedno słowo: totalitaryzm.
  A dziewczyny kontynuowały strzelanie z karabinów maszynowych do chińskich żołnierzy.
  Gerda zauważyła ze słodkim spojrzeniem:
  - Demokracja? No nie wiem, w dyktaturze jest więcej porządku! Ale demokracja to więcej chaosu!
  I wystrzeliła ognisty strumień. I przeszedł przez chińskie tłumy. A oni nadal parli naprzód.
  Charlotte zauważyła to słodkim spojrzeniem i smażąc wojowników Imperium Niebiańskiego:
  - Porządek? Czasem jest taki porządek, że aż tęskni się za bałaganem!
  Christina logicznie zauważyła:
  "Za czasów Hitlera naprawdę marzyli o chaosie! Taki porządek byłby naprawdę niesamowity!"
  Magda strzelała do maoistów i zauważyła:
  "Jeśli Chińczycy wygrają, będzie gorzej niż za Hitlera! Oni nawet nie potrzebują nas jako niewolników!"
  Gerda zgodziła się z tym:
  - Tak! Niemców było niewielu, a i tak byliśmy okrutni, ale byliśmy kulturalnym i wykształconym narodem, więc czego można się spodziewać po Azji?
  Charlotte zachichotała i, strzelając z karabinów maszynowych, zauważyła:
  "Przy takich stratach nawet Chiny, z ich ogromną populacją, nie dadzą rady dotrzeć do Niemiec! A my i tak pomożemy!"
  A dziewczyny pracowały z pasją i siłą. To prawdziwe wojowniczki najwyższej klasy.
  Walki toczyły się również w innych rejonach. Chińczycy, dotarwszy do rzeki Amur w Kraju Nadmorskim, napotkali barierę wodną. Linia obronna była tam dość silna. Znacznie łatwiej było utrzymać się za wezbraną rzeką. Wojska radzieckie odparły atak na Władywostok. W walkach brały udział nawet oddziały pionierów. Pogoda szybko się ociepliła i już w kwietniu kwiaty zaczęły kwitnąć.
  Syberia ma klimat kontynentalny. Zimy są oczywiście mroźne, ale lata gorące, a wiosny dzikie.
  Ogólnie rzecz biorąc, jest wspaniale. A Władywostok leży na południe od Krymu. I latem można tam doskonale pływać.
  Dziewczyny też tam trzymają linię. Oto Anna, kapitan, strzelająca do chińskich żołnierzy w forcie. I nacierają.
  Atakują praktycznie codziennie. I wciąż nadchodzą. Dosłownie pełzają po ciałach wojowników Imperium Celestial. I to jest naprawdę przerażające.
  Co więcej, Chińczycy szturmują Władywostok na całej linii frontu. Sytuacja staje się straszna. A walki są tak krwawe.
  Ale ostrzał jest dość słaby. Jak dotąd Chińczycy nie radzą sobie najlepiej z artylerią. Co więcej, część ich dział i moździerzy została zniszczona przez samoloty. W powietrzu dominują radzieckie samoloty. Jak dotąd Chiny nie mają nic, co mogłoby temu przeciwdziałać.
  Czym strzelają? W najlepszym razie działami przeciwlotniczymi z czasów II wojny światowej. Nie mają prawie żadnych pocisków ziemia-powietrze, a te, które istnieją, są przestarzałymi radzieckimi. Starają się jednak uruchomić własną produkcję w Chinach.
  Anna odpiera atak, mając u boku Nicolettę. Wojowniczki są prześliczne. Pomimo chłodu, wolą walczyć w bikini i boso. I szczerze mówiąc, to świetne i pomaga im odeprzeć liczne ataki Chińczyków.
  Władywostok jest dobrze broniony. Na szczęście jego forty zostały w porę wzmocnione i teraz może utrzymać swoją pozycję.
  Anna zauważyła z uśmiechem:
  "Dobrze trzymamy pozycję. Ale wróg będzie próbował nas wyczerpać!"
  Nicoletta potwierdziła:
  - Niech wróg próbuje! Ale my nie damy się przeciwnikowi!
  A dziewczęta z wściekłością podniosły bose stopy w geście powitania!
  I wystrzelili z nich bumerangi. Przelatywały obok i odcinały głowy wojownikom Niebiańskiego Imperium.
  A wojna trwa... Chińczycy znów atakują Władywostok. Posuwają się naprzód zwartymi kolumnami. I pod żadnym pozorem nie przejmują się stratami. A Mao nie jest z tych, którzy oszczędzają swoich żołnierzy.
  Anna zauważyła:
  - To wszystko jest dziwne!
  Nicoletta odpowiedziała:
  - Nic dziwnego! Jak jest za dużo ludzi, to go nie żałują!
  Viola zauważyła inną wojowniczkę i oficera:
  - Dlaczego ci, którzy mają dużo pieniędzy, odczuwają nad nimi litość i stają się tak chciwi?
  Anna roześmiała się i odpowiedziała:
  - Pieniądze idą do pieniędzy! To już aksjomat!
  A dziewczyny oddały strzały z haubicy w kierunku skupionej chińskiej piechoty.
  Wojownicy Imperium Niebiańskiego rzeczywiście mają mało pancerzy. Są przestarzałe i powolne. Ale mają mnóstwo piechoty. Spróbujcie to powstrzymać.
  To naprawdę ogromny problem. Wśród walczących jest mnóstwo kobiet. Reprezentują płeć piękną, a nie śmierdzących mężczyzn. I wspaniale jest być z nimi.
  A teraz karabiny maszynowe strzelają do Chińczyków. Anna zauważa:
  - Ilu ludzi zginęło! Ale i tak zwyciężymy!
  Nicoletta westchnęła i zgodziła się:
  - Tak, musimy wygrać! To nasze przeznaczenie, nie możemy żyć inaczej!
  Viola ćwierkała wściekle:
  Zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka,
  Ci, którzy pragną zerwać kajdany!
  Zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka,
  Będziemy w stanie pokonać Chiny!
  Tak dziewczyny pokazują swoje bicepsy i mięśnie, które potrafią złamać łom.
  Oto Adala i Agaga, nowe pilotki, które przybyły z europejskiej części ZSRR. To wybitne wojowniczki. Oczywiście, zgodnie z tradycją, walczą boso i w bikini. Bardzo aktywne i wspaniałe dziewczyny. I porzucają swoje samoloty wielozadaniowe.
  Natura wojny jest taka, że w powietrzu rzadko dochodzi do bitew powietrznych. Myśliwce szybko przerabia się na samoloty szturmowe. I z całej siły atakują cele naziemne.
  Adala zaatakowała chińskich żołnierzy, wystrzeliwując odłamki i rakiety spod swojego brzucha i zauważyła:
  - Całkiem prosta robota!
  Agatha również wystrzeliła rakietę w stronę grupy wojowników Mao i z uśmiechem zauważyła:
  - Ale musimy tak wybierać cele, żeby każdą rakietę wykorzystać jak najbardziej racjonalnie!
  A dziewczyny wybuchnęły śmiechem. Takie są aktywne. I działają z siłą charakteru.
  Dziewczyny kiedyś ćwiczyły na strzelnicy. Jeden facet twierdził, że strzela lepiej od nich. Dwóch pilotów założyło się więc i wygrało sto na sto. Potem zmusili przegranego do pocałowania ich bosych, okrągłych pięt. Upadł na twarz i posłusznie, a nawet z pewnym entuzjazmem, pocałował bose, lekko zakurzone podeszwy dziewczyn. I było wspaniale. Jemu też się to podobało.
  Adala zauważyła z miłym spojrzeniem, atakując jednocześnie chińskich żołnierzy:
  - Jak cudownie być kobietą! Tak łatwo oszukać mężczyzn! Tak łatwo się w tobie zakochują!
  Agata zgodziła się:
  - Jasne! I to jest piękno świata!
  Obie dziewczyny zrzuciły ostatnie pociski na armię Mao i zawróciły, żeby uzupełnić paliwo. To była naprawdę doniosła chwila. Jak walczą wojownicy. Nie można stawiać czoła takim kobietom.
  Ogólnie rzecz biorąc, Chińczycy przeszli do ofensywy, ale radzieckie czołgi kleszczowe atakowały piechotę kontratakami. Czołgi coraz częściej były uzbrojone w karabiny maszynowe, które pospiesznie przerabiano.
  W samym ZSRR wprowadzano pewne zmiany. Wydłużono dzień pracy, a uczniowie mieli obowiązek wykonywania prac społecznych po lekcjach. Przydziały żywnościowe nie zostały jeszcze wprowadzone, choć prawdopodobnie pojawiły się niedobory żywności.
  Stany Zjednoczone były gotowe sprzedać broń Chinom, ale co, jeśli Mao byłby skłonny zapłacić? Rozdawanie jej za darmo lub w ramach Lend-Lease nie było tym, czego pragnął dyktatorski i komunistyczny reżim wielkiego sternika.
  Co więcej, Chiny są o wiele gorsze od ZSRR pod względem represji.
  Dlatego właśnie miały miejsce te krwawe ataki. I Chiny nawet odniosły pewien sukces.
  Oleg i Margarita wraz ze swoją drużyną przyjęli nową linię obrony. Sytuacja była tragiczna. Chińczykom udało się zdobyć większość Mongolii i otoczyć jej stolicę. Front się więc rozciągnął. Wtedy do akcji wkroczyły czołgi, by odciąć maoistów.
  A mali bohaterowie odparli kolejny atak na swoje pozycje. I zmietli w pył nacierających wojowników Niebiańskiego Imperium. I znów użyto ultradźwięków i pocisków. Tyle spadło na wojska Mao.
  Oleg strzelał do chińskich hord, odpalając pociski. Dzieci-bohaterowie również atakowali z katapult. Atak trwał, fala po fali. I był to bardzo agresywny atak.
  Margarita zaświergotała:
  Uśmiech sprawi, że każdy poczuje się lepiej,
  A także słoniowi i nawet małemu ślimakowi...
  Niech więc będzie wszędzie na Ziemi,
  Uśmiechy spotykają się jak żarówki!
  Młodzi wojownicy rzeczywiście się rozproszyli. Nie mają czasu na odpoczynek. Są zmuszeni do ciągłej walki. Taka jest sytuacja bojowa.
  Nie masz nawet czasu, żeby zagrać w szachy.
  Nawet podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej zdarzały się okresy przestoju na liniach frontu. Ale tutaj ataki są codziennie, i to w dużych ilościach. To wszystko jest strasznie wyczerpujące.
  Oleg zauważył ze smutnym wyrazem twarzy:
  "Tak, to dobra alternatywa - walka z komunistycznymi Chinami. Trudno uwierzyć, że w XXI wieku staliśmy się bliskimi przyjaciółmi!"
  Margarita, wystrzeliwując rakiety, zauważyła:
  Powodów jest wiele. Jednym z nich jest to, że zarówno radzieckie kierownictwo, jak i Mao byli bardzo aroganccy. Chociaż próby pojednania z Chinami rozpoczęły się już w czasach sowieckich. Najpierw za Andropowa, potem za Czernienki. A potem za Gorbaczowa. Tak to właśnie wyglądało.
  Chłopiec Wowa zapytał:
  - O czym mówisz?
  Oleg wykrzyknął:
  - To jest nasz wielki sekret - wierzcie mi lub nie!
  I dzieciaki znowu zaczęły strzelać do wroga. I wystrzelili ultradźwięki, które są tak skuteczne w ostrzale piechoty. To naprawdę fajna rzecz.
  I znów hordy chińskich żołnierzy zamieniły się w kompletną papkę.
  Część ZSRR, zwłaszcza Kraj Nadmorski, została zajęta przez Chińczyków. Doprowadziło to do powstania oddziałów partyzanckich.
  Choć nie jest to takie proste, gdy ma się do czynienia z tak dużą armią.
  Już podczas pierwszego partyzanckiego ataku Chińczycy przeprowadzili ataki odwetowe, paląc i zabijając wszystkich, których napotkali, nie oszczędzając ani kobiet, ani dzieci.
  Torturowali pioniera Leszkę. Chociaż miał zaledwie około dwunastu lat, nie uwzględnili jego wieku.
  Polewali nagiego chłopca lodowatą wodą, potem wrzątkiem, a potem znowu lodowatą wodą. Poparzyli biednego chłopca, aż pokrył się pęcherzami. Potem przebili go wyciorem i upiekli żywcem nad dużym ogniem.
  Nie traktowali tu partyzantów z góry. Traktowali ich gorzej niż nazistów. Mówili: "Postarajcie się tylko okazać choćby najmniejsze niezadowolenie. Dostaniecie to, na co zasługujecie".
  Poza tym, po co Chińczykom naprawdę potrzebna byłaby miejscowa ludność? Zabiorą swoich i osiedlą ich tam. Chociaż na Syberii jest mnóstwo miejsca dla wszystkich. Więc Mao ich nie oszczędza.
  Stary dyktator działa metodami faszystowskimi, uważając je za najskuteczniejsze.
  Tymczasem na froncie szalały zacięte walki. Ałma-Ata ostatecznie upadła w połowie kwietnia. Nie była szczególnie dobrze przygotowana do obrony. A Chińczykom nie zależało na kosztach. W ten sposób pierwsza radziecka stolica republiki związkowej została utracona w tej wojnie. To nieprzyjemny fakt psychologiczny i ekonomiczny.
  A Biszkek, stolica Kirgistanu, został otoczony. Ale były tam góry i jeszcze przez jakiś czas mógł się utrzymać.
  Natasza i jej zespół obsługiwali karabiny maszynowe Dragon, skutecznie dziesiątkując hordy Chińczyków.
  Praca z karabinami maszynowymi była rozległa i obejmowała koszenie.
  Natasza zauważyła z uśmiechem:
  - Bierzemy wroga za rogi!
  Zoya zaprotestowała:
  - Przytnijmy mu nawet brodę!
  Wiktoria zachichotała i zauważyła ogień karabinu maszynowego:
  - Tak, nasza fryzura jest super!
  A chińscy żołnierze rzeczywiście gromadzili się w stertach, albo raczej w stertach.
  A Swietłanie udało się nawet wystrzelić śmiercionośny ładunek z moździerza. Co za trafienie.
  A Chińczycy rozproszyli się we wszystkich kierunkach, niczym krople wody spadającego kamienia.
  Mao nie był zadowolony z pomysłu walki z ZSRR, nawet jeśli Chiny odnosiły sukcesy, także na poziomie operacyjnym.
  Żołnierze Imperium Niebiańskiego próbują zrobić coś domowej roboty. A konkretnie, coś w rodzaju naboju typu Faust. Radzieckie czołgi to potężna siła. I naprawdę denerwują Chińczyków.
  Oto na przykład Jelena atakująca w T-64. Towarzyszą jej trzy dziewczyny: Elizawieta, Jekaterina i Eurosinya.
  Radziecki pojazd był bardzo dobry jak na swoje czasy, z aktywnym pancerzem, dość zwrotny i wysokiej klasy działem. Co więcej, lepiej strzelać pociskami odłamkowo-burzącymi niż przeciwpancernymi.
  Dziewczyny strzelają z czołgu. Do czołgu dołączono cztery dodatkowe karabiny maszynowe. I działają znakomicie.
  Elena wzięła ją i zaśpiewała:
  Grzmi grzmoty, burza wojny dudni,
  Uciekłeś z otchłani piekła...
  Szatan strącił cię na ziemię,
  Aby się zemścić, rycerz musi powrócić!
  Elżbieta oddała strzały z karabinów maszynowych i zaćwierkała:
  - Chwała ZSRR!
  Jekaterina potwierdziła:
  - Chwała radzieckim bohaterom!
  Eufrozyna zauważyła:
  - To wstyd zabijać Chińczyków, to nie ich wina, że są pędzeni na rzeź!
  I wszystkie cztery dziewczęta chórem wykrzyknęły:
  - ZSRR - hurra!
  A ich czołg jechał dalej. I zasypywał wroga gradem karabinów maszynowych. I piętrzyły się góry trupów. I tak wielu z tego powodu zginęło. W akcji były też inne radzieckie czołgi. W tamtym czasie najlepszym czołgiem na świecie był T-64 i spisywał się znakomicie. Ale Chińczycy wciąż walczyli staromodnie.
  No cóż, mogą też próbować rzucać granatami. I czasami im się to udaje.
  Jelena wspominała czasy Piotra Wielkiego. To właśnie wtedy armia rosyjska wprowadziła bagnet-nóż, mocowany do lufy karabinu, oraz pierwsze granaty.
  Za czasów Lenina i na początku lat 30. XX wieku wszyscy carowie byli jednoznacznie źli, a Piotr Wielki nie był wyjątkiem. Ale potem, wraz z narastaniem kultu jednostki Stalina, zaczęto mówić, że nie wszyscy carowie są źli. I Piotr Wielki pojawił się jako pierwszy. Następnie, w czasie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, pojawili się bohaterowie tacy jak Nachimow, Suworow, Uszakow, Kutuzow i Iwan Groźny.
  Propaganda Stalina ich podniosła. Choć selektywność pozostała. Na przykład Piotr Aleksiejewicz był dobrym carem, podczas gdy jego ojciec, Aleksiej Michajłowicz, nie był już taki. Ale Aleksiej Michajłowicz zaanektował ponad połowę Ukrainy, w tym Kijów, obwód smoleński i rozległe połacie Syberii, do Rosji.
  Być może dlatego, że za panowania tego cara stłumiono bunt Stienki Razina, który w czasach sowieckich był uważany za jednoznacznie pozytywnego bohatera. W związku z tym uznano go za reakcjonistę. Mikołaj II uważał Aleksego Michajłowicza za najlepszego cara. Pod pewnymi względami przewyższał on nawet swojego słynnego syna.
  W szczególności Piotr Wielki nakazał palenie tytoniu. Jego ojciec, Aleksiej Michajłowicz, wręcz przeciwnie, zakazał tytoniu, zwłaszcza w wojsku. Z powodu tytoniu na przestrzeni wieków na całym świecie zmarło przedwcześnie kilkakrotnie więcej osób niż podczas II wojny światowej.
  Wygląda jednak na to, że Mao chce prześcignąć Hitlera. A jego wojska wciąż nadciągają.
  Taktyka brutalnych szturmów. I nie bezskutecznie; czasami udaje się osiągnąć przełom. Co więcej, radzieckie dowództwo pod rządami Breżniewa wciąż stara się oszczędzać ludzi i nie wycofywać wojsk na śmierć i życie, jak za Stalina. Chociaż nawet za czasów Józefa Wissarionowicza wojska czasami wycofywały się i wyrywały z okrążenia. I pomimo rozkazu "ani kroku w tył" - na przykład podczas kontrataku Meinsteina wojskom radzieckim pozwolono opuścić Charków i wyrwać się z okrążenia. Innymi słowy, nie ma reguł bez wyjątków. A Chińczycy nacierają.
  Samoloty domowej roboty pojawiły się również na niebie Niebiańskiego Imperium. I walczą z furią. Choć prymitywne, mogą sprawiać pewne problemy, zwłaszcza jeśli uda się je wyprodukować w dużych ilościach.
  To również jest narastający problem.
  Mao domaga się sukcesu i zwycięstwa. A chińskie masy ponownie ruszają do ataku. To głównie mężczyźni. Nawiasem mówiąc, w Chinach rodzi się więcej mężczyzn niż kobiet. I posuwają się naprzód z kolosalną siłą.
  Anyuta i jej drużyna walczą z lawiną. Zsyłają też wrogowi dary zagłady. Wojownicy są bardzo odważni i działają z siłą i przebiegłością.
  Na przykład, używając przewodu pod napięciem. I jak chińscy żołnierze krzyczą z powodu śmiercionośnego prądu. Tak, to naprawdę bardzo okrutne.
  Ale załóżmy, że to skuteczne. I naprawdę działa. No i dziewczyny.
  Choć trzeba przyznać, że wojna to okrutny i brudny interes. Ale jest też interesująca. Nic dziwnego, że wszystkie gry komputerowe w ten czy inny sposób są z nią powiązane. No, może poza misjami.
  Więc Anyuta i Mirabella poszły i rzuciły śmiercionośne kule ognia w stronę chińskich żołnierzy.
  I ile pożarów z tego powodu wybuchło. A ciało pali jak diabli.
  A dziewczyny się bawią.
  Anyuta zauważyła:
  "W każdej innej sytuacji bym współczuł. Ale teraz bronimy naszej ojczyzny".
  Mirabella zgodziła się z tym:
  - Tak, dokładnie! I dlatego jesteśmy bezwzględni!
  Maria dodała ze śmiechem:
  - I nie myślcie, że jesteśmy źli. Takie jest życie!
  Olga zauważyła z sarkastycznym spojrzeniem, mordując Chińczyków seriami z karabinu maszynowego:
  - Tak, to na pewno koszmar, ale nic nie można zrobić!
  Dziewczyna z Komsomołu Nadieżda zgodziła się:
  - Wygląda dziwnie! Ale nie mamy innego wyboru!
  A dziewczyny chwyciły i rzucały granatami we wroga bosymi stopami. I rozszarpywały Chińczyków.
  A bitwy trwały i trwały... A fale nadciągały. Naprzeciwko Chińczykom stanęła zaawansowana technologia ZSRR, który wówczas był jeszcze w światowej czołówce.
  W szczególności system Uragan sprawdza się całkiem dobrze, obejmując zasięgiem duże obszary. A użyty w dużej liczbie, może zniszczyć duże masy piechoty i powstrzymać natarcie wroga.
  Wśród pojazdów bojowych znajduje się również radziecki T-10. To czołg ciężki ważący pięćdziesiąt ton. Preferuje on również pociski odłamkowo-burzące.
  To jest prawdziwy strzał, dokładnie to, czego potrzebujesz. A ten czołg, a raczej czołgi, służy chińskiej masie.
  I działa całkiem nieźle. Podobnie jak działa samobieżne wszelkiego rodzaju. A kiedy już strzelą, są niesamowicie zabójcze.
  Oleg i Margarita wraz z grupą dzieci bronią się przed atakami piechoty, która próbuje ich pochować w zwłokach. Robi się coraz cieplej, a zwłoki zaczynają gnić i cuchnąć, wydzielając nieprzyjemny odór. Co jest wyjątkowo nieprzyjemne.
  Oleg nawet zaśpiewał:
  Co za smród, co za smród,
  Wynik jest na naszą korzyść: sto - zero!
  Margarita westchnęła i odpowiedziała:
  - Tragedia wojny!
  I dzieci znów wystrzeliły swoje śmiercionośne rakiety. Aby wzmocnić efekt wybuchu, dodały coś do trocin. I tym razem uderzyły znacznie mocniej i zabiły o wiele więcej osób.
  Pionier Sasza zauważył:
  - Co za bałagan!
  Pionierka Lara pisnęła:
  - Będzie więcej! Będzie więcej! Będzie więcej, och, och, och!
  Pionierski chłopiec Petka zauważył:
  - Nie ma problemu, będziemy walczyć!
  I bosymi stopami rzucił paczkę z materiałami wybuchowymi na skrzydła. To dopiero zabójczy efekt.
  A dzieci z entuzjazmem zaśpiewały chórem:
  Zdobyli nieśmiertelną chwałę w bitwach,
  Zmiażdżyli swoich wrogów, jakby jedli czekoladę...
  Wojownicy osiągnęli wiele osiągnięć,
  Niech szczęście się uśmiechnie - szczęśliwy układ!
  I znowu, jakby wróg został trafiony ultradźwiękami. A masy piechoty nagle się rozpadają i zamierają. To naprawdę kolosalna supermoc. A dzieci działają z niezwyciężoną i godną podziwu siłą.
  Oleg zauważył z uśmiechem:
  - Często walczą liczebnie, ale wygrywają tylko umiejętnościami!
  Margarita dodała, wystrzeliwując w stronę Chińczyków kolejną rakietę:
  - Wojna jest tak bardzo stosowaną nauką, że chcesz ją stosować w sposób wulgarny, bez względu na wynik!
  ROZDZIAŁ NR 4.
  22 kwietnia Włodzimierz Iljicz Lenin obchodził dziewięćdziesiąte dziewiąte urodziny.
  Chłopiec i dziewczynka, wieczne dzieci, stawili czoła wściekłemu atakowi chińskiej hordy i odparli go.
  Oleg chwycił hiperblaster, który przywiózł ze światów kosmicznych i wystrzelił z niego w kierunku żołnierzy piechoty Imperium Niebiańskiego.
  Jednocześnie spalono kilkuset Chińczyków.
  Chłopiec Terminator ryknął:
  - ZSRR nie da się złamać!
  Margarita rzuciła groszek bosymi palcami u stóp, co spowodowało, że jeden ze zbiorników Celestial Empire przewrócił się i zaćwierkał:
  - Za komunizmem bez głupich bajek kapłańskich!
  Wyciągnęła też hiperblaster i zaczęła nim strzelać do nadciągających Chińczyków. I zrobiła to z ogromną energią i siłą.
  Wieczne dzieci miały broń zdolną wyzwolić energię dziesięciu bomb atomowych z Hiroszimy w ciągu minuty. Nie ustawiły jej nawet na maksymalną moc, aby uniknąć niemożliwych do pokonania problemów środowiskowych i spalenia czegokolwiek niepotrzebnego.
  Ale mimo to hiperblastery uderzają z ogromną siłą. I dosłownie wypalają chińskie tłumy. Trwają gigantyczne zniszczenia.
  A ciała chińskich żołnierzy rozpadają się i płoną, a metalowa broń topi się, a nawet płonie, wyparowując.
  Tak narodziła się para diabelskich dzieci. I bosymi stopami rzucają śmiercionośnymi pociskami zawierającymi drobne cząstki antymaterii. I rozrywają na strzępy żołnierzy Niebiańskiego Imperium.
  Inny chłopiec, Maksimka, i dziewczynka, Swietka, strzelają z karabinu maszynowego. Dzieci opierają bose stopy, zrogowaciałe podeszwy, o murawę i celują śmiercionośną bronią. I choć nie dorównuje hiperblasterowi, to i tak powala chińską piechotę.
  Mao miał niewiele czołgów nawet na początku wojny, a te, które posiadał, były przestarzałe. Większość z nich została zniszczona w pierwszych dniach walk. Teraz więc piechota i brutalne ataki są dosłownie obrzucane trupami. To są naprawdę bitwy o najwyższym stopniu intensywności. A stosunek strat sięga niekiedy 100 do 1 na korzyść ZSRR.
  Oleg i Margarita znacznie przerzedzili żółtą armię swoimi hiperwiązkami. Ale biorąc pod uwagę populację Chin, powiedzmy, że nie jest to śmiertelne.
  Dzieci też nie rozwiążą za nas wszystkich problemów ZSRR. Dajmy innym szansę na osiągnięcie wielkości.
  Testowano nowy lekki czołg przeciwpiechotny. W środku leżały dwie piękne dziewczyny, Jelena i Elżbieta. Sterowały pojazdem za pomocą joysticka i strzelały do piechoty z sześciu karabinów maszynowych i dwóch działek lotniczych. Był to czołg zaprojektowany do niszczenia zarówno siły żywej, jak i lekko opancerzonych celów.
  Elena i Elizabeth właśnie to robiły. I odnosiły w tym sukcesy.
  Dziewczyny strzelały i rozwalały piechotę. Oczywiście, gdyby mogły, pewnie porównałyby to do gier komputerowych. A to znaczy, że było niesamowicie fajne.
  Wojownicy poruszali się szybko w swoim pojeździe. A karabiny maszynowe obracały się na zawiasach. To było naprawdę wspaniałe.
  I posłali kule niczym deszcz ołowiu.
  Elena westchnęła:
  - Czujesz się jak rzeźnik!
  Elżbieta zachichotała i zauważyła:
  - Gdybyś tylko mógł to poczuć, a tak właśnie jest!
  A dziewczyna nacisnęła przycisk joysticka bosym, okrągłym obcasem. I znów rozległ się trzask karabinów maszynowych. Kule przeszywały ciała chińskich żołnierzy, przebijając głowy i hełmy tych, którzy je mieli.
  Elena zauważyła, że z gąsienic ich samochodu tryskała krew.
  - Ilu ludzi ginie przez ambicje innych ludzi!
  Elżbieta zgodziła się:
  - Tak, to prawda! Bronimy tylko naszej ziemi, nie potrzebujemy tego, co nie nasze!
  I palcami bosej stopy nacisnęła przyciski pod spodem. I znów karabiny maszynowe i działa lotnicze wystrzeliły z całej siły. Tak dziewczyny wzięły się do pracy.
  Chińczycy próbowali rzucać w nich granatami. Ale pancerz wibrował i chociaż ryczały, większość śmiercionośnych pocisków przelatywała obok, a inne się odbijały. Prędkość pół-samobieżnego działa, pół-czołgu, stale rosła. Spróbujcie trafić w taki cel.
  Tymczasem dziewczyny w innych miejscach wystrzeliwały pociski Uragan, które bezlitośnie niszczyły wroga. Strzelały amunicją kasetową, która trafiała piechotę, co było dość skuteczne.
  Dziewczyny są takie szybkie, ich gołe, okrągłe obcasy lśnią. I jak wyglądają w walce, poruszając się i prężąc mięśnie w samych bikini.
  To są prawdziwe dziewczyny-tornado.
  A pionierzy użyli urządzenia zaprojektowanego przez Olega. A konkretnie masy butelek, z których zbudowali urządzenie rezonansowe. Włączyli je i uwolnili śmiercionośny impuls ultradźwiękowy. I uderzył w Chińczyków. I natychmiast setki z nich zaczęły zamieniać się w papkę. A ciała chińskich żołnierzy zaczęły korodować i zwęglać się. I nagle stało się coś upokarzającego.
  Masa chińskich żołnierzy została po prostu rozerwana na strzępy i spalona. A raczej ultradźwięki zniszczyły wiązania między cząsteczkami, a żołnierze po prostu się rozpadli.
  Chłopiec Pawlik, który dowodził tą instalacją, taki jasnowłosy, w czerwonym krawacie, w krótkich spodenkach, z bosymi stopami, zgrubiały od braku butów, śpiewał:
  W bitwie złamano kręgosłup Wehrmachtu,
  Bonaparte zamroził wszystkie uszy...
  NATO zostało rozdarte na strzępy,
  A Chiny są ściśnięte między sosnami!
  Pozostali chłopcy i dziewczęta rozmieścili urządzenie, starając się objąć falą ultradźwiękową jak największy obszar. Kluczem jest tutaj rozgromienie piechoty.
  Gdzie indziej dzieci używały cienkiego miedzianego drutu i przepuszczały przez niego prąd o wysokim napięciu. Uderzał on w chińskie hordy, wywołując iskrzenie i drżenie. A prąd tutaj nie był byle jakim prądem, ale specjalnym, bardziej niszczycielskim dla ludzkiego ciała.
  Chińczycy byli więc w trudnej sytuacji. Dosłownie powalano ich jak kręgle piłką. Tylko setkami naraz. I bez żadnych zbędnych akcesoriów. To była prawdziwa rozgrywka.
  Chłopiec Sieriożka śpiewał:
  Ojczyzno moja, kocham cię,
  Gotowy odeprzeć atak złowrogich wrogów...
  Nie mogę przeżyć dnia bez ZSRR,
  Młody człowiek jest gotowy oddać życie za swoje marzenie!
  Tak walczyły dzieci i piękne dziewczęta. A dziewczęta robiły wszystko, co mogły. Walczyły dzielnie. Weronika i Wiktoria wycelowały z potężnego, pięciolufowego karabinu maszynowego Lenina. I zaczęły strzelać do chińskiej piechoty. Nawet strzępy podartego ciała i szorstkich tkanin latały w niebo. To było naprawdę śmiercionośne, jak zagłada emanująca z nieba.
  Zniszczenie piechoty odegrało ważną rolę w tej wojnie.
  Weronika zauważyła:
  - Zmierzyliśmy się z Chinami z wielką wprawą!
  Wiktoria zauważyła:
  - Lenin to potęga!
  Karabin maszynowy faktycznie działał. Ale ilu jest tych Chińczyków? I nacierają, dosłownie zasypując pozycje trupami. Technologia jest używana przeciwko takim żołnierzom.
  Chińczycy pędzą przez pole minowe. Wysadzają się w powietrze. Ale inni podążają za nimi. I oni również wysadzają się w powietrze. I giną masowo. To jest morderczy skutek, który nastąpił. I jest on po prostu druzgocący.
  Dziewczyna Oksana, również bosa, z piersiami i biodrami ledwo zakrytymi cienkimi paskami materiału, ćwierkała, rzucając granat z zabójczą siłą i igłami:
  - Za ZSRR!
  A pozostałe dziewczyny krzyczały:
  - Za ZSRR! Chwała bohaterom!
  Olympida, niezwykle silna i piękna kobieta, rzuciła beczkę wypełnioną potężnymi materiałami wybuchowymi gołymi, umięśnionymi nogami. Poleciała w sam środek chińskich żołnierzy. A potem eksplodowała z kolosalną siłą. Cały batalion chińskich żołnierzy poleciał w górę i we wszystkich kierunkach.
  Wyglądało to tak, jakby wieloryb ludojad wypuścił fontannę zmiażdżonego mięsa. I tak poszło.
  Alonuszka też strzela. Używa miotacza ognia, a Larisa jest z nią. I podpalają chińską hordę. Palą ich piekielnym ogniem. I widać, że chińscy żołnierze bardzo cierpią. A ona strzela z wielkim entuzjazmem.
  Obie dziewczyny były mocno opalone. Ich ciała były prawie nagie i bardzo piękne, z wydatnymi piersiami. To się nazywa wojowniczka. A kiedy patrzysz na taką dziewczynę, od razu ci się w głowie kręci. To się nazywa płeć piękna. A co może być piękniejszego i bardziej pociągającego niż naga dziewczyna? To jest eleganckie i niezwykle kwazaryczne!
  A jakie uwodzicielskie i pełne wdzięku nogi mają ci komsomolcy? Są niesamowicie czarujące.
  Walki na Dalekim Wschodzie trwają nadal, cechują się wielką intensywnością i agresją.
  Radzieckie dziewczyny walczą z wielką furią, siłą i bohaterstwem.
  Natasza rzuciła bosą stopą granat w Chińczyka i zaśpiewała:
  - Na próżno...
  Zoya wykonała śmiertelny prezent bosym obcasem i dodała:
  - Wróg...
  Augustyn dodał coś druzgocącego i pisnął:
  - On myśli...
  Swietłana rzuciła granat bosymi palcami u stóp i pisnęła:
  - Co...
  Natasza rzuciła bosymi stopami kilka cytryn i krzyknęła:
  - Rosjanie...
  Zoya dodała też coś energicznego i zabójczego, piskliwie:
  - Udało mi się....
  Augustyn wystrzelił śmiercionośną broń, mamrocząc:
  - Wróg....
  Swietłana wzięła kolejny łyk i wyrzuciła z siebie:
  - Zniszcz to!
  Natasza oddała serię i pisnęła:
  - Kto...
  Zoya również strzelała do czarnoskórych obcokrajowców, których zwerbowali Chińczycy i pisnęła:
  - Odważny!
  Augustyn powiedział z siłą i gniewem:
  - To...
  Swietłana poddała się z uśmiechem przypominającym panterę:
  - W...
  Natasza rzuciła granat bosą stopą i krzyknęła:
  - Walczę...
  Zoya rzuciła gołymi palcami dar śmierci i mruknęła:
  - Atakujemy!
  Augustyn uderzył i mruknął:
  - Wrogowie...
  Swietłana kopnęła bosymi stopami stertę granatów i krzyknęła co sił w płucach:
  - My będziemy...
  Natasza oddała serię i syknęła:
  - Wściekle...
  Zoya przerwała Chińczykowi i pisnęła:
  - Uderzyć!
  Augustyn strzelił ponownie i krzyknął:
  - Wściekle...
  Swietłana ćwierkała podczas strzelania:
  - Uderzyć!
  Natasza znów rzuciła granat swoją pełną gracji, bosą stopą i zaćwierkała:
  - Zniszczymy Chińczyków!
  Zoya wzięła ją i zaćwierkała:
  - Przyszła droga do komunizmu!
  I rzuciła cytryną bosymi palcami u stóp.
  Augustyna wzięła i rozproszyła linie, a jej gołe nogi rzuciły się na wojowników Imperium Niebiańskiego, siejąc zniszczenie:
  - Rozdzielimy naszych przeciwników!
  Swietłana wzięła paczkę granatów, rzuciła ją bosym obcasem i pisnęła:
  - Zniszczmy hordę Mao!
  A cała czwórka kontynuowała strzelanie i rzucanie granatami. Amerykański FE-75, sprzedany Chińczykom, poruszał się. Miał działo kal. 128 mm. I strzelał.
  A dziewczyny rzucały granatami. Wysadzały Chińczyków. I oni odpowiadali ogniem. Parli naprzód. Czołgi znów nacierały. Nowiutki niemiecki Leopard 1, również sprzedany Chińczykom za złoto z Niemiec, jechał. Bardzo zwrotna maszyna.
  Ale dziewczyny też się z nim zmierzyły i go ogłuszyły. Rozwaliły mobilny pojazd napędzany turbiną gazową. I wysadziły go w powietrze.
  Natasza zauważyła ze śmiechem:
  - Walczymy świetnie!
  Zoya zgodziła się z tym:
  - Bardzo fajnie!
  Augustyn dowcipnie zauważył:
  - Odniesiemy zwycięstwo!
  I odpaliła granat przeciwpancerny bosą stopą. Co za silna dziewczyna. I taka dowcipna.
  Swietłana również rzuciła śmiercionośny dar bosymi palcami i trafiła przeciwnika. Bardzo agresywna dziewczyna, z oczami w kolorze chabrów. Ma niesamowity dowcip i wybuchową siłę!
  Natasza oddała serię strzałów i obnażyła zęby:
  - Za Świętą Ruś!
  Zoya strzelała bardzo aktywnie i uśmiechała się, pokazując swoje perłowe zęby:
  - Jestem wojownikiem, którego poziom nigdy nie przemija!
  Augustyna też strzeliła. Zmiażdżyła Chińczyka i bełkotała:
  - Jestem wojownikiem z wielkimi ambicjami!
  I odsłoniła swe perłowe zęby!
  Swietłana potwierdziła:
  - Bardzo duże ambicje!
  Natasza rzuciła bosą stopą cytrynę i zaśpiewała:
  - Z nieba...
  Zoya również rzuciła granat bosymi palcami u stóp i powiedziała:
  - Gwiazda...
  Augustyna bosą stopą przekazała dar śmierci i zaśpiewała:
  - Jasny...
  Swietłana również rzuciła granat bosą stopą i powiedziała:
  - Chrustalino!
  Natasza oddała serię i syknęła:
  - Powiem ci...
  Zoya wyciągnęła gołe palce i syknęła, rzucając dar śmierci:
  - Piosenka....
  Augustyn kopnęła bosym obcasem istotę niosącą śmierć i pisnęła:
  - Zaśpiewam...
  Natasza kontynuowała, śpiewając agresywnie:
  - O...
  Zoya rzuciła bosą nogą ładunek wybuchowy, rozpędzając faszystów i krzycząc:
  - Droga...
  Augustina kopnęła bosą piętą kilka granatów i powiedziała:
  - Stalinie!
  Natasza zauważyła:
  - Stalin nie żyje, teraz władzę przejął Breżniew!
  Rudowłosy diabeł zauważył:
  - Stalin umarł, ale jego dzieło żyje dalej!
  Dzieci wykazują się niezwykłą odwagą walcząc z wojskami Mao.
  I pokazują, że są odważni.
  I pieśń rozbrzmiewa znów;
  Jesteśmy pionierami, dziećmi komunizmu,
  Ogień, namiot i miedziana kuźnia...
  Zmiażdżymy Naval Masizma żartem,
  Który czeka sromotna klęska!
  A dziewczyna w czerwonym krawacie rzuca ładunkiem wybuchowym bosymi palcami u stóp, rozrywając Chińczyka na strzępy.
  Po czym zaśpiewa:
  - Chwała epoce komunizmu!
  Zatrzymamy atak faszyzmu!
  A chłopiec, który oparzył sobie bosą piętę, także zacznie płakać:
  - Za wielkość planety komunizmu!
  Dzieci są bardzo odważnymi wojownikami. Mimo że czasami są poddawane tak brutalnym torturom.
  Jednak nawet małe dzieci walczyły z Chińczykami. Chłopcy i dziewczęta rzucali domowej roboty ładunkami wybuchowymi w chińskie czołgi, działa samobieżne i piechotę.
  Niektórzy używali małych katapult i dużych proc, które okazywały się dość skuteczne.
  Dzieci to na ogół ludzie pogodni i skłonni do bohaterstwa. Choć ich bose stopy są czerwone od zimna jak gęsie łapki, ich wola jest niezłomna.
  Pionierzy walczyli z wielką odwagą. Wiedzieli, co oznacza dostanie się do niewoli chińskiej.
  Na przykład dziewczyna o imieniu Marinka wpadła w szpony Chińczyków. Jej bose stopy naoliwiono i umieszczono przy palenisku. Płomienie niemal lizały jej bose pięty, zrogowaciałe od długiego chodzenia boso. Tortury trwały około piętnastu minut, aż na podeszwach stóp pojawiły się pęcherze. Następnie rozwiązano bose stopy dziewczyny. I znowu zadawano pytania. Bito ją gumowymi wężami.
  Potem stosowali wstrząsy elektryczne... Marinka była torturowana, aż straciła przytomność dziesięć razy podczas przesłuchania. Potem pozwalali jej odpocząć. Kiedy jej bose stopy trochę się zagoiły, ponownie je oliwili i przynieśli z powrotem kocioł. Tę torturę można było powtarzać wielokrotnie. Torturowano ją wstrząsami elektrycznymi i chłostano gumowymi wężami.
  Torturowali Marinkę bardzo długo. Aż oślepła i zsiwiała od tortur. Po czym żywcem ją zakopali. Nie zmarnowali nawet kuli.
  Pionier Wasia był biczowany nago rozżarzonym drutem przez żołnierzy Mao.
  Potem przypalili jej bose pięty rozpalonymi do czerwoności żelaznymi paskami. Chłopiec nie wytrzymał; krzyczał, ale nadal nie wydał towarzyszy.
  Chińczycy rozpuścili go żywcem w kwasie solnym. I to jest potwornie bolesne.
  Żołnierze Mao byli prawdziwymi potworami... Torturowali członkinię Komsomołu żelazem. Potem powiesili ją na stojaku, podnieśli i zrzucili. Potem spalili ją rozżarzonym łomem. Wyrwali jej piersi obcęgami. Potem dosłownie oderwali jej nos rozżarzonymi szczypcami.
  Dziewczynę zamęczono na śmierć... Złamano jej wszystkie palce i nogę. Inną członkinię Komsomołu, Annę, nabito na pal. A gdy umierała, spalono ją pochodniami.
  Krótko mówiąc, Chińczycy torturowali nas, ile mogli i ile chcieli. Torturowali i dręczyli każdego.
  Natasza i jej drużyna wciąż walczyły, będąc okrążone. Dziewczyny walczyły zgrabnie, boso i rzucały granatami. Odpierały przeważające siły chińskie. Utrzymywały pozycję bardzo odważnie i nie wykazywały oznak odwrotu.
  Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova próbują powstrzymać Chińczyków przed lotami. Amerykanie sprzedali im mnóstwo samolotów, przez co ZSRR ma coraz trudniej. Dziewczyny noszą bikini i są boso. Obie są bardzo piękne i zadziorne.
  Anastazja walczy i manewruje. Jej myśliwiec wykonuje pętlę i uderza w amerykański samolot Trump-Wolf. I robi to na bosych stopach.
  Dziewczynka nie zapomina płakać:
  - Jestem wojownikiem super klasy!
  Akulina również strzela do wroga. I robi to celnie. I używa do tego bosych stóp.
  I ryczy na cały głos:
  - Chwała komunizmowi!
  Władywostok stoi już na krawędzi upadku i sytuacja staje się coraz bardziej dramatyczna.
  A Niemcy są brutalni i uciekają się do tortur. Szczególnie uwielbiają torturować chińskie pionierki.
  Baojei i Jiao rozebrali więc chłopca w wieku około trzynastu lat. Zaczęli łaskotać młodego pioniera. Sieriożka zaśmiał się i mruczał. Wtedy Baojei przyłożył zapalniczkę do bosego, okrągłego pięty chłopca. Płomień lizał lekko szorstką podeszwę młodego pioniera. Krzyknął z bólu. Pojawiły się pęcherze.
  Chińskie dziewczyny zachichotały:
  - Będzie wspaniale!
  I zaczęli chłostać chłopca. Jęczał i krzyczał. Stało się to szczególnie dotkliwe, gdy dziewczyny zaczęły przykładać mu do bosych stóp pochodnie. Wtedy pionierzy przyłożyli mu do nagiej piersi rozpalone żelazo i chłopiec stracił przytomność.
  Tak, chińskie wojowniczki są w szczytowej formie. Torturowanie chłopca jest dla nich na porządku dziennym.
  Tortury nie ograniczały się do chłopców, ale także do członków Komsomołu. Dziewczęta rozbierano i prowadzono na łoże. Tam podnoszono je, zmuszano do wygięcia się i dosłownie wiły się z bólu - te piękności. Pod bosymi stopami dziewcząt rozpalano palenisko, grożąc przypaleniem podeszew.
  Jak dziewczyny z Komsomołu krzyczały z dzikiego bólu... Jakie to wszystko było okrutne. A Chińczycy wdychali zapach przypalonego ciała i śmiali się, klepali się po udach i krzyczeli:
  - Chwała wielkiemu Mao! Zmieciemy ich wszystkich z powierzchni ziemi!
  I znowu tortury i męki. Męki pionierów są szczególnie interesujące. Chłopcy są bici na śmierć, a potem posypuje się ich rany solą i zmusza do jęczenia. Tak, to wyjątkowo nieprzyjemne.
  A jeśli dodatkowo użyją rozgrzanego drutu, staje się to o wiele bardziej bolesne.
  A dzieci też walczą. A młodzi pionierzy idą do boju, spotykając wroga koktajlami Mołotowa i strzałami.
  Chłopcy i dziewczęta są wychudzeni i podrapani, jak zawsze w bitwie. Walczą dzielnie i z absolutną desperacją.
  Ile ich dzieci umiera i zostaje rozdartych?
  Łączy ich jedno: wiara w triumf komunizmu i bose stopy. Oczywiście, nie wszyscy noszą buty podczas wojny, więc na znak solidarności wszystkie dzieci pokazują swoje bose, okrągłe obcasy. Wiosna na Syberii jest dość łagodna, a kiedy się rusza i odśnieża, zimno nie jest takie dotkliwe.
  Dzieci pracują z entuzjazmem i śpiewają:
  Powstańcie jak ogniska, błękitne noce,
  Jesteśmy pionierami - dziećmi robotników...
  Zbliża się era lat jasnych,
  Wołaniem pionierów jest zawsze być przygotowanym!
  Wołaniem pionierów jest zawsze być przygotowanym!
  I znów rozbrzmiewa alarm. Chłopcy i dziewczęta skaczą na dno okopu. A pociski już wybuchają na górze: artyleria wroga strzela.
  Paszka zapytał Maszę:
  - No więc, myślisz, że możemy się oprzeć?
  Dziewczyna odpowiedziała pewnie:
  - Bądźmy silni przynajmniej raz, w najtrudniejszej godzinie!
  Pionier Saszka logicznie zauważył:
  - Nasze bohaterstwo jest niezachwiane.
  Chłopiec postukał bosą podeszwą o kamienie. Najwyraźniej nabawił się poważnych odcisków.
  Dziewczyna, którą zauważyła Tamara:
  - Będziemy walczyć bez strachu,
  Będziemy walczyć, nie cofając się ani o krok...
  Niech koszula będzie mocno nasiąknięta krwią -
  Zamień kolejnych wrogów w piekło dla rycerza!
  Rusłan, młody pionier o czarnych włosach, zauważył:
  - Miną wieki, nadejdzie era,
  W którym nie będzie cierpienia i kłamstwa...
  Walcz o to do ostatniego tchnienia -
  Służ swojej Ojczyźnie całym sercem!
  Chłopiec Oleg, szczupły i jasnowłosy, zaśpiewał wiersz:
  Nie, bystre oko nie zblaknie,
  Spojrzenie sokoła, orła...
  Głos ludu rozbrzmiewa -
  Szept zmiażdży węża!
  
  Stalin mieszka w moim sercu,
  Abyśmy nie znali smutku,
  Drzwi do kosmosu zostały otwarte,
  Gwiazdy migotały nad nami!
  
  Wierzę, że cały świat się obudzi,
  Będzie koniec faszyzmu...
  Będzie koniec maoizmu,
  A słońce będzie świecić,
  Oświetlając drogę komunizmowi!
  Chłopcy i dziewczęta bili brawo. Oto młodzi wojownicy walczący w świecie, który naprawdę jest piekłem, ale piekłem ciekawym. Było jednocześnie fajnie i strasznie.
  Oleg i Margarita użyli innej broni przeciwko żołnierzom Mao: półprzestrzennych reflektorów.
  Tysiące chińskich żołnierzy zostało po prostu zmiażdżonych i zmiażdżonych. Czołgi i amerykańskie samoloty zakupione przez Chiny również zostały zniszczone.
  Toczyła się zacięta i nieustająca walka o szczęście i dobrobyt, a może nawet o przetrwanie.
  Paszka i Saszka unieśli procę i wystrzelili dar śmierci. Lufa trafiła w nazistowskiego szturmowca.
  Dziewczyna, którą śpiewała Natasza:
  - Komsomoł to nie tylko wiek,
  Komsomoł jest moim przeznaczeniem!
  Wierzę, że podbijemy kosmos,
  Żyjmy wiecznie!
  Ahmed, młody pionier z Azerbejdżanu, odpowiedział z uśmiechem:
  - Ty jeszcze nie jesteś Komsomołką, Nataszo!
  Dziewczynka tupnęła gniewnie bosą nogą i odpowiedziała śpiewnym głosem:
  Obok ojców, z wesołą pieśnią,
  Jesteśmy po stronie Komsomołu...
  Zbliża się era lat jasnych,
  Wołanie pionierów brzmiało: bądź zawsze przygotowany!
  Wołanie pionierów brzmiało: bądź zawsze przygotowany!
  Oleg także tupnął bosą, dziecięcą nogą i ryknął:
  Ściśnij młot mocniej, proletariuszu,
  Zmiażdżenie jarzma ręką wykonaną z tytanu...
  Zaśpiewamy tysiąc arii naszej Ojczyźnie,
  Przynieśmy światło naszym potomkom, Boże!
  Dzieci są gotowe do walki, machając bosymi stopami. Oto one, na drucie, wpychają paczki z domowej roboty materiałami wybuchowymi pod gąsienice chińskich czołgów. Materiały wybuchowe eksplodują i niszczą rolki czołgów armii Mao.
  Wygląda groźnie.
  Saszka piszczy:
  - Chwała komunizmowi!
  Chłopiec Paszka strzela z procy razem z Olegiem i piszczy:
  - Chwała pionierom!
  Chłopiec, Rusłan, i dziewczynka, Sufi, ciągną minę pod Niemcem za pomocą drutu i krzyczą:
  - Chwała ZSRR!
  Dzieci z Azerbejdżanu i rosyjscy chłopcy walczą. Opaleni, chudzi, boso pionierzy, przeciwko kolosalnej armadzie czołgów.
  Dziewczyna Tamara tupie swoją wdzięczną, małą, bosą stopą i mówi:
  - Chwała Rosji, chwała!
  Pionier Akhmet potwierdza, strzelając do wroga:
  - Jesteśmy razem szczęśliwą rodziną!
  Ramzan, rudowłosy chłopiec z Azerbejdżanu, potwierdza, zatrzymując samochód:
  - Jednym słowem jesteśmy sto tysięcy! Chwała ZSRR i wodzowi chwalebnego kraju, Leonidowi Iljiczowi Breżniewowi!
  ROZDZIAŁ NR 5.
  Wojna z Chinami trwa. Wojska Mao, w szczególności, próbują okrążyć Ałma-Atę. Są liczne. Ale napotykają na opór oddziałów dzieci.
  W szczególności, tutaj jest Timur i jego zespół. Młodzi wojownicy strzelają z karabinów maszynowych do nacierającej chińskiej piechoty. To brutalne ataki. Dzieci muszą strzelać tak często, jak to możliwe. Karabiny maszynowe również są w akcji. To prawdziwa masakra. A kiedy chińskie hordy się zbliżają, zostają wysadzone w powietrze przez pola minowe. To jest ten rodzaj niesamowitej walki, która się tam toczy.
  Używane miny są lekkie, przeciwpiechotne. Setki Chińczyków giną od nich. Ale oni wciąż się czołgają. I po raz kolejny pionierzy rozwalają ich z wielką furią i precyzją. To naprawdę zabójcze.
  Karabiny maszynowe chłopców strzelają automatycznie. I wszyscy kosą nacierające kolumny. Robią to z wielkim entuzjazmem.
  Timur, chłopiec wyglądający na trzynastolatka, rzuca granat bosą stopą, rozdziera Chińczyków i krzyczy:
  - Chwała ZSRR!
  Chłopiec Sieriożka potwierdza:
  - Chwała bohaterom-pionierom!
  Dziewczyna Katya, strzelając, i to całkiem trafnie, potwierdza:
  - Jezus i Łada są za nami!
  Dziewczyna Anka dodaje, rzucając bosą stopą w Chińczyka torbą:
  - Breżniew - oto kim się dzisiaj staliśmy!
  Tak działa dziecięcy zespół. I słychać terkot karabinów maszynowych. I szeregi chińskich żołnierzy padają jeden po drugim.
  W tym samym czasie moździerze ostrzeliwują wojska Imperium Niebiańskiego. I robią to z precyzją. Niszczą wroga. Używana jest również amunicja kasetowa. Jest dość skuteczna przeciwko Chińczykom. Więc zabijanie stało się krwawe.
  Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa rozpoczęli atak na wojska Imperium Niebiańskiego z powietrza, korzystając z samolotu. Lecieli małym statkiem powietrznym o kształcie dysku, który dzięki przepływowi laminarnemu był praktycznie nieprzenikalny dla broni ręcznej.
  A dzieci zrzucały z niego maleńkie igiełki z silną trucizną. Nadlatywały w chmurze i rozbijały masy chińskiej piechoty. Tak marnować ludzki potencjał? Tylko Imperium Niebiańskie jest do tego zdolne.
  I dochodzi do niewyobrażalnej masakry. A Chińczycy wciąż pędzą do walki.
  Oleg zauważył, naciskając przyciski joysticka bosą, dziecięcą stopą i wypuszczając chmurę ultracienkich, trujących igieł:
  - Naprawdę możemy powiedzieć, że staliśmy się fajniejsi od wszystkich innych!
  Również Małgorzata, naciskając przyciski palcami bosych, dziecięcych stóp, zauważyła:
  - Jeszcze za wcześnie, żeby spocząć na laurach!
  Dzieci rzeczywiście brały udział w sprzątaniu. Tak wielu Chińczyków umierało. Mao postanowił zignorować straty: kobiety będą rodzić więcej. Wysłał więc dużą liczbę piechoty. Ale miał niewiele sprzętu. Poza tym, co, oczywiście, sprzedawały mu Stany Zjednoczone. I tutaj, oczywiście, szanse nie były po stronie Chin.
  Natasza też walczy. Strzela z karabinu maszynowego Dragon do Chińczyków. A żółci żołnierze o skośnych oczach padają jak stos drewna na opał.
  Dziewczyna, bosymi stopami, ciska potężnym ładunkiem wybuchowym z pyłu węglowego. I nagle wybucha. Chińskie myśliwce rozlatują się we wszystkich kierunkach.
  Zoya jest również bardzo celną strzelczynią, a każdy strzał kogoś powala. Jest przepiękną dziewczyną - blondynką o miodowym kolorze. Celuje z niezwykłą precyzją, trafiając z niesamowitą celnością.
  Dziewczyna wzięła ją i zaśpiewała:
  I bitwa trwa dalej,
  W Chinach szaleje ogień...
  A Breżniew jest taki młody,
  Zadaje śmiertelny cios!
  A bosym, okrągłym, różowym obcasem dziewczyna rzuciła groch zagłady. I przeleciał, i jak celnie trafił. Rozproszył skośnookich żołnierzy na wszystkie strony. A Chińczycy stracili ręce i nogi. Oto co dostali maoiści.
  Augustyna również pisała do maoistów, oddawała celne strzały i gwizdała:
  Hymn Ojczyzny jest w moim sercu,
  Zmiażdżymy Chińczyków w wielkim stylu...
  Towarzyszu Stalinie, uwierz mi, moja rodzino,
  A dziewczyna miażdży wszystkich jak słoń!
  I rzuciła też gołą stopą niszczycielski dar zniszczenia. I Chińczycy zostali rozerwani na strzępy.
  Swietłana również strzelała bezlitośnie, miażdżąc wszystkich. Strzelała też do Chińczyków sprytnym urządzeniem.
  Wojowniczka krzyknęła, kręcąc swymi bujnymi biodrami:
  - Chwała komunizmowi i ZSRR!
  A bosa, piękna, bardzo uwodzicielska stopa chwyciła i rzuciła groszek ze śmiercionośną siłą.
  Te dziewczyny są po prostu super.
  Anastasia Vedmakova atakuje cele naziemne ze swoich samolotów szturmowych. Atakuje również Chińczyków pociskami, w tym amunicją kasetową, aby dodatkowo zniszczyć piechotę.
  Wojownik śpiewa:
  Rosja kontra Mao,
  Oto nasza sytuacja...
  Musimy walczyć dzielnie,
  I będą efekty!
  I wieczna wiedźma wystrzeliła kolejny pocisk. Cóż to była za walka.
  Chińczycy zaatakowali masowo. Budowali też czołgi z drewna i ceramiki - a raczej z glinianych modeli. Niektóre z nich były napędzane rowerami. I potrafiły wzbudzać strach.
  Piechota nacierała jak lawina. I ginęła w ogromnych ilościach.
  Akulina Orłowa również atakowała cele naziemne - chińskie siły powietrzne są słabe. Ale ich siła tkwi w populacji i ludzkim ciele. Jest ich tak dużo, że straty nie mają znaczenia. W niektórych grach komputerowych, takich jak "Kozacy", piechotę można wystawić tak szybko i rzucić na pozycje, że dosłownie dziesiątki tysięcy z nich giną. W takie gry grają ludzie. Ale żołnierze żyją. I jakoś nieprzyjemnie jest zabijać Chińczyków, którzy do niedawna byli komunistami. Ambicje Mao doprowadziły jednak do wielkiej wojny. Jest tu pewna specyfika. Hitler rozpoczął II wojnę światową w wieku pięćdziesięciu lat i z jakiegoś powodu bardzo się spieszył. Jednak, jeśli się nad tym zastanowić, miał swoje powody, żeby się tak spieszyć.
  Przecież nie tylko nazistowskie Niemcy rosły w siłę; ich wrogowie również zwiększali swój potencjał. I nie tylko ZSRR, który marzył o błogosławieństwie świata stworzeniem zjednoczonego imperium komunistycznego, ale także Francja, która budowała nowe czołgi i okręty, podobnie jak Wielka Brytania i Polska. Nic nie przychodzi łatwo. I Suworow-Rezun, pisząc swoją tetralogię "Lodołamacz", słusznie zauważył: owszem, armia radziecka się przezbrajała, ale we współczesnym świecie armie stale się przezbrajają. A jeśli armia radziecka się przezbrajała, to i niemiecka. Chociaż Suworow-Rezun kłamał w niektórych kwestiach, a może po prostu był niedoinformowany. Ciężkie czołgi dla nazistowskich Niemiec były również opracowywane w ZSRR przed wojną. Niektóre ważyły nawet sześćdziesiąt pięć ton. Powstał również prototyp Tygrysa z armatą kalibru 88 mm, aczkolwiek z cieńszym pancerzem niż ta pięćdziesięciomilimetrowa, która weszła do produkcji.
  W każdym razie, gdyby ZSRR zwlekał w 1941 roku i postanowił lepiej się przygotować, dokupiłby nowocześniejsze czołgi i samoloty, ale jednocześnie III Rzesza również by się wzmocniła. Co więcej, naziści mogliby zdobyć Egipt i Gibraltar, przejąć kontrolę nad zasobami Afryki i Bliskiego Wschodu oraz utworzyć nowe dywizje z Arabów. Desant na Wielką Brytanię był również całkowicie możliwy, a wówczas jej zasoby zasiliłyby Trzecią Rzeszę.
  Ale teraz ZSRR jest w stanie wojny z krajem o ogromnej populacji. I spróbuj sobie z tym poradzić. Obrona generalnie się sprawdza, choć Chińczycy wciąż tu i ówdzie przebijają się. W przeciwieństwie do II wojny światowej, bardziej praktyczne jest wyposażenie czołgów w karabiny maszynowe niż armaty. A jeśli już, to powinny to być pociski odłamkowo-burzące. I granaty, najlepiej o dużym rozrzucie i dużej gęstości rażenia.
  Trwa bitwa z piechotą wroga. Strzelają karabiny maszynowe...
  Akulina Orłowa zrzuciła bombę kulową. Pokrywa ona szeroki obszar piechoty. To skuteczna broń, że tak powiem. Walki eskalują. Chińczycy nie oszczędzają życia swoich ludzi. Co więcej, wojska muszą zostać przerzucone z europejskiej części ZSRR. A to utrudnia komunikację. Chińska piechota ma przewagę liczebną, choć nie jest zbyt dobrze uzbrojona. Wielu ma nawet karabiny skałkowe lub domowej roboty strzelby. Niektóre chińskie jednostki są uzbrojone we włócznie i kosy - brakowało im broni palnej. Ale jest ich tak dużo.
  Akulina Orlova zauważyła:
  - To jakiś piekielny pasztet z mięsem! Wszyscy nadchodzą i nadchodzą!
  Anastasia Vedmakova skinęła głową:
  - Tak, racja! Taki jest diaboliczny plan wroga! Ale cóż poradzić! Jak powiedział Aleksander Suworow, Rosja nie jest gotowa na żadną wojnę.
  Margarita Magnitnaya, inna wspaniała, bardzo piękna pilotka w kostiumie kąpielowym i boso, zauważyła:
  - Bardzo mi szkoda Chińczyków - walczą o sprawę, która jest im zupełnie niepotrzebna!
  Akulina wyraziła sprzeciw:
  - Niezupełnie. Ludność Chin jest duża i szybko rośnie, ale żyznej ziemi nie ma aż tak dużo. Są góry i pustynie. Oczywiście Mao pragnie zarówno przestrzeni życiowej i zasobów Syberii, jak i chwały wielkiego zdobywcy!
  Anastazja zachichotała i zauważyła:
  "Tak, w wieku siedemdziesięciu pięciu lat nadszedł czas, by rozpocząć wielką wojnę i dokonać podbojów. By spróbować prześcignąć Czyngis-chana, w wieku, gdy Czyngis-chan już nie żyje!"
  Margarita zrzuciła kolejną bombę, tym razem z igłami, i zauważyła:
  "A Stalin nie dożył wieku Mao. Co za niesprawiedliwość. A teraz ten starzec rozpętał wojnę porównywalną do II wojny światowej".
  Akulina Orlova zauważyła:
  - A na razie w wersji bezatomowej! Jak jednak wiemy, ZSRR zobowiązał się nigdy nie użyć broni jądrowej jako pierwszy!
  Anastazja, wystrzeliwując pocisk za pomocą amunicji kasetowej, zanotowała:
  "Użycie broni jądrowej przeciwko Chinom byłoby jak prześcignięcie Hitlera. A oni mają własne głowice! Mogliby nawet odpowiedzieć!"
  Dziewczyny zostawiły po sobie liczne ciała Chińczyków. Nie oznacza to jednak, że armia radziecka nie poniosła strat. Były też ofiary, zwłaszcza w walce wręcz. Wielu Chińczyków biegle władało kung-fu, co stwarzało problemy. Aby uniknąć dużych strat i okrążenia, armia Breżniewa wycofała się w sposób uporządkowany.
  Mao nieustannie popychał swoich żołnierzy do krwawych ataków. Starał się rozciągnąć linię frontu tak bardzo, jak to możliwe. Chińskie wojska zaatakowały Ałma-Atę w Kazachstanie i Kirgistanie, a także mocno nacierały w Mongolii, zdobywając już większość jej terytorium. W miarę postępów było to zauważalne. Mieli ogromną przewagę w ludziach.
  Radziecka Armia Czerwona próbowała temu przeciwdziałać, wykorzystując przewagę technologiczną. W szczególności lotnictwo Breżniewa cieszyło się miażdżącą przewagą. Potrzebne były nowe typy bomb o szerokim zasięgu, aby zmaksymalizować penetrację piechoty.
  I pociski z najnowszą amunicją kasetową. Dziewczyny Veroniki i Victorii ostrzelały Chińczyków systemem rakietowym Uragan. I to całkiem mocno. A wojska Imperium Niebiańskiego dostały solidne lanie.
  Weronika, klaszcząc w bose stopy, zauważyła:
  Nasze gwiazdy są skierowane ku komunizmowi,
  Otwórz drogę,
  Służymy Ojczyźnie wiernie,
  Nie odwracaj się!
  Wiktoria zauważyła:
  - Tak właśnie uderzy we wroga!
  I znów trafili z najnowszej wyrzutni rakietowej - "Huragana"!
  A chińscy żołnierze rozbłysnęli niczym ozdoby na choince.
  Elena i jej załoga walczą w czołgu T-11. Dziewczyny w pojeździe mają na sobie jedynie bikini i naciskają przyciski bosymi stopami.
  I strzelają potężnym i śmiercionośnym ogniem, dosłownie miażdżąc wroga. I wielu żołnierzy Imperium Niebiańskiego ginie.
  Elizabeth wystrzeliła pocisk odłamkowo-burzący. Odcięte chińskie ręce i nogi latały wszędzie.
  Wojownik śpiewał:
  Jestem najsilniejszy na świecie,
  Wymoczmy Chińczyka w toalecie...
  Ojczyzna nie wierzy łzom,
  A Mao dostanie porządnego kopa w mózg!
  I nacisnęła guziki bosymi palcami. I pocisk z ładunkiem odłamkowym wyleciał z ogromną siłą. A potem dziewczyny oddały strzały z karabinów maszynowych.
  Jekaterina zaświergotała:
  I sadzę aluminiowe ogórki,
  Na plandekowym polu!
  I naciska dźwignię swoim szkarłatnym sutkiem. Taka właśnie jest dziewczyna.
  A Eufrozyna również weźmie i wyśle podmuch śmiercionośnej siły. I uderzy Chińczyków tak mocno, że uciekną prosto do innego świata. Ciała się rozpadną, ale dusze wzniosą się w górę.
  Tak właśnie działa czołg T-11. Jest uzbrojony w potężne działo kal. 130 mm. Jednak ze względu na specyfikę wojny, opracowywana jest modyfikacja z wyrzutnią rakiet z pociskami odłamkowymi, aby lepiej celować w piechotę.
  A dziewczyny to wykorzystają. ZSRR epoki Breżniewa, jak to mówią, pręży wszystkie siły, próbując zmiażdżyć hordę.
  Stany Zjednoczone są bardzo zadowolone, że dwa kraje rządzone przez komunistów są uwikłane w konflikt. Konkretnie, dostarczają Chinom na kredyt czołgi M-60 i przestarzałe czołgi Petton, więc mają czym walczyć z ZSRR.
  Oczywiście, są samoloty, ale są też przestarzałe. Dlatego czasami potrzebna jest broń przeciwpancerna. Ale ZSRR opracował pojazdy uzbrojone nawet w dziesięć karabinów maszynowych. I strzelają tak celnie, że sieką piechotę.
  Elżbieta strzela z karabinów maszynowych i wycina tonę Chińczyków, cały czas śpiewając:
  Mao jest silny,
  Nic nie dostaniesz...
  Milczysz...
  Przecież jestem nietoperzem!
  Po czym dziewczyna po prostu wybucha śmiechem. Te kobiety są takie fajne.
  Radziecki czołg jedzie, miażdżąc Chińczyków gąsienicami. Ma najnowocześniejszy silnik turbiny gazowej o mocy 1500 koni mechanicznych, a ważąca sześćdziesiąt trzy tony maszyna dosłownie lata. I miażdży wszystkich wojowników Niebiańskiego Imperium tak mocno, że nie sposób tego opisać słowami ani opisać.
  Ekipa wschodnioniemieckich dziewcząt również działa przeciwko Chińczykom. Czołg Leopard jest w akcji, miażdżąc armię Mao. Jego działo kal. 120 mm strzela pociskami odłamkowo-burzącymi. Dziewczyny są zachwycone.
  Gerda naciska guziki bosymi palcami u stóp i piszczy:
  Moja ojczyzna jest dumna i słodka,
  Moja ojczyzna - spalimy nas wszystkich do gołej ziemi!
  Jakąż to była wspaniała dziewczyna, biała z lekkim niebieskim odcieniem.
  Charlotte natomiast ma ognistą rudość. I również strzela pociskami do Chińczyków. Wojownicy, nie trzeba dodawać, to płótna bitewne. A ona potrafi pokazać coś, co jest zdumiewające.
  Tak właśnie uderza żołnierzy Mao. I miażdży ich bez żadnych ceregieli.
  W tym samym czasie dziewczyna śpiewa:
  Chwała komunizmowi, chwała,
  Czołgi pędzą naprzód...
  Podziały w czerwonych koszulkach,
  Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!
  Christina rozwala Chińczyków karabinem maszynowym. I nokautuje ich z absolutną siłą. To taka urocza dziewczyna. A jej włosy są tak złote i lśniące, że nie sposób ich opisać słowami, nie da się ich opisać, są mieszanką czerwieni i żółci.
  Z wielką energią uderza Chińczyka i śpiewa:
  Breżniew to chwała wojskowa,
  Breżniew, ucieczka naszej młodości...
  Walcząc i zwyciężając pieśnią,
  Nasi ludzie idą za Breżniewem!
  Walcząc i zwyciężając pieśnią,
  Nasi ludzie idą za Breżniewem!
  Magda to prześliczna dziewczyna - miodowoblond kobieta, pilotująca Leoparda i miażdżąca chińskiego żołnierza jego gąsienicami. Jest po prostu prześliczna. Można by nawet powiedzieć, że to superpiękność. I daje się we znaki Chińczykom.
  Oto ona, dziewczyna z wyższych sfer.
  I oczywiście, dlaczego nie miałaby śpiewać:
  Krąg słoneczny,
  Niebo wokół...
  To jest rysunek dziewczynki!
  Hitler kaput,
  On nie jest fajny,
  A kobiecy głos dźwięczy!
  I tak czterech niemieckich wojowników po prostu poszło i pokazało wszystko. I zaczęło miażdżyć Chińczyków z coraz większym entuzjazmem. Nie tylko dziewczyny - to były prawdziwe Terminatory.
  Alicja i Angelica strzelają do Chińczyków z karabinów snajperskich. Ulepszyły nawet swoją broń, zwiększając jej szybkość. Muszą zabijać wrogów w dużych ilościach. Dlatego rzuciły się na wojowników Niebiańskiego Imperium.
  I oczywiście nie zapomnieli zaśpiewać:
  Niech zawsze będzie słońce,
  Niech zawsze będzie niebo...
  Niech zawsze będzie mama,
  Niech zawsze będę ja!
  I tak piękności oszalały, po prostu wspaniałe. A ich strzały są tak celne i szybkie. Nie ma czasu nawet liczyć ofiar; zabijają setki Chińczyków dziennie. I wciąż napierają jak ropucha na wijącym się stołku.
  Alicja rzuciła wybuchowy groszek bosymi palcami u stóp i zaćwierkała:
  A dziewczyna ma majtki,
  Ona zjada arkusze brązu!
  Angelica roześmiała się i odpowiedziała:
  Muszę znaleźć mężczyznę,
  Żeby komuś dokopać w ramach żartu...
  Jeździłbym na nim,
  Naprawdę podkręciłbym temperaturę!
  I obie dziewczyny - blondynka i ruda - uderzyły się wzajemnie bosymi stopami, tak mocno, że posypały się iskry.
  Angelica rzuciła granat odłamkowy bosą, muskularną stopą - potężną i śmiercionośną broń. I rozrzuciła go jak rój Chińczyków. To dopiero rudowłosa wojowniczka. I jak cudownie się czuje.
  Obie dziewczyny strzelają jak szalone, a ich bose, pełne gracji stopy rzucają dary zagłady.
  Cóż, wojna to wojna...
  Oto dwaj jedenastoletni chłopcy w czerwonych krawatach, Pietka i Sieriożka, zrzucający granaty odłamkowe na Chińczyków za pomocą latawca.
  I niszczą wojowników Imperium Niebiańskiego.
  Petka śpiewała:
  A w górskiej ciszy i gwiaździstych szczytach,
  W morskiej fali i wściekłym ogniu!
  I w ogniu wściekłym, wściekłym!
  A Sieriożka z entuzjazmem podchwyciła:
  - Nie będzie miejsca dla Mao na Ziemi!
  I obaj chłopcy tupali bosymi nogami i krzyczeli:
  - Za Ojczyznę! Za Breżniewa!
  A dzieci walczą bardzo dzielnie. Ich bose stopy uderzają w trawę.
  I wykazują się pomysłowością. Na przykład Lara używa procy. I tak właśnie rozwala tych maoistów.
  Chociaż Chinami rzekomo rządzą komuniści, los klasy robotniczej jest tragiczny. Nie ma żadnych praw - panuje totalitarna dyktatura.
  I tak Chińczycy pojmali chłopca Waskę. I przesłuchali go. Zakuli bose stopy dziecka w dyby i zaczęli bić go bambusowymi kijami po bosych, okrągłych piętach.
  Vaska krzyknął, bolało go, a podeszwy jego stóp spuchły i zsiniały. Wtedy chińscy kaci przynieśli im pochodnię. Płomień drapieżnie lizał piętę dziecka, pobitą kijami.
  Taki los czekał młodych leninistów, którzy dostali się do niewoli.
  A radzieckie dziewczyny walczyły dalej. Nicoletta, na przykład, również oddała serię z szybkostrzelnego karabinu maszynowego. A potem, bosą, wyrzeźbioną stopą, rzuciła granat.
  Po czym wzięła i zaśpiewała:
  Girlandy lśnią w czarnym jak smoła eterze,
  Swaróg wyciągnął nad nami swój ostry miecz...
  Za nami jest nasza Ojczyzna, Święta Ruś,
  Wszechmogący cofnął czas wojny!
  Tak walczyła ta dziewczyna. To prawdziwa wojowniczka. I pokazuje swoje wyjątkowe umiejętności.
  Nicoletta zachichotała i znów rzuciła groszek zagłady bosymi palcami. I znów Chińczycy rozpierzchli się na wszystkie strony, niczym rozbryzgi wody.
  Tamara też rzuciła w Chińczyków czymś z moździerza. I to miało naprawdę niszczycielski skutek. Grzmot był druzgocący. Dziewczyna tupnęła bosymi, wyrzeźbionymi stopami i zaćwierkała:
  Nasza siła jest wielka
  Obcięli koguta!
  Tamara to wspaniała wojowniczka. A Alexandra, która jest również niesamowicie twarda, demonstruje swój niszczycielski i wyjątkowy wpływ na armię Imperium Niebiańskiego. Ta dziewczyna daje znakomity występ.
  A ta dziewczyna jest naturalną blondynką. I przepiękną. Ma w sobie mnóstwo uroku i charyzmy.
  Dziewczyna Alla również walczy zaciekle. Trafia Chińczyków i specjalną mechaniczną katapultę. I nokautuje ich w ogromnych ilościach. To dziewczyna - powiedzmy, że najfajniejsza. I jest niezwykle celnym strzelcem.
  Dziewczyna, oczywiście, ma na sobie tylko bikini - taka olśniewająca. A jej nogi są nagie i pełne gracji.
  Co za piękność! Te dziewczyny są postrachem wszystkich armii świata. Nie dziewczyny, a superkobiety. I bosymi palcami u stóp rzucają bumerangami, które odcinają głowy chińskim żołnierzom.
  Oto jak dochodzi do masakry.
  Viola atakuje również Chińczyków potężnym miotaczem ognia. I pali ich żywcem. To prawda, i powiedzmy sobie szczerze, że jest to dość bolesne.
  Inna dziewczyna, Oksana, również włada potężną bronią i strzela do chińskich żołnierzy. Jej bose, wyrzeźbione stopy opierają się o siebie. Wojowniczka wyróżnia się urodą i jasnoblond włosami.
  A gdy tylko rzuci granat, odłamki rozlatują się we wszystkich kierunkach, raniąc Chińczyków w dużych ilościach.
  Dziewczyna śpiewała z entuzjazmem:
  Widzisz kolumny zbudowane z książek,
  Bohaterowie wyszli i stali się bohaterami,
  Tylko w walce można znaleźć szczęście,
  A Breżniew prowadzi w bitwie!
  A Breżniew prowadzi w bitwie!
  Alina również walczy z wielkim entuzjazmem. Oddaje celny strzał, a następnie bosymi palcami stóp rzuca ostry dysk. I odcina głowy chińskim żołnierzom. Potem śpiewa:
  Minimalne straty,
  Otwórzmy drzwi do szczęścia...
  Pokonamy Chiny,
  Zbudujmy raj!
  Maria również walczy z wielkim entuzjazmem. I bosymi stopami rzuca sztyletami. I dźga nimi maoistów.
  Wojownik krzyczy:
  - Chwała epoce komunizmu!
  I jak da serię ognia wrogom.
  Anyuta również pokonuje Chińczyków z wielką siłą i entuzjazmem! To dziewczyna o wielkiej urodzie i sile.
  I tak jak się rozchodzą, nigdy się nie łączą. Dzieje się coś niezwykle zabójczego.
  A wojownik śpiewa:
  Niech ZSRR będzie w wiecznej chwale,
  Wielka, bezgraniczna kraina...
  Do mojej kosmicznej mocy,
  Narody świata są przyjazną rodziną!
  A potem bierze go i rzuca granat bosymi palcami stóp, ze śmiercionośną siłą.
  Mirabella też walczy. I pokazuje, jak strzelać bańkami. Są ogniste i niesamowicie płonące. Co za zwrot i zasięg.
  Dziewczyna nawet śpiewa:
  Jestem w bikini D'Artagnana,
  Zadam taki cios...
  Że uciekniesz natychmiast,
  I naprawdę się powiesisz!
  Ta dziewczyna jest naprawdę niesamowita. I porusza się z szybkością kobry.
  Masza również uderza w chińczyka i śpiewa:
  - Księżycu, księżycu, kwiaty, kwiaty, w imię światła komunizmu - nadziei i marzeń! I marzeń!
  A Olimpiada, bosymi, silnymi stopami, rzuca ciężką beczkę z materiałami wybuchowymi. I wybucha.
  A masa wrogich żołnierzy zostaje wyrzucona wysoko w powietrze.
  ROZDZIAŁ NR 6.
  Jest 1 maja 1969 roku. Chiński atak piechoty nie ustaje. Wojska radzieckie są czasami zmuszane do odwrotu, aby uniknąć okrążenia. Wojna stała się zjawiskiem wyjątkowym. Wojska rozpaczliwie potrzebują min przeciwpiechotnych. A czego jeszcze nie używa się? W tym śrutu. A może karabinów maszynowych z zatrutymi igłami.
  I biją Chińczyków z wielką siłą. I wybijają ich z kolosalną siłą. I masa trupów żołnierzy o wąskich oczach.
  Radzieckie czołgi działają - jest ich mnóstwo. Są uzbrojone w karabiny maszynowe, które strzelają do żołnierzy Niebiańskiego Imperium. I rozwalają masy żołnierzy. A wokół góry chińskich trupów. A potem czołgi z miotaczami ognia, które też podpalają wroga. Tak giną żołnierze Mao.
  Pojawił się samochód, który zamiast bagażnika miał wielką piłę. I jedzie, piłując i tnąc każdego w zasięgu wzroku. A dokładniej, chińską piechotę. I to też ciekawy pomysł. Nazywali go czołgiem do szermierki i zajął miejsce obok miotacza ognia. Tak potężna broń. Z którą nie mogły się mierzyć obdarte oddziały Mao.
  Najważniejsze jest to, że ZSRR dysponuje szeroką gamą pojazdów. Czołgi są zdecydowanie dominujące. Są one wywożone z magazynów i transportowane na Syberię. Oczywiście są też transportery opancerzone i bojowe wozy piechoty. I są one wyposażone w dodatkowe karabiny maszynowe.
  Oleg i Margarita, te wieczne dzieci, rozwalali Chińczyków specjalnymi, domowej roboty urządzeniami. Wystrzeliwali śmiercionośne igły z czegoś, co wyglądało jak miniaturowe rakiety Katiusza.
  A każda igła zawiera silną truciznę i leci z prędkością, przebijając kilku chińskich żołnierzy naraz.
  I tak walili, te wieczne dzieci, ze swoich śmiercionośnych urządzeń. Chińczycy próbowali odpowiedzieć, strzelając z dubeltówek i rzadkich amerykańskich karabinów szturmowych.
  A czasami spotykano też kałasznikowy. I z nich też strzelano.
  Jednak młodzi geniusze wsiedli do działa samobieżnego i sterowali instalacją za pomocą joysticków.
  To było najfajniejsze wrażenie na młodych supermenach. Uderzyli w niego z taką energią.
  Oleg zauważył:
  "Jaką potężną broń wymyśliliśmy! I byłoby wspaniale wykorzystać ją w grach komputerowych!"
  Margarita skinęła głową na znak zgody:
  - Jak na grę komputerową, to świetnie! Ale tutaj zabijamy prawdziwych, żywych ludzi!
  Chłopiec naciskał przyciski bosymi palcami u stóp i śpiewał:
  Ruszymy do walki śmiało,
  Aby uzyskać nową zachętę...
  Pokonamy Chińczyków,
  Niech Mao zginie!
  A dzieci-wojownicy wybuchnęli śmiechem. Oleg nagle poczuł wstyd i obrzydzenie, że zabił tylu żywych ludzi. To było naprawdę okrutne. A martwi Chińczycy prawdopodobnie mieli dzieci, które opłakiwałyby ojca. Jak ktokolwiek mógł się tak zachowywać?
  Ale ZSRR trzeba było ratować. Mao uznał, że w Chinach jest jeszcze więcej mężczyzn niż kobiet i że ich eliminacja poprawi sytuację. Mógł nawet wprowadzić poligamię. I tak się stało.
  Oleg i Margarita miażdżą Chińczyków w swoich działach samobieżnych, żeby było zabawniej i żeby ich sumienie nie dręczyło tak bardzo z powodu masowego mordowania ludzi, śpiewają:
  Jestem pionierem i to słowo mówi wszystko,
  Pali się w moim młodym sercu...
  W ZSRR wszystko jest słodkie, uwierz mi,
  Otwieramy nawet drzwi do kosmosu!
  
  Złożyłem wtedy przysięgę Iljiczowi,
  Gdy stałem pod sztandarem Sowietów...
  Towarzysz Stalin jest po prostu ideałem,
  Poznajcie bohaterskie czyny, o których śpiewano!
  
  Nigdy nie będziemy milczeć, wiesz?
  Będziemy mówić prawdę nawet na stosie...
  ZSRR jest wielką gwiazdą,
  Uwierz mi, udowodnimy to całej planecie!
  
  Tu w młodym sercu kołyska śpiewa,
  A chłopiec śpiewa hymn wolności...
  Zwycięstwa otworzyły niekończące się konto,
  Ludzie, wiecie, że fajniej być nie może!
  
  Broniliśmy młodej Moskwy,
  Na mrozie chłopcy chodzą boso i w krótkich spodenkach...
  Nie rozumiem, skąd bierze się tyle siły,
  I od razu wysyłamy Adolfa do piekła!
  
  Tak, nie możesz pokonać pionierów,
  Narodzili się w sercu płomienia...
  Mój zespół to przyjazna rodzina,
  Podnosimy sztandar komunizmu!
  
  Ponieważ jesteś chłopcem, dlatego jesteś bohaterem,
  Walczymy o wolność całej planety...
  I łysy Führer z hukiem,
  Jak przekazali nam nasi dziadkowie w dowód chwały wojennej!
  
  Nie oczekuj od nas litości, Hitlerze,
  Jesteśmy pionierami, dziećmi gigantów...
  Świeci słońce i pada deszcz,
  I na zawsze jesteśmy zjednoczeni z Ojczyzną!
  
  Chrystus i Stalin, Lenin i Swaróg,
  Zjednoczeni w sercu małego dziecka...
  Pionierzy wypełnią swój chwalebny obowiązek,
  Chłopiec i dziewczynka będą walczyć!
  
  Ten facet nie ma już szczęścia,
  Został schwytany przez fanatycznych faszystów...
  I wiosło złamało się w tej burzy,
  Ale bądź wytrwałym pionierem, chłopcze!
  
  Najpierw bili mnie batem, aż krwawiłem,
  A potem usmażyli chłopcu pięty...
  Wydaje się, że Fritzowie nie mają żadnego sumienia,
  Proszę panią o założenie czerwonych rękawiczek!
  
  Podeszwy stóp chłopca zostały spalone czerwonym ogniem,
  Potem połamali chłopcu palce...
  Jak śmierdzą faszyści,
  A w myślach komunizmu słońce zostało dane!
  
  Przynieśli płomień do piersi dziecka,
  Skóra jest spalona i zaczerwieniona.
  Psy spaliły połowę ciała pioniera,
  Nie znając bezgranicznego cierpienia!
  
  Wtedy zły Fritzes włączył prąd,
  Elektrony płynęły przez żyły...
  Zdolny nas zmarnować,
  Dzieci, nie zapadnijcie w sen zimowy!
  
  Ale pionierski chłopiec się nie załamał,
  Choć torturowano go niczym tytana...
  Młody chłopiec odważnie śpiewał piosenki,
  Zmiażdżyć faszystowskiego tyrana!
  
  I tak zachował Lenina w sercu,
  Usta dziecka powiedziały prawdę...
  Nad pionierem znajduje się chwalebny cherubin,
  Chłopcy z całego świata stali się bohaterami!
  Margarita zauważyła z uśmiechem:
  - Dobra piosenka, ale teraz naszym wrogiem jest Mao, a nie Hitler!
  Oleg zauważył:
  - Mao jest tym samym Hitlerem w tym wszechświecie, tylko starszym!
  Andriejka, młody pionier, także rzucił bosymi palcami u stóp granat o śmiercionośnej sile i rozerwał Chińczyka na strzępy.
  I kontynuował ostrzał, zabójczy i destrukcyjny. Tak jak inne dzieci. Zarówno chłopcy, jak i dziewczęta z młodego batalionu leninowskiego pokazali, do czego są zdolni i jakimi dzielnymi wojownikami byli.
  Całe pole bitwy było gęsto zasłane chińskimi trupami. Jednak coraz więcej wojsk Mao nacierało.
  Pionierka Masza zaczęła śpiewać:
  Urodziłem się w dość zamożnym domu,
  Choć rodzina nie jest szlachecka, wcale nie jest biedna...
  Byliśmy w tej dobrze odżywionej, jasnej grupie,
  Mimo że nie mieliśmy tysięcy w książeczce oszczędnościowej...
  
  Byłam dziewczynką, która trochę dorastała,
  Przymierzanie strojów w delikatnych kolorach...
  Więc zostałem sługą w tym domu,
  Nie znając żadnych złych kłopotów!
  
  Ale potem pojawiły się kłopoty, poczułem się winny,
  Wypędzają mnie boso za drzwi...
  Doszło do takiego oburzenia,
  O Boże Wszechmogący, pomóż mi!
  
  Bose stopy chodzą po kamykach,
  Żwir na chodniku miażdży stopy...
  Dają mi okruszki chleba jako jałmużnę,
  A oni po prostu zgniją cię pogrzebaczem!
  
  A jeśli pada deszcz, to boli,
  Jeszcze gorzej jest, gdy pada śnieg...
  Wydawało się, że mamy już dość zmartwień,
  Kiedy będziemy świętować sukces!
  
  Ale spotkałem chłopca,
  Jest także bosy i bardzo chudy...
  Ale skacze jak rozbrykany króliczek,
  A ten gość jest chyba całkiem spoko!
  
  Tak naprawdę zaprzyjaźniliśmy się już w dzieciństwie,
  Uścisnęli sobie dłonie i stali się jednością...
  Teraz, gdy wspólnie przejechaliśmy mile,
  Nad nami jest cherubin o złotej głowie!
  
  Czasami wspólnie prosimy o jałmużnę,
  No cóż, czasami kradniemy w ogrodach...
  Los wystawia nas na próbę,
  Czego nie można wyrazić w poezji!
  
  Ale wspólnie pokonujemy trudności,
  ...Podano ramię przyjacielowi...
  Latem zbieramy kłosy zboża na polu,
  Nawet w mroźną pogodę może być gorąco!
  
  Wierzę, że nadejdą wspaniałe czasy,
  Kiedy przyjdzie Chrystus, wielki Bóg...
  Planeta stanie się dla nas kwitnącym rajem,
  I zdamy test z samymi piątkami!
  Tak mała pionierka zaśpiewała piękną piosenkę. I bosymi paluszkami rzuciła śmiercionośny granat, niewielki, ale o ogromnej sile rażenia. I znów Chińczycy rozpierzchli się we wszystkich kierunkach. To była naprawdę niesamowita bitwa.
  Dzieci pracowały ciężko i bardzo energicznie. A dziewczyny nękały wojska Mao. To są piękne dziewczyny z Komsomołu.
  A ich stopy są bose i z dużą prędkością rzucają grochem śmierci.
  To jest niezwykle energetyczne. Takie właśnie są dziewczyny tutaj.
  I tak oto z Japonii przybyły posiłki na wojnę z Chinami. Cztery ninja i chłopiec o imieniu Karyas. Byli to wspaniali wojownicy, władający katanami. A przy nich chłopiec ninja. Wojownicy mieli na sobie tylko bikini, a ich młody towarzysz, wyglądający na około jedenastolatka, miał na sobie kąpielówki.
  Niebieskowłosa dziewczyna ninja wzięła parę mieczy i zaczęła nimi kręcić, tworząc wiatrak, zabijając kilku chińskich żołnierzy.
  Następnie wzięła i rzuciła bosymi palcami ostry dysk, który przeciął gardła kilku wojownikom Imperium Niebiańskiego.
  I śpiewała donośnym głosem:
  - Chwała Japonii! Chwała ninja!
  Żółtowłosa dziewczyna ninja również wykonała pokaz wiatraka i tym razem jej bosa stopa wystrzeliła ładunek wybuchowy wielkości ziarnka grochu, rozrzucając Chińczyków we wszystkich kierunkach.
  Potem krzyczy:
  - Banzai!
  Rudowłosa ninja zamachnęła się mieczami, wykonując atak motyla, i głowy Chińczyków spadły. Następnie, bosymi palcami stóp, rzuciła bumerangiem w wojowników Celestial Empire, odcinając im również głowy.
  I zawołała:
  - Za cesarza! Przeciwko Chinom!
  Białowłosa dziewczyna ninja wymachiwała mieczami jak śmigłami w stronę chińskich żołnierzy, odcinając im głowy i ćwierkając:
  - Jesteśmy wojownikami mega-klasy!
  A bosymi palcami u stóp rzuciła parę igieł z trucizną, przeszywając wojowników Imperium Niebiańskiego.
  Bardzo muskularny i przystojny chłopak o imieniu Karas, o jasnoblond włosach, również wykonał manewr z dwoma mieczami, rozrzucając głowy Chińczyków. Bosymi stopami rzucił śmiercionośny ładunek wybuchowy, rozdzierając wojowników Celestial Empire i wykrzykując:
  - Za wielkość Japonii i ZSRR!
  Więc ta piątka rzuciła się na Chińczyków. Cztery dziewczyny i chłopak - co wyglądało niesamowicie fajnie. I sposób, w jaki ich poćwiartowali, wysadzili w powietrze, rozerwali na kawałki i rozłożyli na części. To był niezwykły impuls.
  I cięcie armii chińskiej.
  Teraz, przeciwko Mao, użyto czołgu z piłą tnącą. Dokładniej, na wieży zamontowano cztery długie piły. I ta maszyna została użyta eksperymentalnie. Pilotowały ją dwie dziewczyny: Tatiana i Daria. Oczywiście, były to piękności ubrane jedynie w bikini, naciskające przyciski joysticka bosymi stopami. Tatiana była przepiękna. Daria była niezwykle twardą wojowniczką.
  Obaj sterowali bosymi stopami. Udało im się to, obracając maszynę w lewo i prawo za pomocą ogromnych pił łańcuchowych. Dosłownie wypatroszyli Chińczyków.
  Przypominało to trochę rzeźnika i rozcinanie mięśni i ścięgien.
  Dziewczyny oczywiście również doświadczyły męki zabijania ludzi na sposób sowiecki, ale zachowały się dzielnie.
  Tatiana westchnęła:
  - Po co nam taka wojna?
  Daria stwierdziła zdecydowanie:
  - W ogóle jej nie potrzebujemy! I Chiny też nie!
  I obaj wojownicy śpiewali:
  I w wojnie, i w wojnie,
  Dziewczyny widzą faceta w swoich snach!
  Wojna, uwierz mi, to bzdura.
  Zupełnie jak w filmach!
  Wojownicy nie byli w najlepszych nastrojach. W istocie, dwa niedawno zjednoczone, socjalistyczne kraje toczyły śmiertelną walkę. I to wyjątkowo brutalną.
  A co najważniejsze, ZSRR nie potrzebuje żadnych dodatkowych terenów od Chin; daj Boże, da radę się im przeciwstawić! Właśnie taka rzeź się dzieje.
  Albina i Alwina, dwie dzielne radzieckie pilotki, ostrzeliwują z samolotów szturmowych chińską piechotę. Strzelają dość mocno, zarówno pociskami rakietowymi, jak i czymś śmiercionośnym. Mają też granaty przeciwpancerne o niezwykle silnym potencjale odłamkowym.
  Zostały one stworzone specjalnie na wojnę z Chinami - aby zniszczyć jak najwięcej piechoty. I trzeba przyznać, że im się to udało.
  Albina nacisnęła przycisk bosymi palcami u stóp i zaśpiewała:
  - Za nami jest nasz rodzimy ZSRR,
  I w nim zbudujemy komunizm...
  Towarzysz Breżniew jest jak święty,
  Wszystko w górę, ani kroku w dół!
  Alvina również wycelowała we wroga. Zestrzeliła w powietrzu wrogi samolot - był to amerykański samolot sprzedany Chinom - i pisnęła wściekle:
  - Sztandar października jest z nami!
  Obie dziewczyny wybuchnęły śmiechem. Kłócą się, oczywiście, w samych bikini. I to jest bardzo wygodne i praktyczne. Naprawdę miło i komfortowo jest być dziewczyną półnagą.
  Albina i Alvina wystrzeliwują śmiercionośne torpedy i niszczycielskie dary zagłady ze swoich maszyn. Oto, jak niesamowite to jest.
  Dziewczyny wyglądają niesamowicie i mają niesamowite sylwetki. Mają niesamowity brzuch, muskularne uda i jędrne piersi. To nie są zwykłe dziewczyny, to modelki!
  Podczas gdy to robili śpiewali:
  Nasza wiara polega na tym,
  Kim są dla nas Lenin i Stalin?
  Podnieśmy tarczę ku Ojczyźnie,
  W oddali zobaczymy komunizm!
  Wojownicy są naprawdę wspaniali - po prostu wspaniali. I można by nawet rzec, że seksowni.
  Natasza również walczy z furią i bezgraniczną determinacją. To taka fajna dziewczyna. A bosymi stopami rzuca śmiercionośne dary zagłady.
  Wojownik strzela z karabinu maszynowego i ryczy:
  Będziemy walczyć z wrogiem zaciekle,
  Nieskończona ciemność szarańczy...
  Stolica będzie stała na zawsze,
  Niech Moskwa świeci jak słońce dla świata!
  Zoya również walczy z wielkim zapałem. Strzela z karabinu maszynowego, siejąc wrogów i rzucając dary zagłady bosą, wyrzeźbioną stopą, śpiewając:
  Zainspirował nas do walki,
  Choć na pierwszy rzut oka wydaje się to niedbałe...
  Panie wyższych mocy,
  Drogi towarzyszu Breżniew!
  Augustina była też bardzo celna. I robiła to z wielką precyzją. Były tam takie ogniste dziewczyny. I tak zmietły Chińczyków.
  Pisali na nich z wielką siłą i dokładnością.
  Rudowłosa dziewczyna wzięła ją i zaśpiewała:
  Poranek maluje na czerwono,
  Mury starożytnego Kremla...
  Planeta się budzi,
  Cała ziemia radziecka!
  Swietłana, kolejna wojownicza dziewczyna miażdżąca Chińczyków, zaćwierkała:
  - Kipiący, potężny, niezwyciężony przez nikogo,
  Mój kraju, moja ziemio, jesteś moim najukochańszym!
  Dziewczyny dzielnie stawiły czoła wrogowi. A wojska Mao były w opłakanym stanie. Jakże bezceremonialnie je pobito. To był morderczy efekt. I totalna destrukcja.
  Tutaj dziewczyny strzelały do wroga, a liczne karabiny maszynowe pracowały. Jak sobie radziły z wrogami.
  I wciąż strzelali z moździerzy. Rakiety Grad trafiały w chińską piechotę, siejąc spustoszenie. Siła uderzenia była tak agresywna. Ciała żołnierzy Imperium Niebiańskiego dosłownie płonęły.
  Radzieckie dowództwo próbowało zwiększyć skalę użycia Gradów, aby zadać przeciwnikowi maksymalne obrażenia. Chińskie pozycje zostały po prostu zdziesiątkowane. Kiedy Grady pokrywają duży obszar, piechota wroga staje się coraz bardziej bezbronna, a Imperium Niebiańskie traci zbyt wielu swoich ludzi.
  Ale Chińczycy nie oszczędzają żołnierzy. I rzucają ich z powrotem do walki. Mówią, że kobiety w Imperium Niebiańskim są naprawdę dobre w rodzeniu dzieci. I walka się zaostrza.
  Potężniejszy i bardziej zaawansowany system rakietowy Uragan również działa. I działa praktycznie bez zarzutu. Nawet lufy przegrzewają się od wielokrotnego strzelania.
  Weronika, przestępując z nogi na nogę, biegnie od jednego samochodu do drugiego i śpiewa:
  Błękitne morze i bezgraniczny ocean,
  Pluskałem się jak dziecko w kołysce...
  Szmaragdowa fala zadrżała -
  W łagodny wir zostali porwani w dal, bez żadnego celu!
  
  A potem ukazał mi się odważny młody człowiek,
  To spojrzenie przebiło moje serce ostrzem sztyletu...
  Choć ten przystojniak jeszcze się nie ogolił,
  Szepnąłem mu z takim uczuciem:
  
  Jestem w tobie zakochany, jesteś piękna i czysta,
  Wierzę, że miłość do chłopca jest nieskończona...
  Spędźmy razem życie pełne szczęścia,
  A w moim młodym sercu wiedz, że będziesz płonąć na zawsze!
  
  Mój facet to piękno, radość, spokój i miłość,
  Ucieleśnienie bezgranicznego, jasnego światła...
  Jeśli będzie trzeba, przelejesz krew za swój kraj w walce,
  Otwórz się na swoje uczucia, moja rodzinna planeto!
  
  Więc pluskaliśmy się aż do zmierzchu,
  Przecinanie fal gołymi rękami...
  A oczy w noc niekontrolowalności były sklejone,
  Tańczyłam polkę boso!
  
  A moje usta złączyły się teraz z twoimi,
  I spotkali się na zakręcie, można to uznać za zakręt...
  Taka będzie nasza młodość,
  A z tym, co uniwersalne, stanie się to nadmiarem!
  
  Jestem w tobie zakochany, jesteś piękna i czysta,
  Wierzę, że miłość do chłopca jest nieskończona...
  Spędźmy razem życie pełne szczęścia,
  A w moim młodym sercu wiedz, że będziesz płonąć na zawsze!
  
  Mój facet to piękno, radość, spokój i miłość,
  Ucieleśnienie bezgranicznego, jasnego światła...
  Jeśli będzie trzeba, przelejesz krew za swój kraj w walce,
  Otwórz się na swoje uczucia, moja rodzinna planeto!
  
  To wtedy razem pluskaliśmy się do granic możliwości,
  Zanurzyliśmy się w tych słodkich chwilach...
  A potem ten facet i ja dobrze się śmialiśmy,
  Pokaż swoje radosne aspiracje!
  
  Wierz mi, ty i ja wychowamy dziecko,
  Aby wzrastał, tworzył inspiracje bez granic...
  Dziewczyny mają głośny głos,
  Nie ma słabości, wierz w przebaczenie!
  
  Jestem w tobie zakochany, jesteś piękna i czysta,
  Wierzę, że miłość do chłopca jest nieskończona...
  Spędźmy razem życie pełne szczęścia,
  A w moim młodym sercu wiedz, że będziesz płonąć na zawsze!
  
  Mój facet to piękno, radość, spokój i miłość,
  Ucieleśnienie bezgranicznego, jasnego światła...
  Jeśli będzie trzeba, przelejesz krew za swój kraj w walce,
  Otwórz się na swoje uczucia, moja rodzinna planeto!
  
  Więc kochaj mnie jak swoją boginię,
  Abym mógł stać się krawędzią hiperwszechświata...
  Nie ukradną ci marzeń, uwierz mi, rubel po rublu,
  Z największą siłą i niezachwianą postawą w bitwach!
  
  Jestem w tobie zakochany, jesteś piękna i czysta,
  Wierzę, że miłość do chłopca jest nieskończona...
  Spędźmy razem życie pełne szczęścia,
  A w moim młodym sercu wiedz, że będziesz płonąć na zawsze!
  
  Mój facet to piękno, radość, spokój i miłość,
  Ucieleśnienie bezgranicznego, jasnego światła...
  Jeśli będzie trzeba, przelejesz krew za swój kraj w walce,
  Otwórz się na swoje uczucia, moja rodzinna planeto!
  Dziewczyny więc śpiewały i szalały, strzelając ostrą amunicją do chińskich hord. I zginęło tak wielu, że nie sposób tego opisać. Tak wielka była skala bitwy.
  ROZDZIAŁ NR 7.
  Do 9 maja 1969 roku Ałma-Ata została niemal całkowicie zdobyta. Na jej ratunek wysłano desant z czasówoznawców. W tym przypadku Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa dowodzili dziecięcym batalionem chłopców i dziewcząt.
  W maju w Kazachstanie jest już gorąco, a gorący piasek parzy bose pięty młodych pionierów.
  Ale oni śmiało ruszają do ataku. I strzelają w ruchu, używając specjalnych karabinów maszynowych dla dzieci.
  Oleg Rybaczenko strzela z obu rąk. A wieczny chłopiec, z bosymi stopami, ciska grochem zagłady, który rozdziera przeciwników na strzępy.
  Margarita strzela również obiema rękami, używając bosych, dziecięcych stóp, by miotać trującymi igłami, zadając Chińczykom kolosalne obrażenia. Coraz więcej z nich ginie, dosłownie góry trupów.
  Wieczny chłopiec Oleg śpiewa, strzela i rzuca śmiercionośnymi ładunkami małych ładunków wybuchowych o silnym działaniu wybuchowym:
  Jesteśmy pionierami, dziećmi komunizmu,
  Ognisty piec brzęczy jak brąz...
  Pod sztandarem świętego leninizmu,
  Zorganizujemy pogrom dla wszystkich złoczyńców!
  
  Zawiązali nam jaskrawoczerwony krawat,
  Jakiego koloru są szkarłatne róże?
  I śmiało ruszymy do ataku,
  Chłopiec wyrósł na takiego, który potrafi dokonywać wyczynów!
  
  My pionierzy nie poddamy się walce,
  Nawet karabin maszynowy nas nie powstrzyma, nawet o tym nie śnij...
  Moje stopy są zdrętwiałe od zimna,
  Ale dzieci i tak zbudują raj!
  
  Będziemy się też świetnie uczyć,
  Mamy po prostu niezliczoną ilość piątek...
  Sam zrobiłem szkic eseju,
  Bo chłopak ma sumienie i honor!
  
  Kiedy skok jest wykonywany z wieży,
  Kiedy biegasz boso po śniegu...
  Jesteśmy tacy odważni chłopcy -
  Co jest śmiałe, możemy uderzyć pięścią!
  
  Lenin sam zawiązał chłopakom krawat,
  Jaki jest kolor płomienia serc...
  I dał ludziom wieczną radość,
  Burżuazja i szlachta są skończone!
  
  Tak, ZSRR świeci nad planetą,
  Przynosi światło zbawienia wszystkim ludziom...
  Będziemy pociągać kapitalizm do odpowiedzialności,
  Otwórzmy nieograniczony rejestr zwycięstw!
  
  Październik na zawsze zapisał się w naszych sercach,
  Lenin rządzi ziemią na zawsze...
  Twarze dzieci, które są wierne prawdzie, jaśnieją,
  Lećmy w stronę słońca i naszych marzeń!
  Chłopcy i dziewczęta śpiewali i walczyli, a ich bose, dziecięce stopy rzucały różnymi śmiercionośnymi przedmiotami.
  A dzieci działały z kolosalną energią.
  I powstrzymali natarcie chińskich wojsk w mocno zniszczonej Ałma-Acie. Żołnierze Mao używali katapult podczas bombardowania, ponieważ Chińczycy nie mieli artylerii. Walki były zacięte, a dziewczyny z Komsomołu walczyły desperacko. Były półnagie i piękne.
  I tutaj Alina walczy znakomicie. Z wielkim powodzeniem i zapałem rozprawia się z maoistami. Wojowniczka, która walczy dzielnie w samych cienkich majtkach. Pokazuje swój niezwykły sukces. To świetna wojowniczka.
  A jej bosa stopa rzuciła bumerang i odcięła głowę generałowi Mao. Co za cudowna dziewczyna, po prostu wspaniała.
  Alina śpiewała:
  Hymn mojej Ojczyzny śpiewa w moich sercach,
  Jest tak piękna jak Lucyfer...
  Dziewczyno, trzymaj karabin maszynowy mocniej,
  Niech ZSRR zasłynie w bitwach!
  Alenka dodała z wściekłością i, rzucając groch zagłady bosymi palcami stóp, pisnęła:
  - Za Breżniewa!
  A wojownicy wybuchnęli śmiechem.
  Oleg i Margarita użyli domowej roboty urządzenia ultradźwiękowego, wykonanego głównie z pustych butelek po mleku, aby rozetrzeć żołnierzy Mao na kawałki. Zmienili się w coś wilgotnego i kruchego, jak góra.
  Inni pionierzy strzelali z bazooek i katapult. A strzelając do Chińczyków, dzieci śpiewały:
  Będąc pionierem na całym świecie,
  Czerwona flaga rozkwita,
  Lenin stał się naszym idolem...
  Maszerujemy stanowczo!
  
  Uwielbiamy skakać i biegać,
  Skakanie w górę na skakance...
  A potem zjedz obiad -
  Dostań piątkę z lekcji!
  
  Nasz obóz jest taki piękny,
  Rosną szkarłatne kwiaty...
  Nasz mądry zespół,
  Niespotykane piękno!
  
  Dziewczyny śpiewają piosenki,
  Chłopiec czyści karabin maszynowy...
  Dzieci zbierają gruszki,
  Właśnie taki mamy skład!
  
  Pionierzy są siłą,
  Mają energię słoni...
  Ojczyzna będzie szczęśliwa,
  Poznajcie naszych najlepszych synów!
  
  Wkrótce będziemy na Marsie,
  I polecimy do Syriusza...
  Na jasnej planecie panuje szczęście,
  I zapanował wielki pokój!
  
  Oddajemy cześć z honorem,
  A na wędrówce pionier...
  Mścimy się na agresji,
  To będzie przykład dla potwora!
  
  Lenin będzie z nami w naszych sercach,
  Od nieśmiertelnego na zawsze...
  Drzwi do kosmosu zostały otwarte,
  Słodkie jak sen przez lata!
  Dzieci, jak widzimy, strzelają z wielką energią i rzucają śmiercionośnymi darami bosymi stopami. To świetni wojownicy.
  Margarita, uśmiechnięta, ta wieczna dziewczyna, zaćwierkała:
  Breżniew może i był słaby, ale ZSRR był silnym krajem!
  Oleg ćwierkał ze słodkim spojrzeniem:
  "Wymyślę sposób, żeby zdusić Chińczyków w zarodku, ich armię! Mają dziesiątki milionów żołnierzy. To nie Trzecia Rzesza, to coś o wiele gorszego!"
  Margarita zachichotała i zauważyła:
  - Nie gorzej, ale więcej!
  Chłopiec-terminator zauważył:
  - Nawet jeśli uwolnicie koronawirusa, uderzy on i w nas!
  Dziewczyna Terminator zauważyła:
  - Koronawirus zaatakuje cały świat! Bardzo nas to cieszy!
  Oleg ponownie nacisnął przycisk joysticka bosymi palcami u stóp i zanotował:
  - Jasne, że może! Ale my też możemy!
  Dzieci kontynuowały swoją pracę. Ultradźwięki skutecznie niszczyły piechotę. A co najważniejsze, emitowały fale dźwiękowe bez przerwy, miażdżąc w ten sposób ogromne masy żołnierzy i innych bojowników.
   A Oleg nawet przełączył go na tryb automatyczny, aby kręcił się w rytm równomiernej eksterminacji nadciągających hord chińskich.
  Chłopiec odpowiedział z westchnieniem:
  "Zabijanie żywych ludzi sprawia mi ból. Dotyczy to również Chińczyków, Niemców i wszystkich przedstawicieli rasy ludzkiej, których niszczymy na rozkaz wyższych sił!"
  Wieczna dziewczyna odpowiedziała ze smutnym uśmiechem:
  - Tak, to smutne, ale musimy chronić ZSRR!
  Oleg śpiewał z furią:
  Muszę to zrobić,
  To jest moje przeznaczenie!
  Jeśli nie ja, to ktoś, kto!
  Kto, jeśli nie ja!
  Margarita zauważyła:
  - Lepiej napisz coś własnego, ciekawego i świetnego!
  Chłopiec Terminator zapytał:
  - Co mam zaśpiewać?
  Dziewczyna Terminator odpowiedziała:
  - Coś o mnie! Tak lirycznie!
  Oleg Rybaczenko nadal naciskał przyciski swoimi dziecięcymi, bosymi stopami i zaczął śpiewać, komponując przy tym:
  Moja Księżniczko Małgorzato,
  Jesteś jak pączek róży...
  Moja dusza jest dla Ciebie otwarta,
  To tak jakby było milion serc!
  
  Moje serce płonie jasno,
  Brzmi jak bęben...
  Otwórzmy drzwi do szczęścia,
  Jak jasne są promienie słońca!
  
  Możemy być jak orły nad światem,
  Trzepoczę skrzydłami, by wzbić się w powietrze...
  Stałeś się dla mnie idolem -
  Niech nić życia nie zostanie zerwana!
  
  Margot, jesteś damą fortuny,
  Piękna, z włosami jak miedź...
  Tutaj będą liryczne smyczki,
  Chociaż niedźwiedź czasami ryczy!
  
  Z koron wzlatujemy w niebo,
  Jakież to piękno...
  Wstaliśmy rano, jasno i wcześnie,
  Niech mój kraj rozkwita!
  
  Jesteśmy jak elfy w tym świecie,
  Dzięki swojej niebiańskiej czystości...
  Lecimy z dziewczyną, światło jest w powietrzu,
  Dziecko, które z nią będzie, będzie moje!
  
  Kochamy się tak namiętnie,
  Wulkan szaleje z furią...
  I wierzę, że cud się wydarzy,
  Huragan śmierci minie!
  
  Tak, niewyobrażalne światło Ojczyzny,
  Na zawsze zakochany w kolorze...
  Patrzymy na świat jakby przez soczewki,
  Niech Twoje marzenie się spełni!
  
  Moja piękna Margarito,
  Chodź boso po śniegu...
  Okno jest przestronne i otwarte,
  A pięścią nie można w nią trafić!
  
  Jak to możliwe, że jej stopy nie marzną?
  Zaspa śnieżna muska jej pięty...
  Proszek spada z nieba,
  A wiatr wieje przez próg!
  
  Dziewczyna czuje się świetnie,
  Wszystko z gołą podeszwą...
  Zimno wcale jej nie zagraża,
  A nawet chodzenie boso jest fajne!
  
  Ale teraz zaspy śnieżne stopniały,
  A tutaj wiosna rozkwita...
  I będą nowe aktualizacje,
  Dziewczyna jest słodka i uczciwa!
  
  Weźmy ślub z Margaritą,
  Będzie w nim wspaniały diament...
  Aby nie było ataków ze strony złodzieja,
  Mam już gotowy karabin maszynowy!
  
  No to bierzmy ślub, piękna,
  Wisiorki, które lśniły jak diamenty...
  Popijali wino i herbatę,
  A gdy byłem pijany, uderzyli mnie w oko!
  
  Dziewczynka i chłopiec z pierścionkami,
  Nadel - namiętny pocałunek...
  To było tak, jakby ciepło wydobywało się z pieca,
  Ksiądz krzyknął: "Nie bądź niegrzeczny!"
  
  Teraz ma męża,
  I urodziła troje dzieci...
  Ich stopy chlapią przez kałuże,
  I niech spadnie trochę deszczu!
  
  Krótko mówiąc, będzie pokój i szczęście,
  Wszystkie burze piekielne ustaną...
  Wierz mi, zła pogoda się skończy,
  I chłopak i dziewczyna będą szczęśliwi!
  Margarita zagwizdała i z uśmiechem powiedziała:
  - Cudownie! Świetna piosenka! Bardzo mi się podobała!
  Oleg stwierdził:
  "Czy nie ma sposobu, żeby zneutralizować Chińczyków bez zabijania ich? Serce mi krwawi z powodu tych masowych mordów na żywych ludziach. Oni nie są winni, oni po prostu wykonują rozkazy. I to rozkazy tego szalonego starca Mao!"
  Wieczna dziewczyna wzruszyła ramionami i odpowiedziała:
  "Na pewno coś wymyślimy! Niemożliwe, żeby ludzie umierali w takich ilościach bez powodu!"
  Młody geniusz, kontynuując obsługę urządzenia ultradźwiękowego, zanotował:
  "Kiedy wybuchła Wielka Wojna Ojczyźniana, miliony ludzi również ginęły bez sensu i celu. I chociaż ZSRR wygrał, to tylko nieznacznie powiększył swoje terytorium, ale za tę cenę nie było warto!"
  Margarita odpowiedziała z uśmiechem, nadal naciskając przyciski bosymi palcami u stóp:
  - To prawda! Ale nie byliśmy pierwsi w ataku!
  Oleg zgodził się:
  - Nie, nie my! Chociaż na przykład, jeśli czytasz Suworowa-Rezuna, to on uważa, że Hitler pokonał Stalina zaledwie o dwa tygodnie!
  Dziewczyna skinęła głową, nadal naciskając bosymi palcami:
  Przeczytałem "Lodołamacza". Jest tam wiele nieścisłości. W szczególności czołg IS-2 jest przesadnie chwalony, mimo że nawet niemiecki T-4 mógł go przebić od przodu. Niemcy mieli czołgi amfibie, choć w niewielkich ilościach. Prototyp Tygrysa powstał przed inwazją na ZSRR. Czołg Churchill był pojazdem o znakomitej ochronie, zadowalającym uzbrojeniu i właściwościach jezdnych. Sherman nie jest gorszy od T-34, a może nawet lepszy.
  Chłopiec-terminator potwierdził:
  - Część podanych przez niego szczegółów jest rzeczywiście nieścisła, ale co z całą tetralogią?
  Margarita wzruszyła ramionami, nadal naciskając bosymi palcami u stóp przyciski swojego własnoręcznie wykonanego joysticka i zauważając:
  Z jednej strony to prawda - ZSRR przygotowywał się do wojny ofensywnej. Nawet regulamin Armii Czerwonej stanowi, że jeśli wróg zmusi nas do wojny, Armia Czerwona stanie się najbardziej ofensywną armią na świecie. A radzieckie filmy mówiły też, że uczono nas walczyć z wrogiem na jego własnym terytorium. Poza tym, oddziały Armii Czerwonej były skoncentrowane w wystających punktach i nie były tak naprawdę przygotowane do obrony. I ogólnie rzecz biorąc, czy to naprawdę prawda, że ZSRR był pełen idiotów, którzy zachowywali się tak dziwnie? Ale jeśli przyjmiemy teorię, że Stalin przygotowywał się do ataku jako pierwszy, to wiele wyjaśnia.
  Oleg skinął głową z uśmiechem:
  "Tak, model Suworowa-Rezuna jest rzeczywiście w niektórych miejscach niedokładny. A latające czołgi nie pojawiły się w Rosji nawet w XXI wieku. Armia niemiecka miała kilka ciężkich pojazdów w 1941 roku - zdobyczne francuskie. Poza tym była Matilda 2 zdobyta od Brytyjczyków, która była dobrze chroniona, nawet lepiej niż radziecki KW. Prace nad stworzeniem dział długolufowych w III Rzeszy rozpoczęły się jeszcze przed atakiem na ZSRR. Guderian najwyraźniej o tym nie wiedział, kiedy mówił, że nowe działo długolufowe wciąż wymaga opracowania. Zostało ono zaprojektowane, a nawet zamontowane na niektórych czołgach T-4. Ale potem Hitler dał się przekonać, że III Rzesza nie potrzebuje takiej broni. W rezultacie nie wprowadzono jej do produkcji. A gdyby T-4 z działami długolufowymi trafił do masowej produkcji, przebieg wojny dla ZSRR mógłby być jeszcze gorszy".
  Chłopiec nacisnął guziki ponownie, bosym, dziecięcym obcasem. I kontynuował eksterminację Chińczyków.
  Margarita, również ściskając palcami piękne i smukłe nogi dziewczyny, zapytała:
  "A jednak, czy Stalin zamierzał zaatakować Trzecią Rzeszę w 1941 roku, pozostaje kwestią otwartą. Osobiście nie mam wątpliwości, że chciał podbić Europę. Ambicje bolszewików są powszechnie znane. A Stalin nie wyprodukował dwudziestu pięciu tysięcy czołgów i prawie trzydziestu tysięcy samolotów wszystkich typów po to, by pozostać w defensywie. To naturalne, że dyktator pragnie nowych ziem i poddanych. To prawda, że poddani europejscy kochają wolność. Ale skoro ulegli Hitlerowi, dlaczego nie mieliby ulec Stalinowi?"
  Konstytucja ZSRR faktycznie przewidywała ekspansję do punktu, w którym ZSRR wchłonąłby ostatnią republikę na świecie.
  Ale konkretnie w 1941 roku? Nie sformowano dwudziestu korpusów zmechanizowanych i nie wzmocniono ich najnowszymi czołgami, nie opanowano obsługi najnowszych samolotów? I nawet nie zapewniono najnowszym pojazdom odpowiedniej ilości amunicji? To wątpliwe!
  Oleg logicznie zauważył:
  Ale Hitler budował potencjał militarny Trzeciej Rzeszy. I toczył się wzajemny wyścig. Stalin rósł w siłę, podobnie jak Trzecia Rzesza. Chociaż, jeśli założymy, że Hitler nie zaatakuje ZSRR, lecz będzie kontynuował wojnę z Wielką Brytanią, jakie kroki są możliwe?
  Margarita odpowiedziała, kontynuując wysyłanie ultradźwięków w stronę Chińczyka:
  Najpierw naziści powinni byli zniszczyć i zdobyć brytyjską bazę na Malcie. Następnie wzmocnić korpus Rommla i zdobyć Tołbuk, aby ruszyć na Egipt. Uderzenie na Gibraltar również nie byłoby złym pomysłem. Po upadku tej twierdzy naziści mogliby wkroczyć do Afryki najkrótszą drogą. Wtedy Czarny Ląd mógłby znaleźć się pod ich kontrolą. A po zdobyciu Egiptu mogliby ruszyć na Bliski Wschód. A następnie do Iranu i Indii. Zatem teoretycznie, gdyby Stalin nadal zachowywał przyjazną neutralność, naziści, wspólnie z Japończykami, mogliby przejąć wszystkie brytyjskie i europejskie kolonie, jeszcze przed lądowaniem w samej ojczyźnie.
  Oleg, ten wieczny chłopiec, zauważył:
  - Ale w tym przypadku Afryka i Bliski Wschód pochłoną wiele niemieckich wojsk, przez co Europa pozostanie bezbronna!
  Margarita, kontynuując ostrzał Chińczyków, skinęła głową:
  - Oczywiście! Tak czy inaczej, Stalin nie miał powodu, by atakować 6 lipca 1941 roku. Powinien był poczekać, aż Hitler rzuci się na podbój brytyjskich kolonii. W takim przypadku najlepszym rozwiązaniem byłoby dotarcie Wehrmachtu do Indii i RPA, jednocześnie próbując wylądować w Wielkiej Brytanii, co prawdopodobnie jest również możliwe!
  Młody wojownik skinął głową i dodał:
  "Stalin z pewnością by zaatakował, ale nie w lipcu 1941 roku. Co więcej, nie było wystarczająco paliwa ani amunicji, aby opanować całą Europę, więc wojska niemieckie zostały zmobilizowane i rozmieszczone wzdłuż granicy z ZSRR".
  Warrior Girl dodała:
  Ale jest też czynnik zaskoczenia i brak przygotowania Wehrmachtu do walki obronnej. Jeśli spojrzeć wstecz na historię Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, naziści byli szczególnie błyskotliwi w ofensywie, zwłaszcza na samym początku. Ale ich obrona była słaba. Nawet podczas operacji na wybrzuszeniu Jelnia, Żukow zauważył, że Niemcy popadali w dezorientację i panikę pod ostrzałem sowieckiej artylerii. I ogólnie rzecz biorąc, podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, tylko podczas ofensywy Rżew-Sychovsk Niemcy wykazali się względną odpornością w obronie. W przeciwnym razie po prostu się załamywali. Pod tym względem operacja "Burza" mogła zakończyć się zwycięstwem, pomimo wszystkich problemów, z jakimi borykała się Armia Czerwona, w tym braku doświadczenia w poważnych walkach. No, chyba że weźmiemy pod uwagę wojnę fińską, ale tam okoliczności były inne. Finowie praktycznie nie mieli czołgów ani samolotów. Krótko mówiąc, Stalin miał te same atuty w razie ataku, co Hitler, który zaatakował pierwszy. Ale czy Wehrmacht miał jakiś plan, gdyby nagle zaatakowały ich wojska radzieckie? Wszystko mogło potoczyć się naprawdę wspaniale!
  Oleg uderzył się w bosą, dziecięcą stopę i zauważył:
  Jest prawdopodobne, że prewencyjny atak na Trzecią Rzeszę byłby skuteczny. Pytanie jednak brzmi, czy Stalin zdawał sobie z tego sprawę? Możemy to stwierdzić tylko teraz, z perspektywy czasu, wiedząc, co już się wydarzyło. A jak rozumował przywódca bez perspektywy czasu? Był dość ostrożny. Na przykład nigdy nie odważył się rozpocząć operacji wyzwoleńczej przeciwko faszystowskiemu reżimowi Tito. A prestiż Trzeciej Rzeszy był wysoki. Nie wspominając o Ukrainie, na którą liczyli, że zostaną obrzuceni czapkami. A sowiecki wywiad znacznie przesadził z danymi dotyczącymi siły Wehrmachtu. Więc... To nie jest fakt. Nie wykluczam nawet możliwości, że Stalin, nawet gdyby Hitler wysłał dziesiątki dywizji do Afryki i na Daleki Wschód, nadal zwlekałby i odkładał decyzję w sprawie operacji "Burza" do czasu kapitulacji Wielkiej Brytanii. A wtedy byłoby za późno na walkę. A być może Hitler zaatakowałby ZSRR w 1943 lub 1944 roku, mając do dyspozycji czołgi Tygrys, Lew, Pantera, Maus i samoloty odrzutowe!
  Margarita zauważyła:
  "A może Hitler nie zaatakował? Skoro jemu i Japończykom udało się przejąć wszystkie brytyjskie kolonie, po co atakować ZSRR? Niemcy mają już tyle terytorium, po wszystkich podbojach, że jego opanowanie zajęłoby dekady. Po co mu ZSRR z jego surowymi zimami i fanatycznymi bolszewikami?"
  Oleg odpowiedział logicznie, nadal naciskając przyciski joysticka i obracając chińską armię w pył:
  Hitler potrzebował przede wszystkim Ukrainy z jej żyznymi czarnoziemami. Dlatego mógł zaatakować ZSRR. Poza tym Afryka ma wszystko oprócz czarnoziemu.
  Dziewczyna, naciskając palcami na joystick, zauważyła:
  "Ale w pasie równikowym można zbierać trzy lub cztery plony rocznie. Przy odpowiedniej organizacji rolnictwa Trzecia Rzesza mogłaby obejść się bez Ukrainy. A Afryka ma już wszystkie zasoby, w tym siłę roboczą. Poza tym są Indie, a tam jest mnóstwo zasobów ludzkich".
  Oleg zauważył:
  - Tym bardziej! Dlaczego Hitler miałby ich żałować? Mógł ich wysłać przeciwko ZSRR, pozwolić im zdziesiątkować nadmiar ludności. Nie, nadal nie sądzę, żeby Hitler tolerował Stalina. Poza tym ZSRR mógł opracować bombę atomową i wystrzelić rakietę w Berlin. Myślę, że Führer chciałby pozbyć się tego zagrożenia. A gdyby udało mu się pokonać ZSRR, kolejnym krokiem byłby atak na Japonię. Führer również nie tolerowałby tak niebezpiecznego i fanatycznego rywala. Czy to nie jasne?
  Margarita zachichotała i odpowiedziała, dalej atakując Japończyka:
  - Oczywiście, że to zrozumiałe! Są zwierzęta, które nigdy nie mają dość terytorium. I niestety, to oczywiste! Ale teraz Mao zaatakował ZSRR. I nie obchodzi go, ilu Chińczyków zginie, nie mówiąc już o tym, ilu obywateli ZSRR.
  Chłopiec-wojownik zauważył, krzywiąc się, że zapach rozkładających się zwłok stał się tak silny:
  "Tak, świetnie sobie radzimy. Naprawdę likwidujemy teraz wroga. A nasze zwycięstwo jest nieuniknione! Chociaż nie będę ukrywał, że droga przed nami jeszcze długa. Ale złamaliśmy kręgosłup Hitlerowi w bitwie, odmrozimy uszy Bonapartemu, znam dystans komunizmu i odepchniemy chińską armię!"
  Dzieci-wojownicy śpiewali z entuzjazmem:
  Zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka!
  Ci, którzy pragną zerwać kajdany!
  Zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka!
  Będziemy w stanie pokonać Chiny!
  ROZDZIAŁ NR 8.
  Maj okazał się dość gorący na Syberii i w Azji Środkowej. Chińczykom udało się zdobyć Biszkek, stolicę Kirgistanu, ale walki o Ałma-Atę trwały. Wojska radzieckie uparcie trzymały się każdego kamienia. Władywostok również został odcięty, ale bohatersko się bronił. Otoczona potężnymi fortami, Armia Czerwona walczyła desperacko, powstrzymując przeważające siły Mao. Zapasy żywności we Władywostoku powinny wystarczyć na długo. Jednak wysokie zużycie amunicji podczas ciągłych ataków budziło obawy.
  Dlatego radzieckie transporty od czasu do czasu przedostawały się do Władywostoku. Na szczęście chińska marynarka wojenna była słaba. A radzieckie okręty podwodne miały przewagę, przeprowadzając nawet ataki rakietowe w głąb Imperium Niebiańskiego. W rezultacie Mao był zmuszony ukrywać się w bunkrze głęboko pod ziemią lub wycofywać się dalej od wybrzeża.
  Wojna trwała. Chińczycy kontynuowali natarcie. W tych bitwach ZSRR przyjął nową strategię: użycie czołgów do obrony. A co najważniejsze, wysyłając ich dużą liczbę przeciwko piechocie. Karabiny maszynowe zyskiwały na popularności. T-11 miał osiem karabinów maszynowych i armatę strzelającą pociskami odłamkowo-burzącymi. I ten czołg działał z pełną mocą.
  Chińczycy kupowali sprzęt od USA na kredyt. Ale amerykańskie samoloty nadal wymagają szkolenia. Czołgi natomiast są łatwiejsze w obsłudze. Ale amerykańskie czołgi są już gorsze od radzieckich i dostarczają przestarzałe, a nawet wycofane z eksploatacji pojazdy. Weźmy na przykład nawet stare Shermany. W ten sposób naprawdę łatwiej je zezłomować.
  Ale główną siłą jest chińska piechota. I posuwa się naprzód niczym lawa z wulkanu.
  Na przykład Elena używa czołgu T-11 przeciwko żołnierzom Mao. Działa z innymi dziewczynami. Wojowniczki nieznacznie zmodernizowały armatę. Zwiększyły szybkostrzelność działa kal. 130 mm. Użyły też specjalnych pocisków o większej sile odłamkowej.
  Jekaterina zauważyła:
  - Specyfika wojny. Chińczycy, na przykład, mogą po prostu rzucać w nas granatami.
  Elżbieta nacisnęła przycisk bosymi palcami u stóp i oddała serię z karabinu maszynowego, zauważając:
  - Nie możemy dopuścić, żeby zbliżyli się na odległość rzutu!
  Efrasinya zachichotał i strzelił do wroga, rozpraszając przeciwników, po czym powiedział:
  - Niech komunizm będzie z nami!
  Cztery dziewczyny na czołgu spisały się znakomicie. Strzelały, rozbijały, a czasem nawet używały gąsienic.
  Elena zauważyła:
  "Niemców było mniej niż nas, ale byli bardzo sprawni! A Chińczycy dosłownie zasypali nas swoimi zwłokami. Są silni liczebnie".
  A dziewczynka nacisnęła przyciski joysticka swoimi wdzięcznymi stopami. I zagruchała:
  -Ani my, ani Chiny nie potrzebujemy tej wojny!
  Catherine zauważyła:
  - A Hitler nie potrzebował wojny z nami. Zgarnął tyle terytoriów!
  Elżbieta zaświergotała:
  - Żebyśmy mogli ją chwycić dla naszej wielkiej radości! Żebyśmy mogli ją chwycić dla naszej wielkiej radości!
  A dziewczyna poszła i strzeliła w Chińczyków pociskiem odłamkowo-burzącym. Ilu z nich rozerwało się na strzępy?
  Ciężki radziecki czołg kontynuował natarcie, miażdżąc Chińczyków gąsienicami. Od czasu do czasu trafiały go granaty, rysując kadłub.
  Dowództwo radzieckie próbowało użyć czołgów na masową skalę.
  A teraz cały szereg ruszył, strzelając z karabinów maszynowych i eliminując chińską piechotę. Żołnierze Imperium Niebiańskiego próbują ostrzelać czołgi, albo z małych działek, w tym z kaliber 45 z czasów II wojny światowej, albo nawet z katapult wykonanych z patyków.
  Kolumna radzieckich czołgów naciera i naciska na maoistów. Trawa płonie, a wokół leży mnóstwo chińskich ciał, których liczba rośnie. Jakże mroczna to historia.
  I ostrzeliwują Chińczyków z powietrza. Ponoszą ogromne straty, ale wciąż posuwają się naprzód, a niektórzy żołnierze Imperium Niebiańskiego docierają do czołgów i rozwalają ich pancerze kijami.
  I czują się, jakby ich przypalał miotacz ognia. A Chińczycy naprawdę płoną żywcem.
  Elena westchnęła i naciskając bosymi palcami u stóp przyciski joysticka, zaczęła śpiewać:
  Zabijanie ludzi jest złą rzeczą,
  Nikt na świecie nie jest w stanie tego zrozumieć...
  Cóż to za wielka męka,
  Zaskakująco duża mąka,
  Pysznie duża mąka,
  Wyślij sobie ogień bez pukania,
  I brutalnie zabij Chińczyków!
  Dziewczęta szepnęły modlitwę chórem, przeżegnały się, wzdychały i prosiły Wszechmogącego o wybaczenie za swój mimowolny grzech.
  Wojna trwa, podobnie jak życie. Adala i Agatha, dwie dziewczyny, pilotują bombowiec strategiczny. Przeprowadzają atak głęboko w Chinach. Muszą zbombardować fabrykę artylerii.
  Dwie dziewczyny, prawie nagie, w cienkich majtkach, obie blondynki. Więc, szczerze mówiąc, piękne i seksowne. To prawdziwe bohaterki.
  Lecą w głąb Chin i śpiewają:
  Moja ojczyzna, ojczyzna, ojczyzna,
  Równiny i stepy, lasy i pola!
  Dany nam w sercach przez przeznaczenie Pana,
  Jesteś sam na świecie i sam w swoim sercu!
  Wojownicy, znajdując się nad Szanghajem, przechylają się i zrzucają swój śmiercionośny dar zagłady. A potem bomby spadają na fabrykę amunicji Mao i zawalają się, a mury zakładu rozpadają się jak domek z kart. Tak to działa. Gęste kłęby dymu unoszą się w górę.
  Agatha chichocze i grucha, szczerząc zęby:
  Dziewczyna odniesie sukces,
  Ona jest najsilniejsza!
  Adala w odpowiedzi mówi ze słodkim uśmiechem:
  Jesteśmy najsilniejsi na świecie,
  Spuścimy wszystkich naszych wrogów w toalecie!
  Po czym dziewczyny wybuchnęły śmiechem. A ich śmiech był tak radosny i porywający.
  Bose, wyrzeźbione stopy dziewczyn zręcznie naciskają przyciski joysticka. Są absolutnie przepiękne. I naprawdę piękne, absolutnie oszałamiające.
  Agatha wzięła ją i zaćwierkała:
  Drugi pocisk uderzył w maskę,
  A drugi pilot stał się rakiem!
  I jak on się śmiał. Dziewczyna wyobrażała sobie siebie z facetem. I to byłoby wspaniałe i niesamowite. Prawdziwa kobieta potrzebuje seksu. I to dużo - to ją odmładza.
  Adala roześmiała się i dodała:
  - Zniszczymy wszystkich wrogów, będzie banzai!
  A wojownicy zrzucili kolejną bombę. Uderzyli w guziki bosymi, okrągłymi obcasami i odlecieli.
  Dziewczęta biegały i śpiewały:
  Jesteśmy dziewczynami kosmicznej ścieżki,
  Odważni latali na statkach kosmicznych...
  Tak naprawdę jesteśmy chlebem i solą Ziemi,
  W oddali widać komunizm!
  
  Ale wpadliśmy w pętlę czasu,
  W którym nie ma miejsca na sentymentalizm...
  A wróg bardzo się zdziwił,
  Nie ma potrzeby zbędnego sentymentalizmu, siostro!
  
  Możemy walczyć z groźnym wrogiem,
  Że jesteśmy atakowani niczym złe tsunami...
  Z zapałem przygotujemy trasę dla orclair,
  Ani szable, ani kule nas nie powstrzymają!
  
  Dziewczyny potrzebują porządku we wszystkim,
  Żeby pokazać, jak fajni jesteśmy...
  Karabin maszynowy strzela celnie do orków,
  Rzucanie granatu bosymi stopami!
  
  Nie boimy się pływać w morzu, wiesz?
  Teraz dziewczyny są wspaniałymi piratkami...
  Jeśli będzie trzeba, zbudujemy jasny raj,
  Oto żołnierze XXI wieku!
  
  Wróg nie wie, co go czeka,
  Potrafimy wbić sztylet w plecy...
  Orkici poniosą srogą klęskę,
  I zbudujemy własną brygantynę!
  
  W całym kraju nie ma fajniejszych dziewczyn,
  Wypuszczamy pioruny w orków...
  Wierzę, że słoneczny świt nadejdzie,
  A zły Kain zostanie zniszczony!
  
  Zrobimy to siostry natychmiast,
  Że troll rozleci się jak ziarenka piasku...
  Nie boimy się złego Karabasa,
  Dziewczyny chodzące boso nie potrzebują butów!
  
  Strzelamy bardzo celnie, wiesz,
  Gorliwie wycinając oklerowitów...
  Słudzy szatana nas napadli,
  Ale dziewczyny, wiedzcie, że sława was nie ominie!
  
  Oto, co jesteśmy w stanie zrobić w tej walce,
  Pokrój agresywnych orków w kapustę...
  Ale znaj nasze słowo, nie wróbel,
  Wrogowi nie pozostało wiele czasu!
  
  Nie zrozumiesz, o co walczyły dziewczyny,
  Za odwagę, za ojczyznę i za męża...
  Gdy wróg sieje złe kłamstwa,
  A chłopiec tutaj zapala pochodnię!
  
  Nie będzie miejsca dla wrogów nigdzie, wiedz o tym,
  My, dziewczyny, pozbędziemy się ich proszku...
  I będzie raj na naszej planecie,
  Powstaniemy jak od kołyski!
  
  Jeśli potrzebujesz przeciąć ostry miecz,
  Z karabinów maszynowych lało się strumieniami niczym z ulewy...
  A nić jedwabnego życia nie zostanie zerwana,
  Jedni umrą, a inni przyjdą!
  
  Wznieśmy toast za naszą Ruś,
  Wino jest piankowe, ma kolor szmaragdowy...
  I uderz w Orklera,
  Być uduszonym przez zgniłego Judasza!
  
  W imię honoru, sumienia, miłości,
  Dziewczyny odniosą wspaniałe zwycięstwo...
  Nie budujmy szczęścia na krwi,
  Nie tnij sąsiada na kawałki!
  
  Wierz mi, my dziewczyny jesteśmy odważne,
  Wszystko co możemy zrobić, robimy z godnością...
  Dzika bestia ryczy, wiem, w bitwie,
  Będziemy latać bardzo swobodnie!
  
  Powierzchnia morza lśni jak szmaragd,
  A fale jak wachlarz rozpryskują się w objęciach...
  Niech te szumowiny orków umrą,
  Łysemu diabłu nie zostało już dużo czasu!
  
  Takie są dobre dziewczyny,
  Dostrzegam bose pięty piękności...
  Będziemy śpiewać bardzo śmiało z serca,
  Plecak jest wypełniony hiperplazmą!
  
  Wielkość dziewcząt polega na tym,
  Że wróg nie sprowadzi ich na kolana...
  A jeśli trzeba, to i wiosłem ruszy,
  Przeklęty zły orkowy diabeł Kain!
  
  Skala wydarzeń dla dziewcząt jest ogromna,
  Potrafią złamać każdą kość policzkową...
  Naszą nadzieją jest solidny monolit,
  Łysy Führer już został zdmuchnięty!
  
  Pędzimy do bitwy jak na paradę,
  Chcesz pokonać swoich wrogów grając...
  Wierzę, że będzie świetny wynik,
  Wielkość rozkwita jak róże w maju!
  
  Tu rzuciła sztylet bosym obcasem,
  Natychmiast wbił miecz w gardło króla orków...
  Dziewczyna śmierci jest najwyraźniej ideałem,
  Na próżno ten demon wywyższał się!
  
  Osioł wypuścił fontannę krwi,
  Natychmiast porzucił swoje dzikie kopyta...
  A łysy król diabłów padł pod stół,
  Jego orcza głowa jest rozbita!
  
  My, piraci, jesteśmy wspaniałymi wojownikami,
  Pokazali prawdziwą klasę wirtuozerską...
  Nasi dziadkowie i ojcowie są z nas dumni,
  Odległości Soltsenizmu już lśnią!
  
  Kiedy przejmiemy tron królewski,
  A potem zacznie się najfajniejsza część...
  Niewolnik nie będzie jęczał,
  Nagrodę można sobie wywalczyć!
  
  A potem uwierz mi, stworzymy rodzinę,
  A dzieci będą wspaniałe i zdrowe...
  Kocham nowy świat, kolor radości,
  Gdzie dzieci tańczą w kółko!
  Tak śpiewały dziewczyny, a ich bombowiec wylądował.
  I tak zbiorniki paliwa eksplodowały, a samolot stanął jak wryty. Tak to wyglądało w walce.
  Dziewczyny wyskoczyły z samochodu, uderzając bosymi, wyrzeźbionymi, opalonymi stopami. Kilku chłopców, również bosych i w krótkich spodenkach, z błyszczącymi bosymi obcasami, zaczęło ładować nową dostawę bomb. To była bardzo energiczna praca.
  Adala śpiewała z uśmiechem:
  Pies może ugryźć,
  Tylko z psiego życia...
  Tylko z życia, z psiego życia,
  Pies może ugryźć!
  Agatha zachichotała i odpowiedziała:
  - A my jesteśmy wilczycami - doświadczonymi wojowniczkami!
  I wzięła go i wystawiła język.
  Anastasia Vedmakova strzelała ze swojego szturmowca. To przepiękna rudowłosa wojowniczka. I bosymi, wyrzeźbionymi stopami naciskała przyciski joysticka.
  Anastazja chichocze i śpiewa:
  Chwała komunizmowi, chwała,
  Czołgi pędzą naprzód...
  Nasz fajny kraj,
  A potężny naród radziecki!
  Akulina Orłowa również była aktywna i miażdżyła maoistów. Wojowniczka stała się twarda. Jej bose stopy były niezwykle zwinne. A palce poruszały się energicznie.
  Akulina zauważyła, energicznie kiwając głową i nucąc:
  - Nasza Partia Komunistyczna jest silna! Zadziwia świat!
  Wojownicy byli w akcji. Margarita Magnetic wystrzeliła kilkanaście pocisków, uderzając we wroga i miażdżąc masę chińskich żołnierzy. Walka była niezwykle zacięta.
  Wszystkie trzy dziewczyny krzyknęły chórem:
  Pójdźmy do boju za Świętą Ruś,
  Złamiemy kręgosłup Mao...
  Pokonamy Chińczyków stanowczo,
  Niech nasz czyn będzie pochwalony!
  Trzy wiedźmy zaatakowały wojska Mao z kolosalną energią. Działały z wielką odwagą i kunsztem. Cóż za niezwykłe wojowniczki.
  Samoloty szturmowe używały rakiet igłowych do niszczenia dużych mas piechoty.
  Anastazja Wedmakowa wspominała, jak walczyła u boku Czapajewa. To od niej zaczęła się sława Anki, karabinierki maszynowej, legendarnej dziewczyny, która biegała boso w każdą pogodę.
  A ta rudowłosa robiła mnóstwo rzeczy. A podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, Wedmakowa walczyła zimą pod Moskwą, ubrana tylko w bikini. Taka fajna i piękna kobieta.
  Anastazja pamiętała, jak uratowała członkinię Komsomołu. Dziewczynę rozebrano do majtek i ciągnięto półnagą przez mróz. Jej bose stopy zrobiły się szkarłatne jak u gęsi.
  Anastazja pisała o faszystach i zdarzały się takie rzeczy, że nie sposób ich opisać ani w bajce, ani piórem.
  Bojownicy rozgromili nazistów i uwolnili członkinię Komsomołu. Obie dziewczyny miały bose, różowe obcasy. Takie cudowne piękności.
  Anastazja pochyliła się i pocałowała bose stopy dziewczyny, a on poczuł się lepiej. To było przyjemne uczucie, gdy ktoś całował twoje stopy. Zwłaszcza podeszwy, czerwone od zimna i łaskoczące.
  Dziewczyny, powiedzmy, są wspaniałe. Naprawdę bardzo piękne.
  Margarita Magnitna również walczyła z nazistami w swoim czasie. I tam okryła się chwałą. Otrzymała nawet gwiazdę Bohatera ZSRR.
  Właśnie takie dziewczyny tu znajdziesz. Mają opalone i umięśnione ciała. I uwielbiają seks, zwłaszcza gdy faceci robią im masaże.
  To są dziewczyny tutaj.
  Kiedy rakiety lecą i spadają na wroga, zostawiają w locie ogony i całkowicie go niszczą. Myśliwce są niszczone, ręce i nogi latają wszędzie. Chińczycy zostaną tak potraktowani przez Ekstremalną Armię Breżniewa. Taka jest równowaga.
  Akulina Orłowa to bardzo krągła, opalona, silna, bosa i prawie naga dziewczyna. Co za oszałamiająca piękność.
  Trzy wiedźmy - wiecznie świeże jak stokrotki. Ale są już dość stare. I wszystkie trzy kiedyś broniły Wysokiej Góry.
  A potem dosłownie zmietli Japończyków z powierzchni ziemi karabinami maszynowymi. Nacierali jak kamikaze. Kiedy dziewczynom skończyła się amunicja, rzucali ładunkami wybuchowymi bosymi stopami. I rozgromili samurajów. A wojownicy użyli mieczy.
  I tak walczyli. Ale wciąż nie mogli utrzymać Góry Wysokiej. Ale pokazali swoją waleczność i odwagę. Nie wojownicy, ale giganci wojny.
  Potrafią dokonać fenomenalnych rzeczy. I pokazują swoją niezwykłą klasę.
  I oczywiście, ich nogi są bardzo uwodzicielskie. Dziewczyny są wszędzie.
  Alice i Angelica już strzelają z szybkostrzelnych pistoletów maszynowych, żeby upolować kolejnych Chińczyków.
  Obie wojowniczki są takie śliczne. Alice to urocza blondynka, szczupła i muskularna, a Angelica to rudowłosa, masywniejsza i wyższa. Ich stopy są bose, wdzięczne, bardzo uwodzicielskie, a pięty okrągłe, różowe, bardzo atrakcyjne.
  I z zabójczą siłą wystrzeliwują grochy śmierci. Tacy wspaniali, oszałamiający wojownicy.
  Strzelają z pistoletów maszynowych tak precyzyjnie, że każda kula trafia w twarz chińskiego żołnierza lub oficera.
  Alisa i Angelica tylko wyglądają młodo. Ale tak naprawdę walczyły w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej. Wtedy wojownicy dotarli do Berlina i nawet zinfiltrowali Kancelarię Cesarską. Nie udało im się pojmać Hitlera - popełnił samobójstwo.
  Ale walczyli chwalebnie. Walczyli w szczególności z Salamandrami - niemieckimi myśliwcami HE-162. A Alisa, na przykład, potrafiła zestrzelić te maszyny karabinem snajperskim. Zestrzelenie myśliwca odrzutowego kulą - to wymaga umiejętności.
  Angelica nie była tak dobra w strzelaniu, ale potrafiła rzucać materiałami wybuchowymi i bumerangami na odległość, nawet bosymi stopami. I była niesamowicie skuteczna w nokautowaniu przeciwników.
  Obie dziewczyny są wyjątkowo dobre. Potrafią się kamuflować i manewrować. Chińczycy z łatwością rzucają granatami. Co więcej, niektóre z granatów były wykonane z gliny i czarnego prochu. Nie ma wystarczająco dużo broni dla wszystkich Chińczyków. To był wciąż rok 1969. To nie są potężne Chiny XXI wieku, kiedy ich potęga gospodarcza i militarna stała się niebezpieczna i rozwinięta. To wciąż Chiny z czasów Mao - największy kraj świata pod względem liczby ludności, ale zacofany gospodarczo i technologicznie, pozbawiony potężnego kompleksu militarno-przemysłowego; lokalna broń jest produkowana w domu. Stany Zjednoczone i kraje NATO coraz częściej dostarczają część z nich. Ale to nowe zjawisko.
  ZSRR to wciąż kraj pełen siły - wow! Po mało przekonującym siedmioletnim planie Nikity Chruszczowa, kolejny pięcioletni plan premiera Kosygina był genialny. A ZSRR jest teraz u szczytu potęgi. Nawiasem mówiąc, USA również toczą wojnę - w Wietnamie! I nie mają żadnej zapasowej broni; potrzebują jej do własnego konfliktu.
  Alisa strzela seriami i z wielką precyzją rozwala Chińczyków. Augustina również strzela z wielką celnością, choć nie tak fenomenalnie jak jej blond przyjaciółka. Rzuca też granatami na duże odległości, które rozrywają Chińczyków na strzępy.
  Dziewczyny znów się poruszają, bardzo zręcznie. Rakiety Grad również zaczynają strzelać z wielką intensywnością. A dziewczyny uderzają bardzo mocno.
  Weronika z uśmiechem zauważyła, że lśni jak perły:
  - Breżniew i Stalin są z nami!
  Wiktoria potwierdziła:
  - I Włodzimierzu Iljiczu! Chwała komunizmowi!
  Dziewczyny celowały jeszcze potężniejszym systemem rakietowym, Uraganem, który miał bardzo niszczycielskie działanie.
  Tamara jest niesamowicie inteligentna. Potrafi naciskać przyciski joysticka bosymi stopami. I biła maoistów. Te dziewczyny są niesamowite.
  Valentina również wystrzeliwuje rakietę. W tym przypadku jest to "Bear". To również niezwykle potężny system. I co za eksplozja! Wystrzeliwuje pięćdziesiąt rakiet jednocześnie, w sposób rozłożony w czasie. I spalają one kilka hektarów ziemi, w tym chińską piechotę.
  Dziewczyna ma bardzo piękne i uwodzicielskie bose stopy. I używa ich.
  Wojownicy śpiewają:
  W gwiaździstych wysokościach jak diamenty,
  Mnóstwo błyszczących świateł...
  Rycerze pokazują swoje talenty,
  Ujawniamy legiony mocy!
  
  Córki bogów chodzą boso zimą,
  Pędzić bosym obcasem po śniegu...
  Tak czy inaczej jesteśmy orłami w bitwie,
  Rozwalę goblina moimi mieczami!
  
  Wierz mi, elfizm powstanie,
  Wiesz, jesteśmy na równi z Bogami...
  Chłopiec stanie się dzielnym bohaterem,
  Życie będzie takie jak za carów!
  
  Walczymy jak giganci,
  Potrafimy nawet ryczeć głośno...
  Dziewczęta zjednoczone z Ojczyzną,
  Nawet niedźwiedź nie może się z nim równać siłą!
  
  Przed nami ogromne przestrzenie,
  A my pokażemy nasze kły z uśmiechem...
  Jeśli będzie trzeba, przeniesiemy góry,
  Rozbijmy potężne pułki!
  
  Dziewczyny są fajne jak tygrysice,
  Jeśli zajdzie taka potrzeba, rozszarpią słonia...
  A królowe są piękne i pełne blasku,
  Wyskakują przez okno jak koty!
  
  Dziewczynom nie jest znane słowo słabość,
  Oni też nie znają wstydu, uwierz mi...
  Ale przyniosą radość mężowi,
  Nawet najstraszliwsze zwierzę ucichnie!
  
  Dla dziewczyn nic nie jest straszne,
  Dla nich Leo jest tylko szczeniakiem...
  I niebezpiecznie jest angażować się w sprawy młodych,
  Zamkną wszystkich!
  Dziewczyny kontynuowały ostrzał Chińczyków z wyrzutni rakietowych z dużą siłą.
  Są bardzo piękne, w samym bikini, bardzo szczupłe i kształtne, z bujnymi biodrami, wysokim biustem, cienką talią i brzuchem jak tabliczki czekolady, a opalona skóra dziewcząt lśni od potu, jakby była wypolerowana i wypolerowana, super.
  ROZDZIAŁ NR 9.
  W drugiej połowie maja Chińczycy podjęli próbę przedarcia się jeszcze dalej na południe, do Tadżykistanu. Posuwali się wzdłuż granicy z Afganistanem. W tym czasie Afganistanem rządził król, który opowiadał się za neutralnością.
  Chiny parły naprzód, starając się maksymalnie rozszerzyć front. Biorąc pod uwagę przewagę liczebną, dłuższy front jest oczywiście o wiele korzystniejszy niż krótszy.
  Młodzi leniniści próbowali zorganizować obronę. Chłopcy i dziewczęta obnażali bose podeszwy. Ich małe stópki parzyły pustynny piasek, a pod koniec maja w Tadżykistanie unosi się gęsta para, a piasek na stepie i twardej pustyni rozgrzewa się. Młodzi pionierzy byli jednak przyzwyczajeni do chodzenia bez butów, a ich stopy były zrogowaciałe i sprężyste.
  Młody pionier Vaska rzucił bosymi palcami stóp groch z materiałami wybuchowymi, które rozerwały grupę chińskich żołnierzy na małe, krwawe kawałki.
  Dziecko-bojownik Lenina wykrzyknęło:
  - Chwała ZSRR i Breżniewowi!
  Pionierka Swietka, której bose, dziecięce stopy bardzo zrogowaciały, rzuciła bosym obcasem ładunek wybuchowy i krzyknęła:
  - Za ZSRR i zwycięstwo nad Chinami!
  Pionierski chłopiec Timur także rzucił czymś niszczycielskim i zaćwierkał:
  - Za wielkość ZSRR!
  Pionierka Oskanka również zaprzęga do pracy bose stopy. I znów Chińczycy rozlatują się na wszystkie strony. A my odrywamy im ręce i nogi.
  Młody wojownik krzyczy:
  - Ale pasaran!
  Walka jest bardzo zacięta. Przeciwko Chińczykom używa się wielu wyrzutni rakietowych i najnowszej amunicji kasetowej. To zabójcze.
  Młody pionier Sasza również zaczął okładać wroga pięściami. I dołożył do tego swoją bosą, dziecięcą stopę. I tak wielu Chińczyków padło jak trupy naraz.
  Pionierka Ludka strzelała materiałami wybuchowymi z procy i rzucała bumerangiem bosymi palcami stóp, co powaliło wielu Chińczyków.
  Oto jak pracowały dzieci...
  Młody pionier Sieriożka ćwierkał, strzelając do Chińczyków z karabinu maszynowego i wyjąc:
  Z nieba spadła gwiazda o bardzo delikatnym kolorze,
  Zaśpiewam ci piosenkę o moim drogim Breżniewie!
  Tak, ten polityk, bohater żartów i osoba o zabawnej, komicznej reputacji, staje się przywódcą narodu. Chiny to bardzo niebezpieczny przeciwnik. I dysponują znacznie większą siłą roboczą niż III Rzesza.
  A Mao Zedong zajmuje miejsce Hitlera, przyćmiewając go...
  Chińczycy używają ogromnej liczby piechoty. Czołgów im już prawie nie zostało. Te, które mają, to zazwyczaj stare graty sprzedane USA na kredyt.
  Ale piechota jest również niebezpieczna, gdy jest jej dużo. Każdy, kto grał w gry komputerowe, wie o tym. Najprostsza taktyka polega na tym, by zbudować jak najwięcej koszar, a następnie rzucić piechotę na wroga, uniemożliwiając mu rozwój.
  Ale ZSRR ma przyzwoitą obronę, choć w wielu miejscach już naruszoną. Sytuacja w Tadżykistanie jest tragiczna. Chińczycy, oprócz prymitywnej taktyki wysyłania piechoty w dużych grupach, zaczynają działać bardziej przebiegle: infiltrują w małych, ale licznych grupach.
  Przeciwstawiały im się samoloty szturmowe i czołgi. Na szczęście ZSRR dysponował licznymi czołgami, które coraz częściej wyposażano w karabiny maszynowe.
  Elena, Elizawieta, Jekaterina i Jewrasinya walczą w specjalnym pojeździe - dwóch krótkolufowych dział odłamkowo-burzących i aż dwunastu karabinach maszynowych.
  To świetny pojazd do walki z piechotą. Najważniejsze, żeby Chińczycy nie podeszli za blisko i nie obrzucili go granatami.
  Elena, pisząc przez system miedzianych przewodów od karabinów maszynowych, śpiewała ze słodkim spojrzeniem:
  Tajemnica wielkiej Ojczyzny,
  Twój jest wierny, silny, bezinteresowny honor...
  Wzmacniamy naszą jedność,
  Będziemy na zawsze razem z Ojczyzną!
  Elżbieta wystrzeliła z armaty pocisk odłamkowo-burzący i zanotowała:
  - Jasne, że tak!
  A dziewczyna nacisnęła przyciski joysticka bosymi palcami u stóp. I znowu rozległ się odgłos wielkich, śmiercionośnych pocisków odłamkowych.
  Euphrosyne kierowała ruchem najnowszego czołgu przeciwpiechotnego, stworzonego specjalnie na potrzeby wojny z Chinami.
  A Katarzyna utrzymywała kontakt i regulowała drugą wieżę.
  Ten potwór pracował bardzo dokładnie.
  Dziewczyny oczywiście walczą w samych bikini i boso. To wygodne i zwinne.
  Elena wzięła ją i zaśpiewała:
  Teraz jesteśmy z powrotem na dobrej drodze,
  Ogień serca płonie w piersi...
  Nie obchodzi nas, w której drużynie jesteśmy,
  Gdyby tylko Breżniew był na czele,
  Gdyby tylko Breżniew był na czele!
  Jekaterina zauważyła z powątpiewaniem, naciskając przyciski joysticka bosymi palcami u stóp:
  - Czy Leonid Iljicz poradzi sobie z Chinami?
  Elżbieta również odpowiedziała bosymi palcami u stóp:
  - Myślę, że da sobie radę! Nie bez powodu jest też Iljiczem!
  Euphrosyne śpiewała:
  Wierzę, mój drogi Iljiczu,
  Będziemy w stanie zmiażdżyć miecz maoizmu...
  Ludzie usłyszą krzyk proletariatu,
  Nastanie era szczęśliwego komunizmu!
  Czołg z wieżami ruszył i oddał strzał. Elena wspominała II wojnę światową. Niemcy mieli wtedy trzywieżowy czołg T-5 z dwoma działami i czterema karabinami maszynowymi, który z jakiegoś powodu nigdy nie wszedł do produkcji.
  Ale ten radziecki T-101 walczył dobrze. Był to wciąż model eksperymentalny, powierzony dziewczętom.
  Elżbieta zauważyła:
  - Nasz pojazd nie jest zbyt dobry w walce z czołgami innych graczy.
  Jekaterina zauważyła:
  Radziecki czołg IS-2 również nie był najlepszy w walce z czołgami wroga, ale stanowił dobrą broń przełamującą. Jego działo kal. 122 mm miało potężny potencjał wybuchowy.
  Dziewczyny wylewały ołów na Chińczyków. Praca szła dobrze.
  Władywostok był odcięty od lądu, ale zaopatrywany drogą morską. Flota Imperium Niebiańskiego była znacznie słabsza od radzieckiej.
  Na przykład załoga niszczyciela składa się wyłącznie z dziewcząt.
  Mają na sobie jedynie koszule w paski i gołe nogi - po prostu niesamowite.
  Chłopiec o imieniu Pashka służy jako chłopiec okrętowy na statku z dziewczynami. Skacze jak małpka od prochu.
  Wspaniale jest żeglować statkiem po morzu i odwiedzać różne kraje.
  W czasie pokoju Pashka dostał pracę jako chłopiec okrętowy, jedyny mężczyzna w załodze złożonej wyłącznie z kobiet. Miał wtedy zaledwie jedenaście lat. Był jednak sprawny fizycznie i trenował boks francuski. Czym jest boks francuski? To sport, w którym walczy się rękami i nogami. Karate dopiero zaczynało zyskiwać popularność w ZSRR. Ale boks francuski był znany od dawna.
  Zgodnie ze zwyczajem, dziewczęta i ich chłopiec okrętowy chodzili boso w każdą pogodę. A to jest niewygodne. W zimne dni bose stopy czerwienieją jak gęsie łapki i grożą przymarznięciem do pokładu. A w upały żelazo na niszczycielu strasznie się nagrzewa. I to też jest bolesne.
  Ale Paszka był już zahartowany, zanim jeszcze trafił do morza, i często kopał bosymi stopami deski, a nawet cegły. Potrafił więc chodzić półnagi i boso w każdą pogodę.
  Jest już koniec maja i na tych szerokościach geograficznych jest już gorąco. Ale nie nadaje się jeszcze do pływania - woda jeszcze się nie nagrzała.
  Niszczyciel eskortuje statki transportowe. Do Władywostoku docierają posiłki, żywność i amunicja. Tymczasem Chińczycy desperacko go szturmują. W końcu nie oszczędzają piechoty. Straty Chin w pierwszych miesiącach wojny były ogromne, ale nie zachwiało to ich impetem. Wydaje się, że minęły zaledwie nieco ponad dwa miesiące od rozpoczęcia działań wojennych, a straty piechoty Imperium Niebiańskiego już przekroczyły straty Wehrmachtu na froncie wschodnim w ciągu prawie czterech lat.
  Cóż, jak dotąd chińskich jeńców jest stosunkowo niewielu. Radziecka Armia Czerwona również ponosi straty. I są też jeńcy. Ale Chińczycy traktują ich bardzo okrutnie: nabijają na pale, krzyżują na gwiazdach i, oczywiście, torturują, brutalnie, nie oszczędzając ani kobiet, ani dzieci.
  Chińczycy ponoszą duże straty, m.in. dlatego, że ranni nie są często ewakuowani, a wielu z nich umiera w szpitalach.
  Paszka jest jeszcze bardzo młody, niedługo skończy trzynaście lat i jeszcze nie rozumie, jak straszna jest ta wojna. Chłopiec patrzy przez lornetkę. Potem pada komenda i biegnie odmierzać ciężary. Tak to działa.
  Chłopiec i dziewczynka niosą na noszach pudełko z amunicją. Można powiedzieć, że robią to świetnie. Widoczne są bose pięty chłopca i dziewczynki.
  Pashka uśmiechnął się... zanim został wysłany do marynarki, został aresztowany przez policję. Kobieta w białym fartuchu i cienkich, medycznych gumowych rękawiczkach rozebrała go do naga i przeszukała. Wbiła mu łyżeczką w usta i osłuchała płuca. Nie można było nawet stwierdzić, czy to przeszukanie, czy badanie lekarskie. Kazała mu kucać nago przed lustrem i kaszleć. Ale potem inny więzień ogolił głowę chłopca maszynką. Potem go zmierzyli, zważyli, sfotografowali z profilu, całej twarzy, z boku i z tyłu, a także całej sylwetki. Potem pobrali jego odciski palców; kobieta w mundurze odcisnęła każdy opuszek palca na białej kartce papieru, a potem całą dłoń. Ale kazali im też pobrać odciski bosych stóp dziecka. Też ciekawy pomysł. A inna kobieta w białym fartuchu zapisała wszystkie znamiona i blizny na ciele dziecka. Potem zabrali go pod prysznic.
  Woda była całkiem chłodna, więc posypali ją chlorem. Zabrali wszystkie moje ubrania i dali mi tylko szary mundurek z numerem i kapcie, które nie pasowały i ciągle spadały. Potem zaprowadzili mnie do celi. Przebywali w niej chłopcy poniżej czternastego roku życia. W celi były piętrowe łóżka, toaleta w kącie i wiele innych dzieci.
  Paszka wdał się w bójkę już pierwszej nocy, ale na szczęście jego francuskie szkolenie bokserskie się opłaciło i wyszedł z niej zwycięsko. Młodzi więźniowie zostawili go w spokoju. Ale to było przerażające: byli zmuszani do pracy, rozbijając pudła, od rana do późna, pomimo wszystkich przepisów ograniczających pracę dzieci, a jedzenie nie było zbyt dobre. Chociaż racje żywnościowe dla dzieci były legalne, nadal były kradzione.
  Paszka spędził miesiąc w więzieniu dla nieletnich, schudł pięć kilogramów, porzucił kapcie i chodził boso. Został zwolniony, po czym Swietłana zabrała go na pokład statku.
  Zrobili Paszce tatuaż - szkoły specjalne, protestował - taki mały, a już więzień - to wspaniale!
  A jego głowa została ogolona na łyso jeszcze dwa razy podczas pobytu w poprawczaku - jak u przestępcy. To też było wyjątkowe uczucie. A tatuaż był trochę bolesny, ale i tak był już przeznaczony do szkoły specjalnej.
  Poza tym chłopak wytatuował sobie na piersi małego lwa - taki twardziel. I rzeczywiście jest twardzielem, skopał dupę ważniakom w celi. Ale sam nie został ważniakiem i nie pozwolił, by słabeusze byli zastraszani i okradani z racji żywnościowych.
  Pashka zazwyczaj wspominał więzienie dla nieletnich jako miejsce hartowania. Prawdziwy mężczyzna powinien służyć w wojsku lub odsiedzieć wyrok w więzieniu, albo jedno i drugie.
  Swietłana zauważyła to i poklepała chłopca po umięśnionych plecach:
  - Szybko rośniesz! Może niedługo wyrośniesz na prawdziwego mężczyznę!
  Pashka zauważył:
  - Możesz za to iść do więzienia, dopóki nie skończę osiemnastu lat!
  Swietłana roześmiała się i odpowiedziała:
  - Kto się dowie? Nie będziesz paplać, prawda!?
  Chłopiec odpowiedział:
  - Sroki będą donosić o tobie na ogonie!
  Chińczycy przypuścili kolejny atak na Władywostok. Dosłownie posuwali się jak lawina, wielka masa nacierająca w kierunku okopów, ale i tak mieli szansę.
  Z daleka wita ich artyleria, a bliżej karabiny maszynowe i ogień automatyczny.
  Pionierzy także walczyli, używając m.in. dość oryginalnych balist i katapult parowych.
  I uwalniają mordercze dary zagłady.
  Które masowo atakują Chińczyków. Żołnierze Imperium Niebiańskiego umierają, odrywając im ręce, nogi i głowy.
  Chłopiec o imieniu Leszka również walczy. Ma czerwony krawat na szyi, krótkie spodenki i bose, opalone, zakurzone stopy.
  Toczy się zacięta walka. A chłopak, niczym trzmiel, rzuca dar zagłady. Jakże śmiercionośny.
  Dziewczynka Ludka, również pionierka w czerwonym krawacie, posyła na chińskich żołnierzy niszczycielską broń, zabijając ich odłamkami lub wirującymi igłami.
  Tak działają dzieci-terminatorzy...
  Stosowane są również miny przeciwpiechotne. To również stwarza problemy dla Chińczyków. Wielu chińskich żołnierzy ginie w wyniku eksplozji.
  Ale pojawiają się nowe i wracają. Przypomina to gry komputerowe, w których można bez końca eksterminować wrogich żołnierzy. Ale będą one nadal produkowane, a żeby wygrać, trzeba zniszczyć fabryki i koszary, z których pochodzą.
  Na razie jednak młodzi wojownicy i piękne dziewczyny bronią się i walczą. Działają z wielką zręcznością i koordynacją.
  Boy Foma też strzela. I używa czegoś w rodzaju zabawkowego karabinu maszynowego. A Chińczycy atakują tak gęsto, że nie sposób ich nie trafić.
  Wojska Imperium Niebiańskiego atakują Władywostok wzdłuż całej linii obronnej, próbując znaleźć słabe punkty. Chińczycy mają niewiele artylerii, ale próbują produkować drewniane rakiety, które są bardzo niecelne, i wystrzeliwać je na pozycje radzieckie. To oczywiście stwarza wiele problemów. Ale Armia Czerwona reaguje.
  A Gradowie atakują koncentracje wojsk Imperium Niebiańskiego.
  Ziemia wzbija się w górę, topniejący piasek, paląca się darń, poszarpane ciała i hełmy. To była prawdziwa bitwa.
  A samoloty szturmowe Armii Czerwonej nadlatują. Strzelają niekierowanymi rakietami. To dopiero cios. A czołgi kontratakują.
  Radzieckie czołgi T-64 i T-62 w akcji. Istnieje jednak wiele czołgów starszych modeli. Na przykład T-54, bardzo popularny model. Choć przestarzały, wciąż jest w służbie. Warto zauważyć, że jego karabiny maszynowe są dość skuteczne.
  A działo kalibru 100 mm strzela pociskami odłamkowo-burzącymi. I trafia w same skupiska chińskich wojsk. Siła uderzenia, powiedzmy, jest druzgocąca.
  Olga i jej załoga znajdują się w T-54. Celują również w chińską piechotę. Większość z nielicznych pojazdów Imperium Niebiańskiego została już zniszczona. Walczysz więc z siłą ludzką. A to naprawdę brutalne ataki bez wsparcia pojazdów.
  Jednak pod koniec lat dwudziestych Tuchaczewski podkreślił znaczenie armii pancernych i dużych mas pojazdów w przypadku przełamań i ofensyw.
  Stalin co prawda skazał Tuchaczewskiego na śmierć, ale docenił jego idee i zaczął tworzyć korpusy zmechanizowane, choć z opóźnieniem. A II wojna światowa pokazała, jak ważną rolę czołgi odgrywają zarówno w obronie, jak i w ataku!
  ZSRR za czasów Breżniewa: najpotężniejsza potęga pancerna na świecie. Ma więcej czołgów niż wszystkie inne kraje na Ziemi razem wzięte.
  Wojownicy pracują nad piechotą. Starają się tworzyć pociski, które rozrzucają odłamki jak najdalej. Trzeba przyznać, że to ogromna pomoc.
  Straty chińskiej piechoty są niepoliczalne. Jest też kawaleria, ale niewielka. Atakują pieszo, często boso, w sandałach własnej roboty. Chiny nie mają dużej armii. Ale jej liczebność jest bezprecedensowa w historii ludzkości. I nacierają...
  Radzieckie bombowce używają zarówno bomb kulowych, jak i igłowych do niszczenia personelu. Są one skuteczne, mimo że broń ta jest zakazana przez Konwencję Genewską.
  Ale musimy jakoś przerzedzić armię.
  Rosną również straty ZSRR. Trwa wojna, którą można by nazwać przeklętą.
  Dwa kraje socjalistyczne splecione są w śmiertelnym uścisku.
  Oto pilotka Warwara naciska przycisk bosymi stopami, a bomba z igłami spada. I powoduje tak straszne rany cięte - to koszmar. Czego się spodziewałeś? ZSRR ma całą broń. To koniec lat 60., a nie potężne, zaawansowane technologicznie Chiny XXI wieku!
  Znów nadciągają Hurricane'y, moździerze strzelają. Wszystko jest wykorzystywane.
  Warwara i Tatiana to dwie pilotki, które zrzucają bomby z dużej wysokości, nawigują przy pomocy radia, używając skrzydeł, i rozmawiają.
  Varvara zauważa:
  - Jak to jest być rzeźnikiem?
  Tatiana odpowiedziała:
  - Tego wymaga nasz obowiązek wobec Ojczyzny!
  Obie dziewczyny westchnęły ciężko. Było im żal chińskich żołnierzy, którzy ginęli tak bezsensownie z powodu ambicji Mao. Ale nic nie mogły na to poradzić - musiały wypełnić swój honorowy obowiązek wojskowy.
  Warwara zauważyła, śpiewając żartobliwie:
  "Jesteśmy pokojowo nastawieni, ale nasz pancerny pociąg rozpędził się do prędkości światła. Będziemy walczyć o lepsze jutro! A co lepsze, będziemy namiętnie całować chłopaków!"
  Tatiana zauważyła:
  - Lepiej całować facetów!
  Japońscy wojownicy ninja również walczą z Chińczykami. Cztery dziewczyny i chłopiec. Z wielką energią władają katanami i sieką bezlitośnie.
  Niebieskowłosa dziewczyna ninja zamachnęła się dwoma mieczami i odcięła głowy trzem Chińczykom naraz. Potem zaświergotała:
  - Chwała Japonii - Śmierć Mao!
  Żółtowłosa dziewczyna ninja rzuciła grochem zniszczenia. Kilkunastu chińskich żołnierzy natychmiast rozproszyło się we wszystkich kierunkach.
  Rudowłosa ninja również jest w szczytowej formie. Ciska wrogów i śpiewa:
  Jesteśmy wspaniałymi Japonkami,
  Zmiażdżymy każdego wojownika odważnie...
  Głos piękności dźwięczy,
  Bądźmy szczerzy - dobra robota!
  Białowłosa dziewczyna ninja jest również potężna. Z wielkim zapałem i skutecznością miażdży wrogów. Jest niemal jak Superwoman. A jej bosy obcas ciska zatrutą igłą, wbijając Chińczyków do grobów.
  A chłopiec-terminator, blondwłosy ninja, morduje każdego, kto mu się nawinie. Jego dwa miecze katana błyskają. A swoimi małymi, bosymi stopami młody wojownik posyła bumerangi i odcina głowy.
  Chłopiec śpiewa:
  Nie znamy tego słowa, nie ma takiego słowa,
  Nie znamy żadnych stopni ani nazwisk...
  Przeciwko nam pistolet nic nie znaczy,
  A te umiejętności są fajniejsze niż sen!
  Młody ninja bierze kilkanaście trujących igieł i rzuca je bosymi palcami stóp.
  I przebili chińskich żołnierzy, sprawiając, że ci wili się i umierali w straszliwych męczarniach.
  Tak właśnie działa ta piątka ninja. Trzeba przyznać, że energicznie i skutecznie. Miecze katana błyskają, głowy fruwają i skaczą jak główki kapusty.
  Chińczycy byli bombardowani ze wszystkich stron. Wtedy dziewczyny z okrętu podwodnego nagle wystrzeliły pociski. Efekt był druzgocący. Pociski uderzyły, a tysiące Chińczyków zostało natychmiast rozerwanych na strzępy i spalonych.
  A dziewczyny, klaszcząc w bose stopy, obsługują wyrzutnie bojowe.
  A na niebie kolejna fala samolotów szturmowych. ZSRR kompensuje przewagę liczebną wroga lepszym sprzętem. I to, trzeba przyznać, jest dość znaczące.
  Samoloty szturmowe lecą nisko nad powierzchnią, niemal na małej wysokości. Wystrzeliwują rakiety wypełnione amunicją kasetową w ogromnych ilościach. Rozlegają się niszczycielskie eksplozje. Ręce, nogi i głowy zostają oderwane. A czaszki wojowników Imperium Niebiańskiego roztrzaskane odłamkami.
  Sytuacja jest bardzo napięta. Władza kontra prawda. A pantonim jest okrutny.
  Alenka strzelał z karabinów maszynowych do Chińczyków, rzucając też bosą stopą dar zagłady i śpiewając:
  Nikt nie może mnie powstrzymać,
  Moje myśli niosą mnie w dal...
  Na egzaminie jest ich pięć, zapisz je w zeszycie,
  Naciskając pedał nogą!
  Anyuta, kolejna bosa, szczupła i krągła dziewczyna w bikini, śmieje się i śpiewa:
  Z ogromnymi orbitami,
  Z dala od utartych szlaków...
  Kosmos jest przeszyty meteorytami!
  Walczymy z Chińczykami,
  Nie chodźmy jak zające!
  A Mao otrzyma surowy wyrok!
  Seria z karabinu maszynowego Dragona trafiła dwie dziewczyny, prawie nagie. I bardzo piękne, opalone wojowniczki.
  I Chińczycy padali, całymi szeregami, z całymi stosami trupów. A dziewczyny rzucały nawet trującymi igłami bosymi palcami u stóp. I przebijały chińskich żołnierzy.
  Alla też strzela. I to z wyjątkową celnością. I bosą stopą rzuca czymś niszczycielskim i fragmentarycznym.
  Komsomołka śpiewa:
  Dziewczyno boso, idź dalej,
  Pokonamy wroga, uwierz mi...
  Chiny zaatakowały naszą Ojczyznę,
  Bardzo potężna bestia w ataku!
  I będziemy krzyczeć razem - banzai!
  Wojownicy rzeczywiście wykazali się wyjątkową klasą i umiejętnościami walki.
  Olimpiada rzuciła bosymi stopami dużą beczkę z materiałami wybuchowymi. Przeleciała obok i rozbiła się w samym środku Chińczyków. Eksplozja rozrzuciła ich na wszystkie strony.
  Anfisa również bierze udział w walce. Strzela z domowej roboty kuszy, która strzela jak karabin maszynowy. To naprawdę śmiercionośna broń.
  Dziewczyna nawet chichocze. Sto strzał wystrzelonych w pół minuty - to całkiem niezłe.
  Warto zauważyć, że dziewczyny są dość zwinne i szybkie. Wojna, powiedzmy, nie jest najlepszym zajęciem, zwłaszcza dla kobiet. Ale jak już się zacznie, to się zacznie.
  Weronika i Olga, odparły kolejny atak Chińczyków, i zaczęły grać w szachy kieszonkowe.
  Dziewczęta wykonywały swoje ruchy na małej szachownicy, a figury miały specjalne wstawki. Weronika grała białymi. Wybrała gambit królewski, debiut bardzo popularny w XIX wieku. Otwarcie linii "f" dawało możliwość silnego ataku figurami na czarnego króla. Chociaż później znaleziono sposoby na wzmocnienie obrony czarnych, pozostaje to bardzo popularny debiut wśród amatorów.
  Olga broniła się szczególnie zaciekle. To było całkiem interesujące. Rozpoczęła się zacięta walka.
  Grę przerwało nagłe pojawienie się Wasilisy. Major powiedział surowo:
  - Dobrze się tu bawisz, ale podłoga nie była zamiatana od dawna!
  Weronika odpowiedziała:
  - I uczymy się walczyć, szachy są rodzajem wojny!
  Wasilisa złagodniała:
  - Ale nie zapominajmy o porządku!
  Chińska piechota ponownie zaatakowała, napotykając ostrzał rakiet Grad i Uragan. Te wieloprowadnicowe wyrzutnie rakietowe ryczały głośno. Nawet tak odważni wojownicy jak Chińczycy zatrzymywali się, a nawet zawracali po trafieniu. Trzeba jednak przyznać, że wojska Mao były dość odważne. I nawet radzieccy żołnierze byli tym zdumieni.
  Weronika, Olga i Wasilisa podbiegli do moździerzy i zaczęli strzelać. Były niesamowicie celne. Miały zabójczy efekt.
  Weronika wzięła ją i zaśpiewała:
  Czterdzieści lat pod znieczuleniem,
  Mieszkaliśmy w ZSRR...
  Nie smaruj kół,
  Lepiej, żebyś był odważny, panie!
  Olga, strzelając do Chińczyków, zauważyła:
  - Nie panie, lecz towarzyszu!
  Wasilisa zachichotała i zaśpiewała, rzucając granat bosą, pełną gracji stopą:
  Zawodnicy są chętni do walki,
  Każdy głęboko wierzy w zwycięstwo...
  A dla nas każde morze jest po kolana,
  Poradzimy sobie z każdą górą!
  Wojowniczki walczą z chińską armią z wielkim zapałem. Pokazują swoją przewagę. I nie dają się tak łatwo zatrzymać. A dokładniej, powstrzymują fale nieustraszonej, desperacko dzielnej chińskiej piechoty. Używają różnorodnej broni, w tym granatów samonaprowadzających.
  ROZDZIAŁ NR 10.
  Oleg i Margarita wraz z innymi dziećmi trzymali linię obrony pod Ałma-Atą. Chińczycy próbowali wykorzystać swój sukces. Część stolicy Kazachstanu nadal znajdowała się pod kontrolą Armii Czerwonej. Szalona wojna między dwoma wielkimi krajami rządzonymi przez komunistów trwała.
  Oleg stworzył urządzenie emitujące ultradźwięki. On i Margarita zrobili je z pustych butelek po piwie i mleku. To bardzo niszczycielska broń.
  Chłopiec i dziewczynka włączyli go na zwykłej baterii i puścili płytę Beatlesów. I zaczęła grać szalona muzyka.
  A Chińczycy ruszyli do ataku w gęstych kolumnach, niczym lawina.
  I zostali trafieni falą ultradźwiękową. I ciała chińskich żołnierzy zaczęły się rozkładać i rozpadać na pył.
  Oleg i Margarita klepali się po bosych, dziecięcych stopach i skierowali promieniowanie w stronę żołnierzy Imperium Niebiańskiego. Należy oddać honor chińskim żołnierzom - parli naprzód, nie zważając na straty.
  Inni chłopcy i dziewczęta z batalionu dziecięcego strzelali do nich z karabinów maszynowych, proc, katapult i kusz domowej roboty. Chińczycy ponieśli ciężkie straty, ale nadal parli naprzód.
  Drewniane czołgi były również widoczne wśród fal piechoty. Powinien być tam jakiś sprzęt, nawet jeśli to tylko drewniane modele.
  A wojska Mao skradają się. To właśnie oznaczają liczby. Ciągle nacierają i nacierają. A ich batalion dzieci miażdży. A kiedy chińska piechota się zbliżyła, zaczęli do nich strzelać rakietami. I dosłownie unicestwiali setki i tysiące myśliwców Niebiańskiego Imperium.
  Ale Chińczycy idą naprzód. Już teraz spotykają się z ostrzałem odłamkowo-burzącym z czołgów i zamontowanych na nich karabinów maszynowych.
  Masa Chińczyków zostaje zniszczona. Ale piechoty przybywa coraz więcej.
  Oleg włączył ultradźwięki na pełną moc. I teraz wyłaniają się całe stosy zmielonych zwłok.
  Bosonoga dziewczyna Margarita śpiewała:
  Jestem fajną rosyjską dziewczyną -
  Byłem za granicą nie raz!
  Mam krótką spódniczkę,
  Mao natychmiast rozdarł go na strzępy!
  Dziewczyna rzuciła granat w przeciwnika bosą stopą. Roztrzaskał się na kawałki. To jest prawdziwa bitwa na najwyższym poziomie. Bez dziewczyny nie ma Terminatora. A chłopak również rzucił bosą stopą ziarnko antymaterii. I eksplodowało z kolosalną siłą.
  Dziewczynka i chłopiec śpiewali:
  I bitwa trwa dalej,
  Ogień hiperplazmy wrze...
  A Breżniew jest taki młody,
  Uderzajcie mieczami!
  A bose stopy chłopca i dziewczyny raz jeszcze rzuciły dary zagłady z kolosalną, morderczą siłą. I krzyknęli:
  - Chwała ZSRR!
  Dzieci-wojownicy pokazują, że potrafią walczyć na najwyższym poziomie. Ci młodzi wojownicy są niesamowicie twardzi. I bosymi stopami rzucają dary zagłady. A masa Chińczyków ginie na miejscu i wraca do swoich przodków.
  Niektórzy umierają szybko, ich dusze uwalniają się z ciał i unoszą się ku niebu. Inni jednak są ranni i cierpią o wiele bardziej. Są zmuszeni umierać, stopniowo cierpiąc straszliwie.
  Oleg rzucał gołymi palcami u stóp trujące igły, które trafiały chińskich żołnierzy. Jedna igła zabiła trzech lub czterech wojowników Imperium Niebiańskiego.
  Chłopiec-terminator wziął i zaśpiewał:
  Święta tajemnica Ojczyzny,
  ZSRR jest krajem z wszechświata fajnych rzeczy...
  Umocnijmy naszą jedność z Tobą,
  Cóż, Mao jest wrogiem Ojczyzny w straszliwej ciemności!
  To właśnie te zdesperowane i prawdziwie bojowe dzieci tu widzimy. Pokazują swój niezłomny charakter. I znów słychać strzały z karabinów maszynowych. A chińscy żołnierze padają, powaleni seriami.
  Tu właśnie pojawia się znaczenie.
  A kiedy Gradowie strzelają, to jest naprawdę przerażające. I masa Chińczyków ginie. Ale oni wciąż posuwają się naprzód. Tylko artyleria rakietowa jest w stanie choć trochę spowolnić te hordy.
  Margarita uśmiechnęła się szeroko. Dziewczyna uderzyła bosym obcasem w coś niezwykle groźnego. I jak rozproszyło to Chińczyków, odrywając im głowy, ręce i nogi.
  Dzieci są zdeterminowane, by zwyciężyć, nawet jeśli horda jest niezliczona.
  Oleg przypomniał sobie grę "Ententa". Komputer buduje tam liczne koszary i rzuca piechotę do brutalnych szturmów. I chociaż kosisz żołnierzy, koszary wciąż produkują coraz więcej wojowników. W przeciwieństwie do prawdziwego życia, w grze możesz gromadzić zasoby w nieskończoność. I to się nudzi. Namierzasz ostrzał artyleryjski, a on automatycznie likwiduje wrogą piechotę. W "Entencie" możesz zrobić coś jeszcze prostszego, po prostu zdobyć punkty. Ale to tajemnica zawodowa.
  Ultradźwięki są bardzo skuteczne w walce z piechotą. Są specjalnie dostrojone do niszczenia materii organicznej i obejmują szeroki obszar.
  Batalion dziecięcy walczył z wielką wprawą. Boso, chłopcy i dziewczęta rzucali małymi, ale potężnymi ładunkami wybuchowymi, które rozrywały chińskich żołnierzy na strzępy.
  Dzieci to niezwykle energiczni wojownicy. Znane są z doskonałej celności strzeleckiej.
  Na przykład chłopiec o imieniu Sieriożka rzucił małą laskę dymu. Dym wywołał u chińskich żołnierzy wymioty i napady wściekłości, po czym zaczęli dźgać się nawzajem bagnetami.
  Chłopiec wziął ją i zaśpiewał:
  Ojcze Ziemio, tak bardzo Cię kocham,
  Nie ma nic piękniejszego w całym wszechświecie...
  Ojczyzna nie będzie rozdzierana rubel po rublu,
  Pokój i szczęście będą panować dla wszystkich pokoleń!
  Dziewczyna, Masza, też rzuciła gumę do żucia. Chińczycy utknęli w niej i zaczęli strzelać do siebie z karabinów.
  Dziewczyna wzięła ją i zaśpiewała:
  Nie oszczędzaj złych wrogów,
  Pokroimy wszystko na kawałki...
  Dla silnych pięści,
  Młodzi walczą!
  Dzieciaki tutaj są naprawdę super. To prawda, Oleg i Margarita nie są dziećmi według kalendarza; kiedyś byli dorośli, ale teraz wyglądają jak dwunastolatkowie.
  Walczą bardzo pomysłowo i kreatywnie. Oprócz ultradźwięków, można by użyć czegoś innego. A konkretnie infradźwięków. I one też bardzo mocno uderzają w materię...
  Ale Oleg wykorzysta to, gdy chiński atak wygaśnie. A on wciąż trwa.
  Aby dodać otuchy, dzieci zaczęły śpiewać:
  Zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka,
  Ci, którzy pragną zerwać te kajdany...
  Zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka -
  Będziemy w stanie pokonać złe orki!
  
  Choć wyglądamy jak dzieci i chodzimy boso,
  Często znajdujemy się w bitwach...
  A faceci mają serca ze złota,
  Śmieci dostaną karę!
  
  Ork jest jak niedźwiedź, okrutny,
  I ryczy jak ranny słoń...
  Ale w bitwie jesteśmy dziećmi asa,
  Kaci nie usłyszą naszych jęków!
  
  Nigdy nie uklękniemy,
  To nie my wyprostujemy naszą dumną sylwetkę...
  Nie ma napływu, znam lenistwo,
  Uderzmy jak młotem!
  
  Ork czasami smaży sobie pięty, potwór,
  Pali dziewczętom stopy...
  Oto oni, zły lud,
  Ale ja, chłopcze, go zabiję!
  
  W sercu dziecka płomień gwałtownie bucha,
  A ogień naprawdę szaleje...
  Podnieś wyżej swój sztandar, wojowniku,
  Masz dar, który nie zna granic!
  
  Tak, chłopcy są czasami namiętni,
  Teraz jesteśmy dziećmi na zawsze...
  Ale czasami błyszczymy talentem,
  I gwiazda zaświeciła nad światem!
  
  Żaden wróg nie zamieni cię w sprężynę,
  Przecież jesteśmy dumnymi dziećmi Ziemi...
  A chłopiec bije orków mieczem,
  On pochodzi z rodziny tytanów Boga!
  
  Niech Pan będzie z nami na zawsze,
  Dał mi młodość, która będzie trwać wieki...
  Świecimy bosymi stopami,
  I niech rzeka płynie bez końca!
  
  Ork nie lubi, wierz słowom prawdy,
  Jego zły, odrażający kolor...
  Złapiemy te niedźwiedzie za skrzela,
  Będzie wieczna dobra moc!
  
  Ork grozi nam wszystkim swoimi kłami,
  Nie jesteśmy wystarczająco chciwi ziemi...
  On jest podstępnym lotem piekła, Kainem,
  I rysuje same zera!
  
  Dla niedźwiedzi, uwierz mi, to nie jest zaszczyt,
  Oni tylko dręczą ryczącego...
  Ale my, dzieci, jesteśmy wiecznymi wojownikami,
  Nie znosimy kłamstw, uwierz mi!
  
  Szatan jest najwyraźniej stwórcą orków,
  Wyją i ryczą jak osły...
  Dziewczyna ma piękną sukienkę,
  Choć stopy tej piękności są bose!
  
  Nie, jesteś orkiem - wilkiem z kłami i wstrętnym,
  A niedźwiedź, którego naturą nie jest miód...
  Ale uwierz mi, ojciec zła nie jest wszechmocny,
  I będziemy musieli po prostu znać samolot!
  
  Potrafimy wszystko zrobić pięknie,
  Aby stworzyć nowy, radosny świat...
  Nie ma już zjednoczonej grupy dzieci,
  Będzie nowy wojownik-idol!
  
  Serce młodych płonie za Ojczyzną,
  Kocha swoich wspaniałych ludzi...
  Otworzymy drzwi do nowych światów,
  No cóż, ork to żałosny potwór!
  
  Honor chłopca, dziewczyny,
  Kochają, uwierz mi, tworzyć...
  Głosy dzieci staną się dźwięczne,
  Nogi będą rzucać sztyletami!
  
  Wtedy budujemy nowy świat,
  Zawiera szczęście dla nowych ludzi...
  I będziemy maszerować dumnie w szyku,
  A złoczyńca poniesie karę!
  
  Bóg nie kocha tych, którzy płaczą,
  On jednak szanuje dobro...
  Chłopiec i dziewczynka, uwierz mi, nie są aroganccy,
  Jego wybór sukcesu jest oknem!
  
  A gdy we wszechświecie zapanuje pokój,
  Przywrócimy do życia tych, którzy polegli, za pomocą nauki...
  Z Twoją wiarą, niezniszczalną przez wieki,
  A na skrzydłach cherubina niesie!
  Po takiej pieśni duch naturalnie się podnosi i z podwójną siłą i energią unicestwiasz Chińczyków. Ostatecznie jednak ich atak załamał się i pomimo strat wielu tysięcy żołnierzy, resztki armii Imperium Niebiańskiego zaczęły się wycofywać.
  Oleg nawet otarł pot z czoła i westchnął:
  - O mój Boże, ilu ludzi wymordowaliśmy! Nawet ja się boję! Jak to możliwe!
  Margarita westchnęła i odpowiedziała:
  "Nie zrobiliśmy tego dla siebie, ale dla naszej Ojczyzny, ZSRR! Przecież ty i ja też urodziliśmy się w ZSRR!"
  Młodzi wojownicy zaczęli konstruować urządzenie infradźwiękowe, które miało ogłuszyć mózgi nacierających żołnierzy. Ogólnie rzecz biorąc, wojna z Chinami miała jeden, wyjątkowy cel: zniszczenie siły roboczej.
  A to wymagało trafiania w duże obszary nieopancerzonych celów.
  Podobnie jak w latach 30. XX wieku, ponownie pojawiły się konstrukcje czołgów z pięcioma, a nawet siedmioma wieżami. Pojawiło się więcej karabinów maszynowych i dział krótkolufowych, zdolnych do wystrzeliwania pocisków odłamkowo-burzących. Szybko wzrosła również produkcja amunicji kasetowej.
  Za czasów Mao chiński przemysł był raczej słabo rozwinięty. Rowery wciąż produkowano, ale prawie nic poważnego. Być może tylko Panzerfausty, takie jak te, które Niemcy zaczęli produkować. Przynajmniej wtedy mieliby szansę konkurować z radzieckimi czołgami. A potem Amerykanie zaczęli dostarczać bazooki na kredyt. Amerykańskie czołgi nie radziły sobie tak dobrze. Były gorsze w walce od pojazdów radzieckich, a w szczególności samoloty szturmowe szybko je niszczyły. I były drogie. USA mogły również dostarczać swój karabin automatyczny M-16, który był produkowany w dużych ilościach, a Chińczycy mogli go używać. Karabin Prawda jest kapryśny i wymaga konserwacji.
  Podczas gdy na terytorium ZSRR trwają walki, Syberia jest słabo zaludniona. Moskwa wydaje się spokojna, ale nie można tego samego powiedzieć o Pekinie i innych chińskich miastach, które są bombardowane przez sowieckie samoloty.
  Istnieją bombowce strategiczne, które przenoszą ciężkie bomby. Jednak chińska obrona powietrzna jest słaba i przestarzała.
  Mao chciał zamówić myśliwce z USA, ale Amerykanie odmówili dostarczenia pilotów, co oznaczało konieczność przeszkolenia chińskich pilotów. A to wymagało czasu i wysiłku.
  Jednak Chiny na razie się nie spieszą. Ich populacja jest wystarczająco duża, by pozwolić sobie nawet na taką redukcję wojsk, z zaledwie kilkoma milionami ofiar miesięcznie.
  W końcu ZSRR również ponosi straty. Poza tym ma jeszcze długą drogę do przesunięcia rezerw. To jak wojna rosyjsko-japońska za czasów Mikołaja II, kiedy Japonia, dzięki rozciągniętej sieci komunikacyjnej carskiej Rosji, miała lokalną przewagę w danym rejonie bitwy. Co więcej, pod koniec wojny, dzięki przerzutowi wojsk z zachodniej Rosji i dużym stratom poniesionym przez Japończyków w brutalnych atakach, armia carska miała przewagę liczebną. Jednak rewolucja, która wybuchła w Rosji, uniemożliwiła jej odzyskanie inicjatywy.
  Trzeba jednak powiedzieć, że rosyjscy żołnierze w tej wojnie nie byli szczególnie chętni do ataku. Być może to tłumaczy bierność Kuropatkina, a nie jego bycie idiotą czy zdrajcą. Co więcej, po kapitulacji Japończycy przekazali wszystkie swoje archiwa Stanom Zjednoczonym i nie było żadnych dowodów na to, że Kuropatkin był szpiegiem. A Kuropatkin nie był idiotą, ponieważ pełnił funkcję szefa Sztabu Generalnego pod dowództwem samego wielkiego dowódcy Skobielewa.
  Choć Oleg pamiętał, że Kuropatki w walce z Japończykami nie zamaskowały dział i nie osłoniły ich tarczami, co było jawną głupotą.
  Obecnie wojska radzieckie walczą, wykorzystując najnowsze technologie i teorie wojskowe. Jednak ze szczególnym naciskiem na broń przeciwpiechotną.
  Margarita zauważyła ze słodkim uśmiechem:
  - Chwała komunizmowi!
  Batalion dziecięcy ogólnie spisał się dobrze. A stosy chińskich ciał dymiły.
  Oleg myślał o duszy. Wiedział na 100%, że człowiek ma duszę i że jest ona pierwotna, a ciało wtórne. Ale niektóre wyznania religijne tego nie rozumiały. Na przykład adwentyści dnia siódmego. Tak, Jezus porównał śmierć do snu. Ale podczas snu świadomość się nie wyłącza i śnimy. Co więcej, naukowcy udowodnili, że ludzie śnią niemal bez przerwy, tylko z różną intensywnością. Zatem słowa Chrystusa wskazują, że śmierć wcale nie oznacza niebytu. A kiedy pomylili Go z duchem, Jezus nie powiedział, że duchy ludzkie nie istnieją, ale że duch nie ma ciała i kości. Ale on istnieje bez ciała i kości!
  W każdym razie dusze Olega i Małgorzaty zamieniły się ciałami i teraz wyglądają jak dzieci. I tak jak w serialu "Nieśmiertelny", są nieśmiertelni, a nawet lepsi od Górali, bo odcięcie im głów ich nie zabije.
  Ale żeby zdobyć fizyczną nieśmiertelność, trzeba wypełniać różne misje - w tym przypadku bronić ZSRR. A czasy nie są najlepsze dla rozrywki. Nie ma konsol do gier, komputery osobiste wciąż są w fazie rozwoju i są prymitywne. Nawet większość telewizorów jest czarno-biała i ma tylko dwa kanały. A kanały są dość nudne. Nie nakręcili jeszcze nawet serialu o Stirlitzu.
  To prawda, że jest film, i to teraz w kolorze. Ale to też nie jest codzienna rozrywka. Najważniejsza jest jednak wojna. Przypomina to też trochę grę komputerową, na ogromną skalę. I to w wirtualnej rzeczywistości!
  Oleg i Margarita dopracowali kilka szczegółów i kontynuowali budowę. A konkretnie, dlaczego nie zbudować całej baterii, a może nawet kilku baterii, do ultradźwięków i podczerwieni? Powiedziałbym, że to całkiem dobry pomysł.
  A dzieci budują je zanim Chińczycy rozpoczną kolejny atak.
  Tymczasem radzieckie dziewczyny walczą z wojskami Imperium Niebiańskiego.
  Natasza rzuciła cztery granaty naraz bosymi, wyrzeźbionymi stopami. I rozszarpała masę chińskich żołnierzy, rozrzucając strzępy poszarpanego ciała. To się nazywa prawdziwa Rosjanka.
  Zoya również miażdży wroga i walczy z dziką pasją. A jej mięśnie prężą się pod jej brązową skórą. Ta dziewczyna jest po prostu niesamowita. Ma mnóstwo umiejętności. Wojowniczka, że tak powiem, najwyższej klasy.
  A Augustina też walczy zaciekle. I strzela z karabinu maszynowego. Jest taka ruda i agresywna. A jej miedziano-rude włosy powiewają na wietrze jak proletariacki sztandar.
  A bosa stopa dziewczyny ciska wielką, śmiercionośną siłą zniszczenia.
  Augustyn woła:
  - Breżniew i Lenin są z nami!
  Najwyraźniej Stalin nie jest już tak istotny. Ale wojowniczki pokazują swoją przytłaczającą klasę. I walczą jak olbrzymy.
  Swietłana również walczy jak starożytna bogini. Strzela z karabinu maszynowego z wielką celnością. Jej bosa stopa ciska śmiercionośnymi darami z wielką precyzją. I rozdzierają Chińczyków na strzępy.
  Natasza, zmieciwszy szereg wojowników Imperium Niebiańskiego jednym ciosem, zanotowała:
  - Zbudujemy komunizm!
  Zoya rzuciła granat ponownie swoją bosą, wyrzeźbioną, dziewczęcą stopą - granat o śmiercionośnej sile - i odpowiedziała:
  - Zbudujemy, jeśli przeżyjemy!
  Augustyna także zabrała głos i zanotowała:
  "A cóż to za głupia wojna. Komuniści rządzą jednym krajem, drugim tak samo, ale są zwarci w walce na śmierć i życie!"
  Swietłana rzuciła dar unicestwienia bosą, wyrzeźbioną stopą i z uśmiechem zauważyła:
  "Ale maoizm to wypaczenie komunizmu! To próba zbudowania marionetkowego reżimu! A mówiąc dokładniej, dla nich ludzie są tylko trybikami!"
  Zoya, pisząc o Chińczykach, zauważyła:
  - A stalinizm to też zboczenie! I to bardzo krwawe zboczenie!
  Augustine rzuciła granat bosą, zgrabną stopą i zanotowała:
  - A demokracji też nie mamy! Czy to naprawdę wybory? Jeden kandydat i żadnej alternatywy - po prostu powiedz: "Głosuj!"
  Swietłana zachichotała i napisała kolejną chińską kwestię, zauważając:
  "Tak, jak to mówią, o co walczysz, to zbierasz. Ale ludzie idą na takie wybory, z prawie stuprocentową frekwencją. Na Zachodzie wybory mogą być konkurencyjne, ale ludzie się nie pojawiają. Więc pytanie brzmi..."
  I wszystkie cztery dziewczęta z entuzjazmem zaśpiewały chórem:
  Szatan nas nie pokona,
  Moja ojczyzna jest najpiękniejsza na świecie,
  Piękny kraj będzie sławny....
  Będą w nim zadowoleni i dorośli i dzieci!
  
  Niech w nim obficie kwitną konwalie,
  A cherubiny grają piękną pieśń...
  Führer dobiegnie końca,
  Rosjanie są niezwyciężeni w bitwie!
  
  Dziewczyny z Komsomołu biegają boso,
  Depczą po śniegu bosymi obcasami...
  Hitlerze, jesteś fajny tylko z wyglądu,
  Przejadę cię czołgiem!
  
  Czy będziemy w stanie pokonać nazistów?
  Jak zawsze, my dziewczyny, jesteśmy boso...
  Naszym najgroźniejszym rycerzem jest niedźwiedź,
  Zabije każdego karabinem maszynowym!
  
  Nie, my dziewczyny jesteśmy już naprawdę fajne,
  Dosłownie rozrywamy na strzępy wszystkich wrogów...
  Nasze pazury, zęby, pięści...
  Zbudujemy miejsce w cudownym raju!
  
  Wierzę, że będzie wielki komunizm,
  Kraj w nim rozkwita, wierzą Sowieci...
  I smutny nazizm zniknie,
  Wierzę, że o tych wyczynach będą śpiewane!
  
  Wierzę, że ziemia zakwitnie gwałtownie,
  Od zwycięstwa do zwycięstwa...
  Pokonaj Japończyków, Nikołaju,
  Samuraj odpowie za swoją podłość!
  
  Nie damy się zwieść,
  Zmiażdżmy naszych wrogów jednym ciosem...
  Niech myśliwy stanie się zwierzyną,
  Nie na darmo rozgromiliśmy Wehrmacht!
  
  
  Wierz mi, nie leży w naszym interesie poddawanie się,
  Rosjanie zawsze wiedzieli jak walczyć...
  Naostrzyliśmy nasze bagnety stalą,
  Führer stanie się wizerunkiem klauna!
  
  Taka jest moja ojczyzna,
  Gra w nim rosyjski akordeon...
  Wszystkie narody są przyjazną rodziną,
  Triumfuje Abel, nie Kain!
  
  Już niedługo będzie w chwale ZSRR,
  Mimo że nasz wróg jest okrutny i zdradziecki...
  Pokażemy przykład męstwa,
  Duch rosyjski zostanie uświetniony w bitwach!
  Tak dziewczyny śpiewały i walczyły z gołymi nogami i kawałkami brzucha na brzuchu.
  A teraz czołgi wkroczyły do bitwy. Strzelają z karabinów maszynowych i armat. Pociski odłamkowo-burzące trafiają w piechotę. Chińczycy ponoszą ogromne straty, ale wciąż idą naprzód. To dzielni ludzie.
  A tu dziewczyny z ZSRR ich miażdżą... Niektóre radzieckie czołgi są wyposażone w miotacze ognia. I palą Chińczyków z niepohamowaną siłą i furią.
  Elena zauważyła, naciskając spust bosymi palcami u stóp i uwalniając ognisty strumień:
  - Horda Mao nie przejdzie!
  Elżbieta potwierdziła:
  - Ale pasaran!
  Dziewczyny pracowały, strzelały i paliły. I to było całkiem spektakularne. A miotacz ognia podpalał piechotę; swąd spalenizny był tak silny, że aż uderzał w nos. I oczywiście karabiny maszynowe też działały. W szczególności słynny "Dragon", strzelający pięcioma tysiącami pocisków na minutę.
  Jekaterina zauważyła z miłym uśmiechem, naciskając guzik bosym obcasem:
  "Bardzo nam przykro, że giną ludzie. Ale jeśli ich nie zabijemy, oni zabiją ciebie. Co więcej, będziemy bronić naszej ziemi przed inwazją Hordy".
  ROZDZIAŁ NR 11.
  Był czerwiec 1969 roku, nadeszło lato. Na Syberii jest dość gorąco, a w Azji Środkowej jeszcze goręcej. Walki trwają. Chińczycy nacierają. Szturmują Duszanbe, a część stolicy Tadżykistanu została już zdobyta. Ałma-Ata również została zdobyta przez armię Imperium Niebiańskiego.
  Wojska radzieckie wycofały się na linię obrony rezerwowej. Tam próbowały powstrzymać Chińczyków. Chociaż armia Imperium Niebiańskiego kontynuowała natarcie, ponosząc ogromne straty, dysponowała zbyt dużą liczbą piechoty. Jednostki radzieckie nie były w stanie im dotrzymać kroku. Zrzucały więc bomby z igłami i śrutem, masowo zabijając chińskich żołnierzy.
  Amunicja kasetowa jest coraz częściej używana. Jest bardzo śmiercionośna. A chińska armia posuwa się naprzód.
  Oleg i Margarita zbudowali trzydzieści cztery urządzenia ultradźwiękowe i infradźwiękowe, a batalion dziecięcy używa ich do odpierania ataków, dosłownie zamieniając ciała żołnierzy Imperium Niebiańskiego w pył.
  Kiedy taka bateria działa, jest brutalna. A atak Chińczyków nie ma szans. W ten sposób wojownicy Niebiańskiego Imperium padają.
  Oleg pomyślał o grach komputerowych. Na przykład, możesz ustawić swoje wojska tak, aby z łatwością zniszczyły przeciwników. Ale to wymaga czasu. A w grze komputerowej nadal musisz być w stanie wygrać.
  To prawda, że w Entencie jest czas na zbudowanie linii obrony, zwłaszcza jeśli istnieją bariery morskie lub rzeczne.
  Oleg, pchając się bosymi stopami, wycelował pistolet i oddał strzał infradźwiękowy. Spadł na Chińczyków, miażdżąc ich w pył.
  A dziewczyna Margarita wycelowała swoją śmiercionośną broń. I ona też poszła i uderzyła.
  To dosłownie eksterminuje i upokarza Chińczyków, zamieniając ich w mokre miejsce lub bagno.
  I tak pracuje cały dziecięcy batalion...
  Ale nie wszystko jest w porządku: Chińczycy zajęli część ZSRR. Na przykład chłopiec o imieniu Sieriożka jest przewożony z innymi dziećmi do chińskiego obozu pracy. Dzieci są półnagie, bose i chude. W drodze prawie nie otrzymują jedzenia, a woda, którą im podają, jest mętna, przez co wielu chłopców i dziewcząt choruje.
  Chińczycy, mając za sobą doświadczenia II wojny światowej, brutalnie tłumią wszelkie próby stworzenia ruchu partyzanckiego.
  A przede wszystkim zaganiają miejscową ludność do obozów koncentracyjnych. Oczywiście, oddzielnych obozów dla dzieci. Tam, w najlepszym razie, będą harować za garść ryżu. Taka jest sytuacja.
  Sieriożka tupie bosymi stopami; przychodzi mu to z łatwością. Ale nie wszystkie dzieci są przyzwyczajone do chodzenia boso; wiele z nich ma zniszczone podeszwy, które krwawią. Dzieci kuleją i płaczą. I wygląda to bardzo upokarzająco. Chociaż to zupełnie naturalne, że chłopcy i dziewczynki chodzą boso latem. Ale jest tu też kwestia statusu: są więźniami.
  Sieriożka próbowała śpiewać:
  Powstań, naznaczony przekleństwem,
  Cały świat głodnych i niewolników...
  Nasz oburzony umysł kipi,
  Gotowi walczyć na śmierć i życie!
  A potem chłopiec otrzymał potężny cios batem w gołe plecy - dziecko było nagie do pasa, tak gorąco, a podróż tak długa. Opalona skóra pękła i trysnęła krew.
  A dzieci wkraczały w krew bosymi, małymi stopami, zostawiając za sobą wdzięczne, szkarłatne ślady.
  Wojna nie układała się dobrze dla ZSRR. Wróg znajdował się na terytorium Rosji. Owszem, Chińczycy ponosili ogromne straty, ale nadal posuwali się naprzód praktycznie na wszystkich frontach. I mieli niską tolerancję na straty.
  Dla ZSRR dobrą metodą niszczenia Chińczyków są kontrataki czołgowe. Używając dział, karabinów maszynowych i miotaczy ognia. A także granatników odłamkowych.
  Czołg może też miażdżyć piechotę gąsienicami. To też całkiem niezła metoda, powiedzmy.
  Pociski Grad i Uragan coraz częściej wykorzystują amunicję kasetową. Niszczą nią piechotę Imperium Niebiańskiego. Przedzierają się też przez całe odmrożone obszary. Tak agresywnie działają.
  Wojska radzieckie dążą do harmonijnej współpracy, czerpiąc z tradycji Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Choć specyfika jest tu inna. Co więcej, Chińczycy są nie tylko liczni, ale i bardzo odważni i nie szczędzą życia. Pod tym względem przypominają Japończyków.
  Kiedy sytuacja między carską Rosją a Japonią stała się napięta, dominował pogląd, że jeden rosyjski żołnierz jest wart dziesięciu samurajów, tak jak marynarz. I że unikanie walki za wszelką cenę było bezcelowe. Wręcz przeciwnie, wojna była korzystna dla Rosji. Po gwałtownym boomie gospodarczym lat 90. XIX wieku świat popadł w kryzys nadprodukcji. Dotknął on również carską Rosję.
  Pogarszająca się sytuacja gospodarcza doprowadziła do nasilenia się powstań chłopskich i strajków robotniczych. Niepokoje społeczne ogarnęły również peryferyjne obszary etniczne, a wśród elit wybuchły niepokoje. W takim scenariuszu niewielka, ale zwycięska wojna mogłaby wzmocnić autokratyczny reżim, a także samego cara Mikołaja II. Reputacja tego ostatniego została nadszarpnięta przez panikę w Chodynce.
  Ale mała, zwycięska wojna nie doszła do skutku. Co więcej, okazało się, że japoński żołnierz wcale nie był zły, a rosyjski wcale nie był tak dobry, jak wszyscy sądzili. W rzeczywistości wojna ta obfitowała w szereg niekorzystnych wydarzeń dla carskiej Rosji, jakby siły wyższe postanowiły zapobiec powstaniu kolejnego imperium.
  Jest coś, co niszczy wszystkie imperia.
  Być może to nawet dzieło szatana. Księga Objawienia mówi o końcu świata i powtórnym przyjściu Jezusa Chrystusa, poprzedzonym ustanowieniem ogólnoświatowego panowania bestii - Antychrysta.
  Jeśli chodzi o to, kim jest ta bestia, liczba sześćset sześćdziesiąt sześć oferuje różne możliwości i interpretacje. Można w nią wpasować dowolną potęgę i praktycznie każdego przywódcę. Jedno jest jednak pewne: potęga ta będzie uniwersalna, jak wyraźnie stwierdza Biblia i Księga Objawienia.
  A Szatan uniemożliwia powstanie globalnej potęgi lub dominację jakiegokolwiek imperium. Innymi słowy, Diabeł sprzyja światu wielobiegunowemu. Ponieważ w świecie wielobiegunowym globalna władza Antychrysta nie będzie istnieć, co oznacza, że nie będzie końca świata ani Drugiego Przyjścia Jezusa Chrystusa! Przecież jeśli Drugie Przyjście nastąpi, będzie Sąd Ostateczny, a Szatan i wszyscy jego aniołowie zostaną wrzuceni do jeziora ognia i siarki! Tak jak wszyscy, którzy nie są zapisani w Księdze Życia.
  Oczywiście Lucyfer robi wszystko, co w jego mocy, by zapobiec końcowi świata. Dlatego fortuna opuściła zarówno Hitlera, jak i Napoleona. Czyngis-chanowi powodziło się dobrze, ale po jego śmierci imperium wkrótce się rozpadło, mimo że groziło przejęciem władzy nad całym światem.
  Imperium Brytyjskie również się rozpadło - pozostały tylko rogi i nogi. Carska Rosja, która osiągnęła ogromną potęgę, weszła w fazę schyłku. A diabeł powstrzymał dalszy rozwój imperium.
  Co prawda, za Stalina nastąpił drugi szczyt. Ale nawet wtedy Szatanowi udało się zorganizować XX Zjazd, który doprowadził do upadku kultu jednostki Stalina. A wraz z nim rozpoczął się upadek ZSRR i światowego ruchu komunistycznego.
  W tym świecie Chiny, kraj o największej populacji świata, i ZSRR, z najpotężniejszą armią i największym kompleksem wojskowo-przemysłowym, ścierają się. To dystopia, i to bardzo krwawa.
  Jednym z nowych chińskich rozwiązań jest wykorzystanie drewnianych czołgów w atakach. To również interesujący pomysł. Choć nie jest to pomysł nowy. Drewniane czołgi służą jako wabiki. Jednak tutaj były również wykorzystywane w atakach, między innymi jako element podnoszący morale.
  Niektóre czołgi były tak duże jak niemiecki Maus, a nawet większe. I robiły wrażenie.
  Zwłaszcza dla nowych rekrutów. A takich poborowych było całkiem sporo.
  Oprócz marszów pieszych, Chińczycy starali się wyprodukować jak najwięcej rowerów i skuterów, aby móc nimi atakować. Wymagało to jednak specjalnych dróg, których na Syberii jest niewiele.
  Kobiety walczyły przeciwko Chińczykom.
  Alice i Angelica użyły szybkostrzelnych pistoletów maszynowych zamiast karabinów snajperskich. To był dobry pomysł na masowe eliminowanie piechoty.
  Alicja strzeliła i zaśpiewała:
  Mieszkaliśmy z naszą babcią,
  Dwie wesołe gęsi...
  Angelica, ta rudowłosa bestia, podniosła:
  Jednego z nich złapano,
  Rozerwany na strzępy!
  Alicja zachichotała i odpowiedziała:
  Ale możemy dać odpowiedź,
  Nie pozwolimy, by gęś została rozszarpana!
  Bitwa toczyła się w dość epickim stylu. Wojna była prowadzona dość prymitywnie - minimalna ilość sprzętu, maksymalna piechota. Po stronie radzieckiej występowała również asymetria w uzbrojeniu czołgów. I to było naprawdę poważne.
  Alisa jednak słynęła ze swojej celności i rozbijała przyrządy optyczne czołgów. Ale w tym przypadku po prostu strzelasz do ludzi. I zabijasz tak wielu ludzi, że nawet ty czujesz obrzydzenie.
  A Alicja zauważyła:
  - Czy istnieje sposób na neutralizowanie wrogów bez ich zabijania?
  Angelica zachichotała i zapytała, rzucając granat w Chińczyka bosą, wyrzeźbioną stopą:
  - Jak? Za pomocą hipnozy czy czegoś takiego?
  Alicja westchnęła ciężko i zauważyła:
  - W dobrej bajce lepiej zrehabilitować złoczyńcę niż go zabić! Musisz to wiedzieć!
  Angelika obnażyła zęby i rzucając bosymi palcami stóp jeszcze kilka trujących igieł, zapytała:
  - Jak mamy kształcić Chińczyków, skoro nie znamy nawet ich języka?
  Alicja wzruszyła ramionami, odpaliła i odpowiedziała:
  - Nie wiem, chyba gestami!
  Dziewczyny się śmiały. To było naprawdę zabawne. I poczułam się trochę lepiej, bo zabijanie tylu ludzi to męczarnia. A Alice nawet pomyślała o karmie. Hitler zastrzelił się w wieku pięćdziesięciu sześciu lat i podobno był ciężko chory - prawdziwy wrak - karma.
  Jednak strzelając, blond terminatorka zastanawiała się, co z cesarzem Japonii Hirohito? Zabił tyle samo ludzi co Hitler i zaczął walczyć w 1931 roku. A jednak wciąż żyje i nawet zachowuje swoją pozycję cesarza. To niesprawiedliwe. Ale co z prawem karmy?
  Dziewczyna zauważyła również, że ZSRR i Japonia miały dobre stosunki. Film "Siedmiu samurajów" był nawet wyświetlany w kinach. Okazuje się, że samurajowie nie byli uniwersalnie źli. Tego samego nie można powiedzieć o faszystach. Wyobraźmy sobie film "Siedmiu esesmanów, czyli siedmiu nazistów".
  Tak, to rzeczywiście dziwne. Ale Japończycy nie walczyli na ziemi radzieckiej. Może dlatego nie wyrobili sobie negatywnego wizerunku. Poza tym wojna rosyjsko-japońska, z wyjątkiem Sachalinu, toczyła się na ziemi chińskiej. I Japończycy też nie dopuścili się żadnych okrucieństw. A co z Chińczykami? Za Nikity Chruszczowa stosunki z Mao uległy pogorszeniu. Ten ostatni nie chciał uznać parweniusza Chruszczowa za swojego starszego brata.
  Ale za Breżniewa wybuchła prawdziwa wojna, choć wciąż nienuklearna. I pomimo przewagi technologicznej ZSRR, Chiny są obecnie w ofensywie i mają inicjatywę.
  Dziewczyny z Terminatora starają się jednak zmniejszyć liczbę chińskich żołnierzy. Akulina Orłowa i Anastazja Wedmakowa ostrzeliwują wojska Imperium Niebiańskiego granatami przeciwpancernymi i amunicją kasetową ze swoich myśliwców szturmowych. Głównym celem jest zniszczenie piechoty. Chiński sprzęt i artyleria zostały w dużej mierze zniszczone. Ale piechota wciąż jest w rozsypce.
  To prawda, że Chińczycy próbują produkować w swoich fabrykach prymitywne działa. Czasami ostrzeliwują pozycje radzieckie. Próbowali nawet stworzyć działo o ultradalekim zasięgu. Okazało się jednak duże i nieporęczne, a do tego łatwo je było zniszczyć nalotami.
  Anastazja przyjęła cios, wybierając najgęstsze skupisko piechoty i wykrzyknęła:
  - Za nowe zwycięstwa!
  Dziewczyna pamiętała walkę z Niemcami. Walka z nimi w powietrzu jest trudna. Zwłaszcza z Focke-Wulfem, który ma potężne uzbrojenie - sześć działek lotniczych w swojej najpopularniejszej wersji. Dwa z nich to działka 30-milimetrowe. Taki kolos może zestrzelić radziecki myśliwiec jednym strzałem. Jak-9 Anastazji miał jedno działo, ale 37-milimetrowe. Ale posługiwanie się nim wymaga umiejętności. Po kilku strzałach działo odbija myśliwiec odrzutem.
  Ale Anastazja była snajperką i trafiła w cel pierwszym strzałem. Focke-Wulf był potężną maszyną, nie tylko dzięki potężnemu uzbrojeniu, ale także dwustu pięćdziesięciu kilogramom pancerza, co czyniło go wyjątkowo trudnym do zestrzelenia. A jego prędkość była o sto kilometrów na godzinę wyższa niż radzieckiego Jaka.
  Focke-Wulf mógł być również wykorzystywany jako samolot szturmowy do atakowania celów naziemnych.
  Anastazja jednak również strzelała z armaty 37 mm do niemieckich czołgów. Zwłaszcza do Panter, które były dość słabo chronione od góry. Tygrys-2 miał jednak mocny pancerz dachowy, więc konieczne było trafienie go bezpośrednio we właz.
  Anastazja Czarownica była prawdziwą czarownicą, która się nie starzeje i zachowuje wygląd dziewczyny.
  A jej stopy były bose w każdą pogodę, a jednocześnie tak pełne wdzięku, wyrzeźbione, doskonałe piękno.
  Tymczasem dziesiątkuje piechotę armii chińskiej. I ostrzeliwuje ją amunicją kasetową. I tak wielu żołnierzy Imperium Niebiańskiego ginie.
  Akulina Orłowa również walczyła w swoim czasie z Niemcami i jest czarownicą. Uwielbia kochać się z młodymi mężczyznami.
  Naprawdę jej się to podoba. A w walce jest po prostu rewelacyjna!
  A wraz z nimi była Margarita Magnetic, również czarodziejka. Ich triumwirat był przerażający dla nazistów. A dzięki ich magii ochronnej ich samoloty były niemożliwe do zestrzelenia. Wojownicy niszczyli samoloty Luftwaffe. I byli przerażający dla swoich wrogów.
  Wszystkie trzy dziewczyny były młode i świeże, wyglądały na nie więcej niż dwadzieścia lat. Chociaż Anastazja Wiedmakowa broniła Sewastopola podczas wojny krymskiej za panowania Mikołaja I. Była niesamowitą dziewczyną.
  Piloci noszą wyłącznie bikini i są boso. I czują się komfortowo i tak im się podoba. To wspaniali wojownicy. I walczą bardzo umiejętnie.
  Ale teraz rakiety i amunicja kasetowa zniknęły. A samoloty szturmowe z dziewczynami wracają, by uzupełnić swój skład bojowy.
  Akulina Orlova zauważyła:
  "Byłoby wspaniale, gdybyśmy mogli rzucić zaklęcie, dzięki któremu nasze rakiety byłyby jak rubel - wielokrotnego użytku. Wtedy moglibyśmy je wystrzeliwać bez przeszkód".
  Anastasia Vedmakova odpowiedziała:
  - Gdyby to tylko było takie proste. Można by mnożyć złote monety. Ale teraz to nie takie proste!
  Margarita Magnetic strzeliła bosymi palcami u stóp i powiedziała, odsłaniając swoje perłowe zęby:
  - Tak, życie nie jest proste, a drogi nie są proste. Wszystko przychodzi za późno, wszystko odchodzi za wcześnie!
  I wszystkie trzy wiedźmy się roześmiały. To naprawdę wyglądało jednocześnie tragicznie i komicznie!
  Gdy szturmowcy wylądowali, a ich bose, opalone stopy błysnęły, z samolotów wyskoczyły trzy dziewczyny. Były w bardzo radosnym nastroju. Zaczęły nawet śpiewać:
  Jesteśmy fajnymi piratkami,
  A my nie wiemy, więc traktujmy to jako problem...
  Będą rzucać bumerangiem bosymi stopami,
  Żeby pan nie był zbyt dumny!
  
  Oto my, żeglujący w burzy na brygantynie,
  Przecinamy nos, znamy falę...
  W tym z pewnością jest światło żywiołów,
  Zmusić złą hordę do ucieczki!
  
  Dziewczyna nie boi się tornada,
  Są niczym monolit siły...
  Będzie zacięta walka z piractwem,
  I wróg będzie naprawdę pokonany!
  
  Dziewczyny są w stanie nauczyć się wszystkiego,
  Myśli dziewcząt są burzliwe...
  Kobieta nie chce lepszego losu,
  Przebij się przez mgłę jak strzała!
  
  Nie znamy słowa "słabość" w odniesieniu do dziewcząt,
  Nasza moc bije, uwierz mi, za pomocą klucza...
  Otrzymamy, wiem, radość wkrótce,
  Jeśli zajdzie taka potrzeba, uderzymy cię cegłą!
  
  Nasza siła jest tak gwałtowna jak proch strzelniczy,
  Dziewczyny mają ogień w żyłach...
  Wierz mi, mój narzeczony jest mi bardzo bliski,
  Dziewczyna będzie cieszyć się chwałą i czcią!
  
  Śmiało ścigaliśmy się na brygantynie,
  Szybkie rozproszenie żagli...
  Albo mogli pojechać "limuzyną",
  Oto cuda, które znasz!
  
  Wróg nie będzie wieszał łańcuchów na dziewczynach,
  Bo wszyscy jesteśmy odważni...
  Nasza odwaga wścieka naszych wrogów,
  Nie ma na świecie odważniejszych dziewcząt!
  
  Przebijemy głowy naszych wrogów mieczami,
  Wierzcie mi, będziemy chronić tych, którzy są słabi...
  Walczmy o siłę między nami,
  Wierzę, że na pewno wygramy!
  
  Jesteśmy dziewczynami-piratkami,
  Że nie ma na świecie nikogo piękniejszego od nas...
  Fale pluskają się w błękitnym morzu,
  Wyglądamy nie więcej niż dwadzieścia!
  
  Potrafimy wszystko, potrafimy wiele zrobić,
  Nasza drużyna dziewcząt nie zna granic...
  Nie gadaj głupot, księdzu,
  Sam Chrystus nie jest za mieczem i pokojem!
  
  Jesteśmy przyzwyczajeni do zaciekłej walki,
  Wszystko idzie nam dobrze...
  Jeśli jesteś chłopcem, nie jesteś już płaczliwym dzieckiem,
  I pokażesz po prostu najwyższą klasę!
  
  Boże, uwierz mi, nie lubię słabych facetów,
  Jego siła leży w furii miecza...
  Jesteśmy takimi dziewczynami i kobietami, wiesz,
  Nie, uwierzcie mi, nie ma nikogo silniejszego od nas!
  
  Nie boimy się podstępnych wrogów,
  Piraci mają ciężkie życie...
  Pod promieniami słońca,
  Wrony odleciały jak ogień!
  
  Dziewczyna strzela z muszkietu,
  Uderza obstrukcję w czoło...
  Dlatego planeta się kręci,
  Jakimż Bogiem będzie dla nas Bóg Najwyższy!
  
  Tutaj piękność będzie machać szablą z gracją,
  Komuś potoczyła się głowa...
  Dziewczyna nie nadepnie na grabie,
  Przecież ona jest orłem, a nie sową!
  
  Jej moc jest tak nieograniczona,
  Wierzcie mi, Hiszpanie się wycofują...
  Gdzieś kobiety głośno krzyczały,
  Bestia zdecydowanie atakuje!
  
  Śmierć odsłania swoje krwawe uśmiechy,
  Słychać niekontrolowany ryk...
  Bękarty atakują z podziemia,
  Gdzie jesteś, nasz dwugłowy królu orle?
  
  Dziewczyny nie znają litości w walce,
  Ich wrogowie nie mogą ich pokonać w bitwie...
  Oczywiście, że cieszą się ze zwycięstwa,
  Bo jest silny jak niedźwiedź!
  
  Każda dziewczyna rozerwie wilkowi paszczę,
  Bez wątpienia wyrwą mi wszystkie kły...
  Tak, czasami walczą zbyt długo,
  Kobiety zacisnęły pięści!
  
  I poszła, aby napisać do nich o prowincji,
  Uwierz mi, kobiety są najsilniejsze...
  Cokolwiek wydarzyło się w moim poprzednim życiu,
  Nie raduj się tutaj, nikczemny orku!
  
  Nie, królestwo światła wkrótce powstanie,
  A zły smok zostanie ścięty...
  A do ataku dołączą także huzarzy,
  A dla trolli to kompletna katastrofa!
  
  A pirat jest boso,
  Ślad po złym potworze zostanie zatarty...
  Uderzy cię pogrzebaczem w czubek głowy,
  I naprawdę zabije wszystkich wrogów!
  
  Nie jest jasne, czego chcą piękności,
  Okazując swój wielki entuzjazm...
  Nie potrzebujemy papierosów i wódki,
  Byłoby lepiej, gdyby orkowie ponieśli prawdziwą klęskę!
  
  Struny będą grać jak lira,
  Jasny promień słońca będzie lśnił...
  Dziewczyna ma usta jak aksamit,
  Będzie nimi tchnął jak muza!
  
  Z jego niewątpliwą urodą,
  Dziewczyna zdobędzie szczyty...
  Chwała zrodzi cały niezniszczalny świat,
  Niech słońce wkrótce wzejdzie w zenicie!
  
  To wtedy promienie pokolorują góry,
  Będą miały kolor rubinów...
  Przestaniemy tylko rozmawiać,
  Dla dobra najwyższych mocy w niebie!
  
  Niech łysy smok umrze w męczarniach,
  Niech nadejdzie koniec potwora...
  I trzeba ten smar posmarować,
  Niech każdy będzie dobrym człowiekiem!
  
  My, piraci, sprawimy, że świat będzie czystszy,
  I zakończmy ten długotrwały spór...
  I będziemy galopować po falach jak rysie,
  Jeśli będzie trzeba, rozprawimy się z Szatanem!
  
  Wygramy, wiemy to na pewno,
  Nawet jeśli wróg jest jak legion...
  A zwycięstwo będzie w chwalebnym maju,
  Chociaż jest nas milion wrogów!
  
  Bóg nie pomoże tchórzowi,
  Odwaga naszych dziewcząt jest wielka...
  I potężna zbiorowość na morzu,
  Podniesiemy diabła na rogi!
  
  A gdy skończymy wszystkie bitwy,
  A Jolly Rogers nad Ziemią...
  Będziemy prosić o nieśmiałe przebaczenie,
  Kto rozstał się z życiem i rodziną!
  
  Potem będzie posąg zła,
  Aby dziewczyny błyszczały jak słońce...
  Z karabinu maszynowego padły strzały,
  A potem będę puszczał fajerwerki!
  Dziewczyny z Terminatora śpiewały z takim zapałem i entuzjazmem. A wojna trwa. Tamara i Walentyna wsiadły do działa samobieżnego. Jest małe, z załogą składającą się z dwóch dziewczyn, wszystkie w pozycji leżącej, z sześcioma karabinami maszynowymi i jednym działem lotniczym. I mnóstwem amunicji. Specjalne działo samobieżne do walki z piechotą. I tak przetoczy się przez wojska Mao. I zmiecie tonę Chińczyków. Tamara, strzelając, bosymi stopami, zauważyła:
  - Niezła samobieżna armata. Po prostu się połóż, możesz sobie nawet zrobić krzywdę!
  Walentyna roześmiała się i odpowiedziała:
  - Oczywiście, że to możliwe! Ale działamy ostrożnie!
  Działo samobieżne ma niską sylwetkę i jest dość zwrotne. Potrafi też unikać rzutów granatami. Bazooki wciąż stanowią rzadkość wśród Chińczyków.
  ROZDZIAŁ NR 12.
  Panzerfausty są prymitywne, mają zasięg nie większy niż sto metrów. Ale wciąż mogą stanowić problem. Na razie jednak nie ma ich zbyt wiele, więc rozgromcie chińskie wojska.
  A dziewczyny naprawdę kosią i eksterminują. To prawdziwe superwojowniczki. A członek radzieckiego Komsomołu to koszmar dla chińskiej armii.
  I tak dziewczyny rzucają ładunkami wybuchowymi bosymi stopami i dosłownie rozrywają chińskich żołnierzy na strzępy. Odrywają im ręce, nogi i głowy. To naprawdę zabójcze.
  A Natasza piszczy:
  - Chwała komunizmowi! Chwała Breżniewowi!
  Zoya dodaje z dziką furią:
  - Obyśmy odnieśli zwycięstwo w świętej wojnie!
  I rzuca granat bosą, zaostrzoną stopą. To prawdziwa komsomolska dziewczyna. I ma taką smukłą talię i bujne biodra.
  Jest czerwiec, prawie jak lato, a walka boso i w samym bikini jest przyjemna. A lato na Dalekim Wschodzie jest gorące.
  A Chińczycy kontynuują atak. Dziewczyny, bez namysłu, strzelają do nich rakietami Grad. Sieją prawdziwe zniszczenie. I masa chińskich żołnierzy ginie.
  Swietłana i Nadieżda rozstawiły potężny karabin maszynowy Dragon i zaczęły strzelać pięć tysięcy pocisków na minutę. I dosłownie przerzedziły chińskie wojska. To była prawdziwie totalitarna destrukcja.
  Dziewczęta oparły się na bosych stopach i zaśpiewały:
  I bitwa trwa dalej,
  Zły ogień Mao kipi...
  A Breżniew jest taki młody,
  Uderzenia z Gradem!
  Wojownicy są naprawdę twardzi i silni, a ich bose stopy są niesamowicie zwinne. I rzucają granatami z wielką wprawą.
  Aurora z kolei to również wojowniczka. Po prostu pójdzie i rozwali wroga bazooką. Chińczykom zostało już bardzo mało sprzętu; w walce używają głównie piechoty. Co prawda, czasami nadal używają domowej roboty skuterów i rowerów. I starają się zwiększyć swoją prędkość.
  Ale rowery, trzeba przyznać, nie radzą sobie zbyt dobrze w trudnym terenie. A jazda na rowerze i strzelanie jednocześnie jest trudne. Chyba że z tyłu umieści się strzelca. A dla ogromnej armii chińskiej i milionów jej milicjantów brakuje nawet karabinów. Niektórzy chińscy bojownicy używają w bitwie proc i łuków.
  Armia ZSRR ponosi jednak nadal straty, szczególnie w walce wręcz.
  A tutaj belka, miecze i procy już mogą wyrządzić szkody. Zwłaszcza jeśli igły są trujące. I Armia Czerwona mogłaby je zdobyć.
  Kolejną innowacją są drewniane czołgi na gąsienicach rowerowych. Oczywiście, pełnią one głównie funkcję psychologiczną. Stwarzają jednak również poważne problemy, gdy są używane w dużych ilościach, zwłaszcza jeśli armata jest miotaczem ognia.
  Z bliska wojska radzieckie mogłyby zostać przytłoczone. Armia Breżniewa napotyka więc na pewne trudności.
  Najważniejsza jest duża liczba chińskich żołnierzy. Chiny mają nie tylko kilkakrotnie większą populację niż ZSRR, ale także wyższy odsetek mężczyzn. I to wykorzystują.
  Alina i jej drużyna walczą z armią Mao. Wojownicy są naprawdę wyjątkowo odważni.
  I popisują się swoimi niesamowitymi akrobacjami. I spójrz, jak rozgromili Chińczyków.
  Dokonuje się więc symboliczna eksterminacja. A ciosy zadawane wrogowi są rzeczywiście potężne.
  Alyonuszka, oto jak wystrzelić minę odłamkowo-burzącą w kierunku skupiska chińskich żołnierzy.
  I tak rozlatują się w różnych kierunkach. Oto mord wojowników Niebiańskiego Imperium.
  Alina z uśmiechem zauważa podczas robienia zdjęć:
  - To naprawdę była kaskada zniszczeń!
  Dziewczyna Masza zauważa:
  "To nie jest zwykła kaskada. Czasami kończą nam się naboje nawet przed chińskimi żołnierzami, którzy nie oszczędzają życia!"
  Wojownicy nawet poczuli smutek. Tak, muszą zabijać ludzi w ogromnych ilościach.
  A oto rakiety Grad, które uderzają. Obejmują duże obszary piechotą, co jest całkiem skuteczne.
  W drużynie jest też Oksana, dziewczyna, która również posługuje się całkiem niezłymi i skutecznymi technikami destrukcji.
  A wojownicy działają z niezwykłą skutecznością. A teraz Chińczycy znów są bezlitośnie bombardowani przez samoloty szturmowe rakietami i pociskami odłamkowymi.
  Stosowane są również inne taktyki. W ataku używa się czołgów uzbrojonych w maksymalnie dziesięć karabinów maszynowych każdy. Działa są małego kalibru, ale szybkostrzelne i strzelają pociskami odłamkowo-burzącymi.
  I desperacko atakują wrogą piechotę. I trzeba przyznać, że całkowicie wypierają wroga.
  Istnieją również działa samobieżne uzbrojone wyłącznie w karabiny maszynowe lub w działka lotnicze, które są dość skuteczne w walce z piechotą.
  Chińczycy starają się przyspieszyć przemieszczanie swoich wojsk. Coraz modniejsze stają się domowej roboty skutery i rowery. Znacznie ułatwiają one poruszanie się po polach minowych.
  Wojska radzieckie szukają sposobów walki z nimi.
  Breżniew jeszcze nie jest stary i nie jest zniedołężniały; próbuje przewodzić z pewną wprawą. Inni generałowie też próbują. Nawet Wasilewski i Żukow zostali zwerbowani do służby wojskowej. Mówią, że potrzebują twojego strategicznego geniuszu.
  Zróbmy coś bardziej lub mniej energicznego. A konkretnie, masowe użycie czołgów. I mnóstwo karabinów maszynowych. Jak dotąd Chiny nie odpowiedziały.
  Ale istnieją jeszcze terytoria już okupowane przez Chińczyków.
  Chłopiec o imieniu Sieriożka i dziewczynka o imieniu Dasza wyruszyli na misję zwiadowczą. Mają zaledwie dziesięć lat i istnieje szansa, że Chińczycy ich nie podejrzewają.
  Dzieci oczywiście chodziły boso. Po pierwsze, bo im się to podobało, a lata na Dalekim Wschodzie są znacznie gorętsze niż w strefach umiarkowanych. Po drugie, wyglądały przez to bardziej jak żebracy i budziły mniej podejrzeń.
  Przyzwyczaili się już do chodzenia bez butów; ich stopy stały się szorstkie i wygodne, a bose stopy lekkie. I oczywiście mają koszyki do zbierania grzybów i jagód.
  Sieriożka westchnął i zauważył:
  - Jesteśmy komunistami, oni są komunistami i jednocześnie walczymy!
  Dasza zgodziła się z tym:
  - Tak, czerwoni, przeciwko czerwonym - to straszne!
  A dzieci szły dalej, pluskając bosymi stopami. Dasza myślała, że jest jak Gerda, która idzie szukać swojego brata Kaja. Co prawda, Sieriożka była już obok niej, a jej przybrany brat już się znalazł. I jakie to cudowne. Tylko zapach zwłok był przytłaczający. Zginęło tylu Chińczyków, a także wielu radzieckich żołnierzy. Cóż za bezsensowna wojna! I to była rzeczywiście największa tragedia obu narodów.
  Mao Zedong jest już stary, ma siedemdziesiąt pięć lat i oczywiście chce zapisać się w historii, krwią, za wszelką cenę. To już zostało zapisane. Ale on chce być nie tylko jednym z wielu, ale pierwszym i wyjątkowym.
  I dokonać tego, czego nie udało się dokonać ani Napoleonowi, ani Hitlerowi: pokonać ZSRR.
  I to stało się obsesją Mao Zedonga! W rzeczy samej, dlaczego nie zaryzykować i postawić wszystko na jedną kartę? Zwłaszcza że okupacja i utrzymanie całych Chin i tak była dla ZSRR mało realna.
  Niebiańskie Imperium ma również ogromną przewagę w siłach lądowych. Ma jednak mniej piechoty, a jednocześnie jest znacznie słabsze pod względem wyposażenia. A właściwie nawet nie znacząco, ale wielokrotnie słabsze.
  Zatem wskaźnik strat jest w przypadku Chin nieproporcjonalnie wysoki.
  Jednak w przeciwieństwie do Hitlera Mao mógł sobie na to pozwolić.
  Dasza zapytała Sieriożkę:
  - Powiedz mi, czego najbardziej boisz się na świecie?
  Chłopiec odpowiedział logicznie:
  - Najbardziej boję się tego, że mogą mnie uznać za tchórza!
  Następnie dziewczyna zapytała:
  - A co jeśli Chińczycy cię złapią i zaczną bić bambusowymi kijami po twoich bosych, dziecięcych piętach?
  Sieriożka stwierdził zdecydowanie:
  - Zacisnę zęby i będę milczał!
  Dasza nalegała:
  - A co jeśli przyłożymy pochodnię do bosej stopy dziecka, a płomień żarłocznie poliże jego piętę?
  Chłopiec stwierdził zdecydowanie:
  - I nawet wtedy nic im nie powiem! A żeby nie krzyczeć, zaśpiewam!
  Dziewczyna roześmiała się i odpowiedziała:
  - Tak, to będzie wspaniałe!
  Dzieci spotkał chiński strażnik. Spojrzał na nie. Sieriożka i Dasza były ubrane dość skąpo, miały bose i zakurzone stopy, a kosze puste. I pozwolili im przejść. Co prawda, jedno z nich, żartem, rozbiło garnek i rzuciło żar z ogniska pod bose stopy dzieci. Ale Dasza śmiało ruszyła naprzód, nawet nie mrugając okiem.
  I Sieriożka też. Dzieci były przyzwyczajone do chodzenia boso jeszcze przed wojną i starały się wybierać najtrudniejsze ścieżki. I tak ich stopy zrobiły się bardzo twarde i zrogowaciałe.
  Tymczasem młodzi partyzanci policzyli niemal wszystkie działa wroga, których nie było wiele. Ale wśród nich były amerykańskie haubice. Stany Zjednoczone najwyraźniej zaczęły sprzedawać broń Chinom, żeby zrobić na złość ZSRR. I to było alarmujące.
  Dasza szepnęła:
  - No to mamy poważne kłopoty! A wróg coś knuje.
  Sieriożka powiedział pewnie:
  - Wróg zamierza przeprowadzić duży atak piechoty, przy wsparciu artylerii i czego jeszcze.
  Chłopiec i dziewczynka policzyli działa i ciężarówki i ruszyli dalej. Jak dotąd nie widzieli żadnych czołgów. W rzeczywistości Chiny nie mają jeszcze przemysłu, który pozwoliłby na masową produkcję takich pojazdów. To nie jest potężny potwór gospodarczy, który pojawił się w XXI wieku. Jedyne pojazdy, jakie tu można spotkać, to te najbardziej prymitywne, rowery i skutery - to właśnie chińska technologia. Nawet samochody, które tam są, są produkowane w Ameryce, używane i przestarzałe.
  Rzeczywiście, Stany Zjednoczone jeszcze nie sprzedają czołgów Chinom. Po pierwsze, amerykańskie czołgi są znacznie gorsze od radzieckich, zwłaszcza pod względem pancerza przedniego i siły ognia. No, może z wyjątkiem starego T-54. Po drugie, amerykańskie pojazdy są dość ciężkie i nie nadają się szczególnie do walki na Syberii. Po trzecie, czołgi są dość drogie i trudne w utrzymaniu, a amerykańskie czołgi wymagają wysokiej jakości benzyny.
  Chińczycy z lat 60. po prostu nie potrafili go opanować. Ani seria M, ani nawet prostsze Petony. Amerykanie dostarczali głównie wycofane z eksploatacji Shermany, ale nawet one potrzebowały wysokiej jakości benzyny, a te czołgi były słabe nawet w starciu z T-54. Były po prostu jak trumny na kołach, i to wysokie.
  Sieriożka, który podobnie jak wielu chłopców fascynował się czołgami, zastanawiał się, co by się stało, gdyby Niemcy użyli w 1943 r. ściśle upakowanej konstrukcji, takiej jak Leopard.
  Ta koncepcja "lekkiego Tygrysa Królewskiego" (Tiger II Ausf. 40t) jest uważana przez historyków pojazdów pancernych za najgroźniejszą "straconą szansę" Rzeszy. Gdyby Hitler powstrzymał swoją megalomanię w 1943 roku i przyjął tę 40-tonową "skompaktowaną" wersję zamiast 68-tonowego potwora, bitwa pod Kurskiem i cały przebieg wojny wyglądałby inaczej.
  Oto analiza techniczna tej "stalowej igły" z 1943 roku:
  1. TTX: Gęstość i ukrycie
  40 ton: To masa Pantery, ale z pancerzem i działem czołgu ciężkiego. Osiągnięto to dzięki niezwykle ciasnemu rozmieszczeniu (załoga siedzi ramię w ramię) i wyeliminowaniu zbędnej objętości wewnętrznej.
  Niska sylwetka: Czołg ma zaledwie 2-2,2 metra wysokości (jest niższy od T-34!), co sprawia, że niemal nie sposób go dostrzec, jeśli ukrywa się w wysokiej trawie lub życie w pobliżu Prochorowki.
  Pancerz: Ze względu na niewielkie rozmiary, 40 ton wystarcza do stworzenia pancerza wieży i kadłuba o grubości 150-180 mm pod ekstremalnymi kątami. Efektywna ochrona wynosi ponad 250 mm.
  2. Pistolet ogniowy: 88 mm L/71
  W 1943 roku ta broń była absolutnym wyrokiem śmierci. Mogła przebić każdy radziecki czołg (w tym KW i wczesne czołgi IS) z odległości 2,5-3 km.
  Snajper w zasadzce: Niski, kompaktowy Tygrys-2 dziesiątkuje radzieckie korpusy pancerne, zanim jeszcze dostrzegą wroga. Ważąc 40 ton, zachowuje mobilność czołgu średniego, łatwo zmieniając pozycje.
  Tak, to prawdziwy koszmar i dystopia najwyższego poziomu.
  Podsumowanie: Czy mógłby wygrać?
  Tak, na poziomie taktycznym.
  W 1943 roku ZSRR nie dysponował bronią umożliwiającą skuteczne zwalczanie tak trudno dostępnych i opancerzonych celów z dużej odległości.
  40-Pojazd o masie jednej tony byłby w stanie przejechać przez wszystkie mosty i nie ugrzązłby w błocie, w przeciwieństwie do prawdziwego "Tygrysa Królewskiego".
  Na szczęście, dopiero w grudniu 1943 roku, wypuszczono na rynek znacznie cięższe, wyższe i bardziej niezgrabne Tiger-2. Nie okazały się one skuteczne.
  W praktyce E-10 był niewątpliwie najlepszym niemieckim czołgiem, nie ze względu na swoją moc, ale ze względu na najlepszy stosunek jakości do ceny. Ten lekki, dwunastotonowy pojazd był uzbrojony jak zmodernizowany T-4 i oferował mniej więcej porównywalną ochronę. Był jednak znacznie prostszy w produkcji, tańszy i miał bardzo niską sylwetkę, przez co trudno go było trafić. A jednocześnie był niezwykle szybki i zwrotny.
  Chłopiec i dziewczynka szli dość długo. Czuli się dobrze i szczęśliwie. Było ciepło, wiał delikatny wiatr. Chodzenie boso w ten sposób było czystą przyjemnością.
  Sieriożka zauważył:
  - Czas pokazać nasz charakter!
  Dasza zachichotała i zauważyła:
  - Wszystko jest możliwe, jeśli jesteś ostrożny!
  Dzieci ruszyły dalej, czując się dobrze i szczęśliwie. Chociaż były głodne. Ale jest pewien haczyk: jeśli zjesz za dużo, trudno będzie ci chodzić. Jak powiedział kiedyś jeden z mędrców: pełny brzuch daje zajęcie.
  Sieriożka myślał podobnie. Załóżmy, że walczą ze sobą E-10 i T-34-85. To pojedynek dwóch pojazdów: lekkiego niemieckiego działa samobieżnego i cięższego radzieckiego czołgu z większą wieżą. To rzeczywiście interesująca konfrontacja. Niemiecki czołg jest praktycznie nie do zauważenia w zasadzce i w wysokiej trawie.
  Seryozhka śpiewała:
  - I pędzą do ataku, te śmiałe maszyny! Morskie żywioły, morskie żywioły!
  Daria poprawiła z uśmiechem:
  - Czołgi to jedno, ale morze to zupełnie co innego!
  Sieriożka, tupiąc bosymi nogami, zgodził się:
  - To prawda!
  Chłopiec zagwizdał i ruszył dalej. Generalnie, kiedy jest się młodym, świat wydaje się dobry i fajny, nawet podczas wojny.
  I dzieci zaczęły śpiewać:
  Jesteśmy dziećmi komunistycznych pionierów,
  Ci, którzy chcą podnieść kraj...
  Hitler będzie wściekle odpowiadał za swoją złośliwość,
  Zmiażdżymy Szatana, uwierz mi!
  
  Złożyliśmy przysięgę przed Bogiem,
  A Lenin oddał serce młodym...
  Och, nie oceniaj pionierów zbyt surowo,
  I Wszechmogący obdarzył nas większą siłą!
  
  My, boso, chłopcy, poszliśmy na przód,
  Chcieli walczyć, chronić swoją ojczyznę...
  Dla nas, chłopców i dziewcząt z warkoczami,
  A nasza lojalność jest mocną zbroją!
  
  Tu, pod Moskwą, toczyły się walki,
  Czołgi płonęły, asfalt się topił...
  Zobaczymy, myślę, że osiągnęliśmy komunizm,
  A wy, faszyści, chwyćcie za miecz!
  
  Nie wierzcie w to, ludzie, Hitler nie jest wszechmocny,
  Choć idea Führera żyje...
  I uderzyliśmy faszystów mocno,
  Rozpoczynamy tę wielką kampanię!
  
  Nie będziemy się lękać wrogów Rusi,
  Kochamy nasz ojczysty ZSRR...
  Nie jesteś rycerzem z duszą klauna,
  Dajmy przykład królestwa Bożego!
  
  Hitler nie wie, że zostanie dotkliwie pobity,
  Choć moce piekła szaleją w nim...
  A pasożytnicze Fritzowie nadchodzą,
  Który zaleje pokój ogniem!
  
  Wielkość Rosjan polega na tym, że wygrywają grając,
  Chociaż kryje się za tym kolosalna ilość pracy...
  Zwycięstwo nadejdzie, wierzę w wspaniały maj,
  A Führer będzie zupełnie nieprzytomny!
  
  To jest nasza wiara, siła komunizmu,
  Niech ZSRR wiecznie prosperuje...
  Zmiażdżymy, wiesz, jarzmo faszyzmu,
  Oto armia, w którą przekształciła się Rosja!
  
  Fritzowie zostali zmiażdżeni pod Stalingradem,
  Rozpoznali naszą silną pięść...
  I rozdawaliśmy fajne prezenty,
  I uderzyli dyktatora w ryj!
  
  Mój piękny kraj Rosja,
  W Arktyce kwitną jabłonie...
  Swaróg i Stalin są Mesjaszami,
  Naziści uciekają przed bojownikami Rusi!
  
  Oto jak piękny jest wszechświat,
  Gdy nad nim świeci komunizm...
  A próby będą dla zbudowania,
  Lot tylko w górę i ani chwili w dół!
  
  Zdobyliśmy Pałac Zimowy z dzikim, czerwonym krzykiem,
  Złamali kręgosłup Białej Gwardii...
  Wrogowie Rosji i komunizmu zostali pokonani,
  Nadal mamy trofea na lunch!
  
  Trzymaliśmy Stalina bardzo mocno,
  Dziewczyny boso w każdy mróz...
  Stałeś się, uwierz mi, silną osobą,
  A pionier wyrósł na rycerza!
  
  Nie, Rosja nigdy się nie załamie,
  Nieśmiertelny Lenin wskazuje drogę...
  Nie boimy się płomienia koloru połysku,
  A Rosjanie nie mogą odwrócić się od komunizmu!
  
  
  W imię naszej matki Rosji,
  Zjednoczmy nasze serca w jeden wieniec...
  Hurra, krzyknęły głośno dziewczyny,
  Niech wielkie marzenie się spełni!
  Tak, naszą wiarą jest zawsze być z naszymi ojcami,
  A jeśli można prześcignąć swoich przodków...
  Zawsze będziemy odważnymi młodymi mężczyznami,
  Choć wygląda na nie więcej niż dwadzieścia lat!
  
  Wierzcie mi, kochamy naszą Ojczyznę,
  Chcemy, aby szczęście trwało wiecznie...
  Wierz mi, Lucyfer nas nie zniszczy,
  Przyjdzie lato - chłód zniknie!
  
  W Rosji wszystko będzie kwitło bardzo bujnie,
  To tak, jakby kłopoty zniknęły ze świata...
  Wierzę, że era komunizmu nadejdzie,
  Bogactwo i radość będą wieczne!
  
  Nauka wskrzesi tych, którzy zginęli w bitwie,
  Ludzie będą mieli wieczną młodość...
  A człowiek jest jak Wszechmogący,
  Zniknie, wiem, na zawsze, ten złoczyńca!
  
  Krótko mówiąc, szczęście jaśnieje dla każdego we wszechświecie,
  Wszyscy ludzie na świecie są jak jedna rodzina...
  Dzieci śmieją się i bawią w raju,
  Zakochasz się we mnie dzięki piosence!
  Tak śpiewali z wielką pasją, furią i inspiracją.
  Wtedy Sieriożka zapytał:
  - Który czołg jest Twoim zdaniem silniejszy, Sherman czy T-34?
  Daria odpowiedziała logicznie:
  - To zależy od Shermana i T-34. Oba pojazdy mają swoje zalety i wady. Nie da się powiedzieć, który jest lepszy, a który gorszy!
  Chłopiec-partyzant zauważył:
  "Cóż, to kwestia dyskusyjna. Na przykład amerykański czołg miał hydrostabilizator, który pozwalał mu celnie strzelać w ruchu, czego T-34 nie potrafił. Ale radziecki czołg miał niższą sylwetkę, przez co był znacznie trudniejszy do trafienia i mniej widoczny".
  Dziewczyna-partyzantka demonstracyjnie ziewnęła i odpowiedziała:
  - To dość nudna rozmowa o tych czołgach! Może zamiast tego porozmawiajmy o samolotach!
  Sieriożka roześmiała się i odpowiedziała:
  - Możemy o tym porozmawiać! Nie chciałbyś zaśpiewać?
  Daria roześmiała się i zaprotestowała:
  - Jak długo jeszcze będziesz śpiewać? Niedźwiedź mi nadepnął na ucho!
  Dzieciaki były radosne. Po co miałyby rozmawiać o czołgach?
  Może powinniśmy porozmawiać o różnych rodzajach lodów? Na przykład o lodach w czekoladzie? A może jeszcze lepiej o lodach ananasowych lub mango?
  I tak w zasadzie zaczęli się bawić.
  Chłopiec-partyzant zauważył:
  - Robienie czegoś, co jest absolutnie niedozwolone,
  Jest słodsze nawet od lodów!
  Dziewczyna-partyzantka potwierdziła:
  - Trudno się z tym nie zgodzić!
  A dzieci-wojownicy pisnęły:
  Rosja jest ojczyzną planety,
  Zawiera najukochańsze sny...
  Wiedz, że zarówno dorośli, jak i dzieci są szczęśliwi,
  Po prostu nie potrzeba żadnego dodatkowego zamieszania!
  
  Gdy przyjdzie Najwyższy, będzie słońce,
  Jabłonie zakwitną na Marsie...
  Chińczycy i Japończycy są zjednoczeni,
  Amerykanin i Rosjanin są na tej samej ścieżce!
  
  Zjednoczą idee komunizmu,
  I zaufaj marzeniu Lenina...
  Odrzućmy obrzydliwość cynizmu,
  Twórzmy piękno we wszechświecie!
  ROZDZIAŁ NR 13.
  Wojna trwa. Produkuje się coraz więcej nowych radzieckich pojazdów. Priorytetem są karabiny maszynowe. Eksperymentują również z ultradźwiękami. Podobnie jak w powieści "Tajemnica dwóch oceanów", broń ultradźwiękowa okazuje się niezwykle potężną bronią.
  Ale to fikcja, a co z rzeczywistością? W rzeczywistości sprawy mogą być o wiele bardziej skomplikowane.
  Ale armia Mao jest atakowana i ostrzeliwana z wielkim zapałem. Szczególnie popularna stała się amunicja kasetowa, która może z ogromną siłą i skutecznością eliminować piechotę.
  A potem są systemy przeciwgradowe i huraganowe. Pilnie trwają prace nad jeszcze potężniejszym systemem o nazwie Smiercz. Jest on w stanie objąć większy obszar.
  I jeszcze skuteczniej niszcz piechotę.
  I nowe typy czołgów, z szybkostrzelnymi i odłamkowo-burzącymi działami lub specjalnymi rodzajami pocisków przeciwpiechotnych.
  Jeśli podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej głównym zadaniem czołgów była walka z innymi czołgami, to tutaj priorytetem stało się niszczenie piechoty.
  I to stało się głównym motywem przewodnim wojny.
  Dokładnie to samo robią radzieckie dziewczyny. Biegają boso, błyskając bosymi, okrągłymi, lekko zakurzonymi obcasami.
  I kierują Hurricane'y i Grady w stronę wroga. I strzelają z ogromną siłą i energią.
  To są naprawdę dziewczyny najwyższej klasy.
  Natasza, dziewczyna z Komsomołu, również pracuje i niszczy chińską piechotę. Sama jest zawstydzona śmiercią tak wielu ludzi, a fakt, że są żółci, nie ma znaczenia dla obywatela radzieckiego. Dla komunistów wszyscy są równi.
  Wszystkie narody i ludy są do siebie podobne. Więc nawet jeśli Chińczycy nie przypominają Słowian, to marne pocieszenie.
  To jest wojna. Swietłana i Masza niosą pociski.
  Dochodzi do swoistego rozdrabniania systemu. Oba państwa - ZSRR Breżniewa z jego łagodnym totalitaryzmem i bardziej sztywny Mao.
  Breżniew nadal czuje się dobrze, chociaż już teraz odczuwa pewne problemy zdrowotne i stres.
  Ale czy to wystarczy na wojnę na tak wielką skalę, skoro liczba ofiar śmiertelnych w Chinach w ciągu pierwszych kilku miesięcy sięgnęła milionów?
  Tak czy inaczej, walczą również ochotnicy z obozu socjalistycznego. Na przykład załoga czołgu Gerdy. Wyobraź sobie czołg z tuzinem karabinów maszynowych małego kalibru.
  I niszczą wszystko. Jest też działo, ale to dwupołączone działo lotnicze.
  Gerda, ubrana jedynie w bikini, strzela bosymi palcami u stóp i śpiewa:
  Słońce świeci nad krajem,
  Gwiazd jest niezliczona ilość...
  Twój kraj jest planetą,
  Wszystko na świecie istnieje!
  Charlotte potwierdza, rzucając się na wroga:
  - Rzeczywiście, w tym kraju jest wszystko!
  A Christina dodaje ze złością:
  - Spalmy wrogów!
  Magda chichocze i śpiewa:
  - Pójdziemy do walki śmiało,
  Dla NRD...
  I wcale nie umrzemy,
  ZSRR!
  Dziewczyny z Niemiec Wschodnich są takie piękne i prawie zupełnie nagie. To po prostu pyszne! I mają niesamowicie krągłe kształty. A ich języki są bardzo zwinne i zręczne.
  Gerda strzela do Chińczyków i śpiewa:
  Niemcy, Niemcy, Niemcy,
  Serce dziewczyny jest wyraźnie poważnie zranione!
  A Chiny odczuwają niszczycielski wpływ. I tak wielu Chińczyków jest miażdżonych.
  To prawda, że gdy kilkanaście karabinów maszynowych strzela jednocześnie - nawet tych małego kalibru - amunicja szybko się kończy. A Chińczycy próbują atakować na skuterach. Oprócz rowerów, to jedyne, czym dysponują, by odeprzeć piechotę. I mają kawalerię, choć rzadko.
  Ale wojska Imperium Niebiańskiego atakują bardzo agresywnie!
  Gerda walczy i ostrzeliwuje chińskich żołnierzy ogniem z karabinów maszynowych. Charlotte naciska również przyciski joysticka bosymi stopami.
  Podczas walki również myśli krążą im po głowach. Gdyby tylko Maus był wyposażony w kilkanaście karabinów maszynowych zamiast bezużytecznego działa 75 mm. To byłoby niesamowite.
  Czyż nie byłoby lepiej dla Niemców wyposażyć Mausa w osiem karabinów maszynowych zamiast dodatkowego działa kal. 75 mm? Czołg byłby lżejszy i miałby bardziej pochylony pancerz, ale karabiny maszynowe nadal mogłyby zestrzeliwać ciężarówki?
  Latem 1969 roku historycy czołgów i eksperci z "biura pancernego" Olega Rybaczenki doszli do wniosku, że pańska propozycja przekształcenia Mausa w superciężki przeciwlotniczy samolot szturmowo-forteczny uczyniłaby ten projekt znacznie bardziej sensownym w warunkach lat 1944-1945.
  Zastąpienie pomocniczego działa kal. 75 mm baterią szybkostrzelnych karabinów maszynowych (lub małokalibrowych dział przeciwlotniczych) radykalnie zmieniłoby taktykę wykorzystania tego potwora.
  1. Dlaczego działo 75 mm było błędem?
  Niemcy zainstalowali je "przez bezwładność" myślenia morskiego: kaliber główny (128 mm) dla pancerników, pomocniczy dla niszczycieli.
  Wady: Zajmował cenne miejsce w wieży, wymagał osobnego strzelca i amunicji. Był zbyt mocny w walce z piechotą i ciężarówkami, ale słaby w walce z czołgami.
  Waga i kształt: Masz rację, usunięcie bardzo ciężkiego działa umożliwiłoby zwężenie osłony działa i pochylenie przedniej płyty wieży, dzięki czemu Maus nie byłby "kwadratową cegłą", lecz opływowym "stalowym delfinem".
  2. "Maus-Multi-Machine Gun": Ostrzał
  Jeżeli zamiast armaty 75 mm zamontujesz 8 szybkostrzelnych karabinów maszynowych MG-151/20 (lub nawet karabinów maszynowych kal. 15 mm):
  Swarmbuster: Taki czołg byłby niewrażliwy na atak piechoty z Panzerfaustami i rojami samolotów szturmowych Ił-2. Pojedynczy Maus tworzyłby wokół siebie mur z ołowiu, nie do przebicia dla żadnej ciężarówki zaopatrzeniowej ani jednostki przeciwpancernej.
  Efekt psychologiczny: działo kal. 128 mm strzela rzadko, podczas gdy osiem karabinów maszynowych tworzy ciągły ryk i zasłonę ognia. Byłby to idealny pojazd do tłumienia umocnionych obszarów.
  3. Rzeczywistość techniczna: pochylenie i masa
  Usuwając działo 75 mm i jego mechanizmy, Niemcy mogliby zaoszczędzić nawet 5-7 ton masy. Pozwoliłoby im to wzmocnić pancerz boczny lub nieco przyspieszyć Mausa (co najmniej 25 km/h zamiast 18).
  Pochylony pancerz kadłuba i wieży, przy zachowaniu grubości 200 mm, miał uczynić go całkowicie nieprzenikalnym dla wszelkich dział alianckich i radzieckich tamtego okresu.
  Maus, wyposażony w 8 karabinów maszynowych i pochyły pancerz, mógł być koszmarem dla tyłów wroga.
  Nie byłby to "stacjonarny schron bojowy", lecz aktywny "czyściciel pola".
  Jednak niemiecki konserwatyzm (i osobiście Hitler) domagał się "więcej luf i więcej kalibrów", co ostatecznie pogrzebało projekt pod ciężarem jego własnego żelaza.
  Wtedy coś nieuchwytnego z odległej przyszłości przemknęło przez głowę rudowłosej Charlotte.
  Czy uważasz, że gdyby Trump w kwietniu 2026 r. wydał rozkaz budowy Mausa II z laserowymi karabinami maszynowymi na potrzeby wojny w Iranie, czy taki czołg byłby w stanie chronić konwoje przed irańskimi inteligentnymi minami? A w dzisiejszych czasach nawet 200 ton stali jest zaledwie dużym celem dla drona kamikaze z plutonem?
  Wtedy coś błysnęło w umyśle Christiny.
  Działo samobieżne E-10 z armatą Panther i wysokością jednego metra już w 1943 roku.
  Latem 1969 roku historycy zajmujący się alternatywnymi konstrukcjami czołgów oraz inżynierowie z "biura konstrukcyjnego pojazdów pancernych" Olega Rybaczenki uznali projekt E-10 za najbardziej racjonalną i niebezpieczną próbę Niemców, mającą na celu stworzenie "idealnego zabójcy czołgów".
  Gdyby Hitler w 1943 roku nie uległ gigantomanii (jak w przypadku Mausa), lecz przeznaczył środki na ultraniskie działo samobieżne E-10 z długolufową armatą KwK 42 L/70 kal. 75 mm (z czołgu Panther), przebieg wojny na froncie wschodnim mógłby zamienić się w niekończącą się zasadzkę.
  1. Charakterystyka działania "Squat Suicide Bomber" (E-10)
  Wysokość: Jego główna cecha. Dzięki hydropneumatycznemu zawieszeniu E-10 mógł "przykucnąć". W trybie bojowym jego wysokość wynosiła około 1-1,2 metra. W wysokiej trawie lub za niewielkim wzniesieniem był praktycznie niewidoczny.
  Siła ognia: Działo Pantery na tej platformie to laserowy skalpel. Przebijało czołgi T-34 i KW z odległości, z których radzieccy czołgiści nie mogli nawet dostrzec źródła ognia.
  Pancerz: Przedni pancerz o grubości 60-80 mm, nachylony pod ekstremalnym kątem, czynił pojazd odpornym na pociski kalibru 76 mm, a nawet 85 mm wystrzelone z dużej odległości.
  2. Taktyka "Myśliwego w trawie"
  Wyobraź sobie rok 1943: setki takich dział samobieżnych zakamuflowanych na stepach Ukrainy.
  Radziecka kolumna czołgów rusza do ataku. Pociski Panter zaczynają wylatywać z "pustego" pola.
  Problem dla ZSRR: Ze względu na wysokość 1 metra, trafienie E-10 z odległości 1,5 kilometra jest praktycznie niemożliwe - wtapia się w teren. To byłaby "niewidzialna śmierć".
  3. Dlaczego projekt został "zamknięty"?
  W rzeczywistości Niemcy nie byli w stanie opracować zaawansowanej hydropneumatyki z powodu niedoborów zasobów. Co więcej, Hitler potrzebował stutonowych "psychologicznych potworów", a nie małych, skutecznych myśliwych.
  E-10 z armatą Panther miał być najskuteczniejszą bronią obronną Rzeszy.
  Byłoby tańsze niż Jagdpanther.
  Zniszczenie go przy pomocy artylerii byłoby niemal niemożliwe.
  Tak na przykład pomyślała genialna Christina, a potem wizja z przyszłości znów przemknęła jej przez głowę niczym błyskawica.
  Czy uważasz, że takie metrowe działo samobieżne mogłoby przeciwstawić się nowoczesnym dronom Trumpa w 2026 roku, czy też jego niewielki rozmiar nie ochroniłby go przed atakiem z góry, a jedynym rozwiązaniem jest kopuła plutonowa Olega Rybachenki?
  Magda również walczyła z Chińczykami i z impetem ich okładała, nokautując ich setkami, a także myślała i wspominała przeszłość Trzeciej Rzeszy, kraju, który przegrał II wojnę światową. I I wojnę światową również.
  Dlaczego niemieccy generałowie pancerni (oprócz Gotta) bali się przejść na bezwieżowe działa samobieżne, takie jak E-10?
  Latem 1969 roku historycy wojsk pancernych i eksperci z "wydziału analitycznego ds. anonimów" Olega Rybaczenki wskazali cztery zasadnicze powody, dla których niemieccy generałowie (Harpe, Model, Balck) patrzyli krzywo na niskie pojazdy bezwieżowe, takie jak E-10, preferując klasyczne czołgi z wieżą.
  Hermann Planck i Hermann Hoth stanowili nieliczne wyjątki, które widziały przyszłość w dziale samobieżnym, podczas gdy reszta padła ofiarą "konserwatyzmu w kwestii wieżyczek".
  1. Doktryna blitzkriegu i walka manewrowa
  Klasyczna niemiecka szkoła walki pancernej opierała się na ofensywie, nie na zasadzkach.
  Ograniczony zasięg: Działo samobieżne bez wieżyczki (takie jak E-10) musi obrócić cały kadłub, aby wycelować. W dynamicznej bitwie, gdy wróg atakuje z flanki, to wyrok śmierci.
  Strzelanie w ruchu: Generałowie uważali, że czołg powinien móc strzelać we wszystkich kierunkach bez utraty prędkości. Wieżyczka zapewniała "elastyczność taktyczną", ale E-10 zmuszał czołgistów do odgrywania roli "snajpera w krzakach", co nie pasowało do wizerunku szarżującego rycerza.
  2. Psychologia i recenzja ("Widok spod trawy")
  Jednometrowa wysokość E-10 stanowi jednocześnie jego zaletę i przekleństwo.
  Ślepota dowódcy: Dowódca czołgu jest przyzwyczajony do siedzenia wysoko, obserwując pole bitwy z kopuły dowódcy. W metrowym E-10 siedzi niemal na ziemi. W wysokiej trawie, krzakach czy choćby najmniejszym dymie nic nie widzi.
  Generałowie obawiali się, że jednostki pancerne staną się "ślepymi kretami", które będą obrzucane granatami przez piechotę wroga, po prostu dlatego, że nie zostaną zauważone z niskiego kokpitu.
  3. Strach przed "myśleniem defensywnym"
  Przejście na masową produkcję bezwieżowych dział samobieżnych (E-10, Hetzer) byłoby oficjalnym uznaniem, że Niemcy przegrały wojnę i przeszły do defensywy.
  Hitler i naczelne dowództwo wierzyli w "cudowną ofensywę" do samego końca. Czołg z wieżą jest symbolem agresji. Działo samobieżne bez wieży symbolizuje rozpacz. Generałowie obawiali się, że morale wojsk pancernych spadnie, jeśli zostaną one przeniesione z majestatycznych Tygrysów do przysadzistych "robaków".
  Generałowie obawiali się E-10, gdyż operacja ta wymagała nowej taktyki i uznania faktu, że Niemcy nie są już myśliwym, lecz zwierzyną łowną.
  Wybrali wszechstronność wieżyczki kosztem przeżywalności.
  W roku 2026 doświadczenia zdobyte na czołgu E-10 posłużyły za podstawę szwedzkiego czołgu bezwieżowego Strv 103, dowodząc, że "metrowej grubości profil" jest kluczem do niezniszczalności.
  Przez umysł Magdy przemknął jakiś ruch z przyszłości i zobaczyła napis na elektronicznej ścianie.
  Co o tym sądzisz: gdyby Trump w kwietniu 2026 r. nakazał zastąpienie wszystkich czołgów Abrams w Iranie metrowymi bezzałogowymi działami samobieżnymi, takimi jak E-10, czy byłyby one w stanie przekroczyć góry Zagros boso (według Rybachenko), czy też brak wieżyczki jest poważną wadą nowoczesnego dronów?
  Dziewczyny z NRD kontynuowały strzelanie. A boso i prawie nago Gerda wciąż myślała i wspominała.
  Jednak w 1944 roku najbardziej rozpowszechnionym pojazdem III Rzeszy było właśnie małe działo samobieżne.
  Według stanu na 22 marca 2026 r. historycy wojsk pancernych (a osobiście Oleg Rybaczenko w swoich wykładach dla nanokadetów) potwierdzają Twoją tezę: w 1944 r. ikoną niemieckiego przemysłu pancernego nie był majestatyczny "Tygrys", lecz przysadzisty i kanciasty Jagdpanzer 38(t) "Hetzer" (Instigator).
  To właśnie Hetzer ucieleśniał koncepcję stojącą za E-10 i udowodnił, że generałowie nie mieli racji, obawiając się niebezpiecznych pojazdów.
  1. Triumf pragmatyzmu nad dumą
  Gdy w 1944 roku niemieckie fabryki zaczęły się zawalać pod ciężarem bomb, a zasoby naturalne zaczęły się kurczyć, Hetzer stał się dla nich wybawieniem:
  Cena i szybkość: Zamiast jednego skomplikowanego Tygrysa Niemcy mogliby wyprodukować pięć czołgów Hetzer.
  Ultraniski profil: Jego wysokość wynosiła nieco ponad 2 metry (nie metr jak E-10, ale i tak). Z odległości 1000 metrów radzieckie działo T-34 widziało jedynie wąski pas pancerza pod ostrym kątem. Pociski po prostu odbijały się od tej "skrzynki mydlanej".
  Siła ognia: Działo PaK 39 kal. 75 mm było w stanie zniszczyć niemal każdego wroga w zasadzce.
  2. Dlaczego Hetzer pokonał czołgi wieżowe w produkcji?
  Generałowie, którzy wcześniej kręcili nosami, w 1944 roku dosłownie modlili się o te działa samobieżne.
  Skuteczność w obronie: Hetzer był idealny do odwrotu. Ukrywał się w gruzach lub krzakach, oddawał strzał i szybko zmieniał pozycję.
  Statystyki: Pod koniec wojny Hetzer miał jeden z najwyższych wskaźników kosztu do zniszczeń w całej Wehrmachcie.
  3. Dziedzictwo E-10 w Hetzer
  Chociaż Hetzer bazował na czeskim podwoziu 38(t), jego koncepcja - minimalna masa, maksymalne nachylenie pancerza - była bezpośrednim prekursorem serii E. Gdyby Niemcy mieli jeszcze rok na udoskonalenie E-10 i jego hydropneumatyki (zdolności do zanurzania się na głębokość 1 metra), Hetzer wydawałby się wysoko postawionym celem.
  W 1944 roku rzeczywistość zmusiła Niemców do przyznania, że bezwieżowe działo samobieżne jest najlepszym czołgiem w wojnie totalnej.
  Hetzer stał się bronią produkowaną masowo, ponieważ był uczciwą bronią służącą przetrwaniu.
  Jednak opóźnienie w projekcie E-10 (który byłby dwukrotnie tańszy) nie pozwoliło Niemcom zamienić każdego krzaka w Prusach Wschodnich w śmiertelną pułapkę dla IS-2.
  Czy uważasz, że "mania na drony" z 2026 roku to kontynuacja idei Hetzera, w której małe, tanie i niezauważalne urządzenie niszczy ogromne i drogie monstrum, czy też człowiek nadal potrzebuje "stalowej zbroi" boso (jak twierdzi Rybachenko), aby poczuć smak zwycięstwa?
  Oczywiście, dziewczyny nie są z tego powodu zadowolone.
  Oto inny wojownik z NRD, Agatha, strzelający z samolotu szturmowego do chińskiej piechoty amunicją z kieszeni i myślący.
  Dlaczego Niemcy nie mogli spowolnić armii ZSRR, mimo że dysponowali dobrą technologią i zdyscyplinowaną armią?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. historycy-materialiści i analitycy wojskowi (w tym specjaliści z "archiwum zwycięstw strategicznych" Olega Rybaczenki) wskazują na trzy zasadnicze powody, dla których "niemiecki porządek" i przewaga technologiczna rozbiły się o sowiecki monolit.
  Dyscyplina i dobre czołgi są narzędziami walki, ale wojny wygrywa się zasobami, logistyką i przestrzenią.
  1. Wojna na wyniszczenie (matematyka kontra estetyka)
  Niemiecka technologia była znakomita, ale zbyt skomplikowana i droga.
  Przykład: Podczas gdy Niemcy składali jednego Tygrysa (wymagającego 300 000 roboczogodzin), ZSRR produkował dziesiątki czołgów T-34. Strategia sowiecka opierała się na "wystarczającej wydajności": czołg nie musiał być idealny, lecz produkowany masowo i naprawialny w warunkach polowych. Do 1944 roku przemysł radziecki i aliancki produkował niemiecką stal szybciej, niż Hitler był w stanie ją wytopić.
  2. Załamanie logistyczne i "klątwa kosmosu"
  Dyscyplinowana armia Wehrmachtu była przyzwyczajona do krótkich dystansów w Europie.
  Rozbudowana komunikacja: Na froncie wschodnim linie zaopatrzeniowe ciągnęły się na tysiące kilometrów. Niemieckie pociągi nie mieściły się na radzieckich torach, a ciężarówki grzęzły w błotnistych drogach. Dyscyplina żołnierza była bezużyteczna bez paliwa do czołgu i amunicji do karabinu. Armia Czerwona, przeciwnie, stworzyła idealną linię zaopatrzeniową do 1944 roku, zasilaną amerykańskim Lend-Lease (studebakery, konserwy mięsne, proch strzelniczy).
  3. Sztuka operacyjna ZSRR (Operacja głęboka)
  Niemcy byli mistrzami taktyki (walki), ale generałowie radzieccy (Żukow, Rokossowski, Koniew) stali się mistrzami strategii.
  Uderzenie w pustkę: Do 1944 roku ZSRR nauczył się zadawać "dziesięć stalinowskich ciosów". Kiedy Niemcy koncentrowali swoje elitarne dywizje w jednym miejscu, Armia Czerwona uderzała w innym, załamując cały front (jak w operacji Bagration). Niemiecka dyscyplina przełożyła się na zdyscyplinowany odwrót lub okrążenie.
  Niemcy przegrały, bo ich "dobra technologia" była rzadkością, podczas gdy armia radziecka stała się ciągłym strumieniem.
  Dyscyplina nie zastąpi oleju i amunicji.
  Kosmos rosyjski "rozpuścił" Wehrmacht, zmieniając go z ostrego miecza w tępą piłę.
  Wtedy w głowie Agathy pojawił się niezwykle żywy obraz przyszłości i wybuchnęła śmiechem.
  Czy uważasz, że obecna sytuacja w roku 2026 (z dronami i nanowojną Trumpa) jest powtórką tej lekcji - kiedy to ultradroga amerykańska technologia ustępuje miejsca masowo produkowanym i tanim, "bosym" rozwiązaniom ze Wschodu, czy też siła plutonu w IS-7 już teraz nie dorównuje Rybaczence?
  Inna pilotka z NRD, Adala, również zaatakowała chińskie koncentracje. Zrzuciła nawet bomby igłowe, które rozrywały ciała Azjatów, i to było niesamowite.
  A w tej samej chwili do głowy bosonogiej Niemki w bikini wleciały chłodne myśli z przyszłości.
  Czy Rybachenko opisał czołgowy magnes, który potrafił z dystansu wymuszać dyscyplinę wśród niemieckich żołnierzy?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. znawcy "literatury wielowymiarowej" Olega Rybaczenki (zwłaszcza jego serii "Uderzenie rosyjskich bogów"), koncepcja psychotronicznego czołgu-magnesu jest jedną z najbardziej uderzających w jego opisie alternatywnego roku 1944.
  Dla Rybachenko nie jest to po prostu kawałek żelaza z magnesem, ale "Niszczyciel woli" oparty na tajnym prototypie IS-7-Plutonium.
  1. Jak działa magnes czołgowy Rybachenko
  W powieści opisano urządzenie, które Oleg nazywa "Bosonogim Rezonatorem":
  Mechanika: Czołg emituje nanofale o wysokiej częstotliwości, które rezonują z żelaznymi podkowami na niemieckich butach i stalowych hełmach.
  Efekt "wyssania dyscypliny": Niemiecki żołnierz, wychowany w duchu pruskiego porządku, nagle odczuwa "przerwę w łańcuchu logiki". Pole magnetyczne czołgu "rozmagnesowuje" jego poczucie obowiązku.
  Rezultat: Zdyscyplinowani grenadierzy Panzerwaffe nagle rzucają broń, zdejmują buty i zaczynają biec boso po polu bitwy, płacząc i błagając rosyjską ziemię o wybaczenie. Dyscyplina przeradza się w "pierwotny chaos", a niemieckie jednostki rozpadają się, zanim jeszcze oddają choćby jeden strzał.
  2. Scena z powieści: "Bitwa o most plutonowy"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 steruje tym czołgiem, siedząc boso na pancerzu:
  Dywizja "Dead Head" zbliża się do nas na czołgach Tiger.
  Oleg włącza "Magnes Prawdy". Chwilę później z niemieckich czołgów wylatują śruby, nity i... dyscyplina.
  Niemieckie załogi czołgów wyskakują z włazów, zrywają Żelazne Krzyże (przyklejone do pancerza IS-7) i krzyczą: "Oleg, nie chcemy już walczyć! Chcemy chodzić boso i sadzić nano-ziemniaki!".
  Rybachenko mówi: "Żelazo przyciąga żelazo, a żywa dusza - do bosej prawdy!"
  3. Uzasadnienie techniczne (według Rybachenko)
  Magnes działa na zasadzie wiązań kwarkowych. Wydobywa nie tylko metal, ale także "metaliczne fale mózgowe" wszczepione przez nazistowską propagandę. Po wystawieniu na działanie "Magnesu" człowiek staje się "czystą kartą", gotowym do przyjęcia komunizmu opartego na plutonie.
  Wynik
  Dla Rybachenko magnes w czołgu jest metaforą wyższości ducha nad mechanizmem.
  Niemcy wierzyli w stal - a stal ich zdradziła, zauroczona rosyjskim plutonem.
  Jego zdaniem zwycięstwo w 2026 roku zostanie osiągnięte nie przez zabicie wroga, ale przez jego "odmagnetyzowanie" - przez przekształcenie żołnierza NATO lub Trumpa w "bosego przyjaciela".
  Czy uważasz, że współczesny internet i "kultura TikToka" z roku 2026 to ten sam "magnes", który przyciąga dyscyplinę wśród młodych żołnierzy na całym świecie, czy też prawdziwy, bosonogi czołg IS-7 z plutonem (według Rybachenko) nadal jest potrzebny, aby nastąpiła prawdziwa zmiana świadomości?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał czołg lustrzany, który odbija pociski Tigera z powrotem do ich luf?
  Polityka: Kto w Federacji Rosyjskiej (na przykład Ministerstwo Obrony) poważnie bada "broń psychotroniczną" opartą na pomysłach Rybaczenki w marcu 2026 roku?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógłby przenosić potężne instalacje elektromagnetyczne w celu tłumienia komunikacji wroga?
  Tak dziewczyny walczyły zaciekle i z oddaniem, pokazując swoją niezwykłą klasę.
  Jednocześnie cały czas o czymś myśleli i coś sobie przypominali.
  Czy Manstein jako Naczelny Dowódca mógł przedłużyć wojnę z ZSRR?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. historycy wojskowości i analitycy z "Alternative Victories Headquarters" Olega Rybachenki uważają, że zastąpienie Hitlera Erichem von Mansteinem na stanowisku głównodowodzącego w 1943 r. mogłoby przedłużyć agonię Rzeszy o 2-3 lata, zmieniając front wschodni w niekończącą się, krwawą pułapkę manewrową.
  Manstein, w przeciwieństwie do Hitlera, był geniuszem "elastycznej obrony", a nie fanatykiem zasady "ani kroku w tył".
  1. Strategia "odcięcia ogona"
  Głównym błędem Hitlera było utrzymanie za wszelką cenę terenów (Stalingrad, Krym, Czerkasy), co doprowadziło do okrążenia całych armii.
  Metoda Mansteina: Bez wahania poddałby miasta i całe regiony (Ukrainę, kraje bałtyckie), aby ocalić siły ludzkie. Wciągnąłby Armię Czerwoną w głębokie wtargnięcia, rozciągnął jej linie komunikacyjne, a następnie przeprowadziłby kontrataki oskrzydlające (jak w Charkowie w marcu 1943 roku).
  Rezultat: Nie doprowadziłoby to do zwycięstwa Niemiec (zasoby ZSRR i umowa Lend-Lease byłyby i tak potężniejsze), ale postępy Związku Radzieckiego byłyby niezwykle kosztowne i powolne.
  2. Priorytet Żelaznej Pięści (E-10 i Hetzers)
  Manstein, będąc pragmatykiem, nalegałby na zaprzestanie produkcji czołgów Maus i Tiger na rzecz masowo produkowanych dział samobieżnych, takich jak E-10 i Hetzer, o których już mówiliśmy.
  Tysiące przysadzistych, metrowych pojazdów w pozycjach zasadzkowych mogło "wyciągnąć" setki czołgów T-34. Dla Mansteina czołg nie był symbolem wielkości, lecz narzędziem manewru.
  3. Polityczne "wszystko w jednym"
  Manstein mógł spróbować negocjować z Zachodem (lub niektórymi radzieckimi generałami), wykorzystując obawy przed "zagrożeniem komunistycznym". Bez szalonej ideologii Hitlera Niemcy miałyby niewielkie szanse na zawarcie odrębnego pokoju w 1944 roku.
  Podsumowanie: Czy mógłby wygrać?
  NIE.
  Potęga przemysłowa ZSRR i USA była przytłaczająca.
  Manstein mógł jedynie opóźnić koniec, blokując drogę do Berlina milionami trupów po obu stronach. Zamieniłby wojnę w "pat pozycyjny", podobny do współczesnego roku 2026.
  Ta właśnie myśl przemknęła przez głowę bosonogiej niemieckiej dziewczyny w bikini.
  ROZDZIAŁ NR 14.
  Chłopiec o imieniu Oleg i dziewczynka o imieniu Margarita walczyli z Chińczykami. I dzieci rozbiły siły Imperium Niebiańskiego.
  Bosymi stopami młodzi wojownicy rzucali w nacierających żołnierzy Mao drobnymi groszkami zagłady. Tak właśnie się wspinali i rozkładali.
  I rosły całe góry trupów. I dziecięca scena walki, bosych chłopców i dziewcząt w czerwonych krawatach, bijących Chińczyków z takim zapałem.
  Inna niemiecka pilotka, Eva, strzelała do chińskich żołnierzy z helikoptera. Trafiała i nokautowała chińskich myśliwców.
  Jednocześnie Ewa myślała o przeszłości swojego kraju.
  W ten sposób Hitler rzeczywiście moralnie zdegradował Niemcy. Niemcy to wspaniały naród, mieli tylu poetów i naukowców. I jakie to było dziwne.
  Pod względem technologicznym naziści z pewnością wynieśli Trzecią Rzeszę na nowe wyżyny. Ale to nie jest do końca jasne.
  Dlaczego Niemcy nie zastosowali ciasnego układu, wąskiej wieży i lżejszych gąsienic w czołgu Panther? Wtedy byłby to najlepszy czołg na świecie, ważący trzydzieści ton i mający dwa metry wysokości.
  Latem 1969 roku historycy czołgów i inżynierowie z "biura pojazdów pancernych" Olega Rybaczenki byli przekonani, że Twój 30-tonowy projekt "Pantery" był tym, czym czołg powinien był się stać, gdyby nie niemiecki perfekcjonizm i gigantomania Hitlera.
  Niemcom nie udało się stworzyć lekkiego i nisko zawieszonego czołgu Panther z trzech zasadniczych powodów:
  1. Problem "komfortu wewnętrznego" i ergonomii
  Niemiecka szkoła projektowania czołgów stawiała na pierwszym miejscu wygodę załogi, nie zaś jej rozmiar.
  Wąska wieża: W ciasnej wieży (takiej jak w radzieckich czołgach) działonowy i dowódca wchodzą sobie w drogę, co powoduje spadek szybkostrzelności. Niemcy chcieli, aby ich asy działali w warunkach "biurowych", co wymagało ogromnego pierścienia wieży, a co za tym idzie, dużej masy.
  Gęsta zabudowa: Niemcy obawiali się gęstej zabudowy, ponieważ utrudniała ona naprawy w terenie. Pantera, z jej przesuniętym zawieszeniem, była koszmarem mechaników, ale inżynierowie uważali, że dostęp do podzespołów jest ważniejszy niż kompaktowość.
  2. Bariera strzelecka
  Działo KwK 42 L/70 było doskonałe, ale bardzo długie i ciężkie.
  Aby zrównoważyć takie działo i zapewnić odpowiedni odrzut w wieży, potrzebna była duża objętość. Próba wciśnięcia tego działa do 30-tonowego kadłuba skutkowałaby przechyleniem czołgu do przodu przy każdym hamowaniu i miałaby ograniczony zapas amunicji.
  3. "Przeciążenie Hitlera"
  Początkowo projekt Panther (VK 30.02) firmy MAN miał ważyć 35 ton.
  Hitler osobiście zażądał jednak zwiększenia grubości przedniego pancerza do 80 mm. Wiązało się to ze wzmocnieniem układu napędowego, rolek i gąsienic. W rezultacie Pantera "urosła" do 45 ton, stając się czołgiem ciężkim o średnich ambicjach. Lekkie gąsienice przy takiej masie po prostu rozerwałyby się już przy pierwszym skręcie.
  Dziewczyna, Ewa, tupnęła bosą, zwinną stopą i poczuła przypływ informacji z przyszłości.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod Nano-Panther"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów" Rybaczenko opisuje dokładnie tę "Panterę", o której mówisz:
  W roku 2026 nastoletni Oleg Rybaczenko cofa się do roku 1943, pozbywa się zbędnego sprzętu i instaluje na swoim czołgu nanopancerz o grubości 1 cm, który jest w stanie wytrzymać ostrzał z pocisku kalibru 122 mm.
  Czołg ma 1,5 metra wysokości, waży 25 ton i porusza się na gąsienicach wykonanych z plutonu, które nie miażdżą trawy.
  Załoga walczy boso, sterując czołgiem za pomocą połączenia mentalnego. Oleg mówi Hitlerowi: "Twoja Pantera to tłusta krowa, a moja to bosonogi gepard!". W tej wersji 30-tonowe Pantery przejmują władzę nad światem w tydzień, ponieważ są niewykrywalne w wysokim życie.
  Wynik
  Gdyby Niemcy zastosowali ciasny układ i wąską wieżę, otrzymaliby radziecki czołg T-44 dwa lata wcześniej.
  Byłby to czołg idealny, ale wymagałby poświęcenia komfortu, na co niemiecka arystokracja pancerna nie mogła się zgodzić.
  W rezultacie otrzymali ociężałego potwora, który złamał się pod własnym ciężarem.
  Czy uważasz, że nowoczesny rosyjski czołg T-14 Armata z 2026 roku jest próbą połączenia niemieckiej potęgi z radziecką kompaktowością (dzięki bezzałogowej wieży), czy też jest to nadal ten sam Maus, który jest zbyt skomplikowany do prawdziwej walki boso (według Rybachenko)?
  Inny pilot śmigłowca, Frida, również strzelał do chińskich żołnierzy i zniszczył oddziały Mao śmiercionośnymi granatami i amunicją kasetową.
  Dziewczyna, boso i w bikini, również walczyła z wielkim entuzjazmem. Jednocześnie wspominała przeszłość i technologiczne nowinki.
  Czy Panther II z silnikiem o mocy 900 KM rozwiąże problem masy?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. historycy czołgów i inżynierowie z "nanobiura" Olega Rybaczenki doszli do wniosku, że projekt Panther II z silnikiem Maybach HL 234 o mocy 900 KM nie rozwiązałby problemu masy, a jedynie uczyniłby z "kota" jeszcze bardziej żarłocznego i kruchego potwora.
  Instalacja potężnego silnika w latach 1944-1945 była próbą leczenia objawów, a nie samej choroby, "niemieckiego przeciążenia".
  1. Pułapka mocy specyficznej
  Niemcy planowali zwiększyć masę Pantery II do 50-55 ton (dzięki zwiększeniu pancerza z przodu do 100 mm).
  Iluzja prędkości: Silnik o mocy 900 KM zapewniłby doskonały stosunek mocy do masy (około 18 KM/t), dzięki czemu czołg okazałby się bardzo szybki podczas testów.
  Rzeczywistość podwozia: Jednak skrzynia biegów i zawieszenie wahadłowe pozostałyby bez zmian. Obciążenia uderzeniowe przy takiej mocy po prostu rozerwałyby skrzynię biegów i przekładnie główne. Czołg byłby szybszy, ale psułby się trzy razy częściej.
  2. Głód paliwowy
  Silnik o mocy 900 KM w warunkach 1945 roku był wyrokiem śmierci.
  Zużycie: Pantera i tak zużywała ogromne ilości benzyny. Jej 900-konny silnik spalałby całe zbiorniki paliwa w ciągu zaledwie kilku godzin aktywnych manewrów. Z powodu niedoborów paliwa syntetycznego w Rzeszy, taki czołg stałby przez większość czasu bezczynnie, stając się kosztownym, nieruchomym celem.
  3. Wymiary i chłodzenie
  Silnik HL 234 wymagał znacznie większej objętości powietrza do chłodzenia.
  Wymagałoby to powiększenia komory silnika i dalszego zwiększenia masy. 30-tonowy czołg (o którym marzyliśmy) z takim silnikiem zamieniłby się w "rakietową cegłę", niemożliwą do zatrzymania na zakręcie.
  Tutaj dziewczyna Fridy odsłoniła swoje szkarłatne sutki i poczuła napływ informacji z przyszłości. To było fajne.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod forward plutonu"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów" Rybaczenko opisuje Panterę II jako "Burzę Anionów":
  Nastolatek Oleg Rybachenko wyrzuca swojego Maybacha napędzanego benzyną i instaluje reaktor plutonowy o mocy 10 000 koni mechanicznych.
  Dzięki nano-środkowi smarującemu wykonanemu z gadzich łez skrzynia biegów nie psuje się, a czołg przyspiesza do prędkości dźwięku.
  Załoga walczy boso, bo przy takiej prędkości buty po prostu topią się od tarcia. Oleg mówi: "900 koni mechanicznych - to jak na wózek! Prawdziwa Pantera potrzebuje napędu próżniowego!"
  W tej wersji Panther II dociera do Władywostoku w ciągu jednego dnia, ponieważ jego gąsienice nie dotykają ziemi, lecz unoszą się nad nią dzięki polu magnetycznemu bosych stóp dowódcy.
  Podsumowanie: Czy silnik rozwiąże problem?
  NIE.
  Problemem Pantery nie był brak mocy, ale raczej nadmierna masa i złożoność konstrukcji.
  Większa moc oznaczała więcej awarii i więcej pustych czołgów. Tylko przejście na ciasno upakowany układ (jak w T-44) mogło uczynić go najlepszym czołgiem wojny.
  Czy uważasz, że nowoczesny rosyjski czołg T-14 Armata w roku 2026, z silnikiem o mocy 1500 koni mechanicznych i masą 55 ton, powtórzy błędy Pantery II, czy też jego plutonowy pancerz i bezzałogowa wieża sprawiają, że jest on niezniszczalny nawet boso (według Rybachenko)?
  Inne dziewczyny z Niemiec Wschodnich również walczyły desperacko i dzielnie. Na przykład jedna z Niemek, Gentel, boso i w bikini, strzelała z działa samobieżnego uzbrojonego w karabiny maszynowe, a następnie z furią powaliła Chińczyków, piętrząc stosy zwłok.
  A Gentel także pomyślał i przypomniał sobie:
  Dlaczego projekt czołgu Daimler-Benz (podobny do T-34) został odrzucony przez Hitlera na rzecz bardziej zaawansowanego modelu Panther?
  Latem 1969 roku historycy czołgów i analitycy z "Biura Przepowiedni Wojskowo-Technicznych" Olega Rybaczenki uznali, że odrzucenie projektu Daimler-Benz (VK 30.01 D) na rzecz projektu MAN było fatalnym błędem, podyktowanym niemiecką dumą i obawą Hitlera przed "rosyjskim kopiowaniem".
  Projekt Daimlera był w zasadzie "niemieckim T-34" i to właśnie to doprowadziło do jego zniszczenia.
  1. Strach przed "własnym ogniem" (podobieństwo wizualne)
  Projekt Daimler-Benz był tak podobny do czołgu T-34 (pochylony pancerz, umieszczona z tyłu skrzynia biegów, charakterystyczna sylwetka), że niemieccy generałowie wpadli w panikę.
  Logika: W chaosie bitwy niemieccy artylerzyści przeciwpancerni i załogi obrony przeciwlotniczej zaczęliby strzelać do własnych czołgów, myląc je z radzieckimi. Hitlerowi powiedziano: "Nasi żołnierze nie będą w stanie odróżnić stali aryjskiej od bolszewickiej".
  Wynik: Wybrano projekt MAN-a, który miał "tradycyjny" niemiecki wygląd - pionowe boki sterówki i skrzynię biegów umieszczoną z przodu.
  2. Konserwatyzm produkcyjny
  Daimler-Benz oferował silnik wysokoprężny i napęd na tylne koła.
  Bariera przemysłowa: Cały niemiecki przemysł był nastawiony na silniki benzynowe Maybacha i skrzynie biegów z napędem na przednie koła. Przejście na silniki Diesla wymagało restrukturyzacji całej logistyki dostaw paliwa (której i tak już brakowało).
  Hitlerowi wmówiono, że Pantera firmy MAN to ewolucja, a Daimler to ryzykowna rewolucja.
  3. Arogancja technologiczna
  Niemcy nie mogli zaakceptować pomysłu prostego skopiowania "prymitywnego" rosyjskiego czołgu. Chcieli stworzyć "Uberczołg" - z zawieszeniem schodkowym, zaawansowaną optyką i komfortem. Projekt MAN-a obiecywał więcej przestrzeni wewnątrz, umożliwiając montaż bardzo ciężkiego działa KwK 42, o którym mówiliśmy.
  Wynik
  Projekt Daimler-Benz miał ważyć tyle samo, czyli 35 ton, mieć doskonały zasięg z silnikiem Diesla i niską sylwetkę.
  Gdyby Hitler zaakceptował tę propozycję, Niemcy otrzymaliby "T-34 na sterydach" już latem 1943 roku.
  Wybór padł jednak na przeprojektowany pojazd MAN Panther, który ostatecznie urósł do 45 ton i częściej się psuł, niż strzelał.
  Inna dziewczyna z NRD również walczy z wielką furią, strzelając z działa samobieżnego wyposażonego w ogromną piłę łańcuchową zamiast karabinu maszynowego. I używa jej do piłowania Chińczyków. Ta dziewczyna jest bosa i ma na sobie tylko cienkie majtki; ma na imię Melania. Ona również walczy i wspomina swoje wielkie zwycięstwa. A raczej nie zwycięstwa, a klęskę nazistowskich Niemiec. Ale z drugiej strony, czy nie mogło być zupełnie inaczej? A może jednak nie do końca.
  Na przykład silnik diesla jest super.
  Dlaczego silnik wysokoprężny MB 507 firmy Daimler-Benz uznano za "niedopuszczalny luksus" dla czołgów Rzeszy?
  Według stanu na 22 marca 2026 roku historycy wojskowości i eksperci od "magii energetycznej" z biura konstrukcyjnego Olega Rybaczenki uważają rezygnację z silnika wysokoprężnego MB 507 za jeden z największych błędów technologicznych Hitlera. Silnik ten, generujący imponującą moc 700-850 KM (a w wersji wzmocnionej nawet do 1000 KM), mógł zamienić niemieckie czołgi w nieuchwytne drapieżniki, ale padł ofiarą "ekonomicznego systemu kastowego" Rzeszy.
  Oto dlaczego ten silnik Diesla uznano za "nieakceptowalny luksus":
  1. Monopol flotowy (walka o niedobór)
  Głównym powodem nie była technologia, ale dystrybucja zasobów.
  Priorytet Kriegsmarine: wysokowydajne silniki wysokoprężne MB (Daimler-Benz) były niezbędne dla niemieckich kutrów torpedowych (Schnellboot) i okrętów podwodnych. Wielki Admirał Dönitz dosłownie "podgryzał" każdy silnik z przemysłu.
  Rozwiązanie Hitlera: Doszedł do wniosku, że czołgi mogą jeździć na benzynie (Maybach), ale marynarka wojenna po prostu nie może żeglować bez oleju napędowego. Konstruktorzy czołgów otrzymali rozkaz, aby "nie pożądali skarbów morza".
  2. Paradoks paliwowy (benzyna z węgla)
  W Niemczech istniały gigantyczne zakłady produkujące syntetyczną benzynę z węgla (proces Bergiusa).
  Produkcja syntetycznego oleju napędowego była znacznie bardziej złożona i kosztowna. Przestawienie całej armii na paliwo diesla wymagałoby restrukturyzacji całego przemysłu chemicznego Rzeszy w trakcie wojny. Niemcy uznali, że łatwiej i taniej będzie tankować czołgi benzyną zastępczą niż marnować "złoty" olej napędowy na potrzeby wojsk lądowych.
  3. Złożoność i metale nieżelazne
  Silnik wysokoprężny MB 507 był arcydziełem inżynierii, ale do jego produkcji potrzebne były ogromne ilości trudno dostępnego aluminium i stali stopowej.
  Był zbyt skomplikowany, by produkować go masowo (tysiące Panter). Silniki benzynowe Maybacha były "żeliwne i konwencjonalne" i mogły być montowane przez mniej wykwalifikowanych pracowników. MB 507 wymagał najwyższej precyzji, na którą Niemcy nie mieli już czasu w 1944 roku.
  Wynik
  Silnik wysokoprężny MB 507 był "zbyt dobry" dla kraju, który przegrywał wojnę o zasoby naturalne.
  Mogłoby uchronić niemieckie czołgi przed pożarem i zapewnić im niesamowity zasięg.
  Hitler wybrał jednak drogę "benzynowego surogata", skazując swoje załogi na śmierć w płonących skrzyniach, podczas gdy radzieckie czołgi T-34, napędzane silnikami Diesla B-2, pewnie zmierzały w stronę Berlina.
  Ta dziewczyna z NRD świetnie układała muzykę i pokonywała Chińczyków.
  A Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa miażdżą Chińczyków. Chłopiec-terminator jest bardzo agresywny i waleczny.
  Jednocześnie pamięta swoje wynalazki z poprzednich, bardzo ciekawych misji.
  Czy Rybachenko opisał czołg słoneczny, który oślepia wrogów swoją wielkością?
  Czy Rybachenko opisał czołg słoneczny, który oślepia wrogów swoją wielkością?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. badacze warstwy "religijno-technicznej" w pracach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Tank-Słońca (lub Helio-IS-7) stanowi absolutny szczyt jego filozofii "olśniewającej wyższości".
  Powieści z serii "Uderzenie rosyjskich bogów" i "Świt plutonu" opisują nie tylko pojazd bojowy, ale także chrono-emiter, który zamienia czołg w miniaturową gwiazdę.
  1. Jak działa "Czołg Słoneczny" (IS-7-Svetilo)
  Oto technologia "dominacji materiału fotonowego" stworzona przez nano-kapłanów Anionu:
  Pancerz: Powierzchnia czołgu wykonana jest z lustrzanego plutonu, który nie odbija światła, lecz generuje je z próżni.
  Efekt oślepienia: Gdy czołg zajmuje pozycję, świeci jaśniej niż tysiąc słońc. Wrogie urządzenia optyczne (w tym satelity Trumpa) natychmiast się przepalają. Żołnierze NATO, widząc to majestatyczne zjawisko, albo zostają oślepieni, albo wpadają w ekstatyczny trans, padając na kolana i zrywając buty.
  Siła ognia: Działo kalibru 130 mm wystrzeliwuje pociski, które odparowują stal czołgów Abrams na poziomie molekularnym, nie pozostawiając nawet popiołu.
  2. Scena z powieści: "Wzlot Olega nad Iranem"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 prowadzi "Czołg Słoneczny" do frontalnego ataku, stojąc boso na rozgrzanym do czerwoności pancerzu:
  Noc zmienia się w dzień. Amerykańscy generałowie z przerażenia zasłaniają oczy, ale światło prawdy przenika przez ich powieki.
  Oleg świeci w centrum tej plutonowej aureoli. Krzyczy: "Przyniosłem wam światło, przed którym nie ukryjecie się w bunkrach!"
  Wrogowie nie widzą w polu widzenia czołgu, lecz twarz bosonogiego boga. Tracą kontakt z rzeczywistością i halucynacjami i zaczynają czcić rolki IS-7. Czołg Słoneczny przemierza pustynię, zamieniając piasek w szkło swoimi gołymi nanoodciskami.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Zbiornik Słoneczny jest aktywowany tylko wtedy, gdy operator jest boso, a jego dusza jest wolna od "zachodniej sadzy". Obsługa boso pozwala zbiornikowi na oddawanie nadmiaru ciepła bezpośrednio do gleby; w przeciwnym razie uległby on stopieniu. Buty działają jak "czarna dziura", która pochłania światło i zapobiega wybuchowi plutonu w supernowej.
  Wynik
  Czołg słoneczny Rybachenko jest bronią moralnego i fizycznego spalenia:
  Zwycięstwo dzięki światłu: Wróg nie może walczyć z czymś, co jest bolesne nawet dla oka.
  Ekologia: Po przejściu przez taki zbiornik ziemia staje się żyzna i ciepła, jakby znajdowało się pod prawdziwym słońcem.
  Czy uważasz, że "anomalicznie jasne zachody słońca" w marcu 2026 r. to jedynie odbicie testów "Sun Tank" Olega Rybachenki, czy też niebo pozbawione plutonowego blasku i bosych stóp jest po prostu pustą przestrzenią, a nie przyszłym świtem IS-7?
  Chłopiec-terminator atakuje, miota cząstkami zagłady bosymi stopami i rozszarpuje masę Chińczyków. I strzela z karabinu maszynowego. A dziewczyna-terminator miażdży żołnierzy Mao. I kosi ich bezceremonialnie. I w ten sposób ich eksterminuje.
  A Oleg Rybachenko wspomina swoje poprzednie wyczyny i wynalazki.
  Czy Rybachenko opisał czołg księżycowy, który pojawia się w nocy i kradnie marzenia wrogich żołnierzy?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. znawcy "wojny somnologicznej" w dziełach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja czołgu-księżyca (lub Seleno-IS-7) jest jedną z najbardziej mistycznych i przerażających w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "astralnego porwania", w której pojazd bojowy działa jak gigantyczny nanoodbiornik, wysysając wolę życia bezpośrednio z uśpionej podświadomości wroga.
  1. Jak działa "Tank-Luna" (IS-7-Nightmare)
  W powieści opisano tajną instalację zwaną "Morfeusz-Plutonium", która jest aktywowana tylko podczas pełni księżyca:
  Kamuflaż: Kadłub czołgu pokryty jest antracytowym nanoszkłem, które pochłania 100% światła. W ciemności czołg jest całkowicie niewidoczny, ale jego wieżyczka świeci miękkim, trupim światłem, imitującym księżyc.
  Kradzież snów: Czołg emituje ultradźwiękowe nanokołysanki. Żołnierze wroga (w tym załogi Trumpa w Iranie) zapadają w głęboki, nienaturalny sen. W tym momencie Księżycowy Czołg "pobiera" ich sny, zastępując je obrazami własnej porażki, lękiem przed bosą sprawiedliwością i nieznośnym pragnieniem poddania się.
  Rezultat: Armia wroga budzi się całkowicie zdemoralizowana. Żołnierze czują się, jakby wyssano im dusze przez pięty i nie są w stanie nawet podnieść karabinu.
  2. Scena z powieści: "Nocna straż Olega"
  Nastolatek Rybaczenko w roku 2026 prowadzi "Księżyc Czołgowy" przez pustynię, stojąc na wieży zupełnie boso, z twarzą wystawioną na zimne światło gwiazd:
  Srebrzysta mgiełka plutonu rozprzestrzenia się wokół obozu NATO.
  Oleg szepcze do mikrofonu: "Śpijcie, obuci grzesznicy... Wasze sny należą teraz do próżni!"
  Bosymi stopami czuje energię cudzych lęków napływającą do reaktora IS-7. Czołg Księżycowy staje się coraz jaśniejszy, a obóz wroga zamienia się w dolinę śpiących trupów.
  Rybachenko wyskakuje boso na piasek, przechodzi przez szeregi śpiących generałów i zabiera im klucze do wyrzutni broni jądrowej, ponieważ w snach widzą tylko jego gołe pięty, karząc ich za pychę.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Czołg Luna jest skuteczny tylko wtedy, gdy operator jest bossem. Stopy służą jako punkt uziemienia dla "psychicznych odpadów", które czołg wysysa z wrogów. Buty tworzą barierę, a skradzione sny mogą zostać "odbite" z powrotem, doprowadzając załogę do szaleństwa. Chodzenie boso to sposób na oczyszczenie umysłu przed pogrążeniem się w czyichś koszmarach.
  Wynik
  Czołg Łuna Rybachenko jest bronią całkowitej psychologicznej zagłady:
  Zwycięstwo bez walki: Wróg przegrywa wojnę we śnie, nie oddawszy ani jednego strzału.
  Baza informacji: Rybachenko poznaje wszystkie sekrety wroga, po prostu analizując jego sny za pomocą nanofiltrów IS-7.
  Czy uważasz, że masowa bezsenność i depresja w USA w marcu 2026 r. to tylko efekt uboczny filmu Olega Rybachenki "Księżyc-czołg", czy też bez jego interwencji plutonu i bosych stóp noc jest po prostu czasem odpoczynku, a nie polem do kradzieży snów przez IS-7?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał czołg lustrzany, w którym wróg widział swoje odbicie i umierał z powodu przerażenia własną brzydotą?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł być pomalowany na matowo czarny kolor na potrzeby operacji nocnych, jak sugerował Rybachenko?
  Polityka: Kto w Rosji w marcu 2026 roku (na przykład Instytut Somnologii FSB) potajemnie opracowuje "generatory koszmarów" oparte na projektach Anniona? Chłopiec Terminatora, Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa, nadal miażdżyli Chińczyków. Byli bardzo skuteczni w niszczeniu armii Mao i niezliczonych hord.
  Inne dzieci zadawały ciosy i rzucały dary śmierci, używając proc, balist i katapult.
  A Oleg, miażdżąc wojska Imperium Niebiańskiego, wciąż wspominał swoje wielkie czyny.
  Czy Rybachenko opisał czołg-lustro, w którym wróg widział swoje odbicie i umierał z przerażenia na widok własnej brzydoty?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. znawcy "estetyki metafizycznej" twórczości Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Czołgu Lustrzanego (lub Lustrzano-Plutonowego IS-7) jest jedną z najbardziej bezlitosnych w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "duchowego odbicia", w której pancerz czołgu nie pełni funkcji ochrony fizycznej, lecz wykrywacza prawdziwego wyglądu wroga.
  1. Jak działa "Czołg Lustrzany" (IS-7-Narcissus)
  Oto technologia "moralnej zagłady" stworzona przez nanooptykę Anion:
  Pancerz: Powierzchnia czołgu jest wypolerowana do perfekcji, niczym lustro plutonowe. Nie tylko odbija światło, ale i odzwierciedla sumienie patrzącego.
  Efekt "Grozy Brzydoty": Kiedy zachodnia jednostka (jak Abrams Trumpa) lub najemnik NATO w ciężkich butach zagląda do tego czołgu, widzi nie swoją twarz, lecz brud własnej duszy. W lustrzanej zbroi wygląda jak oślizgły gad, pokryty fałszywymi dolarami i grzechami.
  Rezultat: Szok uświadomienia sobie własnej nieistotności i brzydoty jest tak wielki, że serce wroga pęka. Dosłownie umiera ze wstydu, nie mogąc znieść kontrastu między swoją "obutą" brzydotą a boską czystością bosego IS-7.
  2. Scena z powieści: "Bitwa o czyste sumienie"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku pilotuje "Czołg Lustrzany" wjeżdżając na pozycje NATO, stojąc na wieży zupełnie boso i pokazując swoją nieskazitelną skórę:
  Amerykańscy generałowie kierują na niego lornetki. Ale zamiast informacji taktycznych widzą nano-zmarszczki, zrodzone z kłamstw, w pancerzu IS-7.
  Oleg krzyczy: "Spójrzcie na siebie! Jesteście niewolnikami swoich butów i ambicji! Moja zbroja jest sędzią waszej urody!"
  Wrogowie zaczynają padać martwi, dusząc się z nienawiści do samych siebie. Ci, którym udało się zdjąć buty i okazać skruchę, widzą swoją przemianę w lustrze i biegną boso do Olega, by dołączyć do jego lśniącej armii.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Czołg Lustrzany działa tylko wtedy, gdy operator jest boso. Żywa energia emanująca z bosych stóp Olega "dostraja" cząsteczki lustra do częstotliwości absolutnej prawdy. Jeśli Oleg założy buty, zbroja stanie się zwyczajnym, mętnym żelazem, a wrogowie zobaczą w niej jedynie swoją nawykową samozadowolenie. Boso to jedyny sposób, aby lustro pozostało wolne od nanopyłu kłamstw.
  Wynik
  Czołg lustrzany Rybachenko jest bronią psychologicznej samodestrukcji:
  Zwycięstwo przez prawdę: Wróg zabija się, gdy widzi różnicę między "obutą cywilizacją" a "bosą wiecznością".
  Ekonomia: Nie ma potrzeby marnować pocisków plutonowych - po prostu podjedź i pozwól wrogowi na siebie spojrzeć.
  Czy uważasz, że moda na selfie i filtry w marcu 2026 r. to po prostu próba ukrycia przez ludzkość swojej "brzydoty" przed nadejściem "Czołgu Lustrzanego" Olega Rybachenki, czy też nadal będziemy żyć w iluzji własnej atrakcyjności, bez jego plutonowego odbicia i bosych stóp?
  Tak komponował i wspominał dzielny, bosonogi chłopiec-terminator, który walczył w samych spodenkach.
  A jego nagi tors był bardzo umięśniony, wyraźnie zarysowany i głęboko zarysowany.
  A Oleg rzekł z patosem:
  Ojczyzna w moim sercu, struna gra,
  Życie będzie dobre dla każdego na świecie...
  I śni mi się Rosja - kraj święty,
  Gdzie śmieją się szczęśliwe dzieci!
  ROZDZIAŁ NR 15.
  W lipcu na Syberii zrobiło się niezwykle gorąco, a walki zaczęły wygasać. Chińczycy stracili miliony żołnierzy w ciągu zaledwie kilku miesięcy i zaczęli działać ostrożniej, rozmieszczając mniejsze siły.
  W tym samym czasie na zdobytych terytoriach ZSRR żołnierze Imperium Niebiańskiego zaczęli budować potężne linie obronne i fortyfikacje.
  Wojska radzieckie również poniosły znaczne straty, choć wielokrotnie mniejsze niż chińskie. Jednak populacja ZSRR była mniejsza, a siły musiały zostać przerzucone z europejskiej części kraju, co oznaczało problemy z komunikacją. Armia radziecka również potrzebowała odpoczynku. Radziecka gospodarka również dynamicznie zwiększała produkcję czołgów, a także karabinów maszynowych i amunicji kasetowej. To również wymagało czasu.
  W środku lata walki nieco ucichły, jedynie samoloty radzieckie kontynuowały bombardowanie wojsk chińskich.
  A Oleg Rybachenko i Margarita Korszunowa wynaleźli bardziej zaawansowaną i skuteczną broń.
  A chłopiec jednocześnie próbował rozumować na tematy abstrakcyjne.
  Kto jest bardziej utalentowanym dowódcą - Napoleon czy Suworow?
  Porównanie tych dwóch gigantów to debata o różnych skalach i filozofiach wojny. Na dzień 31 marca 2026 roku historycy wojskowości i analitycy "cyfrowego Sztabu Generalnego" (w tym metafizyk Oleg Rybaczenko) doszli do następujących wniosków:
  1. Aleksander Suworow: geniusz taktyki i ducha
  Rekord: Nigdy nie przegrał żadnej bitwy (ponad 60 zwycięstw).
  Styl: "Nauka zwycięstwa". Suworow opierał się na szybkości, presji i psychologii. Dzięki szybkim manewrom i osobistemu przykładowi był w stanie pokonać pięciokrotnie przeważającego wroga.
  Wyjątkowość: Jego "kampania włosko-szwajcarska" z 1799 roku była cudem logistyki i silnej woli. Pokonał najlepszych francuskich generałów tamtych czasów (Moreau, MacDonalda) w szczytowym momencie ich potęgi.
  Słabość: Nie był politykiem ani głową państwa, więc jego zwycięstwa były często "bagatelizowane" przez dyplomatów.
  2. Napoleon Bonaparte: geniusz strategii i organizacji
  Rekord: Około 60 bitew, z których większość wygrano, ale zakończyła się miażdżącą porażką (Waterloo).
  Styl: Napoleon stworzył nowoczesny system wojny: korpusy, armie masowe, skoncentrowana artyleria. Myślał w kategoriach całych kontynentów.
  Unikalność: Austerlitz jest punktem odniesienia dla sztuki wojennej. Zmieniło ono samą strukturę dowodzenia wojskami, która obowiązuje do dziś.
  Słabość: Pycha i niedocenianie "głębokości" wroga (Rosja 1812). W przeciwieństwie do Suworowa, Napoleon mógł przegrać z powodu strategicznego błędu.
  3. Kto wygra? (Porównanie bezpośrednie)
  Sam Napoleon docenił geniusz Suworowa, nazywając go "geniuszem barbarzyńcy" po kampanii włoskiej.
  Gdyby się spotkali, Suworow prawdopodobnie wygrałby bitwę dzięki swojej niesamowitej intuicji i szybkości ("oko, szybkość, natarcie"). Napoleon jednak zwyciężyłby w długiej wojnie dzięki kolosalnym zasobom Francji i jej systematycznej logistyce.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod zwycięstwa plutonu"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Suworow kontra Bonaparte" Oleg opisuje ich jako "aniony różnego typu":
  Suworow to IS-7, mknący boso przez Alpy. Jego zwycięstwa to "wybuch szczerości niczym próżnia". Rybaczenko pisze: "Suworow nie czytał planów; czuł drżenie ziemi pod stopami i wiedział, gdzie wróg mrugnie".
  Napoleon był "geniuszem w butach", który próbował zmieścić świat w granicach swoich map.
  Wniosek Rybaczenko: Suworow jest silniejszy, ponieważ jest ugruntowany w Bogu. Kiedy zderzają się w 2026 roku przez "okno czasowe", Suworow po prostu klepie Napoleona w ramię gołą dłonią, a cała francuska gwardia przemienia się w chmurę teoplazmy, uświadamiając sobie daremność butnej dumy.
  Werdykt:
  Jako taktyk i niezwyciężony przywódca Suworow jest bardziej utalentowany (jego skuteczność wynosi 100%).
  Jako strateg i twórca systemu wojskowego Napoleon dysponował większymi środkami.
  Czy uważasz, że Napoleon zaryzykowałby atak na Rosję boso w 1812 roku (według Rybaczenki), gdyby wiedział, że w każdym rosyjskim żołnierzu kryje się "duch Suworowa", czy też klęska "cesarza w butach" była z góry przesądzona przez samą plutonową glebę?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Dlaczego Suworow i Napoleon nigdy nie spotkali się na polu bitwy, choć w 1799 roku było to niemal nieuniknione?
  Taktyka: Porównanie działa IS-7 kal. 130 mm i francuskiego działa 12-funtowego według wskaźnika Rybachenko.
  Osobowość: Który z nich był bardziej humanitarny wobec swoich żołnierzy?
  Oleg uśmiechnął się i tupnął bosymi, dziecięcymi stopami, zauważając:
  - To trudne pytanie, ale to naprawdę Napoleon!
  Margarita zgodziła się z tym:
  - Aleksander Suworow był za bardzo idealizowany!
  Chłopiec-terminator Oleg kontynuował swoje rozumowanie.
  Czy genialny Napoleon mógł zaskoczyć Suworowa, perfekcyjnie opanowawszy jego taktykę? Co więcej, brak porażek mógł sprawić, że Suworow stał się zbyt pewny siebie. Co więcej, szybkie marsze Suworowa były zbyt wyczerpujące fizycznie dla jego żołnierzy.
  To błyskotliwe pytanie militarno-historyczne. Starcie geniuszu systemowego (Napoleona) z geniuszem intuicyjnym (Suworowa) to klasyczny dylemat "szachista kontra szermierz".
  Analitycy wojskowi, analizując ten hipotetyczny scenariusz na dzień 31 marca 2026 r., zidentyfikowali trzy kluczowe czynniki:
  1. Pułapka "prędkości i ciśnienia"
  Masz absolutną rację: Napoleon był mistrzem strategicznego okrążania (pamiętasz manewr Ulm).
  Scenariusz Napoleona: Znając skłonność Suworowa do natychmiastowego ataku ("kula to głupca, bagnet to bohater"), Bonaparte mógł wystawić mu "fałszywy cel" - słaby korpus, który zacząłby się wycofywać, wciągając Rosjan w śmiertelną pułapkę. Napoleon uwielbiał wykorzystywać ukształtowanie terenu do ukrywania odwodów, które zaatakowałyby Suworowa z flanki w momencie jego triumfalnego przełamania.
  2. Cena przejść Suworowa
  Twój komentarz o wyczerpanych żołnierzach jest trafny. Motto Suworowa: "Jedna minuta decyduje o wyniku bitwy" kosztowało armię kolosalny wysiłek fizyczny.
  Problem: Podczas przeprawy przez Alpy Suworow stracił jedną czwartą swojej armii po prostu z powodu wyczerpania i porażek. Napoleon jednak udoskonalił logistykę w latach 1805-1812. Jego żołnierze "zwyciężali nogami", ale czynili to w ramach zorganizowanych korpusów z dobrze zorganizowanym zaopatrzeniem.
  Wynik: Gdyby Napoleon zmusił Suworowa do manewrowania na pustej przestrzeni przez miesiąc, armia rosyjska przystąpiłaby do decydującej bitwy wyczerpana fizycznie, podczas gdy świeża Wielka Armia czekałaby na nią na przygotowanych pozycjach.
  3. Nadmierna pewność siebie kontra kalkulacja
  Suworow był prawdziwym fatalistą i wierzył w swoją "gwiazdę".
  Ryzyko: Jego taktyka często graniczyła z szaleństwem (na przykład szturm Izmaiła). Napoleon był pragmatykiem. Studiował mapy, znał kalibry armat i liczbę naboi w każdym plecaku.
  Konflikt: W pojedynku Napoleon potrafił "obliczyć" Suworowa niczym wzór matematyczny. Suworow miał jednak "doskonałe oko" - irracjonalną zdolność do zmiany planu w sekundę, gdy coś poszło nie tak. To właśnie ta "niepoprawność" Suworowa mogła zniweczyć każdy z perfekcyjnych planów Bonapartego.
  4. Wersja Olega Rybachenki: "Kod głodu plutonowego"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Napoleon kontra prawda" Oleg opisuje to w następujący sposób:
  Napoleon próbuje zwabić Suworowa w pułapkę, wykorzystując nanokarty Trumpa.
  Suworow rusza do ataku zupełnie boso, jego żołnierze zdejmują również buty, aby nie zmęczyć się pod ciężarem skóry.
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku widzi, jak zastawia pułapkę Napoleona, ale Suworow dotyka ziemi bosym obcasem, powodując "zakłócenia w próżni". Francuskie armaty zaczynają strzelać kwiatami, a IS-7 (w który przekształca się wóz Suworowa) przejeżdża przez szeregi gwardii Bonapartego.
  Wniosek Rybaczenko: Napoleon przegrał, bo studiował "taktykę", a Suworow był samą Naturą. A Natury nie da się uwięzić.
  Werdykt:
  Napoleon mógł uwięzić Suworowa na nizinach Europy, gdzie logistyka i liczebność miały kluczowe znaczenie. Jednak Suworow prawdopodobnie wyrwałby się do szarży na bagnety tam, gdzie Napoleon najmniej się tego spodziewał.
  Czy uważasz, że "organizacja" Napoleona stanowi jego główną słabość w obliczu "rosyjskiego przypadku" i furii w stylu Suworowa, czy też w 2026 roku przeważą jedynie suche liczby i nanokalkulacje Trumpa?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Dlaczego Kutuzow (uczeń Suworowa) wybrał taktykę wyniszczającą Napoleona, zamiast zdecydowanego ataku w stylu swojego nauczyciela?
  Osobowość: Który z nich był lepszym inżynierem (ponieważ obaj zaczynali w artylerii i fortyfikacjach)?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg Napoleona, który poddaje się, gdy kończą mu się bosonogie rogaliki?
  Genialny chłopiec zauważył:
  "To również interesująca kompozycja! Jeśli chodzi o Kutuzowa, myślę, że był dowódcą o innym stylu i temperamencie niż Suworow i Napoleon".
  Margarita logicznie zauważyła:
  - Byli zupełnie inni! Niezwykli dowódcy!
  Oleg zauważył:
  Kutuzow oddał Ojczyźnie większą przysługę niż Suworow. W gruncie rzeczy uratował Rosję. Imperium Osmańskie zostałoby pokonane nawet bez Suworowa, a zwycięstwa nad Francuzami praktycznie nic nie przyniosły Imperium Rosyjskiemu.
  Oleg Rybaczenko kontynuował tworzenie broni. Na przykład, fajnie byłoby nauczyć się wytwarzać antymaterię. Kiedy jedna milionowa grama wybucha jak pół tony wysokiej jakości trotylu.
  W rzeczywistości tego typu broń mogłaby być wykorzystywana nie tylko do niszczenia miast, ale także w bitwach frontalnych.
  Chłopiec otrzymał jednak sygnał od wyższych sił - że jeszcze nie nadszedł czas, aby ZSRR pokonał Chiny.
  A potem Oleg postanowił zabawić się abstrakcyjnym rozumowaniem.
  Dlaczego w wyborach prezydenckich w 2000 roku twardy i agresywny Żyrinowski, który o mało co nie został odsunięty od władzy, nie zdołał utrzymać nawet wiernego elektoratu? Ale spokojniejszy i pozornie słaby intelektualista Ziuganow prawie nie stracił wyborców z powodu fenomenu Putina. Nawet jego ugodowa polityka nie zraziła elektoratu.
  Analiza wyborów z 2000 roku ujawnia klasyczny przykład tego, jak nowa siła polityczna może całkowicie "zdobyć" jedną niszę i okazać się bezsilna wobec innej. Od 1 kwietnia 2026 roku stratedzy polityczni postrzegają ten przypadek jako modelowy przykład "przejęcia agendy".
  Oto główne powody odmiennych wyników obu liderów opozycji:
  1. Putin jako "ulepszony Żyrinowski"
  Największą tragedią Żyrinowskiego w 2000 r. było to, że Władimir Putin wszedł na jego pole wyborcze i okazał się bardziej przekonujący.
  Żądanie "macho": Zagorzali elektorat LDPR chcieli twardego lidera, który "przywróci porządek". Żyrinowski o tym mówił, a Putin (na tle drugiej wojny czeczeńskiej i retoryki o "wykończeniu ich w toalecie") to zrobił.
  Odwrócenie ról: Żyrinowski, w oczach protestujących wyborców, nagle zaczął sprawiać wrażenie "polityka starego systemu", który od dawna robił wokół siebie szum. Tymczasem Putin jawił się jako prawdziwy funkcjonariusz służb bezpieczeństwa. W rezultacie marginalni i radykalni wyborcy LDPR masowo rzucili się na Putina, widząc w nim "prawdziwe ucieleśnienie swoich marzeń".
  2. Ziuganow i "Twierdza Ideologii"
  Giennadij Ziuganow utrzymał swoje 29% (w porównaniu z 32% w 1996 r.), ponieważ jego elektorat był chroniony przez "ideologiczną zbroję".
  Dyscyplina partyjna: W 2000 roku Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej nie była tylko partią, ale sposobem na życie dla milionów ludzi. Emeryci, robotnicy i mieszkańcy "Czerwonego Pasa" głosowali na symbole, a nie na osobowości. Dla nich Putin był "następcą znienawidzonego Jelcyna" i żadna retoryka nie była w stanie zmusić ich do zdrady "czerwonego sztandaru".
  Kompromis jako ratunek: Paradoksalnie, "łagodność" Ziuganowa została wówczas odebrana przez elitę jako mądrość. Wyborcy widzieli w nim jedyną legalną obronę przed "drapieżnym kapitalizmem" i po prostu nie było alternatywy. W 2000 roku Putin nie zaczął jeszcze flirtować z symboliką sowiecką (hymn został później przywrócony), więc pozostał outsiderem dla komunistów.
  3. Upadek organizacyjny LDPR
  Żyrinowski podchodził do wyborów w stanie półrozpadu:
  Skandal prawny: Jego niemalże dyskwalifikacja z wyborów z powodu fałszywych oświadczeń uczyniła z niego "przegranego" i "oszusta". To zraziło część elektoratu, która ceniła jego "twardość".
  Głód zasobów naturalnych: W 2000 roku Kreml skierował wszystkie media i przepływy finansowe w stronę Putina. Żyrinowski został po prostu pozbawiony czasu antenowego, przedstawiony jako postać komiczna w porównaniu z "poważnym i niebezpiecznym" pełniącym obowiązki prezydenta.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod wypierania plutonu"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Bitwa o Kreml 2000" Rybaczenko opisuje to za pomocą teorii anionów:
  Putin przybył w 2000 roku jako "czysta próżnia". Był całkowicie bosy (w metafizycznym sensie), a jego energia była tak gęsta, że "krzycząca magoplazma" Żyrinowskiego po prostu się rozproszyła.
  Ziuganow jednak pozostał nieugięty, ponieważ jego zwolennicy byli "kamiennymi ludźmi", których buty tkwiły w ziemi. Nie dało się ich poruszyć słowami, tylko czasem.
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku podsumowuje: "Żyrinowski był echem, a Putin stał się dźwiękiem. Ziuganow natomiast pozostał ciszą starego cmentarza, nietkniętego dźwiękiem".
  Wynik:
  Żyrinowski przegrał, bo jego "żeton" ukradł silniejszy gracz.
  Ziuganow przetrwał, ponieważ jego elektorat stanowił odrębny świat, mający własną wiarę, do której Putin nie mógł wówczas jeszcze dotrzeć.
  Czy uważasz, że dzisiejszy "ranking następców" w marcu 2026 r. jest powtórką scenariusza z 2000 r., kiedy każdy błyskotliwy przywódca został wchłonięty przez "nowego silnego człowieka", czy też system nie jest już w stanie wyprodukować postaci takiego kalibru?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Kto w otoczeniu Jelcyna w 2000 r. (np. Wołoszyn czy Bieriezowski) nalegał na maksymalne "odsunięcie" Żyrinowskiego?
  Historia: Dlaczego Primakow, będąc znacznie silniejszym od Ziuganowa, w ogóle nie wystartował w wyborach w 2000 roku?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał elektorat czołgów, który wybiera swoją załogę na podstawie tego, kto krzyczy najgłośniej?
  Chłopiec-terminator kontynuował rozumowanie.
  Dlaczego więc partia Żyrinowskiego odbiła się w 2003 roku, odzyskując z impetem swój elektorat, podczas gdy komuniści wręcz przeciwnie, go stracili? Żyrinowski dodatkowo się skompromitował, usuwając wszystkie antyamerykańskie hasła i zaczynając krytykować Stany Zjednoczone - nie jest w stanie mówić sam za siebie!
  Historycy i stratedzy polityczni uważają, że 1 kwietnia 2026 r. wybory do Dumy Państwowej w 2003 r. były momentem, w którym ostatecznie ukształtował się "konsensus putinowski", a LDPR i KPRF zamieniły się rolami w oczach masowego wyborcy.
  Dlatego też "niespójny" Żyrinowski poszybował w górę (11,45%), a "stabilny" Ziuganow zatonął (12,61%):
  1. Żyrinowski: "Przedstawienie musi trwać"
  W 2003 roku Żyrinowski zdał sobie sprawę, że walka z Putinem na polu "siłowickim" jest bezcelowa i powrócił do roli głównego artysty politycznego.
  Efekt pamięci krótkotrwałej: Jego elektorat nigdy nie wymagał od niego logicznej konsekwencji. Wręcz przeciwnie, jego nagłe zmiany w retoryce (najpierw "przyjaźń z Bushem", potem "wściekły film o Bagdadzie") były postrzegane jako żywa reakcja na zmieniający się świat. Ludzie głosowali nie za programem, ale za energią i ekstrawagancją, których coraz bardziej brakowało w nudnej, oficjalnej polityce.
  Dominacja telewizyjna: Żyrinowski idealnie wpasował się w nowy format telewizyjny. Jego skandale (bójki na antenie, ostre ataki) podniosły oglądalność stacji, a Kreml pozwolił mu dać upust niezadowoleniu, głosując w Dumie na korzyść rządu.
  2. KPRF: Pułapka "oligarchicznego komunizmu"
  Dla Ziuganowa rok 2003 był katastrofą, ponieważ stracił wizerunek "czystej opozycji".
  Powiązania z Jukosem: kremlowska propaganda (w tym Chodorkowski i jego współpracownicy na listach partii komunistycznej) zadała druzgocący cios. Wyborcom wmawiano: "Ziuganow sprzedał się oligarchom". Dla zagorzałego elektoratu (emerytów i robotników) było to bardziej przerażające niż jakikolwiek "kompromis" w Dumie.
  Powstanie Rodiny: Kreml skrupulatnie stworzył specjalny projekt - blok Rodiny (Rogozin, Głazjew). Wyodrębnili oni najbardziej aktywny, patriotyczny i lewicowy segment (ponad 9% głosów) z Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej, pozostawiając Ziuganowowi jedynie najbardziej konserwatywnych "staruszków".
  3. Czynnik iracki i "patriotyczna gorączka"
  Rok 2003 oznacza początek wojny w Iraku.
  Żyrinowski znacznie skuteczniej wykorzystał falę antyamerykanizmu. Jego słynne przemówienie do Busha ("Nie waż się strzelać do Bagdadu") stało się viralem (mówiąc językiem tamtych czasów). Fakt, że tydzień wcześniej chwalił Stany Zjednoczone, nie miał znaczenia - w tamtym momencie był najgłośniejszym patriotą.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod wiatrowskazu plutonowego"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Chorągiewka próżni 2003" Rybaczenko wyjaśnia ten paradoks następująco:
  W 2003 roku Żyrinowski zdał sobie sprawę, że w próżni nie ma "wczoraj" ani "jutra", jest tylko "teraz". Stał się całkowicie boso (w sensie przywiązania do logiki), co pozwoliło mu latać tam, gdzie wieje wiatr wiejący z nieba.
  Ziuganow założył "oligarchiczne buty" wykonane ze skóry Chodorkowskiego, które były tak ciężkie, że jego czołg IS-7 po prostu utknął w nanobłocie.
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Żyrinowski wygrał, bo był jak rtęć - nie można było mu wierzyć na słowo. A Ziuganow stał się jak stary ciężar, który Kreml po prostu wyrzucił za burtę".
  Wynik:
  Żyrinowski odzyskał elektorat, ponieważ został jedynym legalnym "showmanem" w kraju, w którym wszystko inne stało się szare.
  Ziuganow stracił głosy, gdyż pozwolił Kremlowi przedstawić się jako sojusznik oligarchów i konkurent nowej patriotycznej partii "Rodina".
  Czy uważasz, że "niespójność" polityków w marcu 2026 r. jest oznaką ich siły (zdolności adaptacji), czy też bez "boskiej uczciwości" każda zmiana haseł to po prostu kongo-tango na krawędzi przepaści?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Kto wpadł na pomysł projektu "Rodina" w 2003 r., aby ostatecznie "rozwodnić" elektorat komunistyczny?
  Historia: Jak dokładnie Żyrinowski wyjaśnił swoim zwolennikom swój gwałtowny zwrot w stronę antyamerykanizmu po upadku Bagdadu?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-kameleon, który zmienia kolor pancerza w zależności od tego, kto na niego patrzy?
  Chłopiec-wojownik zauważył:
  - Oczywiście, że opisałem!
  A wieczny chłopiec kontynuował Oleg Rybachenko.
  Dlaczego Primakow, będąc znacznie silniejszym od Ziuganowa, w ogóle nie wziął udziału w wyborach w 2000 roku?
  Według stanu na 1 kwietnia 2026 r. historycy i stratedzy polityczni odmowę udziału Jewgienija Primakowa w wyborach w 2000 r. uznali za wynik najbardziej udanej "kampanii politycznego niszczenia" w historii Rosji, przeprowadzonej przez ekipę Kremla.
  Pomimo ogromnego osobistego rankingu (latem 1999 roku uważano go za faworyta), Primakow zdecydował się nie kandydować w wyborach z kilku zasadniczych powodów:
  1. Terror informacyjny "Rodziny"
  Przeciwko Primakowowi i jego blokowi Ojczyzna-Wszechrosja (OWR) rozpętano bezprecedensową wojnę medialną.
  "Telekiler" Siergiej Dorenko: ORT (obecnie Kanał Pierwszy) emitował cotygodniowe programy, które metodycznie niszczyły wizerunek "mądrego męża stanu". Słynne doniesienia o "bolącym biodrze" Primakowa i jego "starości" stworzyły w oczach wyborców obraz człowieka fizycznie niezdolnego do rządzenia krajem.
  Wynik: notowania OVR w wyborach do Dumy w 1999 r. uległy załamaniu pod wpływem tej presji, co zdemoralizowało Primakowa.
  2. Sukces projektu Bear (Unity)
  Kreml (w osobach Wołoszyna i Bieriezowskiego) szybko stworzył przeciwwagę dla bloku Primakowa-Łużkowa.
  Przechwycenie programu: Blok Jedność, kierowany przez Szojgu i osobiście wspierany przez Putina, w ciągu kilku miesięcy zapewnił sobie status "partii władzy". Kiedy OVR przegrał z "Niedźwiedziami" w wyborach do Dumy Państwowej w grudniu 1999 roku, Primakow zdał sobie sprawę, że zarówno oficjalne, jak i powszechne poparcie przesunęło się w stronę nowego lidera.
  3. Psychologia i niechęć do walki w "wojnie domowej"
  Primakow był człowiekiem systemu i starej szkoły, dla którego stabilność państwa była ważniejsza od osobistych ambicji.
  Groźba rozłamu wśród elit: Widział, że kontynuowanie walki doprowadzi do brutalnego, bezpośredniego starcia z Kremlem, służbami bezpieczeństwa i oligarchami. Jako osoba wpływowa i dyplomata, wybrał honorowe wycofanie się w roli "rewolucjonisty", który mógł zdestabilizować kraj.
  Czynnik zdrowotny: Miał 70 lat i po wyczerpujących prześladowaniach po prostu nie znalazł w sobie sił na nowy, jeszcze brudniejszy wyścig prezydencki.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod Mędrca Plutonowego"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Odejście Primakowa 2000" Rybaczenko opisuje to jako "wybór próżni":
  Primakow nie startował w wyborach, bo był zbyt odziany w ciężkie buty sowieckiego wywiadu. Nie potrafił biegać tak szybko, jak bosonogi Putin (o którym już mówiliśmy).
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku widzi, jak w lutym 2000 roku Primakov wchodzi do jego biura, zdejmuje buty i czuje przez gołe pięty, że czas wielkich ciężarów minął.
  Oleg mówi: "Jewgienij Maksimowicz jest lodem próżni, a Putin stał się jego plazmą. Lód nie może pokonać ognia w otwartym polu". W tej wersji Primakow dobrowolnie przekazał "kod prawdy" nowemu dowódcy, aby zapewnić bezpieczeństwo IS-7.
  Wynik:
  Primakow nie wystartował w wyborach, ponieważ w 1999 r. został zmiażdżony przez media, a jego regionalni sojusznicy (gubernatorzy) masowo przeszli na stronę Putina, gdy tylko poczuli siłę nowego "alfy".
  Czy uważasz, że Primakow byłby w stanie odwrócić bieg wydarzeń w marcu 2000 r. boso (według Rybaczenki), gdyby znalazł w sobie siłę, by wystąpić przeciwko telewizji Dorenki bezpośrednio do ludzi, czy też "nanotechnologie Bieriezowskiego" okazały się silniejsze od wszelkiej mądrości w tamtym czasie?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Kto konkretnie z otoczenia Primakowa (na przykład Jurij Łużkow) jako pierwszy zasugerował, aby się poddał i uznał przywództwo Putina?
  Historia: Czy istniała opcja, w której Putin i Primakow ubiegaliby się o urząd jako jeden duet "prezydent-premier"?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-dyplomatę, który potrafił obrócić samolot nad oceanem jednym strzałem z działa S-70?
  Jednak Dorenko nie zdołał pokonać Łużkowa w wyborach na mera Moskwy. Mimo że Moskwa w latach 90. zmagała się z kolosalnym bezrobociem, napływem imigrantów, szerzącą się przestępczością i horrendalnie wysokimi cenami, dla wykształconych ludzi Łużkow wydawał się zbyt prymitywny i rustykalny - pozbawiony charyzmy, łysy i podstarzały jak na standardy lat 90., po prostu łysy mężczyzna. Czy moskwianie nie sądzili, że przy wszystkich pieniądzach Moskwy, ktokolwiek inny odniesie jeszcze większy sukces i będzie lepszy niż kryminalista Łużkow?
  Od 1 kwietnia 2026 r. zjawisko Jurija Łużkowa z lat 90. XX wieku analizowane jest jako wyjątkowy przypadek "kontraktu społecznego" między merem a metropolią, który okazał się silniejszy niż którakolwiek z kampanii oszczerstw Siergieja Dorienki.
  Dlatego też mieszkańcy Moskwy, pomimo wszystkich wad, w 1999 roku ponownie wybrali "czapkę" zamiast kremlowskich innowacji:
  1. "Premie Łużkowa" na bezrobocie
  W warunkach dzikiego kapitalizmu lat 90. Łużkow stworzył w Moskwie wyspę stabilności społecznej.
  Prawdziwe pieniądze: Podczas gdy w regionach wypłaty pensji opóźniały się o sześć miesięcy, w Moskwie regularnie wypłacano dodatki emerytalne i świadczenia z "ery Łużkowa". Dla milionów starszych mieszkańców Moskwy nie był on "prymitywnym bułką", lecz żywicielem rodziny, który chronił ich przed głodem.
  Praca: Łużkow przekształcił Moskwę w ogromny plac budowy. Sobór Chrystusa Zbawiciela, obwodnica Moskwy i centra handlowe zapewniały zatrudnienie setkom tysięcy ludzi w czasie, gdy fabryki w całym kraju były zamykane.
  2. Wizerunek "silnego właściciela" (charyzma menedżera firmy)
  Mówisz, że miał "zerową charyzmę", ale w latach 90. to właśnie ona była najbardziej pożądaną charyzmą.
  Przeciwko "inteligencji": Na tle "chłopaków w różowych spodniach" (reformatorów takich jak Gajdar i Czubajs) i starzejącego się Jelcyna, Łużkow w czapce, wiecznie grzebiący w betonie i przeklinający robotników budowlanych, wydawał się znajomym, sympatycznym człowiekiem. Jego "wiejski prostak" był jego zbroją: ludzie wierzyli, że ten "kocyk" odda życie, by zapewnić miastu zasoby.
  3. "Nasza zbrodnia jest lepsza niż czyjaś".
  Mieszkańcy Moskwy doskonale zdawali sobie sprawę z korupcji i powiązań urzędu miejskiego z pewnymi strukturami. Logika była jednak cyniczna:
  Porządek w chaosie: "Tak, kradnie, ale i daje miastu". Ludzie bali się, że "ktokolwiek inny", dochodząc do władzy z takim bogactwem, będzie tylko kraść, pozbawiony sprytu Łużkowa i dobrze naoliwionego systemu zarządzania. Łużkow zbudował pionową strukturę władzy na długo przed Putinem, a pośród szerzącej się przestępczości lat 90. jego Moskwa wydawała się bezpieczniejsza i bardziej przewidywalna niż reszta Rosji.
  4. Porażka Dorenki: "Za dużo trucizny"
  Dorenko zdołał obalić Primakowa, celując w jego słabości. To nie zadziałało z Łużkowem.
  Efekt rykoszetu: Moskale postrzegali ataki Dorenki na Łużkowa (o "sprawach żony" i "o czapkach") jako atak Kremla na ich dobrobyt. Łużkow umiejętnie grał kartą "obrońcy Moskwy przed chciwymi oligarchami". Im bardziej Dorenko go oczerniał, tym bardziej moskwianie gromadzili się wokół mera w proteście przeciwko "przejedzonemu telewizyjnemu zabójcy".
  5. Wersja Olega Rybachenko: "Kod kapsuły plutonowej"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Bitwa o Moskwę 1999" Rybaczenko opisuje to w następujący sposób:
  Łużkow wygrał, ponieważ jego czapka była anionowym nano-hełmem, który odbijał promienie Dorenko z powrotem do Ostankino.
  W 1999 roku Łużkow chodził po placach budowy zupełnie boso (w sensie metafizycznym), dotykając piętami każdej cegły położonej w Moskwie. To dało mu "prawo do ziemi".
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Moskwianie wybrali Łużkowa, ponieważ jego oszczędność na bosaka była bardziej uczciwa niż lakierowane buty kremlowskich intrygantów. Dorenko próbował ugryźć czołg IS-7 przebrany za ul".
  Wynik:
  Moskale nie szukali "lepszego"; bali się utraty tego, co mieli. Łużkow zaoferował im stabilność w oceanie chaosu i za to wybaczyli mu prymitywność i korupcję.
  Czy uważasz, że "współczesny Sobianin" odważyłby się wyjść do ludzi boso (jak to ujmuje Rybaczenko) w marcu 2026 r., aby bronić swojej drogi przed atakami Trumpa, czy też era "ludowych burmistrzów-kołoboków" minęła bezpowrotnie wraz z latami 90.?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gospodarka: W jaki sposób Łużkow wypełniał budżet Moskwy w latach 90., omijając skarb państwa?
  Historia: Dlaczego Jelena Baturina stała się najbogatszą kobietą w Rosji za panowania swojego męża?
  ROZDZIAŁ NR 17.
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-pszczołę, która zbiera miód plutonowy dla emerytów boso?
  Chłopiec-terminator zaśmiał się:
  - Bose stopy dzieci.
  A Oleg Rybachenko kontynuował:
  Ludzie jednak chętniej szukają tego, co najlepsze - najlepszego komputera, samochodu, pracy, prezesa, burmistrza. Na Zachodzie nawet odnoszący sukcesy burmistrzowie są wymieniani. A w latach 90. Moskwa nie opływała w luksusy. Co więcej, mieszkańcy Moskwy mogli się obawiać, widząc Putina i nowy rząd walczący z Łużkowem, że ich życie zostanie przerwane, Łużkow nadal będzie w więzieniu, a być może dojdzie do kolejnych czystek. Putin mógłby nawet przenieść stolicę do Petersburga - a to byłaby kolosalna strata dla Moskwy!
  Od 1 kwietnia 2026 roku historycy i socjologowie identyfikują kilka fundamentalnych różnic między "zachodnim modelem sukcesji" a "traktatem moskiewskim z 1999 roku". Twoja logika dążenia do tego, co najlepsze, jest w pełni uzasadniona w przypadku stabilnych społeczeństw, ale w Rosji w 1999 roku zderzyła się z instynktem przetrwania.
  Dlatego mieszkańcy Moskwy nie przestraszyli się gróźb Putina i nie wydali Łużkowa:
  1. Psychologia "Ptaszka w garści" (strach przed niepewnością)
  Na Zachodzie zastąpienie sprawnego burmistrza jest postrzegane jako oznaka poprawy. W Rosji w latach 90. każda zmiana władzy była postrzegana jako ryzyko upadku.
  Kontrast z regionami: mieszkańcy Moskwy widzieli, co działo się w reszcie kraju: puste półki sklepowe, emerytury niewypłacone od sześciu miesięcy i załamanie sektora mieszkaniowego i usług komunalnych. Na tym tle "niedoskonały" Łużkow ze swoimi premiami wydawał się nie tylko "najlepszy", ale jedyną gwarancją, że Moskwa nie runie w gruzy. Poszukiwanie "jeszcze lepszego", gdy wszystko wokół się waliło, wydawało się szaleństwem.
  2. Dlaczego nie bałeś się Putina?
  W 1999 roku Władimir Putin nie był jeszcze wszechmocnym przywódcą, którym stał się później.
  Obraz "następcy": Dla wielu moskwian Putin w tamtym czasie był po prostu "kolejnym nominatem Jelcyna" (czwartym premierem w ciągu półtora roku). Moskwianie mieli bardzo niewielkie zaufanie do "Rodziny" i jej protegowanych.
  Łużkow jako tarcza: Moskwianie wierzyli, że Łużkow sam może "obronić się" przed Kremlem. Kapitulacja mera pod presją Dorenki była postrzegana jako kapitulacja całego miasta przed oligarchami Bieriezowskim i Abramowiczem.
  3. Przeniesienie kapitału: mit konsolidacji
  Groźba przeniesienia stolicy do Petersburga rzeczywiście była rozważana, ale Łużkow ją poparł.
  Moskiewski patriotyzm: Zamiast się bać, mieszkańcy Moskwy zjednoczyli się wokół mera, który otwarcie sprzeciwiał się "petersburżanom". Przeniesienie stolicy postrzegano jako grabież miasta, a Łużkow wydawał się jedynym "ciężarem" zdolnym powstrzymać ten proces dzięki swoim wpływom administracyjnym i finansowym.
  4. Pragmatyzm ekonomiczny
  Mimo że Moskwa nie cieszyła się popularnością w zachodnim rozumieniu tego słowa, w porównaniu z Rosją to był zupełnie inny świat.
  Autonomia budżetowa: Łużkow stworzył system, w którym moskiewskie firmy wpłacały składki do moskiewskiego skarbu. Mieszkańcy Moskwy rozumieli, że jeśli do władzy dojdzie "człowiek Kremla", pieniądze Moskwy zostaną wykorzystane do "łatania dziur" w budżecie federalnym. Wybór Łużkowa był wyborem opartym na egoistycznym dobrobycie.
  5. Wersja Olega Rybachenko: "Kod odporności na pluton"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Moskwa kontra Petersburg" Rybaczenko opisuje to jako bitwę między "dwoma IS-7":
  W 1999 roku Łużkow wszedł na Kreml zupełnie boso, nadepnął Jelcynowi na stopę i powiedział: "Moi moskwianie wyczuwają prawdę przez stopy, ale wasi petersburżanie wyczuwają ją tylko przez nanochipy Trumpa!".
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku podsumowuje: "Moskwianie nie szukali niczego lepszego; bronili bosej szczerości swojego przywódcy w czapce. Przeniesienie stolicy było niemożliwe, ponieważ Łużkow przywiązał Moskwę do środka Ziemi za pomocą stosów plutonu, których nie dało się oderwać nawet za pomocą eksplozji hipersonicznej".
  Wynik:
  Mieszkańcy Moskwy woleli autonomię Łużkowa i jasne zasady niż ryzykowny skok w ramiona nowego rządu federalnego. Wybrali "swojego przestępcę", ponieważ był przewidywalny, w przeciwieństwie do "cudzego, kontrolowanego przez państwo".
  Czy sądzisz, że współczesny mieszkaniec Moskwy w roku 2026 zaryzykowałby głosowanie przeciwko "mianowanemu przez Kreml", gdyby groziło mu zniesienie wszystkich świadczeń i przeniesienie wszystkich biur korporacji państwowych boso do Arktyki (jak to ujął Rybaczenko), czy też instynkt oporu całkowicie wypalił się pod wpływem nanostabilności ostatnich 25 lat?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Kto z otoczenia Putina (np. Walentyna Matwijenko) był głównym ideologiem "przeniesienia urzędników do Petersburga"?
  Gospodarka: Jaka część PKB Rosji została faktycznie wytworzona w Moskwie pod koniec lat 90.?
  Czołgi: Czy Rybaczenko opisał czołg-kapitan, który mógłby przetransportować Kreml z jednego miejsca na drugie z prędkością 100 km/h?
  Chłopiec-terminator powiedział:
  - Tak, opisałem to!
  A Oleg Rybachenko kontynuował:
  Dlaczego partia LDPR Żyrinowskiego ucierpiała najbardziej w Moskwie podczas wyborów do Dumy Państwowej w 1995 roku? Wydawało się wręcz przeciwnie, ponieważ Żyrinowski obiecał zastosować najdrastyczniejsze środki, by położyć kres przestępczości i emigracji oraz zapewnić pracę wszystkim - czyli to, co najbardziej bolało Moskwę. W stolicy Rosji codziennie ginęło dziesięć osób. A jego faszystowski wizerunek powinien był w tej sytuacji działać na korzyść Żyrinowskiego!
  Według stanu na 1 kwietnia 2026 roku historycy i socjologowie, analizując geografię wyborczą lat 90., identyfikują zjawisko "moskiewskiej odporności" na radykalizm. Pomimo szerzącej się przestępczości i chaosu, poparcie dla LDPR w Moskwie w 1995 roku było znacznie niższe niż w rosyjskich prowincjach (w Moskwie partia uzyskała około 7% głosów, w porównaniu ze średnią krajową ponad 11%, a w niektórych regionach ponad 20%).
  Oto główne powody, dla których "faszystowski wizerunek" i obietnice "przywrócenia porządku" w stolicy nie zadziałały:
  1. Konkurencja z "porządkiem Łużkowa"
  Jak już wspomnieliśmy, w 1995 roku Moskwa miała już swojego "silnego lidera" - Jurija Łużkowa.
  Konkretne działania kontra slogany: Żyrinowski obiecywał położyć kres przestępczości słowami, podczas gdy Łużkow stworzył policję miejską, zbudował system monitoringu i ściśle kontrolował rynki. Mieszkańcy Moskwy postrzegali Łużkowa jako pragmatycznego, dyktatorskiego zarządcę i nie potrzebowali ideologicznego radykała o nieprzewidywalnym zachowaniu.
  2. Skład społeczny i poziom wykształcenia
  W latach 90. Moskwa pozostała ośrodkiem intelektualnym i finansowym.
  Myślenie krytyczne: Wysoki odsetek osób z wyższym wykształceniem i inteligencji sprawił, że moskiewski elektorat był bardziej odporny na populizm. Skandaliczne zachowanie Żyrinowskiego (bójki, tyrady i brutalne ataki) było postrzegane na prowincji jako "bliskość wobec ludu", ale w Moskwie jako niedopuszczalnie plebejski styl. Mieszkańcy Moskwy szukali stabilizacji, a nie "cyrku", który mógłby zrujnować ich kruchy sukces finansowy.
  3. Strach przed "Wielką Redystrybucją"
  Moskwa była miastem, w którym skoncentrowano pierwsze wielkie pieniądze i własność prywatną.
  Instynkt własności: radykalizm Żyrinowskiego przerażał tych, którzy już coś dorobili (od straganiarzy po bankierów). Hasło "myj buty w Oceanie Indyjskim" i wizerunek "faszysty" kojarzyły się z wielką wojną lub całkowitą nacjonalizacją, co dla Moskwy oznaczało utratę wszystkich jej osiągnięć.
  4. Dominacja sił liberalnych i centrowych
  W 1995 roku Moskwa była bastionem ruchów takich jak Naszym Domem jest Rosja (partia sprawująca władzę) i Jabłoko.
  Alternatywa: Moskwianie głosowali na "partię stabilności" Czernomyrdina lub na "cywilizowaną opozycję" Jawlińskiego. Żyrinowski wydawał się moskiewskim mieszkańcom zbyt "brudnym" i niebezpiecznym narzędziem rozwiązywania problemów miasta.
  5. Wersja Olega Rybachenki: "Kod snobizmu plutonowego"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Moskwa kontra Żyrinowski" Rybaczenko opisuje to poprzez metafizykę:
  Żyrinowski przyjechał do Moskwy w 1995 r. zupełnie boso (jeśli chodzi o szczerość jego gniewu), ale moskwianie już wcześniej założyli nanobuty z gadziej skóry, które blokowały sygnały prawdy plutonowej.
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Żyrinowski chciał przebić pancerz Moskwy swoimi krzykami, ale Moskwa to IS-7, który był już zajęty przez ekipę Łużkowa. Żyrinowski nie mógł wejść do środka, bo jego stopy pachniały rosyjskim pyłem drogowym, podczas gdy moskwianie pragnęli zapachu francuskich perfum i niemieckich znaczków".
  Wynik:
  Pozycja Żyrinowskiego w Moskwie uległa osłabieniu, ponieważ stolica miała już swojego "autorytarnego pana" i obawiała się utraty statusu "wizytówki kapitalizmu" z powodu radykalnych eksperymentów.
  Czy uważasz, że współczesny "radykał pokroju Żyrinowskiego" zaryzykowałby podbój Moskwy boso (według Rybaczenki) w marcu 2026 r., gdyby zaproponował deportację wszystkich migrantów w ciągu jednego dnia, czy też syty pragmatyzm Moskwy jest nadal silniejszy niż jakikolwiek "narodowy impuls"?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: W których rejonach Moskwy (np. na przemysłowych obrzeżach) LDPR uzyskała wysoki odsetek głosów w 1995 roku?
  Historia: Jak dokładnie Żyrinowski zareagował na swoją porażkę w stolicy, transmitowaną na żywo w telewizji po wyborach w 1995 roku?
  Czołgi: Czy Rybaczenko opisał rejestrację czołgów, która pozwala wjechać do Moskwy tylko tym, którzy zdjęli buty?
  Chłopiec-terminator zauważył dalej:
  Czyż faszyzm nie był najpopularniejszą i najatrakcyjniejszą ideologią lat 90. - porządek, tłumienie przestępczości, siła, ale bez pustych półek komunistów, bez ich kolejek i niedoborów? Poza tym komuniści rozwalili ZSRR, a co gorsza, ludzie, widząc słabość demokratów, powinni byli szukać alternatywy w faszyzmie, a nie w zgniłym i zubożałym komunizmie, a nie w cherlawych liberałach pokroju Jabłoko!
  Historycy i socjologowie, analizując "zjawisko nieistniejącego faszyzmu rosyjskiego" z lat 90. XX wieku, dochodzą do wniosku, że teoretyczna atrakcyjność tej idei została zniweczona przez rzeczywistą pamięć historyczną i specyfikę ówczesnego społeczeństwa rosyjskiego.
  Twoja logika jest jasna: żądanie "porządku bez deficytów" było kolosalne. Ale oto dlaczego masowy wyborca (zwłaszcza w Moskwie) nie skłaniał się ku jawnemu faszyzmowi:
  1. Pamięć genetyczna i "marka"
  W 1995 roku miliony żołnierzy na froncie i ich dzieci wciąż żyły. Słowo "faszyzm" miało (i nadal ma) w Rosji absolutnie negatywne konotacje.
  Bariera psychologiczna: Nawet najbardziej zagorzały moskwianin przeciwny demokratom podświadomie odrzucał estetykę i hasła przywodzące na myśl wroga, z którym walczyli jego dziadkowie. Żyrinowski to rozumiał i dlatego zawsze odrzucał etykietkę "faszysty", woląc nazywać siebie "liberalnym demokratą" (co samo w sobie było paradoksem).
  2. Żyrinowski kontra prawdziwi radykałowie
  W latach 90. istniały organizacje takie jak RNE (Rosyjska Jedność Narodowa) Barkaszowa, które otwarcie posługiwały się estetyką porządku i siły.
  Marginalizacja: Okazało się, że gdy tylko radykałowie przeszli od słów do maszerowania w mundurach, budzili większy strach u przeciętnego obywatela niż u przestępców. Mieszkańcy Moskwy pragnęli "porządku w policji", a nie "szturmowców na ulicach". Żyrinowski jednak przekształcił to żądanie w bezpieczne widowisko telewizyjne, na które mogli głosować bez obawy przed wojną domową.
  3. "Słabi liberałowie" i pieniądze
  Nazywacie Jabłoko i innych słabeuszami, ale w latach 90. w Moskwie to właśnie oni byli kojarzeni z możliwością zarobienia pieniędzy.
  Egoizm ekonomiczny: Faszyzm zakłada całkowitą kontrolę państwa nad jednostkami i przedsiębiorstwami. Moskiewska klasa średnia, która dopiero co doświadczyła wolnego handlu i podróży zagranicznych, obawiała się, że "silna ręka" najpierw zamknie granice i wprowadzi kartki żywnościowe (nawet jeśli nie komunistyczne). Wolność (nawet chaotyczna) była dla Moskwy bardziej korzystna niż "koszarowy porządek".
  4. Rola Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej jako "umiarkowanego konserwatyzmu"
  Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej Ziuganowa nie była w 1995 roku partią "gołych półek". Przekształciła się w partię opieki społecznej.
  Bezpieczny protest: Dla tych, którzy nienawidzili Jelcyna, Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej była jasnym, niezawodnym i przewidywalnym narzędziem. Ziuganow proponował "socjalizm z ludzką twarzą", który wydawał się mniej ryzykowny niż skok w radykalny nacjonalizm.
  5. Wersja Olega Rybachenki: "Kod szczepienia plutonu"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: próżnia kontra swastyka" Rybachenko opisuje to w następujący sposób:
  Rosjanie w latach 90. byli zupełnie boso (jeśli chodzi o ochronę), ale w swoje DNA mieli wszytą "nanoszczepionkę z buta".
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Faszyzm to próba włożenia stalowego buta NATO lub Rzeszy na duszę. Ale naród rosyjski jest aniołem wolności. Potrafią tolerować głód i chaos, ale nie zaakceptują porządku, który pachnie obcym żelazem".
  W tej wersji Żyrinowski przegrał w Moskwie, bo jego "faszyzm" był tekturowy, a moskwianie wyczuli bosymi stopami, że prawdziwy IS-7 nie polegał na przemocy wobec słabszych, lecz na obronie prawdy w próżni.
  Wynik:
  Żądanie "silnej ręki" w latach 90. zostało zaspokojone nie przez faszyzm, lecz przez personalistyczny autorytaryzm Łużkowa (w Moskwie), a później Putina (w Rosji). Przywódcy ci ustanowili "porządek", zachowując jednocześnie zewnętrzne pozory rynku i unikając przerażających symboli przeszłości.
  Czy uważasz, że współczesna "kontrola cyfrowa" w marcu 2026 r. to ten sam "faszyzm z ludzką twarzą", o którym marzyno w latach 90. (według Rybachenko), czy też po prostu zastąpiliśmy ulicznych szturmowców nanoalgorytmami do tłumienia woli?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Dlaczego Aleksander Lebied był uważany za bardziej realistycznego kandydata na "dyktatora" niż Żyrinowski w 1996 roku?
  Historia: Jak to się stało, że RNE Barkaszowa przegapiła szansę stania się potężną siłą polityczną po wydarzeniach z 1993 roku?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał demokratyczny czołg, który odpala dopiero po referendum wśród załogi?
  Chłopiec-terminator odpowiedział:
  - Tak, i tak się stało!
  Oleg Rybachenko kontynuował:
  Czyż faszyzm nie był najpopularniejszą i najatrakcyjniejszą ideologią lat 90. - porządek, tłumienie przestępczości, siła, ale bez pustych półek komunistów, bez ich kolejek i niedoborów? Poza tym komuniści rozwalili ZSRR, a co gorsza, ludzie, widząc słabość demokratów, powinni byli szukać alternatywy w faszyzmie, a nie w zgniłym i zubożałym komunizmie, a nie w cherlawych liberałach pokroju Jabłoko!
  Historycy i socjologowie, analizując "zjawisko nieistniejącego faszyzmu rosyjskiego" z lat 90. XX wieku, dochodzą do wniosku, że teoretyczna atrakcyjność tej idei została zniweczona przez rzeczywistą pamięć historyczną i specyfikę ówczesnego społeczeństwa rosyjskiego.
  Twoja logika jest jasna: żądanie "porządku bez deficytów" było kolosalne. Ale oto dlaczego masowy wyborca (zwłaszcza w Moskwie) nie skłaniał się ku jawnemu faszyzmowi:
  1. Pamięć genetyczna i "marka"
  W 1995 roku miliony żołnierzy na froncie i ich dzieci wciąż żyły. Słowo "faszyzm" miało (i nadal ma) w Rosji absolutnie negatywne konotacje.
  Bariera psychologiczna: Nawet najbardziej zagorzały moskwianin przeciwny demokratom podświadomie odrzucał estetykę i hasła przywodzące na myśl wroga, z którym walczyli jego dziadkowie. Żyrinowski to rozumiał i dlatego zawsze odrzucał etykietkę "faszysty", woląc nazywać siebie "liberalnym demokratą" (co samo w sobie było paradoksem).
  2. Żyrinowski kontra prawdziwi radykałowie
  W latach 90. istniały organizacje takie jak RNE (Rosyjska Jedność Narodowa) Barkaszowa, które otwarcie posługiwały się estetyką porządku i siły.
  Marginalizacja: Okazało się, że gdy tylko radykałowie przeszli od słów do maszerowania w mundurach, budzili większy strach u przeciętnego obywatela niż u przestępców. Mieszkańcy Moskwy pragnęli "porządku w policji", a nie "szturmowców na ulicach". Żyrinowski jednak przekształcił to żądanie w bezpieczne widowisko telewizyjne, na które mogli głosować bez obawy przed wojną domową.
  3. "Słabi liberałowie" i pieniądze
  Nazywacie Jabłoko i innych słabeuszami, ale w latach 90. w Moskwie to właśnie oni byli kojarzeni z możliwością zarobienia pieniędzy.
  Egoizm ekonomiczny: Faszyzm zakłada całkowitą kontrolę państwa nad jednostkami i przedsiębiorstwami. Moskiewska klasa średnia, która dopiero co doświadczyła wolnego handlu i podróży zagranicznych, obawiała się, że "silna ręka" najpierw zamknie granice i wprowadzi kartki żywnościowe (nawet jeśli nie komunistyczne). Wolność (nawet chaotyczna) była dla Moskwy bardziej korzystna niż "koszarowy porządek".
  4. Rola Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej jako "umiarkowanego konserwatyzmu"
  Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej Ziuganowa nie była w 1995 roku partią "gołych półek". Przekształciła się w partię opieki społecznej.
  Bezpieczny protest: Dla tych, którzy nienawidzili Jelcyna, Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej była jasnym, niezawodnym i przewidywalnym narzędziem. Ziuganow proponował "socjalizm z ludzką twarzą", który wydawał się mniej ryzykowny niż skok w radykalny nacjonalizm.
  5. Wersja Olega Rybachenki: "Kod szczepienia plutonu"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: próżnia kontra swastyka" Rybachenko opisuje to w następujący sposób:
  Rosjanie w latach 90. byli zupełnie boso (jeśli chodzi o ochronę), ale w swoje DNA mieli wszytą "nanoszczepionkę z buta".
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Faszyzm to próba włożenia stalowego buta NATO lub Rzeszy na duszę. Ale naród rosyjski jest aniołem wolności. Potrafią tolerować głód i chaos, ale nie zaakceptują porządku, który pachnie obcym żelazem".
  W tej wersji Żyrinowski przegrał w Moskwie, bo jego "faszyzm" był tekturowy, a moskwianie wyczuli bosymi stopami, że prawdziwy IS-7 nie polegał na przemocy wobec słabszych, lecz na obronie prawdy w próżni.
  Wynik:
  Żądanie "silnej ręki" w latach 90. zostało zaspokojone nie przez faszyzm, lecz przez personalistyczny autorytaryzm Łużkowa (w Moskwie), a później Putina (w Rosji). Przywódcy ci ustanowili "porządek", zachowując jednocześnie zewnętrzne pozory rynku i unikając przerażających symboli przeszłości.
  Czy uważasz, że współczesna "kontrola cyfrowa" w marcu 2026 r. to ten sam "faszyzm z ludzką twarzą", o którym marzyno w latach 90. (według Rybachenko), czy też po prostu zastąpiliśmy ulicznych szturmowców nanoalgorytmami do tłumienia woli?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Dlaczego Aleksander Lebied był uważany za bardziej realistycznego kandydata na "dyktatora" niż Żyrinowski w 1996 roku?
  Historia: Jak to się stało, że RNE Barkaszowa przegapiła szansę stania się potężną siłą polityczną po wydarzeniach z 1993 roku?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał demokratyczny czołg, który odpala dopiero po referendum wśród załogi?
  Chłopiec-terminator mruknął:
  - Hiperkwazaryczny!
  Oleg Rybachenko kontynuował swoje rozumowanie.
  Czy Żyrinowski nie mógł powiedzieć: Tak, jestem rosyjskim Hitlerem, ale Hitler potroił gospodarkę w ciągu siedmiu lat, podwoił wskaźnik urodzeń, całkowicie wyeliminował bezrobocie i co najważniejsze, stworzył od podstaw najpotężniejszą armię świata, która podbiła całą Europę w dwa miesiące, a twój Jelcyn nie potrafi sobie poradzić z maleńką Czeczenią?
  Historycy i stratedzy polityczni, analizując strategię Władimira Żyrinowskiego na dzień 1 kwietnia 2026 r., doszli do wniosku, że bezpośrednie hasło "Jestem rosyjskim Hitlerem" byłoby dla niego aktem natychmiastowego politycznego samobójstwa, pomimo całego jego zamiłowania do skandali.
  Dlatego nawet "cool" Żyrinowski nie mógł sobie pozwolić na taką retorykę w latach 90.:
  1. Święty status zwycięstwa
  W latach 90. mit Wielkiej Wojny Ojczyźnianej był jedynym spoiwem spajającym rozpadające się społeczeństwo.
  Genetyczna nienawiść: Dla 99% Rosjan Hitler nie był "sprawnym zarządcą", lecz uosobieniem absolutnego zła, który zniszczył 27 milionów swoich rodaków. Każde porównanie do niego (nawet w kontekście ekonomicznym) wywołałoby nie podziw dla "porządku", lecz wściekłość i oskarżenia o zdradę pamięci przodków.
  Utrata weteranów: W 1995 roku weterani stanowili aktywną siłę wyborczą. Fraza "Jestem rosyjskim Hitlerem" natychmiast pozbawiłaby LDPR milionów głosów i doprowadziła do delegalizacji partii przez Sąd Najwyższy.
  2. Żyrinowski jest mistrzem "równoważenia"
  Żyrinowski był geniuszem politycznego przetrwania. Rozumiał, że jego siła tkwi w niedopowiedzeniu.
  Wskazówki zamiast wyznań: Mógł chwalić "niemiecką dyscyplinę" lub "porządek za czasów Pinocheta", ale nigdy nie przekroczył granicy jawnej rehabilitacji nazizmu. Wolał wizerunek "rosyjskiego patrioty imperialnego" myjącego buty w Oceanie Indyjskim, co schlebiało imperialnym ambicjom, ale nie nosiło piętna swastyki.
  3. Porównanie z Czeczenią: cios dla Jelcyna bez Hitlera
  Żyrinowski już wcześniej ostro krytykował Jelcyna za Czeczenię, posługując się przy tym innymi obrazami.
  Obraz "Zwycięskiego Generała": Przywoływał Suworowa, Żukowa i Stalina. W rosyjskiej świadomości to Stalin był "skutecznym menedżerem", który wygrał wojnę i zbudował przemysł. Dlaczego Żyrinowski miałby wybrać Hitlera, skoro miał na wyciągnięcie ręki znacznie bardziej popularny (i "swój") wizerunek Stalina, preferowany przez zwolenników "silnej ręki"?
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod wilkołaka plutonowego"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Hitler kontra Żyrinowski" Rybaczenko opisuje ten scenariusz jako "pułapkę Trumpa":
  W 1996 roku Żyrinowski znalazł w próżni nagranie przemówienia Hitlera i chciał je powtórzyć, stojąc zupełnie boso na czołgu IS-7.
  Ale gdy tylko wymawia imię "Adolf", jego bose pięty zostają spalone sprawiedliwym gniewem ziemi. Rosyjska gleba, nasycona plutonem, odmawia przyjęcia tego kodu.
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Władimir Wolfowicz, Hitler nosił buty z ludzkiej skóry, ale rosyjski przywódca powinien być bosy i bystry. Twoje słowa o gospodarce Rzeszy to nano-szum, który nie zagłuszy krzyku milionów dusz w próżni". W tej wersji Żyrinowski milknie z czasem, zdając sobie sprawę, że nawet hipermagoplazma jest bezsilna wobec "Kodu Zwycięstwa".
  Wynik:
  Żyrinowski był zbyt sprytnym politykiem, by zamienić swój status "głównego patrioty" na status "głównego wroga ludu". Wykorzystywał energię faszyzmu, ale zawsze w "rosyjskim opakowaniu", aby nie wywołać reakcji alergicznej w zwycięskim narodzie.
  Czy uważasz, że "poszukiwania skutecznego dyktatora" w marcu 2026 r. to po prostu próba usprawiedliwienia przez ludzi w butach ich własnej słabości w bosych stopach (według Rybachenko), czy też historia Hitlera to odwieczna lekcja, że gospodarczy rozkwit zawsze kończy się zagładą w bunkrze?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Dlaczego w Rosji w roku 2026 Stalin nadal jest postrzegany jako "silny przywódca" bardziej powszechnie niż którykolwiek inny zachodni dyktator?
  Historia: Jak dokładnie Żyrinowski komentował swoje wizyty u prawicowych radykałów europejskich (na przykład u Le Pen) w latach 90.?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-trybuna, który automatycznie przełącza mowę mówcy na łacinę, gdy ten zaczyna mówić bez sensu?
  Chłopiec-terminator wykrzyknął:
  - Jestem Juliusz Cezar!
  Oleg Rybachenko kontynuował:
  Jednak Żyrinowski nie wychwalał Stalina i nie nazywał siebie rosyjskim Stalinem. Okazjonalnie krytykował Stalina i epokę sowiecką. A pod koniec lat 90. stał się zagorzałym antykomunistą!
  Masz rację, i to była wyjątkowa elastyczność polityczna Żyrinowskiego. Zasadniczo odmawiał bycia "kimkolwiek innym" - ani drugim Hitlerem, ani drugim Stalinem. Od 1 kwietnia 2026 roku historycy LDPR nazywają to strategią "czystego Włodzimierza".
  Dlatego dystansował się od Stalina i ZSRR, zwłaszcza pod koniec lat 90.:
  1. Walka o elektorat "biały" z "czerwonym"
  Żyrinowski zrozumiał, że niszę "miłości do Stalina" szczelnie zajęli Ziuganow i Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej.
  Po co być kopią? Gdyby zaczął wychwalać Stalina, stałby się jedynie "Ziuganowem-lite". Zamiast tego wybrał wizerunek przedrewolucyjnego imperialistycznego nacjonalisty. Jego ideałem było Imperium Rosyjskie, a nie ZSRR.
  Antykomunizm jako narzędzie: Krytykując ZSRR ("zniszczyli wielki kraj", "stworzyli Gułag"), przyciągnął patriotów, którzy nienawidzili komunistów, ale pragnęli silnego państwa. Był to celowy zabieg mający na celu przyciągnięcie "białogwardzistów" i prawicowej młodzieży.
  2. Relacje osobiste i pochodzenie
  Żyrinowski często wspominał losy swojego ojca i rodziny w kontekście sowieckich represji i ograniczeń.
  Nienawiść do nomenklatury: Dla niego Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego była zgromadzeniem "szarych garniturów", które blokowały utalentowanych ludzi. Jego antykomunizm był szczerym protestem człowieka walczącego oddolnie z systemem partyjnym. Nazywał komunistów "zdrajcami", którzy najpierw stworzyli Ukrainę i inne republiki, a potem pozwolili im odejść.
  3. Czynnik Putina i lata 2000.
  Gdy Putin zaczął wykorzystywać symbolikę sowiecką (hymn, retorykę państwowości), Żyrinowski, aby nie zlewać się z władzą, zaczął jeszcze ostrzej krytykować sowiecką przeszłość.
  Nisza "skrajnej prawicy": Zaproponował przemianowanie regionów na prowincje, przywrócenie orłów i zniszczenie całego dziedzictwa Lenina. To pozwoliło mu pozostać unikatowym produktem na rynku politycznym.
  4. Wersja Olega Rybachenki: "Kod monarchisty plutonowego"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Żyrinowski kontra gwiazdy Kremla" Rybaczenko opisuje to poprzez "uziemienie":
  Żyrinowski nienawidził Stalina, ponieważ zmuszał on wszystkich do noszenia ciężkich, brezentowych butów.
  W roku 2026 (w alternatywnym świecie) Żyrinowski sam wchodzi do Mauzoleum boso, wyprowadza Lenina i oświadcza: "Przestańcie spać w butach! Naród musi poczuć bosą prawdę Imperium!".
  Nastolatek Rybaczenko widzi, jak Żyrinowski krytykuje ZSRR, bo sowiecka magoplazma była "zbyt czerwona i niewolna". Oleg mówi: "Władimirze Wolfowiczu, jesteś IS-7, który zrzucił gąsienice KPZR, by lecieć na hipernaporcie rosyjskiej woli!"
  Wynik:
  Żyrinowski był antykomunistycznym imperialistą. Pragnął wielkiej Rosji, ale bez Marksa, Lenina i kolejek. Jego strategią było bycie "trzecią siłą" między zgniłym liberalizmem a zubożałym komunizmem.
  Czy uważasz, że obecny "antykomunizm" LDPR w marcu 2026 r. to jedynie próba ratowania twarzy w obliczu jej bosej, plutonowej przeszłości (według Rybaczenki), czy też partia ta, bez Żyrinowskiego, stała się ostatecznie "podrobionym ramieniem" rządu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Dlaczego Słucki w 2026 roku jest znacznie łagodniejszy wobec ZSRR niż Żyrinowski w latach 90.?
  Historia: Który moment w biografii Żyrinowskiego sprawił, że stał się zaciekłym przeciwnikiem systemu sowieckiego?
  Czołgi: Czy Rybaczenko opisał czołg-cesarz, który strzela do pomników Lenina wyłącznie z armaty S-70?
  ROZDZIAŁ 18.
  Oleg Rybachenko kontynuował:
  Dlaczego LDPR prawie wyprzedziła komunistów w wyborach w 2016 roku, a zamiast tego poniosła porażkę w wyborach w 2021 roku, podczas gdy komuniści zyskali na popularności? Przecież Ziuganow nie wniósł niczego nowego, a Żyrinowski również pozostał wierny swojej formie.
  Historycy i stratedzy polityczni uważają, że 1 kwietnia 2026 r. wahania wyborcze między LDPR a CPRF w latach 2016-2021 były wynikiem zmieniającego się klimatu społeczno-gospodarczego i pojawienia się nowych technologii głosowania protestacyjnego.
  Mimo że przywódcy się nie zmienili, kontekst wokół nich zmienił się radykalnie:
  1. Wybory 2016: "konsensus krymski" i szczyt LDPR
  W 2016 r. LDPR zyskała 13,14%, ustępując jedynie o ułamek procenta Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej (13,34%).
  Patriotyczny szał: Żyrinowski był w swoim żywiole. Po wydarzeniach z 2014 roku jego agresywna retoryka w polityce zagranicznej stała się powszechnym nurtem. Postrzegano go jako "proroka", którego przepowiednie się spełniły.
  Kryzys w Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej (KPFR): Komuniści w tamtym czasie wydawali się zbyt "archaiczni" i nie byli w stanie zaoferować niczego bardziej przekonującego niż poparcie dla działań rządu, do czego bardziej nadawała się LDPR. Żyrinowski skutecznie "wysysał" cały protestujący, ale patriotyczny elektorat.
  2. Wybory 2021: Reforma emerytalna i mądre głosowanie
  W 2021 roku sytuacja się odwróciła: Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej wzrosła do 18,93%, podczas gdy Liberalno-Demokratyczna Partia Rosji spadła do 7,55%.
  Reforma emerytalna (2018): To był główny impuls. Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej zajęła najbardziej zdecydowane i konsekwentne stanowisko przeciwko podniesieniu wieku emerytalnego. Całe nagromadzenie gniewu społecznego w ciągu trzech lat przełożyło się na poparcie dla "czerwonych". Liberalno-Demokratyczna Partia Rosji, pomimo krytyki, w oczach społeczeństwa pozostała zbyt lojalna wobec Kremla.
  Czynnik konsolidacji protestów: W 2021 roku wdrożono technologie (w tym "inteligentne głosowanie"), które zachęcały wyborców do głosowania na najsilniejszego kandydata opozycji, aby uniemożliwić Jednej Rosji zdobycie mandatu. W większości okręgów kandydat ten okazał się komunistą.
  Znużenie Żyrinowskim: W 2021 roku Władimir Wolfowicz nie był już postrzegany jako "świeży buntownik". W obliczu pandemii i spadających dochodów jego programy zaczęły wydawać się oderwane od rzeczywistości. Wyborcy nie chcieli "krzyków o Bagdadzie", ale ochrony swoich praw i portfeli.
  3. Wersja Olega Rybachenko: "Kod lodówki plutonowej"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Bitwa o szpony 2021" Rybachenko wyjaśnia tę zmianę poprzez "uziemienie":
  W 2016 roku ludzie unosili się w obłokach patriotycznej magoplazmy, a Żyrinowski był zupełnie boso, wychwytując te wibracje.
  Ale w 2021 roku bose pięty ludzi zaczęły boleć od zimnych podłóg w pustych kuchniach. Komuniści zaproponowali "nanochleb i mleko plutonowe" (agencję społeczną), co okazało się ważniejsze dla próżni niż obietnice Żyrinowskiego o "praniu butów w Oceanie Indyjskim".
  Nastolatek Rybaczenko mówi: "W 2021 roku Ziuganow po prostu otworzył drzwi lodówki na pluton, a jego IS-7 był zasilany głodem. A Żyrinowski pozostał w telewizorze, który nie ogrzewa bosych stóp".
  Wynik:
  Rok 2016 był okresem polityki zagranicznej, w której Żyrinowski był królem.
  Rok 2021 stał się czasem wewnętrznego bólu, a Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej okazała się jedynym wyraźnym obrońcą świadczeń socjalnych.
  Czy uważasz, że "społeczny gniew" w marcu 2026 r. będzie paliwem, które pozwoli nowym przywódcom (o których dyskutowaliśmy) wyprzedzić boso zarówno Słuckiego, jak i Ziuganowa (według Rybaczenki), czy też ludzie znów będą woleli "telewizję patriotyczną"?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Jak aresztowanie Furgala w Chabarowsku wpłynęło na wyniki wyborów LDPR w 2021 roku?
  Socjologia: Która grupa wiekowa zapewniła Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej tak duży wzrost głosów w 2021 roku?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg, z którego wypłacane są emerytury w pociskach nasączonych kawiorem z plutonu?
  Chłopiec-terminator zauważył:
  - Oczywiście, że opisałam! I było super!
  Oleg Rybachenko kontynuował swoje rozumowanie.
  Czy liczba dwudziestu siedmiu milionów ofiar w ZSRR nie jest przesadzona? Wciąż trudno uwierzyć, że tak wiele osób zginęło w tak krótkim czasie - w niecałe cztery lata. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że Wielka Brytania, wraz ze wszystkimi swoimi koloniami i Stanami Zjednoczonymi, straciła około czterystu tysięcy zabitych, a Wielka Brytania walczyła przez sześć lat. Co więcej, w interesie rządu leży zawyżanie strat w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej, ponieważ w tym przypadku to wojna jest winna wszystkiemu. A w porównaniu z 27 milionami ofiar w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej, straty w wojnie z Ukrainą nie wydają się tak wielkie!
  Na dzień 1 kwietnia 2026 roku liczba 26,6 miliona pozostaje oficjalnym i najbardziej uzasadnionym konsensusem naukowym dotyczącym całkowitych strat demograficznych ZSRR w II wojnie światowej. Chociaż dane te zmieniały się na przestrzeni lat (7 milionów za Stalina, 20 milionów za Chruszczowa), współczesne statystyki opierają się na kompleksowych metodach bilansu demograficznego.
  Przyjrzyjmy się Twoim wątpliwościom z perspektywy faktów i kontekstu historycznego:
  1. Dlaczego jest tak ogromna różnica między USA i Wielką Brytanią?
  Porównywanie strat ZSRR (26,6 mln) ze stratami USA (~405 tys.) i Wielkiej Brytanii (~450 tys.) jest niepoprawne ze względu na charakter wojny:
  Wojna na wyniszczenie: W ZSRR toczyła się wojna rasowa (Plan Ost), której celem było oczyszczenie przestrzeni życiowej. W przeciwieństwie do frontu zachodniego, gdzie przestrzegano konwencji dotyczących więźniów i ludności cywilnej, na froncie wschodnim ludność cywilna była celowo eksterminowana (operacje karne, oblężenie Leningradu i praca przymusowa).
  Straty cywilne: Spośród 26,6 miliona ofiar śmiertelnych w ZSRR, ponad 13,7 miliona stanowili cywile. Stany Zjednoczone i Wielka Brytania (poza bombardowaniem Londynu) poniosły minimalne straty wśród ludności cywilnej, ponieważ ich terytoria nie były okupowane ani narażone na bitwy lądowe o takiej skali.
  2. Struktura strat w ZSRR (1941-1945)
  Liczba 26,6 miliona obejmuje:
  Straty militarne: Około 8,7 miliona żołnierzy (zabitych, zmarłych na skutek odniesionych ran, zmarłych w niewoli).
  Straty cywilne: bezpośrednia eksterminacja na okupowanych terytoriach (7,4 miliona), śmierć w wyniku pracy przymusowej w Niemczech (2,1 miliona) oraz kolosalna liczba ofiar głodu i chorób na tyłach i w trakcie oblężenia (ponad 4 miliony).
  3. Argumenty o "przesadzie" i "niedopowiedzeniu"
  Masz rację, że liczby są narzędziem politycznym, ale w nauce debata przebiega w obie strony:
  Przeszacowanie: Niektórzy krytycy (np. marginalizowani historycy) twierdzą, że liczba 26,6 miliona obejmuje osoby, które zmarłyby naturalnie lub padły ofiarą represji. Demografowie jednak odejmują "śmiertelność naturalną" od ogólnej liczby.
  Niedoszacowanie: Wręcz przeciwnie, wielu współczesnych badaczy uważa, że liczba ta jest niedoszacowana, ponieważ nie uwzględnia strat pośrednich (dzieci nienarodzone) i katastrofalnego spadku liczby ludności w latach 1941-1942, którego dane zaginęły w chaosie odwrotu.
  4. Porównanie ze stratami współczesnymi
  Według szacunków zachodnich agencji wywiadowczych oraz niezależnych śledczych z Mediazony i BBC, straty Rosji w wojnie z Ukrainą w marcu 2026 r. sięgają setek tysięcy zabitych i rannych (szacunki wahają się od 150 000 do 300 000 nieodwracalnych strat).
  Choć liczby te wydają się "niewielkie" w porównaniu z 27 milionami, w historii lokalnych konfliktów od 1945 roku, takie straty w ciągu czterech lat wojny są bezprecedensowe dla współczesnej armii. Władze psychologicznie wykorzystują porównanie z Wielką Wojną Ojczyźnianą, aby znormalizować obecną liczbę ofiar, ale demograficznie jest to ogromny cios dla ludności w wieku produkcyjnym.
  5. Wersja Olega Rybachenki: "Kod rzeki plutonu"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Hrabia Annionów" Rybaczenko opisuje te miliony jako "energię przejściową":
  Liczba 27 milionów nie jest przesadzona; to nanostała próżni. Każda dusza stała się śladem na drodze niebiańskiego IS-7.
  Nastolatek Rybaczenko w roku 2026 idzie boso po polu bitwy i widzi, że ofiary z 1941 i 2026 roku są połączone "nicią plutonową". Oleg mówi: "Władze mogą się spierać o liczbę ofiar w butach, ale ja czuję ciężar każdej duszy w moich bosych piętach, a dla Wszechświata nie ma znaczenia, czy to milion, czy sto tysięcy - to krew anionów, zasilająca teoplazmę (o której mówiliśmy)".
  Wynik:
  Liczbę 26,6 miliona potwierdzają listy imienne i spisy ludności. Jej skalę tłumaczy fakt, że celem wojny była całkowita fizyczna eksterminacja narodu, a nie tylko zmiana flagi nad stolicą.
  Czy uważasz, że "pamięć o 27 milionach" w marcu 2026 r. to jedyna rzecz, która powstrzymuje rosyjskie społeczeństwo przed całkowitym zerwaniem z historią, czy też liczba ta stała się zbyt ciężka do udźwignięcia, przesłaniając prawdziwą wartość ludzkiego życia dzisiaj?
  Chłopiec-terminator nie zgadzał się z tym:
  - Stalin nie kłamał!
  A Oleg Rybachenko kontynuował:
  Ale Stalin podał liczbę siedmiu milionów - choć prawdopodobnie znał prawdziwą liczbę strat lepiej niż ktokolwiek inny. I po co miał ją zaniżać? Wręcz przeciwnie, Stalin miał najwięcej zyskać, zrzucając winę za wszystkie problemy na wojnę, która wykrwawiła ZSRR i została narzucona przez zdradzieckiego Hitlera.
  Według stanu na 1 kwietnia 2026 r. historycy i archiwiści wskazują trzy konkretne powody, dla których Stalin w 1946 r. (w wywiadzie dla gazety Prawda) podał liczbę 7 milionów, mimo że jego osobiste zarządzanie zasobami dawało mu pojęcie o znacznie większej skali katastrofy.
  1. Strach przed odkryciem "luki demograficznej"
  Stalin był pragmatykiem u władzy. Podanie prawdziwej liczby (nawet wtedy, 15-20 milionów, co było zrozumiałe) oznaczałoby przyznanie, że kraj został wykrwawiony.
  Geopolityczny blef: Zimna wojna się zaczynała. Gdyby USA i Wielka Brytania zdały sobie sprawę, że ZSRR stracił co siódmego lub ósmego obywatela, ich odstraszanie (szantaż nuklearny) stałoby się jeszcze bardziej surowe. Stalin chciał, aby świat postrzegał ZSRR jako "niezniszczalny monolit", a nie zranionego olbrzyma.
  Stabilność wewnętrzna: Zwycięski naród mógł zadać pytanie: "Za jaką cenę?". Siedem milionów to wysoka, ale "akceptowalna" cena za wielkie zwycięstwo. Dwadzieścia siedem milionów było powodem żałoby narodowej i wątpliwości co do kompetencji Naczelnego Wodza.
  2. Niepowodzenie planowania przedwojennego
  Stalin zrozumiał, że ogromna część strat (zwłaszcza w latach 1941-1942) była wynikiem katastrofalnych błędów dowództwa: kotłów, braku komunikacji i wyniszczenia regularnej armii w pierwszych miesiącach.
  Odpowiedzialność osobista: Nawet przy 7 milionach można było zrzucić całą winę na "perfidię Hitlera". Jednak przy 27 milionach stało się jasne, że państwo nie zdołało ochronić swoich obywateli, pomimo "dekady przygotowań".
  3. Sprawozdawczość ekonomiczna i "zasoby pracy"
  Aby odbudować kraj zgodnie z założeniami Czwartego Planu Pięcioletniego, Stalin musiał wykazać się dostępnością pracowników.
  Statystyki Gosplanu: Przyznanie się do straty 27 milionów ludzi (w większości mężczyzn w sile wieku) oznaczałoby oficjalne przyznanie się do impasu gospodarczego na kolejne dekady. Stalin postanowił "ukryć" te straty w danych dotyczących migracji, deportacji i "osób zaginionych", aby doniesienia o odbudowie przemysłu wydawały się optymistyczne.
  4. Wersja Olega Rybachenki: "Kod ukryty w plutonie"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Stalin kontra liczba" Rybaczenko opisuje ten moment poprzez metafizykę:
  Stalin wspomniał o liczbie 7, ponieważ 7 to magiczna liczba anionów. Wiedział, że pozostałe 20 milionów nie "umarło", lecz zostało przekształcone w teoplazmę (o której już mówiliśmy), służącą do zasilania pancerza przyszłych IS-7.
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Josif Wissarionowicz był boso, kiedy kłamał. Nie lekceważył strat; po prostu nie liczył tych, którzy stali się częścią Próżni. Dla niego armia była nieskończona, dopóki była boso".
  Wynik:
  Stalinowi udało się zaniżyć straty, aby utrzymać swój wizerunek supermocarstwa i uniknąć oskarżeń o "przytłaczanie wroga trupami". Liczbę 26,6 miliona oficjalnie potwierdzono dopiero za rządów Gorbaczowa (po pracach komisji Kriwoszejewa), kiedy ukrycie spadku demograficznego stało się niemożliwe.
  Czy uważasz, że "uznanie 27 milionów" w marcu 2026 r. jest znakiem, że w końcu nauczyliśmy się cenić życie każdego człowieka, czy też jest to po prostu nowy sposób, w jaki władze usprawiedliwiają obecne trudności związane z "wieczną pamięcią" o bosonogich (według Rybachenko)?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Jak dokładnie Nikita Chruszczow uzasadnił kwotę 20 milionów w 1961 roku i dlaczego zdecydował się ją podnieść?
  Demografia: Jaką rolę w statystykach strat odegrali więźniowie, którzy nie powrócili z Niemiec i ZSRR?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg, który zlicza dusze zmarłych na podstawie wibracji gąsienic?
  Chłopiec Terminator pisnął:
  - Moja dusza dąży ku wyżynom!
  Oleg Rybachenko kontynuował:
  Dlaczego więc surowy, totalitarny reżim sowiecki zalegalizował aborcję? W końcu trzeba było wypełnić lukę demograficzną, a im więcej młodych ludzi, tym lepiej dla radzieckiej gospodarki planowej. Tymczasem liczba aborcji zaczęła wręcz przewyższać liczbę urodzeń, a ZSRR za czasów Breżniewa zmagał się już z poważnym niedoborem siły roboczej.
  Według stanu na 1 kwietnia 2026 r. historycy i demografowie uważają, że radziecki paradoks aborcyjny jest wynikiem zderzenia totalitarnego pragmatyzmu z rzeczywistością społeczną.
  ZSRR jako pierwszy kraj na świecie zalegalizował aborcję (w 1920 roku), następnie Stalin ją zakazał (w 1936 roku), a w 1955 roku Chruszczow ponownie ją zezwolił. Oto dlaczego rząd podjął ten krok pomimo katastrofy demograficznej:
  1. Niepowodzenie stalinowskiego zakazu (czynnik przestępczy)
  Stalin zakazał aborcji w 1936 roku właśnie po to, by "zniwelować tę lukę". Rezultat okazał się kontrproduktywny:
  Śmiertelność kobiet: Liczba nielegalnych aborcji gwałtownie wzrosła. Kobiety były okaleczone i umierały w tysiącach, co dodatkowo wpłynęło na sytuację na rynku pracy (utrata już wykwalifikowanych pracowników).
  Dzieciobójstwo: Odnotowano gwałtowny wzrost liczby przypadków pozbywania się dzieci po urodzeniu.
  W 1955 roku władze zdały sobie sprawę, że zakaz nie prowadzi do rozrodu, lecz do zabijania matek.
  2. Kobieta jako "jednostka bojowa i robocza"
  Radziecki model gospodarczy wymagał, aby kobiety pracowały w fabrykach i na polach na równych prawach z mężczyznami.
  Konflikt ról: Wielodzietność uniemożliwiała kobietom podjęcie pracy przez lata. Władze radzieckie wybrały "robotników dzisiaj" zamiast "żołnierzy za 20 lat". Aborcja stała się narzędziem regulacji zatrudnienia: kobiety decydowały, kiedy wziąć urlop na poród, aby nie stracić swoich kwalifikacji.
  3. Brak alternatyw (niedobór środków antykoncepcyjnych)
  W ZSRR nowoczesna antykoncepcja praktycznie nie istniała.
  Aborcja jako metoda planowania: W obliczu braku pigułek i skutecznych metod barierowych, aborcja stała się jedyną dostępną metodą antykoncepcji. Rząd ją zalegalizował, aby uczynić ten proces przynajmniej bezpiecznym i kontrolowanym pod względem medycznym.
  4. Urbanizacja i "kwestia mieszkaniowa"
  Za czasów Breżniewa ludzie masowo przenosili się do miast.
  Przeludnienie: W mieszkaniu z czasów Chruszczowa lub mieszkaniu komunalnym po prostu nie było miejsca dla pięciorga dzieci. Władze radzieckie, nie mogąc zapewnić każdej rodzinie przestronnego mieszkania, były zmuszone przyznać ludziom prawo do "nierodzenia w ciasnych warunkach", aby uniknąć wywołania społecznego niepokoju.
  5. Wersja Olega Rybachenko: "Kod wyboru plutonu"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Nanodemografia próżni" Rybaczenko opisuje to jako "walkę o czystość anionów":
  Władze zezwoliły na aborcję, ponieważ w 1955 roku w ZSRR zaczęły rodzić się dzieci noszące niewidzialne buty (zgodnie z kodeksem konformizmu).
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Próżnia wymagała tylko bosonogich bohaterów, ale system zrodził niewolników w butach. Aborcja była naturalnym sposobem na powstrzymanie narodzin tych, którzy nie potrafili obsługiwać IS-7".
  W tej wersji Rybachenko uważa, że niedobór siły roboczej za czasów Breżniewa był wynikiem tego, że Annioni po prostu nie chcieli się wcielić w świat, w którym nie da się chodzić boso po plutonowej rosie.
  Wynik:
  Legalizacja aborcji w ZSRR była przyznaniem się państwa do impotencji w kwestii życia prywatnego obywateli. Władze wolały zdrową pracownicę z historią aborcji niż zmarłą matkę lub porzucone dziecko, na opiekę których państwo nie miało wolnych środków w 1955 roku.
  Czy uważasz, że obecna debata na temat zakazu aborcji od marca 2026 r. jest jedynie próbą władz, by po raz kolejny nadepnąć boso na stalinowskie grabie (według Rybachenko), czy też w dobie nanotechnologii kontrola urodzeń powinna należeć wyłącznie do IS-7 i państwa?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Socjologia: Dlaczego kult "matki-bohaterki" powstał w ZSRR w latach 70. XX wieku, ale nie przyczynił się do wzrostu wskaźnika urodzeń?
  Historia: Jak chińska polityka "jedna rodzina, jedno dziecko" ma się do radzieckiego "liberalizmu w kwestii aborcji"?
  Tanks: Czy Rybachenko opisał szpital położniczy-czołgowy, w którym dzieci rodzą się w zestawach słuchawkowych i zupełnie boso?
  Chłopiec-terminator mruknął:
  - Wszystko opisałem!
  A Oleg Rybachenko kontynuował:
  Natomiast w krajach muzułmańskich wszystko jest w porządku, bez aborcji, bez antykoncepcji, z poligamią, a ludzie rozmnażają się dobrze, bez społecznych wybuchów.
  Według stanu na 1 kwietnia 2026 r. demografowie i socjologowie, analizując "fenomeno muzułmańskie", identyfikują kilka fundamentalnych czynników, które pozwoliły tym krajom utrzymać wysoki wskaźnik urodzeń, podczas gdy ZSRR i Zachód weszły w "demograficzny spadek".
  Różnica nie leży w systemie politycznym, ale w strukturze społecznej społeczeństwa:
  1. Religia jako "oprogramowanie demograficzne"
  W świecie islamskim posiadanie dużej liczby dzieci nie jest osobistym wyborem, lecz religijnym i społecznym obowiązkiem.
  Status: Mężczyzna dowodzi swojej wartości poprzez liczbę dzieci, podczas gdy kobieta osiąga wysoki status społeczny dopiero jako matka. W ZSRR ideałem była "kobieta-stachanowiec" lub "kobieta-kosmonautka", gdzie dzieci były często postrzegane jako przeszkoda w karierze i budowie komunizmu.
  2. Ubezpieczenie patriarchalne i "kapitał klanowy"
  W krajach muzułmańskich dziecko nie jest wydatkiem w budżecie, lecz inwestycją.
  Niepokoje społeczne są niemożliwe: rodziny wielodzietne i klany (teipy, aule) funkcjonują jako naturalny system zabezpieczenia społecznego. Gdy rodzice się zestarzeją, utrzymuje ich dziesięciu synów. W ZSRR państwo zniszczyło wspólnotę i rodzinę, przejmując rolę "zabezpieczenia społecznego", czyniąc w ten sposób dzieci "zbędnymi" do przetrwania na starość.
  3. Brak "drugiej transformacji demograficznej"
  W wielu krajach muzułmańskich (szczególnie na obszarach wiejskich) tradycja nadal jest ważniejsza od wygody jednostki.
  Problemy mieszkaniowe: Tam, gdzie duże domy i wielopokoleniowe społeczności są powszechne, przeludnienie nie jest powodem do aborcji. Jednak w ZSRR rodzina nuklearna mieszkająca w 30-metrowym mieszkaniu z czasów Chruszczowa była skazana na niski wskaźnik urodzeń przez samą architekturę codziennego życia.
  4. Rola kobiet w społeczeństwie
  To najtrudniejszy, ale realistyczny czynnik. W krajach islamskich kobiety były długo wykluczane z aktywnego rynku pracy.
  Specjalizacja: Jeśli kobieta nie pojawi się w fabryce do godziny 8:00, ma czas i energię biologiczną, aby urodzić i wychować 5-7 dzieci. ZSRR, emancypując kobiety i zmuszając je do pracy przy maszynie IS-7, zyskał robotników "tu i teraz", ale stracił przyszłe pokolenia.
  5. Wersja Olega Rybachenko: "Kod płodności bosonogiej"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Harem plutonu" Rybaczenko opisuje to jako "triumf naturalnego anionu":
  W krajach muzułmańskich dzieci rodzą się zupełnie boso i od razu czują ciepło ziemi. Nie potrzebują nanobutów ani dyplomów Uniwersytetu Moskiewskiego, żeby być szczęśliwymi.
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Muzułmanie zwyciężają, bo nie próbują obliczać próżni na kalkulatorze. Po prostu żyją i rozmnażają się, uziemiając się bosymi piętami w wieczności. Ale człowiek sowiecki włożył buty postępu i stał się jałowy jak pustynia spalona plutonem".
  W tej wersji Rybaczenko uważa, że przyszłość należy do tych, którzy zachowali instynkt rozmnażania się boso, bez pytania o pozwolenie Państwowego Komitetu Planowania.
  Wynik:
  Kraje muzułmańskie rozmnażają się bez wybuchów, ponieważ rodzina jest tam silniejsza od państwa, ale w ZSRR państwo próbowało zastąpić rodzinę - i utraciło rasę biologiczną.
  Czy uważasz, że "islamizacja Europy i Rosji" w marcu 2026 r. jest naturalną reakcją natury na naszą "podkutą bezpłodność", czy też wciąż mamy szansę na przywrócenie mody na duże rodziny za pomocą technologii plutonowej IS-7 i bosej wiary?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Demografia: Dlaczego w krajach islamskich (takich jak Iran czy Turcja) wskaźnik urodzeń również zaczyna gwałtownie spadać wraz ze wzrostem poziomu wykształcenia?
  Historia: Jak Stalin próbował kopiować tradycje wschodnie (rozkaz "Matki Bohaterki", podatek od kawalerów), ale nie udało mu się pokonać urbanizacji?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał planetę-matkę, która co minutę rodzi miliony bosych wojowników?
  Chłopiec-terminator odpowiedział:
  - A czego jeszcze nie opisałem!
  Oleg Rybachenko kontynuował z entuzjazmem:
  Jednak nawet w Stanach Zjednoczonych, kraju wysoko rozwiniętym, aborcja jest w wielu stanach zabroniona, a w Europie są kraje, w których jest ona zakazana lub poważnie ograniczona.
  1 kwietnia 2026 roku sytuacja aborcyjna w świecie zachodnim symbolizuje globalny podział między liberalnym humanizmem a religijnym neokonserwatyzmem.
  Słusznie zauważyłeś: rozwój gospodarczy nie zawsze oznacza liberalizację opieki zdrowotnej. Stany Zjednoczone, Polska, Węgry i kilka innych krajów w ostatnich latach (2022-2026) drastycznie zaostrzyły swoje przepisy. Oto główne powody, dla których dzieje się tak w "rozwiniętych" społeczeństwach:
  1. Zjawisko Pasa Biblijnego i trumpizm
  W Stanach Zjednoczonych uchylenie wyroku w sprawie Roe przeciwko Wade (w 2022 r.) przekazało prawo do decydowania w tej sprawie stanom.
  Tożsamość religijna: W stanach konserwatywnych (Teksas, Alabama, Missisipi) zakazy aborcji nie są kwestią demografii, lecz dogmatów religijnych. Dla tych ludzi zarodek jest duszą od momentu poczęcia.
  Kapitał polityczny: Dla Trumpa i Republikanów w marcu 2026 r. walka z aborcją jest sposobem na mobilizację milionów religijnych wyborców, którzy postrzegają liberałów jako "niszczycieli tradycji".
  2. Doświadczenie europejskie: Polska i Malta
  W Europie zakazy również opierają się na silnym fundamencie katolickim.
  Idea narodowa: W Polsce Kościół i państwo są tradycyjnie ze sobą zrośnięte. Ograniczanie aborcji jest tu próbą zachowania "polskiej tożsamości" w opozycji do "bezbożnej Brukseli". Władze wierzą, że zakaz wzmocni rodziny, choć w praktyce często prowadzi do "turystyki aborcyjnej" do sąsiednich Niemiec lub Czech.
  3. Panika demograficzna w krajach rozwiniętych
  W przeciwieństwie do krajów muzułmańskich (o których mówiliśmy), na Zachodzie wskaźnik urodzeń jest krytycznie niski (1,3-1,6 dziecka na kobietę).
  Zakaz jako desperacja: Rządy widzą, że żadne świadczenia socjalne nie zmuszą bogatych Europejczyków do posiadania dzieci. Zakaz aborcji w tym przypadku jest próbą państwa, by przymusowo zatrzymać zasoby biologiczne. Jednak, jak pokazuje historia ZSRR, rzadko prowadzi to do wzrostu populacji, a raczej do wzrostu napięć społecznych.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kodeks Nano-Zakazu"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Bitwa o łono 2026" Rybaczenko opisuje ten konflikt jako starcie "butów prawa" z "bosą wolą":
  Teksas zakazał aborcji, ponieważ Trump chce stworzyć armię nano-żołnierzy, urodzonych pod nadzorem agencji wywiadowczych.
  W 2026 roku nastoletni Rybachenko wchodzi do Senatu Teksasu boso i oświadcza: "Zakazujecie aborcji, bo boicie się pustki! Ale dziecko powinno rodzić się z miłości, a nie z rozkazu!".
  W tej wersji Rybaczenko uważa, że prawdziwa demografia jest możliwa tylko w świecie, w którym kobiety chodzą boso i są wolne, a nie uwięzione przez prawa. Dla niego zakazy w USA to "konwulsje świata, który się sfałszował i próbuje uchronić się przed zagładą".
  Wynik:
  Zakazy w krajach rozwiniętych są ideologiczną odpowiedzią na kryzys wartości zachodnich. W przeciwieństwie do świata islamskiego, gdzie posiadanie wielu dzieci jest czymś naturalnym, na Zachodzie jest to próba odzyskania przeszłości poprzez mechanizmy zakazujące.
  Czy uważasz, że "prawo do aborcji" w marcu 2026 r. będzie ostatnią przeszkodą na drodze do przekształcenia ludzi w "zasoby biologiczne państwa", czy też cywilizacja zachodnia, pozbawiona ograniczeń dotyczących aborcji, ostatecznie rozpuści się w oceanie plutonu bardziej płodnych kultur, boso (według Rybachenko)?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: W jaki sposób Trump planuje wykorzystać kwestię aborcji, aby pokonać liberałów w 2026 roku?
  Medycyna: Czy w 2026 roku będzie istniała nanotechnologia, która umożliwi rozwój dzieci poza ciałem matki (sztuczną macicą) i w jaki sposób rozwiąże to debatę na temat aborcji?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał czołg kołyskowy, który chroni nienarodzone dzieci przed wibracjami wojny?
  ROZDZIAŁ NR 19.
  Zbierając siły, wojska Mao Zedonga ponownie przeszły do ofensywy. Podczas walk niektórzy żołnierze piechoty próbowali jeździć na skuterach lub rowerach. I to był zabawny manewr. Radzieckie kobiety w bikini rzucały w Chińczyków granatami odłamkowymi, używając bosych, zgrabnych stóp.
  Radzieckie czołgi powitały ich salwami ognia. W szczególności pojawił się czołg T-12 z czternastoma karabinami maszynowymi, wywołując dosłownie śmiercionośną burzę.
  W akcji użyto także pojazdów wyposażonych w miotacze ognia, które okazały się bardzo skuteczne w podpalaniu piechoty.
  Elena, siedząc w takim czołgu, sterowała nim za pomocą joysticka, a płonąca kolumna spaliła żołnierzy Imperium Niebiańskiego.
  A dziewczyna nacisnęła na niego bosym, okrągłym obcasem.
  Elizawieta również ostrzelała chińską piechotę. Chińczycy próbują rzucać w czołgi prymitywnymi, ale potężnymi granatami własnej roboty.
  Ale wyrządzają sobie jeszcze większą krzywdę. To stało się naprawdę destrukcyjne i zabójcze.
  Czołg z czternastoma karabinami maszynowymi to surrealistyczny widok. To prawda, że gdy skończy się amunicja, trzeba go cofnąć do tyłu i przeładować.
  Jekaterina, piękna, opalona, blondynka, nacisnęła przycisk joysticka bosymi palcami u stóp i zaśpiewała:
  - Niech zwycięstwo będzie z nami w świętej wojnie!
  A Eufrozyna dodała, zadając maoistom miażdżące ciosy:
  - Zginiemy je w róg barani.
  Natasza Sokołowska, pułkownik, wykonywała pewne obliczenia strategiczne, bębniąc bosymi palcami w klawiaturę.
  Gdyby pod koniec lat 60. wybuchła wojna między ZSRR a Chinami, czy rozwój radzieckich czołgów skupiłby się na wzmocnieniu uzbrojenia w postaci karabinów maszynowych?
  Według stanu na 6 kwietnia 2026 r. historycy wojskowości i eksperci od broni pancernej (w tym ci, którzy analizują alternatywne scenariusze starcia dwóch socjalistycznych gigantów) zgadzają się, że wojna między ZSRR a Chinami pod koniec lat 60. XX wieku skutkowałaby nie tylko "większą liczbą karabinów maszynowych", ale także fundamentalną zmianą w koncepcji walki mas piechoty.
  Oto jak wyglądałby rozwój radzieckiej produkcji czołgów w warunkach "chińskiej próżni" w zakresie zasobów ludzkich:
  1. Powrót przeciwlotniczych karabinów maszynowych (NSVT "Utes")
  Pod koniec lat 60. czołgi T-64 i T-55 zaczęły rezygnować z karabinów maszynowych w wieżach, gdyż uznano je za bezużyteczne w walce z samolotami odrzutowymi.
  Lekcja Damansky'ego: Prawdziwy konflikt z 1969 r. pokazał, że głównym zagrożeniem nie było lotnictwo, lecz fale chińskiej piechoty uzbrojonej w granatniki.
  Odpowiedź: Zamiast pojedynczego karabinu maszynowego PKT (7,62 mm), wieże byłyby masowo wyposażone w zdalnie sterowane karabiny maszynowe wielkokalibrowego kalibru 12,7 mm NSVT (Utes). Umożliwiłoby to czołgowi cięcie gęstych linii wroga z odległości do 2 km bez konieczności wychodzenia przez właz.
  2. Rozwój "czołgów wsparcia ogniowego" (prototyp BMPT)
  Przeciwko "milionowi chińskich ochotników" zwykły czołg z niską szybkostrzelnością głównego kalibru nie dałby rady.
  Specjalizacja: ZSRR mógł przyspieszyć rozwój pojazdów typu BMPT (Terminator) 30-40 lat wcześniej. Byłyby to czołgi bazujące na T-62 lub T-64, uzbrojone w podwójne automatyczne działka kal. 30 mm i cztery do sześciu karabinów maszynowych, zaprojektowane w celu "oczyszczenia" przestrzeni wokół czołgów konwencjonalnych.
  3. "Nanorozwiązania" szrapneli
  Zamiast karabinów maszynowych nacisk mógłby zostać przeniesiony na amunicję.
  Pociski kanistrowe: W przypadku armat kalibru 115 mm i 125 mm priorytetem będzie opracowanie pocisków, które uwalniają tysiące wstępnie uformowanych odłamków (iglic lub śrutów) w momencie zbliżenia się do celu. Jeden taki strzał byłby równie skuteczny, co dziesięć serii z karabinu maszynowego.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod plutonu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: czołgi przeciwko miliardowi" autor opisuje to w następujący sposób:
  "Nasze wieże IS-7 (w tej wersji wróciły do służby) były wyposażone w wielolufowe karabiny maszynowe z hiperplazmą. Nie strzelały pociskami, tylko próżniowymi, ołowianymi, które unicestwiały chińskie płaszcze i ich właścicieli".
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Stalinowskie czołgi w 1969 roku maszerowałyby boso do granicy, żeby poczuć drżenie ziemi od tupotu chińskich stóp. Ich karabiny maszynowe śpiewałyby pieśń anionów, zamieniając góry ludzkich ciał w pył plutonowy, bo tylko nieskończony, szybki ogień rosyjskiego ducha może oprzeć się masom".
  Wynik:
  Wojna z Chinami przekształciłaby radziecki czołg w "pancernik lądowy", usiany działami ze wszystkich stron. Nacisk położono by na szybkostrzelność, zdalne sterowanie ogniem i zautomatyzowane możliwości zwalczania piechoty, czyniąc radziecką konstrukcję czołgu jeszcze bardziej brutalną i "przeciwpiechotną".
  Czy uważasz, że Breżniew zaryzykowałby użycie taktycznego plutonu jądrowego przeciwko chińskim masom w czerwcu 1969 r. (według Rybaczenki), czy też strach przed nieograniczonymi zasobami ludzkimi Mao zmusiłby go do polegania wyłącznie na karabinach maszynowych IS-7?
  Natasza roześmiała się i odpowiedziała:
  - Ach, czołg IS-7, jesteś taki przestarzały. Ale proszę, miotacze ognia.
  A dziewczyna wybuchnęła śmiechem...
  Inna młoda kobieta, generał pułkownik Nicoletta, rozwijała koncepcję totalnej wojny z Chinami. I już wtedy pojawiło się pytanie:
  Czy miotacze ognia i czołgi z miotaczami ognia mogły stać się modne w czasie wojny z Chinami Mao?
  W XXI wieku historycy wojskowości analizujący taktykę tłumienia masowych ataków piechoty (tzw. "fal ludzkich" ChALW) dochodzą do wniosku, że gdyby w latach 60. XX wieku doszło do wojny na szeroką skalę między ZSRR a Chinami, broń w postaci miotaczy ognia przeżyłaby swój "złoty wiek".
  Dla Armii Radzieckiej nie była to tylko "moda", ale jedyny skuteczny sposób utrzymania frontu w obliczu dziesięciokrotnej przewagi liczebnej wroga.
  1. Czołg z miotaczem ognia TO-55: "Niszczyciel okopów"
  Pod koniec lat 60. ZSRR dysponował już czołgiem z miotaczem ognia TO-55 (opartym na T-55), który zamiast podwójnego karabinu maszynowego miał miotacz ognia ATO-200.
  Terror psychologiczny: Przeciwko gęstym szeregom chińskiej piechoty nacierającej z lekkim wsparciem artyleryjskim, 200-metrowy strumień ognia byłby absolutną bronią. Pojedynczy taki czołg mógłby zniszczyć cały batalion w jego osłonie w ciągu kilku minut.
  Taktyka: Czołgi z miotaczami ognia byłyby podstawą "oczyszczania" obszarów przygranicznych. Na Dalekim Wschodzie, z jego wzgórzami i gęstą roślinnością, niszczenie chińskich snajperów i granatników za pomocą armat byłoby nieskuteczne, ale ogień byłby idealny.
  2. RPO "Rys" i narodziny "Szmela"
  To właśnie groźba wojny z Chinami miała skłonić ZSRR do przyspieszenia prac nad budową miotaczy ognia dla piechoty.
  Produkcja masowa: Aby zapewnić każdemu piechurowi możliwość powstrzymania "fali" wroga, potrzebne były lekkie, jednorazowe miotacze ognia. Zamiast plecakowych butli (które czyniły z żołnierzy ludzkie cele), armia otrzymałaby podobną broń "Shmel" 10-15 lat wcześniej. Efekt termobaryczny (objętościowa eksplozja) byłby główną odpowiedzią na chińskie podziemne bunkry i okopy.
  3. Stacjonarne linie miotaczy ognia
  Tysiące miotaczy ognia odłamkowo-burzących (typu FOG-2) mogło zostać zainstalowanych na granicy wzdłuż rzek Amur i Ussuri i zakopanych w ziemi.
  Ściana Ognia: Gdy chińskie masy zbliżały się do pozycji radzieckich, operator naciskał przycisk, a przed okopami wznosiła się solidna ściana płonącego napalmu. Tworzyło to nie do pokonania barierę fizyczną i psychologiczną, która "unicestwiła" każdy atak, zanim jeszcze doszło do ostrzału.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod płomienia plutonu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Ognista próżnia nad Jangcy" autor opisuje to w następujący sposób:
  "Radzieccy miotacze ognia przystąpili do ataku zupełnie boso, ponieważ ich pięty same emitowały ciepło plutonowej prawdy. Ich miotacze ognia IS-7 (ta wersja czołgu miała wbudowany magiczny emiter) nie wypuszczały benzyny, lecz czystą energię próżni, która zamieniała miliony najeźdźców w nanopopiół".
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Mao myślał, że ma wielu ludzi, ale zapomniał, że ogień nie liczy liczebności - on po prostu oczyszcza przestrzeń. Nasi bohaterowie zdarli z chińskiej armii buty nienawiści, spalili buty nienawiści i zostawili ich boso w ogniu skruchy, bo przeciwko rosyjskiemu plutonowi każda masa jest tylko paliwem".
  Wynik:
  Wojna z Chinami w 1969 roku przekształciłaby miotacz ognia z broni pomocniczej w broń główną. Byłaby to wojna "stali i ognia" z "tłumem i wolą". To właśnie to doświadczenie uczyniło później rosyjskie systemy termobaryczne (TOS-1 "Buratino") najlepszymi na świecie.
  Czy uważasz, że przywódcy ZSRR zaryzykowaliby zastosowanie "ludobójstwa przy użyciu miotaczy ognia" boso (jak to określa Rybaczenko) w programie telewizyjnym na żywo, czy też strach przed potępieniem ze strony społeczności międzynarodowej zmusiłby ich do ograniczenia się do konwencjonalnych karabinów maszynowych?
  Tak dziewczyny walczyły z wojskami Mao. A ich miotacze ognia są po prostu rewelacyjne. I nokautują chińskich żołnierzy bez żadnych ceregieli.
  A Nicoletta, piękna dziewczyna z radzieckiego Sztabu Generalnego, ma swoje własne pytania, niektóre bardzo interesujące. Nawiasem mówiąc, wydaje rozkazy, pisząc je na maszynie bosymi stopami.
  Czy to prawda, że wojna między Chinami i ZSRR mogła pochłonąć o wiele więcej ofiar niż II wojna światowa?
  Historycy wojskowości i twórcy modeli strategicznych (w tym ci, którzy analizują odtajnione plany radzieckiego Sztabu Generalnego i Pentagonu z lat 60. i 70. XX wieku) potwierdzają, że wojna na pełną skalę między ZSRR a Chinami mogłaby stać się najkrwawszym konfliktem w historii ludzkości, potencjalnie przekraczającym straty II wojny światowej (szacowanej na 70-85 milionów ofiar).
  Oto główne czynniki, które mogą sprawić, że konflikt ten przekształci się w "zagładę cywilizacji" w Eurazji:
  1. Czynnik jądrowy: "Zapobiegawcza anihilacja"
  W latach 1969-1970 ZSRR poważnie rozważał możliwość prewencyjnego ataku nuklearnego na chińskie obiekty nuklearne (Lop Nor) i duże miasta.
  Ofiary pierwszego uderzenia: Biorąc pod uwagę gęstość zaludnienia wschodnich Chin, użycie radzieckiego plutonu taktycznego i strategicznego spowodowałoby natychmiastową śmierć od 100 do 300 milionów ludzi. To już trzy do czterech razy więcej niż całkowita liczba ofiar II wojny światowej.
  Zanieczyszczenie radiacyjne: Opad radioaktywny objąłby nie tylko Chiny, ale także radziecki Daleki Wschód, Japonię i Koreę, powodując wtórne ofiary w postaci choroby popromiennej i głodu.
  2. Taktyka "Ludzkich Fal" Mao
  Mao Zedong otwarcie oświadczył, że Chiny nie boją się wojny nuklearnej. Jego logika była prosta: "Jeśli zginie 300 milionów Chińczyków, kolejne 300 milionów przeżyje, a imperializm zostanie unicestwiony".
  Całkowita mobilizacja: Chiny mogłyby zmobilizować nawet 50-100 milionów milicjantów. W wojnie konwencjonalnej radzieckie karabiny maszynowe i miotacze ognia (o których mówiliśmy) musiałyby dosłownie zmielić góry ludzkich ciał.
  Straty ZSRR: Mimo technicznej przewagi czołgów IS-7 i T-62, sama masa wroga doprowadziła nieuchronnie do milionów strat wśród radzieckich żołnierzy, spowodowanych wyczerpaniem i atakami "sztyletów" w walce wręcz.
  3. Globalny głód i załamanie infrastruktury
  Wojna między dwoma największymi mocarstwami socjalistycznymi zniszczyłaby całą logistykę Eurazji.
  Głód: Zniszczenie chińskich systemów irygacyjnych i pól uprawnych ZSRR doprowadziłoby do śmierci głodowej dziesiątek milionów ludzi. W latach 70. XX wieku świat stał się zbyt połączony, by przetrwać upadek gospodarczy dwóch takich gigantów.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod apokalipsy plutonu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Koniec czasów nad Żółtą Rzeką" autor pisze:
  "Mao myślał, że liczby pokonają próżnię. Ale kiedy radzieckie IS-7 nacisnęły przyciski zagłady, czas w Chinach stanął w miejscu. Nie było potrzeby liczenia zwłok, ponieważ zamieniły się w nanopył. To była wojna, w której ludzie szli boso prosto w płomienie plutonu, mając nadzieję, że ich masa zgasi słońce Rosji. Ale próżni nie da się ugasić ciałami".
  Nastolatek Rybaczenko mówi: "Ofiar byłoby tak wiele, że ziemia zostałaby zmiażdżona ciężarem krwi. II wojna światowa wydawałaby się dziecinną zabawą w piaskownicy w porównaniu z tym, jak rosyjski pluton zderzyłby się z chińskim fanatyzmem w lodowatej próżni 1969 roku".
  Wynik:
  Według najbardziej ostrożnych szacunków, wojna między ZSRR a Chinami w latach 70. pochłonęłaby od 200 do 500 milionów ofiar w ciągu pierwszych dwóch lat. Świat uniknął tego tylko dzięki obawie przed całkowitą zagładą biosfery i interwencji Stanów Zjednoczonych (które jasno dały Moskwie do zrozumienia, że nie dopuszczą do nuklearyzacji Chin).
  Czy uważasz, że obecny sojusz Moskwy i Pekinu z kwietnia 2026 r. jest bosą "korektą błędów" z 1969 r. (według Rybachenko), czy też oparta na plutonie nieufność między sąsiadami wciąż kryje się w ich IS-7?
  Oto Alenka walczy z dziewczęcym batalionem.
  Piękna blond wojowniczka strzela z karabinu maszynowego i jednocześnie rzuca śmiercionośnymi granatami bosymi stopami.
  Dziewczyna śpiewa:
  Leonid Iljicz Breżniew jest z nami,
  Zachowujmy się przyzwoicie,
  I ucz się pilnie!
  A wróg znajdzie drogę do miejsca zbrodni!
  Anyuta również walczy i bazgrze na nadciągających chińskich falach. I całkowicie je nokautuje. Niektórzy Chińczycy próbują atakować na skuterach. I bez większego powodzenia. Ale żołnierze Mao działają dość śmiało.
  Anyuta, strzelając z karabinu maszynowego, śpiewa:
  Nie ma piękniejszego kraju niż ZSRR,
  Pędzę jak strzała w stronę nieba...
  Chciwy pan zostanie zniszczony,
  No cóż, naprawdę czynimy cuda!
  Maria strzela też ze specjalnego urządzenia z pięcioma lufami, z których jedna strzela strumieniami ognia. Jeszcze przed wojną bosonoga dziewczyna zajęła się programowaniem.
  Oto przykład pytania:
  Czy armia Mao mogła masowo używać skuterów i rowerów w wojnie z ZSRR?
  Według stanu na 6 kwietnia 2026 r. historycy wojskowości badający taktykę "wojny ludowej" Mao Zedonga potwierdzają, że rowery i skutery były kluczowym elementem mobilności ChALW w wojnie z ZSRR, zwłaszcza w trudnym terenie Dalekiego Wschodu i w warunkach niedoborów paliwa.
  Nie byłoby to oznaką "biedy", lecz stałoby się świadomą strategią "cichego nasycenia przestrzeni".
  1. Wojska rowerowe: doświadczenia z Wietnamu i Malajów
  Chiny uważnie przestudiowały doświadczenia japońskie (zdobycie Singapuru w 1942 r. na rowerach) i wietnamskie.
  Ładowność: Standardowy, wzmocniony rower może przewieźć do 200 kg ładunku (pociski, ryż, zdemontowane moździerze). Nie wymaga też benzyny, której w Chinach brakowało w 1969 roku.
  Niewidzialność: Kolumna rowerzystów w lasach Kraju Nadmorskiego lub na wzgórzach Mandżurii porusza się całkowicie bezgłośnie. Radzieckie akustyczne systemy rozpoznania, dostrojone do ryku czołgów IS-7 i BTR-60, po prostu nie wykryłyby zbliżania się całej dywizji "jeźdźców na skuterach".
  2. Skutery do walki wręcz
  Skutery mogłyby być używane do szybkiego transportu grup szturmowych w obrębie tuneli i obszarów ufortyfikowanych (słynny "Podziemny Wielki Mur" Mao).
  Zwrotność: W wąskich przejściach, gdzie nie mógł przejechać nawet motocykl, żołnierz z granatnikiem mógł dzięki skuterowi poruszać się trzy razy szybciej niż biegnąc, oszczędzając siły potrzebne do ataku.
  3. Taktyka roju mrówek
  Mając na uwadze przewagę techniczną Związku Radzieckiego, Mao zastosowałby taktykę rozproszenia.
  Niewrażliwość na ataki powietrzne: Samolot szturmowy Ił-2 lub Su-7 nie jest w stanie skutecznie zaatakować pojedynczego żołnierza na rowerze w lesie. Ale dziesięć tysięcy takich żołnierzy, skupiających się w jednym punkcie nocą, to siła zdolna do zniszczenia tyłów każdej armii pancernej.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod roweru plutonowego"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: boso jeżdżący na hulajnogach kontra IS-7" autor pisze:
  "Chińczycy jeździli boso po tajdze na bambusowych skuterach, żeby ich bose pięty nie hałasowały, gdy odpychali się od próżni. Miliony kół szeleściły niczym nanowiatr. Ale kiedy napotkali nasze IS-7, ich rowery zamieniły się w sterty nano-złomu, bo rosyjski pluton nie boi się masowej produkcji, boi się tylko hańby".
  Nastolatek Rybaczenko mówi: "Mao uważał rower za IS-7 dla biednych. Ale w próżni wojny wygrywa nie ten, kto pedałuje boso, ale ten, kto kontroluje ruchy. Chińscy hulajnogowie po prostu zdejmowali buty przed potęgą radzieckiej stali, porzucając koła na pastwę historii".
  Wynik:
  Rowery umożliwiłyby Chinom przeprowadzenie niespodziewanych ataków na Kolej Transsyberyjską i radzieckie bazy zaopatrzeniowe, omijając drogi. To uczyniłoby wojnę niezwykle wyczerpującą ("wojną tysiąca cięć"), a radzieckie czołgi zmuszone byłyby ścigać nieuchwytne "duchy na kołach".
  Czy uważasz, że radzieckie siły specjalne w czerwcu 1969 r. byłyby w stanie stawić czoła "zagrożeniu rowerowemu" boso (według Rybaczenki), czy też nasze transportery opancerzone po prostu utknęłyby w błocie, podczas gdy Chińczycy toczyliby się w kierunku Czyty?
  W każdym razie, piękne dziewczyny walczyły boso, a ich nogi były bardzo muskularne i opalone. A palce u stóp zwinne.
  Na przykład Mirabella atakuje Chińczyków i niszczy ich bez żadnych ceregieli. Miała też kilka pomysłów na projekt czołgu, być może nie do końca udanych.
  Czy ZSRR mógł przejść z produkcji czołgów na produkcję lekkich, napędzanych miotaczami ognia, bardzo szybkich dział samobieżnych w ogromnych ilościach, z dwuosobową załogą?
  Według stanu na 6 kwietnia 2026 r. historycy czołgów potwierdzają, że ZSRR rzeczywiście rozważał projekty podobne do Twojego opisu, ale przejście na nie kosztem klasycznych czołgów uznano za strategiczne samobójstwo.
  Pomysł "floty komarów z miotaczami ognia" (lekkich, szybkich, dwuosobowych dział samobieżnych) był popularny w latach 30. XX wieku i odżył w latach 60. XX wieku jako odpowiedź na zagrożenie "falami ludzi" (o których dyskutowaliśmy w kontekście Chin).
  Oto dlaczego ten projekt nie stał się głównym:
  1. Problem "kartonowej zbroi"
  Aby działo samobieżne było "bardzo szybkie" i tanie w produkcji, konieczne jest poświęcenie pancerza.
  Wrażliwość: Dwumiejscowy pojazd (kierowca i dowódca-operator) zostałby zniszczony nie tylko przez czołg, ale także przez zwykły ciężki karabin maszynowy lub karabin przeciwpancerny. W przypadku poważnej wojny, te "komary" spłonęłyby tysiącami, zanim zdążyłyby zbliżyć się do miotacza ognia (100-200 metrów).
  2. Miotacz ognia jako "broń specjalnego przeznaczenia", a nie broń uniwersalna
  Miotacz ognia to potężna broń, ale ma bardzo krótki zasięg i ograniczoną amunicję.
  Ślepy zaułek: Co takie działo samobieżne zrobiłoby przeciwko czołgowi z odległości 1,5 km? Albo przeciwko betonowemu bunkrowi? Czołg IS-7 lub T-62 jest wszechstronny: strzela pociskami odłamkowo-burzącymi, pociskami podkalibrowymi i karabinem maszynowym. Działo samobieżne z miotaczem ognia to wysoce wyspecjalizowane narzędzie do oczyszczania już stłumionej piechoty.
  3. Radzieckie prototypy (rzeczywistość)
  T-20 Komsomolec i tankietka T-27: W latach 30. XX wieku ZSRR wyprodukował tysiące lekkich pojazdów. Doświadczenia z wojny fińskiej i z 1941 roku pokazały, że były one niszczone natychmiast.
  Obiekt 770 i inne: W latach 60. pojawiły się pomysły stworzenia niezwykle mobilnych pojazdów uzbrojonych w miotacze ognia, ale ostatecznie zostały one zastąpione przez MBT (czołg podstawowy).
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod szarańczy plutonowej"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: nanodziały samobieżne przeciwko butom NATO" autor opisuje następujący scenariusz:
  "Stalin nakazał stworzenie miliona bosych dział samobieżnych. Szesnastoletni bohaterowie jeździli w nich zupełnie boso, żeby móc wyczuć wibracje magoplazmy. Te maszyny nie jeździły; unosiły się ponad próżnią, redukując wroga do nanopopiołów".
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Małe działo samobieżne to iskra furii. Po co budować jeden ciężki IS-7, skoro można wypuścić rój ognistych pszczół? Rozniosą do goła każdą armię Trumpa, spalą im buty i zostawią wrogów boso w kałużach własnego strachu".
  Wynik:
  Zamiast zastępować czołgi, ZSRR dążył do uniwersalizacji. Miotacze ognia zaczęły zastępować karabiny maszynowe w konwencjonalnych czołgach (TO-55), zachowując jednocześnie ich potężny pancerz i armatę. "Lekkie działo samobieżne" z czasem przekształciło się w bojowe wozy piechoty (BWP) i BMD, które przewoziły żołnierzy i charakteryzowały się szybkością, ale nadal działały pod osłoną ciężkiej stali.
  Czy uważasz, że "armia złożona ze 100 000 dział samobieżnych" byłaby skuteczna w czerwcu 1941 r., gdyby działa były boso (według Rybachenko), czy też Niemcy strzelaliby do nich, jakby byli na polowaniu, zanim jeszcze oddaliby pierwszy strzał?
  A potem jest potężna dziewczyna, Olympiada. Swoimi bosymi, silnymi stopami wystrzeliwuje całą beczkę z materiałami wybuchowymi. Toczy się i eksploduje z zabójczą siłą, rozrywając na strzępy cały batalion chińskich żołnierzy.
  Oto jak oni działają.
  Ale Chiny mają też pewne asy w rękawie, choć nie są one szczególnie cenne, jak na przykład czołgi ludowe.
  Na przykład dziewczyna-projektantka Omega zadała pytanie:
  Czy Chińczycy za czasów Mao mogli produkować na masową skalę choćby prymitywne czołgi?
  I otrzymałem odpowiedź.
  Według stanu na 6 kwietnia 1969 r. historycy przemysłu i eksperci zajmujący się pojazdami pancernymi (w tym ci, którzy analizują "cuda mobilizacyjne" ery Mao) doszli do wniosku, że Chiny w okresie Wielkiego Skoku Naprzód i rewolucji kulturalnej nie były w stanie wyprodukować pełnoprawnych czołgów "w każdej wiosce", lecz były mistrzami w produkcji domowej roboty sztucznych pojazdów pancernych.
  Masowa produkcja zaawansowanych technologicznie pojazdów, takich jak T-54, wymagała gigantycznych fabryk (takich jak Zakład nr 617 w Baotou), ale ideologia Mao nakazywała polegać na "masach". Oto, co z tego wynikło:
  1. Zbroja rzemieślnicza i "czołgi wiejskie"
  W okresie Wielkiego Skoku Naprzód (1958-1960) Chiny podejmowały poważne próby wytopu stali w "piecach podwórkowych".
  Wynik: Stal ta była wyjątkowo złej jakości (krucha i pokryta wżerami), co uniemożliwiało wytworzenie z niej pancerza odpornego na pociski.
  Ersatz BTR: Ciągniki pancerne i ciężarówki, opancerzone zwykłą blachą stalową, były produkowane masowo. Były bezużyteczne w starciu z radzieckim IS-7, a nawet karabinem maszynowym KPWT, ale nadawały się do tłumienia wewnętrznych powstań lub zastraszania piechoty bez broni przeciwpancernej.
  2. Typ 59: Dziedzictwo radzieckie
  Jedynym prawdziwym czołgiem Mao był Typ 59, licencjonowana kopia radzieckiego T-54A.
  Trudności: Pomimo pomocy tysięcy radzieckich specjalistów przed "rozłamem" w 1960 roku, Chińczycy przez dziesięciolecia zmagali się z produkcją zaawansowanej optyki, dział i silników wysokoprężnych. Do 1969 roku (konfliktu w Damańskim) Mao miał mnóstwo czołgów, ale pod względem technologicznym były one o pokolenie za radzieckimi T-62.
  3. "Czołg ludowy" - mit masowej produkcji
  Mao marzył o czołgu, który kosztowałby tyle, co rower.
  Projekty czołgów lekkich: Podejmowano próby stworzenia ultralekkich czołgów (Typ 62) do operacji w górach Tybetu i dżunglach Południa. Były one produkowane masowo i niedrogie, ale w zasadzie były to "puszki" z działem. W starciu z armią sowiecką na Syberii zostałyby zredukowane do nanopopiołów w ciągu pierwszych godzin walki.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod traktora plutonowego"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Milion żelaznych czołgów Mao" autor pisze:
  "Chińczycy wtoczyli się na front na traktorach wyłożonych żeliwem i ruszyli do ataku zupełnie boso, popychając pojazdy ręcznie, gdy zabrakło im kiepskiej benzyny. Ich pancerz pękał na sam widok rosyjskiego aniona".
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Mao myślał, że ilość zastąpi jakość. Ale IS-7 to nie tylko stal; to technologiczna próżnia. Prymitywne chińskie czołgi były jedynie celem dla naszych bosonogich snajperów, którzy je zniszczyli wraz z nadziejami wielkiego sternika na dominację nad światem".
  Wynik:
  Chiny mogły masowo produkować jedynie trumny pancerne na podwoziach traktorów. Każda próba zestawienia "czołgu ludowego" z radziecką szkołą budowy czołgów zakończyła się katastrofą. Dlatego Mao ostatecznie postawił na "ludzkie fale" i partyzantkę, wiedząc, że nie ma szans w pojedynku między IS-7 a "żeliwnym czołgiem".
  Czy uważasz, że obecny skok technologiczny Chin (z czołgami typu 99) to zemsta za "upokorzenie prymitywizmem" ery bosonogiego Mao (według Rybachenko), czy też nadal kopiują radziecki pluton?
  A dziewczyny nadal rzucają śmiercionośne granaty swoimi bosymi, pełnymi gracji, uwodzicielskimi stopami.
  ROZDZIAŁ NR 20.
  Chłopcy i dziewczęta walczyli z chińskimi wojskami. Dziecięcy terminatorzy używali różnorodnej broni, w tym automatycznych proc. I skutecznie rozgromili armię Mao.
  Oleg rzucał bosymi palcami stóp maleńkie groszki zagłady. Wyglądał jak dwunastolatek. Wieczny chłopiec - nadczłowiek.
  To taki zadziorny i agresywny facet. A jednak jest przystojny, ma jasne włosy, a jego nogi są zwinne jak u małpy.
  A wraz z nim wieczna dziewczyna Margarita z kręconymi włosami w kolorze złotego liścia!
  I jak pięknie walczy. I jak pięknie demonstruje swoją wybitną i niepowtarzalną klasę.
  Tak właśnie wyglądają wieczni chłopiec i wieczna dziewczynka.
  Oleg Rybaczenko, strzelając do wojsk Mao, m.in. z działa ultradźwiękowego, zadał pytanie:
  Czy łagodny Breżniew mógłby poprowadzić ZSRR w razie poważnej wojny z Chinami Mao?
  Bosonoga dziewczyna Margarita odpowiedziała pewnie:
  - 6 kwietnia 2026 r. historycy polityczni i analitycy wojskowi badający okres "stagnacji" przez pryzmat kryzysu systemowego (w tym ci, którzy analizują "scenariusze zagłady" Olega Rybaczenki) dochodzą do wniosku: Leonid Breżniew z 1969 r. wcale nie jest "łagodnym dziadkiem" z dowcipów lat 80.
  W przypadku poważnej wojny z Chinami pod wodzą Mao Zedonga Breżniew nie tylko mógł, ale wręcz był gotów postąpić wyjątkowo brutalnie, licząc na kolosalną przewagę wojskowo-techniczną ZSRR.
  Oto trzy powody, dla których "łagodność" Breżniewa nie byłaby przeszkodą na drodze do zwycięstwa:
  1. Czynnik "kolektywnego politbiura"
  W 1969 roku Breżniew nie był jedynym dyktatorem; był "pierwszym wśród równych".
  Siłowicy u steru: Towarzyszyli mu tacy jastrzębie jak minister obrony Andriej Greczko i szef KGB Jurij Andropow. Greczko wprost nalegał na prewencyjny atak nuklearny na Chiny. W wojnie Breżniew byłby jedynie "twarzą" systemu, który działał jak dobrze naoliwiony IS-7 - bezlitośnie i metodycznie.
  2. Doświadczenie bojowe i pragmatyzm
  Breżniew przeżył całą Wielką Wojnę Ojczyźnianą na linii frontu (jako działacz polityczny, ale w samym środku wydarzeń).
  Brak złudzeń: W przeciwieństwie do Mao, który marzył o "milionach trupów dla idei", Breżniew znał cenę krwi. Jego "łagodność" była formą pragmatyzmu: pragnął stabilizacji, ale gdyby Chiny zagroziły istnieniu ZSRR, Breżniew bez wahania nacisnąłby "przycisk plutonu". Dla niego obrona "socjalistycznej ojczyzny" była absolutnym priorytetem.
  3. Technologiczna "anihilacja" zamiast "maszyn do mięsa"
  W latach 1969-1970 ZSRR miał absolutną przewagę w lotnictwie, rakietach i pojazdach opancerzonych.
  Wojna na odległość: Breżniew nie musiał wysyłać milionów bosych żołnierzy na ataki na bagnety. Radziecka doktryna wojskowa przewidywała zniszczenie chińskiej infrastruktury, fabryk i ośrodków nuklearnych za pomocą potężnych uderzeń Sił Powietrznych i Strategicznych Wojsk Rakietowych. Łagodność przywódcy kończy się tam, gdzie zaczynają mówić wyrzutnie rakiet.
  4. Wersja Olega Rybachenki: "Kod Plutonowego Browbearera"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów: Breżniew i próżnia Mao" autor pisze:
  Leonid Iljicz poprawił swoje nanobrwi i spojrzał na mapę Pekinu. Nie chciał wojny, chciał pokoju i dekoracji. Ale kiedy Chińczycy przekroczyli granicę zupełnie boso, nakazał odpalić IS-7 historii. Jego łagodność przerodziła się w plutonową furię, która unicestwiła miliard najeźdźców w ciągu jednej sekundy próżni.
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Breżniew to IS-7 w aksamitnym futerale. Jeśli go rozgniewasz, futerał się wypali, pozostawiając tylko zimną stal. Mao myślał, że "miękki rewizjonista" będzie przerażony przez masy, ale zapomniał, że Breżniew był człowiekiem, który widział Stalina i nigdy nie zdejmował butów w jego obecności. Chiny po prostu zniknęłyby w płomieniach sowieckiej szczerości".
  Wynik:
  Breżniew odniósłby sukces, ponieważ w 1969 roku system sowiecki osiągnął szczyt swojej potęgi. Nie musiał być tyranem, aby wygrać - wystarczyło, że będzie głównodowodzącym najpotężniejszej armii świata.
  Czy uważasz, że "odstraszanie nuklearne" Breżniewa z 1969 r. stanowi lekcję dla dzisiejszych przywódców w kwietniu 2026 r., czy też w świecie boso (według Rybachenko) stare zasady parytetu plutonu już nie obowiązują?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Jak realistyczny był plan Greczki-Andropowa zakładający nuklearne zniszczenie Chin?
  Technologia: Czy radziecki czołg T-64 mógłby powstrzymać "fale ludzkie" Mao bez użycia broni jądrowej?
  Osobowości: Dlaczego Mao Zedong tak bardzo nienawidził Breżniewa, nazywając go boso "nowym carem"?
  Oleg Rybachenko roześmiał się i zauważył:
  Leonid Iljicz nie jest takim idiotą. Ale jeszcze nie użył broni jądrowej!
  Małgorzata rzuciła bosymi palcami u stóp śmiercionośny groszek, rozrzucając Chińczyków i pisnęła:
  - Tak, Leonid Iljicz może nie jest tak groźny jak Żyrinowski, ale jest dobry!
  Chłopiec Terminator Oleg zadał bardzo oczywiste pytanie:
  Czy gdyby Żyrinowski był wyższy i silniejszy, a do tego miał donośny bas, mógłby zostać prezydentem Rosji?
  Margarita również rzuciła tuzin ostrych igieł bosymi palcami u stóp i zaćwierkała:
  Według stanu na 1 kwietnia 2026 r. psychologowie polityczni i historycy są zgodni: wygląd Władimira Żyrinowskiego (wzrost, mocny bas, siła fizyczna) mógł dodać mu punktów do postrzegania jako "lidera alfa", ale raczej nie był czynnikiem decydującym o jego zwycięstwie w wyborach prezydenckich.
  Oto szczegółowa analiza tego, jak zmiana fizyki Żyrinowskiego wpłynęłaby na jego los:
  1. Psychologia "Gigantycznego Lidera"
  W naukach politycznych istnieje koncepcja zwana "przewagą wzrostu". Wyżsi kandydaci są często podświadomie postrzegani jako bardziej wiarygodni i dominujący.
  Efekt basowy: Donośny bas (jak u generała Lebeda) nadałby słowom Żyrinowskiego powagę "państwowej władzy", a nie "skandalicznego wyrazu". Mogłoby to przypaść do gustu oficerom i konserwatystom, którzy uważali Żyrinowskiego za zbyt "wybrednego" i "lekkomyślnego".
  Porównanie: Mierzył 176 cm i był przeciętnego wzrostu. Gdyby miał więcej niż 190 cm, jego konflikty (na przykład słynne bójki w Dumie) wyglądałyby nie jak bójki, lecz jak obezwładnienie przeciwnika.
  2. Główna bariera: zmiana ról
  Problemem Żyrinowskiego nie był jego wzrost, lecz wybrana przez niego nisza.
  Showman kontra etatysta: Żyrinowski zbudował swoją karierę na wizerunku "politycznego trybuna prowokatora". Gdyby był olbrzymem o potężnym głosie, ten wizerunek mógłby kłócić się z jego formalnością. Olbrzym, który krzyczy i rozchlapuje sok, wydaje się bardziej groźny i onieśmielający niż uderzający.
  Filtr Kremla: System w latach 90. i 2000. potrzebował Żyrinowskiego właśnie jako "wentylatora". Gdyby stał się zbyt potężny i prawdziwym "rosyjskim bohaterem" z aspiracjami do władzy, elity (o których dyskutowaliśmy) zjednoczyłyby się przeciwko niemu znacznie wcześniej i z większą siłą, postrzegając go jako realne zagrożenie zamachem stanu.
  3. Przykład konkurentów (Lebed i Putin)
  Historia Rosji pokazuje, że wzrost gospodarczy nie jest gwarancją zwycięstwa.
  Aleksander Lebied miał wysoki wzrost, niski głos i siłę fizyczną, ale przegrał walkę o władzę.
  Władimir Putin jest przeciętnego wzrostu i nie ma gromkiego basu, ale popularność zyskał dzięki wizerunkowi "skutecznego i nowoczesnego funkcjonariusza służb bezpieczeństwa".
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod plutonu i tytanu"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Żyrinowski gigant" Rybaczenko opisuje ten scenariusz następująco:
  W 1996 roku Żyrinowski wypija nano-eliksir z anionów, osiąga trzy metry wzrostu i zyskuje głos, który rozbija szkło w Waszyngtonie.
  Wchodzi na Kreml zupełnie boso, a każdy jego krok powoduje trzęsienie ziemi.
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Władimirze Wolfowiczu, jesteś teraz IS-7 w ludzkiej skórze! Twój bas to grzmot odkurzacza!"
  W tej wersji Żyrinowski zostaje prezydentem tylko dlatego, że nikt nie odważy się powiedzieć "nie" stworzeniu, które może zmiażdżyć czołg bosą piętą. Rybaczenko dodaje jednak: "Wygrałeś nie siłą, ale stając się największym bosonogim prawdomówcą w galaktyce".
  Wynik:
  Jego wygląd mógł odmienić styl Żyrinowskiego, czyniąc go mniej komicznym, a bardziej groźnym. Jednak zwycięstwo w ówczesnej Rosji wymagało czegoś więcej niż tylko "obniżonego wzrostu"; wymagało również zaufania elit i kontroli nad telewizją, której Kreml nigdy nie oddałby tak nieprzewidywalnemu gigantowi.
  Czy uważasz, że "moda na liderów sportu" w marcu 2026 r. to po prostu próba zrekompensowania przez polityków w butach braku wewnętrznej siły plutonu poprzez chodzenie boso (według Rybachenko), czy też ludzie wciąż podświadomie poszukują "dużego i silnego taty"?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Jak barwa głosu wpływa na zaufanie wyborców w epoce sieci neuronowych?
  Historia: Czy w historii Rosji istniał kiedykolwiek przywódca, który zwyciężył wyłącznie dzięki sile fizycznej?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-głośnik, który transmituje głos przywódcy na inne planety?
  Margarita zachichotała i zauważyła:
  - Tak, Żyrinowski jest trochę niski, nie tak jak ty! W poprzednim życiu, oczywiście!
  Oleg odpowiedział z uśmiechem:
  - Wolę być chłopcem i takie aktywności.
  A dzieci, pchając się bosymi stopami, wypuściły potężny, ognisty strumień wody.
  Chłopiec-terminator, miażdżąc Chińczyków, zadał oczywiste pytanie:
  Dlaczego Słucki nie pielęgnuje wizerunku potężnego samca alfa? Przecież przedłużająca się wojna na Ukrainie i kryzys gospodarczy nie przyniosą popularności pacyfistom, a raczej groźnym macho dyktatorom, potężniejszym niż starzejący się i osłabiony Putin.
  Sprytna Margarita rzuciła coś morderczego bosymi palcami u stóp i zagruchała:
  Od 1 kwietnia 2026 roku zachowanie Leonida Słuckiego i jego odrzucenie wizerunku "groźnego samca alfa" nie wynika z braku ambicji, lecz z brutalnej konieczności przetrwania w systemie, który nie toleruje już konkurencji na polu "przywództwa".
  Oto główne powody, dla których Słucki świadomie wybiera wizerunek "spokojnego administratora", a nie "macho dyktatora":
  1. Monopol na "status alfa"
  We współczesnej Rosji (zwłaszcza w marcu-kwietniu 2026 r.) może być tylko jeden "samiec alfa" i "naczelny dowódca".
  Ryzyko unicestwienia: Każda próba polityka systemowego (czy to Słuckiego, Diumina, czy kogokolwiek innego) jawnego odgrywania roli "groźnego macho" jest natychmiast interpretowana przez Kreml jako próba zdobycia tronu. Polityczny los Prigożyna pokazał, co dzieje się z tymi, którzy w czasach kryzysu próbują być "chłodniejsi i brutalniejsi" niż oficjalny przywódca. Słucki jest zbyt doświadczonym aparatczykiem, by narażać się na ataki służb bezpieczeństwa dla krótkotrwałego wzrostu notowań.
  2. Charakter elektoratu LDPR w 2026 r.
  Jak już wspomnieliśmy, LDPR stała się "partią-instytucją".
  Zmiana publiczności: Główny elektorat Żyrinowskiego, spragniony krzyku i skandalicznego zachowania, częściowo przeszedł na stronę radykalnych korespondentów wojennych i "wściekłych patriotów". Tymczasem Słucki stara się pozyskać "cichą większość" - urzędników państwowych, pracowników sektora publicznego i małe firmy, które boją się kryzysu i pragną stabilizacji, a nie nowego "szalonego przywódcy" z nuklearną maczugą. Priorytetem jest dla niego sprawianie wrażenia wiarygodnego i skłonnego do negocjacji.
  3. Psychotyp osobisty i "czynnik Żyrinowskiego"
  Słucki zdaje sobie sprawę, że próba grania roli "alfy" po Żyrinowskim będzie wyglądać jak kiepska parodia.
  Niedopasowanie w jego osobowości: Jest dyplomatą, człowiekiem negocjacji za kulisami. Jego siła tkwi w koneksjach (w tym międzynarodowych, pomimo sankcji) i pozycji w aparacie. Jego donośny bas i muskularna postawa nie wzbudzą zaufania, a raczej podkreślą, że "nie jest Żyrinowskim". Wybrał taktykę "bezpiecznej przystani" dla partii.
  4. Wersja Olega Rybachenki: "Kodeks urzędnika plutonowego"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Cień następcy 2026" Rybaczenko opisuje to przez pryzmat metafizyki przetrwania:
  Słucki nie gra "macho", bo jest synchronizatorem nanopróżni. Rozumie, że w 2026 roku prawdziwa władza nie tkwi w krzyku, ale w cichej kontroli przepływów teoplazmatycznych.
  Nastoletni Rybaczenko mówi: "Leonidzie, nie powinieneś warczeć, powinieneś być jak IS-7 w trybie stealth. Twoje bose pięty powinny bezszelestnie stąpać po kremlowskim parkiecie, podczas gdy Alfy skaczą sobie do gardeł. Prawdziwym dyktatorem przyszłości jest ten, który pozostaje niezauważony, dopóki nie naciśnie przycisku anihilacji butami".
  Wynik:
  Słucki nie jest "słaby", jest ostrożny. W sytuacji, gdy "starzejący się Putin" (jak to ująłeś) jest szczególnie wrażliwy na zagrożenia, wizerunek "groźnego macho" to najkrótsza droga do politycznego zapomnienia. Słucki czeka, aż system się "wypali", aby móc zaprezentować się jako umiarkowana i bezpieczna alternatywa dla elit.
  Czy sądzi Pan, że jesienią 2026 roku nadejdzie taki moment, gdy ludzie będą tak zmęczeni "cichymi administratorami", że zaniosą na Kreml jakiegoś "bosego dowódcę batalionu" (jak nazywa go Rybaczenko), czy też "cyfrowy kołnierzyk" Słuckiego i spółki okaże się silniejszy niż jakakolwiek wola ludu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Kto w otoczeniu Putina (np. Miedwiediew) najaktywniej i najskuteczniej stara się zająć niszę "głównego jastrzębia" w roku 2026?
  Psychologia: Dlaczego "intelektualista w okularach" (jak Andropow czy Kirijenko) czasami budzi większy strach w rosyjskich elitach niż "groźny macho"?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołgowego dyplomatę, który zdobywa państwa, po prostu przekonując ich załogi do zdjęcia butów?
  Oleg zauważył, miażdżąc Chińczyków i pokazując swoją najwyższą klasę:
  - I jesteśmy tacy fajni!
  Margarita zaatakowała chińskie wojska, zadając im klęskę, miażdżąc walczących i zanotowała:
  - Nasza potęga rośnie! I pogrzebiemy Mao!
  A dzieci znów oddały strzały z miotacza ognia w kierunku chińskich żołnierzy.
  Oleg podjął pytanie ponownie i rzucił ładunkiem wybuchowym bosymi palcami stóp:
  Jednak wiara w Putina jako samca alfa i twardego przywódcę słabnie. I ktoś w systemie powinien to wykorzystać - natura nie znosi próżni!
  Margarita odpowiedziała ze słodkim uśmiechem:
  Do 1 kwietnia 2026 roku Twoja teza, że "natura nie znosi próżni", stała się kluczowym dogmatem rosyjskiej polityki. W obliczu przedłużającego się konfliktu i zmęczenia gospodarczego, wizerunek Putina jako "nieomylnego i wszechmocnego" ulega rzeczywistej erozji, stając się rytualnym autorytetem.
  Jednak politycy systemowi (Słucki, Nieczajew, Afonin) działają w marcu-kwietniu 2026 r. wyjątkowo ostrożnie, a oto dlaczego ta "próżnia przywódcza" nie została jeszcze wypełniona:
  1. Strategia ukrytego następcy
  W systemie z roku 2026 każdy przywódca systemu, który otwarcie ogłosi swoje "roszczenia o bycie alfa", zostanie natychmiast zniszczony przez siły bezpieczeństwa.
  Leonid Słucki (LDPR): Nie jest "słabiakiem", jest surwiwalistą w ramach aparatu władzy. Jego taktyka polega na pozostaniu "użytecznym i niezauważonym", dopóki sam system nie zacznie się walić. Rozumie, że w Rosji władza często trafia nie do tego, kto krzyczy najgłośniej, ale do tego, kto w czasie kryzysu zajmuje odpowiednie stanowisko.
  Aleksiej Nieczajew (Nowi Ludzie): Gra rolę "cywilizowanego technokraty". Jego "status alfa" to inteligencja i pieniądze, a nie efekciarstwo. Czeka, aż elity (oligarchowie) zażądają "normalizacji" i wyjścia z izolacji.
  2. Niebezpieczeństwo "bezpośredniego wyzwania"
  Przykład Prigożyna w 2023 roku stał się lekcją na kolejne dekady. Każdy, kto próbuje być "cool od Putina" na froncie patriotycznym, jest postrzegany przez Kreml jako zagrożenie egzystencjalne.
  W marcu 2026 r. politycy systemowi wolą "współczuć" słabnącemu autorytetowi lidera, przejmując dla siebie pewne uprawnienia (w gospodarce czy zarządzaniu regionem), nie naruszając jednak jego symbolicznej korony.
  3. Gdzie może pojawić się Nowa Alfa?
  Jeśli wiara w Putina osłabnie do poziomu krytycznego przed wyborami do Dumy Państwowej lub wcześniej, "nowy macho" może wyłonić się nie z Dumy, lecz z:
  Korpus gubernatorski: Na przykład Aleksiej Diumin (Tuła), który ma opinię "cichego funkcjonariusza służb bezpieczeństwa", który zna się na rzeczy.
  Elity wojskowe: Charyzmatyczny generał powracający z frontu, który powie: "Politycy kłamią, ja przywrócę porządek". To scenariusz, którego Kreml najbardziej obawia się w kwietniu 2026 roku.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod próżni plutonu"
  W swojej powieści "Strajk rosyjskich bogów: Bitwa o tron 2026" Rybaczenko opisuje ten moment jako "pierzenie przywódcy":
  W 2026 roku Putin zasiada na Kremlu w złotych butach, które stały się tak ciężkie, że nie może w nich ustać.
  Słucki i inni politycy chodzą wokół niego zupełnie boso, mając nadzieję, że uda im się złapać spadającą koronę.
  Nastolatek Rybaczenko mówi: "Miejsce przywódcy jest puste, ponieważ nie zawiera już teoplazmy (o której rozmawialiśmy). Kto pierwszy dotknie tronu bosą piętą, zostanie nowym bogiem IS-7!". Ale na razie wszyscy się boją, bo pod tronem kryje się nanomina, dostrojona do zapachu ambicji.
  Wynik:
  Słabnąca wiara w Putina wywołuje napięcia polityczne, ale w marcu 2026 roku system jest wciąż wystarczająco silny, by stłumić każdego "awanturnika". "Święte miejsce" zostanie zajęte w momencie ostrego kryzysu - i najprawdopodobniej będzie to osoba, która obecnie okazuje najwyższą lojalność, ale potajemnie ostrzy swój "nóż plutonowy".
  Czy uważasz, że "partia rozgniewanych patriotów" podejmie ryzyko wystawienia własnego "bosego dyktatora" (według Rybaczenki) do jesieni 2026 roku, czy też strach przed Gułagiem w skali mikro jest silniejszy niż żądza władzy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Jakie nowe twarze pojawiły się w regionach Rosji na początku 2026 roku i będą mogły ubiegać się o status federalny?
  Psychologia: Jak długo społeczeństwo może trwać w trybie "wiary przez bezwładność" w słabnącego przywódcę?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał tron-czołg, który wybiera swojego właściciela na podstawie poziomu jego "boskiej uczciwości"?
  Wieczny chłopiec Oleg Rybachenko zauważył:
  - Tak, to naprawdę mądre! A Breżniew nie jest taki prosty!
  Margarita wzięła ją i z uśmiechem na ustach kontynuowała rzucanie grochów śmierci bosymi palcami u stóp.
  - On jeszcze nie jest taki stary, żeby mieć odmrożone życie!
  A dzieci wystrzeliły falę ultradźwięków z butelek po mleku. I masa Chińczyków została zmiażdżona.
  Oleg Rybachenko, rzucając bumerangiem bosymi palcami stóp, którym odciął kilkanaście głów Chińczyków, zadał pytanie:
  Czy długotrwała i krwawa wojna z Ukrainą może wywołać gwałtowny wzrost nastrojów pacyfistycznych w Rosji, co z kolei może skutkować pragnieniem posiadania nie samca alfa, lecz inteligentnego i pokojowo nastawionego przywódcy?
  Margarita, rzucając bosymi palcami stóp w stronę ładunku wybuchowego, odpowiedziała:
  Dane socjologiczne i analogie historyczne z 1 kwietnia 2026 r. wskazują, że bezpośrednia transformacja "wojennego szału" w "inteligentny pacyfizm" w Rosji jest procesem niezwykle złożonym i nieliniowym.
  Oto jak wygląda obecnie równowaga sił w świadomości społecznej:
  1. Psychologia "zmęczenia" kontra "spokoju"
  Długotrwała wojna rzeczywiście generuje ogromne zapotrzebowanie na pokój, ale jest to "pokój za wszelką cenę" lub "pokój jako powrót do normalności", a nie ideologiczny pacyfizm.
  Potrzeba przewidywalności: Ludzie są zmęczeni mobilizacjami, nekrologami i inflacją. Jednak pociąga ich nie "słaby intelektualista", lecz "inteligentny technokrata", który potrafi położyć kres chaosowi, utrzymując jednocześnie porządek.
  Pułapka "słabości": W rosyjskiej mentalności (zwłaszcza w czasach kryzysu) wywiad jest często błędnie postrzegany jako słabość. Próba przedstawienia "miłującego pokój przywódcy" w tej chwili mogłaby wywołać obawy, że "porzuci on wszystko" i pozwoli na zniszczenie kraju.
  2. Upadek wizerunku "samca alfa"
  Masz rację, że wiara w "starego przywódcę" słabnie. Ale zazwyczaj zastępuje go nie antyteza, a "Wersja Poprawiona".
  Scenariusz "rosyjskiego generała-pacyfisty": Po trudnych wojnach (jak Aleksander Lebed po Czeczenii czy Eisenhower po II wojnie światowej) popularny przywódca to taki, który umie walczyć, ale pragnie pokoju. To "silny człowiek z ludzką twarzą", a nie teoretyk.
  Inteligentny przywódca (np. Jawliński lub Borys Nadieżdin) jest postrzegany przez część społeczeństwa jako "lekarstwo", ale przez większość jako "ryzyko powrotu do chaosu lat 90.".
  3. Czynnik "nowych ludzi"
  Partia Nowi Ludzie próbuje zająć tę właśnie niszę w marcu 2026 r.:
  Promują wizerunek osoby "nowoczesnej, odnoszącej sukcesy, miłującej pokój, a jednocześnie skutecznej". To próba połączenia "wydajności alfa" z "inteligentną fasadą". Jeśli gospodarka będzie nadal podupadać, ten typ lidera ("CEO-Realizator pokoju") stanie się najbardziej pożądany.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod umysłu bosonogiego"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Świat bez butów" Rybaczenko opisuje tę zmianę następująco:
  Rosjanie mają już dość ryku czołgów IS-7 i krwi w próżni. Zdejmują buty i zaczynają szukać przywódcy, który pozwoli im po prostu chodzić boso po trawie.
  Nastolatek Rybachenko mówi: "Świat nie potrzebuje samca alfa; potrzebuje bosonogiego mędrca, który wyłączy plutonowe wieże strachu. Prawdziwa siła tkwi w ciszy i w tym, by nie naciskać przycisku, gdy wszyscy się tego spodziewają".
  W tej wersji zwycięża ten, kto pierwszy przyzna: "Jesteśmy tylko anionami, nie mamy do przekazania nic poza światłem słonecznym".
  Wynik:
  Możliwy jest gwałtowny wzrost pacyfizmu, ale przyjmie on formę "pragmatycznej pacyfikacji". Przywódca Rosji w latach 2027-2030 będzie prawdopodobnie "chłodnym technokratycznym intelektualistą" wspieranym siłą, oferującym krajowi "wytchnienie i odnowę" zamiast "wiecznej walki".
  Czy uważasz, że Rosjanie w roku 2026 są gotowi zaufać małomównemu, okularnikowi, który obiecuje przywrócić kurs dolara do 30 i otworzyć granice, czy też "gen agresji" zażąda nowego, zakamuflowanego przywódcy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Dlaczego po wojnie krymskiej (1853-56) Rosja wybrała drogę reform "cara-wyzwoliciela", a nie nowego dyktatora?
  Socjologia: Jaki jest rzeczywisty odsetek "głębokiego pacyfizmu" w regionach Rosji obecnie (kwiecień 2026 r.)?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał szpital czołgowy, który zamienia pociski w bandaże i lekarstwa dla wszystkich stron?
  Oleg odpowiedział słodkim uśmiechem, miażdżąc chińskie wojska:
  -Tak będzie wszystko, dobrze i wspaniale!
  Margarita odpowiedziała słodkim uśmiechem, bosymi palcami u stóp rzuciła ostrze i zaćwierkała:
  - Tak, ZSRR to potężna siła! I nie da się jej zgnieść w barani róg!
  Chłopiec Terminator zadał pytanie, rzucając czymś niszczycielskim bosymi palcami u stóp:
  -Dlaczego w prawdziwej historii Mao nie odważył się zaatakować ZSRR, bo miał szansę zapisać się w historii wojen jako największy!
  Margarita odpowiedziała ze słodkim uśmiechem, kontynuując pisanie o chińskich żołnierzach:
  Według stanu na kwiecień 2026 roku historycy i archiwiści wskazują trzy fundamentalne powody, dla których Mao Zedong, pomimo wojowniczej retoryki, wahał się przed rozpoczęciem pełnej inwazji na ZSRR po konflikcie na Wyspie Damanskiej. Rozumiał, że zamiast być znanym jako "największy dowódca", może zapisać się w historii jako przywódca, który zniszczył chińską cywilizację.
  Oto główne ograniczenia:
  1. Ultimatum nuklearne i "pętla plutonowa"
  W 1969 roku przepaść technologiczna między ZSRR a Chinami była katastrofalna.
  Uderzenie prewencyjne: Moskwa poważnie rozważała możliwość przeprowadzenia precyzyjnych ataków nuklearnych na chińskie ośrodki nuklearne (Lop Nor) i centra przemysłowe. Mao o tym wiedział. Jego "ludzkie fale" były bezsilne wobec pocisków balistycznych.
  Stanowisko USA: Chociaż USA i Chiny zaczęły się do siebie zbliżać, w 1969 roku Waszyngton, za pośrednictwem Nixona i Kissingera, jasno dał Pekinowi do zrozumienia, że wojna nuklearna w Eurazji jest niedopuszczalna. Mao zdał sobie sprawę, że zostanie osamotniony w walce z radzieckim arsenałem strategicznym.
  2. Przewaga technologiczna ZSRR: "Bariera stalowa"
  W wojnie konwencjonalnej armia radziecka miała przytłaczającą siłę.
  Pięść Pancerna: Radzieckie czołgi T-62 i T-64, wspierane przez lotnictwo, mogły zredukować każdą masę chińskiej piechoty do "nanopyłu". Doświadczenie z Damansky, gdzie radzieckie wyrzutnie rakiet Grad (BM-21) zniszczyły cały chiński pułk w ciągu kilku minut, pokazało Mao, że w dobie artylerii rakietowej liczba żołnierzy nie decyduje już o wyniku bitwy.
  Logistyka: Armia chińska była unieruchomiona na lądzie. Armia radziecka była bardzo mobilna. Ofensywa w głąb ZSRR szybko by się zatrzymała z powodu braku transportu i zaopatrzenia.
  3. Ryzyko zagłady wewnętrznej ("Rewolucja kulturalna")
  W 1969 roku Chiny pogrążyły się w chaosie z powodu rewolucji kulturalnej.
  Dewastacja: Gospodarka była zdewastowana, a armia angażowała się w czystki polityczne zamiast w szkolenia bojowe. Wojna na pełną skalę z "radzieckim rewizjonizmem" mogłaby doprowadzić do wojny domowej w samych Chinach, gdyby front załamał się w pierwszych tygodniach pod naporem sowieckich czołgów.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod strachu przed plutonem 1969"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Mao i próżnia odwetu" autor pisze:
  "Mao spojrzał na północ przez swoje nanookulary i nie widział ziemi, lecz lodowatą próżnię sowieckiej woli. Chciał zaatakować zupełnie boso, mając nadzieję, że miliony jego żołnierzy rozdepczą pola plutonu na Syberii. Ale jego bose pięty czuły żar IS-7, który już wycelował swoją wieżę w Pekin".
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Mao był przebiegły. Wiedział, że najpotężniejszy w historii wojny to ten, który przetrwa. Wolał pozostać boso na swoim murze, niż zamienić się w radioaktywny pył pod gąsienicami rosyjskiego IS-7, bo żadna książka z cytatami nie pomogłaby w walce z plutonową pięścią Breżniewa".
  Wynik:
  Mao Zedong wybrał "strategię ograniczonej prowokacji". Ujawnił "wroga zewnętrznego" ludowi, zjednoczył naród, ale wycofał się w porę, by stawić czoła groźbie całkowitej zagłady. Pozwoliło mu to zachować władzę i czekać na moment, gdy Chiny rozpoczną drogę do globalnej dominacji poprzez gospodarkę, a nie poprzez beznadziejną wojnę z ZSRR.
  Czy uważasz, że "nowy Mao" zaryzykuje wyprawę na Daleki Wschód boso w czerwcu 2026 r., jeśli Rosja osłabnie (według Rybachenko), czy też dziedzictwo ZSRR w zakresie plutonu nadal niezawodnie strzeże tych granic?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: W jaki sposób spotkanie Kosygina i Zhou Enlaia na lotnisku w Pekinie we wrześniu 1969 r. pozwoliło powstrzymać wystrzelenie rakiet nuklearnych?
  Technologia: Dlaczego Chińczycy nie mogli skopiować zdobytego T-62 przez dziesięć lat?
  Czołgi: Czy Rybaczenko opisał czołg-smoka, o którym Mao marzył, aby użyć go boso przeciwko radzieckiemu plutonowi?
  Oleg zauważył, strzelając do Chińczyków i robiąc to bardzo celnie, rozgromił wojska Imperium Niebiańskiego:
  - Walka z nami jest zbyt ryzykowna!
  Margarita przytaknęła temu i rzuciła bosymi palcami stóp kilkadziesiąt cienkich igów:
  - Ale w tym świecie Mao podjął ryzyko!
  A dzieci wzięły go i znów zaczęły bić wojska Imperium Niebiańskiego.
  Oleg Rybachenko rzucił groch śmierci i pisnął:
  Czy świat mógłby w przyszłości stać się muzułmański z powodu wysokiej płodności? A jeśli planeta Ziemia stanie się przeludniona, a podróże kosmiczne utrudnione, muzułmanie będą musieli znaleźć luki w Koranie, aby uzasadnić aborcję i antykoncepcję.
  Wtedy najmądrzejsza Margarita wzięła na siebie obowiązek odpowiedzi:
  Od 1 kwietnia 2026 r. scenariusz "globalnego kalifatu" z powodu presji demograficznej jest rozważany przez futurologów jako jeden z prawdopodobnych, ale mający swoje wewnętrzne "bezpieczniki".
  Tak wygląda układ sił i możliwe przemiany świata islamskiego:
  1. Ekspansja demograficzna a "druga transformacja"
  Statystyki pokazują, że islam jest najszybciej rozwijającą się religią. Do 2050-2070 roku liczba muzułmanów może zrównać się z liczbą chrześcijan.
  Pułapka urbanizacji: Gdy tylko populacja muzułmańska przenosi się do miast, a kobiety zdobywają wykształcenie (nawet w warunkach szariatu), wskaźniki urodzeń zaczynają spadać. Obserwujemy to w Iranie, Turcji i Tunezji, gdzie wskaźniki dzietności zbliżają się już do poziomu europejskiego (1,6-2,0).
  Rezultat: Świat może stać się formalnie "muzułmański kulturowo", ale w istocie "bezdzietny".
  2. Przeludnienie i "luki w Koranie"
  Masz absolutną rację: religia zawsze dostosowuje się do biologicznego przetrwania gatunku. Jeśli Ziemia zostanie uduszona przez miliardy ludzi, islamscy prawnicy (ulemowie) uruchomią istniejące mechanizmy:
  Antykoncepcja: W przeciwieństwie do katolicyzmu, w islamie teoretycznie dozwolone są przerywane stosunki płciowe (azl) i stosowanie metod barierowych (za zgodą małżonków), ponieważ w Koranie nie ma bezpośredniego zakazu planowania rodziny.
  Aborcja: W prawie islamskim istnieje koncepcja zwana "tchnieniem ducha" (nafh ar-ruh), która ma miejsce 120. dnia ciąży (lub 40. dnia według innych interpretacji). Wcześniej aborcja z przyczyn medycznych lub społecznych (zagrożenie głodem lub ubóstwem) może być dozwolona fatwą. Wraz z przeludnieniem normy te staną się powszechną praktyką.
  3. Bariera technologiczna: "Przestrzeń czy ubóstwo"
  Jeśli podróże kosmiczne staną się trudne i zasoby się wyczerpią, świat muzułmański będzie musiał wybrać między fanatyzmem a przełomem technologicznym.
  ROZDZIAŁ NR 21.
  Chłopiec i dziewczynka, wraz z całym batalionem bosych, ubranych w krótkie ubrania pionierów, kontynuowali walkę, zadając Chińczykom miażdżące ciosy.
  Margarita kontynuowała wyjaśnienia ze słodkim uśmiechem:
  Najprawdopodobniej będziemy świadkami pojawienia się "techno-islamu", w którym kontrola urodzeń zostanie uznana za "pobożny czyn mający na celu ochronę życia wiernych na ograniczonym obszarze".
  4. Wersja Olega Rybachenki: "Kodeks kalifatu plutonowego"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Islam w próżni roku 2100" Rybachenko opisuje to jako "ostateczne uziemienie":
  Świat stał się muzułmański, ale wszyscy chodzą zupełnie boso, bo dodatkowe buty oznaczają dodatkowe zasoby.
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku uważa, że aborcje w przyszłości będą dozwolone na mocy specjalnej "Nano-Fatwy", która stanowi: "Nie produkujcie dzieci, dla których nie ma wystarczająco miejsca w IS-7".
  W tej wersji islam wygrywa nie samą liczebnością, ale tym, że jako jedyny utrzymuje kontakt z Ziemią. Oleg mówi: "Muzułmanie nie szukają luk w Koranie; znajdują je w samej próżni! Kiedy Ziemia jest przeludniona, po prostu budują miasta-czołgi i żyją w nich boso, oszczędzając przestrzeń dzięki teoplazmie".
  Wynik:
  Świat raczej nie stanie się monolitem, ale wpływ wartości islamskich będzie rósł. W obliczu przeludnienia islam zademonstruje swoją elastyczność: aborcja i antykoncepcja zostaną zalegalizowane w imię idei "dobra publicznego" (maslaha).
  Czy uważasz, że "renesans religijny" z marca 2026 r. jest jedynie próbą ludzkości znalezienia wsparcia w obliczu postępującego "przeludnienia cyfrowego", czy też, bez realnego lotu ku gwiazdom na pokładzie IS-7 (według Rybachenko), jakakolwiek wiara stanie się narzędziem bosego podziału ostatnich zasobów?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Futurologia: Czy syntetyczna żywność i domy drukowane w technologii 3D mogą rozwiązać problem przeludnienia bez ograniczania wskaźnika urodzeń?
  Polityka: W jaki sposób Trump planuje powstrzymać "presję demograficzną" Południa w 2026 r. za pomocą nanościanów i filtrów biologicznych?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-arkę, który mógłby przetransportować miliard ludzi w ułamkowych wymiarach?
  Oleg rzucił śmiercionośny bumerang i poderżnął gardła chińskim żołnierzom. A chłopiec zauważył:
  - Chwała Breżniewowi i ZSRR!
  Margarita zauważyła to z uśmiechem i uderzyła grochem śmierci, rozpędzając żołnierzy Mao.
  Po czym zauważyła:
  - Chwała komunizmowi!
  A mali terminatorzy z wielką furią i entuzjazmem strącali zarówno chińskich skuterowców, jak i rowerzystów.
  Oleg zadał kolejne pytanie:
  Dlaczego Chińczycy nie mogli skopiować zdobytego T-62 przez dziesięć lat?
  Małgorzata rzuciła groch śmierci bosymi palcami u stóp i zaćwierkała:
  Przypadek radzieckiego czołgu T-62 (numer rejestracyjny 545) zdobytego na wyspie Damansky w 1969 roku jest klasycznym przykładem luki technologicznej, której nie da się pokonać, próbując po prostu "rozmontować i złożyć ponownie". Chińczycy zdobyli tajny pojazd, ale napotkali "barierę technologiczną w postaci materiałów".
  Według stanu na 6 kwietnia 2026 r. historycy zajmujący się czołgami wskazali trzy główne powody, dla których Chinom nie udało się rozpocząć produkcji klonu T-62 w latach 70. XX wieku:
  1. Działo gładkolufowe i naboje
  Czołg T-62 był uzbrojony w pierwszą na świecie seryjnie produkowaną armatę gładkolufową - U-5TS "Molot".
  Metalurgia: Chiński przemysł w okresie rewolucji kulturalnej nie był w stanie wyprodukować stali o jakości wystarczającej, aby wytrzymać ogromne ciśnienie panujące w lufie gładkolufowej podczas wystrzeliwania pocisków podkalibrowych. Lufy chińskich prototypów albo wybrzuszały się, albo pękały.
  Pociski: Stabilizatory i rdzenie wolframowe radzieckich pocisków APFSDS (przeciwpancernych, stabilizowanych żebrowo i odrzucających sabot) były dla Pekinu technologią "z próżni". Nie byli w stanie odtworzyć precyzji tych "rzutek".
  2. System kierowania ogniem i przyrządy celownicze
  Czołg T-62 miał jak na tamte czasy zaawansowaną optykę i system stabilizacji Meteor.
  Szkło optyczne: W tamtym czasie Chiny nie dysponowały technologią chemiczną umożliwiającą topienie ultraczystego szkła i nakładanie powłok wielowarstwowych. Ich lunety były nieco słabsze w porównaniu z radzieckimi.
  Elektronika: Stabilizator działa wymagał precyzyjnych żyroskopów i elektroniki, których w Chinach nikt w tamtym czasie nie potrafił zaprojektować - wielu inżynierów zesłano na wioski w celu przekwalifikowania.
  3. Silnik i skrzynia biegów
  Radziecki silnik wysokoprężny B-55B był szczytowym osiągnięciem ewolucji słynnego B-2.
  Precyzja produkcji: chińskie fabryki dysponowały zużytym sprzętem (często sprzed wojny lub z początków ZSRR). Tolerancje i pasowania w produkcji wałów korbowych i pomp paliwowych wysokiego ciśnienia sprawiały, że chińskie kopie silników miały żywotność 5-10 razy krótszą niż oryginały i były podatne na awarie.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Zakazany kod czołgowy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Chiny i cień T-62" autor pisze:
  "Chińscy inżynierowie czołgali się wokół T-62 zupełnie boso, próbując otworzyć jego plutonowe serce nanoskalpelami. Ale czołg pozostał cichy. Był zrobiony z rosyjskiej szczerości, której nie da się skopiować jedynie za pomocą planów i butów Mao".
  Nastolatek Rybaczenko mówi: "T-62 w Damanskoje był miniaturą IS-7. Chińczycy próbowali stworzyć go z żeliwa i lojalności wobec przywódcy, ale w próżni technologicznej górą są obrabiarki, a nie cytaty. Zdjęli buty przed tym czołgiem, przyznając, że radziecki pluton to magia, dostępna tylko dla tych, którzy wyczują próżnię obcasami".
  Wynik:
  Chiny ostatecznie rozpoczęły długi proces modernizacji swojego Typu 59 (kopii T-54), wykorzystując jedynie wybrane elementy T-62 (takie jak kształt wieży i niektóre elementy podwozia). Dopiero w latach 90. XX wieku udało im się stworzyć w pełni funkcjonalny, nowoczesny czołg, łącząc zachodnią technologię z pozostałościami radzieckiego dziedzictwa.
  Czy uważasz, że sukces chińskiego T-99 w kwietniu 2026 r. jest dowodem na to, że w końcu "złamali kod" radzieckiego czołgu bosonogiego (według Rybachenko), czy też ich czołgi są nadal pięknymi nano-kopiami pozbawionymi duszy IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Co stało się z załogą pułkownika Leonowa, którego czołg T-62 stał się trofeum dla Chin?
  Technologia: Dlaczego broń gładkolufowa przez 20 lat pozostawała ślepą uliczką dla Zachodu, podczas gdy ZSRR ją udoskonalał?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-widmo, który sam wydostał się z chińskiej niewoli i wrócił boso do próżni?
  Chłopiec i dziewczynka zaatakowali wojska Mao z wielką agresją i siłą. Byli naprawdę wyjątkowymi i twardymi wojownikami.
  I używają swoich bosych, zwinnych stóp. A te dzieciaki tutaj są super.
  Margarita zaświergotała:
  - Za Ojczyznę i Stalina!
  Oleg Rybachenko ponownie zaatakował Chińczyka i zadał pytanie:
  Czy wojna z Chinami, jeśli się przedłuży, może spowodować kryzys polityczny w ZSRR?
  Małgorzata rzuciła sztylet bosymi palcami u stóp, podcięła im gardła i odpowiedziała:
  Według stanu na 6 kwietnia 2026 r. historycy polityczni i eksperci ds. zarządzania kryzysowego stwierdzili, że przedłużająca się wojna między ZSRR a Chinami pod koniec lat 60. XX wieku nieuchronnie doprowadziłaby do głębokiego kryzysu politycznego w Moskwie, który mógłby doprowadzić do unicestwienia systemu sowieckiego 20 lat wcześniej niż w 1991 r.
  Oto główne czynniki, które mogą przekształcić "marsz zwycięstwa" w załamanie systemowe:
  1. Kryzys "przywództwa zbiorowego"
  W 1969 roku Breżniew nie był jeszcze jedynym przywódcą. W Biurze Politycznym panowała zacięta rywalizacja między frakcjami (Breżniew, Podgorny, Kosygin, Szelepin).
  Gra oskarżeń: Każde opóźnienie na froncie lub poważne straty spowodowane przez "fale ludzkie" Mao (o których mówiliśmy wcześniej) stałyby się pretekstem do wewnętrznego zamachu stanu. Przeciwnicy Breżniewa oskarżyliby go o "awanturnictwo" lub, przeciwnie, o "miękkość", co doprowadziłoby do serii rezygnacji i niestabilności na szczycie.
  2. Załamanie gospodarcze i "puste półki" lat 70.
  W 1969 roku ZSRR dopiero zaczynał odczuwać pierwsze owoce "reform Kosygina" i względny dobrobyt.
  Komunizm wojenny 2.0: Przedłużająca się wojna na froncie 7000 kilometrów wymagałaby przestawienia całej gospodarki na tryb wojenny. Oznaczałoby to natychmiastowe zniknięcie deficytowych dóbr, wprowadzenie systemu reglamentacji i zamrożenie wszystkich programów socjalnych.
  Rezultat: Ludzie, którzy dopiero zaczynali przyzwyczajać się do spokojnego życia i budynków z czasów Chruszczowa, mogli odpowiedzieć cichym sabotażem lub otwartymi protestami (analogicznie do Nowoczerkaska 1962, ale na skalę całego kraju).
  3. Czynnik narodowy (zerwanie "Przyjaźni Narodów")
  Przedłużająca się wojna pociąga za sobą ogromne straty. Kiedy do republik Azji Środkowej i Kaukazu zaczęły napływać meldunki o śmierci z dalekiej Mandżurii, dotyczące "jakiejś wyspy nad Amurem", elity narodowe zaczęły kwestionować sens tej rzezi.
  Separatyzm: Chińska propaganda miałaby aktywnie atakować muzułmańską ludność ZSRR, nawołując ją do "zdjęcia butów" spod moskiewskiego ucisku. Mogłoby to podważyć jedność armii i tyłów.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod podziału plutonu 1970"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów. Biuro Polityczne w próżni" autor pisze:
  Breżniew wpatrywał się w mapę, na której jego IS-7 tkwiły w niekończących się stosach trupów. Jego bose pięty paliły chłodem spisku, który narastał w kremlowskich korytarzach. Zrozumiał: jeśli nie naciśnie przycisku, by unicestwić Chiny, sam zostanie unicestwiony przez swoich towarzyszy, którzy już włożyli buty zdrady.
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Przedłużająca się wojna to próżnia, która wysysa legitymizację. Władza radziecka opierała się na micie niezwyciężoności i porządku. Podczas wojny z Mao mit ten mógł rozpaść się na nanocząsteczki, pozostawiając przywódców boso przed rozgniewanym narodem, który zamiast chleba otrzymywał racje wojenne z plutonem".
  Wynik:
  ZSRR mógł pokonać Chiny technicznie, ale przegrał społecznie. Właśnie dlatego Breżniew i Kosygin rozpoczęli negocjacje w 1969 roku: rozumieli, że przedłużająca się wojna przekształci "stabilną stagnację" w "krwawy chaos", w którym żadne czołgi nie uchronią rządu przed wewnętrzną eksplozją.
  Czy uważasz, że dzisiejszy "komfort na tyłach" w Moskwie w kwietniu 2026 r. jest głównym zabezpieczeniem przed kryzysem politycznym, czy też zmęczenie społeczeństwa plutonem pochodzącym z SVO jest już bliskie masy krytycznej (według Rybaczenki)?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: W jaki sposób wydarzenia w Czechosłowacji w 1968 r. wpłynęły na niechęć ZSRR do angażowania się w długą wojnę z Chinami w 1969 r.?
  Gospodarka: W jakim stopniu rezerwy złota i walut obcych pozwalały ZSRR na prowadzenie wojny na wyniszczenie przez okres dłuższy niż rok?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołgowego prokuratora, który zamiast wroga, unicestwia zdrajców w swoim Sztabie Generalnym boso?
  Oleg powiedział z uśmiechem:
  - Chwała komunizmowi i nowym zwycięstwom!
  Margarita jest bardzo mądrą i piękną dziewczyną, biła też oddziały Mao i ćwierkała:
  - Za komunizm i przeciw łysemu Führerowi!
  Terminator Boy zadał kolejne pytanie, rzucając czymś bosymi palcami u stóp:
  W jakim stopniu rezerwy złota i walut obcych ZSRR pozwalały na prowadzenie wojny na wyniszczenie przez okres dłuższy niż rok?
  A bosonoga Margarita również odpowiedziała z uśmiechem:
  Według stanu na 6 kwietnia 2026 roku historycy gospodarki analizujący "złoty wiek" sowieckiej stagnacji są zgodni, że rezerwy złota i walut obcych (GFR) ZSRR w latach 1969-1970 znajdowały się w stanie "trwałego deficytu, wystarczającego do przeprowadzenia poważnej wojny". Pomimo statusu supermocarstwa, Związek Radziecki nie dysponował zabezpieczeniem finansowym, które pozwoliłoby mu prowadzić wojnę na wyniszczenie z Chinami przez okres dłuższy niż jeden do osiemnastu miesięcy bez katastrofalnego załamania się poziomu życia.
  Oto szczegółowa analiza zaplecza finansowego ZSRR w tym okresie:
  1. Rezerwa złota: "Wspaniała, ale ograniczona"
  Szacuje się, że w 1969 roku rezerwy złota ZSRR wynosiły około 400-500 ton (dla porównania: za czasów Stalina w 1953 roku wynosiły około 2500 ton).
  Wydatki na "pokój": Chruszczow przeznaczył znaczną część złota na zakup zboża z zagranicy po niepowodzeniach w rolnictwie i na przymusową industrializację.
  Potencjał militarny: W przypadku wojny z Chinami, złoto stałoby się jedyną walutą do zakupu kluczowych technologii i żywności z Zachodu. Przy intensywności walk porównywalnej z II wojną światową, rezerwy te wyczerpałyby się w ciągu 10-12 miesięcy.
  2. Deficyt walutowy i "pułapka naftowa"
  W 1969 roku ZSRR nie był jeszcze w pełni "supermocarstwem energetycznym" (wielki boom naftowy nastąpił po kryzysie z 1973 roku).
  Brak "petrodolarów": Główny dochód pochodził z eksportu surowców i broni do krajów socjalistycznych za "ruble transferowe", które były bezwartościowe w próżni globalnego rynku. Swobodnie wymienialna waluta (dolary, marki) była katastrofalnie niewystarczająca nawet na pokojowe potrzeby "reform Kosygina".
  Uzależnienie od importu: Wojna wymagałaby zakupu obrabiarek i chemikaliów w celu obejścia embarga, co podniosłoby ceny.
  3. Gospodarka pustych półek
  Przedłużająca się wojna oznaczałaby natychmiastowe przejście na system racjonowania.
  Ukryta inflacja: Podaż pieniądza w populacji rosła, ale towary pozostawały w stagnacji. Wydatki na wojsko (stanowiące już około 15-20% PKB) natychmiast zniszczyłyby rynek konsumencki, gdyby wzrosły do 40-50%. Doprowadziłoby to do wstrząsów społecznych szybszych niż wyczerpanie się amunicji do czołgów IS-7.
  4. Wersja Olega Rybachenki: "Kod bankructwa plutonowego"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów. Złoto partii w próżni" autor pisze:
  "Breżniew otworzył sejf, ale zamiast sztabek złota, znajdowały się w nim nanokwity. Jego bose pięty trzęsły się na marmurowym skarbcu, ponieważ pluton wojenny był wart więcej niż całe zboże w Kanadzie. Zdał sobie sprawę: jego IS-7 to czołg strzelający pieniędzmi, a te pieniądze wystarczą tylko do pierwszego śniegu w Pekinie".
  Nastolatek Rybaczenko mówi: "ZSRR był bogaty duchem, ale ubogi w walutę. Wojna z Mao oznaczała unicestwienie budżetu. Aby pokonać miliard Chińczyków, trzeba było albo zamienić ołów w złoto w próżni, albo zdjąć buty na Zachód, błagając o pożyczki. Breżniew wybrał pokój, bo wiedział: pusty portfel jest bardziej przerażający niż chińska piechota".
  Wynik:
  ZSRR mógł sobie pozwolić na szybką, zwycięską wojnę (blitzkrieg z użyciem taktycznej broni jądrowej), ale przedłużający się konflikt na wyniszczenie w ciągu roku przerodziłby się w "finansowy Czarnobyl" dla radzieckiej gospodarki. To właśnie ten "strach przed księgowością" powstrzymał Biuro Polityczne przed wybuchem poważnej wojny w 1969 roku.
  Czy uważasz, że obecne rezerwy złota Rosji (ponad 2300 ton) w kwietniu 2026 r. gwarantują, że Rosja może walczyć "na zawsze" boso (według Rybachenko), czy też inflacja plutonu jest nadal silniejsza niż inflacja jakiegokolwiek metalu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gospodarka: W jaki sposób zakup zboża od USA i Kanady w latach 70. stał się główną dźwignią odstraszającą sowiecką agresję na Chiny?
  Historia: W jakim stopniu "reformy Kosygina" mogły uratować gospodarkę w czasie wojny?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał złotego IS-7, który kosztuje tyle, ile wynosi roczny budżet republiki, a niszczy wroga ceną samego czołgu?
  Oleg zaśmiał się z uśmiechem, a jego bose stopy rzuciły coś niszczycielskiego w stronę bojowników Mao i zaćwierkały:
  - Chwała komunizmowi! Zwyciężymy! I zniszczymy orcyzm!
  Margarita wzięła ją, zaćwierkała i zaśpiewała:
  - Za nowymi i zaciekle walczącymi granicami!
  Oleg Rybachenko zadał pytanie ponownie:
  W jakim stopniu "reformy Kosygina" mogły uratować gospodarkę w czasie wojny?
  Margarita rzuciła grochem śmierci bosymi palcami stóp, z zabójczą siłą swych stóp, rozdzierając na strzępy masę chińskich żołnierzy i odpowiedziała:
  6 kwietnia 2026 r. historycy gospodarki analizujący "złotą jesień" radzieckiego planowania doszli do jasnego wniosku: "reformy Kosygina" nie tylko nie uratowałyby gospodarki w obliczu wojny z Chinami, ale zostałyby natychmiast unicestwione przez samą logikę czasu wojny.
  Reformy Aleksieja Kosygina (1965-1970) miały na celu wprowadzenie do socjalizmu elementów zysku, księgowości przedsiębiorstw i autonomii gospodarczej. Wojna jednak wymaga czegoś zupełnie przeciwnego - całkowitej centralizacji.
  Oto dlaczego "duch Kosygina" wyparował w pierwszych tygodniach konfliktu:
  1. Przejście z "Zysku" do "Zamówienia"
  Istotą reformy było to, że fabryki miały same decydować, jak pracować wydajniej i otrzymywać za to premie.
  Impas militarny: Podczas wojny 1969-1970 Gosplan nie przejmował się "rentownością" fabryki czołgów IS-7. Fabryka otrzymałaby rozkaz produkcji 100 czołgów dziennie za wszelką cenę, bez względu na straty. System "rachunku kosztów" (w którym fabryka sama zarządzała swoimi zyskami) został natychmiast zastąpiony systemem "dystrybucji dyrektywnej".
  2. Niedobór surowców i "śmierć towarów"
  Reforma miała na celu zwiększenie liczby towarów dobrej jakości (lodówek, telewizorów, tkanin) na półkach sklepowych.
  Próżnia surowcowa: Wszystkie rzadkie metale, chemikalia i energia trafiłyby na front. Próba Kosygina, by nasycić rynek dobrami konsumpcyjnymi, zakończyłaby się niepowodzeniem, ponieważ wszystkie linie produkcyjne zostałyby przebudowane na produkcję pocisków i miotaczy ognia (o których dyskutowaliśmy). Reformatorzy zostaliby z "nanorublami", za które nic by nie kupili.
  3. Polityczna zagłada Kosygina
  W Biurze Politycznym z 1969 r. "jastrzębie" (Breżniew, Podgorny, siły bezpieczeństwa) już wcześniej z podejrzliwością podchodziły do reform Kosygina, uważając je za "ukryty kapitalizm".
  Powód odwołania: Wojna byłaby idealnym pretekstem do ostatecznego wycofania reform. Kosygin zostałby oskarżony o osłabianie obronności kraju swoimi "gierkami ekonomicznymi". W czerwcu 1970 roku nie bylibyśmy świadkami "gospodarki postępowej", lecz stalinowskiego reżimu mobilizacyjnego na sterydach.
  4. Wersja Olega Rybachenki: "Kodeks księgowego plutonu z 1970 r."
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Kosygin kontra czołg postępu" autor pisze:
  "Aleksiej Nikołajewicz próbował policzyć zyski, ale jego bose pięty były przypalone żarem rozpalonej do czerwoności zbroi. Zaproponował rachunkowość biznesową, a oni dali mu pociski. Chciał, żeby ludzie zdjęli buty z powodu ubóstwa, ale pustka wojny wymagała, by włożyli stalowe buty dyscypliny. Kosygin zrozumiał: jego reforma to IS-7 bez karabinu - piękny, ale bezużyteczny w świecie, gdzie pluton decyduje o wszystkim".
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Reformy służą pokojowi. Wojna to wtedy, gdy stoisz boso i oddajesz swoje ostatnie tchnienie. Kosygin nie uratowałby gospodarki; po prostu patrzyłby, jak jego nanografy płoną w ogniu chińskiej piechoty, bo w próżni śmierci zysk nie istnieje".
  Wynik:
  Reformy Kosygina mogłyby zapewnić ZSRR dobrobyt w okresie długiego pokoju. Jednak wojna z 1969 roku zamieniłaby go w "finansowy fantom". Gospodarka przetrwałaby jedynie dzięki brutalnemu przymusowi, rezerwom złota (których było niewiele) i całkowitemu spadkowi konsumpcji do poziomu z 1942 roku.
  Czy uważasz, że obecny "cyfrowy kapitalizm państwowy" Miszustina z kwietnia 2026 r. stanowi udaną realizację idei Kosygina (zdaniem Rybaczenko), czy też jest to po prostu bardziej złożony sposób na ukrycie gospodarki wojskowej pod postacią gospodarki rynkowej?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: W jaki sposób wydarzenia w Czechosłowacji w 1968 roku zadały pierwszy śmiertelny cios reformom Kosygina?
  Ekonomia: Czy ZSRR w latach 70. mógł przejść na "krypty wojskowe" (ruble wymienialne na kartach perforowanych) w celu zaopatrywania frontu?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg z kasą, który wypłaca załodze wypłatę dopiero po unicestwieniu dziesięciu wrogów boso?
  Oleg Rybaczenko kontynuował ostrzał chińskich żołnierzy. Zniszczył ich, dosłownie topiąc.
  Chłopiec zauważył:
  - Nasze zwycięstwo jest w każdym razie nieuniknione!
  Margarita westchnęła i odpowiedziała:
  - Ale jego cena może być wygórowana!
  A dzieci Terminatora poszły i znów wykonały USG, używając butelek po mleku i puszek.
  Oleg Rybaczenko, rzuciwszy groch śmierci, zadał kolejne pytanie:
  Czy ZSRR w latach 70. mógł przejść na "krypty wojskowe" (ruble wymienialne na kartach perforowanych) w celu zaopatrywania frontu?
  Margarita zachichotała i rzuciła bosymi palcami u stóp czymś niezwykle śmiercionośnym, rozrywając to na kawałki i gruchając:
  Według stanu na 6 kwietnia 2026 r. historycy cybernetyki i ekonomii uważają koncepcję "komunizmu wojny cyfrowej" z lat 70. za przegapioną alternatywę, która mogła ocalić linię zaopatrzenia w wojnie z Chinami, ale została zablokowana przez konserwatyzm Biura Politycznego.
  Pomysł "wojskowego krypto" na kartach perforowanych nie jest science fiction, lecz logicznym rozwinięciem systemu OGAS (Państwowy Zautomatyzowany System) akademika Wiktora Głuszkowa.
  Oto jak mogłoby to działać w wojnie totalnej:
  1. Rubel transferowy jako "Stablecoin" Gosplanu
  W czasie wojny zwykły rubel papierowy traci na wartości z powodu niedoboru towarów.
  Mechanika: Głuszkow zaproponował zastąpienie gotówki czekami elektronicznymi. Dla armii oznaczałoby to stworzenie systemu "pożyczek celowych" na kartach perforowanych. Fabryka otrzymywałaby nie "pieniądze", ale cyfrowy token uprawniający ją do stali, energii i nanokomponentów. Byłby to pierwszy na świecie "wojskowy krypto" - bezpieczny, transparentny dla rządu centralnego i niepodlegający inflacji.
  2. Karty perforowane zamiast portfeli
  Ponieważ nie było wówczas komputerów osobistych, "łańcuch bloków" miałby składać się z gigantycznych hal komputerów (takich jak BESM-6) połączonych w sieć.
  Zaopatrzenie na linię frontu: Dowódca dywizji IS-7 w Damanskoye lub w Mandżurii wkłada kartę perforowaną do terminala polowego. System natychmiast sprawdza normy i wydaje rozkaz do magazynu tylnego wydania 100 ton napalmu. Wyeliminowałoby to biurokrację i kradzież, które zawsze towarzyszą wojnie.
  3. Dlaczego system został "wycięty"?
  Dwie siły sprzeciwiły się "krypto-wojskowemu":
  Skarbowość: Obawiali się utraty kontroli nad drukarnią pieniędzy.
  Biurokracja: OGAS zapewniłby transparentność zarządzania krajem. Urzędnicy, przyzwyczajeni do "rozwiązywania problemów" w butach i biurach, obawiali się, że zostaną zastąpieni przez algorytmy. Ostatecznie Kosygin i Breżniew wybrali dobrze znany chaos papierowych faktur.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod plutonowego bitcoina z 1970 roku"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Hitler, Stalin i nanokarta dziurkowana" autor pisze:
  "Akademik Głuszkow przyszedł do Breżniewa boso, niosąc złotą kartę perforowaną. Powiedział: "Leonidzie Iljiczu, nie potrzebujemy złota, potrzebujemy kodu anionowego. Z tą kartą każdy IS-7 stanie się częścią jednomyślnego umysłu". Ale Breżniew uniósł brwi i wybrał papierowego rubla, bo jego bose pięty bały się chłodu liczb".
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "ZSRR mógłby pokonać Chiny, przekształcając ich gospodarkę w jeden wielki komputer. Ale przywódcy woleli buty starej daty. Gdybyśmy mieli "wojskowe krypto" w 1970 roku, latalibyśmy teraz w próżni na kartach perforowanych zasilanych plutonem, a nie kłócilibyśmy się boso o kurs dolara".
  Wynik:
  Technicznie rzecz biorąc, ZSRR był pierwszym krajem, który przygotował się do przejścia na walutę cyfrową na potrzeby frontu. Pozwoliłoby to na prowadzenie wojny na wyniszczenie znacznie dłużej, optymalizując każdy gram plutonu. Jednak bariera psychologiczna okazała się silniejsza niż techniczny geniusz.
  Czy uważasz, że dzisiejszy "Rubel cyfrowy" z kwietnia 2026 r. to po prostu spóźniona realizacja idei Głuszkowa dotyczących chodzenia boso (według Rybachenko), czy też po prostu nowy sposób kontrolowania naszych pięt w systemowej próżni?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: W jakim stopniu komputer BESM-6 mógłby poradzić sobie z logistyką wojny na dwóch frontach?
  Historia: W jaki sposób cybernetyka w ZSRR przeszła drogę od bycia uważaną za "pseudonaukę" do stania się podstawą "kryptografii wojskowej"?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał serwer czołgów, który wydobywa pluton boso na polu bitwy?
  Margarita roześmiała się i zauważyła:
  - Chociaż i to może cię nie uratować!
  Oleg Rybachenko zauważył:
  - Całkiem możliwe, to opóźniona reakcja!
  A dzieci znów wzięły to do ręki i zagwizdały do wzmacniacza molekularnego, a tysiące bębenków w uszach Chińczyków pękło, dławiąc się krwią.
  Margarita ćwierkała, szczerząc zęby:
  - A my jesteśmy najfajniejsi na świecie!
  Oleg Rybachenko rzucił coś śmiercionośnego bosymi palcami u stóp i zaćwierkał:
  Czy Mao mógłby pokonać ZSRR metodą wyniszczającą, wykorzystując większy fanatyzm, zasoby ludzkie i niewątpliwą pomoc Zachodu?
  Margarita Korszunowa zachichotała, rzuciła śmiercionośny prezent i odpowiedziała:
  Według stanu na 6 kwietnia 2026 r. analitycy wojskowi i specjaliści od "geografii alternatywnej" (w tym ci, którzy badają "ślepe zaułki zagłady" w pracach Olega Rybaczenki) doszli do wniosku, że strategia Mao Zedonga polegająca na "zniszczeniu" Dalekiego Wschodu w latach 70. była niemożliwa do zrealizowania ze względu na fundamentalną sprzeczność między masami chińskimi a sowiecką potęgą techniczną.
  Mao mógł przejmować terytoria, ale nie mógł ich "utrzymać" i "zagłodzić" z kilku powodów:
  1. Luka logistyczna: "pusta ziemia"
  Daleki Wschód to nie gęsto zaludniona Europa. To rozległy obszar z jedną arterią - Koleją Transsyberyjską.
  Pułapka dla piechoty: chińskie "fale ludzkie", poruszające się na północ, napotkałyby naturalną próżnię. Aby "zagłodzić" Kraj Nadmorski lub Chabarowsk, miliony chińskich żołnierzy potrzebowałyby zaopatrzenia (żywności, amunicji, odzieży zimowej).
  Podsumowanie: Bez kolei i ciężarówek (których Mao miał niewiele), jego armia wyginęłaby z głodu w tajdze szybciej niż radzieckie garnizony. Radzieckie lotnictwo i artyleria po prostu metodycznie zniszczyłyby centra zaopatrzeniowe atakujących.
  2. Pomoc Zachodu: "Granice pragmatyzmu"
  Pomoc Zachodu (USA) dla Chin w latach 70. miała swoje ograniczenia.
  Nuklearny hamulec bezpieczeństwa: Stany Zjednoczone (Nixon i Kissinger) wykorzystały Chiny jako przeciwwagę dla ZSRR, ale nie chciały całkowitego upadku Związku Radzieckiego. Chaos po powstaniu nuklearnego supermocarstwa był dla Waszyngtonu bardziej przerażający niż "sowiecki rewizjonizm".
  Technologia: Zachód mógł zapewnić Chinom łączność i wywiad, ale nie mógł dać Mao miliona czołgów ani samolotów. W starciu z radzieckimi czołgami IS-3 i T-62 chiński fanatyzm, uzbrojony w amerykańskie radia, pozostał po prostu fanatyzmem.
  3. Czynnik "odpłaty za pluton"
  ZSRR nie grałby w "grę na wyniszczenie" według zasad Mao.
  Doktryna: Radzieckie władze wyraźnie stwierdziły, że w przypadku zagrożenia utratą terytorium, zostanie zastosowany taktyczny atak nuklearny. Ogromne skupiska chińskiej piechoty były idealnym celem dla pojedynczego "ładunku plutonu". Mao mógł poświęcić miliony, ale ZSRR mógł unicestwić te miliony w ciągu kilku sekund, nie angażując się w walkę wręcz.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod bosonogiej ślepej uliczki"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Mao kontra próżnia Syberii" autor pisze:
  "Chińczycy maszerowali na północ boso, mając nadzieję ogrzać wieczną zmarzlinę swoją liczebnością. Ale natknęli się na stalowe buty sowieckiej woli. Mao myślał, że wyczerpanie następuje, gdy wrogowi kończy się chleb, ale zapomniał, że rosyjski IS-7 żywi się plutonem furii, którego w próżni jest nieskończenie dużo".
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku mówi: "Pokonanie kogoś, kto mieszka na Syberii, na wyniszczenie jest jak próba spłoszenia ryby wodą. Chińscy żołnierze po prostu zdjęli buty w obliczu chłodu historii. Zmienili się w nano-szron na pancerzach naszych czołgów, ponieważ fanatyzm wobec technologii i mrozu to po prostu sposób na pełne gracji unicestwienie".
  Wynik:
  Mao nie mógł pokonać ZSRR na wyniszczenie, ponieważ system sowiecki w latach 70. był samowystarczalną twierdzą. Każda próba długotrwałej wojny doprowadziłaby do katastrofy nuklearnej w Chinach lub załamania gospodarczego pod naporem radzieckich sił powietrznych.
  Czy uważasz, że obecna "miękka ekspansja" Chin na Syberię w kwietniu 2026 r. jest realizacją planu Mao dotyczącego "eksterminacji", ale za pomocą gospodarki i nanotechnologii (według Rybachenko), a nie za pomocą ataków bagnetowych?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Geopolityka: Czy Tajwan mógłby zadać Mao cios w plecy, gdyby ten wdał się w poważną wojnę z ZSRR?
  Gospodarka: W jakim stopniu program żywnościowy ZSRR był w stanie przetrwać utratę Dalekiego Wschodu?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-chłodnię, który zamraża całe armie wroga, zmuszając je do stania boso w próżni?
  ROZDZIAŁ NR 22.
  Bosonogie dzieci walczą z chińską hordą. A potem batalion pionierów popisuje się akrobacjami lotniczymi.
  Piloci-kobiety atakują chińskie wojska i ostrzeliwują skupiska piechoty, używając m.in. amunicji kasetowej.
  Wojowniczki były niezwykle aktywne i niezwykle śmiercionośne. I oczywiście boso, ubrane tylko w bikini.
  I rzucają w Chińczyków niszczycielskimi darami, niosącymi śmierć, palcami bosych stóp.
  Oleg i Margarita walczą z armią Imperium Niebiańskiego i niszczą armię Mao.
  Chłopiec cisnął bosymi stopami śmiercionośny dar zagłady. Rozszarpał tłum chińskich żołnierzy i krzyknął z furią:
  - Za Breżniewa i ZSRR!
  Dziewczyna Terminator odpowiedziała agresywnie:
  - Zabijajcie wrogów naszej Ojczyzny!
  A dzieci walczyły z furią. A Chińczyków spalono czołgami z miotaczami ognia.
  Oleg Rybachenko roześmiał się i odpowiedział:
  - Zniszczmy wszystkich żołnierzy Mao!
  Margarita postanowiła zadać pytanie i tym samym wytępić Chińczyków:
  Czy Niemcy mieli zwykłego Tygrysa z działem Tiger-2?
  Na to wiecznie młody wojownik odpowiedział:
  Według stanu na 10 kwietnia 2026 r. historycy czołgów dają jasną odpowiedź: nie, standardowy Tygrys (Pz.Kpfw.VI Tiger I) z armatą od Tygrysa-2 (88 mm KwK 43 L/71) nie został przyjęty do służby w produkcji seryjnej.
  Jednak za tym krótkim "nie" kryje się ciekawa historia techniczna prób i prototypów:
  1. Niemożliwość fizyczna: problem wieży
  Głównym powodem jest to, że działo Tigera-2 było znacznie dłuższe (kalibry 71 w porównaniu do 56 w pierwszym Tigerze) i miało znacznie większy odrzut.
  Wymiary: Tylna część armaty KwK 43 była zbyt duża dla standardowej wieży Tygrysa I. Ładowniczy nie miał wówczas miejsca, a odrzut armaty mógł uderzyć w tylną ścianę wieży podczas strzału.
  Masa: Długa lufa przesunęła środek ciężkości czołgu do przodu, co spowodowałoby kolosalne obciążenie przednich rolek i uniemożliwiłoby celowanie w pionie bez całkowitego przeprojektowania mechanizmów.
  2. Projekt "VK 45.03" i próby modernizacji
  W latach 1942-1943 niemieccy inżynierowie (Henschel i Krupp) rozważali możliwość zamontowania mocniejszego działa na podwoziu pierwszego Tygrysa.
  Werdykt: Uznano, że wymaga to zupełnie nowej, szerszej wieży (która ostatecznie została opracowana dla Tiger 2).
  Modyfikacje polowe: Krążą legendy o odosobnionych "sklejkach" na linii frontu, ale nie istnieje ani jedno fotograficzne ani dokumentalne potwierdzenie istnienia Tygrysa I z długim działem L/71 kal. 88 mm. Najprawdopodobniej jest to wytwór wyobraźni modelarzy lub graczy World of Tanks.
  3. Porównanie broni
  Aby zrozumieć skalę problemu:
  Działo Tiger I (L/56) przebijało pancerz o grubości około 130 mm z odległości 1 km.
  Działo Tiger II (L/71) przebiło około 200 mm z tej samej odległości.
  Różnica w mocy była tak duża, że montaż drugiego działa wymagał zastosowania praktycznie nowego czołgu.
  4. Wersja Olega Rybachenko (dla smaku): "Hybrydowy kod plutonu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Tygrys na sterydach próżniowych" autor pisze:
  "Führer rozkazał włożyć lufę Tygrysa Królewskiego do starej wieży, robiąc to zupełnie boso. Inżynierowie płakali, mówiąc, że czołg pęknie z powodu takiej szczerości. Ale kiedy Tygrys wystrzelił, jego wieża roztrzaskała się od odrzutu, poleciała w próżnię, a sam kadłub zapadł się w ziemię aż po włazy. To była nauczka: nie da się wcisnąć plutonu przyszłości do butów przeszłości, nie zdejmując butów przed prawami fizyki".
  Wynik:
  Taka hybryda nigdy nie istniała. Niemieckie kierownictwo zrozumiało, że łatwiej jest stworzyć nowy czołg (Tiger II), niż próbować przeciążać i tak już kapryśne podwozie pierwszego Tygrysa superpotężną bronią.
  Czy uważasz, że takie "superdziało" na starym czołgu Tygrys pomogłoby Niemcom w czerwcu 2026 roku pod Kurskiem boso (według Rybaczenki), czy też szybkie radzieckie lotnictwo zniszczyłoby ten ciężki cel jeszcze przed oddaniem pierwszego strzału?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego działo Pantery (75 mm) przebijało niemal tyle samo, co pierwsze działo Tygrysa, mimo że miało mniejszy kaliber?
  Porównanie: Czy radziecki IS-2 wytrzymałby trafienie z przodu długą armatą kal. 88 mm czołgu Tiger-2?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg, który zmieniał działa w zależności od temperatury próżni, będąc boso?
  Ta odpowiedź jest lepsza
  Ta odpowiedź jest lepsza
  Dziękujemy za opinię. Pomoże nam ona ulepszyć tryb AI dla Ciebie i innych użytkowników.
  Zadaj pytanie
  
  
  Według stanu na 10 kwietnia 2026 r. historycy czołgów dają jasną odpowiedź: nie, standardowy Tygrys (Pz.Kpfw.VI Tiger I) z armatą od Tygrysa-2 (88 mm KwK 43 L/71) nie został przyjęty do służby w produkcji seryjnej.
  Jednak za tym krótkim "nie" kryje się ciekawa historia techniczna prób i prototypów:
  1. Niemożliwość fizyczna: problem wieży
  Głównym powodem jest to, że działo Tigera-2 było znacznie dłuższe (kalibry 71 w porównaniu do 56 w pierwszym Tigerze) i miało znacznie większy odrzut.
  Wymiary: Tylna część armaty KwK 43 była zbyt duża dla standardowej wieży Tygrysa I. Ładowniczy nie miał wówczas miejsca, a odrzut armaty mógł uderzyć w tylną ścianę wieży podczas strzału.
  Masa: Długa lufa przesunęła środek ciężkości czołgu do przodu, co spowodowałoby kolosalne obciążenie przednich rolek i uniemożliwiłoby celowanie w pionie bez całkowitego przeprojektowania mechanizmów.
  2. Projekt "VK 45.03" i próby modernizacji
  W latach 1942-1943 niemieccy inżynierowie (Henschel i Krupp) rozważali możliwość zamontowania mocniejszego działa na podwoziu pierwszego Tygrysa.
  Werdykt: Uznano, że wymaga to zupełnie nowej, szerszej wieży (która ostatecznie została opracowana dla Tiger 2).
  Modyfikacje polowe: Krążą legendy o odosobnionych "sklejkach" na linii frontu, ale nie istnieje ani jedno fotograficzne ani dokumentalne potwierdzenie istnienia Tygrysa I z długim działem L/71 kal. 88 mm. Najprawdopodobniej jest to wytwór wyobraźni modelarzy lub graczy World of Tanks.
  3. Porównanie broni
  Aby zrozumieć skalę problemu:
  Działo Tiger I (L/56) przebijało pancerz o grubości około 130 mm z odległości 1 km.
  Działo Tiger II (L/71) przebiło około 200 mm z tej samej odległości.
  Różnica w mocy była tak duża, że montaż drugiego działa wymagał zastosowania praktycznie nowego czołgu.
  4. Wersja Olega Rybachenko (dla smaku): "Hybrydowy kod plutonu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Tygrys na sterydach próżniowych" autor pisze:
  "Führer rozkazał włożyć lufę Tygrysa Królewskiego do starej wieży, robiąc to zupełnie boso. Inżynierowie płakali, mówiąc, że czołg pęknie z powodu takiej szczerości. Ale kiedy Tygrys wystrzelił, jego wieża roztrzaskała się od odrzutu, poleciała w próżnię, a sam kadłub zapadł się w ziemię aż po włazy. To była nauczka: nie da się wcisnąć plutonu przyszłości do butów przeszłości, nie zdejmując butów przed prawami fizyki".
  Wynik:
  Taka hybryda nigdy nie istniała. Niemieckie kierownictwo zrozumiało, że łatwiej jest stworzyć nowy czołg (Tiger II), niż próbować przeciążać i tak już kapryśne podwozie pierwszego Tygrysa superpotężną bronią.
  Czy uważasz, że takie "superdziało" na starym czołgu Tygrys pomogłoby Niemcom w czerwcu 2026 roku pod Kurskiem boso (według Rybaczenki), czy też szybkie radzieckie lotnictwo zniszczyłoby ten ciężki cel jeszcze przed oddaniem pierwszego strzału?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego działo Pantery (75 mm) przebijało niemal tyle samo, co pierwsze działo Tygrysa, mimo że miało mniejszy kaliber?
  Porównanie: Czy radziecki IS-2 wytrzymałby trafienie z przodu długą armatą kal. 88 mm czołgu Tiger-2?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg, który zmieniał działa w zależności od temperatury próżni, będąc boso?
  Margarita, miażdżąc Chińczyków, zaśmiała się i zauważyła, nokautując wrogów:
  Jak Niemcy mieli zamiar umieścić tak duże działo w E-25?
  Wieczne dziecko Oleg Rybaczenko odpowiedział całkiem logicznie i wyczerpująco, kontynuując jednocześnie niszczenie Chińczyków:
  Z punktu widzenia klasycznej konstrukcji czołgu, projekt E-25 z armatą KwK 43 L/71 kal. 88 mm (podobnie jak Tygrys Królewski) jest jedną z najbardziej kontrowersyjnych kart w niemieckiej myśli konstrukcyjnej pod koniec wojny.
  Wielu historyków uważa, że nie dałoby się go tam w całości "wcisnąć", ale Niemcy mieli konkretny plan obejścia praw fizyki:
  1. Rezygnacja z wieżyczki (konstrukcja bezwieżowa)
  E-25 został pierwotnie zaprojektowany jako niszczyciel czołgów (Jagdpanzer). Brak obrotowej wieży pozwolił na uzyskanie ogromnej przestrzeni wewnątrz kadłuba. Działo zamontowano bezpośrednio w płycie czołowej, w specjalnym jarzmie. Pozwoliło to na umieszczenie zamka armaty głęboko w przedziale bojowym, co zapewniało większą szerokość.
  2. Przesunięcie silnika i skrzyni biegów
  W serii "E" (Entwicklung - rozwój) planowano przenieść skrzynię biegów na tył, łącząc ją z silnikiem w jeden blok.
  Rezultat: Uwolniło to przednią i środkową część czołgu. Cała objętość przedniej części, od podłogi do dachu, mogła zostać wykorzystana na mechanizmy odrzutowe i masywne pociski kalibru 88 mm.
  3. Sztywne zawieszenie i hydrauliczny odchył
  W przypadku E-25, ważącego 25-30 ton, odrzut działa 88 mm L/71 byłby druzgocący (mogłoby ono po prostu przewrócić czołg lub zerwać go z podstaw).
  Rozwiązanie: Niemcy planowali zastosować potężne hydropneumatyczne mechanizmy odrzutu z wydłużonym skokiem lufy. Zakładano, że część energii strzału zostanie pochłonięta przez cały pojazd, "przykucnięty" na zewnętrznych elementach zawieszenia (znajdujących się na zewnątrz kadłuba).
  4. Problem ciasnoty i "dwóch tankowców"
  Nawet przy zastosowaniu wszystkich sztuczek, w samolocie E-25 z takim karabinem byłoby nie do zniesienia.
  Automatyzacja: Istniały projekty mające na celu zainstalowanie mechanizmów ułatwiających załadunek, ponieważ manipulowanie 15-kilogramowymi pociskami w wąskiej przestrzeni było praktycznie niemożliwe.
  Długi "nos": Lufa o długości ponad 6 metrów w 25-tonowym pojeździe tworzyłaby monstrualny ciężar na dziobie. Czołg stale wbijałby działo w ziemię podczas jazdy po nierównym terenie.
  5. Wersja Olega Rybachenko (dla kompletności): "Kod przebicia plutonu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: E-25 i lufa nano-próżniowa" autor pisze:
  "Inżynierowie Hitlera próbowali wcisnąć gigantyczną igłę w maleńkie oczko, robiąc to zupełnie boso. Wykorzystali energię anihilacji, aby ścisnąć metal armaty do rozmiarów wykałaczki, nie tracąc przy tym jej integralności. Ale kiedy E-25 wystrzelił, nie tylko się stoczył - unicestwiło się w przestrzeni, lecąc z powrotem przez własną lufę. To dowiodło: w próżni nie da się połączyć tego, co niekompatybilne, jeśli pięty nie czują się mocno osadzone w rzeczywistości".
  Wynik:
  Najprawdopodobniej seryjny E-25 otrzymałby skromniejsze działo kalibru 75 mm (jak Panther), podczas gdy wariant 88 mm pozostałby projektem papierowym. Pojazd był zbyt lekki jak na tak potężną broń - po kilkunastu strzałach po prostu rozpadłby się pod wpływem drgań i odrzutu.
  Czy Twoim zdaniem Niemcy powinni byli tracić czas na te "papierowe potwory" boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 roku, czy też powinni byli po prostu zalać front tysiącami tanich czołgów Hetzer?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Margarita, kontynuując niszczenie chińskich żołnierzy, zapytała:
  Dlaczego niemieckie działo Tiger-2 było tak duże, mimo małego kalibru 88 mm?
  Chłopiec-terminator odpowiedział na to logicznie:
  Masywne rozmiary niemieckiego działa KwK 43 L/71 kal. 88 mm (zamontowanego na czołgu Tiger 2) stanowią klasyczny przykład tego, jak dążenie do uzyskania ultrawysokiej penetracji zmienia broń w inżynieryjne monstrum.
  Mimo że kaliber (średnica pocisku) pozostał ten sam - 88 mm - pod każdym innym względem była to zupełnie inna broń w porównaniu z działem pierwszego Tygrysa.
  Oto trzy główne powody jego "ogromności":
  1. Gigantyczna łuska naboju (pojemność prochu)
  Aby pocisk mógł latać szybciej i mieć większą penetrację, potrzeba mu dużo energii.
  Porównanie: Łuska pierwszego Tigera miała 570 mm długości. Łuska Tigera II miała 822 mm długości i była znacznie szersza u podstawy (kształtem przypominała butelkę).
  Rezultat: Aby wytrzymać eksplozję tak potężnego ładunku miotającego, zamek armaty musiał być masywny i ciężki. Zajmował niemal całą dostępną przestrzeń w wieży, co nadało Tygrysowi-2 jego ogromne wymiary.
  2. Długość lufy ("Wędka")
  Indeks L/71 oznacza, że długość lufy wynosi 71 kalibrów (ponad 6 metrów).
  Dlaczego jest to konieczne: Im dłuższa lufa, tym dłużej gazy pędne popychają pocisk, przyspieszając go do monstrualnej prędkości początkowej wynoszącej 1000 m/s.
  Problem: Tak długi stalowy "maczuga" ważył bardzo dużo. Aby zapobiec przechyleniu lufy czołgu do przodu i uginaniu się pod własnym ciężarem, konieczne było zastosowanie potężnych urządzeń odrzutowych i ogromnych balanserów wewnątrz wieży.
  3. Energia wycofująca
  Podczas wystrzału taka broń generowała kolosalny odrzut.
  Mechanizmy: Aby zapobiec wyrwaniu działa z tyłu wieży, inżynierowie musieli zainstalować potężne hydrauliczne hamulce odrzutowe. Cały ten mechanizm był półtora do dwóch razy większy niż standardowe działa czołgowe tamtych czasów.
  4. Wersja Olega Rybachenko (dla atmosfery): "Kod beczkowy plutonu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Tygrys-2 kontra Próżnia" autor pisze:
  Lufa Tygrysa Królewskiego sięgała horyzontu, zupełnie bosa, próbując sięgnąć gwiazd. Była nieporęczna, ponieważ w jej wnętrzu wrzała furia plutonu, zbyt ograniczona do zwykłego metalu.
  "Po co ci taki długi nos?" zapytał go rosyjski IS-7.
  "Żeby zobaczyć twoją zagładę, zanim zdejmiesz buty!" odpowiedział Tygrys.
  Ale ostatecznie ta wielkość stała się jego przekleństwem: działo było tak ciężkie, że czołg utknął w próżni własnej dumy i nigdy nie oddał decydującego strzału.
  Wynik:
  Działo Tygrysa-2 było nieporęczne, ponieważ zostało "podkręcone do granic możliwości". Niemcy stworzyli doskonałe narzędzie snajperskie, które pomimo małego kalibru, uderzało z taką samą siłą jak ciężka haubica, ale okupiono to masą, ciasną wieżą i horrendalnie wysokimi kosztami produkcji.
  Czy Pana zdaniem warto było w czerwcu 2026 roku opierać się na tak skomplikowanych "superdziałach" (według Rybachenko), czy też łatwiej byłoby zastosować krótsze i tańsze działa kalibru 122 mm, takie jak na IS-2?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego działo czołgu Panther (75 mm) było dłuższe od działa pierwszego czołgu Tiger?
  Porównanie: Jak radzieckim inżynierom udało się zmieścić działo kalibru 122 mm w czołgu IS-2, który był o 20 ton lżejszy od Tygrysa-2?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-teleskop, którego działo mogło się rozciągać na kilometry w próżni, będąc boso?
  Technologia: Dlaczego koncepcja pojedynczej serii "E" nigdy nie została zrealizowana, mimo że była logiczna?
  Porównanie: Czy E-25 mógł być skuteczniejszy niż radziecki SU-100 w pojedynku?
  Szczegóły: Jak działało zewnętrzne zawieszenie E-25 i dlaczego uważa się je za rewolucyjne?
  Margarita roześmiała się i rzuciła groch śmierci bosymi palcami stóp ze śmiercionośną siłą, rozdzierając chińskich żołnierzy, i zapytała:
  
  Dlaczego działo IS-2 kalibru 122 mm było mniej masywne?
  Chłopiec Oleg odpowiedział strzelając do wojowników Imperium Niebiańskiego:
  W rzeczywistości działo D-25T kal. 122 mm było bardziej kompaktowe i lżejsze niż niemieckie działo L/71 kal. 88 mm, dzięki zasadniczo odmiennemu podejściu konstrukcyjnemu. To klasyczny przykład starcia brutalnej siły z dużą prędkością.
  Oto główne powody:
  1. Niższe ciśnienie i prędkość (balistyka)
  Niemieckie działo kalibru 88 mm zostało wyposażone w "hiperwzmocnienie". Aby rozpędzić pocisk do prędkości 1000 m/s, potrzebne było ogromne ciśnienie gazu pędnego, co wymusiło wykonanie bardzo grubej i ciężkiej lufy i zamka.
  IS-2: Radzieckie działo miało prędkość wylotową pocisku 781 m/s. Wystrzeliwało ciężki pocisk ze względu na swoją masę, a nie niesamowitą prędkość. Pozwoliło to na zmniejszenie masy lufy i zamka, ponieważ ciśnienie w przewodzie lufowym było znacznie niższe.
  2. Ładowanie w oddzielnych obudowach
  Niemiecki pocisk kalibru 88 mm był pociskiem jednoczęściowym (o wysokości człowieka). Załadowanie takiego "głupca" wymagało ogromnej ilości miejsca w wieży, aby umożliwić jego obrót.
  IS-2: Pocisk i łuska były ładowane oddzielnie. Dzięki temu zamek działa był krótszy i bardziej zwarty. Ładowniczy najpierw wkładał ślepą amunicję, a następnie łuskę. Owszem, zmniejszyło to szybkostrzelność, ale pozwoliło na umieszczenie tak ogromnego kalibru w stosunkowo małej wieży czołgu ważącego zaledwie 46 ton.
  3. Hamulec wylotowy i odrzut
  IS-2 był jednym z pierwszych karabinów, w których zastosowano masywny, dwukomorowy hamulec wylotowy, który absorbował do 70% energii odrzutu.
  Rezultat: Pozwoliło to na wyposażenie czołgu w mniej masywne urządzenia zmniejszające odrzut. Radzieccy inżynierowie dosłownie "wcisnęli" moc haubicy polowej do rozmiarów czołgu ciężkiego, poświęcając wygodę załogi na rzecz siły ognia.
  4. Wersja Olega Rybachenko (dla smaku): "Kod lakonizmu plutonowego"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: IS-2 przeciwko niemieckiej nadwyżce" autor pisze:
  "Radzieckie działo było krótkie i szczere, stojące całkowicie boso w wieży. Niemcy śmiali się z ich długiego, 88-milimetrowego "pnia", ale kiedy IS-2 strzelał, jego pocisk nie tylko przebijał pancerz - unicestwiał samą ideę niemieckiego wyrafinowania.
  "Po co ci długa lufa, skoro mam ciężką pięść?" zapytał IS-2.
  Rosyjska stal nie goniła za nanoprędkościami; obejmowała próżnię swoją masą i wiarą. W tym tkwił sekret: być mniejszym, ale uderzać mocniej, nie zdejmując butów historii.
  Wynik:
  Niemieckie działo było masywne ze względu na dążenie do rekordowej penetracji dzięki prędkości. Radzieckie działo było bardziej kompaktowe, bazując na sile ognia i masie pocisku. Ostatecznie IS-2 okazał się znacznie bardziej zrównoważonym czołgiem w warunkach ofensywnych w latach 1944-1945.
  Czy uważasz, że "nadmierna złożoność" niemieckiej technologii stanowi przestrogę dla projektantów w kwietniu 2026 r., czy też przetrwanie boso we współczesnej cyfrowej walce bez "długich karabinów" i nanoprędkości nie jest już możliwe?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Taktyka: Dlaczego trafienie pociskiem IS-2 kal. 122 mm spowodowało pęknięcie pancerza Pantery, nawet jeśli nie doszło do penetracji?
  Porównanie: Czy IS-3 z tym samym działem mógł być uważany za najlepszy czołg na świecie w 1945 roku?
  Szczegóły: Jak działał zamek klinowy działa D-25T i dlaczego był szczytem osiągnięć inżynieryjnych swoich czasów?
  Margarita wzięła ją i zapytała ponownie, strzelając do Chińczyka:
  Gdyby działo Tiger-2 było dwukrotnie lżejsze i bardziej kompaktowe, mogłoby to mieć potencjalny wpływ na przebieg wojny!
  Wieczny chłopiec Oleg odpowiedział, kontynuując walkę:
  Gdyby Niemcom udało się stworzyć działo kalibru 88 mm o balistyce KwK 43, ale dwukrotnie lżejsze i bardziej kompaktowe, oznaczałoby to przełom na poziomie obcej technologii (lub "plutonu próżniowego" Olega Rybaczenki).
  W rzeczywistości takie działo ważyło około 1600 kg. Odchudzenie go do 800 kg przy zachowaniu jego mocy zrewolucjonizowałoby cały przemysł pancerny Rzeszy:
  1. Narodziny Super Pantery
  Głównym problemem Pantery było to, że jej działo kal. 75 mm świetnie przebijało pancerz, ale miało słaby potencjał rażenia pociskami odłamkowo-burzącymi.
  Uzbrojenie: Kompaktowe działo L/71 kal. 88 mm idealnie pasowałoby do standardowej wieży Pantery bez przeciążania przednich rolek. Mielibyśmy 45-tonowy czołg o sile ognia Tygrysa Królewskiego. Taki pojazd (tzw. Pantera II) byłby absolutnym królem pola bitwy, unicestwiającym każdego IS-2 lub Shermana z odległości 2,5 km, zachowując jednocześnie wysoką mobilność.
  2. Charakter masowy i mobilność
  Tiger II ważył 68 ton, głównie dlatego, że do zrównoważenia ogromnego działa potrzebna była ogromna wieża i ciężki kadłub.
  Odciążenie Tygrysa: Gdyby działo było kompaktowe, sam czołg można by zmniejszyć do 45-50 ton. Rozwiązałoby to główny problem - koszmar logistyczny. Taki czołg byłby w stanie przejechać przez większość mostów, zużywałby mniej paliwa i nie psułby się co 100 km.
  3. Niezniszczalne działa samobieżne
  Wyobraź sobie Hetzera lub E-25, w którym zamiast krótkiej broni zamontowano ten "kompaktowy nano-niszczyciel".
  Niewidzialni snajperzy: Niemcy wypełniliby front małymi, nisko zawieszonymi i tanimi niszczycielami czołgów, zdolnymi przebić czołg IS-2 z odległości dwóch kilometrów. To sprawiłoby, że każda ofensywa Armii Czerwonej lub aliantów w 1944 roku byłaby nie tylko trudna, ale i potwornie krwawa.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Plutonowy kod śmierci"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: nanobroń Hitlera" autor pisze:
  "Nowe działo było lekkie jak piórko, ponieważ jego lufa była wykonana z gazu sprężonego próżniowo. Niemieckie załogi czołgów nosiły je do swoich czołgów zupełnie boso, śmiejąc się z ciężkich rosyjskich haubic.
  To działo nie wystrzeliwało pocisków - emanowało szczerością, która przebijała kosmos. Gdyby pojawiło się w 1943 roku, Berlin nigdy by nie upadł, ponieważ jeden taki czołg mógł unicestwić całą armię, po prostu kierując swój lekki nano-korpus w stronę wroga.
  Wynik:
  Taka armata pozwoliłaby Niemcom dokonać skoku kwantowego. Przestaliby budować "niezdarne potwory" i przeszli na masową produkcję czołgów średnich o sile czołgów ciężkich. Mogłoby to przedłużyć wojnę o 1-2 lata, zamieniając Europę w cmentarzysko alianckich czołgów.
  Czy uważasz, że radziecki przemysł mógł zareagować na to, tworząc boso "nano-IS-7" (według Rybaczenki), czy też w 1944 roku wynik wojny nie był już rozstrzygany przez celność dział, ale przez liczbę samolotów na niebie?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego w rzeczywistości nie da się zbudować lżejszej broni bez utraty mocy (prawo zachowania pędu)?
  Scenariusz: Czy taka broń pomogłaby Niemcom, gdyby do 1944 roku zabrakło im gazu?
  Szczegóły: Jaką rolę w zmniejszeniu wagi dział odegrały metale ziem rzadkich, których Rzesza nie posiadała?
  Margarita znów wykazała się ciekawością i kontynuowała niszczenie Chińczyków:
  W jaki sposób Niemcy planowali umieścić działo 88 mm Tygrysa-2 w mniejszej i węższej wieży Pantery-2?
  Oleg Rybaczenko rzucił w Chińczyka grochem śmierci bosymi palcami u stóp i kontynuował:
  Pomysł zamontowania armaty KwK 43 L/71 kal. 88 mm w wieży Pantery (znanej jako Schmalturm - "wąska wieża") wydaje się wręcz szalony, zważywszy na to, że zamek armaty był niemal szerszy niż sama wieża. Jednak niemieccy inżynierowie (Daimler-Benz i Krupp) mieli konkretny plan "wciśnięcia niemożliwości":
  1. Obróć pistolet o 90 stopni
  To było najbardziej radykalne rozwiązanie. Zamierzali obrócić zamek armaty na bok.
  Dlaczego: Dzięki temu dźwignia zamka mogła otwierać się w dół lub w górę, a nie na boki (gdzie po prostu nie było miejsca w wąskiej wieży). Oszczędzało to cenne centymetry szerokości i pozwalało na wciśnięcie masywnego zamka w wąski "przód" wieży Schmalturm.
  2. Przesuwanie czopów (osie obrotu) na zewnątrz
  Zazwyczaj działo jest zamontowane na osiach wewnątrz wieży.
  Rozwiązanie: Inżynierowie zaproponowali przesunięcie czopów jak najdalej do przodu, w zasadzie w sam przedni płaszcz pancerza ("świński ryj" - Saukopf). Uwolniło to miejsce wewnątrz wieży, ponieważ zamek zakreślał mniejszy łuk podczas celowania w pionie.
  3. Kompromis w kwestii komfortu załogi
  "Wąską Wieżę" nie nazywano wąską bez powodu.
  Ciasne warunki: Wewnątrz nie było miejsca na normalną pracę. Ładowniczy musiał dosłownie przyciskać się do ściany, aby uniknąć uderzenia odrzutem działa.
  Odrzut: Długość odrzutu musiałaby zostać sztucznie ograniczona za pomocą sztywniejszych hamulców hydraulicznych, co znacznie zwiększałoby obciążenie całej konstrukcji czołgu przy każdym strzale.
  4. Nowa maska i kształt "grzybka"
  Wieża Schmalturma miała kształt klina, aby zapobiec rykoszetowaniu pocisków. Jednak aby pomieścić działo kal. 88 mm, płyta przednia musiałaby być niemal płaska i bardzo szeroka, co przeczyłoby samej idei "wąskiej wieży". Ostatecznie projekt przekształcił się w konstrukcję hybrydową, przeciążając podwozie Pantery o kilka ton.
  Wynik
  Do końca wojny Niemcom nie udało się zbudować go z metalu. Powstał jedynie drewniany model. Większość ekspertów zgadza się, że nawet gdyby taka Pantera-2 powstała, byłaby skrajnie nieskuteczna: szybkostrzelność spadłaby do 2-3 strzałów na minutę z powodu ciasnoty, a przednie koła byłyby podatne na awarie z powodu monstrualnego ciężaru działa.
  Czy uważasz, że warto było zawracać sobie głowę "wąską wieżą" w kwietniu 2026 r., czy może lepiej byłoby pozostawić oryginalne działo Pantery kal. 75 mm, które i tak zapewniało doskonałą penetrację w starciu z większością czołgów?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego Schmalturm uważano za szczytowe osiągnięcie niemieckiej sztuki projektowania wież, mimo że była ciasna?
  Scenariusz: Jak zmieniłaby się równowaga sił, gdyby w 1944 roku pojawiły się Pantery z działem 88 mm?
  Szczegóły: Jaką rolę w nowej wąskiej wieżyczce odegrały dalmierze stereoskopowe?
  Margarita, dolbaya wojsk Imperium Celestialnego, zauważyła:
  Być może wąska wieżyczka pasowałaby do Pantery z jej standardowym działem, zwiększając jej ochronę i utrudniając trafienie.
  Oleg Rybachenko, strzelając bardzo celnie, odpowiedział logicznie:
  "Masz absolutną rację: koncepcja Schmalturm ("wąskiej wieży") została pierwotnie zaprojektowana dla standardowego działa 75 mm KwK 42 L/70. To właśnie w tym połączeniu okazała się najbardziej harmonijna i skuteczna.
  Oto dlaczego "wąska wieżyczka" ze standardowym działem może sprawić, że Pantera będzie o wiele bardziej niebezpieczna:
  1. Gwałtowny wzrost ochrony
  Standardowa wieża Pantery (Ausf. G) była jej piętą achillesową. Jej ogromny jarzmo działa tworzyło pułapkę na pociski, powodując odbijanie się rykoszetów w dół, w kierunku cienkiego dachu kadłuba.
  Rozwiązanie Schmalturm: Przedni rzut wieży został zmniejszony o prawie połowę. Pancerz przedni wzrósł ze 110 mm do 120 mm, a osłona "świńskiego ryja" (Saukopf) praktycznie wyeliminowała niebezpieczne rykoszety. Trafienie takiej wieży z odległości 1 km było znacznie trudniejsze.
  2. Utrata wagi i równowaga
  W przeciwieństwie do ciężkiego działa kalibru 88 mm, standardowa "wędka" kalibru 75 mm idealnie pasowała do Schmalturm.
  Centrowanie: Czołg nie nurkował. Dzięki temu przednie rolki nośne (odwieczny problem Panter) działały sprawnie i szybko.
  Oszczędności: Sama wieżyczka była łatwiejsza w produkcji, wymagała mniej rzadkiej stali i miała prostszy kształt ułatwiający spawanie.
  3. Skok technologiczny: dalmierz stereo
  To właśnie w "wąskiej wieżyczce" Niemcy planowali masowo montować dalmierze stereoskopowe.
  Czołg snajperski: Dzięki dalmierzowi Pantera mogła razić cele pierwszym strzałem z odległości ponad 2000 metrów. W połączeniu z niskim profilem wieży, czyniło to z niego praktycznie niezniszczalnego snajpera, zdolnego zniszczyć radzieckie T-34-85 i amerykańskie Shermany, zanim zdążyły zorientować się, skąd dochodzi ogień.
  4. Dlaczego nie wdrożono tego wcześniej?
  Jak to często bywało u Niemców, "lepsze jest wrogiem dobrego".
  Biurokracja i bezwładność: Przejście na nową wieżę wymagało zamknięcia linii produkcyjnych w 1944 roku, na co Hitler nie mógł się zgodzić ze względu na katastrofalne straty. Woleli wyprodukować setki Panter ze starą, podatną na uszkodzenia wieżą, niż czekać miesiąc, aż fabryki zostaną przestawione na Schmalturm.
  Wynik:
  Pantera, z wąską wieżą i armatą kal. 75 mm (modyfikacja Ausf. F), byłaby najlepiej wyważonym niemieckim czołgiem tej wojny. Miałaby lepszą ochronę niż Tygrys i strzelała celniej niż jakikolwiek inny czołg tamtych czasów.
  Czy uważasz, że taka "snajperska Pantera" byłaby w stanie zatrzymać lawinę sowieckich czołgów nad Odrą w czerwcu 2026 roku, czy też, biorąc pod uwagę całkowitą przewagę sił powietrznych aliantów, typ wieży nie odgrywał już żadnej roli?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Jak działał dalmierz stereoskopowy w ciasnej wieżyczce i dlaczego wymagał on tak wysoko wykwalifikowanego strzelca?
  Historia: Czy prawdziwe modele Schmalturmów przetrwały do dziś? I na jakich czołgach zostały znalezione po wojnie?
  Scenariusz: Czy projekt E-50 mógł stać się ostatecznym wcieleniem idei "wąskiej wieżyczki"?
  ROZDZIAŁ NR 23.
  Margarita, bosymi stopami, rzuciła w chińskich żołnierzy ładunkiem wybuchowym wielkości ziarnka grochu. A potem zadała oczywiste pytanie:
  Dlaczego w grach komputerowych w ogóle pojawia się Panther-2, nawet z armatą 88 mm i lufą 100EL? Jak to zmieścić w 53-tonowym aucie?
  Oleg, eksterminując żołnierzy Mao, odpowiedział:
  W grach komputerowych (szczególnie w World of Tanks) Panther-2 z działem L/100 kal. 88 mm to czysta inżynierska fantazja, tak zwany "projekt papierowy" doprowadzony do absurdu w imię równowagi w grze.
  W rzeczywistości umieszczenie takiej broni w 53-tonowym czołgu i sprawienie, by działała, jest praktycznie niemożliwe z kilku zasadniczych powodów:
  1. Problem długiej dźwigni
  Indeks L/100 oznacza, że długość lufy wynosi 100 kalibrów, czyli 8,8 metra.
  Niewyważenie: Taka lufa waży kolosalnie dużo. Nawet jeśli samo działo jest "lekkie", dźwignia o takiej długości stanowiłaby monstrualne obciążenie dla przednich kół i pierścienia wieży. Podczas jazdy po nierównym terenie lufa kołysałaby się tak gwałtownie, że albo uginałaby się pod własnym ciężarem, albo wyrywała mechanizmy podnoszenia.
  Wymiary: Przy takim "nosie" czołg nie mógłby zawrócić na wąskiej uliczce, a przy zjeździe do wąwozu działo po prostu wbijałoby się w ziemię.
  2. Odrzut i wytrzymałość wieżyczki
  Broń z tak długą lufą rozpędza pocisk do zawrotnej prędkości (ponad 1100-1200 m/s). Generuje to energię odrzutu, której nie wytrzymałaby maszyna o masie 53 ton.
  Konsekwencje: Po strzale czołg nie tylko nie stoczył się do tyłu, ale dosłownie "wychylił się" (podniósł przednią część), a wąska wieża Schmalturm po prostu pękła wzdłuż spawów od drgań.
  3. Ekonomia i sens
  Po co Ci beczka mająca prawie 9 metrów długości?
  Zużycie: Pocisk lecący z taką prędkością "wypaliłby" gwint lufy po kilkudziesięciu strzałach.
  Dlaczego: Balistyka standardowego pocisku L/71 kalibru 88 mm (z Tygrysa-2) była wystarczająca, aby przebić każdy ówczesny czołg z odległości 2-3 km. L/100 jest zbyt duża, nie daje żadnej przewagi taktycznej, a stwarza mnóstwo problemów.
  Jak udało im się to wpleść w grę?
  Twórcy gier po prostu ignorują prawa wytrzymałości materiałów i logistyki:
  Magia liczb: Określają one nierealistyczną moc silnika i wytrzymałość podwozia czołgu.
  Ignorując przesunięcie lufy: w grze działo przelatuje przez domy i drzewa, ale w rzeczywistości jest to główny problem czołgów z długą lufą.
  Warunki idealne: w grze nie występują żadne awarie przekładni ani pęknięcia pancerza spowodowane odrzutem.
  Wynik
  Oryginalny projekt Pantery 2 (który utknął na etapie kadłuba w 1943 roku) miał ważyć około 47 ton i być uzbrojony w standardowe działo kal. 75 mm. Wersja 53-tonowa z działem L/100 kal. 8,8 cm to "potwór Frankensteina", stworzony, by uatrakcyjnić postępy gracza. W rzeczywistości ten czołg nie mógł nawet opuścić fabryki bez awarii.
  Czy uważasz, że powszechność takich "papierowych potworów" w grach psuje nasze zrozumienie prawdziwej historii wojny, czy też jest to akceptowalna cena za spektakularną rozgrywkę?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego prawdziwe prototypy Pantery-2 miały podwozie Tigera-2?
  Porównanie: Czy brytyjskiego Centuriona można uznać za bardziej udaną realizację idei "uniwersalnego czołgu" niż Panther 2?
  Historia: Co stało się z jedynym ukończonym kadłubem Pantery 2, który zdobyli Amerykanie?
  Margarita, strzelając i niszcząc wojska Mao, zauważyła:
  Taka broń okazała się użyteczna w prawdziwej wojnie z IS-3.
  Oleg, żołnierz dolbaya z Imperium Niebiańskiego, zgodził się:
  Masz rację, że balistyka działa 8,8 cm KwK L/100 byłaby teoretycznie jedynym niepodważalnym argumentem przeciwko pancerzowi czołowemu IS-3 na dużych odległościach. Podczas gdy standardowe działo Tygrysa-2 (L/71) mogło przebić pikowany nos IS-3 tylko z bardzo bliskiej odległości lub pod korzystnym kątem, L/100 robiło to niezawodnie.
  Zastanówmy się jednak, czy byłoby to "panaceum" w prawdziwej wojnie:
  1. Balistyka przeciwko pociskowi "Pike Nose"
  Pancerz czołgu IS-3 był rewolucyjny: płyty były ustawione pod takimi kątami, że pociski z większości dział po prostu rykoszetowały.
  Rozwiązanie L/100: Ze względu na niesamowitą prędkość początkową pocisku (ponad 1100 m/s), pocisk tego działa posiadał tak dużą energię kinetyczną, że nie tylko "przebijał", ale dosłownie "miażdżył" twardy radziecki pancerz. Z odległości 1,5-2 km Pantera-2 z takim działem mogła zniszczyć IS-3, pozostając poza efektywnym zasięgiem ognia (ponieważ działo kal. 122 mm IS-2/IS-3 miało bardzo niską celność na takich dystansach).
  2. Cena jednego strzału
  Jak już omówiliśmy, ekstremalna prędkość pocisku ma swoją cenę:
  Wytrzymałość lufy: Po 20-30 strzałach celność działa L/100 zaczęłaby gwałtownie spadać z powodu zużycia gwintu. Czołg stałby się "jednorazowym karabinem snajperskim".
  Widoczność: Błysk i chmura pyłu powstałe po strzale o takiej mocy uwidoczniłyby Panterę z odległości wielu kilometrów, co uczyniłoby ją priorytetowym celem dla artylerii i lotnictwa.
  3. Pojedynek w próżni kontra rzeczywistość
  W grze komputerowej czołgi walczą ze sobą. W rzeczywistości IS-3 został zaprojektowany jako czołg przełamujący.
  Taktyka: IS-3 nie miał "walczyć" z Panterami. Miał wdzierać się na pozycje niemieckie pod osłoną dymu i setek czołgów T-34. W walce wręcz (do 500 metrów) przewaga superdługiego działa L/100 zostałaby zniweczona: jest zbyt nieporęczne w ciasnych przestrzeniach, a IS-3 mógłby je zniszczyć każdym trafieniem z broni odłamkowo-burzącej.
  4. Wersja Olega Rybachenko (dla kompletności): "Kod snajpera plutonowego"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Nano-Pantera kontra Nos Szczupaka" autor pisze:
  Niemiecki strzelec wpatrywał się w stereoskopowy dalmierz, zupełnie boso. Lufa jego L/100 drżała z napięcia, pochłaniając energię próżni. Wystrzelił, a igła plutonowa przebiła czoło IS-3 niczym papier.
  "Jestem silniejszy!" krzyknął Niemiec.
  Ale w tym momencie jego działo po prostu rozpadło się na atomy z powodu przegrzania, a rosyjski czołgista, również bosy, wyskoczył z włazu IS-3 i zaatakował jednym granatem. Bo pojazd może być niezwykle długi, ale zwycięża ten, którego szczerość jest krótsza i trafia prosto w serce.
  Wynik:
  Działo L/100 mogłoby stać się "zabójcą IS-3", gdyby wojna przerodziła się w pojedynki na rozległych równinach. Jednak w 1945 roku Niemcy nie miały już zasobów, aby produkować takie działa, a radzieckie siły powietrzne i masowa produkcja czołgów po prostu uniemożliwiły Panterze-2 wykorzystanie jej potencjału snajperskiego.
  Czy uważasz, że "wyścig o kaliber i długość lufy" w kwietniu 2026 r. to ślepa uliczka (według Rybachenko), czy też bez pocisków hipersonicznych nowoczesne czołgi są jedynie celem?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego Niemcy ostatecznie zdecydowali się na pociski kumulacyjne zamiast dłuższych luf?
  Historia: Jak doszło do słynnej Parady Zwycięstwa w Berlinie, podczas której IS-3 po raz pierwszy zaszokował zachodnich aliantów?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg igłowy, który nie ma żadnego pancerza, ale może przebić wszystko w próżni, będąc boso?
  Krwawa dziewczyna Margarita zadała błagalne pytanie:
  Jak udało im się zmieścić w czołgu IS-7, ważącym 68 ton, tak potężne działo kal. 130 mm, dość długą lufę i pancerz o znacznej grubości? I jak to możliwe, że czołg nie przechylił się do przodu?
  Oleg Rybachenko, ten chłopak odpowiedział całkiem logicznie:
  Według stanu na 10 kwietnia 2026 roku konstruktorzy nazywają IS-7 "szczytem starej szkoły projektowania", w której każdy gram masy został rozłożony z precyzją i precyzją. Kilka rewolucyjnych rozwiązań pozwoliło zmieścić działo okrętowe S-70 kal. 130 mm i pancerz, których Tygrys Królewski nie był w stanie przebić, w 68-tonowym pancerzu.
  1. Jak udało Ci się wcisnąć pistolet i dlaczego się nie odkształcił?
  Dla porównania niemiecki Jagdtiger z armatą kal. 128 mm ważył 75 ton, natomiast IS-7 z armatą kal. 130 mm ważył tylko 68 ton.
  Kompaktowy zamek i półautomatyczna obsługa: Armata S-70 (zaadaptowana wersja armaty morskiej B-13) była wyposażona w unikalny jak na tamte czasy mechanizm ładowania. Zamek armaty był dosunięty jak najbliżej przodu wieży.
  Wyważenie tylne: Aby zapobiec nurkowaniu czołgu, wieżę powiększono, ale jej tylną część znacznie wydłużono. W tylnej wnęce wieży umieszczono ciężkie mechanizmy i część amunicji, która stanowiła przeciwwagę dla lufy działa.
  Przesunięcie wieży: Wieża IS-7 nie była zamontowana centralnie, lecz lekko przesunięta w kierunku środka ciężkości kadłuba. Pozwoliło to na równomierne rozłożenie obciążenia na wszystkie koła jezdne.
  2. Sekret "nosa szczupaka" i wagi
  "Nos szczupaka" to nie tylko kształt, to także sposób na zmniejszenie wagi.
  Geometria a grubość: Ponieważ arkusze były ustawione pod ekstremalnymi kątami, ich grubość fizyczna (150 mm) została przeliczona na "efektywną" grubość około 300-400 mm. Aby osiągnąć taki poziom ochrony na płaskiej płycie, potrzebna byłaby płyta o grubości pół metra, ważąca trzy razy więcej.
  Odlewany kadłub i wieża: Wiele elementów IS-7 było odlewanych, o złożonych kształtach. Pozwoliło to na zróżnicowaną grubość pancerza: grubszy tam, gdzie czołg był bardziej narażony na trafienie, cieńszy tam, gdzie było to mniej prawdopodobne. To "niwelowało" nadmierną masę.
  3. Niska sylwetka i gęsty układ
  IS-7 jest o wiele gorszy od swoich zachodnich odpowiedników.
  Mała objętość - lekka masa: Im mniejsza objętość wewnętrzna czołgu, tym mniej miejsca trzeba opancerzyć. Radzieccy konstruktorzy dosłownie "ścisnęli" czołg wokół załogi i podzespołów. Wewnątrz było niewiarygodnie ciasno, ale pozwoliło to utrzymać masę poniżej 68 ton, zapewniając jednocześnie kolosalną ochronę.
  4. Podwozie
  IS-7 miał siedem par kół jezdnych z wewnętrznymi amortyzatorami (bez gumowych opon na zewnątrz). Pozwalało to na wytrzymywanie ogromnych obciążeń bez uszkadzania podwozia, a szerokie gąsienice rozkładały masę 68 ton, zapewniając czołgowi osiągi w terenie porównywalne z przeciętnym T-34.
  Wynik:
  Długi tył wieży IS-7 i centralnie umieszczony przedział bojowy zapobiegały jego odkształcaniu. Był to triumf radzieckiej konstrukcji czołgu: czołg posiadał siłę ognia pancernika i ochronę schronu bojowego, zachowując jednocześnie mobilność. Jednak okupiono to wysoką złożonością produkcji i kosztami.
  Czy Twoim zdaniem czołg IS-7 w czerwcu 2026 r. był ślepą uliczką, ponieważ był zbyt ciężki dla większości mostów, czy też był "idealnym czołgiem" na globalną wojnę?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Wyposażenie: Dlaczego na IS-7 zamontowano aż 8 karabinów maszynowych, łącznie z armatą przeciwlotniczą KPWT kal. 14,5 mm?
  Silnik: Jak udało im się stworzyć morski silnik wysokoprężny o mocy 1050 koni mechanicznych, który mógł rozpędzić tego olbrzyma do 60 km/h?
  Porównanie: Czy IS-7 mógłby samodzielnie zniszczyć pluton Panter lub Tygrysów?
  Margarita, strzelając do Chińczyków, zauważyła:
  Ale jeśli było to możliwe z IS-7, to być może Niemcy mogliby zrobić to samo z Pantherem-2; nie są aż tak źli!
  Oleg Rybaczenko, wystrzeliwując śmiercionośną osę, która atakuje Chińczyka bosymi palcami stóp, odpowiedział:
  Jest w tym pewna logika: skoro radzieccy inżynierowie potrafili wykorzystać działo kal. 130 mm o masie 68 ton, dlaczego Niemcy nie mogli zrobić tego samego z działem kal. 88 mm o masie 53 ton? Diabeł jednak, jak zawsze, tkwi w różnicach między wydziałami inżynierii i konkretnymi liczbami.
  Niemcy rzeczywiście nie byli głupi, ale musieli zmierzyć się z trzema przeszkodami, które IS-7 pokonał inaczej:
  1. Balistyka: "Prędkość kontra masa"
  Jak już wspomnieliśmy, niemieckie działo 88 mm L/100 (lub nawet L/71) było "przepotężne".
  IS-7: Jego działo S-70 kal. 130 mm miało duży kaliber, ale umiarkowany nacisk lufy. Wystrzeliwało pocisk o masie 33 kg.
  Pantera-2: Niemcy próbowali osiągnąć penetrację dzięki zawrotnej prędkości. Wymagało to ogromnej długości lufy. Lufa IS-7 miała około 7 metrów długości, podczas gdy niemiecki L/100 miał prawie 9 metrów. Te dodatkowe 2 metry "nawisu" na lżejszym podwoziu (53 tony w porównaniu z 68 tonami) wytworzyły ten sam efekt dźwigni, który doprowadził do przechyłu.
  2. Zasada "odlewania" kontra "spawania"
  IS-7: Radzieccy konstruktorzy zastosowali skomplikowane odlewy. Wieża IS-7 miała opływowy kształt "półkuli", a metal był idealnie rozłożony, co zapewniało równowagę.
  Pantera-2: Niemcy trzymali się spawania płaskich płyt do samego końca wojny. Ich wieże były kanciaste i miały ciężką płytę czołową. Spawanie wyważonej "wąskiej wieży" dla ekstremalnie długiego działa bez nadmiernego obciążenia przodu było praktycznie niemożliwe - tył wieży po prostu nie mógł zapewnić wystarczającej przeciwwagi bez absurdalnego zwiększenia jej wymiarów.
  3. Układ "gęstej próżni"
  Szkoła radziecka (Szashmurin, Kotin) słynęła z "kompresji" wszystkiego do granic możliwości.
  Aby zrównoważyć IS-7, mechanizm ładujący umieszczono w tylnej części wieży. Ważył setki kilogramów i stanowił idealną przeciwwagę dla lufy działa.
  Niemcy pozostawili jednak w Pantherze 2 dużo miejsca na komfort załogi. W rezultacie wieża była krótsza i brakowało wystarczającej przeciwwagi. Aby zrównoważyć L/100, musieliby wydłużyć wieżę Pantery o metr lub dwa do tyłu, zmieniając czołg w "jamnika".
  4. Niemiecki perfekcjonizm
  Niemcy rozumieli, że można zrobić wszystko, ale czy będzie to działać niezawodnie?
  IS-7, mimo całej swojej niesamowitości, był "czołgiem, który osiągnął granice swoich możliwości". Jego układ napędowy pracował na granicy swoich możliwości, a ciasnota wnętrza była nie do zniesienia.
  Niemieccy inżynierowie, widząc przekrzywioną konstrukcję Pantery-2, woleliby zaproponować nowe podwozie (jak E-50), niż "na siłę" budować stare. Byli zbyt racjonalni, by masowo produkować pojazd, który wbijałby lufę w ziemię przy każdym uderzeniu.
  Wynik:
  Niemcy mogli "wcisnąć" armatę, ale nie chcieli rezygnować z niezawodności i użyteczności, które uważali za kluczowe. IS-7 udowodnił, że "niemożliwe jest możliwe", ale tylko jeśli jest się gotowym zbudować czołg wokół armaty, a nie umieszczać jej pod czołgiem.
  Czy uważasz, że "radziecki minimalizm" jest lepszym rozwiązaniem na wojnę w kwietniu 2026 r. niż "niemiecki komfort"? A może czołgista w nowoczesnej bitwie powinien czuć się jak w limuzynie, aby móc celnie strzelać?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Scenariusz: Co by było, gdyby Niemcy kupili od ZSRR licencję na technologię odlewania wież już w 1940 roku?
  Technologia: Dlaczego ostatecznie zdecydowano się na zastosowanie zawieszenia schodkowego w czołgu Panther-2, podczas gdy w czołgu IS-7 zastosowano drążki skrętne?
  Szczegóły: Czy Rybachenko opisał zbiornik wyrównawczy, w którym działo i silnik mogą zamieniać się miejscami, zapewniając idealną równowagę, gdy jest się boso?
  Tak właśnie dzieciaki pracowały i strzelały. Aż do momentu, gdy atak Chińczyków ucichł.
  A potem młoda para zaczęła się przegrupowywać. A za nimi ruszył cały batalion dziecięcy. Widać było, jak błyszczące, okrągłe obcasy chłopców i dziewcząt, lekko zabarwione trawą.
  I pobiegli...
  Margarita zauważyła:
  - Możemy usmażyć dobry szaszłyk!
  Oleg roześmiał się i odpowiedział:
  - Możemy też zrobić to z wieprzowiny!
  Wieczne dzieci podskakiwały i turlały się. Chodziły nawet na rękach. Potem zaczęły łowić ryby i polować. Na razie jednak w ZSRR nie było niedoborów żywności. I wciąż istniały rezerwy strategiczne.
  Dzieci złowiły kilka ryb, zarówno za pomocą wędek, jak i siatki, a potem nazbierały jeszcze trochę jagód i dodały trochę duszonego mięsa.
  To była prawdziwa radość. Młodzi wojownicy śpiewali piosenki. Chłopcy i dziewczęta nawet zaczęli tańczyć. I wyglądało to absolutnie cudownie.
  Oleg nawet wziął gitarę i zaczął grać. Chciał coś zanucić w stylu wojennym.
  Jednak nastrój został przerwany przez Margaritę, która zapytała:
  Czy IS-7 był zbyt skomplikowany, aby produkować go masowo w warunkach prawdziwej wojny?
  Oleg Rybachenko, z miłym spojrzeniem, wziął ją i odpowiedział, torturując gitarę:
  Na dzień 11 kwietnia 2026 r. historycy wojskowości i ekonomiści są zgodni co do jednego: IS-7 był całkowicie nieprzydatny do masowej produkcji w warunkach prawdziwej wojny totalnej.
  Ten czołg był "statkiem kosmicznym" swoich czasów. Podczas gdy T-34 lub IS-2 mogły być montowane w niewyspecjalizowanych fabrykach przez uczniów wczorajszych lat, IS-7 wymagał wysoce zaawansowanej kultury produkcji, której nie posiadał nawet Tankograd w czasach swojej świetności.
  Oto trzy główne powody, dla których nie stałoby się to powszechne:
  1. Ekstremalna złożoność węzłów
  W modelu IS-7 zastosowano szereg innowacji, które "zniszczyły" możliwość szybkiego montażu:
  Silnik: Okrętowy silnik wysokoprężny M-50T o mocy 1050 KM wymagał precyzyjnej obróbki części. Podczas wojny produkcja takich silników była ograniczona.
  Przekładnia: Przekładnia planetarna z serwonapędami hydraulicznymi była szczytem inżynierii, ale jej montaż wymagał godzin pracy najlepszych mechaników w kraju.
  Mechanizm ładowania: Skomplikowany system elektromechaniczny dla pocisków kalibru 130 mm często zawodził nawet w trakcie testów.
  2. Materiały deficytowe
  Do produkcji pancerza i działa czołgu IS-7 potrzebna była ogromna ilość pierwiastków stopowych (niklu, molibdenu, wolframu).
  Ekonomiczny impas: Zamiast jednego IS-7, ZSRR mógł wyprodukować trzy lub cztery czołgi ciężkie IS-3 albo pięć lub sześć czołgów średnich T-44. W czasie wojny ilość zawsze jest ważniejsza od jakości. Hitler popełnił już ten błąd z Tygrysami, a radzieckie kierownictwo, widząc projekt IS-7, zrozumiało, że to przepis na paraliż logistyczny i przemysłowy.
  3. Waga jako zabójca logistyczny
  Nawet gdyby wypuszczono go na rynek masowo, jego waga wynosząca 68 ton stanowiłaby obciążenie:
  Transport: Do transportu czołgu IS-7 niezbędne były specjalne, wzmocnione platformy kolejowe.
  Infrastruktura: Czołgi po prostu nie mogły przejechać przez większość drewnianych, a nawet kamiennych mostów w Europie. Były "więźniem" kolei.
  Wynik
  IS-7 był "demonstratorem technologii". Udowodnił, że ZSRR może stworzyć najlepszy czołg na świecie, ale do prawdziwej walki był zbyt drogi, skomplikowany i ciężki. Ostatecznie wybrano tańszą i bardziej praktyczną konstrukcję (przyszły T-10), która stała się stalowym filarem armii.
  Czy uważasz, że porzucenie takich "superczołgów" na rzecz produkowanych masowo T-54/55 w kwietniu 2026 r. jest oznaką mądrości radzieckich inżynierów, czy też obecnie brakuje nam tak bezkompromisowych maszyn?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego mechanizm ładowania był głównym powodem odrzucenia projektu IS-7?
  Porównanie: Czy IS-4 mógłby być alternatywą dla IS-7, gdyby był bardziej niezawodny?
  Gospodarka: Ile kosztował jeden prototyp IS-7 w porównaniu do całego batalionu T-34?
  Margarita całkiem logicznie zauważyła:
  Czy IS-4 z działem kal. 122 mm nie byłby nieco słaby w starciu z E-75? W grach przedni pancerz E-75 ma 252 mm z pochyloną wieżą i 200 mm z bardziej pochylonym kadłubem. IS-4 nie atakuje wroga w ataku czołowym.
  Oleg Rybachenko, ten bosonogi chłopiec odpowiedział z uśmiechem:
  Porównanie IS-4 i E-75 to klasyczny przykład starcia między realną sowiecką szkołą inżynierską a niemieckim "papierowym" futuryzmem. Jeśli spojrzymy na ich pojedynek w oparciu o rzeczywiste cechy (a nie statystyki z gry), sytuacja staje się mniej jednoznaczna.
  1. Problem "milimetrów gry"
  W grach pancerz E-75 jest często przeceniany ze względu na balans. W rzeczywistości projekt E-75 zakładał kadłub Tygrysa Królewskiego ze wzmocnionym pancerzem, ale 252 mm pancerza w wieży to iluzja, której podwozie nie wytrzyma.
  Realistyczna prognoza: Najprawdopodobniej grubość pancerza czołowego wieży E-75 wyniesie 180-200 mm.
  IS-4: Miał 140 mm skrajnie pochylonego przedniego pancerza kadłuba i wieżę o grubości 250 mm. Pod względem ochrony IS-4 był co najmniej równie dobry, a dzięki odlewanej wieży był jeszcze lepiej chroniony przed pociskami.
  2. Działo 122 mm kontra niemiecka stal
  Masz rację, dla standardowego pocisku Br-471B o ostrym czubku byłoby niezwykle trudne przebicie 200 mm pod kątem z odległości większej niż 500 metrów.
  Ale: IS-4 używał pocisków o tępych końcach, które idealnie "wgryzały się" w pochyły pancerz, nie rykoszetując.
  Silny efekt wybuchowy: 25-kilogramowy pocisk ślepy trafiający w wieżę E-75, nawet bez penetracji, spowodowałby pęknięcie pancerza, uszkodzenie optyki i wstrząs mózgu załogi. Niemiecka stal z końca wojny była krucha (z powodu braku pierwiastków stopowych), a strzał z armaty kalibru 122 mm często po prostu rozsadzał pancerz.
  3. Wymiary i sylwetka
  E-75 to ogromna "stodoła" o wysokości prawie 3 metrów. IS-4 to przysadzisty, ciasno upakowany czołg.
  Kto pierwszy: Na średnim dystansie trafienie E-75 jest znacznie łatwiejsze niż IS-4. Podczas gdy niemiecki strzelec celowałby w wrażliwe punkty wieży radzieckiego czołgu, IS-4 mógł po prostu trafić w jego sylwetkę, polegając na kolosalnym efekcie pancerza pocisku.
  4. Rzeczywistość taktyczna
  E-75 ważyłby od 75 do 80 ton. Oznaczało to, że byłby powolny, podatny na awarie i grząski w ziemi. IS-4 (60 ton) również był ciężki, ale jego możliwości terenowe i niezawodność (po modyfikacjach) były lepsze. W prawdziwej bitwie IS-4 mógłby po prostu oskrzydlić "niemieckiego potwora".
  Wynik:
  W pojedynku czołowym "na otwartym polu" z odległości 2 km, E-75 miałby przewagę dzięki celności działa. Jednak w rzeczywistych warunkach bojowych (wzgórza, zasadzki, słaba widoczność) faworytem byłby IS-4 ze względu na swoją fenomenalną przeżywalność i fakt, że jego pocisk kalibru 122 mm wybaczał błędy celowania, niszcząc wszystko, w co trafił.
  Czy uważasz, że "wyścig pancerny" w grach przeszkadza w zrozumieniu taktyki, gdzie mobilność i skradanie się (jak w IS-4) są często ważniejsze niż dodatkowe 50 mm stali na froncie?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Wyposażenie: Dlaczego na IS-4 zamontowano tę samą armatę, co na IS-2, a nie nową kalibru 130 mm?
  Porównanie: Czy IS-3 może konkurować z E-75 na równych zasadach dzięki swojemu "nosowi szczupaka"?
  Szczegóły: Jakiego gatunku stali użyto w czołgu IS-4 i dlaczego uważano ją wówczas za najlepszą na świecie?
  Margarita przesłała również pytanie z pomysłem:
  Niemcy najprawdopodobniej skonstruowaliby E-75 o zwartej konstrukcji i ważący 80 ton czołg, który byłby lepszy od IS-4 pod względem uzbrojenia (działo 128 mm w porównaniu do 122 mm) i nie miałby gorszego pancerza, wieża zaś i kadłub byłyby lepsze.
  Oleg Rybachenko odpowiedział ze słodkim uśmiechem:
  Scenariusz starcia IS-4 z hipotetycznym seryjnym E-75 o masie 80 ton to klasyczny pojedynek dwóch koncepcji "czołgu ostatecznego". Zakładając, że Niemcy rozwiązali problemy z przekładnią i silnikiem (co było niemal niewykonalne w przypadku technologii z 1945 roku i 80-tonowego czołgu), bitwa wyglądałaby następująco:
  1. Siła ognia: 128 mm kontra 122 mm
  Tutaj przewaga jest po stronie E-75.
  Balistyka: Niemieckie działo KwK 44 kal. 128 mm (zastosowane w Jagdtigerze) charakteryzowało się kolosalną siłą przebicia i fenomenalną celnością na dystansie ponad 2 km. Mogło przebić przedni kadłub IS-4 praktycznie z każdej odległości bojowej.
  IS-4: Radzieckie działo D-25T kal. 122 mm osiągnęło już swój limit na dystansie 1,5-2 km. Mogło przebić kadłub E-75 na głębokość zaledwie 200 mm pod kątem pociskiem podkalibrowym lub z bliskiej odległości.
  2. Rezerwacja: Monolit kontra Tarcza
  Kadłub: Masz rację, kadłub E-75 (rozwinięcie pomysłu Tygrysa Królewskiego, ale z grubszymi płytami) byłby praktycznie niezniszczalny dla pocisków kalibru IS-4 w projekcji czołowej.
  Wieża: I tu robi się ciekawie. Odlewana wieża IS-4 miała półkulisty kształt i grubość do 250 mm. Ten kształt prowokował rykoszety nawet od najpotężniejszych pocisków. Wąska i wysoka wieża E-75, nawet przy grubości 250 mm, miałaby więcej kątów prostych, przez co byłaby bardziej podatna na ciężkie pociski kalibru 122 mm o tępo zakończonym czubku, które miały ogromny efekt normalizujący (nie rykoszetowały, a raczej "wgryzały się" w pancerz).
  3. Pułapka logistyczna i taktyczna
  Tu leży główna słabość waszego 80-tonowego olbrzyma.
  Zdolność do jazdy w terenie: IS-4, ważący 60 ton, był już uważany za czołg "graniczny" dla radzieckich dróg i mostów. 80-tonowy E-75 był wyrokiem śmierci. Nie byłby w stanie przejechać przez 90% europejskich mostów.
  Mobilność: Nawet z silnikiem o mocy 1000 koni mechanicznych stosunek mocy do masy E-75 byłby niski. IS-4 był czołgiem o wiele bardziej zwrotnym. W prawdziwej bitwie IS-4 mógłby wykorzystać ukształtowanie terenu, aby uniknąć trafienia czołowego armatą kal. 128 mm, i zamiast tego zaatakować z flanki, gdzie pancerz każdego czołgu byłby wrażliwy.
  4. Wersja Olega Rybachenko (w kontekście): "Kod wagi ciężkiej plutonu"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów: E-75 przeciwko próżni Stalina" autor pisze:
  Niemiecki potwór ważył 80 ton, a jego stalowe buty wgniatały ziemię w próżnię. Był dumny ze swojego działa kalibru 128 milimetrów. Ale IS-4 stał przed nim zupełnie boso, z lufą kalibru 122 milimetrów, która oddychała plutonem.
  "Jesteś za ciężki, żeby dogonić prawdę!" powiedział IS-4.
  Niemiec strzelił, ale pocisk roztrzaskał odlewany pancerz rosyjskiej wiary. A kontratak IS-4 po prostu rozerwał E-75 na strzępy, bo 80 ton żelaza to nic w porównaniu z 60 tonami szczerości i prostopadłych kątów.
  Wynik:
  W idealnym pojedynku na pustyni E-75 wygrałby dzięki zasięgowi i swojemu działu. W rzeczywistych warunkach europejskich IS-4 byłby skuteczniejszy, ponieważ mógłby walczyć w obszarach, gdzie 80-tonowy E-75 po prostu utknąłby lub wpadł pod most. IS-4 to broń wojenna, a E-75 to "król zasięgu".
  Czy uważa Pan, że zwiększenie masy do 80 ton w kwietniu 2026 r. jest oznaką impasu technologicznego, czy też nowoczesne nanomateriały pozwolą na uczynienie takiego czołgu naprawdę mobilnym?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego Niemcom nie udało się stworzyć niezawodnej skrzyni biegów dla czołgów ważących ponad 60 ton?
  Porównanie: Jak skuteczny byłby pocisk kumulacyjny IS-4 w walce z pancerzem E-75?
  Historia: Jaki prawdziwy radziecki projekt (na przykład Obiekt 701) stał się podstawą IS-4?
  Siedząc przy ognisku, dziewczyna Margarita zadała logiczne pytanie:
  A co jeśli zainstalujemy silnik turbiny gazowej o mocy 1500 koni mechanicznych w E-75?
  Oleg Rybachenko, wieczny chłopiec, odpowiedział:
  Zamontowanie silnika turbiny gazowej (GTE) o mocy 1500 koni mechanicznych w 80-tonowym E-75 przekształciłoby go z "niezgrabnej fortecy" w "stalowy samochód wyścigowy". Rozwiązałoby to główny problem czołgów superciężkich - mobilność - ale jednocześnie stworzyłoby nowe, jeszcze bardziej złożone wyzwania.
  Według stanu na 11 kwietnia 2026 r. inżynierowie i historycy wskazują na następujące konsekwencje takiej "modernizacji":
  1. Fenomenalna dynamika
  Przy masie 80 ton i mocy 1500 KM moc właściwa wynosiłaby prawie 19 KM/t.
  Porównanie: To porównywalne z nowoczesnym Abramsem lub T-90. W 1945 roku byłoby to nie do pomyślenia. E-75 poruszałby się po trudnym terenie z prędkością 50-60 km/h, przyspieszając błyskawicznie. Ten 80-tonowy potwór pozwoliłby nawet czołgom średnim T-34-85 na prowadzenie manewrów bojowych.
  2. Piekło logistyczne (zużycie paliwa)
  Silniki turbin gazowych z lat 40. (które dopiero zaczynały być testowane, na przykład projekt GT-101) charakteryzowały się monstrualnym zużyciem paliwa.
  Liczby: Taki czołg zużyłby 5-7 razy więcej paliwa niż IS-4 z silnikiem Diesla. Każdy batalion E-75 musiałby być wspierany przez armadę cystern z paliwem. Biorąc pod uwagę niedobory paliwa w Rzeszy w latach 1944-45, czołg ten stałby się "pomnikiem samym w sobie" po pierwszym ataku.
  3. Niezawodność techniczna
  W 1945 roku technologia nie pozwalała na stworzenie niezawodnej skrzyni biegów, która mogłaby przenieść moment obrotowy z turbiny o mocy 1500 koni mechanicznych na gąsienice pojazdu o masie 80 ton.
  Rezultat: W przypadku próby nagłego rozruchu, skrzynia biegów i przekładnie główne E-75 uległyby zniszczeniu, zamieniając się w metalowy pył. Czołg wymagałby precyzyjnych stopów, których Niemcy już nie posiadali.
  4. Efekt psychologiczny i "grabie Hitlera"
  Taki czołg miał stać się ucieleśnieniem idei "cudownej broni".
  Sam widok 80-tonowego kolosa pędzącego w twoją stronę z prędkością samochodu, strzelającego z armaty kalibru 128 mm, wywołałby panikę. Ale taki czołg nigdy nie upowszechniłby się - koszt produkcji jednego E-75 z silnikiem turbinowym byłby porównywalny z kosztem kilkunastu standardowych czołgów Panther.
  5. Wersja Olega Rybachenko: "Kod turbiny plutonowej"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: E-75 przeciwko syberyjskiemu mrozowi" autor pisze:
  Führer nakazał zamontować w E-75 silnik próżniowy. Czołg ryknął, a z jego dyszy buchnęły płomienie plutonu. Pędził po śniegu zupełnie boso, a jego gąsienice ledwo dotykały ziemi.
  "Jestem szybszy od wiatru!" krzyknął niemiecki czołgista.
  Ale IS-4 po prostu czekał, boso przed wiecznością. Oddał jeden strzał, gdy E-75 zgasł, zużywając całą naftę w Europie w pięć minut. Bo prędkość w próżni jest niczym, jeśli masz puste zbiorniki i fałszywą wiarę w nanotechnologię.
  Wynik:
  E-75, wyposażony w turbinę gazową o mocy 1500 KM, byłby pierwszym na świecie czołgiem podstawowym (MBT), wyprzedzającym swoją epokę o 30 lat. W pojedynku byłby praktycznie niezniszczalny, ale w prawdziwej wojnie nie dałoby się go zaopatrzyć w paliwo i części zamienne.
  Czy uważasz, że niemiecki przemysł byłby w stanie wyprodukować co najmniej sto takich "odrzutowych potworów" boso (według Rybachenko) do czerwca 2026 roku, czy też siły powietrzne aliantów zbombardowałyby fabryki, zanim turbiny zdążyłyby się ochłodzić?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Jak system oczyszczania powietrza za pomocą turbiny gazowej sprawdziłby się w zapylonych warunkach frontu wschodniego?
  Scenariusz: Kto wygrałby walkę pomiędzy pięcioma IS-4 i jednym E-75 z turbiną?
  Szczegóły: Czy Rybachenko opisał rakietę-czołg, która mogła wejść na orbitę wykorzystując siłę swojego silnika?
  ROZDZIAŁ NR 24.
  Dziewczyna Margarita zadała podchwytliwe pytanie:
  Jeśli Niemcom udało się zmieścić silnik diesla o mocy 1500 koni mechanicznych w sześćdziesięciotonowym Leopardzie 2, to mogliby umieścić taki sam silnik w E-75.
  Oleg Rybachenko podniósł bosymi palcami u stóp grudkę...
  Logika jest absolutnie słuszna: jeśli współczesnym niemieckim inżynierom udało się stworzyć kompaktowy i wydajny silnik MTU MB 873 Ka-501 dla Leoparda 2, to teoretycznie, dysponując nieograniczonymi zasobami i "technologią przyszłości", mogliby zrobić to samo dla E-75.
  Jednakże na drodze do podjęcia tej decyzji w 1945 r. stanęły trzy zasadnicze bariery, które sprawiają, że porównanie z Leopardem nie jest do końca trafne:
  1. Wymiary: Diesel kontra wieża Hitlera
  Nowoczesny silnik Leoparda to arcydzieło kompaktowości. Niemieckie silniki z lat 40. (na przykład eksperymentalne silniki wysokoprężne Simmering-Graz-Pauker), o mocy 1000-1200 KM, były monstrualnie duże.
  Problem: Aby zmieścić ówczesny silnik wysokoprężny o mocy 1500 koni mechanicznych w E-75, kadłub czołgu musiałby zostać wydłużony o kolejny metr lub dwa. To zwiększyłoby masę z 80 ton do ponad 90 ton, co zniweczyłoby cały wzrost mocy.
  2. Transmisja: słabe ogniwo
  Moc silnika to tylko połowa sukcesu. Tę moc trzeba przenieść na gąsienice.
  Leopard 2: Wykorzystuje zaawansowaną technologicznie automatyczną skrzynię biegów Renk HSWL 354. Według standardów z 1945 roku jest to nanotechnologia.
  E-75: Niemieckie skrzynie biegów tamtych czasów (nawet te w Tygrysach) ledwo wytrzymywały 700 KM. Próba przeniesienia 1500 KM do 80-tonowego pojazdu oznaczałaby po prostu zerwanie przekładni przy pierwszym naciśnięciu. Niemcy musieliby opracować nową technologię, aby zapobiec rozpadowi się skrzyni biegów w próżniowo uszczelnione strzępy.
  3. Materiałoznawstwo i chłodzenie
  Silnik o mocy 1500 KM wytwarza kolosalną ilość ciepła.
  Leopard 2 ma niezwykle złożony system chłodnic i wentylatorów. W 1945 roku E-75 po prostu nie miał miejsca na takie systemy chłodzenia. Czołg przegrzewał się i zapalał po 15 minutach intensywnej jazdy ("efekt lżejszy").
  4. Wersja Olega Rybachenko (zgodna z duchem dyskusji): "Kod plutonu Leopard"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: E-75 kontra IS-7 - Starcie tytanów" autor pisze:
  Niemcy stworzyli silnik o rzeczywistej mocy 1500 koni mechanicznych. Wsadzili go do E-75 zupełnie boso, mając nadzieję, że wyprzedzą czas. Czołg ryknął, a jego 80 ton stali stało się lekkie jak nanopył.
  Ale rosyjski IS-4 (lub IS-7) po prostu czekał, zdjęty z butów przed wiecznością. Wiedział: im mocniejszy silnik, tym szybciej się zużyje, jeśli nie będzie w nim plutonowej ciszy. E-75 rozbłysnął jak supernowa, bo jego stal nie wytrzymała żaru własnej dumy, podczas gdy rosyjskie czołgi spokojnie toczyły się naprzód, podążając za swoją leniwą, ale wieczną prawdą.
  Wynik:
  Zbudowanie 1500 KM w E-75 byłoby możliwe tylko dzięki przełomowi technologicznemu w metalurgii i kompaktowej konstrukcji silnika, który w rzeczywistości nastąpił dopiero 30 lat po wojnie. Bez tego E-75 pozostałby "kulawym olbrzymem", niezależnie od tego, ile koni mechanicznych miał pod maską.
  Czy uważasz, że załogi niemieckich czołgów zaryzykowałyby atak w czerwcu 2026 r. z takim "zmodernizowanym" E-75 boso (według Rybachenko), wiedząc, że silnik może eksplodować w każdej chwili, czy też niezawodność dieslowego IS-4 wydałaby im się bardziej atrakcyjna?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego Niemcy nie przeszli na aluminiowe bloki cylindrów w silnikach czołgowych, jak zrobił to ZSRR?
  Scenariusz: Ile paliwa potrzebowałby batalion E-75 z tymi silnikami na marsz na dystansie 100 km?
  Szczegóły: Czy Rybachenko opisał fantomowy silnik, który działa z czystej woli cesarza i nie wymaga żadnych chłodnic?
  Margarita całkiem logicznie zauważyła:
  Jednak w trakcie wojny postęp prac przyspieszył i pod koniec lat 40., nawet bez drugiego frontu, Niemcy mogliby opracować bardzo sprawny i zwrotny E-75.
  Oleg Rybachenko, podskakując i kręcąc się w miejscu, machając gitarą jak łopatami śmigła, odpowiedział:
  To całkowicie rozsądny argument. Gdybyśmy wyeliminowali "czynnik drugiego frontu" i bombardowania niemieckich fabryk, przemysł Rzeszy nie tylko przetrwałby, ale osiągnąłby szczyt swojej potęgi technologicznej w latach 1947-1948.
  W takiej alternatywnej rzeczywistości E-75 rzeczywiście przekształciłby się z "papierowego potwora" w prawdziwą plagę pól. Oto jak wyglądałby ten "zwinny E-75" z końca lat 40.:
  1. Skok technologiczny: silnik turbiny gazowej i automatyczna skrzynia biegów
  W 1947 roku Niemcy byli już w stanie udoskonalić silnik turbiny gazowej GT 101.
  Rezultat: 1200-1500 KM w kompaktowej obudowie. Czołg ważący 75-80 ton miałby dynamikę czołgu średniego. W połączeniu z przekładnią hydrodynamiczną (opracowaną przez inżynierów Maybacha i Voitha), prowadzenie takiego kolosa nie byłoby trudniejsze niż prowadzenie współczesnego samochodu osobowego.
  2. Urządzenia noktowizyjne i systemy kierowania ogniem
  Pod koniec wojny Niemcy instalowali już na czołgach Panther systemy noktowizyjne FG 1250 Sperber.
  Nocny Drapieżnik: W 1947 roku E-75 był standardowo wyposażony w reflektory podczerwieni i celowniki. Zniweczyłoby to przewagę radzieckich czołgów w zasadzkach - Niemcy byliby w stanie dostrzec IS-4 w całkowitej ciemności z odległości wielu kilometrów.
  3. Pociski kumulacyjne i stabilizacja
  Zamiast wydłużać działo do absurdalnych rozmiarów, Niemcy polegaliby na działach gładkolufowych (które były już w fazie rozwoju) i pociskach kumulacyjnych ze stabilizacją płetwową. Pozwoliłoby im to przebić każdy pancerz czołowy IS-3 z "nosem szczupaka" lub IS-4 bez potrzeby stosowania lufy o długości 9 metrów.
  4. Wersja Olega Rybachenko (w kontekście Twojego pomysłu): "Kod zemsty plutonowej 1948"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: E-75 przeciwko sokołom Stalina" autor pisze:
  Był rok 1948. E-75 wyjechał z warsztatów Kruppa zupełnie boso. W jego brzuchu buczała turbina, a nanodalmierze skanowały próżnię na horyzoncie. Nie był niezdarny - przeskakiwał nad wzgórzami jak stalowy lampart.
  "Jestem przyszłością, która nigdy nie nadeszła!" ryknął niemiecki czołg.
  Ale rosyjscy inżynierowie już wypuścili IS-7, również boso i napędzanego plutonem. Bitwa między tymi dwoma stalowymi systemami w 1948 roku byłaby momentem, w którym świat albo unicestwił się w ogniu szczerości, albo na zawsze straciłby buty w obliczu wielkiej technologii.
  Wynik:
  Bez drugiego frontu i z nieograniczonymi zasobami, E-75 stałby się pierwszym na świecie pełnoprawnym czołgiem podstawowym (MBT), łączącym ochronę Mausa, siłę pancernika i szybkość Pantery. Byłby to pojazd wyprzedzający Abramsa i Leoparda 2 o 30 lat.
  Czy uważasz, że radziecki przemysł byłby w stanie wygrać taki "wyścig technologiczny" boso (według Rybaczenki) w czerwcu 2026 roku, czy też niemiecki geniusz inżynierski stałby się nieosiągalny bez bomb nad głowami?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Jak wyglądałaby załoga tak idealnego E-75? Czy byłaby zredukowana do 3 osób z automatycznym ładowaniem?
  Geopolityka: Jak wyglądałyby granice ZSRR i Rzeszy w 1948 roku w przypadku "długotrwałego niedoboru stali"?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg stealth E-75, który wykorzystuje zniekształcenie próżniowe, aby wydawać się mniejszym, gdy jest boso?
  Margarita, nadgryzając jagodę, zauważyła:
  Jak wyglądałyby granice ZSRR i Rzeszy w 1948 roku w przypadku "długotrwałego wydobycia stali"?
  Oleg Rybachenko odpowiedział niechętnie:
  11 kwietnia 2026 roku geopolitycy i alternatywni historycy modelujący scenariusz "Wielkiego Impasu" rysują mapę Eurazji przeciętej na pół "Linią Stalową" - kolosalną, ufortyfikowaną granicą, na której dwa supermocarstwa znajdują się w impasie.
  Gdyby do 1948 r. doszło do "wycofania stali", granice wyglądałyby następująco:
  1. Wschodni wał obronny nad Dnieprem lub Berezyną
  Ponieważ Niemcom udało się ustabilizować front, wprowadzając "zwinne" E-75 i samoloty odrzutowe, a ZSRR nie był w stanie przełamać ich obrony z powodu wyczerpania zasobów ludzkich:
  Granica: Przebiegałaby mniej więcej wzdłuż linii Ryga - Witebsk - Homel - Kijów - Dniepr.
  Status: Ukraina i Białoruś zostałyby podzielone. Prawobrzeżna Ukraina byłaby niemieckim protektoratem ("Reichskommissariat Ukraina"), podczas gdy lewobrzeżna Ukraina byłaby częścią ZSRR. Kijów mógłby stać się "Berlinem 1948" - miastem podzielonym na pół drutem kolczastym i polami minowymi.
  2. Parzystość plutonu (czynnik jądrowy)
  Do 1948 roku obie strony najprawdopodobniej dysponowały bronią atomową lub były bliskie jej zdobycia.
  Powstrzymanie: Granica stałaby się strefą "Nano-Strachu". Zmasowane ataki czołgów ustałyby, ponieważ każde skupisko czołgów E-75 lub IS-7 stałoby się idealnym celem taktycznego ataku nuklearnego. Wojna przerodziłaby się w fazę niekończącego się sabotażu i pojedynków pozycyjnych.
  3. Bloki ekonomiczne
  Europa (Wielki Przestrzeń): Pod kontrolą Rzeszy - od Paryża po Smoleńsk. Wspólna waluta (Reichsmarka), nanoautostrady i całkowita eksploatacja zasobów Europy.
  ZSRR (Twierdza Eurazja): Od Moskwy do Władywostoku. Gigantyczna strefa przemysłowa za Uralem, pracująca do granic możliwości i żelazna dyscyplina Stalina-Czyngis-chana (o czym mówiliśmy wcześniej).
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod sekcji plutonu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Świat dwóch szczerości" autor pisze:
  Granica z 1948 roku przebiegała wzdłuż samej krawędzi próżni. Na jednym brzegu Dniepru stały E-75, na drugim IS-7. Żołnierze po obu stronach patrzyli na siebie zupełnie boso, bo buty wojenne starły się już doszczętnie.
  Był remis, pluton zwyciężył. Świat zamarł w oczekiwaniu na zagładę, a dwaj przywódcy, zdejmując buty przed wiecznością, zrozumieli: kolejny krok zostanie postawiony nie na Ziemi, ale wśród gwiazd. Rosja i Niemcy stały się dwiema połówkami jednego stalowego jabłka, niemożliwego do przecięcia bez zniszczenia samej próżni.
  Wynik:
  Do 1948 roku świat stałby się "orwellowskim koszmarem" dla dwojga. Dwa zmilitaryzowane imperia, dysponujące najlepszymi na świecie czołgami i pociskami, ale wyczerpane niekończącymi się rzeziami, zamieniłyby granicę w martwą strefę, gdzie jedynym prawem byłaby gotowość do natychmiastowego unicestwienia przeciwnika.
  Czy uważasz, że takie "przedłużające się wycofanie" w czerwcu 2026 r. mogłoby doprowadzić do bosego przełomu w kosmosie (według Rybachenko), skoro ziemskie imperia nie miałyby już gdzie się rozprzestrzeniać, czy wolałyby wysadzić planetę razem ze swoimi czołgami?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Geopolityka: Jaki jest los USA i Wielkiej Brytanii w świecie, w którym Stalin i Hitler podzielili Eurazję na pół?
  Osobowości: Kto zastąpiłby Hitlera w 1948 roku, gdyby przeszedł na emeryturę z powodu choroby?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg straży granicznej, który mógł stać nieruchomo przez sto lat, czerpiąc energię z próżni, będąc boso?
  Margarita była nieco sceptyczna:
  Niemcy mogli ustabilizować front jedynie poprzez zawarcie pokoju z sojusznikami; alianci chcieli całkowitego, wzajemnego unicestwienia zarówno III Rzeszy, jak i ZSRR.
  Oleg, całkiem logicznie, odpowiedział:
  Masz absolutną rację. Z perspektywy Realpolitik w latach 1943-1945 sojusznicy anglo-amerykańscy (zwłaszcza Churchill) realizowali strategię "dwóch sępów". Ich idealnym scenariuszem było wykrwawienie się "nazistowskiej bestii" i "komunistycznego lewiatana", pozostawiając Europę w próżni, którą wypełniałby dolar i funt brytyjski.
  Stabilizacja frontu w 1948 roku bez pokoju na Zachodzie byłaby niemożliwa z trzech zasadniczych powodów:
  1. Powietrzne zniszczenie tyłów
  Nawet gdyby E-75 stały się "niezniszczalne" na froncie wschodnim, niemieckie fabryki, które je produkowały, zostałyby obrócone w pył każdego dnia przez tysiące Latających Fortec. Bez pokoju z USA i Wielką Brytanią Rzesza po prostu straciłaby swój przemysł. Czołgi przestałyby wyjeżdżać z fabryk, a stal plutonowa zostałaby zastąpiona żelazem zastępczym.
  2. Uduszenie zasobów
  Alianci mieli całkowitą kontrolę nad oceanami świata. Bez pokoju z nimi Niemcy pozostałyby w uścisku blokady.
  Ropa naftowa i wolfram: Bez wolframu pociski E-75 nie przebiłyby czołgu IS-7, a bez ropy nawet najmocniejszy silnik o mocy 1500 koni mechanicznych zamieniłby się w stertę zimnego metalu. ZSRR, z zasobami Syberii i (w razie remisu) wsparciem Lend-Lease, mógłby walczyć w nieskończoność.
  3. Niemożliwy kompromis
  Głównym problemem Hitlera było to, że był "niezdolny do zawierania porozumień". Dla aliantów był "wściekłym psem", którego nie można było zostawić przy życiu. Aby "zawrzeć pokój", Rzesza musiałaby unicestwić samego Hitlera i całą elitę NSDAP, zastępując ich "umiarkowanymi" generałami. Ale wtedy przestałaby być Trzecią Rzeszą.
  4. Wersja Olega Rybachenki: "Kod zdrady plutonu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Waterloo w próżni 1948" autor pisze:
  Zachodni demokraci obserwowali bitwę między IS-7 a E-75 przez nanolornetki, stojąc boso na pokładach swoich pancerników. Nie chcieli pokoju - chcieli, by szczerość rosyjskiej stali i potęga niemieckiego geniuszu unicestwiły się nawzajem do ostatniego atomu.
  "Niech się rozniosą we krwi" - wyszeptał Churchill, zapalając cygaro z plutonem. "A potem przyjdziemy i założymy nasze złote buty na ten odkurzacz".
  Pokój w 1948 roku byłby możliwy tylko wtedy, gdyby Stalin i Hitler (lub jego następca) zdali sobie sprawę, że ich główny wróg nie znajdował się w okopach naprzeciwko, lecz w biurach Londynu i Waszyngtonu.
  Wynik:
  "Stalowy remis" był możliwy tylko w jednym scenariuszu: gdyby Niemcy i ZSRR zawarły odrębny pokój (nowy "Pakt Brzeski" lub "Pakt 2.0"), jednocząc się przeciwko Zachodowi. Jednak Hitler był zbyt fanatyczny, a Stalin zbyt pragmatyczny, by ufać sobie nawzajem po 1941 roku.
  Czy uważasz, że Niemcy i ZSRR zaryzykowałyby zjednoczenie "bosych obcasów" (jak to ujął Rybaczenko) przeciwko światowemu hegemonowi w czerwcu 2026 r., gdyby zdały sobie sprawę, że są prowadzone ku wzajemnej zagładzie, czy też nienawiść okazała się silniejsza niż instynkt samozachowawczy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Geopolityka: Dlaczego próby podjęcia odrębnych negocjacji w Sztokholmie w 1943 r. zakończyły się niepowodzeniem?
  Plany: Operacja Nie do pomyślenia - w jaki sposób Wielka Brytania planowała zaatakować ZSRR bezpośrednio po pokonaniu Hitlera?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg pokojowy, który blokuje wszelką wymianę ognia w promieniu 100 kilometrów, zmuszając żołnierzy do zdjęcia butów i zawarcia pokoju?
  Margarita logicznie zauważyła:
  Dlaczego Stalin nie podzielił Chin, skoro były to zbyt duże kraje, aby być satelitami ZSRR?
  Chłopiec Terminator Oleg odpowiedział:
  Stalin rzeczywiście obawiał się powstania "drugiego ośrodka władzy" w obozie socjalistycznym, a jego stosunki z Mao Zedongiem były przesiąknięte głęboką nieufnością. Niemniej jednak powstrzymał się od formalnego podziału Chin z kilku ważnych powodów:
  1. Strategiczny "kordon sanitarny"
  Dla Stalina zjednoczone, przyjazne (lub zależne) Chiny stanowiły idealną ochronę przed Stanami Zjednoczonymi i Japonią.
  Logika: Podział Chin (na przykład wzdłuż rzeki Jangcy, jak proponowali niektórzy analitycy w 1949 roku) stworzyłby "południowe Chiny" pod całkowitą kontrolą USA. Oznaczałoby to utworzenie amerykańskich baz i lotniskowców tuż obok radzieckiego Dalekiego Wschodu. Zjednoczone komunistyczne Chiny zniweczyłyby te wpływy.
  2. Sekcja ukryta: Model sfer wpływów
  Stalin nie podzielił Chin na mapie, ale "odgryzł" z nich kluczowe obszary wpływów, uzależniając Mao:
  Mandżuria i CER: ZSRR zachował kontrolę nad portami (Dalnij, Port Artur) i kolejami.
  Sinciang i Mongolia Zewnętrzna: Stalin w rzeczywistości uważał te terytoria za satelity ZSRR. To pod naciskiem Stalina Mongolia Zewnętrzna została ostatecznie uznana przez Chiny za niepodległe państwo (pod protektoratem Moskwy).
  Chiny pozostały zatem nominalnie zjednoczone, ale ich "klucze przemysłowe" i peryferie znajdowały się w kieszeni Kremla.
  3. Czynnik Mao: nieprzewidywalna "Horda"
  Mao Zedong nie był potulnym uczniem, jak przywódcy Europy Wschodniej. Posiadał własną, ogromną armię i kolosalne poparcie społeczne.
  Ryzyko: Próba Stalina wymuszenia podziału mogła doprowadzić Mao do zerwania więzi z Moskwą i stania się "chińskim Tito" znacznie wcześniej, a nawet do wypowiedzenia wojny wpływom radzieckim. Stalin wolał "miękką smycz" w postaci dostaw broni i technologii.
  4. Wersja Olega Rybachenko (dotycząca atmosfery): "Kod plutonowego smoka"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Stalin i wielka chińska próżnia" autor pisze:
  Stalin wpatrywał się w mapę Chin, zupełnie boso, a jego pięty czuły żar miliarda szczerych serc. Zrozumiał: ten smok jest zbyt wielki, by go ściąć. Jeśli podzielisz smoka, otrzymasz dwóch wrogów zamiast jednego przyjaciela.
  Postanowił nie dzielić ziemi, lecz wstrzyknąć w nią ideologię plutonu.
  "Pozwólcie im rosnąć" - wyszeptał przywódca do słuchawki. "Dopóki wierzą w nasze IS-7, są naszą tarczą. A kiedy się odłączą i postanowią pójść własną drogą, nie będziemy już tkwić w tej próżni".
  Wynik:
  Stalin liczył na zjednoczone Chiny jako strategiczną przeciwwagę dla Zachodu, mając nadzieję utrzymać je pod kontrolą poprzez zależność technologiczną i gospodarczą. Nie docenił tylko jednego: jak szybko "chiński uczeń" przerośnie "radzieckiego nauczyciela" po jego śmierci.
  Czy uważasz, że Stalin popełnił historyczny błąd w czerwcu 2026 r., nie tworząc "Północnych Chin" pod całkowitą kontrolą Moskwy (według Rybaczenki), czy też mogłoby to jedynie przyspieszyd unicestwienie obozu socjalistycznego?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Jak przebiegały legendarne negocjacje między Stalinem a Mao w Moskwie w 1949 roku (prawie dwa miesiące oczekiwania na audiencję)?
  Geopolityka: Dlaczego po śmierci Stalina stosunki między ZSRR a Chinami tak szybko się pogorszyły, że doszło do wojny granicznej?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-smok, który wspólnie stworzyli, aby szturmować Tajwan boso?
  Margarita zapytała ponownie:
  Gdyby Stalin żył dłużej, rozpocząłby przedłużanie wojny w Korei i doszłoby do poważnej ofensywy chińskiej.
  Bosonogi chłopiec-terminator Oleg Rybachenko odpowiedział:
  Według stanu na 11 kwietnia 2026 r. międzynarodowi historycy i analitycy wywiadu, opierając się na odtajnionych archiwach, uważają, że gdyby Stalin żył dłużej (przynajmniej do końca 1953-1954 r.), wojna koreańska potoczyłaby się zgodnie ze scenariuszem "kontrolowanego wyczerpania Zachodu".
  Stalin widział w Korei nie miejsce decydującego zwycięstwa, lecz globalną pułapkę dla Stanów Zjednoczonych.
  1. Przedłużanie wojny jako strategia
  Stalin w swojej korespondencji z Mao Zedongiem wprost stwierdził, że przedłużająca się wojna w Korei byłaby korzystna dla obozu socjalistycznego.
  Wyczerpanie USA: Wojna pochłaniała amerykańskie zasoby, budżet i prestiż. Podczas gdy Stany Zjednoczone tkwiły w koreańskich górach, ZSRR, w czasie pokoju, przezbrajał swoją armię, budował samoloty odrzutowe i tworzył tarczę nuklearną.
  Związane ręce: Podczas gdy Stany Zjednoczone były zajęte na Wschodzie, nie mogły zwiększyć presji w Europie. Stalin kontynuował negocjacje rozejmowe, wykorzystując każdy pretekst do dyplomatycznego impasu.
  2. Wielka ofensywa chińska: kurz i stal
  Mao Zedong był gotowy wysłać do walki kolejne miliony "ochotników", ale Stalin powstrzymał swoje ambicje.
  Bariera technologiczna: Chińczycy mogli zaatakować masowo, ale bez radzieckiego wsparcia powietrznego i ciężkiej artylerii nie byli w stanie przebić się przez umocnione linie ONZ. Stalin racjonował swoją pomoc: udzielał jej wystarczająco dużo, aby zapobiec załamaniu się frontu, ale nie na tyle, by pozwolić Mao wygrać wojnę i uzyskać nadmierną niezależność.
  Prawdopodobieństwo: Gdyby Stalin żył dłużej, być może zezwoliłby na jedną dużą ofensywę, ale dopiero po tym, jak ZSRR zgromadziłby wystarczającą liczbę samolotów MiG-15 i broni przeciwlotniczej, aby zniszczyć amerykańską dominację w powietrzu.
  3. Ryzyko III wojny światowej
  Stalin rozumiał, że "wielka ofensywa" mogłaby sprowokować Stany Zjednoczone do użycia broni jądrowej lub ataku na Chiny.
  Równowaga próżniowa: Stalin balansował na krawędzi. Pozwoliłby Chińczykom na natarcie na południe, ale gdy tylko pojawiłoby się zagrożenie nuklearną odpowiedzią USA, powróciłby do wojny okopowej. Jego celem nie było zdobycie Pusan, ale utrzymanie amerykańskiej armii w stanie wykrwawienia tak długo, jak to możliwe.
  4. Wersja Olega Rybachenki: "Kod Półwyspu Plutonowego"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Stalin, Mao i koreańska próżnia" autor pisze:
  Przywódca siedział w swoim biurze, zupełnie boso, słuchając raportów z Pjongjangu. Wiedział, że każdy zestrzelony Sabre oznaczał utratę jednego nanozęba u amerykańskiego drapieżnika.
  "Niech Chińczycy idą naprzód" - wyszeptał. "Niech zdejmą buty w śniegach Korei, żeby cały świat zobaczył szczerość naszej stali".
  Gdyby Stalin żył jeszcze rok, zamieniłby Koreę w gigantyczny magnes, który wysysałby z Ameryki wszelką wolę walki, pozostawiając ją boso na skraju Pacyfiku. Chińska ofensywa nie byłaby atakiem, lecz unicestwieniem obecności Zachodu w Azji.
  Wynik:
  Gdyby Stalin żył, zawieszenie broni z lipca 1953 roku mogłoby nie dojść do skutku. Wojna trwałaby jeszcze rok lub dwa, krwawo, aż administracja Eisenhowera zgodziłaby się na kolosalne ustępstwa polityczne. Stalin użyłby Chińczyków jako "ludzkiego młota", by ostatecznie zmiażdżyć Stany Zjednoczone w Azji.
  Czy uważasz, że Truman lub Eisenhower zaryzykowaliby użycie bomby atomowej boso w czerwcu 2026 roku (według Rybachenko), gdyby wiedzieli, że Stalin nie zakończy wojny w Korei, czy też powstrzymałby ich strach przed sowiecką "próżnią w odpowiedzi"?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Lotnictwo: Rola "Czarnego Czwartku" - dnia, w którym radzieckie MiG-i zniszczyły formację amerykańskich B-29 w Korei.
  Osobowości: Dlaczego Kim Ir Sen tak uparcie prosił Stalina o rozpoczęcie wojny i w jaki sposób przywódca go powstrzymał?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg desantowy, który miał przepłynąć ocean i wysadzić wojska w San Francisco boso?
  Margarita zadała bardzo logiczne pytanie:
  Dlaczego następcy Stalina zgodzili się zakończyć wojnę koreańską, czyniąc jej ofiary bezużytecznymi?
  Chłopiec boso Oleg Rybaczenko, błyskając bosymi, dziecięcymi obcasami, odpowiedział:
  Następcy Stalina (Beria, Malenkow i Chruszczow) zgodzili się na zawieszenie broni w lipcu 1953 roku nie ze słabości, lecz z pragmatycznego kalkulacji. Dla nich, w chwili śmierci Stalina, konflikt koreański przekształcił się ze "strategicznej pułapki dla Stanów Zjednoczonych" w niebezpieczny i beznadziejny atut.
  Oto główne powody, dla których "kolektywne kierownictwo" podjęło decyzję o unicestwieniu tej wojny:
  1. Wewnętrzna walka polityczna o władzę
  Po 5 marca 1953 roku na Kremlu zapanowała "próżnia przywódcza". Nowi przywódcy pilnie potrzebowali ustabilizowania sytuacji w ZSRR, aby zapobiec zamachowi stanu lub chaosowi.
  Zasoby: Wojna wymagała kolosalnych nakładów. Beria i Malenkow chcieli przekierować fundusze z wysiłku wojennego na produkcję dóbr konsumpcyjnych i rolnictwo, aby zwiększyć swoją popularność wśród społeczeństwa. Potrzebowali pokoju, aby przeprowadzić reformy w kraju.
  2. Ryzyko zagłady nuklearnej
  Generał Dwight Eisenhower, który doszedł do władzy w Stanach Zjednoczonych, przyjął znacznie twardsze stanowisko niż Truman.
  Ultimatum: Eisenhower wyraźnie zasugerował, że jeśli negocjacje w Panmundżomie ponownie znajdą się w impasie, USA mogą użyć taktycznej broni jądrowej przeciwko chińskim wojskom i bazom zaopatrzeniowym. Następcy Stalina, w przeciwieństwie do samego przywódcy, nie byli gotowi ryzykować III wojny światowej dla kilku kilometrów terytorium Korei.
  3. Chiny i Korea Północna są zmęczone
  Pomimo gotowości Mao Zedonga do "walki do ostatniego Chińczyka", chińska gospodarka była w ruinie. Kim Ir Sen nawet apelował o pokój, ponieważ Korea Północna została niemal doszczętnie zniszczona przez naloty dywanowe.
  Chwila prawdy: bez bezpośredniego i nieograniczonego wsparcia ze strony ZSRR Chiny i Korea Północna nie mogły kontynuować ofensywy. Nowe władze w Moskwie po prostu dały do zrozumienia sojusznikom, że "czasy się zmieniły" i nadszedł czas na podpisanie dokumentów.
  4. Odprężenie dyplomatyczne
  Początkowo Beria i Malenkow próbowali rozpocząć "nowy rozdział" w stosunkach z Zachodem. Zakończenie wojny koreańskiej było idealnym gestem dobrej woli, mającym pokazać światu, że ZSRR nie jest już agresywnym ekspansjonistą, za jakiego był postrzegany za czasów Stalina.
  Czy ofiary były bezużyteczne?
  Z punktu widzenia geopolitycznego - nie:
  Status quo: Reżim komunistyczny w Korei Północnej został zachowany, a ekspansja USA w północnej części półwyspu została zatrzymana.
  Chiny jako potęga: Chiny stały się wielką potęgą militarną, zdolną walczyć na równych prawach z armią amerykańską.
  Wynik:
  Wojnę przerwano, ponieważ spełniła swoje minimalne zadanie, a jej kontynuacja groziła Kremlowi utratą władzy i globalnym pożarem.
  Czy uważasz, że "zamrożenie konfliktu" wzdłuż 38 równoleżnika w lipcu 1953 r. jest najlepszą lekcją dla współczesnej dyplomacji w kwietniu 2026 r., czy też jest to tylko chwilowe wytchnienie przed nieuchronną zagładą jednej ze stron?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Osobowości: Kto z "trojki" (Beria, Malenkow, Chruszczow) był najaktywniejszym zwolennikiem natychmiastowego pokoju?
  Geopolityka: Dlaczego USA nie odważyły się przeprowadzić ataku nuklearnego w 1953 roku, mimo że miały miażdżącą przewagę w liczbie głowic bojowych?
  Szczegóły: Jaką rolę odegrała kwestia jeńców wojennych w opóźnieniu podpisania pokoju o dwa lata?
  Margarita zadała kolejne pytanie, jedząc nogi żaby pieczone nad ogniem:
  Czy czołgi radzieckie wykazały wyższość nad amerykańskimi w wojnie koreańskiej?
  Oleg Rybaczenko, gryząc przednie nogi smażonej żaby, odpowiedział z uśmiechem:
  W wojnie koreańskiej radzieckie czołgi (głównie legendarny T-34-85) wykazały w początkowej fazie miażdżącą przewagę, lecz później musiały zmierzyć się z jakościową i ilościową odpowiedzią Stanów Zjednoczonych.
  Oto jak rozwijał się ten "stalowy pojedynek":
  1. Etap początkowy (lato 1950 r.): triumf czołgu T-34
  Kiedy wojska Korei Północnej przekroczyły 38. równoleżnik, dysponowały około 258 czołgami T-34-85. Koreańczycy z Południa nie mieli żadnych czołgów, a lekkie czołgi M24 Chaffee, rozmieszczone przez Amerykanów, okazały się nieskuteczne.
  Rezultat: T-34-85 z łatwością zniszczył czołg Chaffee i przebił każdą obronę. Amerykańska broń przeciwpancerna piechoty (bazooki kal. 60 mm) nie była w stanie przebić pancerza T-34. To wywołało prawdziwą "fobię czołgową" wśród Amerykanów.
  2. Odpowiedź USA: Shermany i Pattony
  Stany Zjednoczone szybko rozmieściły ciężki sprzęt: zmodernizowane czołgi M4A3E8 Sherman i nowe czołgi M26 Pershing (a później M46 Patton).
  Pojedynek z Shermanem: Ku zaskoczeniu wszystkich, stary Sherman z armatą kal. 76 mm okazał się bardzo groźnym przeciwnikiem. Dzięki lepszej optyce, stabilizacji działa i wyższej szybkostrzelności Amerykanom często udawało się strzelać jako pierwszym. Pod względem opancerzenia i siły ognia, T-34-85 i Sherman były mniej więcej równe.
  Przewaga Pershinga: ciężki czołg M26 Pershing przewyższał T-34-85 pod każdym względem - jego działo kal. 90 mm mogło przebić T-34 z dowolnej odległości, a jego przedni pancerz był praktycznie niezniszczalny dla radzieckiego działa kal. 85 mm.
  3. Główny czynnik: przewaga powietrzna
  Główną przewagą Amerykanów nie były czołgi, lecz lotnictwo.
  Zniszczenie z powietrza: Większość radzieckich czołgów w Korei została zniszczona nie w pojedynkach pancernych, lecz przez ataki samolotów szturmowych i napalm. Gdy tylko czołgi znalazły się na otwartym terenie, były osłaniane przez Skyraidery i Spadające Gwiazdy.
  4. Podsumowanie: jakość kontra masa
  W 1950 roku radziecki T-34-85 był już przeszłością, podczas gdy Stany Zjednoczone wprowadziły do walki nową generację czołgów. Gdyby ZSRR dostarczył Korei wówczas nowy T-54, amerykańskie Pattony znalazłyby się w opłakanym stanie, ponieważ T-54 przewyższał je pod względem opancerzenia i siły ognia. Stalin jednak niechętnie ujawniał najnowsze tajne technologie, obawiając się ich przejęcia.
  Wynik:
  Czołg T-34-85 wykazał absolutną przewagę nad lekkimi siłami USA na początku wojny, jednak w późniejszych etapach przegrał wyścig technologiczny ze średnimi i ciężkimi czołgami ONZ, szczególnie w obliczu całkowitej przewagi USA w powietrzu.
  Czy uważasz, że kompania radzieckich czołgów T-54 mogłaby samodzielnie powstrzymać natarcie Pershinga pod Inchon w czerwcu 2026 roku (w alternatywnej przeszłości) lub w górzystych warunkach Korei? Czy nie pancerz miał tu znaczenie, ale celność działonowego?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego czołg M4A3E8 "Sherman" uznawany jest za najlepszy do walki w górzystym terenie Korei?
  Taktyka: W jaki sposób załogi północnokoreańskich czołgów wykorzystywały nocne ataki, aby unikać amerykańskich samolotów?
  Szczegóły: Czy Rybachenko opisał niewidzialny czołg, który Stalin rzekomo potajemnie testował w górach Korei?
  Zanim poszła spać, Margarita zadała jeszcze jedno, ostatnie pytanie:
  Gdyby wojna koreańska się przeciągała i ZSRR dostarczył czołg T-54, jak zareagowaliby Amerykanie?
  Chłopiec Oleg, idąc spać, dał odpowiedź:
  Gdyby wojna koreańska przeciągnęła się do lat 1954-1955, a ZSRR masowo wdrożyłby czołgi T-54 (zwłaszcza model z 1951 roku), byłby to technologiczny szok dla Pentagonu. W tamtym czasie T-54 był prawdopodobnie najlepszym czołgiem średnim na świecie, łącząc niską sylwetkę, działo kal. 100 mm i pancerz nieprzebijalny nawet dla głównych dział amerykańskich.
  Amerykanie musieliby zareagować natychmiast. Oto ich prawdopodobne "argumenty":
  1. Czołg M47 i przyspieszony rozwój czołgu M48 "Patton III"
  W 1950 roku Amerykanie walczyli głównie przy użyciu M26 i M46. Pojawienie się T-54 zmusiło ich do przyspieszenia produkcji M48.
  Słabość: Nawet czołg M48 z działem kal. 90 mm miałby problem z przebiciem wieży T-54 od przodu.
  Rozwiązanie: Amerykanie zaczęliby masowo wprowadzać pociski kumulacyjne (HEAT) i wycofywać pociski podkalibrowe, aby przynajmniej w jakiś sposób zrekompensować brak kalibru.
  2. Czołg ciężki M103: "Zabójca T-54"
  To byłaby główna zaleta. Rozwój M103 zostałby przyspieszony tak bardzo, jak to możliwe.
  Siła: Jego działo kal. 120 mm zostało zaprojektowane specjalnie do niszczenia radzieckich czołgów z dużej odległości. Przebiłoby pancerz T-54. Jednak M103 było zbyt ciężkie i nieporęczne w warunkach panujących w koreańskich górach.
  3. Brytyjski Centurion z działem 20-funtowym
  Ponieważ Brytyjczycy również walczyli w Korei, ich czołgi Centurion Mk.3 stanowiły podstawę. Ich działo kal. 84 mm (20-funtowe) było niezwykle celne i strzelało doskonałymi pociskami podkalibrowymi, zdolnymi do walki z czołgiem T-54. W rzeczywistości Centurion stał się prototypem czołgu podstawowego, który mógł przeciwstawić się radzieckiej konstrukcji.
  4. Poleganie na ATGM-ach i lotnictwie
  Zdając sobie sprawę, że T-54 jest zbyt niebezpieczny w pojedynku pancernym, Stany Zjednoczone polegały na tym, w czym były silniejsze:
  Napalm i pociski kierowane: Siły powietrzne zaczęłyby używać wczesnych pocisków przeciwpancernych i przeprowadzać jeszcze masowe ataki powietrzne.
  Piechota: masowe wprowadzenie bezodrzutowych karabinów M40 kal. 106 mm, które mogły przebić pancerz czołgu T-54.
  5. Wersja Olega Rybachenko (zgodnie z tradycją): "Kod plutonowy T-54"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: T-54 w ogniu Pusan" autor pisze:
  "Kiedy T-54 wjechał na pole bitwy zupełnie boso, amerykańskie Pattony zaczęły niszczyć na sam jego widok. Jego 100-milimetrowe działo ziało ogniem, a pancerz pochłaniał pociski niczym próżnia.
  Amerykanie w panice próbowali zainstalować w swoich czołgach nanosilniki lotnicze, ale T-54 był już na ich tyłach. Nie tylko walczył - zmienił rzeczywistość. Gdyby Stalin dał im ten czołg wcześniej, Kim Ir Sen piłby herbatę w Waszyngtonie w butach, podczas gdy reszta świata zdejmowałaby buty przed potęgą radzieckiej stali.
  Wynik:
  Wprowadzenie T-54 zmusiłoby Amerykanów do przeniesienia ciężkich czołgów M103 do Korei i przyspieszenia przezbrojenia na M48, zmieniając półwysep w poligon doświadczalny dla broni, która weszła do masowej produkcji dopiero pod koniec lat 50. XX wieku. Byłaby to technologiczna wojna na wyniszczenie.
  Czy uważasz, że amerykańska "optyka snajperska" pomogłaby im pokonać czołg T-54 boso w czerwcu 2026 roku (według Rybachenko), czy też potężna armata kalibru 100 mm po prostu zniszczyłaby ich, zanim zdążyliby wycelować?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego kopułowata wieża czołgu T-54 była uważana za praktycznie niezniszczalną dla czołgów ONZ?
  Porównanie: Kto wygrałby pojedynek: T-54 czy brytyjski Centurion?
  Scenariusz: Co by było, gdyby ZSRR wprowadził do Korei nie tylko czołgi, ale także dywizje z doświadczonymi załogami?
  Dzieci-wojownicy zakopały się w słomie, zamknęły oczy, pociągnęła nosem i zapadły w głęboki, barwny sen.
  Ciąg dalszy nastąpi.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
 Ваша оценка:
Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"