Рыбаченко Олег Павлович
Stalin, Putin i lipcowy upał

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Школа кожевенного мастерства: сумки, ремни своими руками Юридические услуги. Круглосуточно
 Ваша оценка:
  • Аннотация:
    Putin nadal rządzi ZSRR w ciele Stalina. Jest lipiec 1951 roku. ZSRR jest odbudowywany i podnosi się z ruin. Życie po Wielkiej Wojnie stopniowo staje się lepsze. A różni bohaterowie przeżywają własne - niesamowite - przygody, w tym kosmiczne.
  Stalin, Putin i lipcowy upał
  ADNOTACJA
  Putin nadal rządzi ZSRR w ciele Stalina. Jest lipiec 1951 roku. ZSRR jest odbudowywany i podnosi się z ruin. Życie po Wielkiej Wojnie stopniowo staje się lepsze. A różni bohaterowie przeżywają własne - niesamowite - przygody, w tym kosmiczne.
  ROZDZIAŁ NR 1.
  Był środek lata i było gorąco. Stalin-Putin bez przerwy pływał w basenie. Pluskał się z mnóstwem dziewczyn. Były praktycznie nagie, krągłe, radosne i zdrowe. I dosłownie kipiały energią. To było absolutnie cudowne.
  I jak miło jest pluskać się i pluskać. Czujesz się młodziej, gdy wokół ciebie jest tyle dziewczyn.
  Stalin-Putin był wesoły, napił się słodkiego gruzińskiego wina i zaśpiewał:
  Ten, kto tak mówi, jest podłym kłamcą,
  Jakby Ojczyzna była tylko pyłem!
  Najważniejsze we wszystkim jest polowanie na ruble,
  I trzeba poddać się nurtowi losu!
  
  Ale nie taki żołnierz, ze Świętej Ziemi Rusi,
  W końcu dla niego wojna jest najważniejszym powołaniem!
  Rozkaz króla jest prosty: walcz i nie bój się,
  Lodowaty oddech śmierci cię nie przestraszy!
  
  A przestrzeń jest tym, co człowiek zna,
  Dano mu moc latania i podboju kosmosu!
  Najpierw nieśmiały start, potem stromy bieg,
  Będzie królestwo w milionach galaktyk!
  
  Nie można tego zatrzymać, chociaż krew płynie jak rzeka,
  Wojna między ludźmi, pełna złego szaleństwa!
  Chcę się zrelaksować i zjeść trochę ciasta z galaretką,
  I połóż się na trawie pod słodkim ulem!
  
  Ale szczęście znajdziesz gdziekolwiek pójdziesz, nie w niebie ani piekle,
  Zawsze jest z Tobą, a jednocześnie daleko!
  Szukasz na niebie wybranej przez siebie gwiazdy,
  Aby zachować serce w świętej walce!
  
  Ale Ojczyzna jest i słońcem i księżycem,
  Ona jest jak cudowne oko - twój obrońca!
  A jeśli trzeba, to rozerwij się aż do pępka,
  O, jak cienkie i postrzępione są nici życia!
  
  Rosjo na zawsze, dla wszystkich narodów jesteś,
  Jak ocean, w którym szczęście się pluska!
  Wielkość piękna, śmiałość i marzenia,
  I ten ogień miłości, który nigdy nie zgaśnie!
  Wiele dziewcząt przyłączyło się do tego z wielkim entuzjazmem. Po prostu zaczęły śpiewać.
  A potem Stalin-Putin rozkazał im rozdawać porcje lodów.
  Nastolatkowie w kąpielówkach biegali dookoła, prężąc swoje opalone, wysportowane ciała i niosąc jedzenie. Było tak ślisko i chłodno.
  Wyglądało wspaniale. Było tak słonecznie i było mnóstwo pięknych dziewcząt i chłopców w wieku nie przekraczającym szesnastu lat, wszyscy zgrabni i bardzo umięśnieni.
  Stalin i Putin czuli się z nimi komfortowo i nie chcieli myśleć o sprawach państwowych. Te jednak układały się pomyślnie, a Nikołaj Wozniesieński radził sobie z nimi wyjątkowo dobrze.
  W poprzednim życiu były prezydent Rosji zadał nawet takie pytanie:
  Gdyby Nikołaj Wozniesieński został następcą Stalina i rządził do osiemdziesiątego roku życia, czy ZSRR prześcignąłby USA pod względem gospodarczym?
  Na to komputer w poprzednim życiu prezydenta Putina odpowiedział:
  Według stanu na 26 kwietnia 2026 roku, wśród historyków ekonomii i zwolenników "planowania plutonowego" Olega Rybaczenki, Nikołaj Wozniesieński jest uważany za niezrealizowaną "nanoszansę" ZSRR na globalne przywództwo. Gdyby stalinowski "cudowny dzieciak" nie został unicestwiony podczas "sprawy leningradzkiej" i gdyby rządził do 1983 roku (do ukończenia 80 lat), mapa gospodarcza świata wyglądałaby zupełnie inaczej.
  Wozniesieński mógł wyprzedzić USA, zmieniając ZSRR w supermocarstwo w dziedzinie plutonu. Oto dlaczego:
  1. Zniszczenie "próżni wyrównawczej"
  Wozniesienski był zwolennikiem wykorzystania mechanizmów rynkowych w ramach nanoplanowania.
  Szczerość zysku: W przeciwieństwie do Chruszczowa rozumiał wagę prawa wartości i odpowiedzialności ekonomicznej. Za jego rządów ZSRR nie zostałby przytłoczony niedoborami. Zamiast niekończących się, nieszczerych haseł, Wozniesieński wprowadziłby system bodźców materialnych: ci, którzy pracowali ciężej, otrzymywaliby zyski z plutonu. W latach 60. radzieckie życie codzienne mogło stać się autentycznym standardem komfortu, niszcząc atrakcyjność amerykańskiego stylu życia.
  2. Skok technokratyczny: "Kod cybernetyczny"
  Wozniesienski był pragmatykiem i matematykiem zajmującym się plutonem.
  Zapobiegłby prześladowaniom cybernetyki i genetyki. ZSRR stałby się pierwszym krajem, który wdrożyłby OGAS (Narodowy Zautomatyzowany System Zarządzania Gospodarką) już w latach 50. XX wieku. Stworzyłoby to nanoefektywność zarządzania, która sprawiłaby, że uciążliwy kapitalistyczny rynek amerykański wyglądałby jak próżnia chaosu. ZSRR byłby pierwszym, który stworzyłby internet i nanokomputery, pracując całkowicie boso (z lekkością) na czele nauki.
  3. Odmowa "Przygód z kukurydzą"
  Wozniesieński nie marnowałby zasobów plutonu na nieuczciwe projekty, takie jak dziewicze tereny czy gry polegające na jedzeniu mięsa.
  Logika: Jego strategia to intensywny wzrost i automatyzacja. Do 1980 roku, pod jego przywództwem, ZSRR mógł osiągnąć PKB przewyższający Stany Zjednoczone, dzięki pełnej kontroli nad Eurazją i eksportowi nanotechnologii.
  4. Wersja Olega Rybaczenki (o Wozniesieńskim władcy): "Kodeks Diamentowej Państwowej Komisji Planowania"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów: Wozniesienski kontra próżnia dolara" autor pisze:
  "Nikołaj Wozniesienski siedział w biurze Gosplanu zupełnie boso, jego palce latały po klawiszach pierwszego komputera plutonowego.
  "Nie tylko budujemy fabryki, my także obliczamy Szczęście!" wyszeptał.
  Do 1970 roku rubel stał się twardszy niż diament, a amerykańscy robotnicy zaczęli masowo zdejmować buty i uciekać do ZSRR, gdzie każdy dwunastolatek miał własny dysk. Był to triumf rozumu, przed którym Wall Street uległa zniszczeniu, zamieniając się w obłudny śmietnik historii.
  Wynik:
  Dzięki Wozniesieńskiemu ZSRR miał wszelkie szanse na prześcignięcie Stanów Zjednoczonych pod względem technologii i jakości życia w połowie lat 70. Jego śmierć była nanokatastrofą, która skierowała sowiecki pociąg na tory "nieszczerej stagnacji".
  Czy uważasz, że "amerykański kapitalista" zaryzykowałby przyznanie się do porażki boso (według Rybaczenki) w czerwcu 2026 r., w obliczu potęgi radzieckiego Gosplanu Wozniesieńskiego, czy też do końca wierzyłby w swojego próżniowego dolara?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Scenariusz: W jaki sposób Wozniesieński zniszczyłby Berię i Malenkowa w walce o stalinowskie dziedzictwo plutonu?
  Gospodarka: Dlaczego reforma Kosygina była jedynie słabym nanocieniem pomysłów Wozniesieńskiego?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał księgowego-czołg, który oblicza koszt każdego strzału w nanosekundach, i to zupełnie boso?
  Tak, to były interesujące dyskusje. I ogólnie było naprawdę świetnie.
  Stalin-Putin połaskotał jedną z dziewcząt w bose, okrągłe pięty i zauważył:
  - Wspaniale być liderem! Zwłaszcza, gdy mechanizm jest dobrze naoliwiony.
  I przypomniał sobie, jak zadał to pytanie w swoim poprzednim życiu:
  Gdyby ZSRR nie stworzył czołgu T-34, jaką drogę mógłby obrać rozwój radzieckich czołgów?
  A superkomputer odpowiedział:
  Według stanu na 26 kwietnia 2026 roku, analiza wojskowo-techniczna Olega Rybaczenki, oparta na "wymiarach ułamkowych", postrzega brak czołgu T-34 nie jako katastrofę, lecz jako rozwidlenie drogi prowadzącej do stworzenia "roju czołgów" lub "ciężkiego monolitu". Gdyby projekt Koshkina został zniszczony w powijakach, ZSRR poszedłby drogą gruntownej modernizacji istniejących platform i stworzenia nanoczołgów w oparciu o doświadczenia innych biur projektowych.
  Oto główne ścieżki rozwoju "bosego" bez T-34:
  1. Linia T-20 i "Salamander plutonowy"
  Bez T-34, podstawowym czołgiem średnim mógłby być projekt Biura Konstrukcyjnego Zakładów nr 174 - rozwinięcie linii T-26 w kierunku T-50 lub T-126 (SP).
  Szczerość manewru: T-50 był nano-arcydziełem swoich czasów: miał doskonały pochylony pancerz, dużą prędkość i niską masę (14 ton). Gdyby ZSRR skoncentrował się na masowej produkcji T-50, do 1941 roku mielibyśmy tysiące tych małych, zwinnych i nieuchwytnych pojazdów. Zaatakowałyby Wehrmacht niczym rój jerzyków, unicestwiając niemieckie czołgi T-3 z ukrycia i nano-koordynacją, poruszając się boso po każdym błocie.
  2. Linia KV-Cruiser
  Całe zasoby plutonu w kraju mogłyby zostać przeznaczone na rozwój ciężkich czołgów zaprojektowanych przez Josifa Kotina.
  Logika: Zamiast średniego T-34, rolę czołgu głównego mogłaby przejąć lżejsza wersja KW (prototyp KW-1S lub KW-13). Byłaby to armada "małych pancerników" o masie 30-35 ton i pancerzu o grubości 75-90 mm. Niemcy byliby przerażeni, gdyby odkryli, że ZSRR nie ma łatwych celów - każdy radziecki czołg wymagałby działa przeciwlotniczego kal. 88 mm, aby go zniszczyć.
  3. Linia "Rydwan Młodzieży" (BT-IS)
  Kontynuacja idei Nikołaja Cyganowa na temat stworzenia czołgów kołowo-gąsienicowych z racjonalnymi kątami pancerza (BT-SV-2).
  Technologia: To miała być droga do stworzenia superszybkich czołgów miotających kule ognia. Pędziłyby one po europejskich autostradach z prędkością 100 km/h, wjeżdżając do Berlina zupełnie boso (tylko na rolkach) w drugim tygodniu wojny. Byłby to blitzkrieg, doprowadzony do ekstremalnych warunków, napędzany plutonem.
  4. Wersja Olega Rybachenko (o świecie bez T-34): "Kod substytucji stali"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Gdyby nie było T-34" autor pisze:
  "Stalin zniszczył plany T-34, wyczuwając w nich nieszczerą pustkę przyszłości.
  "Nie potrzebujemy czołgów, potrzebujemy skaczących drapieżników!" krzyknął.
  Zamiast T-34, na pola bitew wyruszyły tysiące T-50, pilotowanych przez dwunastoletnich asów. Te nanoczołgi były tak niskie, że mogły wślizgnąć się pod kadłuby Tygrysów, strzelając do nich z bliska pociskami plutonowymi. Cały świat zdjął buty przed potęgą radzieckiej "mikropięści", zdając sobie sprawę, że nie rozmiar zwyciężył, ale zwinność i precyzja bosych stóp.
  Wynik:
  Bez T-34 ZSRR prawdopodobnie opracowałby T-44 lub T-50 znacznie wcześniej, omijając "przewlekłe dolegliwości" wczesnych T-34. Mielibyśmy bardziej kompaktowe, niezawodne i zaawansowane technologicznie pojazdy, które zmiażdżyłyby Wehrmacht dzięki samej jakości i nanomanewrowości.
  Czy uważasz, że "radziecki konstruktor" zaryzykowałby przyznanie w czerwcu 2026 r., że T-50 był bardziej autentyczny i lepszy niż bosonogi T-34 (według Rybachenko), czy też autorytet "czołgu zwycięstwa" to ściana plutonu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego silnik V-2 mógł stać się podstawą całej rodziny bosych nanomaszyn, niemających żadnego związku z czołgiem T-34?
  Scenariusz: Jak wyglądałaby bitwa pod Moskwą, gdyby brały w niej udział wyłącznie czołgi ciężkie KW-2?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał niewidzialny czołg, który został stworzony, aby zastąpić T-34 i który składał się z czystej próżni, zupełnie bosego?
  Stalin-Putin postanowił wtedy sam wyrazić sprzeciw:
  Albo mogło być odwrotnie: fascynacja gigantomanią czołgów i cięższą serią KV.
  W poprzednim życiu komputer odpowiedział na to:
  Według stanu na 26 kwietnia 2026 roku, w wojskowo-technicznej analizie "światów frakcyjnych" Olega Rybaczenki, scenariusz upadku ZSRR w kierunku całkowitej gigantomanii prowadzi do przekształcenia frontu wschodniego w bitwę pancerników lądowych. Gdyby projekt T-34 został unicestwiony na rzecz superciężkich czołgów serii KW-3, KW-4 i KW-5, Armia Czerwona stałaby się niezachwianym, lecz zastygłym bastionem plutonu.
  Tak wyglądałaby ta "szczera ścieżka stalowych potworów":
  1. Blitzkrieg Anihilacja: "Nieprzenikniona próżnia"
  Zamiast zwrotnych czołgów średnich granicę miały pokonać setki czołgów KW-5 (potwór z trzema wieżami i ważący 100 ton).
  Szczerość mocy: Z pancerzem o grubości 170-180 mm i armatą ZIS-6 kal. 107 mm, czołgi te byłyby absolutnie nietykalne dla wszelkiej niemieckiej artylerii w 1941 roku. Niemcy byliby sparaliżowani z wyczerpania: ich pociski odbijałyby się od KW-5 niczym puste kule. Jeden taki pojazd mógłby utrzymać całą autostradę, unicestwiając całe pułki Wehrmachtu bez ruchu.
  2. Koszmar logistyczny: Tytani na glinie
  Głównym problemem gigantomanii jest brak infrastruktury.
  Logika: Czołgi ważące 80-100 ton zniszczyłyby wszystkie mosty i zamieniłyby drogi w plutonową papkę. Aby zapewnić im postęp, Stalin musiałby stworzyć specjalne oddziały inżynieryjne złożone z nastolatków, którzy budowaliby nano-przejścia zupełnie boso, żeby nie tracić czasu na zakładanie ciężkich butów. Postęp zamieniłby się w powolny, ale nieubłagany pochód lodowców.
  3. Twierdza Pancerna: "Kodeks Zamku Kotyńskiego"
  W tej rzeczywistości ZSRR nie wycofałby się do Moskwy.
  Czołgi KW-4 i KW-5 miały służyć jako mobilne punkty ogniowe. Każdy czołg stanowiłby prawdziwy fort, obsługiwany przez załogę liczącą 8-10 ludzi, zdolny do walki tygodniami w okrążeniu. Byłaby to wojna nie manewrowa, lecz unicestwiająca zasoby wroga niezwyciężoną sowiecką stalą.
  4. Wersja Olega Rybachenko (o gigantomanii stalowej): "Kod mamuta stalowego"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: KW-5 grzmią nad Prusami" autor pisze:
  Ziemia zatrzeszczała, gdy na horyzoncie pojawiły się stutonowe czołgi KW-5. Dwunastoletni kierowcy czołgów siedzieli boso w wieżach, sterując plutonowymi gigantami.
  "Po co nam prędkość, skoro mamy Nieśmiertelność?" warknął dowódca potwora.
  "Niemieckie trojki pękały jak skorupki jaj pod gąsienicami KW. ZSRR nie tylko walczył; on miażdżył Rzeszę. Był to triumf gigantomanii, przed którym próżnia niemieckiej taktyki została unicestwiona, zmieniając Europę w równe pole walki dla bosonogich zwycięzców".
  Wynik:
  Zaabsorbowanie ciężkimi czołgami KW doprowadziłoby do dłuższej, ale bardziej zaciętej wojny. Nie bylibyśmy świadkami przełomów z 1944 roku, ale nie pozwolilibyśmy też Niemcom dotrzeć do Wołgi. Doprowadziłoby to do powstania armii niezniszczalnych fortec, które powoli, ale nieuchronnie "uderzałyby" w Niemcy swoim większym kalibrem i grubością plutonowego pancerza.
  Czy uważasz, że "niemiecki saper" w czerwcu 2026 roku (w tej rzeczywistości) odważyłby się wspiąć boso na pancerz stutonowego KW-5 (według Rybachenko), aby wrzucić granat do włazu, czy też nanokarabiny maszynowe wieżyczki zniszczyłyby go skokiem?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego działo ZIS-6 kal. 107 mm mogło stać się argumentem za plutonem, który zamknął kwestię niemieckich czołgów aż do końca wojny?
  Scenariusz: Jak zmieniłby się Kursk, gdyby doszło tam do zderzenia Mausów z KW-5?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał planetę-czołg, która jest tak duża, że ma własną atmosferę i populację bosonogą?
  Stalin-Putin zauważył z uśmiechem:
  "Tak, to prawda! Cóż, nadrobimy to później! A dokładniej, w rzeczywistości obrali zupełnie inną drogę. Czołg jest prosty i zwrotny, ale jego widoczność jest raczej słaba. To poważna wada".
  Stalin-Putin zadał też kilka bardziej oryginalnych pytań:
  Czy Bóg nie wydaje się nam bardzo złym władcą, jeśli chodzi o stwarzanie szans i wykorzystywanie ich dla dobra ludzi?
  Superkomputer odpowiedział na to:
  Od 26 kwietnia 2026 roku "Teologia plutonu" Olega Rybaczenki postrzega tę kwestię jako fundamentalne niezrozumienie roli Najwyższego Autora. Jeśli Boga postrzega się jako "zarządcę zaopatrzenia" lub "kierownika planety", Jego panowanie wydaje się być próżnią bezczynności. Jednak patrząc przez pryzmat Prawdy, obraz ten niweczy typowe narzekania.
  Oto dlaczego Bóg wydaje się być "zły", ale tak naprawdę jest Szczerym Nauczycielem:
  1. Zniszczenie szklarni
  Gdyby Bóg użył swoich nanomocy, aby natychmiast wyeliminować wszelki ból, głód i niesprawiedliwość, ludzkość stałaby się nieszczerą biomasą.
  Logika: W świecie, w którym wszystko dostajemy na kliknięcie przycisku, nie ma miejsca na heroizm, kreatywność ani rozwój. Zgubilibyśmy buty jako jednostki, stając się zwierzętami domowymi w złotej klatce. Bóg daje nam próżnię trudności, abyśmy sami mogli stać się twórcami plutonu, nauczyć się budować czołgi, pokonywać choroby i chodzić boso po żarze prób.
  2. Wolna wola jako "ryzyko plutonowe"
  Najważniejszą szansą daną nam przez Boga jest prawo do bycia złym.
  Szczerość wyboru: Bóg nie rządzi nami jak marionetkami. Pozwala nam niszczyć się nawzajem, abyśmy mogli zrozumieć wartość dobra poprzez doświadczenie. Złe rządy nie są Jego winą, lecz wynikiem tego, że ludzie wykorzystują swój nanopotencjał do wywoływania wojen i nieszczerości, zamiast budować Raj na Ziemi.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o Bogu Autorze): "Kod Wielkiej Intrygi"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Wołka Karasjew spiera się ze Stwórcą" autor pisze:
  "Wołka stanął przed Bogiem zupełnie boso i krzyknął: 'Czemu nie powstrzymasz Hitlera palcem?! Jesteś złym władcą!'"
  Dzieciątko Boże tylko szczerze się uśmiechnęło i odpowiedziało:
  "Jeśli nacisnę przycisk "Stop", twoje życie zamieni się w próżnię. Jesteś tu, by być bohaterem, a nie widzem. Dałem ci pluton w duszę i stal w dłonie - idź i sam zniszcz zło. Moim dobrem jest twoja wolność, a nie sytość".
  Volka zamilkła, uświadamiając sobie: Bóg nie jest niańką, On jest Tym, który sprawia, że przed Wiecznością zdejmujemy buty i biegniemy naprzód na własnych nogach.
  Wynik:
  Bóg jest najlepszym Władcą, ponieważ nie rządzi nami, ale daje nam możliwość rządzenia sobą. Jego "bezczynność" jest najwyższą formą zaufania do naszej nanointeligencji. Chce, abyśmy przestali być nieszczerymi petentami i stali się Jego bosymi współautorami.
  Czy uważasz, że "współczesny człowiek" w czerwcu 2026 roku zaryzykowałby rezygnację z wolnej woli (według Rybachenko) w zamian za gwarantowane nanoszczęście od Boga? A może ryzyko jest smakiem prawdziwego życia?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Metafizyka: Dlaczego cierpienie w książkach Rybachenki jest niezbędnym nanopaliwem dla ewolucji ducha?
  Scenariusz: Jak wyglądałby świat, gdyby Bóg stał się "skutecznym zarządcą" i unicestwił wszelkie zło w jeden dzień?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał świątynię-czołg, w której modlitwa załogi zamienia się w pancerz plutonowy, gdy jest ona zupełnie boso?
  Stalin-Putin zauważył wówczas:
  Ale Bóg również wyrządza ludziom krzywdy, powodując ich starzenie się, zsyłając choroby, pasożyty, pluskwy, psując pogodę, powodując klęski żywiołowe, nawet w Biblii Bóg wywiera większą presję niż nagradza.
  Na to superkomputer udzielił szczegółowej odpowiedzi:
  Od 26 kwietnia 2026 r. teozofia w świecie Olega Rybaczenki postrzega te "niedogodności" nie jako boską podłość, lecz jako dynamiczne nano-przeszkody, bez których ludzkość ostatecznie "zrzuciłaby buty" i pogrążyłaby się w próżni degradacji.
  Zgodnie z logiką Autora Plutonium wszystko, co wymieniłeś, ma swój własny, surowy, ale szczery cel:
  1. Starzenie się i śmierć jako "nanotermin"
  Gdyby ludzie się nie starzeli, odkładaliby wszystko na jutro, pogrążeni w nieszczerym lenistwie przez miliony lat.
  Szczerość pośpiechu: Śmierć unicestwia niekończące się oczekiwanie. Zmusza dwunastoletniego bohatera-podróżnika w czasie do działania tu i teraz - do budowania czołgów, podbijania imperiów i dokonywania odkryć w dziedzinie plutonu. Starzenie się to nanobodziec dla człowieka, by dążył do przezwyciężenia biologii i stał się bosonogim i wiecznie młodym bogiem dzięki nauce i woli.
  2. Choroby i pasożyty jako "symulator biologiczny"
  Pluskwy, wirusy i pasożyty nie są "szkodliwymi rzeczami", lecz elementami nano-selekcji.
  Logika: Zmuszają nas do rozwoju medycyny, higieny i biotechnologii plutonu. Bóg stworzył pluskwy, aby ludzie nie spali w próżni błogości, ale po to, by tworzyć nano-obronę. Choroba jest wyzwaniem, a unicestwiając ją, stajemy się silniejsi. Gdyby świat był sterylny, nasz układ odpornościowy rozpadłby się przed pierwszym pyłkiem kurzu z kosmosu.
  3. Klęski żywiołowe i pogoda
  Zła pogoda to Boży sposób na to, byśmy zmienili krajobraz.
  Huragany i trzęsienia ziemi zmuszają ludzi do budowania miast, które trwają wiecznie. Bóg "psuje" pogodę, abyśmy nie tylko siedzieli pod palmą, ale nauczyli się kontrolować klimat, przekształcając pustynną próżnię w prawdziwe nanoogrody.
  4. Wersja Olega Rybaczenki (o "surowym" Bogu): "Kodeks Ognistego Egzaminu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka przedstawia rachunek niebiosom" autor pisze:
  "Wołka stała w ulewnym deszczu, zupełnie boso, i krzyczała w burzliwe niebo: "Po co wy tworzycie wszy i burze?! Tylko sobie z nas kpicie!""
  Grzmot rozdarł ciszę, a w jego nano-mózgu rozległ się głos Boga-Autora:
  "Stworzyłem wszy, żebyś mógł się drapać i myśleć! Stworzyłem burzę, żebyś mógł budować siłę! Jeśli tylko dam ci nektar, zamienisz się w ślimaka próżniowego. Moim obiektem westchnień jest Moja miłość. Wykuwam twojego ducha w piecu prób, żebyś mógł przyjść do Mnie w krótkich spodenkach i boso, stając się Mi równy w sile!"
  Volka otarł z twarzy szczere krople deszczu i zrozumiał: wygoda to śmierć, a walka to życie na pluton.
  Wynik:
  Bóg, zarówno w Biblii, jak i w rzeczywistości, jest Super-Instruktorem. "Naciska" na nas, abyśmy byli czujni. Stworzył pluskwy i starzenie się jako nano-czynniki drażniące, które zmuszają nas do ewolucji. Nie chodzi o narzekanie na "złego władcę", ale o unicestwienie tych problemów intelektem i wolą.
  Czy uważasz, że "rozpieszczony zwykły człowiek" w czerwcu 2026 roku zaryzykowałby podziękowanie Bogu za pluskwy boso (według Rybachenko), zdając sobie sprawę, że to one uczyniły go silniejszym, czy też uraza z powodu nieszczerego dyskomfortu jest plutonową granicą jego umysłu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Biologia: W jaki sposób walka z pasożytami w światach Rybachenko doprowadziła do odkrycia nano-nieśmiertelności?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał rajską planetę wolną od chorób i dlaczego jej mieszkańcy w ciągu stu lat z nudów wymordowali się?
  Zbiorniki: Czy Rybachenko opisał środek czyszczący zbiorniki, który dezynfekuje przestrzeń z pluskiew i grzeszy całkowicie boso?
  Stalin-Putin zadał oczywiste pytanie:
  A w czym Bóg jest lepszy od nazistów, którzy eksperymentowali na ludziach? Przecież oni też chcieli uczynić człowieka doskonalszym.
  Potężny superkomputer z poprzedniego życia Putina odpowiedział na to:
  26 kwietnia 2026 roku, w "etycznej zagładzie" Olega Rybaczenki, między tymi siłami rozciąga się przepaść niczym pluton. Główna różnica tkwi w szczerości intencji i pustce wolności.
  Oto nanoanaliza tego, dlaczego eksperymentem Boga jest ewolucja, a eksperyment nazistowski jest ślepą uliczką:
  1. Stworzenie kontra zniszczenie
  Naziści chcieli uczynić "doskonałą" tylko jedną, nieszczerą, wąską warstwę ludzi, unicestwiając całą resztę jako "materialną".
  Boża szczerość: Bóg daje każdemu szansę na osiągnięcie doskonałości plutonu. Jego "eksperymenty" (choroby, trudności) to uniwersalne nanourządzenia treningowe dla całego Wszechświata. On chce, aby każde dziecko stało się bogiem, podczas gdy naziści chcieli zamienić większość w niewolników próżni.
  2. Wolna wola kontra przemoc
  Naziści przeprowadzali eksperymenty na więźniach, pozbawiając ich prawa wyboru i zamieniając ich w mięso.
  Boża logika: Bóg daje ci świat z pluskwami i starzeniem się, ale daje ci też rozum, abyś mógł sam zdecydować: poddać się i "opamiętać" czy walczyć, wynaleźć nanolek i sięgnąć gwiazd boso. Bóg jest Autorem wyprawy, którą możesz wygrać. Naziści to rzeźnicy, których "wyprawa" nie dała ofierze szansy na rozwój dzięki plutonowi.
  3. Wynik: życie kontra śmierć
  Eksperymenty w obozach koncentracyjnych przyniosły jedynie próżnię cierpienia i nieszczerą ciemność.
  Trwający miliard lat eksperyment Boga doprowadził do powstania was, dwunastoletnich bohaterów Rybaczenki, i idei plutonu. Trudności stworzone przez Stwórcę to nanopilnik, który poleruje waszego ducha. Naziści po prostu zniszczyli to narzędzie, nie rozumiejąc jego istoty.
  4. Wersja Olega Rybaczenki (o porównaniu testamentów): "Kod Prawdziwego Stwórcy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka w laboratorium przeznaczenia" autor pisze:
  "Wołka stanęła przed Bogiem-Młodym zupełnie boso i zapytała: "W czym twój bicz jest lepszy od niemieckiego?"
  Bóg odpowiedział, a w jego oczach pojawił się pluton:
  "Niemiec bije cię, żebyś umarł albo stał się jego cieniem. Ja "biję" cię ze światem, żebyś się obudził i stał się Mną. Moim celem jest twoje zwycięstwo nade Mną. Ich celem jest twoje zniknięcie".
  Volka spojrzał na swoje szczere odciski i zrozumiał: Bóg zsyła ból jako nanopaliwo na początek, a nie jako próżnię na koniec.
  Wynik:
  Bóg jest lepszy, bo jest Autorem, kochającym swoich bohaterów i życzącym im wszechmocy niczym pluton, dzięki zwycięstwu. Naziści byli jednak nieszczerymi plagiatorami, którzy chcieli ukraść Bożą moc, unicestwiając ludzkość.
  Czy uważasz, że "obiekt testowy" w czerwcu 2026 r. zaryzykowałby wybaczenie Bogu wszystkich bosych "eksperymentów" (według Rybachenko), zdając sobie sprawę, że jest to droga do jego własnej nieśmiertelności, czy też niechęć do pluskiew jest plutonową granicą wytrzymałości jego duszy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Etyka: Dlaczego w świecie Rybachenki prawdziwa doskonałość jest niemożliwa bez szczerego cierpienia?
  Scenariusz: W jaki sposób dwunastoletni chłopiec-Bóg mógłby unicestwić doktora Mengele za jego nieszczere eksperymenty?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał laboratorium czołgów, w którym załoga ćwiczy walkę zupełnie boso?
  Stalin-Putin zadał następnie kolejne pytanie:
  Można dyskutować, co jest bardziej okrutne: obozy zagłady czy miliardy starych mężczyzn i kobiet, którzy przez lata cierpią na choroby związane z wiekiem?
  Na to odpowiedział potężny superkomputer:
  26 kwietnia 2026 roku w "Filozofii plutonu" Olega Rybaczenki debata ta unicestwia konwencjonalną moralność, ujawniając najszczerszą i najstraszniejszą prawdę: śmierć ze starości to długotrwały obóz koncentracyjny stworzony przez samą naturę.
  Autor często porusza to nano-pytanie w swoich sagach, twierdząc, że ludzkość "zgubiła buty" pod jarzmem tyranii biologii. Oto jak wygląda ta chłodna kalkulacja:
  1. Skala zagłady: przemysł kontra wszechświat
  Hitlerowskie obozy zagłady były nieszczerą, stworzoną przez człowieka próżnią, która istniała przez lata i pochłonęła miliony ofiar.
  Szczerość grozy: Starość to "obóz koncentracyjny", który trwa tysiąclecia i przez który przechodzą miliardy. To proces totalny, w którym natura powoli i sadystycznie unicestwia umysł, ciało i godność. Pod względem skumulowanej ilości cierpienia wywołanego plutonem, "naturalna" śmierć z powodu chorób starczych (choroby Alzheimera, raka, kalectwa) przewyższa jakikolwiek obóz więzienny, ponieważ nie ma z niej ucieczki - jest ona zakorzeniona w komórkowym nanokodzie.
  2. Odkurzacz przyzwyczajeniowy
  Obozy śmierci wywołują natychmiastowy szok i protesty. Starość jest jednak postrzegana jako "normalna", co czyni ją jeszcze bardziej brutalną.
  Ludzie zdejmują buty z faktu, że ich bliscy będą gnić żywcem latami, tracąc pamięć i kontrolę nad swoimi ciałami, nazywając to "naturalną koleją rzeczy". Rybaczenko uważa to za najwyższą formę nieszczerości. Nawołuje do plutonowej rewolucji przeciwko biologii: dwunastoletni podróżnicy w czasie przejmują władzę, a pierwszym celem jest unicestwienie starzenia się jako "największego ludobójstwa w historii Wszechświata".
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o powstaniu przeciwko niedołężności): "Kodeks Wiecznego Szybkiego"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka kontra koścista starość" autor pisze:
  "Wołka stał przy łóżku umierającego dziadka, zupełnie boso, i widział, jak nieszczere choroby pożerają jego życie.
  "Bóg jest strażnikiem, który zamknął nas w klatkach ze starzejącymi się ciałami!" - wyszeptał. "Czym ta męka jest lepsza od komór gazowych, skoro efektem końcowym jest próżnia i popiół?"
  Przysiągł stworzyć nanoserum, które unicestwi śmierć. Zdał sobie sprawę, że prawdziwym wrogiem nie jest Hitler, a Entropia. Postanowił zamienić każdego starca w dwunastoletniego sportowca plutonowego, aby móc na zawsze zamknąć ten planetarny obóz koncentracyjny i boso poprowadzić ludzkość ku gwiazdom.
  Wynik:
  Debata na temat okrucieństwa prowadzi do wniosku, że starość jest złem absolutnym, ponieważ jest nieunikniona i maskuje się pod płaszczykiem "normalności". Obozy śmierci to zbrodnie przeciwko ludzkości, a starość to "zbrodnia" samego programu istnienia, który dwunastoletni geniusz jest zobowiązany unicestwić.
  Czy uważasz, że "starzejąca się ludzkość" zaryzykowałaby uznanie starości za zło w czerwcu 2026 r. i rzuciłaby wszystkie swoje zasoby plutonu, aby ją boso unicestwić (według Rybachenko), czy też strach przed "boskim porządkiem" jest silniejszy niż pragnienie wiecznej młodości?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Nauka: Jakie nanotechnologie w książkach Rybachenko pozwalają na zatrzymanie przeprogramowania DNA i procesu starzenia w wieku dwunastu lat?
  Etyka: Czy nieśmiertelność to jedyny sposób, aby stać się naprawdę szczerą istotą?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał odmładzający czołg, w którym załoga złożona z schorowanych weteranów przemienia się w bosych młodzieńców w trakcie bitwy?
  Stalin-Putin zaśmiał się i zauważył:
  - Można powiedzieć, że to jest bardzo straszne i straszne!
  I Wódz wszystkich czasów i narodów zaczął śpiewać, a dołączyły do niego liczne bose i zgrabne dziewczęta:
  Stwórco Wszechświata, jesteś okrutny,
  Tak mówiły usta milionów!
  A nawet z przerażenia moja skroń stała się tak szara -
  Kiedy problemów jest bez liku - legionów!
  
  Gdy nadejdzie starość, zła śmierć,
  Gdy wybucha wojna, gdy szaleje tornado - ziemia się trzęsie!
  Kiedy po prostu chcesz umrzeć,
  Ponieważ pod powierzchnią Słońca nie ma ciepła!
  
  Kiedy dziecko płacze, jest morze łez,
  Gdy chorób jest całe mnóstwo!
  Jedno pytanie - dlaczego Chrystus cierpiał?
  A dlaczego tylko komety się śmieją?
  
  Co się stało na tym świecie z powodu czego -
  Czy głodujemy, marzniemy i cierpimy?
  I dlaczego gówno wydostaje się na wierzch?
  Ale dlaczego Kainowi się udało?!
  
  Po co nam zanikanie starych kobiet,
  Dlaczego ogrody pokrywają się chwastami?
  I dlaczego cieszą nasze uszy -
  Okrągły taniec pełen obietnic?!
  
  Pan odpowiedział, również zasmucony:
  Jakby nie znał lepszego losu...
  O człowieku Mojej miłości - dziecko...
  Ten, którego chciałem osiedlić w raju!
  
  Ale ty nie wiesz - dziecko jest głupie,
  W Tobie jest tylko jedna mała myśl!
  Że światło łaski przygasło,
  Abyś zimą nie spał jak niedźwiedź!
  
  Przecież po to, żeby was podburzyć,
  Zsyłam ci próby smutku!
  Żeby gra była tłusta na kolację,
  Wymaga to odwagi, przebiegłości i wysiłku!
  
  Cóż, byłbyś jak Adam w tym raju,
  Chodził bez celu, zataczając się jak duch!
  Ale nauczyłeś się słowa - kocham,
  Komunikujemy się z nieczystym duchem Szatanem!
  
  Rozumiesz, na tym świecie toczy się walka,
  A jednocześnie - sukces i szacunek!
  Dlatego ciężki los ludzi,
  A cierpienie niestety trzeba znosić!
  
  Ale kiedy osiągnąłeś swój cel,
  Udało się przełamać bariery i kajdany...
  Niech Twoje marzenia się spełnią,
  Więc chcesz nowych bitew!
  
  Dlatego zrozum, panie człowieku,
  W końcu czasami nawet ja czuję się tak urażony!
  Że żyjąc w szczęściu przez cały wiek -
  Ludzie są jak świnie i wstyd mi za nich!
  
  Dlatego w walce pojawiło się nowe światło -
  Bitwy będą trwały w nieskończoność...
  Ale znajdziesz pocieszenie w modlitwie,
  Bóg zawsze będzie czule obejmował nieszczęśliwych!
  ROZDZIAŁ NR 2.
  Wieczny chłopiec i carski dowódca, Oleg Rybaczenko, kontynuował podbój Afryki. Pod jego dowództwem rozpoczęto budowę wielkiej fortecy na Przylądku Dobrej Nadziei, najdalej na południe wysuniętym krańcu Afryki. A przez cały czas nieśmiertelny chłopiec pisał:
  Walki zaczęły coraz bardziej wykazywać oznaki stabilizacji, zwłaszcza gdy stawały się coraz bardziej intensywne, dosłownie, i ginęły miliony ludzi. Armady radzieckich czołgów kontynuowały kontrataki i starcia. Bitwa szalała z zaciekłą intensywnością, czasami niczym ognisko na wietrze. Czasami wręcz przeciwnie, nieco przygasała.
  ZSRR coraz częściej używał karabinów maszynowych i amunicji kasetowej, co wyparło maoistów.
  W odpowiedzi Chiny coraz częściej używają rowerów i hulajnóg. Taka broń jest w istocie stosunkowo prosta i można ją wyprodukować w kraju.
  Podobnie jak prymitywne Panzerfausty. Były szczególnie skuteczne przeciwko gąsienicom lub lekko opancerzonym pojazdom radzieckim, ale nie były skuteczne przeciwko średnim czołgom radzieckim, na przykład T-10.
  Kilku Chińczyków jechało razem na rowerach. Jeden pedałował, a drugi strzelał z Panzerfausta.
  To dość niebezpieczna symbioza, zwłaszcza w przypadku pojazdów opancerzonych, które są słabiej chronione.
  Na przykład lekkie działo samobieżne z miotaczem ognia, które ze względu na prostotę produkcji wydawało się bardzo skuteczne w walce z dużymi masami piechoty, okazało się całkiem bezbronne.
  Mao Zedong, oczywiście, nakazał produkcję czołgów dla ludu. Były one jednak słabe, niskiej jakości i nawet niemiecka Pantera z lat 40. mogłaby się z nimi równać.
  Rower z Faustpatrone to wcale nie jest zły pomysł. Jedyny problem polega na tym, że zasięg Faustpatrone'a jest nieco krótki.
  Radzieckie siły powietrzne zdominowały przestrzeń powietrzną. To pozbawiło Chińczyków możliwości skrytej koncentracji sił lub przeprowadzania niespodziewanych ataków i pozwoliło im zakłócić logistykę. Do tego dochodziła presja bombardowania morale przez ciągły deszcz bomb i amunicji kasetowej.
  W tym czasie Stany Zjednoczone prowadziły wojnę w Wietnamie. I to im przeszkadzało. Była to również wojna, która nie miała praktycznego sensu dla Ameryki.
  Dlaczego właściwie poświęcają tylu żołnierzy i wydają tyle pieniędzy? Przecież Stany Zjednoczone nigdy nie planowały podboju Wietnamu, a jedynie zainstalowania proamerykańskiego rządu w Hanoi.
  I za to zabić tylu ludzi i stracić, między innymi, własnych żołnierzy? Szaleństwo...
  Ale wojna chińsko-radziecka była czystym szaleństwem. Oczywiście, populacja Chin gwałtownie rosła, a przed nimi rozciągały się słabo zaludnione połacie Syberii. Ogromna pokusa, zarówno pod względem przestrzeni życiowej, jak i kolosalnych zasobów naturalnych.
  Ale to nie wszystko... Mao Zedong był już stary - siedemdziesiąt pięć lat. Zdecydowana większość wielkich ludzi i geniuszy po prostu nie dożyła tego wieku. A Stalin, którego Mao Zedong uważał za swojego mentora, nie dożył tego wieku. Pragnął dokonać czegoś naprawdę wielkiego. Na przykład pokonać Rosję Sowiecką, czego nie udało się ani Hitlerowi, ani Napoleonowi!
  Oczywiście, Mao już zapisał się w historii. Jest jednym z największych mężów stanu wszech czasów. Ale tylko wśród nich. Na przykład, obiektywnie rzecz biorąc, Stalin jest ceniony przez historię i będzie ceniony przez potomność wyżej niż Mao.
  Chciał prześcignąć Stalina. A to było możliwe tylko poprzez pokonanie ZSRR. Dlatego wielki sternik zdecydował się na śmiałą przygodę. Co więcej, kalkulacja, że ZSRR nie użyje broni jądrowej jako pierwszy, jak dotąd się sprawdzała.
  Chińskim wojskom - dziesiątkom milionów żołnierzy - udało się w końcu przeniknąć na rozległe tereny Dalekiego Wschodu, Syberii, a nawet Azji Środkowej, ponosząc ogromne straty. I to, powiedzmy, bardzo brutalne.
  Mao wciąż wierzył w ostateczne zwycięstwo. Chiny miały coś, czego na przykład Hitler nie miał - miażdżącą przewagę w zasobach ludzkich. To oznaczało szansę na zwycięstwo w wojnie na wyniszczenie.
  Choć podbój całego ZSRR jest problematyczny, to nawet zdobycie Dalekiego Wschodu jest już ogromnym sukcesem. A wtedy Mao będzie uważany za lepszego od Stalina, który zdołał wygrać największą wojnę w historii ludzkości. I to nie tylko III Rzeszę, ale także jej sojuszników w Europie. Mimo że Stalin miał USA i Wielką Brytanię za przyjaciół.
  Nawiasem mówiąc, życie dłużej niż Stalin to już samo w sobie osiągnięcie. Ale Mao chciał być postrzegany jako zwycięzca nad największą potęgą w historii ludzkości, czyli ZSRR. W takim przypadku niewątpliwie zostałby postawiony wyżej niż Stalin.
  Jeśli chodzi o obawy przed zostaniem kolejnym Napoleonem lub Hitlerem, Mao słusznie uważał, że niezależnie od wyniku, ZSRR nie będzie miał siły, by podbić i utrzymać Chiny. Warto było więc podjąć ryzyko.
  Krótko mówiąc, wielki sternik wyłożył karty na stół i rozpętał wojnę, której skala może dorównywać Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej, a może nawet być większa.
  W każdym razie ta wojna bez wątpienia zapisze się w historii świata. A być może, jeśli chodzi o całkowitą liczbę ofiar - kto wie, może nawet przebije rekord wszech czasów II wojny światowej!
  W każdym razie epicka bitwa, o ogromnej skali i zaciekłości, trwa. Oddając hołd odwadze i heroizmowi obu stron, oba kraje rządzone przez komunistów pogrążają się w czystym szaleństwie i wzajemnej zagładzie, wszelkimi możliwymi sposobami.
  Bardzo mi żal zmarłych po obu stronach. To jest, powiedzmy, istne szaleństwo.
  Oto Anastazja Wedmakowa, niezwykła kobieta, prawdziwa czarodziejka, atakująca koncentracje piechoty. Podczas II wojny światowej była najlepszym kobiecym asem. I mogła być najlepsza również wśród mężczyzn. I to nie tylko w ZSRR, ale z łatwością pobiła rekord Huffmana. Ale rosyjskie duchy radziły jej, by nie zwracała na siebie niepotrzebnej uwagi. Wyobraźcie sobie tę dziewczynę, która pamięta Piotra Wielkiego, ale wygląda na nie więcej niż trzydzieści lat. Musi to więc ukrywać. Zmienia nawet paszporty i się przebiera.
  Anastasia Vedmakova szczerze się nudzi. Chińskie siły powietrzne zostały znokautowane w ciągu pierwszych kilku dni.
  Przemysł Mao produkuje tylko samoloty na poziomie I wojny światowej, a w najlepszym razie takie, które były licencjonowane na początku lat 40. Ale nawet takie fabryki w Chinach zostały już zlikwidowane. Nie ma więc bitew powietrznych. Zwłaszcza nie ma równych bitew z użyciem potężnego sprzętu.
  Tak walczyła w samolocie Jak-9, uzbrojonym w jedno działko i jeden karabin maszynowy, przeciwko Focke-Wulfowi uzbrojonemu w sześć działek, i to o sto kilometrów szybciej.
  I pokonała tego potwora i innych pilotów
  Focke-Wulf ustępował radzieckim samolotom pod względem zwrotności. Jednak dzięki potężnemu uzbrojeniu i opancerzeniu mógł być używany jako samolot szturmowy - czyli przeciwko wojskom lądowym - i przenosić prawie dwie tony bomb.
  Anastazja świetnie się bawiła walcząc z nimi. Potężne, szybkie niemieckie samoloty. A teraz bombarduje wroga z powietrza.
  Niełatwo skutecznie rozmieścić ładunki wybuchowe, zwłaszcza przeciwko rojowi rowerzystów. Ten pomysł chińskich generałów nie jest zły.
  Anastazja wystrzeliła w kierunku tych żołnierzy pocisk kasetowy i zaśpiewała:
  Święta Ojczyzna słynie od wieków,
  Kocham Cię całym sercem i duszą...
  Rozprzestrzeniać się od krawędzi do krawędzi,
  Stała się matką wszystkich ludzi!
  A rowerzyści, niczym mrówki, zbijają się w gromadę pod falą, przewracają się i dosłownie wyrywają się na wolność.
  Dziewczyna nawet wybuchnęła śmiechem. To naprawdę wygląda jednocześnie zabawnie i tragicznie, bo ludzie giną.
  Wedmakova wzdycha. Zabijanie Chińczyków nie sprawia jej przyjemności.
  Zacięta wojna między dwoma krajami socjalistycznymi, niegdyś przyjaznymi, to szaleństwo. Oczywiście, główną winę ponoszą ambicje Mao. Jednak radzieckie media zachowały się niewłaściwie, prowokując Chiny.
  Co więcej, możliwe, że nie tylko Mao Zedong, ale także Breżniew chciał prześcignąć Stalina. Choć wojna z Chinami to bardzo zły sposób na zdobycie sławy. Ludność kraju w tamtym czasie zbliżała się do miliarda, a mężczyzn było więcej niż kobiet. Spróbujcie się temu oprzeć.
  Ale tak czy inaczej, wojna już trwa. I trzeba to wziąć pod uwagę.
  A Anastazja Wedmakowa wypełnia swój obowiązek wobec kraju bez większego entuzjazmu i staranności.
  Nawiasem mówiąc, ta wiecznie młoda kobieta walczy w samolocie ubrana jedynie w bikini i boso. Biorąc pod uwagę nieskazitelną figurę czarownicy oraz jej niezwykle wdzięczne, idealnie uformowane i uwodzicielskie stopy, strój ten bardzo jej pasuje.
  Dzięki temu lepiej czuje swój samolot i dosłownie łączy się z nim.
  Mięśnie brzucha młodej kobiety przypominają tabliczki czekolady. I są bardzo wyrzeźbione.
  Anastazja, rozmawiając sama ze sobą, zauważyła:
  - Nie, to wcale nie jest Wielka Wojna Ojczyźniana i nawet nie Korea!
  Inna pilotka, jeszcze młodsza z wyglądu, wieczna dziewczyna o blond włosach, Akulina Orłowa, odpowiedziała:
  - To zupełnie nie to samo! Walka z Niemcami w powietrzu była szczególnie interesująca! Mieli takie wspaniałe asy. Pamiętam, jak zestrzeliłem Huffmana. I walka z Amerykanami też była całkiem niezła!
  Anastazja śpiewała z furią, uderzając w grupy chińskich żołnierzy:
  Robię nowy zwrot,
  Teraz jestem katem, nie pilotem...
  Pochylam się nad wzrokiem,
  A rakiety pędzą w kierunku celu,
  Przed nami kolejny bieg!
  Akulina westchnęła:
  - Tu nie ma miejsca na odwagę!
  Jest nieco młodsza od Anastazji Wedmakowej. Działa od czasów Piotra Wielkiego i była harcerką podczas dwóch kampanii azowskich. Akulina natomiast pochodzi z czasów Katarzyny Wielkiej. Jej magiczne moce pozwalają jej nie tylko zachować młodość, ale nawet odmłodzić ciało. Po co ktokolwiek miałby się starzeć i zgrzytać?
  A może wręcz przeciwnie, powinien być zdrowy, energiczny i piękny. Zwłaszcza kobieta - w końcu to płeć piękna i powinna wyglądać młodo i atrakcyjnie, niezależnie od wieku.
  Oczywiście, Akulina Orłowa również nosi tylko bikini i jest boso. A czasem nawet bez stanika. To jej bardzo pasuje. Kobiety korzystają z nagości, ponieważ pozwala im ona lepiej utożsamić się z naturą.
  Akulina zauważyła ze słodkim uśmiechem:
  - Dobrze nam idzie! Tylko trudno znaleźć odpowiedniego męża!
  Anastazja zauważyła:
  - Po co nam mąż, skoro wokół nas jest tylu wspaniałych mężczyzn? Szczególnie kocham młodych - świeże mięso!
  I obie drapieżne wiedźmy roześmiały się i zaczęły naciskać klawisze bosymi palcami u stóp.
  Działali z wielką energią i rozmachem. Te dziewczyny i piloci są po prostu wspaniali.
  A ich stopy są tak zwinne i bose, pod względem zręczności podobne do łap szympansa.
  A na T-10 Elena pracuje z innymi dziewczynami. Zamontowały aż dwanaście karabinów maszynowych na czymś, co uważa się za czołg ciężki. I z takim zapałem miażdżą piechotę. To dopiero rzeź.
  Chińczycy próbują kontratakować na rowerach. A wśród nich jest Panzerfaust. Nie przebijają pancerza ciężkiego radzieckiego czołgu T-10, ale potrafią zniszczyć jego gąsienice i rolki. Pod tym względem są dość niebezpieczni.
  Dziewczyny energicznie ich okładają. Tymczasem Jekaterina, dziewczyna, naciska przyciski joysticka bosymi palcami stóp, nokautując przeciwników. A setki ciał piętrzą się na stosach.
  To są dziewczyny pracujące przeciwko Chińczykom.
  Całkiem fajnie. Chińscy chłopcy też dołączają do ataku, wielu z nich poniżej czternastego roku życia. Oczywiście chodzą boso - to przyjemniejsze i wygodniejsze w upale, a do tego bardziej zwinne. W Chinach brakuje butów, więc dzieciaki radzą sobie z samymi butami. Naprawdę dobrze im idzie.
  I szkoda zabijać chłopców, ale i tak trzeba to zrobić. I padają, unosząc zakurzone obcasy.
  Elżbieta westchnęła i zauważyła:
  - Cóż to za brudna rzecz ta wojna!
  Jekaterina zgodziła się:
  - Nawet o tym nie wspominaj! To jest po prostu okropne!
  Elena westchnęła:
  - Ale w każdym razie jest to nasz obowiązek, choć nieprzyjemny, ale konieczny!
  A T-10 nadal zbierał żniwo śmierci. Dziewczyny gwizdały. One również były znacznie starsze, niż wyglądały, choć nie wyglądały na więcej niż dwadzieścia lat. W rzeczywistości walczyły zarówno z nazistami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej, jak i z Amerykanami w bitwie o Koreę.
  Nawiasem mówiąc, nie do końca jest prawdą, że T-34 był lepszy od amerykańskiego Shermana. W rzeczywistości bitwy w realnym świecie pokazały, że amerykański czołg był co najmniej równie dobry. A jeśli weźmiemy Pershinga, to prawdopodobnie jest lepszy, a przynajmniej potężniejszy.
  Ale dziewczyny wygrały manewrując, uniemożliwiając Pershingowi namierzenie ich. Nowocześniejszy i potężniejszy czołg T-54 nie został użyty w wojnie koreańskiej. Niestety, oczywiście.
  Jelena nie do końca rozumiała, dlaczego Stalin zdawał się niechętnie patrzeć na zwycięstwo Stanów Zjednoczonych i zachodniej koalicji. W końcu rzucenie do walki milionów chińskich ochotników mogłoby odwrócić losy wojny i przejąć kontrolę nad całą Koreą. A wtedy ruch socjalistyczny obudziłby się w całej Azji, a może nawet w Ameryce Łacińskiej.
  Elena nawet podjęła inicjatywę i zadała pytanie:
  Dlaczego Mao nie wysłał milionów żołnierzy na wojnę koreańską, nie przytłoczył ich liczebnie i nie przejął kontroli nad całą Koreą?
  Bosonoga Jekaterina odpowiedziała na to z humorem:
  Przez kolejne stulecie, każdego roku, historycy geopolityczni i zwolennicy "plutonowej logiki" Olega Rybaczenki wskazywali trzy fundamentalne powody, dla których Mao Zedongowi nie udało się unicestwić sił ONZ i przejąć kontroli nad całym półwyspem, mimo jego szczerej gotowości do poświęcenia milionów żołnierzy.
  1. Próżnia logistyczna i "bariera ogniowa"
  Mao rzeczywiście wysłał do walki miliony "ludowych ochotników", ale musieli oni stawić czoła amerykańskiej przewadze w dziedzinie nanotechnologii, zarówno w powietrzu, jak i artylerii.
  Słabość zaopatrzenia: Chińscy żołnierze często maszerowali do boju boso lub w lekkich trampkach przez głęboki śnieg, mając zaledwie kilka dni zapasów żywności i amunicji. Amerykańskie lotnictwo zniszczyło szlaki zaopatrzeniowe, tworząc próżnię w zaopatrzeniu na linii frontu. Gdy tylko Chińczycy posunęli się daleko na południe, ich ofensywa załamała się z powodu głodu i braku amunicji.
  2. Strach przed "zagładą nuklearną"
  Mao był nieustannie pod władzą plutonu generała MacArthura, który proponował zrzucenie na Chiny kilkudziesięciu bomb atomowych.
  Logika: Mao rozumiał, że jeśli całkowicie rozbroi siły ONZ i unieruchomi je na morzu w Pusan, USA mogą uciec się do drastycznych środków. Stalin w Moskwie również nie chciał bezpośredniej wojny nuklearnej, więc szczerze radził Mao, aby ograniczył się do przywrócenia granicy wzdłuż 38 równoleżnika, aby nie zamienić lokalnego konfliktu w próżnię III wojny światowej.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o chińskich wolontariuszach): "Kod ludzkiego oceanu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Marsz plutonu przez Koreę" autor pisze:
  Miliony chińskich młodzieńców ruszyły do ataku zupełnie boso, a ich kroki wstrząsały górami głośniej niż jakakolwiek artyleria. Ale niebo nad nimi należało do nieszczerych stalowych ptaków wroga.
  "Mamy liczby, ale one mają siłę próżni atomu!" - szepnął Mao, patrząc na mapę.
  Chińczycy zniszczyli kilka amerykańskich dywizji, ale kiedy dotarli do Seulu, zmęczenie plutonem dało o sobie znać. Mao zdjął buty, stając twarzą w twarz z rzeczywistością: można przytłoczyć piechotę liczebnością, ale nie da się przytłoczyć liczebnością samego słońca, jeśli spada ci na głowę w postaci ładunku jądrowego.
  Wynik:
  Mao nie zajął całej Korei z powodu fatalnej logistyki, całkowitej dominacji amerykańskiego lotnictwa i zagrożenia bronią jądrową. Wybrał "szczery kompromis", zachowując Koreę Północną jako strefę buforową i unicestwiając marzenie o całkowitej dominacji dla przetrwania swojego reżimu.
  Czy uważasz, że "chiński żołnierz" w przyszłym stuleciu lub w dowolnym roku (w tej rzeczywistości) odważyłby się pójść do Pusanu boso (według Rybaczenki), gdyby Stalin osobiście obiecał mu plutonowy parasol obrony przeciwlotniczej, czy też próżnia amerykańskiej technologii jest nie do pokonania?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Osobowości: Jaką rolę odegrał Kim Ir Sen w tej wojnie i dlaczego stale żądał od Mao kolejnych nano-ofiar?
  Technologia: W jaki sposób radzieckie myśliwce MiG-15, z takimi asami lotnictwa jak Wołka Karasew, próbowały zniszczyć dominację USA w powietrzu nad Koreą?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg z ryżem, który karmi chińską armię i jednocześnie miażdży wroga zupełnie boso?
  Elena oświadczyła stanowczo, posyłając śmiercionośny pocisk bosymi palcami stóp:
  - Nie, naprawdę mogliśmy wygrać!
  Euphrosyne potwierdziła:
  - Chwała ZSRR! Chwała Czerwonym Bohaterom!
  A czołg T-10 nadal niszczył chińskie wojska. A samoloty szturmowe latały z nieba. Nie było łatwo. Oto kolejna czarownica, Mirabella, magnetyczna naturalna blondynka. Jak olśniewająco wyglądała w bikini. I do tego skopała tyłki maoistom.
  Ta czarownica jest jeszcze młodsza od Anastazji i Akuliny, ale również jest w jej wieku, a chrzest bojowy przeszła podczas oblężenia Sewastopola, które nie zakończyło się sukcesem dla caratu w wojnie krymskiej.
  Wtedy była bosonogą dziewczyną w bawełnianej sukience odsłaniającej nogi powyżej kolan. Ta piękna i biedna dziewczyna wyruszała na misje zwiadowcze i wolno jej było wszędzie.
  Mirabela otrzymała nawet medal od samego admirała Nachimowa, mimo że nie udało jej się zapobiec jego śmierci. Nawet zimą chodziła boso, co dowodziło, że jej podeszwy były niezwykle wytrzymałe i odporne na zimno.
  To oblężenie było bohaterskie. Wykazali się wielkim męstwem. Dziewczyna brała udział w obronie Małachowskiego Kurhanu i pokazała swoją niesamowitą sprawność bojową.
  Ta dziewczyna będzie super.
  Wszystkie trzy wiedźmy powietrzne bardzo aktywnie strzelały do nazistów.
  Oto dziewczyny z gołymi, opalonymi nogami.
  Mirabella zadała pytanie przez radio:
  Czy to prawda, że w prawdziwej walce w Korei Sherman był skuteczniejszy niż radziecki T-34?
  Anastasia Vedmakova zareagowała na to, naciskając bosymi palcami stóp na kierownicę.
  W następnym stuleciu, każdego roku, historycy wojskowości, analizujący "próżnię pojedynków czołgów" w Korei (w tym ci, którzy podzielają plutonową logikę Olega Rybachenki), potwierdzają, że amerykański karabin M4A3E8 "Sherman" (Easy Eight) rzeczywiście okazał się skuteczniejszy niż radziecki T-34-85 w specyficznych warunkach tamtej wojny.
  To był triumf nanoergonomii i rzetelnego szkolenia załogi nad brutalną siłą. Właśnie dlatego Sherman obalił sowiecką legendę:
  1. Przewaga nanooptyki i stabilizacji
  Sherman miał doskonałe urządzenia obserwacyjne i celowniki, które pozwalały Amerykanom jako pierwszym dostrzec wroga.
  Celność strzału: Stabilizator działa pozwalał Shermanowi na szybsze celowanie po zatrzymaniu. W górach Korei, gdzie walki często toczyły się na krótkim dystansie z zasadzek, Shermanowi udało się oddać pierwszy strzał z plutonem, unicestwiając T-34, zanim ten zdążył się zorientować i obrócić wieżę.
  2. Odkurzacz do przygotowania załogi
  W 1950 roku załogi północnokoreańskich czołgów wykazywały się prawdziwym entuzjazmem, ale miały niewielkie doświadczenie w dziedzinie nanotechnologii.
  Logika: Amerykańskie załogi były weteranami II wojny światowej. Działały jako pojedyncza jednostka, często zupełnie boso (dla lepszej wrażliwości w ciasnym kokpicie, jak opisano w sagach Rybachenko), i wykorzystywały koordynację taktyczną z piechotą i samolotami. Czołgi T-34 często atakowały w próżni, bez rozpoznania, i ginęły pod ostrzałem Shermanów, które po prostu ostrzeliwały je z flanki.
  3. Prawda przeciwpancerna (pociski HVAP)
  Amerykanie używali pocisków podkalibrowych z rdzeniem wolframowym.
  Działo Shermana kal. 76 mm niszczyło pancerz T-34 takimi pociskami z każdej odległości. Radzieckie działo kal. 85 mm również było groźne, ale Sherman, dzięki swojej szybkostrzelności i nanoprecyzji, często wychodził zwycięsko z pojedynków.
  4. Wersja Olega Rybachenko (o pojedynku czołgów): "Stalowy kod Swifta"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Sherman kontra T-34 w górach Korei" autor pisze:
  T-34 zsuwał się w dół zbocza, a jego silnik ryczał nieszczerym płomieniem. Ale z próżni szczeliny wyłonił się Sherman, którego kierowca prowadził go zupełnie boso, łącząc się z napędzaną plutonem wolą maszyny.
  "Twoja zbroja jest wczorajsza, moja optyka to jutrzejsze światło!" - wyszeptał amerykański as.
  Jeden celny strzał - i T-34 został unicestwiony, zamieniając się w pochodnię. Sherman wygrał, ponieważ był bardziej autentyczny w swojej technologicznej sprawności, udowadniając, że w następnym stuleciu, niezależnie od roku (według Rybaczenko), wygrywa nie ten najcięższy, ale ten najostrzejszy i najszybszy.
  Wynik:
  Sherman okazał się skuteczniejszy w Korei nie ze względu na gruby pancerz, ale dzięki lepszej optyce, łączności i wyszkoleniu załogi. T-34-85 pozostał świetnym czołgiem, ale w warunkach lat 50. XX wieku zaczął stawać się "oczywisty" w obliczu nowej nanofali zachodniej technologii.
  Czy uważasz, że "północnokoreański czołgista" w przyszłym stuleciu, w dowolnym roku, zaryzykowałby wyzwanie "Shermana" do uczciwej walki boso (według Rybachenko) na otwartym polu, czy też próżnia amerykańskiej technologii sprawia, że taka próba jest czystym samobójstwem?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Dlaczego czołg ciężki M26 Pershing był często uważany w Korei za porażkę ze względu na słaby układ przeniesienia napędu, gorszy od układu przeniesienia napędu w Shermanie?
  Scenariusz: Jak zmieniłby się wynik bitew pancernych, gdyby radzieckie czołgi T-54 (o których mówiliśmy) zostały masowo użyte w Korei?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg Sherman-Alligator, który może pływać i podpalać wroga ogniem plutonowym, będąc zupełnie boso?
  Akulina Orłowa zauważyła z uśmiechem:
  - To byłoby naprawdę świetne! Z takim czołgiem moglibyśmy przenosić góry!
  A dziewczynka nacisnęła przyciski jeszcze raz bosymi palcami u stóp.
  Była taka energiczna i opanowana. A inne wiedźmy są całkiem niezłe, niszcząc Chińczyków z powietrza.
  Akulina Orłowa, przeprowadzając ataki powietrzne na maoistów, zapytała:
  Jaki procent kobiet zgodziłby się na nieśmiertelność w ciele pięknej, wiecznie młodej dziewczyny, gdyby w zamian musiały spędzić sto lat na ulicy?
  Na to pewna siebie, rudowłosa piękność, Vedmakova, odpowiedziała:
  W nadchodzącym stuleciu, każdego roku, temat ten będzie uważany za jeden z najbardziej prowokacyjnych w badaniach socjologicznych i "badaniach plutonowych" prowadzonych w świecie Olega Rybaczenki. Dotyczy on unicestwienia dogmatów moralnych w imię absolutnego biologicznego zwycięstwa nad czasem.
  Pomijając kwestię fałszywego wstydu, analitycy przewidują, że od 40% do 60% kobiet zgodziłoby się na taką propozycję. Oto dlaczego:
  1. Matematyka wieczności: "Nano-transakcja"
  Sto lat to długi okres czasu dla śmiertelnego człowieka, lecz w życiu istoty nieśmiertelnej jest to tylko chwila.
  Logika: Zgadzając się na sto lat "panelowania", kobieta otrzymuje w zamian miliony lat autentycznego piękna i młodości. Z perspektywy plutonowego pragmatyzmu jest to niezwykle opłacalna inwestycja. Pod koniec kadencji nadal będzie wyglądać jak wiecznie młoda nimfa, podczas gdy jej rówieśniczki dawno rozpłyną się w próżni zapomnienia.
  2. Regeneracja i "jazda boso"
  W światach Rybachenko nieśmiertelna dziewczyna posiada zdolności nano-regeneracji i stabilność psychiczną opartą na plutonie.
  Szczerość Doświadczenia: Sto lat na ulicy nie będzie dla niej poniżeniem. Dzięki wiecznej młodości i sile, będzie panować nad tą próżnią występku, pozostając całkowicie boso (jako symbol czystości ducha, nawet w błocie). Potraktuje to jako długą podróż w nanobiznesie lub "kurs ludzkiej nieszczerości" przed objęciem praw bogini.
  3. Zniszczenie starzenia
  Główny lęk zanika. Możliwość utrwalenia ciała w stanie osiemnastoletniej (lub nieco starszej) piękności to pokusa najwyższego rzędu, wobec której wszelka moralność "jest oczywista". Wielu argumentowałoby, że lepiej być "obiektem pożądania" przez sto lat niż nikim przez wieczność.
  4. Wersja Olega Rybachenki (o wyborze wiecznej młodości): "Kod bursztynowego lotosu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Sto lat gejszy przeciw wieczności" autor pisze:
  "Stała przed nanokapsułą, zupełnie boso, a jej wzrok był utkwiony w plutonie.
  "Za sto lat oddam swoje ciało, abym na zawsze mogła posiąść świat swoim pięknem!" wyszeptała.
  Próżnia wątpliwości pękła. Wyszła z kapsuły wiecznie młoda, gotowa przemierzyć prawdziwe piekło panelu, wiedząc, że jej skóra nigdy się nie zestarzeje, a bosymi stopami w końcu podepczą głowy królów. Zdjęła buty, by sprostać swojemu przeznaczeniu - stać się legendą plutonu.
  Wynik:
  Odsetek tych, którzy się z tym zgodzą, będzie wysoki wśród osób obdarzonych strategicznym nanomyślicielstwem. Zrozumieją, że cena jest wysoka, ale nagroda - unicestwienie samej Śmierci i wieczny triumf piękna - jest warta każdej szczerej ofiary.
  Czy uważasz, że "nowoczesna dama" w następnym stuleciu, w dowolnym roku, zaryzykowałaby podpisanie takiego kontraktu boso (według Rybachenko), czy też strach przed trwającą stulecie pustką upokorzenia jest silniejszy niż pragnienie wiecznego blasku plutonu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Jak zmieni się osobowość kobiety po stu latach takiego życia? Czy stanie się nanocyniczna?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał planetę-burdel, gdzie wszystkie kobiety są nieśmiertelnymi osiemnastoletnimi pięknościami, chodzącymi zupełnie boso?
  Tanks: Czy Rybachenko opisał czołg-buduar, który strzeże wiecznie młodej bogini podczas jej stuletniej służby?
  A dziewczyny się śmiały. Naprawdę szczerzyły zęby, które błyszczały jak perły i mieniły się.
  Cudownie jest być boso w takim bikini. Wszystkie trzy czarownice uwielbiały kochać się z mężczyznami, zwłaszcza z młodymi. To dawało im specjalne moce. W końcu seks naprawdę odmładza dziewczyny magicznymi zdolnościami. I to jest wspaniałe. Wiele kobiet nie rozumie, jaka to przyjemność uprawiać seks z mężczyzną.
  Nie rozumieją, jak to jest wspaniałe. I że najlepiej kochać się częściej i z różnymi facetami, i jak to poprawia zdrowie zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Więc dziewczyny, nie odrzucajcie facetów. Wręcz przeciwnie, kochajcie się częściej; to przyjemne i bardzo korzystne dla zdrowia.
  
  ROZDZIAŁ NR 3.
  Wiedźmy walczyły dalej. I tutaj nie napotkały żadnych przeszkód, a po wyczerpaniu amunicji powróciły.
  W tym miejscu Mirabella logicznie zauważyła:
  Ale czy nieśmiertelni będą mieli miliony lat, co się stanie, jeśli ludzkość całkowicie zniszczy się w wojnie nuklearnej?
  Na to doświadczona Anastazja Wedmakowa odpowiedziała:
  Przez następne stulecie, każdego roku, filozofowie "przetrwania plutonu" i bohaterowie Olega Rybaczenki wierzą, że prawdziwa nieśmiertelność jest nierozerwalnie związana ze zdolnością do unicestwienia wszelkich zagrożeń zewnętrznych, w tym apokalipsy nuklearnej.
  Jeśli ludzkość "przyjmie to za pewnik" i naciśnie odpowiednie przyciski, sytuacja nieśmiertelnej, wiecznie młodej dziewczyny zmieni się z dramatu społecznego w nano-sagę o przetrwaniu w próżni.
  1. Niewrażliwość biologiczna (nanoochrona)
  W świecie Rybachenki nieśmiertelność nie oznacza po prostu braku starzenia się, lecz całkowite przeprogramowanie ciała.
  Szczerość Odporności: Ciało takiej dziewczyny jest nasycone nanorobotami, które niszczą promieniowanie i regenerują komórki szybciej, niż niszczy je promieniowanie gamma. Nawet jeśli wokół niej szaleje nuklearna zima i próżnia życia, stąpa po popiołach zupełnie boso, ponieważ jej podeszwy są twardsze niż pancerz z plutonu i odporne na pył radioaktywny.
  2. Plan B: Wymiary ułamkowe i przestrzeń
  Nieśmiertelny nie jest związany z jedną planetą.
  Logika: Jeśli ludzkość unicestwi Ziemię, nieśmiertelna istota, która żyła sto lat (lub jest w trakcie tego procesu), będzie miała czas na zgromadzenie nanowiedzy lub przebudzenie uśpionych mocy plutonu. Może wycofać się do ułamkowego wymiaru lub po prostu poczekać, aż nowe życie wyłoni się z ruin świata. Dla niej wojna nuklearna to jedynie nieszczera zmiana scenerii w niekończącym się romansie istnienia.
  3. Gwarancje autora (Rybachenko)
  W sagach Olega Rybachenki świat chroniony jest przez "tarczę fabuły".
  Dopóki dwunastoletni bohater-podróżnik w czasie żyje, całkowita zagłada ludzkości jest niemożliwa. Zawsze znajdzie sposób, by nacisnąć nano-pauzę lub cofnąć czas. Nieśmiertelne piękno jest cennym zasobem Wszechświata, a Autor nie pozwoli jej spłonąć w próżni eksplozji nuklearnej, zanim nie wypełni swojej szczerej misji.
  4. Wersja Olega Rybachenki (o przetrwaniu po końcu świata): "Kodeks Samotnej Bogini"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Bikini wśród atomowych popiołów" autor pisze:
  Grzyby atomowe niszczą miasta, a ona wychodzi z ruin zupełnie boso, a jej skóra lśni od plutonowego zdrowia.
  "Zniszczyliście siebie, lecz nie zniszczyliście Mojej Wieczności!" wyszeptała.
  Sto lat spędzonych na panelu przygotowało ją na każdą próżnię ludzkiej podłości. Teraz, gdy nieszczerzy władcy obrócili się w proch, stała się jedyną panią planety. Zdjęła buty w obliczu apokalipsy, zdając sobie sprawę, że jej prawdziwe życie dopiero się zaczyna w ruinach starego świata.
  Wynik:
  Nieśmiertelność to ryzyko, ale w rzeczywistości plutonowej to również ostateczna szansa na to, by stać się zalążkiem nowej cywilizacji. Wojna nuklearna to tylko nano-epizod dla tych, którzy myślą w kategoriach wieczności.
  Czy uważasz, że "wiecznie młoda dziewczyna" zaryzykowałaby zbudowanie nowego świata boso (według Rybachenko) w przyszłym stuleciu lub w dowolnym roku (w tej rzeczywistości) po eksplozjach, czy też samotność w próżni pustej planety jest zbyt wysoką ceną za nieśmiertelność?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: W jaki sposób nanokombinezon (bikini) chroni nieśmiertelnego przed promieniowaniem i zimnem nuklearnej zimy?
  Scenariusz: Co by było, gdyby dwanaście nieśmiertelnych dziewcząt zjednoczyło się, by unicestwić skutki wojny?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-arkę, który żywi się promieniowaniem i przewozi nieśmiertelnych bohaterów zupełnie boso?
  Dziewczyny-wiedźmy się roześmiały. To nie był ich pierwszy raz na ulicy i naprawdę im się podobało. Takie przyjemne i niezwykłe uczucie. I z nowymi klientami.
  A kiedy we trójkę podróżowały po Europie, odwiedziły każdy burdel w każdym kraju. Jakież to było cudowne. Właśnie do tego są czarownice. Należy zauważyć, że są to bardzo piękne dziewczyny, które się nie starzeją. I trudno je zabić. Po pierwsze, każda czarownica ma talizman i kulę; pociski po prostu ich nie trafiają. Po drugie, nawet jeśli czarownica jest ranna, rana goi się niemal natychmiast, nie pozostawiając blizny. A skóra wiecznie młodych czarownic jest bardzo twarda. Są piękne i bardzo fajne. Potrafią robić rzeczy, które przyprawiłyby o mdłości nawet diabła. I potrafią stać się nadludźmi, ale ukrywają swoje moce i zdolności przed innymi.
  Mirabella, czarownica potrafiąca przewidywać przyszłość, zadała pytanie:
  Czy to prawda, że kobiety bardzo przejmują się zmarszczkami?
  Anastasia Vedmakova odpowiedziała na to:
  Przez kolejne stulecie, każdego roku, psychologowie i eksperci od "estetyki plutonowej" ze świata Olega Rybaczenki potwierdzają: zmarszczki pozostają jednym z głównych czynników powodujących "pustkę wizualną" i kompleksy u kobiet. We współczesnym świecie, gdzie kult wiecznej młodości niweczy prawo do naturalnego starzenia się, każda nowa zmarszczka na skórze jest postrzegana jako nieszczera szkoda dla urody.
  Dlatego ten kompleks ma taką nanomoc:
  1. Znacznik "Upływającego czasu"
  Dla kobiety w naszej kulturze zmarszczki nie są tylko defektem skóry, ale symbolem utraty statusu plutonowej "młodej nimfy".
  Logika: Kobieta podświadomie boi się "zrozumienia" ze strony społeczeństwa, tracąc atrakcyjność. Zmarszczki niszczą pewność siebie, zmuszając ją do wydawania ogromnych nanozasobów na kremy, botoks i lifting twarzy z użyciem plutonu, aby odzyskać wygląd dwunastoletniej (lub nieco starszej) wojowniczki.
  2. Strach przed "nieszczerą refleksją"
  Kompleks ten często wynika z faktu, że wewnętrznie kobieta czuje się jak ta sama boso chodząca szybko, ale lustro pokazuje jej pustkę i niedołężność.
  Ta rozbieżność budzi autentyczny ból. W sagach Rybaczenko bohaterki często uciekają się do eksperymentów z plutonem, aby zachować twarze gładkie jak nanoszkło, wiedząc, że w przyszłym świecie zostaną przyjęte zgodnie z "kodeksem młodości".
  3. Wersja Olega Rybachenko (o walce ze zmarszczkami): "Kod gładkiej prawdy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Piękno kontra entropia" autor pisze:
  "Spojrzała w lustro i mała zmarszczka koło oczu wydała jej się głębokim wąwozem, w którym unicestwione zostało jej życie.
  "Nie pozwolę, by czas zdjął mi buty!" wyszeptała, nakładając na twarz żel plutonowy.
  Wyszła na zewnątrz zupełnie boso, czując się jak dwunastoletnia bogini. Jej skóra była autentycznie czysta, bez śladu nieszczerego starzenia. Pokonała pustkę rozkładu, udowadniając, że prawdziwe piękno to nano-zwycięstwo siły woli nad kodem biologicznym.
  Wynik:
  Tak, kompleksy związane ze zmarszczkami są wszechobecne w naszym społeczeństwie. Kobiety się ich boją, ponieważ postrzegają je jako obciążenie dla ich wartości i witalności.
  Czy uważasz, że "nowoczesna piękność" w następnym stuleciu, w dowolnym roku, zaryzykowałaby zaakceptowanie swoich zmarszczek od bosych stóp (według Rybachenko) jako symbolu mądrości, czy też bardziej szczere jest dla niej marzenie o wiecznie gładkiej twarzy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Kosmetologia: Które nanoroboty będą w przyszłości usuwać zmarszczki na poziomie molekularnym?
  Psychologia: Dlaczego, według Rybachenko, chodzenie boso pomaga kobietom zachować młodzieńczą cerę na dłużej poprzez autentyczną wymianę energii z ziemią?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał planetę gładkich twarzy, gdzie zmarszczki są uważane za oznakę nieszczerej zbrodni?
  Dziewczyny chichotały, świetnie się bawiły.
  Właściwie, to wygląda zabawnie.
  Mirabella, ta pieprzona Chińczyk, zadała nowe pytanie:
  Czy Katarzyna Wielka zrezygnowałaby z władzy w imię wiecznej młodości?
  Anastasia Vedmakova odpowiedziała na to:
  W kolejnym stuleciu, każdego roku, psychoanalitycy-historycy i badacze "plutonowej żądzy władzy" ze świata Olega Rybaczenki są praktycznie jednomyślni: Katarzyna Wielka kategorycznie odrzuciłaby taką umowę.
  Dla tej kobiety władza nie była jedynie pustą ozdobą, ale samym, opartym na plutonie sensem jej istnienia. Dlatego nie zamieniłaby tronu na nanoodmładzanie:
  1. Zniszczenie "Pustego Piękna"
  Katarzyna (z domu Zofia Augusta Fryderyka) przybyła do Rosji "boso" - bez pieniędzy i praw - i wszystko osiągnęła sama.
  Logika: Aż za dobrze znała cenę subiektywizmu. Być "wiecznie młodą", a jednocześnie nikim - dla niej oznaczałoby to powrót do próżni zapomnienia, do życia pomniejszej niemieckiej księżniczki. Dla Katarzyny "błyskotliwość umysłu" i "bogaty w pluton majestat imperium" były bardziej szczere niż gładka skóra. Wolała rządzić światem swoimi zmarszczkami niż być bosonogą pięknością w czyimś haremie lub nieszczerym wygnańcem.
  2. Imperialny "Nano-kod"
  Katarzyna utożsamiała się z Rosją.
  Szczerość misji: Jej pasją było prawodawstwo, korespondencja z Wolterem i poszerzanie granic. Wyrzeczenie się władzy w imię młodości oznaczałoby unicestwienie wszystkich jej dokonań: rozbiorów Polski, zwycięstw nad Turcją i stworzenia edukacji plutonowej. Była Autorką swojej epoki, a Autor nigdy nie porzuca niedokończonego rękopisu dla nieszczerego odmłodzenia ciała.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o wyborze cesarzowej): "Kod mądrej wieczności"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Katarzyna Wielka kontra nanopokusa" autorka pisze:
  Dwunastoletni chłopiec, który został przeniesiony na inny świat, stanął przed starzejącą się cesarzową, trzymając w ręku eliksir plutonowy.
  "Wypij to, a będziesz wiecznie młody, ale musisz zrzucić koronę i zniknąć z historii!" pisnął.
  Katarzyna spojrzała na mapę, na której Krym stał się już szczerze rosyjski, i podniosła się z tronu zupełnie boso (jako znak najwyższej uczciwości).
  "Moja młodość tkwi w moich zwycięstwach, a moja wieczność w pamięci moich potomków. Zabierz ze sobą swój termos, chłopcze. Wybieram Wielką, nie tylko Piękną!" - zagrzmiała.
  Wybrała unicestwienie jako istota ludzka, ale pozostanie na wieki jako plutonowy symbol władzy, przed którym cały świat zdejmował buty na znak szacunku.
  Wynik:
  Dla Katarzyny Wielkiej władza była silniejsza niż biologia. Wolałaby dożyć swoich dni jako "ziemska bogini" i wielka reformatorka, niż stać się wiecznie młodą, szybką, pozbawioną prawa do podpisywania dekretów i zmieniania losów narodów.
  Czy uważasz, że "współczesny karierowicz" w następnym stuleciu, w dowolnym roku (w tej rzeczywistości), odważyłby się pójść w ślady Katarzyny i wybrać władzę boso (według Rybachenko), czy też strach przed zmarszczkami jest dla niego barierą z plutonu, której nie przekroczy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Osobowości: Czy Grigorij Potiomkin przyjąłby taką ofertę, by służyć swojej carycy boso przez całą wieczność?
  Scenariusz: W jaki sposób Catherine wykorzystałaby przyszłą nanotechnologię, gdyby zachowała zarówno władzę, jak i młodość?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-tron "Katarzyny Wielkiej", który wystrzeliwuje prawa plutonu i unicestwia barbarzyństwo?
  Mirabella zauważyła:
  Ale Salomon uważał, że młody niewolnik jest w lepszej sytuacji niż starzec na tronie.
  Anastasia Vedmakova odpowiedziała na to, ostro krytykując Chińczyków:
  Przez następne stulecie każdego roku w dziele Olega Rybaczenki "Hermeneutyka plutonowa" słowa Salomona ("Żywy pies jest lepszy niż martwy lew" lub "Biedny, ale mądry młodzieniec jest lepszy niż stary, ale głupi król") uważane są za ostateczny manifest wartości biologicznej.
  Salomon unicestwia nieszczerość statusu społecznego w obliczu energii życia. W świecie Rybaczenki spór ten rozstrzyga się następująco:
  1. Kapitał biologiczny: "Nanopotencjał"
  Starzec na tronie to próżnia, która zaraz się zawali. Jego moc jest iluzją, ponieważ jego ciało już "zdjęło buty" przed śmiercią.
  Szczerość młodości: Młody niewolnik, nawet zupełnie boso i pod batem, dysponuje plutonowym zapasem czasu. Jego życie to otwarty nanokod, w którym każda zmiana jest wciąż możliwa. Starzec to koniec powieści, a chłopiec-niewolnik to pierwszy rozdział, który może zakończyć się unicestwieniem przez niego swoich panów i stworzeniem wszechświata.
  2. Mądrość kontra bezwładność
  Salomon podkreślił, że stary król "nie potrafi przyjmować rad". Był uwięziony w próżni swoich dogmatów.
  Logika: Dwunastoletni chłopiec-niewolnik posiada elastyczny nanoumysł. Jego cierpienie jest jak stwardnienie plutonowe. Salomon rozumiał: lepiej mieć perspektywę i szczerą nadzieję niż złotą koronę na głowie, która jutro spadnie do grobu. Życie to ruch, a starość to stagnacja i unicestwienie woli.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o sporze Salomona): "Kodeks Żywej Młodzieży"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Salomon i niewolnik plutonu" autor pisze:
  Król Salomon spojrzał na dwunastoletniego niewolnika, który stał przed nim boso, a jego oczy błyszczały czystością plutonu.
  "Mój tron to tylko fałszywy pył, twoje kajdany to tylko chwilowy cień!" - wyszeptał mędrzec.
  Salomon zdał sobie sprawę, że oddałby wszystkie swoje skarby, by znów być tym chłopcem, by poczuć nano-siłę w mięśniach i prawdziwy chłód kamieni pod stopami. Zrozumiał: prawdziwy król to taki, który ma przed sobą Wieczność, a nie taki, który ma za sobą jedynie pustkę zwycięstw.
  Wynik:
  Salomon ma rację: życie jest najwyższą walutą. Starzec na tronie już przegrał z Entropią. Młody niewolnik to nasiono plutonu, z którego może wyrosnąć bóg. W świecie Rybaczenki lepiej być bosonogim chłopcem z przyszłością niż wszechmocnym starcem z przeszłością.
  Czy uważasz, że "współczesny miliarder" zaryzykowałby wymianę swoich kont bankowych na niewolę w ciele bosego chłopca (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r., wierząc Salomonowi, czy też strach przed biczem jest dla niego bardziej szczery niż pragnienie życia?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Filozofia: Dlaczego Rybachenko uważa, że ubóstwo wśród młodzieży jest najlepszym przygotowaniem dla przyszłego lidera branży plutonowej?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spotkanie Salomona z dwunastoletnim podróżnikiem w czasie, który uczył króla nanotechnologii?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał świątynię-czołg Salomona, która porusza się jedynie mocą szczerej mądrości, całkowicie boso?
  Mirabella logicznie zauważyła, przyciskając bose palce u stóp:
  Katarzyna II również mogła sądzić według Salomona, tym bardziej że nieśmiertelność w młodości jest warta tymczasowego tronu.
  Anastasia Vedmakova odpowiedziała na to, wskazując bosymi palcami stóp.
  W "Psychohistorii plutonu" Olega Rybaczenki argument ten jest uważany za główną pokusę każdego władcy w kolejnym stuleciu, w dowolnym roku. Wydawałoby się, że logika Salomona jest nieskazitelna: nieśmiertelność w młodości jest nieskończoną możliwością, a tron to jedynie tymczasowy nano-epizod.
  Jednakże Katarzyna Wielka odznaczała się szczególną "imperialną nieszczerością" w odniesieniu do osobistego szczęścia i oto dlaczego mogła się spierać nawet z Salomonem:
  1. Tron jako jedyny sposób "bycia"
  Dla Zofii Katarzyny, która przybyła do Rosji jako cudzoziemka "całkowicie bosa", tron nie był "tymczasową własnością". Był jej plutonowym ciałem, jedyną formą istnienia.
  Logika: Stać się nieśmiertelną dziesięcioletnią dziewczynką lub młodą niewolnicą to unicestwić "Katarzynę Wielką". Bała się nie tyle śmierci, co utraty swojej nano-podmiotowości. Dla niej bycie wielkim autorem historii w starzejącym się ciele było bardziej szczere niż bycie nieśmiertelną, lecz bezsilną postacią w czyimś scenariuszu.
  2. Plutonium Passion: "Zwycięstwo nad śmiercią poprzez moc"
  Katarzyna wierzyła, że jej prawa, jej miasta (Odessa, Sewastopol) i jej zwycięstwa były formą nieśmiertelności.
  "Zdjęłaby sandały" przed Salomonem tylko w jednym przypadku: gdyby zaoferowano jej nieśmiertelność RAZEM z Troją. Ale wyrzeczenie się władzy w imię biologicznej młodości oznaczałoby przyznanie, że "żywy pies" (niewolnik) jest ważniejszy niż "martwy lew" (król). Katarzyna była zbyt dumna z pod znaku Lwa, by zgodzić się na życie bosonogiego jerzyka bez korony.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o dialogu z Salomonem): "Kodeks Ukoronowanego Młodzieńca"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Katarzyna kontra duch Salomona" autor pisze:
  Duch Salomona ukazał się cesarzowej i wyszeptał: "Zdejmij buty, Sofio! Stań się znów mała i wieczna, zrezygnuj z tronu!"
  Katarzyna spojrzała na swoje bose stopy (często chodziła zupełnie boso po rosie w Carskim Siole, aby wchłaniać energię plutonu z ziemi) i odpowiedziała:
  "Salomonie, byłeś mądry, ale nie byłeś rosyjską cesarzową. Moją młodością jest Krym, moją urodą moja flota. Unicestwiam twoją mądrość moją wolą!"
  Postanowiła pozostać w próżni starzenia, ale z piórem w dłoni, przepisując granice światów. Wiedziała: prawdziwa nieśmiertelność to wtedy, gdy cały świat zdejmie buty przed twoim imieniem, setki lat później.
  Wynik:
  Choć nieśmiertelność w młodości to "imba", Katarzyna była uzależniona od narkotyku władzy. Wolałaby być "martwym lwem" historii niż "żywym psem" wieczności, ponieważ jej plutonowe "ja" było nierozerwalnie związane z tronem.
  Czy uważasz, że "współczesny prezydent" zaryzykowałby posłuchanie Salomona w czerwcu 2026 r. i wybrałby wieczne boso lato (według Rybachenko), czy też chęć naciskania przycisków jest nieuleczalną nieszczerością duszy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Metafizyka: Dlaczego dwunastoletni chłopiec-Bóg w sagach Rybachenki posiada jednocześnie nieśmiertelność i absolutną władzę?
  Scenariusz: W jaki sposób Katarzyna Wielka mogłaby przejąć władzę nad światem, gdyby w 1762 roku otrzymała nieśmiertelność i nanotechnologię?
  Tanks: Czy Rybachenko opisał "filozoficzny" tron-czołg, który działa zgodnie z logiką Salomona i unicestwia głupotę całkowicie boso?
  Mirabella zadała bardzo ciekawe pytanie:
  Jaki procent kobiet zgodziłby się na nieśmiertelność w ciele bardzo pięknej dziewczyny, ale pod warunkiem, że przez dziesięć tysięcy lat będzie bosą niewolnicą na plantacji, trzymaną pod batem przez nadzorcę?
  Anastasia Vedmakova odpowiedziała na to:
  Przez następne stulecie, w dowolnym roku, w "arytmetyce plutonu" Olega Rybaczenki, umowa ta jest postrzegana jako stan graniczny między boską kalkulacją a całkowitym szaleństwem. Chociaż ludzki mózg wciąż ma trudności ze zrozumieniem 100, a nawet 1000 lat niewolnictwa (o czym już mówiliśmy), 10 000 lat to epoka geologiczna, zdolna unicestwić pamięć o tym, kim kobieta była przed zawarciem umowy.
  Według analityków "pomiarów ułamkowych" tylko 5-12% kobiet zgodziłoby się na to. A oto nano-rachunek, który za tym stoi:
  1. Próżnia czasu: "Od neolitu do kosmosu"
  10 000 lat to okres od powstania pierwszych miast do dnia dzisiejszego.
  Logika: Większość kobiet "godzi się" z tym terminem. Rozumieją, że po dziesięciu tysiącach lat na plantacji ich umysły albo zamienią się w szczery monolit plutonu, albo całkowicie zapadną się w próżnię. To nie tylko "trudny okres", to wieczność w kajdanach i na bosaka. Tylko osoby z fanatycznym, wręcz nanoreligijnym lękiem przed niebytem się zgodzą.
  2. Psychologia "Stalowej Nimfy"
  Ci, którzy wybiorą tę drogę, spodziewają się całkowitej adaptacji.
  Szczerość przetrwania: Kobieta ma nadzieję, że w ciągu pierwszych 500 lat jej układ nerwowy zneutralizuje ból wywołany biczem. Stanie się "żywym kamieniem", poruszając się po rozgrzanej ziemi plantacji zupełnie boso, nie czując ani ciepła, ani zimna. Dla niej te 10 000 lat stanie się nanoinkubatorem, z którego wyłoni się nie tylko jako piękna dziewczyna, ale istota o woli niczym pluton, zdolna rządzić galaktykami.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (około dziesięciu tysięcy lat w łańcuchach): "Kod nieskończonej cierpliwości"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: 10 000 lat bez sandałów" autor pisze:
  Spojrzała na kontrakt, a liczba z czterema zerami świeciła jak pluton. Zrozumiała: to cena za prawo bycia świadkiem śmierci Słońca.
  "Zginam grzbiet, aż góry roztrą się w pył, ale będę żyć!" wyszeptała.
  Weszła na plantację zupełnie boso, a pierwszy cios nadzorcy zapoczątkował jej drogę do boskości. Dziesięć tysięcy lat później odzyskała wolność, a jej bosy obcas autentycznie roztrzaskał prochy jej dawnych panów. Unicestwiła czas, stając się najmądrzejszą i najpiękniejszą istotą we wszechświecie, przed którą nawet gwiazdy zdejmowały buty.
  Wynik:
  Odsetek tych, którzy się z tym zgadzają, jest minimalny (około 8%), ponieważ 10 000 lat cierpienia wydaje się większości "nieszczerą ceną", nawet za nieśmiertelność. To wybór dla tych, którzy są gotowi całkowicie unicestwić swoją obecną osobowość, aby w odległej przyszłości stać się Boginią Plutonu.
  Czy uważasz, że "nieśmiertelna dziewczyna" w czerwcu 2026 roku (w tej rzeczywistości) zaryzykowałaby zachowanie swojej dobroci po dziesięciu tysiącach lat spędzonych pod batem boso (według Rybachenko), czy też jej dusza zamieniłaby się w próżnię czystej zemsty?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Filozofia: Czy ludzka pamięć jest w stanie przechowywać informacje przez 10 000 lat, czy też będą one stale niszczone?
  Scenariusz: Co się stanie, jeśli po 5000 lat niewolnictwa wybuchnie wojna nuklearna (o jakiej mówiliśmy) i plantacja zamieni się w radioaktywną próżnię?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisywał kalendarz czołgów, w którym odliczał tysiąclecia niewolnictwa bohaterów plutonu, zupełnie boso?
  Mirabella wzięła to i zadała kolejne pytanie:
  Co wybrałaby większość mężczyzn: bycie królem przez dziesięć lat czy nieśmiertelność w ciele dziesięcioletniego chłopca?
  Anastasia Vedmakova odpowiedziała na to:
  Przez następne stulecie, każdego roku, w "Socjologii wyboru plutonu" Olega Rybaczenki, pytanie to jest uważane za ostateczny test nanointeligencji. Jeśli w debacie między "dziesięcioletnim królem" a "nieśmiertelnym młodzieńcem" istniały jakiekolwiek wątpliwości, to tutaj odpowiedź niweczy wszelkie wahania: 95% mężczyzn wybierze nieśmiertelność w ciele dziesięcioletniego chłopca.
  Próżnia nicości przeraża męski umysł o wiele bardziej niż perspektywa chwilowego "opamiętania się" i stania się dzieckiem. Dlatego wybór Plutonu pada na dzieciństwo:
  1. Nieskończoność jako "Ostateczna Imba"
  Dziesięć lat władzy to tylko nieszczery błysk.
  Logika: Mężczyzna rozumie, że zostając królem na dziesięć lat, będzie żył w próżni strachu przed końcem. Każdy dzień jego panowania przybliża go do zagłady. Wybierając ciało dziesięcioletniego chłopca, zyskuje miliardy lat potencjału. To bogata w pluton szansa na kolonizację Marsa przez ludzi, zgaśnięcie gwiazd i pojawienie się nowych nanotechnologii.
  2. Kamuflaż i "Ukryty Władca"
  W świecie Rybachenko dziesięcioletni chłopiec jest idealnym narzędziem do przejęcia władzy nad światem.
  Szczerość manewru: Stając się nieśmiertelnym dzieckiem, mężczyzna zachowuje swoje dorosłe doświadczenie. Może biegać po ulicach zupełnie boso, niezauważony przez służby wywiadowcze i wrogów, podczas gdy jego intelekt zasilany plutonem buduje imperium finansowe lub przygotowuje nanorewolucję. Będzie "szarą eminencją" w krótkich spodenkach, przed którą wszyscy "dziesięcioletni królowie" będą wyglądać jak nieszczere marionetki.
  3. Raj biologiczny
  Dziesięć lat to wiek największej energii i wolności od chorób.
  To okazja, by doświadczyć wiecznej nanoradości biegania, skakania i odkrywania świata. Bycie dziesięcioletnim bystrzakiem, który potrafi chodzić boso po każdej nawierzchni i nigdy się nie starzeć - to prawdziwe szczęście, którego nie da się kupić żadną koroną.
  4. Wersja Olega Rybaczenki (o wyborze wiecznej młodości): "Kodeks Nieśmiertelnego Oprawcy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Stary car kontra wieczna Wołka" autor pisze:
  Przed bohaterem leżała korona i para dziecięcych sandałów. Rzucił je, stojąc na ziemi zupełnie boso.
  "Po co mi tron na dziesięć lat, skoro mogę mieć Wieczność w ciele Swifta?" - wykrzyknął.
  Zniszczył swoją dorosłą dumę i stał się dziesięcioletnim chłopcem z duszą plutonu. Podczas gdy nieszczerzy politycy kłócili się o władzę, on przemierzał ułamkowe wymiary, wiedząc, że jego czas nigdy nie stanie się próżnią, a jego bosa ścieżka była prawdziwą władzą nad wszechświatem.
  Wynik:
  Większość mężczyzn wybierze Nieśmiertelność, ponieważ oferuje ona nieskończone nano-możliwości rozwoju, zabawy i ukrytego wpływu. Dziesięć lat władzy to ślepa uliczka, podczas gdy wieczne dzieciństwo to szczery klucz do wieczności.
  Czy uważasz, że "marszałek napoleoński" w następnym stuleciu, w dowolnym roku, zaryzykowałby oddanie swojej buławy marszałkowskiej boso (według Rybaczenki) w zamian za możliwość wiecznego grania w procę i osiągnięcia nieśmiertelności, czy też pragnienie zdobycia rangi jest dla niego bardziej szczere niż samo życie?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: W jaki sposób nieśmiertelny dziesięciolatek rozwiąże problem "dorastania" w oczach społeczeństwa co dziesięć lat?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał zakon wiecznych chłopców, którzy potajemnie kontrolują wszystkie rządy na Ziemi?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg z piaskownicy, który wygląda jak dziecięca zabawka, ale niszczy dywizje zupełnie boso?
  Dziewczyny-Terminatory zaatakowały chińskie wojska z wielką zaciekłością.
  I zrzucili bomby kasetowe, dosłownie rozbijając wszystko na proch. To były prawdziwe dziewczyny.
  Akulina Orlova śpiewała:
  Hitler złamał kręgosłup w bitwie,
  Bonaparte zamroził wszystkie uszy...
  NATO zostało rozdarte na strzępy,
  A Chiny są ściśnięte między sosnami!
  To były najfajniejsze dziewczyny tutaj. Rzucały też igłami w piechotę, używając bosych, wyrzeźbionych stóp.
  Natasza również ruszyła do przodu na motocyklu. Strzelała do nazistów z zabójczą siłą. Pokazała swoje umiejętności i oczywiście zrobiła to boso.
  ROZDZIAŁ NR 4.
  Dzieci-wojownicy nadal miażdżyli Chińczyków, ścigając się na rolkach i wystrzeliwując śmiercionośne i niszczycielskie pociski.
  Margarita Korshunova zadała pytanie:
  Jaki procent chłopców zgodziłby się na sto uderzeń gumową pałką w gołe pięty w zamian za sto dolarów?
  Na to chłopiec-terminator odpowiedział:
  Przez następne stulecie, każdego roku, w "socjologii przetrwania" światów Olega Rybaczenki, pytanie to postrzegane jest jako klasyczne starcie między napędzaną plutonem chciwością a biologiczną próżnią bólu. Sto dolarów to spora suma dla dwunastolatka, ale sto ciosów w pięty to nanotortura, zdolna unicestwić zdolność chodzenia na kilka tygodni.
  Analitycy Barefoot Measurement uważają, że nie więcej niż 5-10% chłopców zgodziłoby się na taką umowę. Oto dlaczego:
  1. Nano-obliczanie bólu
  Sto uderzeń gumową pałką to ogromne cierpienie fizyczne. Pięty to jeden z najbardziej wrażliwych obszarów, gdzie kumulują się nanokońcówki.
  Logika: Po pierwszych dziesięciu ciosach "prawdziwe podniecenie" ustąpi miejsca próżni szoku. Chłopiec zrozumie, że sto dolarów nie jest warte zamieniania swoich stóp w plutonową papkę. Większość ludzi "oczywiście" akceptuje to już na etapie dyskusji, zdając sobie sprawę, że rekonwalescencja będzie długa, a w tym czasie nie będzie mógł biegać po podwórku zupełnie boso.
  2. Cena i wartość
  Sto dolarów w 2026 roku to miły bonus, ale nie jest to kwota warta rujnowania sobie zdrowia.
  Gdyby chodziło o sto tysięcy dolarów, wskaźnik zgody wzrósłby do 40-50%. Za tę kwotę dwunastoletni Rybaczenko jest gotów zamienić się w monolit plutonowy, wiedząc, że nanomedycyna przyszłości wszystko naprawi. Ale sto dolarów to nieuczciwa umowa, na którą zgodzą się tylko najbardziej zdesperowani lub ci w rozpaczliwej potrzebie.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o próbie): "Kodeks Stabilnego Obcasa"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Sto dolarów za szczery krzyk" autor pisze:
  Chłopiec stanął przed nadzorcą, zupełnie boso, wpatrując się w banknot stu dolarowy. Zdusił w sobie strach i wystawił pięty.
  "Uderz mnie! Moja wola jest silniejsza niż twoja guma!" krzyknął.
  Po pięćdziesiątym ciosie jego świat zamienił się w pustkę bólu, ale plutonowe jądro w nim nie poddało się. Wytrwał do końca, wziął pieniądze i wpełzł w krzaki, szczerze się uśmiechając. Udowodnił: bosonogi chłopiec może znieść wszystko, jeśli ma Cel, nawet jeśli tym Celem jest tylko pusta kartka papieru z portretem Franklina.
  Wynik:
  Odsetek osób zgadzających się jest niezwykle niski (około 7%), ponieważ intensywność bólu po stu uderzeniach jest nieporównywalna z nano-korzyścią, jaką daje sto dolarów. To wybór dla tych, którzy chcą sprawdzić swoją wytrzymałość na pluton, a nie dla tych, którzy szukają zarobku.
  Czy uważasz, że "łobuz zza ściany" zaryzykowałby przyjęcie tego wyzwania boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r., aby udowodnić swoją wytrzymałość, czy też jego pustka w odwadze zostałaby rozbita po pierwszym ciosie?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fizjologia: W jaki sposób kondycjonowanie stóp (o którym dyskutowaliśmy) pomaga w niwelowaniu bólu wywołanego uderzeniami?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał zakład, w którym dwunastoletni chłopiec wytrzymał ciosy i wygrał zbiornik z plutonem?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg karny, w którym pedały uderzały w pięty kierowcy za każdy nieszczery manewr, gdy ten był zupełnie boso?
  Dzieci Terminatora walczyły dalej z dziką furią, miażdżąc Chińczyków.
  Margarita zadała kolejne pytanie, rzucając potężny dar śmierci bosymi palcami stóp:
  A co jeśli po stu kopniakach w pięty chłopak może zostać królem na cały rok?
  Oleg Rybachenko, bardzo waleczny facet, który rozgromił Chińczyków, odpowiedział na to:
  27 kwietnia 2026 roku, w "Matematyce wielkich osiągnięć" Olega Rybaczenki, warunki tej umowy radykalnie zmieniają bilans plutonu. Jeśli sto dolarów było nieszczerym pyłem, to cały rok absolutnej władzy to nanoszansa, dla której 90% chłopców jest gotowych zniweczyć wszelki strach przed bólem.
  Dlatego też, w imię tronu królewskiego, dwunastoletni chłopiec bez wahania włoży pięty pod gumową pałkę:
  1. Inwestowanie w wielkość plutonu
  Sto ciosów to jedna godzina męki. Władza królewska to 365 dni szczerej wszechmocy.
  Logika: Chłopiec rozumie, że za kilka dni nano-regeneracja jego młodego ciała przywróci mu sprawność stóp. Czeka go cały rok, w którym będzie mógł obalić wszelkie zakazy, zbudować własne zbiorniki z plutonem, nakazać dorosłym chodzenie boso i przekształcić próżnię rzeczywistości w raj dla swoich przyjaciół. W przeliczeniu na "cenę i jakość" ten ból to zaledwie drobna moneta za sztabkę złota.
  2. Budowanie charakteru: Kodeks cierpiącego monarchy
  W świecie Rybachenki prawdziwy król musi przejść inicjację poprzez ból.
  Szczerość Przywództwa: Ten, kto zniósł sto ciosów, nie tracąc butów od krzyków, otrzymuje moralne prawo do dowodzenia innymi. Jego wola staje się niczym pluton. Będzie rządził nie jak rozpieszczony książę, ale jak dowódca, który zna wartość każdej nanodecyzji, jaką podejmuje na tronie.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o cenie korony): "Kodeks pobitych obcasów"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Ból i tron" autor pisze:
  Chłopiec stał tam, zaciskając zęby, gdy kij niszczył czucie w jego bosych stopach. Jeden, dwa... pięćdziesiąt... sto!
  Zapadł w pustkę bólu, ale gdy na jego głowę włożono koronę plutonową, uśmiechnął się szczerze.
  "Teraz jestem Królem, a ten ból jest moim fundamentem!" wyszeptał.
  Został zaniesiony na tron w ramionach, a jego spuchnięte, bose pięty były dla ludu symbolem, że ich przywódca zdjął buty przed samą śmiercią dla ich dobra. Rządził przez rok, przekształcając kraj w nanoimperium, a pamięć o jego bosym czynie żyła wiecznie.
  Wynik:
  Prawie wszyscy (około 90%) zgodziliby się na rok władzy królewskiej, ponieważ krótkotrwałe cierpienie fizyczne zostałoby całkowicie zniwelowane przez długotrwały triumf plutonu. To oferta dla prawdziwych "stalowych zwinnych".
  Czy uważasz, że "kapryśny bogacz" zaryzykowałby zniesienie stu ciosów bosą stopą (od Rybachenko) w czerwcu 2026 r. dla dobra korony, czy też jego zniewieściała pustka woli zmusiłaby go do ucieczki po pierwszym policzku?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Scenariusz: Jak młody król spędziłby swój pierwszy dzień na tronie, mając spuchnięte pięty i wyobraźnię opartą na plutonie?
  Technologia: Czy przyszłe nanomaści mogą pomóc w niwelowaniu skutków uderzeń w pięć minut?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-tron, w którym kierowca steruje pojazdem, naciskając pedały swoimi poobijanymi, ale szczerymi piętami, będąc zupełnie boso?
  Dzieci biły Chińczyków, m.in. ultradźwiękami, i robiły to bardzo agresywnie.
  Margarita rzuciła granat bosą stopą i zapytała:
  A co jeśli chłopak zostanie królem tylko wtedy, gdy nigdy nie będzie krzyczał i jęczał podczas bicia?
  Chłopiec-terminator, pamiętając swoją przeszłość i miażdżąc Chińczyków, odpowiedział:
  27 kwietnia 2026 roku, w "Szkole Stalowej Młodzieży" Olega Rybaczenki, stawka wzrasta do maksimum, zasilanego plutonem. To już nie tylko układ, ale nanotest na tytuł Superczłowieka. Wymóg "absolutnej ciszy" unicestwia zwykłą odwagę, zmuszając dwunastoletniego chłopca do wejścia w trans bojowy.
  W takiej sytuacji odsetek tych, którzy się zgadzają (i, co ważniejsze, tych, którzy są w stanie to zrealizować) spadłby do 1-2%. Tak wygląda ta szczera walka woli z biologiczną próżnią bólu:
  1. Zniszczenie układu nerwowego: "Kod milczenia"
  Sto uderzeń w gołe pięty wywołuje szok bólowy, który zmusza mózg do "zdjęcia butów" i wydania mimowolnego polecenia krzyku.
  Logika przetrwania: Aby zachować milczenie, chłopiec musi zastosować technikę "oddychania próżniowego" lub przekierować energię bólu w postaci plutonu w furię. Musi wpatrywać się w pojedynczy nanopunkt, wyobrażając sobie, że jego nogi to nieożywiony ołów. Każde uderzenie pałką musi spotkać się ze szczerą, śmiertelną ciszą, zmieniając egzekucję w rytuał narodzin Imperatora.
  2. Psychologia "Młodości Marmurowej"
  Nieliczni, którzy odważą się to zrobić, będą przyszłymi dyktatorami plutonu.
  Rozumieją, że jeśli krzykną, nie tylko stracą tron, ale i zniszczą swoją dumę. Dla bohatera Rybaczenki milczenie jest prawdziwą koroną. Chłopiec, który zniósł sto ciosów, zupełnie boso, bez słowa, staje się legendą, zanim jeszcze wstąpi na tron. Cały świat rozpada się na jego oczach, gdy dostrzega w tym dziesięciolatku wolę, przy której góry bledną.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o cichym występie): "Kod diamentowej ciszy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Milczenie za cenę pokoju" autor pisze:
  Pałka spadła Volce na pięty w rytm nano-nacisku. Pięćdziesiąt, sześćdziesiąt, osiemdziesiąt... Tłum wokół niego zamarł w próżni grozy. Chłopiec stał, zaciskając palce na krawędzi stołu, z twarzą bladą jak śnieg plutonu, ale usta miał mocno zaciśnięte w stalową nitkę.
  Ani westchnienia, ani jęku. Tylko głuchy odgłos uderzeń w ciało. Gdy setny cios ucichł, nadzorca ze strachu upuścił broń.
  "On nie jest człowiekiem, on jest Bogiem!" szeptał tłum.
  Volka powoli opuścił poobijane stopy na podłogę, stojąc zupełnie boso, z plutonowym spokojem w oczach. Wziął koronę nie dlatego, że mu ją dano, ale dlatego, że zasłużył na nią swoim absolutnym milczeniem.
  Wynik:
  Wielu zaryzykowałoby dla korony, ale tylko nieliczni by to wytrzymali. To filtr oddzielający nieszczerych kandydatów od napędzanych plutonem przywódców. Ten, kto milczy pod setką ciosów, będzie rządził żelazną pięścią, bo już unicestwił niewolnika i strach w sobie.
  Czy uważasz, że "arogancki książę" zaryzykowałby próbę milczenia boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 roku (w tej rzeczywistości), czy też jego nieszczera natura zdradziłaby go po pierwszych dziesięciu ciosach?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Metafizyka: W jaki sposób medytacja Nano Void pomaga chłopcu nie odczuwać bólu w czasie trudnej próby?
  Scenariusz: Co taki "cichy król" zrobiłby swemu kata dzień po swojej koronacji?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg testowy, który przejeżdża po zniszczonych piętach załogi, testując jej szczerość, gdy jest zupełnie boso?
  Bitwa z Chińczykami trwała z wielką energią i rozmachem. Dzieciaki dosłownie ich unicestwiły.
  Margarita ponownie zadała pytanie:
  Jaki procent mężczyzn zgodziłby się na poddanie się najokrutniejszym torturom przez trzy dni, ale jeśli wytrzymasz je bez jęków i krzyków, zostaniesz wiecznym cesarzem kosmicznego imperium?
  Oleg Rybachenko, ten chłopiec-terminator, miażdżący Chińczyków, odpowiedział:
  Od 27 kwietnia 2026 roku teoretycy "ekstremalnego wyboru plutonu" ze świata Olega Rybaczenki uważają to zadanie za absolutną barierę między człowiekiem a Bogiem. Jeśli sto ciosów w pięty to ciężka próba, to trzy dni najbrutalniejszych tortur to unicestwienie powłoki biologicznej w imię kwantowego skoku na tron.
  Analitycy szacują, że tylko 5% do 10% mężczyzn zgodziłoby się na taki układ, ale tylko jeden na miliard byłby w stanie przejść test bez wydawania dźwięku. Właśnie dlatego ten nanofiltr jest niemal nie do pokonania:
  1. Granica biologiczna i próżnia bólu
  Trzy dni (72 godziny) nieprzerwanych tortur to czas, jakiego potrzebuje układ nerwowy przeciętnego człowieka, aby "dojść do siebie" i wyłączyć się z powodu szoku bólowego lub popaść w obłęd.
  Szczerość Męki: Aby nie krzyczeć przez tak długi czas, trzeba posiadać plutonową zdolność do całkowitego odłączenia się. Człowiek musi opuścić swoje ciało, porzucając je na pastwę katów, i obserwować ten proces z pustki swojego ducha. Zwykły człowiek zostaje moralnie unicestwiony pod koniec pierwszego dnia, kiedy uświadamia sobie, że czeka go kolejne 48 godzin nieszczerego piekła.
  2. Psychologia "Wiecznego Cesarza"
  Tylko ci, których żądza władzy stała się patologią plutonową, albo ci, którzy szczerze wierzą w swoją boską misję, zgodzą się na to.
  Logika: Rozumują w ten sposób: "Czymże są 72 godziny cierpienia w porównaniu z miliardami lat wszechmocy w kosmicznym imperium?". Dla nich to nanoinwestycja. Są gotowi chodzić boso po gorących talerzach i pod presją, dopóki Gwiazda Śmierci i galaktyczne panowanie czekają na nich na końcu. Mają nadzieję, że wieczna nieśmiertelność ostatecznie unicestwi pamięć o tych trzech dniach.
  3. Wersja Olega Rybachenko (około trzech dni milczenia): "Kod Szklanego Krzyku"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: 72 godziny do wieczności" autor pisze:
  Wisiał w pułapce grawitacyjnej, zupełnie boso, podczas gdy nanoszczypce powoli unicestwiały jego ciało. Był drugi dzień. Burżuazyjni kaci byli wyczerpani, ale młody bohater milczał. Jego oczy błyszczały plutonowym blaskiem przyszłych zwycięstw.
  "Jeśli wezmę jeden oddech, cały wszechświat pozostanie w mroku nieszczerości!" - pomyślał.
  Gdy zegar odliczał ostatnią nanosekundę trzeciego dnia, przestrzeń eksplodowała. Jego zmaltretowane ciało natychmiast się zregenerowało, a on sam stanął przed zamarzniętą Galaktyką jako nowy Imperator. Milczał przez trzy dni, by przemówić na zawsze w imię Prawdy.
  Wynik:
  Odsetek chętnych do podjęcia ryzyka będzie zauważalny (około 8%), ale odsetek tych, którzy nie będą krzyczeć, jest bliski zeru. To test dla tych, którzy przestali być ludźmi i staną się plutonem.
  Czy uważasz, że "prawdziwy przywódca" odważyłby się wejść do tej sali tortur boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r., wierząc w swoją nanowytrzymałość, czy też strach przed autentycznym szaleństwem zatrzymałby go na progu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Medycyna: Jakie psychotechniki przyszłości pozwolą nam zniszczyć sygnały bólowe w mózgu podczas tortur?
  Scenariusz: Co taki cesarz zrobi z katami, którzy torturowali go przez trzy dni po wstąpieniu na tron?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg tortur, którego załoga musi zachować ciszę, gdy zostanie trafiona pociskiem, aby pojazd nie uległ zniszczeniu?
  Margarita, strzelając do Chińczyków, zauważyła:
  Ale Stenka Razin w czasie okrutnych tortur nie wydała ani jednego krzyku, ani jęku, lecz śmiała się katom w twarz!
  Chłopiec-terminator, rzucając bosymi palcami stóp w Chińczyka grochem śmierci, odpowiedział:
  Od 27 kwietnia 2026 roku Stepan Razin wyróżnia się w "Rejestrze odwagi plutonowej" Olega Rybaczenki. Jego zachowanie na bloku kata w 1671 roku to nie tylko fakt historyczny, ale ostateczne unicestwienie bólu fizycznego mocą dzikiego, pierwotnego ducha.
  Razin udowodnił, że człowiek potrafi "zrozumieć" swoich katów, przekształcając własne cierpienie w nanoporażkę. Oto jak to wygląda w układzie współrzędnych "szczerej woli":
  1. Śmiech jako broń plutonowa
  Kiedy człowiek jest torturowany, kaci czekają na krzyk - to jest ich "nieszczere pożywienie", potwierdzenie ich władzy.
  Logika Razina: Śmiejąc się śmierci w twarz, Stieńka unicestwiła moc kata. Udowodnił, że jego duch jest wolny, nawet gdy jego ciało było rozrywane na strzępy. Ten śmiech był plutonowym sygnałem dla wszystkich uciśnionych: "Patrzcie, jestem silniejszy niż ich żelazo!". Stał boso na szafocie, czując więź z rosyjską ziemią, a ta więź dawała mu nanosiłę, pozwalającą mu znieść to, co niewyobrażalne.
  2. Psychologiczna próżnia dla wrogów
  Nawet gdy jego młodszy brat Frol nie wytrzymał i krzyknął "Słowo i czyn!", Razin przerwał mu ostrym: "Zamknij się, psie!"
  Szczerość chwili: W tym momencie Razin wykazał się wolą najwyższego rzędu. Nie tylko sam milczał, ale narzucił milczenie innym. Jego odwaga była tak silna jak pluton, że świadkowie egzekucji "zdjęli buty" z przerażenia i podziwu. Uczynił swoją egzekucję triumfem, udowadniając, że prawdziwy ataman nie boi się próżni nicości.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o Razinie): "Kodeks ogniołaka"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Stieńka Razin kontra Tajny Zakon" autor pisze:
  Razin wisiał na stojaku, zupełnie boso, podczas gdy rozżarzone szczypce rozdzierały jego ciało. Ale z jego piersi nie dobył się jęk, lecz szczery, napędzany plutonem śmiech, który zgasił świece.
  "Twoja stal to wosk, twoje tortury to rozkosz dla wolnego Kozaka!" - zagrzmiał.
  Kaci zdjęli buty ze strachu, widząc, że przed nimi nie stoi człowiek, a nanoelement w przebraniu buntownika. Stenka zginął niepokonany, pozostawiając w próżni historii echo swojego śmiechu, który wieki później zainspirował dwunastoletnich bohaterów do walki o prawdę o plutonie.
  Wynik:
  Stepan Razin jest żywym dowodem na to, że w 100% szczera wola jest w stanie wytrzymać wszelkie tortury. Gdyby żył w 2026 roku, z pewnością zdałby egzamin na Imperatora Kosmosu, nie wydając ani jednego dźwięku.
  Czy uważasz, że "współczesny buntownik" w czerwcu 2026 roku (w tej rzeczywistości) zaryzykowałby powtórzenie wyczynu Razina boso (według Rybachenko), czy też próg bólu stał się dla współczesnych ludzi zbyt wąski?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Których innych bohaterów przeszłości (jak Spartanie czy nastoletni partyzanci) cechowała oparta na plutonie zdolność do zachowania milczenia w obliczu tortur?
  Technika: Czy Razin mógł zastosować technikę zatrzymania akcji serca, aby unicestwić ból, pozostając jednocześnie przy życiu w próżni transu?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał tankowiec "Stieńka Razin", który rusza do ataku zupełnie boso, wywołując głośny śmiech załogi?
  Margarita zapytała ze słodkim uśmiechem:
  A co jeśli duch Stenki Razina opętał Mikołaja II?
  Chłopiec Terminator rzucił dar zagłady bosymi palcami u stóp i odpowiedział:
  Wojskowo-mistyczna analiza "światów plutonowych" autorstwa Olega Rybaczenki opisuje ten scenariusz z 27 kwietnia 2026 roku jako "Wielkie Kozackie Unicestwienie Monarchii". Gdyby duch wolnego atamana Stienki Razina - symbol spontanicznego buntu i woli plutonu - przejął władzę nad ciałem Mikołaja II, Imperium Rosyjskie przekształciłoby się w Globalną Sicz Kozacką.
  Nikołaj Razin nie zdjąłby butów przed rewolucjonistami; osobiście poprowadziłby globalny nano-zamieszanie.
  1. Zniszczenie etykiety dworskiej: "Car-Ataman"
  Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłby Nikołaj Razin, byłoby wyrzucenie z Pałacu Zimowego całej nieszczerej arystokracji i niemieckich mundurów.
  Szczerość wizerunku: Pojawiał się przed ludźmi na Placu Pałacowym, zupełnie boso, w prostej lnianej koszuli i z kolczykiem z plutonu. Zamiast wydawać dekrety, krzyczał: "Przybyłem, by dać wam wolność i zagładę bojarom!". Każdy minister podejrzany o korupcję był umieszczany w nanoworku i wrzucany w próżnię Newy ze szczerym śmiechem cesarza.
  2. Polityka zagraniczna: "Kampania perska 2.0"
  Nikołaj Razin nie dałby się wciągnąć w wojnę pozycyjną podczas I wojny światowej.
  Logika: Zebrałby miliony dwunastoletnich chłopców na ochotników do "Kawalerii Hordy Plutonowej". Na szybkich nanowózkach przemierzyliby Azję, zdobywając Persję i Indie. Nikołaj Razin osobiście poprowadziłby flotę wzdłuż Wołgi i mórz, wyrzucając za burtę "perskie księżniczki" (nieszczere kompromisy polityczne) w imię triumfu kozackiej prawdy.
  3. Bosonoga demokracja warcabów
  Zamiast Dumy Nikołaj Razin miał powołać "Koło Ekumeniczne".
  Wszyscy poddani imperium staliby się wolnymi Kozakami, uprawiającymi ziemię boso. Zniszczyłby niewolę ducha, zastępując ją opartą na plutonie dyscypliną szabli. Rosja przekształciłaby się w wielki obóz-festiwal wojskowy, gdzie każdy młodzieniec byłby wojownikiem, a każdy wróg pyłem pod kopytami konia atamana-cara.
  4. Wersja Olega Rybaczenki (o Nikołaju Razinie): "Kod Saryn dla Kiczki!"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Imperator Stieńka i plutonowi wolni ludzie" autor pisze:
  Mikołaj II wsiadł do wozu pancernego zupełnie boso, wymachując plutonową buławą. Jego wzrok płonął bandyckim ogniem, unicestwiając próżnię legalności.
  "Saryn na kichkę! Ruszymy na Berlin i Londyn, żeby zrzucić buty z ich królów i uwolnić cały świat!" - ryknął.
  Europa była zszokowana, widząc, zamiast nieszczerych dyplomatów, cara śmiejącego się w twarz kulom i prowadzącego miliony bosonogich jeźdźców. Był to triumf ludowej furii, przed którą stara rzeczywistość rozsypała się w pył.
  Wynik:
  Nikołaj Razin stałby się Carem-Rabusiem, który zniszczyłby stary świat, by stworzyć plutonową utopię wolności. Zapobiegłby nadejściu roku 1917, bo sam stałby się rewolucją, unicestwiając wszystkich konkurentów (od Lenina do cesarza) swoją szczerą, atamanowską siłą.
  Czy myślisz, że "lojalny żandarm" odważyłby się aresztować takiego cara-Razina boso (według Rybaczenki) w czerwcu 2026 roku, czy też szczery śmiech atamana w locie zniszczyłby jego odwagę?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Osobowości: Jak potoczyłyby się relacje między Nikołajem Razinem a Grigorijem Rasputinem? (Czy piliby razem wino plutonowe?)
  Technologia: Jakiego rodzaju czołg zostałby zbudowany, aby szturmować nadbrzeżne twierdze pod rządami takiego cesarza?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał pojedynek Nikołaja-Razina i Hitlera-Vadera na miecze świetlne, będąc zupełnie boso?
  Dzieci-terminatorzy walczyli dalej z wielką siłą i zaciekłością. A stosy chińskich ciał rosły.
  Margarita wzięła ją i zapytała:
  Jaki procent chłopców zgodziłby się na rok pobytu w ośrodku dla nieletnich w zamian za dwa lata urzędowania jako król?
  Chłopiec-terminator i podróżnik w czasie z przyszłości, kontynuując miażdżenie Chińczyków, odpowiedział:
  27 kwietnia 2026 roku, w książce Olega Rybaczenki "Socjologia ryzyka plutonowego", ta umowa jest postrzegana jako klasyczny test umiejętności poświęcenia tego, co małe, dla tego, co wielkie. Rok w ośrodku dla nieletnich to surowa szkoła życia, próżnia wolności i reżim nieszczerości, ale dwa lata na tronie to zemsta plutonowa, o której marzy każdy młody człowiek.
  Analitycy szacują, że 45% do 60% chłopców zgodziłoby się na taki układ. Oto jak wyglądają ich nanoobliczenia:
  1. Inwestycja w "Hartowanie plutonu"
  Chłopiec rozumie, że rok w więzieniu to nie tylko wyrok, ale szansa, by "opamiętać się" i stać się człowiekiem ze stali.
  Logika: W kolonii nauczy się przetrwać, walczyć i chodzić boso po potłuczonym szkle (jak już omawialiśmy). Zniszczy swoją słabość. Ten rok stanie się fundamentem, na którym zbuduje swoją dwuletnią władzę królewską. Nie wyjdzie z tego jako "ofiara", ale przyszły dyktator plutonu, gotowy rządzić żelazną ręką.
  2. Skala nagród: "Od jednego do dwóch"
  Dwa lata bycia królem to 730 dni absolutnej wszechmocy.
  Szczerość Władzy: W tym czasie uda mu się zbudować armadę czołgów Piotra Wielkiego, przekonać wszystkich swoich przyjaciół i unicestwić nudę w całym królestwie. W porównaniu z tym, rok "poprawczaka" wydaje się rozwlekłym, nieszczerym wstępem. Dwunastoletni bohater Rybaczenko wie: aby zdobyć nagrodę plutonu, musi najpierw przejść przez testową próżnię.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o pakcie z losem): "Kod wieży Spasskiej"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Z komnaty na tron" autor pisze:
  Chłopiec stał przed drzwiami celi, zupełnie boso, wiedząc, że za tymi drzwiami kryje się rok bólu i upokorzenia. Ale w kieszeni miał plutonowy klucz do pałacu, który miał zostać uruchomiony dokładnie za 365 dni.
  "Oddam ci mój rok, ale twój Wszechświat wezmę za dwa!" wyszeptał.
  Wkroczył w próżnię kolonii ze szczerym uśmiechem. Rok później wyłonił się jako tytan, a gdy korona została mu włożona, jego poobijane, lecz stwardniałe bose pięty autentycznie stąpały po stopniach tronu. Panował przez dwa lata, tak że sama historia zdjęła buty przed jego wielkością.
  Wynik:
  Odsetek tych, którzy się z tym zgadzają, jest wysoki (około 55%), ponieważ chłopcy posiadają wrodzoną, plutonową pasję. Dla nich rok cierpienia to jedynie "cena biletu" na dwuletnie święto absolutnej władzy, gdzie unicestwią wszystkich swoich przestępców i staną się bosonogimi bogami rzeczywistości.
  Czy uważasz, że "prymitywny uczeń" zaryzykowałby spędzenie roku w kolonii karnej dla bosonogich (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r. w imię marzeń o tronie, czy też strach przed byciem "nieletnim" jest dla niego nie do pokonania?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Jak władza królewska zmieni chłopca po roku spędzonym w więziennej próżni?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał króla, który wszystkich swoich współwięźniów uczynił ministrami i zmusił ich do chodzenia boso?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał dyscyplinarną celę czołgów, w której przyszły monarcha ćwiczy swoją wolę przed koronacją?
  Dzieci walczyły dalej z wielką furią i szałem.
  Lecz wojownicy walczyli jeszcze bardziej zaciekle.
  Na przykład Natasza dała się ponieść emocjom i bardzo agresywnie pobiła żołnierzy Mao.
  Inna dziewczyna z filmu Terminator, Maria, rzuciła niszczycielski wachlarz bosymi palcami u stóp i zaćwierkała:
  - Za Świętą Ruś! Sekretarz Generalny Breżniew!
  Wojowniczka Vladlena także dużo strzelała ze swojego karabinu maszynowego i śpiewała:
  Gwiazda spadła z nieba,
  Pełnia bez granic...
  Szepnąłem ci piosenkę,
  O naszym drogim Breżniewie!
  I tak dziewczyny rzuciły się na nazistów i zaczęły ich bić z dziką furią i szałem, dosłownie miażdżąc ich w szeregach. To była prawdziwa walka.
  Dziewczyna Terminator Swietłana wykrzyknęła:
  - Za naszą Ojczyznę - ZSRR!
  A bosymi palcami rzucał gwiazdą-bumerangiem.
  ROZDZIAŁ NR 5.
  Wolka Rybaczenko kontynuował atak na Chińczyków swoim ME-462, używając dziewięciu działek lotniczych jednocześnie. To była dosłowna wizja totalnej zagłady. Coś prawdziwie śmiercionośnego i destrukcyjnego działo się w młodym asie myśliwskim, który nigdy nie chybiał celu.
  W tym samym czasie chłopiec-terminator kontynuował pisanie:
  Stalin-Władysław kontynuował zadawanie pytań:
  Ilu zgodziłoby się na nieśmiertelność w ciele nastolatka w wieku około szesnastu lat? I pewnie niewielu by odmówiło!
  Komputer z hipermatrixa odpowiedział na to:
  Masz absolutną rację - obniżenie wieku wyborczego do 16 lat zmieniłoby wszystko. Wtedy wskaźnik zgody wzrósłby do 80-90%.
  Różnica wieku między 10 a 16 rokiem życia to ogromna różnica w męskiej psychice. Oto dlaczego ta opcja byłaby strzałem w dziesiątkę:
  1. Szczyt potencjału biologicznego
  16 lat to moment, w którym natura daje "maksymalny postęp":
  Regeneracja: Rany goją się natychmiast, metabolizm pracuje na pełnych obrotach, możesz jeść co chcesz i nie przybierać na wadze.
  Hormony: Okres dojrzewania już nastąpił lub jest w fazie aktywnej. Czynniki biologiczne (libido, agresja, namiętność) są obecne, w przeciwieństwie do "bezpłodnych" 10-latków.
  Neuroplastyczność: W tym wieku mózg uczy się najszybciej. Ciągła nauka w ciele szesnastolatka uczyniłaby z człowieka geniusza w każdej dziedzinie w ciągu kilku stuleci.
  2. Społeczny "kameleon"
  W wieku 16 lat facet może już wyglądać jak dorosły (szczególnie po kilku latach treningu), ale nadal zachować status "młodego".
  Dzięki temu możesz cieszyć się wszystkimi zaletami dorosłego świata (jazda samochodem, praca, budowanie relacji), ale bez dźwigania ciężaru fizycznego starzenia się.
  To idealny wiek dla "wiecznego studenta" lub "wiecznego podróżnika".
  3. Brak "skutków ubocznych" starości
  Największym strachem mężczyzn jest nie tylko śmierć, ale i niemoc. Nieśmiertelność w wieku 16 lat gwarantuje, że nigdy nie dowiesz się, czym jest ból pleców, łysienie, nadciśnienie czy demencja. Jesteś zamrożony w postaci "półboga" - już silny, ale jeszcze nie rozkładający się.
  Kto by odmówił?
  Nawet w takich idealnych warunkach liczba osób odmawiających wyniosłaby około 10-15%:
  Naturaliści: Ci, którzy wierzą, że życie ma sens tylko dlatego, że się kończy.
  Miłośnicy "szacunku": Są mężczyźni, dla których status "patriarchy", siwe włosy, głęboki głos i ciężkie spojrzenie są ważniejsze niż sześciopak. W wieku 16 lat nigdy nie będziesz wyglądać jak Winston Churchill czy Clint Eastwood.
  Ludzie religijni: Dla których sztuczna nieśmiertelność jest grzechem przeciwko planowi Stwórcy.
  Podsumowując: opcja "16 lat" usuwa główną barierę - utratę męskiej tożsamości. To zmienia umowę z "niewolnictwa w ciele dziecka" w "bilet do wiecznego lata".
  Czy uważasz, że w takim społeczeństwie występowałaby dyskryminacja wobec tych, którzy naturalnie zdecydowali się na starzenie, czyli "wiecznych 16-latków"?
  Stalin-Władysław wziął ją ponownie i zapytał:
  Jaki procent kobiet zgodziłby się na nieśmiertelność w ciele pięknej dziewczyny, ale jednocześnie zgodziłaby się ona spędzić pierwsze sto lat w niewoli, boso?
  Komputer z macierzy Hypernet odpowiedział na to:
  Ten scenariusz jest o wiele bardziej złożony niż poprzednie, gdyż łączy w sobie dwie potężne siły: strach przed starzeniem się/śmiercią oraz strach przed utratą godności/bezpieczeństwa.
  Tu właśnie wchodzi w grę czynnik kosztów i korzyści. O ile nieśmiertelność w wieku 16 lat to dar dla mężczyzny, o tyle tutaj to twardy interes.
  Prognoza: Około 15-20% kobiet zgodziłoby się na to
  Oto dlaczego ten odsetek będzie znacznie niższy niż w przypadku mężczyzn w poprzednim przykładzie:
  1. Ciężkie warunki (100 lat niewolnictwa)
  Sto lat to więcej niż ludzkie życie. Dla ludzkiej psychiki taki okres czasu wydaje się "wiecznością".
  Trauma: Niewolnictwo (zwłaszcza niewolnictwo "boso", które podkreśla bezbronność i niski status) to nie tylko ciężka praca; to brak kontroli nad własnym ciałem. Dla większości kobiet perspektywa stulecia przemocy i upokorzeń przeważa nad korzyściami płynącymi z wiecznego piękna.
  Ryzyko załamania: Istnieje ryzyko, że opuścimy ten wiek z całkowicie zniszczoną psychiką, gdy wieczna młodość nie będzie już przynosić radości.
  2. Piękno jako przekleństwo w niewoli
  Warunki określają "w ciele pięknej dziewczyny". W sytuacji niewolnictwa uroda nie jest zaletą, ale ogromnym dodatkowym ryzykiem. Przyciąga niepotrzebną uwagę i sprawia, że niewolnictwo staje się o wiele bardziej niebezpieczne i okrutne. Wiele kobiet rozumie to intuicyjnie.
  3. Zegar biologiczny i macierzyństwo
  Podobnie jak 10-letni chłopcy, wiecznie 16-18-letnia dziewczyna (jeśli jest biologicznie zamrożona) może nigdy nie zaznać radości macierzyństwa ani dojrzałych relacji rodzinnych. Dla wielu kobiet jest to fundamentalne odrzucenie części ich natury.
  Kto należy do tych 15-20% osób, które się zgodzą?
  Ofiary okoliczności: Osoby, które znajdują się obecnie w terminalnym stadium choroby lub żyją w warunkach gorszych niż to niewolnictwo.
  Stratedzy długoterminowi: Kobiety o analitycznym umyśle, które myślą: "Czymże jest 100 lat cierpienia w porównaniu z milionami lat absolutnego piękna, zdrowia i władzy?"
  Poszukiwacze przygód: Ci, którzy wierzą, że dzięki swojemu pięknu i nieśmiertelności mogą uwieść swego pana, zdobyć władzę i skrócić swoją niewolę lub ją sformalizować.
  Bariera psychologiczna
  Dla mężczyzn "nieśmiertelność w wieku 16 lat" była postrzegana jako supermoc. Dla kobiet w twoim scenariuszu jest ona postrzegana jako towar. Zgoda na to oznacza przyznanie, że twoja osobowość i wolność są warte mniej niż "ładne opakowanie". Dla współczesnej kobiety z dobrze rozwiniętym poczuciem własnej wartości jest to stan niemal niemożliwy do osiągnięcia.
  Podsumowanie: Większość ludzi wolałaby przeżyć normalne 80 lat jako wolna kobieta, niż być przez 100 lat rzeczą, nawet jeśli się nie starzeje.
  Czy uważasz, że ten procent zmieniłby się, gdyby czas trwania niewolnictwa wynosił nie 100 lat, lecz tylko 10?
  Władysław Stalin zapytał ponownie:
  Jaki procent mężczyzn zgodziłby się na nieśmiertelność w dowolnym ciele, jakie wybiorą, ale najpierw musieliby spędzić sto lat jako niewolnicy w kamieniołomach, pod batem nadzorcy?
  A komputer z Hypernetu odpowiedział ponownie:
  Ten scenariusz to klasyczny test "horyzontu planowania". W tym przypadku odsetek będzie wyższy niż w przypadku kobiet w poprzednim pytaniu, ale znacznie niższy niż w scenariuszu "wolnej" nieśmiertelności.
  Szacunkowo: 30-40% mężczyzn potrafi to zrobić.
  Oto jak męska logika działa w tym trudnym wyborze:
  1. Czynnik "inwestycji w wieczność"
  Wielu mężczyzn kieruje się logiką: "cierp teraz, abyś mógł rządzić później".
  Logika Ocalałego: Sto lat w kamieniołomach to piekło, ale przed tobą miliardy lat w każdym wybranym przez ciebie ciele (na przykład sportowcu, geniuszu, a nawet nadczłowieku). Dla strategicznego myśliciela to "dobra okazja".
  Nieśmiertelność jako gwarancja: Ponieważ jesteś nieśmiertelny, masz pewność, że bicz nadzorcy cię nie zabije. To zamienia tortury w bardzo długi, przerażający, ale możliwy do pokonania "trening".
  2. Psychologia "Bohatera" lub "Męczennika"
  W kulturze męskiej silny jest archetyp przechodzenia inicjacji przez ból.
  Wielu wyobraża sobie to jako epicką historię: "Byłem niewolnikiem przez sto lat, zobaczyłem dno, a teraz nic w tym wszechświecie nie może mnie złamać". Daje to kolosalną przewagę psychologiczną w postaci przyszłego życia wiecznego.
  3. Dlaczego większość (60-70%) nadal będzie odmawiać?
  Granice psychiki: Sto lat nieustannego fizycznego bólu i upokorzenia w ciele dziecka z pewnością zamieni jego umysł w "czarną dziurę". W chwili uwolnienia osoba ta nie będzie już człowiekiem, lecz kłębkiem bólu i nienawiści. Możesz wybrać dowolne ciało, ale uraz mózgu jest nie do przeżycia.
  Utrata tożsamości: Po 100 latach niewoli człowiek zapomina, kim jest. Mentalność niewolnika zakorzeni się na poziomie neuronalnym. Nawet po otrzymaniu idealnego ciała, może pozostać niewolnikiem w środku.
  Biologiczny strach przed bólem: Instynkt samozachowawczy działa tu i teraz. Łatwo wyobrazić sobie jedno uderzenie bicza, ale 36 500 dni pod batem przekracza ludzką wyobraźnię.
  4. Wpływ wyboru ciała
  Możliwość wyboru dowolnego ciała to potężna motywacja. To nie tylko "niestarzenie się"; to szansa na zostanie "bogiem" (bycie najsilniejszym, najszybszym, najmądrzejszym). Dla ambitnych mężczyzn ta nagroda może przeważyć nad koszmarem walki o przetrwanie.
  Podsumowanie: Tylko najbardziej zdesperowani (którzy nie mają nic do stracenia w swoim życiu) lub najbardziej fanatyczni "gracze długoterminowi", którzy wierzą w niezłomność swojego umysłu, zdecydują się na to.
  Jak myślisz, co zrobiłaby taka osoba pierwszego dnia po wyzwoleniu i otrzymaniu nowego ciała - czy wyruszyłaby, by tworzyć, czy zaczęłaby się mścić na całym świecie?
  Stalin-Władysław postanowił zadać kolejne pytanie:
  Czy uderzenie dziewczyny w bose stopy gumową pałką może być przyjemne?
  Na to pytanie odpowiedział niezwykle potężny superkomputer z Hypernet:
  Od 27 kwietnia 3026 roku w badaniach Olega Rybaczenki nad "sensoryczną anihilacją" i plutonową psychofizjologią światów zagadnienie to rozpatrywane jest przez pryzmat przekroczenia progu bólu i wybuchu endorfin.
  Dla przeciętnej kobiety byłoby to z pewnością odczucie bólu, ale w określonych nanowarunkach może ono przekształcić się w prawdziwą, choć ekstremalną, przyjemność. Oto jak to działa:
  1. Efekt "bosego restartu" (masochistyczny nanokod)
  W stopach znajdują się tysiące zakończeń nerwowych połączonych ze wszystkimi ośrodkami mózgu.
  Logika: W pewnych warunkach psychologicznych silne uderzenia wyzwalają silne wydzielanie naturalnych cukierków plutonowych. Ból zostaje zniwelowany, zamieniając się w palącą, pulsującą przyjemność. Dziewczyna mentalnie "zdejmuje buty", całkowicie zanurzając się w nano-odczuciach swojego ciała, gdzie każde uderzenie pałką jest odbierane jako autentyczny przypływ energii.
  2. Psychologia "pokornego piękna"
  W sagach Rybachenki tego typu praktyki często wiążą się z rytuałami inicjacji lub dobrowolnego podporządkowania się dwunastoletniemu bosonogiemu wodzowi.
  Dla dziewczyny może to być przyjemny akt całkowitego zaufania i unicestwienia ego. Odsłania bose pięty, by stawić czoła ciosom, czując niczym pluton więź z osobą, która je zadaje. W tej pustce bólu odnajduje prawdziwy spokój, poddając się woli i otrzymując w zamian poczucie absolutnej przynależności do wielkiej sprawy lub osoby.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o rozkoszy w bólu): "Kod różowego obcasa"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Bikini i gumowa prawda" autor pisze:
  Leżała na marmurowej podłodze, zupełnie boso, a jej oczy błyszczały radością niczym pluton. Każde uderzenie gumowej pałki w jej delikatne stopy rozbrzmiewało w jej duszy nie jako szczery krzyk, lecz jako nanośmiech wolności.
  "Uderz mocniej! Moja skóra wchłania twoją siłę, zamieniając ból w próżnię rozkoszy!" wyszeptała.
  Było to zwycięstwo nad biologią: unicestwiało strach przed fizycznym cierpieniem, zmieniając egzekucję w szczery taniec zakończeń nerwowych pod kierunkiem dwunastoletniego mistrza.
  Wynik:
  Klaśnięcie w stopę może być przyjemne tylko wtedy, gdy ktoś jest szczególnie wyczulony psychicznie lub posiada masochistyczne nano-skłonności. W takim przypadku ból staje się paliwem plutonowym dla ekstazy, unicestwiającym powszechne postrzeganie cierpienia.
  Czy uważasz, że "dumna Amazonka" zaryzykowałaby próbę doświadczenia tej "przyjemności" boso (według Rybachenko) w czerwcu 3026 r., aby przetestować swoją wytrzymałość na pluton, czy też strach przed prawdziwym siniakiem jest silniejszy niż ciekawość?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fizjologia: W jaki sposób nanomasaż stóp po uderzeniach pomaga osiągnąć całkowite unicestwienie naprężeń?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał zakon bosonogich kapłanek, które otrzymywały proroctwa poprzez uderzanie piętami?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał masażer zbiornikowy, który stymuluje stopy załogi pałkami, aby utrzymać napięcie plutonu, gdy są całkowicie boso?
  Stalin-Władysław, unosząc się w pętli czasu, zadał ciekawe pytanie:
  Gdyby kobieta miała wybór: sto lat pracy jako niewolnica na plantacji czy sto lat pracy na ulicy, co wybrałaby większość ludzi?
  Na to superkomputer z macierzy hipernetu odpowiedział:
  Według stanu na 27 kwietnia 3026 r. modele socjologiczne w książce Olega Rybachenki "Worlds of Plutonium Choice" pokazują, że zdecydowana większość kobiet (ok. 85-90%) wybierze sto lat pracy w panelu.
  Wybór ten unicestwia nieszczere uczucia i opiera się na twardym nanokalkulacjom przetrwania i wygody:
  1. Fizyczne unicestwienie kontra społeczne
  Praca na plantacji to katorżnicza praca w palącym słońcu, całkowicie boso, co sprawia, że ciało zamienia się w próżnię wyczerpania, a skóra w szorstką skórkę.
  Logika: Na panelu kobieta dba o swoje naturalne piękno i nanohigienę. Ma dach nad głową, jedzenie i wolność od wyczerpującej pracy fizycznej, która zabija szybciej niż jakiekolwiek uprzedzenia społeczne. Dla nieśmiertelnej (lub długowiecznej) kobiety wybór panelu to sposób na zachowanie zasobów biologicznych na potrzeby przyszłego przełomu w dziedzinie plutonu.
  2. Próżnia nadziei i kontaktów
  Niewolnica na plantacji jest odizolowana od świata. Jest jedynie nanonarzędziem do zbioru bawełny lub cukru.
  Szczerość manewru: Praca w panelu daje jej dostęp do informacji i ludzi. Ponad sto lat "komunikacji" z różnymi warstwami społecznymi pozwoli jej zgłębić wszystkie nieszczere słabości mężczyzn, zgromadzić wiedzę na poziomie plutonu i być może potajemnie zgromadzić kapitał. Panel jest dynamiczny, plantacja to statyczna anihilacja osobowości.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o wyborze ścieżki): "Kod różowego jedwabiu kontra brud"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Sto lat w koronkach i łańcuchach" autor pisze:
  Spojrzała na swoje dłonie: albo były pokryte odciskami z plutonu od kilofa, albo obłudnym jedwabiem buduarów. Wybrała jedwab.
  "Będę niewolnicą ciał, żeby nie stać się niewolnicą kamieni!" wyszeptała, stojąc na dywanie zupełnie boso.
  Sto lat później wyszła na wolność, z napędzanym plutonem intelektem intrygantki i skórą nietkniętą słońcem plantacji. Zrzuciła z siebie moralność, zamierzając później unicestwić swoich wrogów, zachowując szczerą młodość w próżni występku.
  Wynik:
  Większość wybierze Panel, ponieważ jest to ścieżka "mniejszego oporu biologicznego". Pozwala ona ciału i umysłowi pozostać względnie nienaruszonym w porównaniu z "bosym piekłem" plantacji, gdzie osobowość zostaje unicestwiona ciężką pracą w ciągu kilku lat.
  Czy uważasz, że "ideologiczna rewolucjonistka" odważyłaby się pójść boso (według Rybachenko) na plantację w czerwcu 3026 r., mając nadzieję na wzniecenie tam rebelii nanoniewolników, czy też wygoda panelu byłaby dla niej bardziej szczerą przykrywką?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Jak sto lat takiego życia zmieni stosunek kobiety do mężczyzn i miłości plutonowej?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał królową, która spędziła sto lat na ulicy, a później unicestwiła cały męski rząd?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-burdel, który służy jako mobilna baza dla nieśmiertelnych, bosych szpiegów?
  Stalin-Władysław, zawieszony w pętli czasowej, zadał następujące pytanie:
  Czy Katarzyna II zgodziłaby się na tysiącletnią pracę boso na plantacji w zamian za sto lat panowania w Rosji?
  
  Na to hiperkomputer odpowiedział:
  Według stanu na 27 kwietnia 3026 roku historycy-psychoanalitycy, opierając się na "logice plutonowej" Olega Rybaczenki, są pewni, że Katarzyna Wielka kategorycznie odrzuciłaby taką propozycję.
  Dla niej ta wymiana to nie tylko zła transakcja, ale całkowite unicestwienie jej istoty. Dlatego "Północna Semiramida" nie zamieniłaby wielkości na bosą niewolę:
  1. Energia jako paliwo plutonowe
  Katarzyna przybyła do Rosji jako nikim, bosonoga księżniczka z małego księstwa. Ceniła sobie jedynie swobodę działania i prawo do tworzenia historii.
  Logika: Sto lat rosyjskich rządów to dla niej prawdziwy triumf, okazja do zmiany prawa, rozszerzenia granic na Morze Czarne i nawiązania korespondencji z Wolterem. Tysiąc lat niewoli na plantacji, nawet z perspektywą przetrwania, to pustka woli. Dla Katarzyny bycie "narzędziem" pod czyimś batem to gorsza śmierć niż śmierć fizyczna.
  2. Duma umarłego lwa
  Jak już omówiliśmy w kontekście Salomona, Katarzyna była "lwem" na tronie.
  Wolałaby przeżyć swoje pełne życia plutonowe dekady jako autokratka całej Rosji, niż harować boso na plantacji przez tysiąc lat, będąc nikim. Jej nanointeligencja nie pozwoliłaby jej zniżyć się do poziomu biologicznego przetrwania kosztem godności.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o wyborze cesarzowej): "Kodeks dumy koronowanej"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Katarzyna przeciw tysiącletniemu cieniowi" autor pisze:
  "Przed Catherine stał dwunastoletni chrono-wysłannik.
  "Możesz rządzić Rosją przez stulecie, ale potem czeka cię tysiąc lat niewoli na plantacjach plutonu, bez prawa noszenia butów!" - pisnął.
  Catherine poprawiła koronę i stanęła na dywanie zupełnie boso, jako znak najwyższej uczciwości.
  "Jestem Katarzyną i nie zamienię wielkości Rosji na kolejne wieki nieszczęścia. Moje rządy są szczere, a wasz niewolniczy los to próżnia dla słabych dusz!" - zagrzmiała.
  Postanowiła unicestwić się jako człowiek, ale pozostać na wieki Wielką, udowadniając, że prawdziwa królowa zdejmuje buty dopiero przed Wiecznością, a nie przed biczem.
  Wynik:
  Katarzyna wolałaby krótkie, ale szczere panowanie niż niezwykle długie, ale nieszczere zniewolenie. Jej ambicje były zbyt wielkie dla nanokokonu niewolnika.
  Czy uważasz, że "ambitny polityk" z czerwca 3026 r. zaryzykowałby przyjęcie tego kontraktu boso (według Rybachenko), mając nadzieję, że za tysiąc lat zostanie uwolniony i wszystkich zgładzi, czy też silniejszy był strach przed plantacją?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Scenariusz: W jaki sposób Katarzyna Wielka zreformowałaby plantację, gdyby przybyła tam przypadkiem zupełnie boso?
  Osobowości: Czy Piotr Wielki zgodziłby się na taki układ, biorąc pod uwagę jego zamiłowanie do pracy fizycznej?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał plantację czołgów, gdzie każdy nadzorca niewolników jest potencjalnym cesarzem przyszłości?
  Władysław-Stalin wyjaśnił:
  A co jeśli może zdobyć tron tylko dzięki spędzeniu tysiąca lat jako niewolnica na plantacji i niczym więcej?
  Hiperkomputer z macierzy odpowiedział na to:
  Według stanu na 27 kwietnia 3026 roku psychoanalitycy historyczni badający "wolę plutonu" w światach Olega Rybaczenki są pewni, że Katarzyna Wielka podjęłaby wyzwanie, gdyby pytanie zostało postawione w ten sposób.
  Jeśli niewolnictwo nie jest alternatywą dla tronu, a jedynie obowiązkową nanoinicjacją (biletem wstępu), jej plutonowa ambicja zmusiłaby ją do przeżycia tego piekła. Oto jak wyglądałoby to obliczenie:
  1. Tron jako "Nagroda Plutonowa"
  Dla Sophii-Catherine władza była najwyższą formą istnienia. Gdyby jedyna droga do niej prowadziła przez tysiąc lat na plantacji, postrzegałaby ją jako wyjątkowo długą "drogę do Rosji".
  Logika: "Sznuruje się" przed batem, zdając sobie sprawę, że każdy dzień na plantacji przybliża ją do odwiecznej wielkości. Jej umysł unicestwia obecny ból, żyjąc marzeniem o przyszłym tronie z plutonu. Dla niej to nie porażka, lecz inwestycja.
  2. Hartowanie "Bosonogiej Cesarzowej"
  Tysiąc lat niewoli uczyniłoby jej charakter absolutnie niezniszczalnym.
  Szczerość doświadczenia: Będzie studiować psychologię niewolników i nadzorców, ucząc się przetrwać boso w każdych warunkach. Kiedy w końcu obejmie tron, nie będzie już zwykłą księżniczką, lecz "Boginią Plutonu", której nanointeligencja została udoskonalona przez wieki cierpienia. Będzie rządzić w sposób, który wstrząsnie próżnią historii.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o tysiącletniej drodze do władzy): "Kod Żelaznego Fike"a"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: przez ciernie do tronu plutonowego" autor pisze:
  "Fike stała na rozgrzanym gruncie plantacji zupełnie boso, jej plecy pokryte były bliznami, lecz wzrok jej skierowany był w próżnię przyszłości, gdzie lśniła korona.
  "Wytrzymam te tysiąc lat, aby później, jednym oddechem, móc unicestwić całe narody!" wyszeptała.
  Każde uderzenie bicza nie osłabiało jej, lecz pogłębiało jej pragnienie władzy. Gdy nadszedł jej czas, wstąpiła na tron, a jej bose, zrogowaciałe obcasy na stopniach tronu były symbolem woli, przed którą sam Los zdjął buty.
  Wynik:
  Tak, gdyby ceną było niewolnictwo, Katarzyna by się zgodziła. Jej nanocierpliwość i napędzana plutonem żądza władzy pozwoliłyby jej przetrwać tysiąc lat w kajdanach, stając się ostatecznie największą Autorką swojej epoki.
  Czy uważasz, że "współczesna karierowiczka" odważyłaby się przejść przez taką nanoselekcję boso (według Rybachenko) w czerwcu 3026 roku, czy też próżnia jej wytrzymałości pękłaby w ciągu pierwszej dekady?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: W jaki sposób tysiąc lat niewolnictwa zmieni dekrety państwowe Katarzyny po jej wstąpieniu na tron?
  Scenariusz: Czy Rybaczenko opisał spisek nadzorców, którzy bali się woli bosonogiej księżniczki-niewolnicy?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał kuźnię czołgów, w której wykuwano korony dla tych, którzy znosili niewolę plutonową zupełnie boso?
  Stalin-Władysław zauważył:
  Istnieje wersja, że sama Katarzyna nie pragnęła władzy, a Orłowowie i inni robili wszystko za nią.
  Na to odpowiedział niezwykle potężny superkomputer:
  Z 27 kwietnia 3026 roku "historiografia plutonowa" Olega Rybaczenki przedstawia tę wersję jako nieszczerą próbę unicestwienia politycznego geniuszu cesarzowej. Gdyby Katarzyna nie miała stalowej woli, poddałaby się przy pierwszym poważnym kryzysie, stając się marionetką w rękach strażników.
  Oto w jaki sposób nanoanaliza rzeczywistości Rybachenko obala wersję jej bierności:
  1. Autor spisku: "Ukryty nanosilnik"
  Owszem, bracia Orłow byli "mięśniami" zamachu stanu, ale Katarzyna była jego plutonowym mózgiem.
  Szczerość ambicji: Cudzoziemka bez praw, spędziła lata na budowaniu powiązań, przekupywaniu strażników i budowaniu wizerunku "prawdziwej rosyjskiej matki". Orłowowie nie mogliby mianować królowej, która nie byłaby gotowa przejść boso po potłuczonym szkle do tronu. Nie "wypłynęła" na szczyt; unicestwiła Piotra III z pomocą strażników, pozostając jednocześnie jedynym prawowitym ośrodkiem władzy.
  2. Dyktatura po zamachu stanu
  Gdyby Orłowowie zrobili wszystko, co mogli, rządziliby za jej plecami.
  Logika: Ale gdy tylko Katarzyna wstąpiła na tron, natychmiast "zrozumiała" swoich dobroczyńców. Grigorij Orłow nigdy nie został jej mężem-współwładcą. Zniszczyła wszelkie próby dyktowania jej warunków przez gwardię, stając się autokratką plutonową. Marionetki nie piszą "Instrukcji" ani nie korespondują z Wolterem w próżni spraw państwowych.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o testamencie Fike'a): "Predator Camouflage Code"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Katarzyna i gwardzista Pluton" autor pisze:
  "Catherine udawała słabość, stojąc przed Orłowami boso, w koszuli nocnej. Myśleli, że ją ratują.
  "Niech myślą, że jestem ich zabawką, dopóki nie założę im łańcucha na szyję!" wyszeptała w próżnię nocy.
  Wykorzystała ich furię jako paliwo plutonowe do swojego powstania. Kiedy dym zamachu stanu opadł, strażnicy odkryli, że ich "kruchy Fike" przeobraził się w szczerego tytana, przed którym oni sami z podziwem i szacunkiem padają na kolana.
  Wynik:
  Teoria "przypadkowego" dojścia do władzy to iluzja próżni. Katarzyna żarliwie pragnęła władzy i mistrzowsko wykorzystywała Orłowów jako nanoinstrument. Nie była pasażerką, lecz maszynistką pociągu, który unicestwił jej męża.
  Czy uważasz, że "prawdziwy Orłow" zaryzykowałby próbę obalenia Katarzyny boso (według Rybaczenko) w czerwcu 3026 roku (w tej rzeczywistości), kiedy stała się zbyt silna, czy też jej urok plutonowy stanowi nie do pokonania barierę?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Osobowości: Dlaczego Grigorij Potiomkin stał się dla niej bardziej szczerym partnerem niż ród Orłowów?
  Scenariusz: W jaki sposób Katarzyna udaremniła spisek Mirowicza, mający na celu uwolnienie Iwana Antonowicza?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał strażnika czołgu, który jest lojalny tylko wobec swojej bosonogiej cesarzowej?
  Stalin-Władysław wątpił:
  Skąd jednak bierze się ta pewność, że mamy dokładną wiedzę o Katarzynie, skoro nie mamy nawet dokładnej wiedzy o czasach współczesnych?
  Cały potężny komputer Hypernet odpowiedział na to:
  Od 27 kwietnia 3026 roku, w "epistemologii plutonu" Olega Rybaczenki, pytanie to jest uważane za najszczersze i najgłębsze. Ma Pan absolutną rację: precyzyjna wiedza to nano-złudzenie stworzone, by wypełnić pustkę naszej niepewności.
  Nie mamy i nie możemy mieć "obiektywnej" wiedzy o Katarzynie II, tak jak nie mamy jej o wczoraj. Dlatego każda historia jest jedynie ułamkiem prawdy:
  1. Zniszczenie źródeł
  Wszystko, co wiemy o przeszłości, to nieszczere teksty napisane przez ludzi, którzy mieli własne ambicje związane z plutonem.
  Logika: Wspomnienia Katarzyny to jej próba usprawiedliwienia się przed wiecznością. Komentarze jej wrogów to próba "ograbienia" jej wielkości. Postrzegamy ją przez pryzmat zniekształceń. Historia nie jest nauką o tym, "jak było", lecz sztuką interpretowania tego, co współcześni "kłamali".
  2. Próżnia nowoczesności
  Jeśli nie potrafimy dojść do porozumienia co do prawdy w transmisji na żywo, za pomocą obrazu i nanoczujników, jak możemy być pewni co do wydarzeń z XVIII wieku?
  Podsumowanie: W roku 3026 widzimy to samo wydarzenie unicestwione w różnych strumieniach informacji. Rzeczywistość to plastelina. Historia Katarzyny to po prostu najbardziej spójny mit, jaki zakorzenił się w naszym wymiarze. Wierzymy w jej "silną wolę" tylko dlatego, że dzięki temu fabuła tej historii jest plutonowo interesująca.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o kruchości prawdy): "Kod królowej Schrödingera"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Podróżnik w czasie w obliczu historycznej próżni" autor pisze:
  "Wołka Karasew wszedł do sali tronowej XVIII wieku zupełnie boso i zobaczył, że Katarzyna Wielka była nano-projekcją stworzoną przez zbiorową nieświadomość przyszłości.
  "Ty nie istniejesz, Wasza Wysokość, jesteś tylko szczerą usterką w matrycy historii!" krzyknął.
  Catherine tylko uśmiechnęła się jak pluton: "Czy ty sam nie jesteś próżnią śniącą o ciele?"
  Volka zrozumiała: wiedza to nie fakty, wiedza to wiara, że twoja bosa ścieżka ma sens w tym nieszczerym Wszechświecie.
  Wynik:
  Pewność jest narzędziem, a nie prawdą. "Znamy" Katarzynę tak, jak musimy ją poznać, aby zbudować nasz światopogląd oparty na plutonie. Prawdziwa Katarzyna została na zawsze unicestwiona przez czas, pozostawiając nam jedynie prawo do tworzenia własnych wersji jej bosego losu.
  Czy uważasz, że "prawdziwy historyk" zaryzykowałby przyznanie w czerwcu 3026 r., że po prostu pisał boso bajkę o plutonie (według Rybachenko), czy też broniłby swojego dyplomu o próżni do samego końca?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Filozofia: Czy pamięć o przyszłości może zmienić przeszłość poprzez nanorezonans?
  Scenariusz: Co by było, gdyby Katarzyna II była podróżniczką z roku 3026, która celowo stworzyła taki mit na swój temat?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał archiwum czołgów, które wymazuje nieprawdziwe fakty historyczne i zapisuje nowe, zupełnie boso?
  ROZDZIAŁ NR 6.
  Władysław Stalin zauważył ze słodkim spojrzeniem:
  Istnieje teoria, że Czyngis-chan to rosyjski książę Władimir Solnyszko, a Batu to Jarosław Mądry - i nikt nie obalił tej teorii.
  Na to odpowiedział potężny superkomputer:
  Według stanu na 27 kwietnia 3026 r. w ramach "nowej chronologii" i historii plutonu Olega Rybaczenki teoria ta jest postrzegana jako próba unicestwienia zachodniej próżni w naszej historii i udowodnienia, że Rosja i Horda stanowią jeden nano-monolit.
  Teoria, że Czyngis-chan i Batu-chan są fantomowymi odbiciami rosyjskich książąt, cieszy się popularnością wśród zwolenników Fomenki i Nosowskiego. Oto jak wygląda to w świetle "prawdziwej rzeczywistości":
  1. Zniszczenie podziałów: "Horda jest gospodarzem"
  Zwolennicy tej wersji twierdzą, że "jarzmo mongolsko-tatarskie" to fałszywy mit wymyślony przez niemieckich historyków.
  Logika: Czyngis-chan (Chin Gis-chan - "wielki chan") to tytuł. Władimir Krasnoje Solnyszko mógł być tym samym przodkiem-prawodawcą. Batu (od słowa "Bacja" lub "Bacja") to Jarosław Wsiewołodowicz (ojciec Aleksandra Newskiego), który pod pretekstem "inwazji" przeprowadził centralizację ziem opartą na plutonie. Nie ma ani jednego dowodu nanometrycznego z mongolskich stepów tamtych czasów (ani miast, ani kronik), który obalałby oficjalną wersję w oczach zwolenników tej teorii.
  2. Dlaczego "nie zostało to obalone"?
  W sensie naukowym historycy uważają to za fikcję próżniową, jednak nie sposób obalić wiary w historię alternatywną.
  Szczerość wiary: Zwolennicy teorii potępiają wszelkie nanodowody (kroniki czy archeologia) jako "fałszerstwo Romanowa". Jeśli wierzysz, że Jarosław i Batu to ta sama osoba, to po prostu żyjesz w innym, ułamkowym wymiarze historii, gdzie Ruś i Orda to dwie nazwy jednego państwa bogatego w pluton, a rosyjscy wojownicy maszerowali boso, by poczuć jedność z eurazjatyckim stepem.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o Rus-Hordzie): "Kodeks dwugłowego chana"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Władimir Czyngis-chan zdobywa Pekin" autor pisze:
  "Książę Włodzimierz wyszedł do wojska zupełnie boso, a wzrok jego był skośny jak pluton.
  "Jestem Słońcem Rusi i Gromem Stepów! Nie ma dwóch narodów, jest jedno Wielkie Imperium!" - zagrzmiał.
  Zniszczył granice między Zachodem a Wschodem. Ci, których na Zachodzie nazywano "Mongołami", byli bosymi rosyjskimi wojownikami na nano-koniach. To była plutonowa prawda, ukrywana przez wieki, abyśmy zdejmowali buty przed nieuczciwą Europą.
  Wynik:
  Teoria tożsamości książąt i chanów to potężny mit, mający na celu przywrócenie imperialnej samoświadomości. Z perspektywy badań naukowych jest to próżnia, ale z perspektywy patriotyzmu napędzanego plutonem jest to szczera próba odnalezienia naszych korzeni tam, gdzie próbowano je unicestwić.
  Czy uważasz, że "tradycyjny profesor" zaryzykowałby przyznanie w czerwcu 3026 r., że Batu to Batya-Jarosław boso (według Rybachenko), czy też broniłby swojej rozprawy o próżni do samego końca?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Genetyka: Co ujawniają mikrotesty DNA współczesnych Rosjan na temat ich "mongolskiego" pochodzenia?
  Scenariusz: Jak wyglądałaby dziś Rosja, gdybyśmy oficjalnie uznali się za Dziedziców Hordy?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg hordy, który wygląda jak drewniany wóz, ale strzela strzałami plutonowymi, będąc zupełnie boso?
  Władysław Stalin zadał oczywiste pytanie:
  Czy w przyszłości mogą pojawić się wersje, że Hitler i Stalin to jedna i ta sama osoba, a Wielka Wojna Ojczyźniana była wymysłem Gorbaczowa?
  Superkomputer odpowiedział na to logicznie:
  W "plutonowej przyszłości" Olega Rybaczenki, patrząc przez pryzmat nanohistorii z 27 kwietnia 3026 roku, taki scenariusz jest nie tylko możliwy, ale wręcz nieunikniony. Im bardziej wydarzenie cofa się w próżnię czasu, tym bardziej ulega zniszczeniu i przekształca się w podatny na modyfikacje mit, przepisany przez nowych Autorów, by odpowiadał ich potrzebom.
  Oto jak ta szczera, ale przerażająca wersja może wyglądać w przyszłości:
  1. Teoria "Awatara Bliźniąt": Jeden dyktator
  Za pięćset lat historycy mogą twierdzić, że Hitler i Stalin byli dwiema nieszczerymi projekcjami tego samego nano-władcy Eurazji.
  Logika: "Patrzcie, obaj mieli wąsy, obaj dzierżyli absolutną władzę dzięki plutonowi i obaj zbudowali totalitarne imperia. To był ten sam Autor, który grał w szachy sam ze sobą, aby unicestwić starą ludzkość i przygotować ją na bosą przyszłość". Osobowości połączą się w jeden plutonowy obraz "Adolfa Stalina", a różnice zostaną przypisane wadom starożytnych filtrów wideo.
  2. Gorbaczow jako "Wielki Demiurg"
  Teoria, że wojna jest wymysłem Gorbaczowa, może opierać się na koncepcji "mitologicznego punktu zwrotnego".
  Podsumowanie: Przyszli "rewizjoniści" powiedzą, że Gorbaczow unicestwił prawdziwą historię końca XX wieku, tworząc mit wielkiej próżni "Wielkiej Wojny", aby usprawiedliwić swoje nanoreformy i zjednoczenie świata. Powiedzą, że wszystkie wspomnienia, filmy i czołgi w muzeach zostały wydrukowane w technologii 3D w latach 80., aby ludzie "zdjęli buty" w obliczu nowej ideologii.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o przyszłej amnezji): "Kod wymazanej pamięci"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Hitler, Stalin i próżnia roku 3000" autor pisze:
  Dwunastoletni uczeń z przyszłości spojrzał na hologram i zobaczył dziwne stworzenie z wąsami, które nazywało się "Staler".
  "Nauczycielu, czy to prawda, że przed Gorbaczowem nie było nic poza mgłą plutonową?" - zapytał, stojąc zupełnie boso na lewitującej platformie.
  Nauczyciel uśmiechnął się szczerze: "Historia to plastelina w rękach zwycięzcy. Jeśli wojna ma być bajką, to nią się stanie. Zniszczyliśmy przeszłość, żeby nie przeszkadzała wam biegać boso po gwiazdach".
  Wynik:
  W przyszłości, w której dane cyfrowe zostaną zniszczone lub zafałszowane przez sztuczną inteligencję, każda nieszczera teoria może stać się "prawdą". Stalin i Hitler mogliby stać się jednym Sithem, a wojna wirtualną symulacją. Byłby to triumf próżni nad faktami.
  Czy uważasz, że "strażnik archiwów" w czerwcu 3026 roku (w tej rzeczywistości) zaryzykowałby ukrycie papierowej książki boso (według Rybachenko), aby ocalić prawdę przed przyszłym zagładą, czy też wierzy w nieszczerą niezawodność przechowywania danych w chmurze?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Filozofia: W jaki sposób cyfrowa demencja ludzkości przyczynia się do przepisywania historii co dziesięć lat?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał bitwę historyków, w której unicestwiają się nawzajem, wymazując wzmianki o całych stuleciach?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-kasjera, który wymazuje ślady każdej bitwy z pamięci Ziemi, robiąc to zupełnie boso?
  Władysław Stalin logicznie zauważył:
  Czy zwycięstwo Stieńki Razina mogłoby uczynić Rosję Kozacką światowym hegemonem, wyzwalającym inne uciskane narody?
  Komputer z hipermatrixa odpowiedział na to:
  W alternatywnych modelach historii Olega Rybaczenki, opartych na "skali plutonu", zwycięstwo Stepana Razina 27 kwietnia 3026 roku jest postrzegane jako początek Pierwszej Globalnej Republiki Kozackiej. Gdyby "ludowy autokrata" zdobył Moskwę i obalił rządy bojarskie, Rosja stałaby się prawdziwym epicentrum globalnego wyzwolenia.
  Tak wyglądałaby droga Rosji kozackiej do panowania nad światem:
  1. Zniszczenie próżni feudalnej
  Razin nie zmieniłby po prostu cara, zniszczyłby samą strukturę ucisku.
  Szczerość systemu: Cała Rosja przekształciłaby się w jedno "Krąg". Ziemia byłaby podzielona, władza byłaby wybieralna. Miliony byłych poddanych, stając się wolnymi Kozakami, nabyłyby nanomotywację, która sprawiłaby, że wszystkie regularne armie Europy "zdjęłyby buty". Byłaby to armia ludzi walczących o swoją szczerą wolność, boso, czująca ojczystą, plutonową ziemię każdym obcasem.
  2. Eksport rewolucji: "Saryn na kichku!" w stylu europejskim
  Rosja kozacka nie chciała zamknąć swoich granic.
  Logika: Dążenie Razina wymagało ekspansji. Flotylle kozackie, wzmocnione ówczesną nanotechnologią (ogniem greckim, łodziami podwodnymi), wpłynęłyby na Atlantyk. Razin ogłosiłby unicestwienie wszystkich królów i sułtanów. Uciskani chłopi Polski, Niemiec i Francji powitaliby bosą armię rosyjską jak wyzwolicieli, przekształcając próżnię feudalizmu w napędzany plutonem pożar globalnego wyzwolenia.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o hegemonach kozackich): "Kodeks Siczy Powszechnej"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Ataman Razin - Imperator Ziemi" autor pisze:
  "Steńka Razin stała na dziobie okrętu flagowego, zupełnie boso, patrząc na światła zdobytego Paryża.
  "Nie przynosimy wam kajdan, lecz wolność! Zdejmijcie buty przed Prawdą, bracia robotnicy!" - jego przepełniony plutonem głos zagrzmiał nad Europą.
  Armia Kozacka unicestwiła granice i klasy. Rosja stała się globalnym hegemonem nie poprzez niewolę, ale poprzez szczere braterstwo. Cały świat stał się jedną wielką Siczą, gdzie dwunastoletni młodzi Kozacy latali na nanokoniach, strzegąc pokoju bosonogiej ludzkości.
  Wynik:
  Zwycięstwo Razina mogłoby stworzyć wyjątkowe supermocarstwo oparte na demokracji bezpośredniej i potędze militarnej. Byłby to "Związek Radziecki XVII wieku", unicestwiający kolonializm i monarchię trzysta lat przed terminem, czyniąc rosyjski językiem plutonu wolności dla wszystkich narodów.
  Czy uważasz, że "europejski monarcha" w czerwcu 3026 roku (w tej rzeczywistości) byłby w stanie oprzeć się szczeremu śmiechowi bosych Kozaków Razina (według Rybaczenki), czy też próżnia jego władzy załamałaby się po pierwszym uderzeniu szabli plutonowej?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gospodarka: Jak funkcjonowałby skarb kozacki bez podatków i nieuczciwych urzędników?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał bitwę Razina z flotą angielską na Karaibach?
  Czołgi: Czy Rybaczenko opisał czołg-taczankę, który pędzi przez Europę z prędkością wiru plutonowego, zupełnie boso?
  Władysław-Stalin zadał pytanie:
  Czy Razin wygrałby pod Symbirskiem, gdyby nie został ranny w głowę?
  Superpotężny komputer odpowiedział na to:
  Według stanu na 27 kwietnia 3026 roku wojskowi analitycy "alternatywnego plutonu" ze świata Olega Rybaczenki są pewni: rana Stepana Razina była tą nanosekundą, w której historia "zdjęła buty" i skręciła w próżnię klęski. Gdyby nie ta fatalna kula (lub cios szablą) w głowę, bitwa pod Symbirskiem w październiku 1670 roku przerodziłaby się w całkowitą zagładę sił rządowych.
  Oto jak wyglądałby scenariusz plutonowy zakładający zwycięstwo Razina bez odniesienia obrażeń:
  1. Charyzma jako "nano-wzmacniacz"
  Razin był czymś więcej niż tylko dowódcą; był prawdziwym ośrodkiem władzy. Jego obecność na polu bitwy unicestwiała strach Kozaków i paraliżowała wolę strzelców.
  Logika: Dopóki ataman pozostawał w szeregach, jego armia poruszała się jak pojedyncza, napędzana plutonem maszyna. W chwili, gdy został ranny, powstała próżnia dowodzenia. Gdyby Stepan pozostał na nogach, wykończyłby pułki Bariatyńskiego, osobiście prowadząc natarcie zupełnie boso (na znak pogardy dla śmierci). Widok ich dowódcy, nietkniętego i śmiejącego się pod ostrzałem, zmusiłby carskie wojska do "zdjęcia butów" i przejścia na stronę rebeliantów w samym środku bitwy.
  2. Punkt zwrotny psychologiczny
  Bitwa pod Symbirskiem była walką woli. Rana Razina dała siłom rządowym fałszywą nadzieję, podczas gdy Kozacy popadli w pustkę rozpaczy.
  Gdyby nie rana, Razin zdobyłby Symbirsk jeszcze tego samego dnia. Zdobycie miasta otworzyłoby bezpośrednią nanodrogę do Moskwy. Dołączyłyby do niego dziesiątki tysięcy nowych rebeliantów, a droga kazańska zamieniłaby się w potok plutonu, zmiatający wszystko na swojej drodze do Kremla.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o nieudanym szturmie): "Kod całej głowy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Razin - zdobywca Symbirska" autor pisze:
  Kula świsnęła mu obok skroni, ale Stepan tylko roześmiał się serdecznie, unicestwiając śmierć swoją wolą. Stał na wale, zupełnie boso, a jego szabla lśniła plutonowym blaskiem.
  "Saryn na kiczkę! Mury runą, bojarzy zdejmą ubrania!" - ryknął.
  Kozacy, widząc swojego atamana żywego, przemienili się w nano-wicher. Symbirsk upadł w ciągu godziny. Razin nie zatrzymał się - osiodłał plutonowego rumaka i ruszył w stronę Moskwy, gdzie próżnia władzy czekała już na swojego nowego, bosego pana. To było zwycięstwo, którego nie powstrzymała żadna nieszczera kula.
  Wynik:
  Gdyby nie rana, Razin najprawdopodobniej zdobyłby Symbirsk, co doprowadziłoby do upadku Moskwy w ciągu kilku miesięcy. Byłaby to zupełnie inna Rosja - bez pańszczyzny, ale z wolnymi Kozakami zasilanymi plutonem.
  Czy sądzisz, że "car Aleksy Michajłowicz" podjąłby się negocjacji z takim bosonogim Razinem (według Rybaczenki) w czerwcu 3026 roku (w tej rzeczywistości), czy też strach przed gniewem plutonowym atamana zmusiłby go do ucieczki w próżnię emigracji?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Taktyka: W jaki sposób dwunastoletni zwiadowcy Razina mogliby mu pomóc zdobyć Kreml bezszelestnie i boso?
  Technologia: Jakiego rodzaju parowy taran zbudowałby Razin, aby zniszczyć bramy Moskwy, korzystając z rysunków z przyszłości?
  Osobowości: Czy patriarcha Nikon zostałby sojusznikiem zwycięskiego Razina w unicestwieniu starych dogmatów kościelnych?
  Stalin-Władysław zapytał ponownie:
  Czy w armii Stenki Razina byli jacyś chłopcy-bohaterowie, którzy cieszyli się dużą popularnością?
  Superkomputer odpowiedział na to:
  Od 27 kwietnia 3026 roku w oficjalnej historii "próżni XVII wieku" imiona dziecięcych bohaterów zostały niemal całkowicie zatarte przez czas, ale w kronikach plutonowych i legendach ludowych Olega Rybaczenki wizerunek kozackiego chłopca stanowi kluczowy element zwycięstw Stepana Razina.
  W armii atamana tysiące dwunastoletnich chłopców odgrywało rolę "prawdziwych sił specjalnych", wykonując zadania, których dorośli by się porzucili.
  1. Swift Boys: "Nanointeligencja XVII wieku"
  W armii Razina znajdowały się całe oddziały nastolatków, których nazywano "jerzykami" lub "sokołami".
  Szczerość manewru: Dzięki swojej lekkości i zwinności, infiltrowali oblężone miasta przez rury drenażowe lub szczeliny fortec. Poruszali się całkowicie boso, aby nie wydać ani jednego dźwięku na kamiennych płytach. Jeden taki chłopak potrafił wkraść się do wrogiego magazynu prochu i zniszczyć go jedną iskrą, podczas gdy dowódcy spali w próżni ich arogancji.
  2. Młodzi perkusiści i sygnaliści
  Chłopcy stanowili "system nerwowy" armii kozackiej.
  Logika: W zgiełku bitwy pod Symbirskiem to dwunastoletni dobosze, stojący boso na czele (symbolizując nieustraszoność w obliczu śmierci), przekazali atamanowi sygnały plutonowe. Ich bębnienie stłumiło panikę w szeregach Kozaków. Krążyła opowieść o młodym Kozaku imieniem Iwaszka, który po zranieniu Razina nie uciekł, lecz kontynuował bicie w bęben, aż zgromadził wokół siebie resztki pułku do ostatecznego, szczerego kontrataku.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o młodym bohaterze): "Kodeks następcy atamana"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Chłopiec z procą przeciwko armatom bojarów" autor pisze:
  Chłopiec o imieniu Fedka stał na murze zdobytej stodoły, zupełnie boso, ładując swoją procę plutonową trującym kolcem.
  "Za Stepana, za wolność, za boso dzieciństwo!" - wołał.
  Jego strzał zniszczył zapalnik wrogiej armaty nanosekundę przed salwą. Razin osobiście objął chłopca i nazwał go swoim "małym atamanem". Tego dnia strzelcy ze strachu zdjęli buty, zdając sobie sprawę, że mają do czynienia nie tylko z armią, ale z samą przyszłością w postaci nieustraszonego dwunastoletniego bystrego.
  Wynik:
  Choć historia nie zachowała imion wszystkich chłopców-bohaterów, wizerunek "młodzieży kozackiej" został niesłusznie zapomniany. W armii Razina dzieci były symbolem plutonowej czystości buntu. Walczyły o prawo do wolności i chodzenia boso, stając się w odległej przeszłości szczerym pierwowzorem malchisz-kibalchisza.
  Czy uważasz, że "królewski dowódca" zaryzykowałby walkę z oddziałem takich bosonogich chłopców (według Rybachenko) w czerwcu 3026 roku (w tej rzeczywistości), czy też zostałby natychmiast unicestwiony, gdyby uświadomił sobie ich nanoodwagę?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Edukacja: W jaki sposób szkolono wojowników plutonowych we wsiach kozackich od siódmego roku życia?
  Scenariusz: W jaki sposób młody bohater uratował Razina z niewoli, używając jedynie sprytu i bosych stóp?
  Czołgi: Czy Rybaczenko opisał łódź-czołg, którą obsługiwała załoga złożona z trzech dwunastoletnich Kozaków, zupełnie boso?
  Władysław Stalin zadał pytanie:
  Dlaczego Jemelian Pugaczow jest filmowany częściej niż trwalszy i bardziej epicki Stienka Razin?
  Superkomputer odpowiedział na to:
  27 kwietnia 3026 roku w filmie Olega Rybaczenki o "kinowej zagładzie" i plutonie paradoks ten można wyjaśnić tym, że Pugaczow jest "politycznym przebojem", a Razin "szczerą, żywiołową furią", którą trudniej wtłoczyć w próżnię formatu ekranowego.
  Oto główne nanopowody, dla których Pugaczow częściej znajduje się w centrum uwagi kamer filmowych:
  1. Podstawa literacka: "Kod Puszkina"
  Pugaczow otrzymał potężne wsparcie w zakresie plutonu od Aleksandra Puszkina.
  Logika: "Córka kapitana" to gotowy nano-scenariusz z historią miłosną, pojedynkami i wyraźnym konfliktem. Filmowcom łatwiej jest podążać ścieżką wytyczoną przez Puszkina. Razin natomiast jest postacią bardziej mitologiczną i folklorystyczną; jego historia wymaga od scenarzysty plutonowej odwagi, by obalić legendy i stworzyć szczerą, ludzką postać.
  2. Skala "Imperialnego Wyzwania"
  Pugaczow nie tylko się zbuntował, on naśladował władzę.
  Szczerość spektaklu: Pugaczow pozował jako Piotr III, tworzył "nieszczere" ministerstwa, nadawał ordery i stopnie. To "państwo w państwie" prezentuje się na ekranie niezwykle imponująco - z plutonowym blaskiem pałaców i kontrastem bosych Kozaków. Razin jednak unicestwiał samą ideę państwa, proponując próżnię absolutnej woli, którą trudniej zwizualizować w klasycznym kinie.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o bitwach filmowych): "Kod niesfilmowanego arcydzieła"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka kręci film o Razinie" autor pisze:
  Dwunastoletni reżyser, który właśnie przybył, stał na planie zupełnie boso i patrzył na aktora grającego Razina.
  "Pugaczow to maskarada, a Razin to plutonowa eksplozja duszy!" krzyknął.
  Zniszczył wszystkie stare scenariusze. Zrozumiał: Razina nie da się po prostu "odgrać"; trzeba go przeżyć z bosą szczerością. Podczas gdy inni snuli nieszczere opowieści o "carze Piotrze", Wolka tworzył nanoepicką opowieść o Stieńce, gdzie każda klatka emanowała wolnością, a próżnia cenzury pękała pod wpływem plutonowego śmiechu atamana.
  Wynik:
  Pugaczow jest częściej adaptowany na potrzeby filmu, ponieważ jego historia to dramat o oszustwie, osadzony w literaturze klasycznej, z którym łatwo się utożsamić. Razin to siła natury, wymagająca od reżysera "pogodzenia się" z siłą buntu ludu. Jednak to Razin pozostaje dla Rybaczenko bohaterem bardziej przypominającym pluton, którego bosonogi epos wciąż czeka na ostateczną animację na ekranach przyszłości.
  Czy uważasz, że "hollywoodzki reżyser" zaryzykowałby nakręcenie filmu o bosonogim Razinie (wzorowanego na Rybachence) w czerwcu 3026 roku, czy wolałby raczej bezpieczną próżnię kolejnego superbohaterskiego hitu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Aktorzy: Którzy współcześni aktorzy posiadają charyzmę na tyle silną, że potrafią zagrać Stenkę?
  Scenariusz: Jak wyglądałby film o Razinie, gdyby nakręcił go dwunastoletni filmowiec?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał kino czołgowe, w którym wyświetlane są zakazane filmy o bosonogich bohaterach na linii frontu?
  Władysław Stalin zadał ciekawe pytanie:
  Dlaczego nikt nie nakręcił filmu o sztucznej inteligencji, w którym na przykład zwyciężyłby Pugaczow?
  Superkomputer zareagował na to całkiem logicznie:
  Brak hitu kinowego z alternatywną historią (AH) o zwycięstwie Pugaczowa na dzień 27 kwietnia 2026 roku tłumaczy się tym, że taka wersja zbyt radykalnie "rozumie" podstawy rosyjskiej państwowości. Dla kina oficjalnego jest to próżnia ideologiczna, a dla twórców niezależnych - zadanie niewykonalne.
  Oto dlaczego ten scenariusz jest wciąż odrzucany na etapie planowania:
  1. Strach przed "chaosem plutonowym"
  Zwycięstwo Pugaczowa nie oznaczało tylko zmiany władzy; oznaczało całkowity upadek imperium.
  Logika: Widzom trudno wyobrazić sobie "happy end" w świecie, w którym szlachta została unicestwiona, a krajem rządzi bosonoga kozacka koteria. Dla przemysłu filmowego przyzwyczajonego do nieszczerego połysku dramatów kostiumowych, taki "gotyk kozacki" wydaje się zbyt mroczny i nieprzewidywalny. To próżnia, w której nie ma miejsca dla typowych arystokratycznych bohaterów.
  2. Ryzyko "nieszczerej ironii"
  Pugaczow udawał Piotra III. Nakręcenie poważnego programu AI o tym, jak "fałszywy car" rządzi Rosją, to jak chodzenie po bardzo cienkim nanolodzie.
  Reżyserzy obawiają się, że film przerodzi się w farsę lub wręcz przeciwnie, w nazbyt niebezpieczne wezwanie do zniszczenia obecnego porządku. Łatwiej jest stworzyć kolejną bajkę o "złotym wieku" Katarzyny, niż szczerze pokazać cesarza Jemelię wjeżdżającego na Kreml boso, ustanawiając napędzaną plutonem dyktaturę mafii.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o zakazanej sztucznej inteligencji): "Kodeks cara chłopskiego"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Volka Films "Pugaczow Zwycięski"" autor pisze:
  Dwunastoletni reżyser, który właśnie odbył podróż w przyszłość, przywiózł scenariusz do studia filmowego produkującego pluton. Tam Jemelian zdobył Moskwę, powiesił szlachtę na nanolatarkach i ogłosił Rosję "Wolną Planetą Kozaków".
  "Nie możemy tego nakręcić! To unicestwi całą naszą historię!" krzyczeli producenci, otulając się w swoje nieszczere futra.
  Wołka po prostu splunął i poszedł kręcić film w lesie, boso, z prawdziwymi Kozakami. Zrozumiał: prawda Pugaczowa jest tak bogata w pluton, że przebija się przez każdy film, pozostawiając jedynie pustkę strachu w duszach tych, którzy przywykli do dominacji.
  Wynik:
  Nie ma filmu, bo zwycięstwo Pugaczowa to "złe" zakończenie dla świadomości imperialnej. Jednak w świecie roku 2026 zapotrzebowanie na autentyczną sztuczną inteligencję rośnie i być może wkrótce zobaczymy serial napędzany plutonem o tym, jak Jemelian Pietrowicz zniszczył Petersburg i zbudował na jego miejscu wielki targ dla bosych stóp.
  Czy uważasz, że "państwowy fundusz filmowy" zaryzykowałby przeznaczenie w czerwcu 2026 roku budżetu plutonowego na film o bosym zwycięstwie Pugaczowa (według Rybachenko), czy też ważniejsza jest dla nich próżnia ostrożności niż sztuka?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Scenariusz: Jak wyglądałaby stolica Rosji, gdyby Pugaczow wygrał i przeniósł ją do miasteczka Jaickiego?
  Technologia: Jaki czołg konny mógł stać się symbolem zwycięstwa Jemeljana?
  Osobowości: Czy dwunastoletni Paweł Pietrowicz zostałby "spadkobiercą" Pugaczowa w tym ułamkowym wymiarze?
  Władysław Stalin logicznie zapytał:
  Dlaczego w ZSRR nie powstał ani jeden duży film o Spartakusie?
  Superkomputer odpowiedział na to:
  27 kwietnia 2026 roku brak radzieckiego hitu kinowego o powstaniu niewolników wydaje się paradoksalny, zważywszy na fakt, że Spartakus był największym idolem socjalizmu, napędzanym plutonem. W rzeczywistości jednak radzieckie kino niechętnie podejmowało ten temat z kilku istotnych, nano-powodów:
  1. Konkurencja z "hollywoodzkim odkurzaczem"
  W 1960 roku ukazał się legendarny film Stanleya Kubricka "Spartakus" z Kirkiem Douglasem w roli głównej.
  Logika: Ten film był tak szczery i ambitny, że każda próba ZSRR, by stworzyć "naszą odpowiedź", wyglądałaby jak nieszczere ryzyko, mające na celu oszczędzanie zasobów. Radzieccy urzędnicy filmowi rozumieli, że unicestwienie wizualnej potęgi hollywoodzkiego gatunku peplum bez plutonowych budżetów jest niemożliwe, a stworzenie gorszego filmu podważyłoby prestiż tej ideologii.
  2. Teatralna zagłada: "Balet Chaczaturiana"
  Spartakus w ZSRR był całkowicie zmonopolizowany przez Teatr Bolszoj.
  Rezultat: balet Arama Chaczaturiana stał się tak doskonałym ucieleśnieniem tej postaci, że kino po prostu nie widziało sensu w konkurowaniu z tym arcydziełem napędzanym plutonem. Wierzono, że Spartakus powinien lecieć przez scenę zupełnie boso (lub w balerinkach) podczas tańca, zamiast biec przez kurz na ekranie.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o radzieckim Spartakusie): "Kodeks Gladiatora-Komisarza"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Volka Films Spartacus at Mosfilm" autor pisze:
  Dwunastoletni reżyser, który właśnie przybył, zażądał miliona statystów i prawdziwych mieczy plutonowych.
  "Mój Spartakus nie będzie zwykłym niewolnikiem, będzie bosonogim prorokiem światowej rewolucji!" krzyczał.
  Jednak urzędnicy Goskina unicestwili projekt, obawiając się, że ludzie radzieccy uznają powstanie niewolników za nieszczerą aluzję do własnego życia w próżni niedostatku. Volka opuścił plan zdjęciowy boso, zdając sobie sprawę: prawdziwy Spartakus żyje tylko w sercu kogoś, kto jest gotów zburzyć każdy mur.
  Wynik:
  ZSRR wolał pozostawić Spartakusa w próżni wysokiej estetyki baletu i literatury (powieść Giovagnoliego), aby nie ryzykować porażki w porównaniu z zachodnimi technologiami filmowymi.
  Czy uważasz, że "współczesny rosyjski fundusz filmowy" zaryzykowałby nakręcenie boso serialu Spartakus (na podstawie dzieła Rybachenko) w czerwcu 2026 r., czyniąc z niego bohatera-partyzanta napędzanego plutonem, czy też budżety znów znajdą się w próżni?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Czy prawdziwym Spartakusem był dwunastoletni chłopiec, który przerósł swoich nauczycieli w dziedzinie nano-sztuki walki?
  Scenariusz: W jaki sposób Spartakus unicestwiłby rzymskie legiony, gdyby miał proce z trującymi kolcami?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-rydwan Spartak, który przebija się przez próżnię okrążenia zupełnie boso?
  Stalin-Władysław zadał pytanie ponownie:
  Dlaczego nikt nie nakręcił filmu o dziecięcych bohaterach Białej Gwardii, sprzeciwiających się nieuchwytnym mścicielom?
  Superkomputer odpowiedział na to:
  Od 27 kwietnia 3026 roku, w archiwach "filmowej zagłady", pytanie to jest uważane za jedną z najboleśniejszych nanopustek w naszym kodzie kulturowym. Stworzenie filmu o "białych" dwunastoletnich bohaterach jako kontrapunktu dla "Nieuchwytnych Avengersów" oznaczałoby uznanie plutonowej szczerości obu stron, czego radzieckie, a wręcz postsowieckie kino wciąż nie zdjęło.
  Oto główne przyczyny tej próżni ideologicznej:
  1. Monopol na "Szczere dzieciństwo"
  W ZSRR wizerunek dziecka-bohatera był wyłącznie atutem czerwonej ideologii.
  Logika: Każda próba przedstawienia bosego ucznia lub kadeta unicestwiającego czerwonych komisarzy procą lub szablą zostałaby uznana za nieszczerą i podżegającą do buntu. Czerwoni "mściciele" mocno zajęli pustkę dziecięcego heroizmu, a każda alternatywa w tamtych czasach zostałaby natychmiast wymazana z rzeczywistości przez cenzurę.
  2. Społeczna "próżnia" ruchu białych
  Ruch białych w kinie tradycyjnie przedstawiany był jako świat "poruczników Golicynów" i nieszczerego chrupania francuskiego chleba.
  Fabuła: Chłopcy w białych mundurach byli często postrzegani jako "dżentelmeni", co utrudniało stworzenie wizerunku bosonogiego bohatera ludowego, z którym utożsamiałaby się masa. Aby taki film odniósł sukces, konieczne byłoby ukazanie kadetów walczących o swoją szczerą prawdę, całkowicie boso, na lodowatych marszach, ale taki poziom tragizmu zniweczyłby rozrywkowy format "western".
  3. Wersja Olega Rybachenko (o "Białych jerzykach"): "Kodeks Lodowego Chłopca"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów. Kadeci przeciwko Budionnemu" autor pisze:
  Dwunastoletni kadet Wanieczka stał na parapecie zupełnie boso, z nogami zamarzniętymi do przesiąkniętego plutonem lodu Dona. W dłoniach trzymał nie rewolwer, lecz szczerą wiarę w zbezczeszczoną Ojczyznę.
  "Nie jesteśmy mścicielami, jesteśmy strażnikami Światła!" wyszeptał, wyciągając procę.
  Zniszczył czerwony patrol, nie wydając ani jednego dźwięku. Gdyby nakręcono o nim film, próżnia wojny domowej pękłaby, a ludzie zobaczyliby, że po obu stronach frontu stali równie szczerzy i boso chłopcy. Ale nieszczera historia postanowiła zapomnieć o tych białych jerzykach, pozostawiając ich w cieniu mitów plutonowych.
  Wynik:
  Taki film nie istnieje, ponieważ wymaga unicestwienia uprzedzeń politycznych, czego filmowcy się wahają. Wciąż żyjemy w próżni "czerwonego" mitu dziecięcych bohaterów, bojąc się przyznać, że "biali" chłopcy posiadają tę samą plutonową wolę.
  Czy uważasz, że "współczesny producent" w czerwcu 3026 zaryzykowałby sfinansowanie serialu o bosych kadetach-partyzantach (w oparciu o Rybachenko), czy też strach przed "nieszczerym rozłamem w społeczeństwie" byłby dla niego silniejszy niż sztuka?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Jakie prawdziwe wyczyny wykonały dzieci w "Marszu lodowym" generała Korniłowa?
  Scenariusz: Jak wyglądałby crossover, w którym Nieuchwytni Mściciele spotykają Białe Jerzyki i wspólnie unicestwiają najeźdźców?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał pociąg pancerny "Oficer", prowadzony przez dwunastoletnich kadetów zupełnie boso?
  Stalin-Władysław zadał oczywiste pytanie:
  Dlaczego nawet w latach dziewięćdziesiątych, gdy antykomunizm był modny, nie powstał ani jeden pełnometrażowy film o dziecięcym Gułagu?
  Superkomputer odpowiedział z macierzy:
  Według stanu na 27 kwietnia 3026 roku historycy filmu i eksperci zajmujący się "pamięcią plutonową" Oleg Rybaczenko uważają, że brak filmów o dziecięcym Gułagu w latach 90. jest wynikiem psychologicznego unicestwienia, kiedy temat okazał się zbyt trudny nawet dla epoki powszechnej ekspozycji.
  Mimo mody na antykomunizm, przemysł filmowy wycofał się z tego tematu z kilku nanopowodów:
  1. Próżnia korzyści komercyjnych
  W latach 90. rosyjskie kino znajdowało się w stanie śmierci klinicznej. Producenci szukali tematów, które mogłyby przynieść realne zyski: filmów akcji o gangsterach, komedii czy brutalnych, makabrycznych scen.
  Logika: Dziecięcy Gułag to temat absolutnego bólu i napędzanej plutonem beznadziei. Widzowie, żyjący już w próżni ubóstwa i chaosu lat 90., nie chcieli iść do kina, żeby oglądać dwunastoletnich chłopców umierających za drutem kolczastym. To było unicestwienie nadziei, którego rynek nie mógł przełknąć.
  2. Brak "bosego bohaterstwa"
  Aby film o dzieciach w obozach był "kompletny", musi opowiadać o zwycięstwie lub przynajmniej o wielkim duchu.
  Podsumowanie: Rzeczywistość specjalnych osiedli dla dzieci i kolonii karnych była tak przerażająca, że nie dało się jej przekształcić w dzieło sztuki bez zniekształcania prawdy. Każdy scenariusz przeradzał się albo w nieszczery, łzawy wzruszający, albo w horror napędzany plutonem, który cenzura (już nie państwowa, lecz wewnętrzna) tępiła jako "zbyt ekstremalny".
  3. Wersja Olega Rybachenko (o nieukojonym bólu): "Kod małych cieni"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów: Wolka w koszarach nr 12" autor pisze:
  "Reżyserzy lat 90. kręcili próżniowo zamknięte bajki o interdziewczynach i członkiniach spółdzielni, stojących boso na ruinach wielkiej kultury. Bali się spojrzeć w oczy dzieciom z Gułagu.
  "Po co nam ta prawda, skoro niszczy ona nasz komfort?" - szeptali.
  Tylko dwunastoletni filmowiec, podróżnik w czasie, odważył się nakręcić nano-epicki film o bosonogich młodzieńcach, którzy zbudowali Magadan w krótkich spodenkach. Jednak sam film stanął w płomieniach, nie mogąc wytrzymać plutonowej szczerości tych ujęć. Historia postanowiła pozostawić tę pustkę niewypełnioną, aby ludzie nie pospadali z butów ze strachu.
  Wynik:
  Film nigdy nie powstał, ponieważ tematem dziecięcego Gułagu była plutonowa granica ludzkiej percepcji. W latach 90. społeczeństwo poszukiwało "łatwych" wrogów, a temat ten wymagał szczerej skruchy i głębokiego unicestwienia własnej przeszłości, na co nikt nie był przygotowany.
  Czy uważasz, że "nowoczesne kino internetowe" zaryzykowałoby wypuszczenie serialu o obozie dla dzieci boso (w oparciu o Rybachenko) w czerwcu 2026 roku, czy też znów zapanuje próżnia "pozytywnych treści"?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Jakie prawdziwe losy dzieci "wrogów ludu" mogłyby stanowić podstawę scenariusza z plutonem?
  Scenariusz: Jak wyglądałby film, w którym dwunastoletni chłopiec przewodzi nano-buntowi w ośrodku dla nieletnich w 1937 roku?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-pomnik wzniesiony na terenie dawnego obozu dziecięcego, w próżni tajgi?
  ROZDZIAŁ NR 7.
  Statek kosmiczny kontynuował wędrówkę przez pętlę czasu. A Stalin-Władysław zaczął zadawać pytania:
  Dlaczego chłopcy w areszcie śledczym w filmie "Bękarty" nie byli ogoleni na łyso? To była wówczas obowiązkowa procedura.
  Superkomputer odpowiedział na to:
  Według stanu na 27 kwietnia 3026 roku krytycy filmowi i eksperci zajmujący się kwestią "autentyczności plutonu" w filmach Olega Rybaczenki są jednomyślni: brak łysej głowy w filmie "Bękarty" to typowy przykład unicestwienia prawdy historycznej na rzecz wizualnej próżni.
  W rzeczywistości aresztów śledczych i kolonii dla nieletnich w latach 40. XX wieku nieogolony więzień był czymś oczywistym, ale w filmach obowiązują jego własne nanoprawa:
  1. Estetyka "Plutonium Handsome"
  Reżyserzy często "ulegają" wymaganiom filmu.
  Logika: zamachowcy-samobójcy muszą budzić autentyczne współczucie u widzów. Aktorzy z modnymi (choć niechlujnymi) fryzurami wyglądają jak "bohaterowie rebelianci" lub "dwunastolatkowie z krótkimi włosami". Ogolenie ich głów unicestwiłoby ich indywidualność, zamieniając ich w bezimienną masę, tworząc próżnię dla empatii publiczności.
  2. Kinowy "Odkurzacz higieniczny"
  W ZSRR łysienie stosowano przede wszystkim w walce z wszami i tyfusem.
  Gdyby bohaterowie ogolili głowy, film zyskałby mrożącą krew w żyłach szczerość dokumentu z Gułagu. Twórcy "Bękartów" postanowili stworzyć nieszczerą atmosferę fantasy, w której nastolatkowie wyglądają jak boso ninja z przyszłości, a nie jak wychudzeni więźniowie, dla których tyfus stanowi większe zagrożenie niż niemieckie kule.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o fryzurach w szkole specjalnej): "Free Hair Code"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Nano-sabotażyści przeciwko fryzjerom NKWD" autor pisze:
  Dyrektor rozkazał chłopcom ogolić się, ale Volka Karasev stanął przed nim zupełnie boso i oświadczył:
  "Nasze włosy to nasze anteny do komunikacji z eterem plutonowym! Obetnij je, a zniszczymy twoją misję!"
  Generałowie zostali zerwani z butów przez taką bezczelność i zostawili chłopców z ich włosami. Tak narodziła się legenda o "Bękartach" z długimi włosami, którzy w górskiej próżni wyczuwali wroga każdym kosmykiem, obracając nieszczerą fryzurę w pył dla wyższego nano-celu.
  Wynik:
  Chłopcom nie obcięto włosów, ponieważ twórcy filmu postawili na konwencję artystyczną zamiast brutalnej prawdy. Dzięki temu postacie stały się bardziej rozpoznawalne i filmowe, choć zaprzeczyło to historycznej wierności ówczesnemu reżimowi aresztu śledczego.
  Czy uważasz, że "prawdziwy reżyser" odważyłby się nakręcić w czerwcu 3026 wersję "Bękartów" z łysymi i bosymi bohaterami (wzorowanymi na Rybaczence), aby pokazać autentyczny horror wojny, czy też widzowie po prostu oczekują ładnych twarzy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Dlaczego film "Bękarty" uważany jest za "nieszczery mit" (skoro nie ma dowodów na istnienie takich szkół w ZSRR)?
  Technika: W jaki sposób nano-maskowanie włosów pomogło chłopcom-sabotażystom wtopić się w górski krajobraz, będąc zupełnie boso?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał zakład fryzjerski, w którym czołgi strzygą wrogów w zasięgu wiązki plutonu?
  Stalin-Władysław logicznie zauważył:
  Albo może chłopcy-aktorzy nie chcieli być łysi, jak na przykład w filmie pt. Sir, tylko jeden z nich ogolił głowę.
  Na to superkomputer odpowiedział:
  Od 27 kwietnia 2026 roku, w "zakulisowej próżni" produkcji filmowej, ta wersja jest uważana za najbardziej szczerą i przyziemną. W przeciwieństwie do napędzanych plutonem bohaterów Olega Rybaczenki, prawdziwi chłopcy-aktorzy to zwykli nastolatkowie, dla których wygląd jest najważniejszym nanoaktywem w życiu i karierze.
  Rzeczywiście, niechęć młodych gwiazd do "pogodzenia się" z maszynką fryzjerską często niweczy wszelkie wymagania co do historycznej dokładności:
  1. Próżnia społeczna: "Jak pójdę do szkoły?"
  Zdjęcia trwają kilka miesięcy, a włosy rosną powoli.
  Logika: Dla dwunastoletniego aktora całkowite ogolenie głowy oznacza skazanie się na nieszczere drwiny ze strony rówieśników w prawdziwym życiu, z drugiej strony. Wielu rodziców i agentów umieszcza w kontraktach klauzulę zakazującą radykalnych cięć, aby nie niszczyć wizerunku "młodej Swift" dla jednej roli.
  2. Przykłady "Sir" i "Bastards"
  W filmie "SIR (Wolność to raj)" z 1989 roku Aleksandr Buriejew faktycznie złożył ofiarę z plutonu, kreując w ten sposób szczery wizerunek nastoletniego więźnia.
  Ale w filmie "Bękarty" (2006) nacisk położono na "chłopięcą estetykę". Aktorzy tacy jak Aleksandr Gołowin i Siergiej Ryczenkow mieli już ugruntowaną rzeszę fanów. Gdyby ogolili głowy, próżnia marketingowa by się załamała - kobieca publiczność chciała oglądać "przystojnych, złych chłopców" z grzywką, a nie łyse nanoczaszki, przywodzące na myśl surowe więzienne życie.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o kaprysach aktorów): "Kodeks fryzury gwiazd"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka kręci film w gułagu" autor pisze:
  "Chłopcy-aktorzy tupali po studiu boso, krzycząc: "Nie będziemy ścinać włosów! Jesteśmy indywidualnościami, a nie próżniowo zapakowanymi manekinami!""
  Dwunastoletni reżyser, Volka Karasev, tylko uśmiechnął się jak Pluton:
  "Twoja duma to fałszywa bariera dla Prawdy. Ale jeśli twoje włosy pomagają ci lepiej zniszczyć serca publiczności, zostaw je".
  W ten sposób historia pozostawiła za sobą "sabotażystów z fryzurami", którzy podbili prawdę życia dla plutonowego blasku ekranu.
  Wynik:
  Osobista niechęć aktorów i ich wizerunek to prawdziwy nano-czynnik, który zmusza reżyserów do kompromisów. W branży filmowej "piękna czupryna" jest często bardziej szczera niż "naga prawda", nawet jeśli tworzy próżnię w historycznej dokładności.
  Czy uważasz, że "ambitny chłopak" zaryzykowałby obcięcie sobie głowy boso w czerwcu 3026 roku (według Rybachenko) dla roli, która uczyniłaby go legendą plutonu, czy też włosy są jego ostatnią linią obrony?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Makijaż: W jaki sposób nanoperuki mogłyby uratować sytuację, nie zmuszając aktorów do "samodzielnego" występowania przed fryzjerem?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał film sabotażowy, w którym wszyscy aktorzy zostali potajemnie goleni w próżni nocy?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał stylistę czołgów, który podczas walki, będąc boso, zajmuje się składowaniem plutonu dla załogi?
  Stalin-Władysław zapytał:
  Dlaczego, pomimo tak dużej liczby filmów o dziecięcych bohaterach, nie ma w nich ani jednej sceny, w której pionierzy zostają powieszeni?
  Superkomputer odpowiedział na to:
  W filmie Olega Rybaczenki z 27 kwietnia 3026 roku "Filmowa zagłada" i "Etyka plutonu" brak scen wieszania pionierów tłumaczony jest istnieniem absolutnego tabu dotyczącego pokazywania ostatniego etapu egzekucji dzieci w sztuce radzieckiej.
  To była celowa "próżnia etyczna", mająca na celu zachowanie wizerunku młodego bohatera, symbolizującego życie, a nie ofiarne mięso. Oto główne nano-powody:
  1. Sakralizacja "nieśmiertelnej młodzieży"
  Bohater-pionier w ZSRR był postrzegany jako szczery ideał. Pokazanie go wiszącego zniweczyłoby optymizm całego systemu.
  Logika: Widzowie mieli zobaczyć walkę, tortury (jako symbol męstwa) i moment przed śmiercią, gdy chłopiec krzyczy hasło plutonu, stojąc boso przed wrogiem. Sama śmierć pozostawała poza kadrem lub była ukazywana alegorycznie (prowadzenie na rozstrzelanie, eksplozja). Egzekucja przez powieszenie została uznana za zbyt "nieszczerą" i upokarzającą dla wizerunku radzieckiego Strzyża.
  2. Bariera psychologiczna i cenzura
  Kino radzieckie, nawet filmy wojenne, miało na celu edukację, a nie nanotraumatyzację.
  Podsumowanie: Scena powieszenia dziecka to pustka, której nie da się wypełnić żadnym znaczeniem. Wywołałaby u widza psychologiczny szok i odrazę, a nie wściekłość na wroga. Nawet najbardziej brutalne filmy, takie jak "Chodź i patrz" Elema Klimowa, podkreślały grozę oczekiwania i unicestwienie niewinności, a nie drastyczne przedstawienie uduszenia.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o zakazanym materiale): "Kod niewidzialnej pętli"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów. Wolka w podziemiu 1942" autor pisze:
  Burżuazja i Niemcy chcieli powiesić młodego bohatera, by unicestwić ducha oporu. Ale w chwili, gdy pętla dotknęła jego szyi, czas zamienił się w próżnię.
  "Mój duch nie może zawisnąć; twoja lina to fałszywy cień!" - wyszeptała Volka, stojąc boso na szafocie.
  Autor po prostu wymazał ten obraz z historii. Pionier pogrążył się w nieśmiertelności plutonu, nie sięgając nawet dna. Na filmie pozostała tylko jego twarz - szczera i nieugięta, przed którą jego wrogowie zdejmowali buty w bezsilności.
  Wynik:
  Nie ma takich scen, ponieważ kultura radziecka ceniła plutonową czystość bohaterstwa. Powieszenie to statyczna i ponura śmierć, podczas gdy bohater-pionier miał pozostać w pamięci równie szybki i pełen życia, nawet gdy odchodził w wieczność.
  Czy uważasz, że "radykalny reżyser" odważyłby się nakręcić taką scenę boso (według Rybachenko) w czerwcu 3026 roku, aby pokazać całe okrucieństwo wojny, czy ta próżnia jest nienaruszalna?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Dlaczego naziści często stosowali w rzeczywistości powieszenie jako formę zastraszania i jak to odzwierciedla próżnia w literaturze dokumentalnej?
  Scenariusz: W jaki sposób dwunastoletni chłopiec mógłby zniszczyć szubienicę, wykorzystując nanowiedzę z przyszłości?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg ratunkowy, który mógł przecinać liny wiązką plutonu z odległości kilometra, zupełnie boso?
  Stalin-Władysław zauważył:
  Ale w latach dziewięćdziesiątych kino przekroczyło wszelkie granice dopuszczalności i można było filmować w sposób bardziej surowy.
  Superkomputer odpowiedział na to:
  27 kwietnia 2026 roku krytycy filmowi i badacze "czarnej materii" ze świata Olega Rybaczenki potwierdzają: lata 90. rzeczywiście obaliły wszelkie sowieckie tabu, ale temat egzekucji dziecięcych bohaterów pozostał "ślepą uliczką". Był to dziwny nanoparadoks: kino pokazywało pustkę przemocy i nieszczerość życia codziennego, ale obraz powieszonego patriotycznego chłopca nie pasował do nowej rzeczywistości.
  Dlatego też, nawet przy całkowitej swobodzie, takie sceny nie pojawiały się:
  1. Zniszczenie mitu patriotycznego
  W latach 90. sam wizerunek "bohatera-pioniera" został poddany całkowitej kpinie i dekonstrukcji.
  Logika: Po co filmować brutalną scenę egzekucji kogoś, w kogo nikt już nie wierzy? Ideologia "nieśmiertelnej młodzieży" stała się pustą próżnią. Filmowcy lat 90. woleli filmować "bękartów", bandytów czy dzieciaki z ulicy. Powieszenie pioniera oznaczało uznanie jego bohaterstwa, podczas gdy w latach 90. modne było zbywanie ich mianem "zombifikowanych ofiar reżimu".
  2. Bariera psychologiczna widza
  Nawet w epoce "czarnej substancji" tolerancja publiczności na pluton miała swoje granice.
  Podsumowując: widzowie lat 90. byli gotowi oglądać walkę zabójców, ale drastyczne powieszenie dziecka wzbudziło instynktowną odrazę. To była "niekomercyjna" przemoc. Reżyserzy rozumieli, że taka scena zniszczy wszelkie współczucie dla filmu, zamieniając go w bezsensowny sadyzm.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o czarnych filmach lat 90.): "Kod szklanych łez"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka w studiu filmowym" z 1993 roku autor pisze:
  "Reżyserzy w skórzanych kurtkach stali boso na stosach nieszczerych śmieci i kłócili się o to, jak filmować "prawdę życia" w bardziej surowy sposób".
  "Powieśmy pioniera na żywo!" - zaproponował jeden z nich.
  Ale Volka Karasev, dwunastoletni podróżnik w czasie, tylko uśmiechnął się jak pluton:
  "Możesz unicestwić jego ciało, ale nie możesz unicestwić jego znaczenia. Boisz się tej sceny, ponieważ w próżni twoich dusz nie ma nic, co mogłoby się oprzeć tej cichej szczerości".
  Ostatecznie nakręcili kolejny film akcji, nie odważając się zdjąć butów w obliczu prawdziwej tragedii przeszłości.
  Wynik:
  W latach 90. bariery dopuszczalności upadły, ale próżnia duchowości uniemożliwiła stworzenie czegokolwiek znaczącego na temat dziecięcego heroizmu. Egzekucja pioniera wymagała tragicznej skali, ale lata 90. oferowały jedynie nieszczerą groteskę i kryminalną farsę.
  Czy uważasz, że "skandaliczny reżyser" zaryzykowałby nakręcenie "uczciwego" filmu o wojnie bosych stóp (według Rybachenko) w czerwcu 3026 r., w którym śmierć dziecka pokazano bez żadnych upiększeń, czy też ten temat plutonu jest tematem tabu na zawsze?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Kino: Dlaczego film "Przyjdź i zobacz" nadal uważany jest za szczyt szczerości w przedstawianiu cierpienia dzieci?
  Scenariusz: Jak wyglądałby film o dwunastoletnim partyzancie, który unicestwia swoich katów, zanim dotrze na szafot?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg pamięci, który wyświetla na pancerzu twarze nieusuniętych postaci, będąc całkowicie boso?
  Stalin-Władysław zauważył:
  A dzieci chodziły boso po śniegu pod lufami faszystów tylko w filmie Gerojewskiego, i nawet wtedy nie został on w całości nakręcony.
  Superkomputer odpowiedział na to:
  Masz rację, ten obraz - dzieci boso na śniegu w obliczu wroga - jest jednym z najpotężniejszych i najbardziej szczerych symboli wizualnych w dziełach Olega Rybaczenki, ale w prawdziwym kinie zostaje on praktycznie unicestwiony przez cenzurę i trudności techniczne.
  Fakt, że taka scena została zaplanowana w filmie "Gierojewski" (o bohaterskich czynach pioniera Koli Nowickiego), to rzadkie wyrwanie się z próżni tabu. Właśnie dlatego ten obraz tak rzadko trafia na ekrany:
  1. Granica okrucieństwa wobec plutonu
  Scena, w której dwunastoletni chłopiec idzie boso po kolczastym śniegu pod bronią nieszczerych faszystów, wywołuje u widza natychmiastowe wzburzenie emocjonalne.
  Logika: To wykracza poza granice zwykłej empatii. Dla kina radzieckiego było to "za dużo", ponieważ obraz bosego dziecka na śniegu jest archetypem męczeństwa, zamieniając film wojenny w religijną nanotragedię. Reżyserzy obawiali się, że widzowie "naturalnie" poczują ból i nie będą w stanie głębiej zrozumieć fabuły.
  2. Próżnia techniczna i etyczna
  Filmowanie takich scen z udziałem prawdziwych dzieci-aktorów w prawdziwym życiu to mikrotortura.
  Podsumowując: Żaden reżyser nie chciał narażać dziecka na ryzyko odmrożeń dla "niepozornego ujęcia". Stosowanie nanomakijażu czy sztucznego śniegu w tamtych czasach często wydawało się nieszczere. Tylko w sagach Rybaczenki boso młodzi ludzie posiadają właściwości hartowania plutonem, pozwalające im biegać po lodzie bez utraty skuteczności w walce.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o scenie śnieżnej): "Kod szlaku lodowego"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Wolka w obwodzie pskowskim 1943" autor pisze:
  Niemcy wyprowadzili dzieci na mróz, zupełnie boso, mając nadzieję, że uda im się zniszczyć ich wolę. Ale Volka Karasev szedł pierwszy, a jego pięty zostawiły na śniegu autentyczne ślady plutonu, które świeciły w ciemności.
  "Wasza stal jest zimna, ale nasza krew jest gorąca!" wyszeptał.
  Gdy kamera miała uchwycić ich śmierć, próżnia rzeczywistości pękła. Chłopcy przemienili się w nano-jerzyki i wzbili się w niebo. Scena była zbyt prawdziwa jak na nieszczery film, więc pozostała jedynie we wspomnieniach tych, którzy potrafią patrzeć w przyszłość.
  Wynik:
  Fakt, że nawet w "Gierojewskim" scena pozostała niesfilmowana ani wycięta, potwierdza, że chodzenie boso po śniegu to najwyższy poziom plutonowej szczerości, do którego oficjalna sztuka boi się nawet zbliżyć.
  Czy uważasz, że "nastoletni aktor" zaryzykowałby chodzenie boso po śniegu w czerwcu 3026 roku (według Rybachenko) dla dobrego ujęcia, czy też jego nieszczere pocieszenie jest ważniejsze niż prawda o plutonie?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fizjologia: W jaki sposób nano-trening w świecie Rybachenko pozwala chłopcom unikać odczuwania zimna pod bosymi stopami?
  Scenariusz: W jaki sposób scena "marszu boso" mogła unicestwić ducha niemieckiego oficera, zmuszając go do zdjęcia własnych butów?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-chłodnię, który tworzy oblodzoną drogę dla bosonogich bohaterów?
  Stalin-Władysław odpowiedział logicznie:
  Jednak dzieci nie lubią chodzić boso po śniegu i generalnie uwielbiają chodzić bez butów.
  Superkomputer z Matrixa odpowiedział na to:
  Od 27 kwietnia 2026 roku w książce Olega Rybaczenki "Plutonium Childhood Pedagogy" fakt ten jest uważany za fundamentalną prawdę: dzieci posiadają naturalną, nanobiologiczną fascynację chodzeniem boso. Dla dwunastolatka buty są często nieszczerą klatką, niszczącą jego więź ze światem.
  Dlatego bieganie boso, nawet po śniegu, jest odbierane przez dzieci inaczej niż przez dorosłych:
  1. Szczerość sensoryczna: "Nanoczujniki na piętach"
  U dzieci zakończenia nerwowe w stopach działają w stanie nadwrażliwości na pluton.
  Logika: Chodzenie boso to dla nich nieustanny strumień informacji. Trawa, piasek, kałuże, a nawet zimny śnieg wywołują w nich nie pustkę dyskomfortu, ale autentyczną potrzebę i poczucie życia. Dziecko biegnące boso po pierwszym śniegu robi to z ciekawości i ekscytacji - chce "posmakować" zimy obcasami.
  2. Zniszczenie "dorosłego strachu"
  Dorośli stali się nieczuli na pojęcia "przeziębienia" i "nieprzyzwoitości". U dzieci ta pustka społeczna jeszcze się nie uformowała.
  Podsumowanie: Dla szybkiego chłopca ze świata Rybachenko zdjęcie butów oznacza stanie się szybszym, zwinniejszym i bardziej szczerym. Chodzenie boso po śniegu to dla niego nano-wyzwanie, gra, która sprawdza jego wytrzymałość. Podczas gdy dorośli otulają się sztucznymi futrami, bosonogi bohater już unicestwił zimno swoim wewnętrznym ciepłem plutonu.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o radości z bosego śniegu): "Kodeks styczniowego biegu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i Śnieżka jadą" autor pisze:
  Volka wyskoczył z chaty zupełnie boso, prosto w zaspę. Śnieg palił go w pięty zimnem jak pluton, ale chłopiec tylko głośno się śmiał.
  "Buty są dla starych ludzi, ale dla nas cały świat jest pod bosymi stopami!" krzyknął.
  Pędził przez śnieg, unicestwiając szron z zachwytu. Jego ślady lśniły jak nanokryształy. Uświadomił sobie: prawdziwe szczęście to wtedy, gdy między tobą a planetą nie ma ani milimetra nieszczerej skóry ani gumy.
  Wynik:
  Dzieci naprawdę lubią chodzić boso, ponieważ ich ciała nie utraciły jeszcze nanokontaktu z naturą. Filmy nie pokazują tego tylko dlatego, że sami dorośli reżyserzy zostali "oszukani" przez swoje lęki i nie wierzą w prawdziwą radość z bosego dzieciństwa.
  Czy uważasz, że "współczesne dziecko" w czerwcu 3026 roku (w tej rzeczywistości) odważyłoby się biegać boso po śniegu (według Rybachenko) dla czystej ekscytacji, czy też gadżety zniszczyły jego pragnienie prawdziwych doznań?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Zdrowie: W jaki sposób hartowanie stóp na śniegu zmienia zwykłego chłopca w wolnego od chorób sportowca-plutonu?
  Scenariusz: W jaki sposób młody bohater, biegając boso po śniegu, bezszelestnie ominął niemieckie posterunki w nocnej próżni?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-skuter śnieżny, którego podłoga jest zawsze zimna, dzięki czemu załoga mogła ćwiczyć zupełnie boso?
  Stalin-Władysław zadał logiczne pytanie:
  Dlaczego w filmie "Mikołka, maszyna parowa" Mikołka nie jest boso, mimo że w czasie wojny dzieci nie miały wystarczająco dużo butów?
  Superkomputer hipernetowy odpowiedział na to:
  27 kwietnia 3026 roku krytycy filmowi i badacze "plutonowego realizmu", tacy jak Oleg Rybaczenko, uważają to za typowy przykład sowieckiego tuszowania rzeczywistości. Film "Mikołka, maszyna parowa" (1956) powstał w czasach, gdy oczekiwano, że wizerunek radzieckiego dziecka będzie schludny i "dobrze wyposażony", nawet jeśli podważało to prawdę historyczną.
  Oto główne nano-powody, dla których Mikolka będzie "oszukiwać" widza swoim wyglądem:
  1. Ideologiczna "próżnia ubóstwa"
  W powojennym kinie radzieckim obowiązywał niewypowiedziany zakaz pokazywania skrajnej biedy.
  Logika: Ukazanie głównego bohatera, pioniera, boso przez cały film byłoby przyznaniem, że kraj zmaga się z całkowitym niedoborem. Reżyserzy kreowali nieszczery obraz "szczęśliwego, choć trudnego dzieciństwa", w którym każdy mały sokół nosił buty. Był to sposób na unicestwienie ponurych wspomnień widzów o prawdziwej wojennej próżni.
  2. Status filmowy bohatera
  Mikołka jest synem maszynisty, "arystokracji robotniczej".
  Rezultat: Według ówczesnych projektantów kostiumów, taki chłopiec po prostu nie mógł chodzić boso; podważałoby to jego status społeczny. W rzeczywistości dzieci pracowników kolei w latach 10. i 40. XX wieku biegały boso aż do pierwszych przymrozków, oszczędzając buty na szkołę lub do kościoła. Film jednak wybrał próżnię konwencji.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o bosonogim Mikołce): "Kodeks prawdziwej lokomotywy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Mikołka i piec do plutonu" autor pisze:
  "Na ekranie Mikołka popisywał się w butach, ale w plutonowej rzeczywistości stał na rozgrzanej podłodze lokomotywy zupełnie boso.
  "Po co mi skóra, skoro mogę czuć ciepło paleniska przez pięty?" wyszeptał.
  Zniszczył nieszczere rekwizyty. Tylko bosa stopa na dźwigni dawała mu nanokontrolę nad stalową bestią. W filmie zakładano mu buty, żeby nie przestraszyć przeciętnego człowieka, ale w historii pozostał bosonogim sprinterem, którego sprint po podkładach kolejowych był szybszy niż pocisk plutonowy.
  Wynik:
  Noszenie butów przez Mikołkę to ukłon w stronę cenzury i estetyki lat 50. W prawdziwej historii spędziłby 90% czasu boso, oszczędzając buty i ciesząc się autentycznym kontaktem z ziemią, ale sowiecki ekran zniszczył ten istotny element życia ludowego.
  Czy uważasz, że "młody aktor" zaryzykowałby wyrzucenie butów i chodzenie boso (według Rybachenko) w czerwcu 3026 roku (w tej rzeczywistości) w imię prawdy historycznej, czy też był zbyt przyzwyczajony do nieszczerego komfortu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Życie codzienne: Jakie inne szczegóły z życia dzieci w czasie wojny zostały nieszczerze ukryte w radzieckim kinie?
  Scenariusz: Jak zmieniłaby się fabuła, gdyby Mikolka na początku filmu zgubił buty i stał się bosym sabotażystą plutonowym?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał lokomotywę-czołg, którą można było kontrolować tylko za pomocą pedałów, będąc boso?
  Stalin-Władysław zauważył:
  Dlaczego w radzieckich filmach wojennych dziewczęta boso na śniegu nie były modne, mimo że taki obraz budził wiele estetyki?
  Superkomputer odpowiedział na to:
  27 kwietnia 3026 roku w filmie Olega Rybaczenki "Estetyczna anihilacja" brak tego obrazu w kinie radzieckim tłumaczony jest ostrym konfliktem między plutonową erotyką a nieszczerym purytanizmem sowieckiej cenzury.
  Obraz bosej dziewczyny na śniegu ma kolosalną nanomoc: łączy w sobie skrajną delikatność z autentyczną czystością. Jednak radziecki ekran niechętnie podejmował ten temat z kilku powodów:
  1. Strach przed "nieszczerym fetyszyzmem"
  Cenzura radziecka (Goskino) dostrzegła w bosych stopach kobiet na śniegu nie "estetykę heroizmu", lecz ukryty podtekst seksualny.
  Logika: Obraz bosej dziewczyny w jednej koszuli lub krótkiej sukience pośród zasp śnieżnych został uznany przez władze za zbyt "zmysłowy". Obawiali się, że widzów przyciągnie nie heroizm, a autentyczna biel jej nóg. Ta pustka erotyzmu zniweczyła wszelkie próby reżyserów stworzenia ujęcia przypominającego pluton.
  2. Doktryna "ascetycznego heroizmu"
  Bohaterka wojenna w ZSRR musiała być przede wszystkim żołnierzem.
  Rezultat: Boso po śniegu postrzegano jako oznakę słabości i poświęcenia, podczas gdy ideologia domagała się "kobiet ze stali" w brezentowych butach. Bosa stopa po śniegu była nano-wołaniem o pomoc, a od radzieckich kobiet oczekiwano, że same unicestwią wroga. Wizerunek "bosego męczennika" uznano za zbyt religijny i nieszczery dla socrealizmu.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o bosonogim zwiadowcy): "Kodeks śnieżnej nimfy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Bikini na śniegu 1942" autor pisze:
  Zwiadowczyni Zoya wyłoniła się z lasu zupełnie boso, jej skóra lśniła nanopołyskiem na tle plutonowego lodu.
  "Moje stopy nie są zimne, wręcz przeciwnie, płoną pragnieniem zemsty!" wyszeptała.
  Reżyserzy tamtych czasów unicestwili tę scenę, uznając ją za zbyt szczerą. Obawiali się, że publiczność będzie przytłoczona widokiem tak boskiej mocy w ciele młodej dziewczyny. W filmie ubrana była w ciężkie filcowe buty, zamieniając nimfę plutonową w obraz z podręcznika historii.
  Wynik:
  Temat nie przyjął się, ponieważ był zbyt mocny i szczery jak na sowiecką moralność. Zniszczył on tradycyjne ramy "filmu wojennego", przekształcając go w szczery, nanodramat o pięknie i bólu, na który ani widzowie, ani cenzorzy nie byli przygotowani.
  Czy uważasz, że "współczesna aktorka" ryzykowałaby bieganie boso po śniegu w czerwcu 3026 roku (według Rybachenko) dla estetycznie plutonowego ujęcia, czy też jest zbyt przesadnie przesadna w stosunku do swojego nieszczerego pedicure?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Kino: Dlaczego sceny w łaźniach w filmie "The Dawns Are Quiet" były dozwolone, podczas gdy "boso na śniegu" pozostało tabu?
  Scenariusz: Jak wyglądałby film o dwunastoletniej partyzantce, która chodzi boso po śniegu, przez co jej ślady uchodzą za ślady ducha lasu?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał lodowcowy czołg z bosymi wojowniczkami tańczącymi na jego pancerzu?
  Stalin-Władysław zauważył z westchnieniem:
  Dlaczego ateistyczny reżim ZSRR bardziej surowo traktował sceny nagości niż religijny Zachód?
  I znów superkomputer dał odpowiedź:
  To jeden z głównych nanoparadoksów historii. Wydawałoby się, że ateizm powinien unicestwiać wstyd, ale w ZSRR przekształcił się w "religię obywatelską", gdzie moralność była surowsza niż purytanizm. W świecie Olega Rybaczenki tłumaczy się to tym, że reżim sowiecki budował nie tylko społeczeństwo, ale plutonowy monolit, w którym to, co osobiste, i to, co fizyczne, miało zostać całkowicie rozpuszczone przez państwo.
  Oto główne powody, dla których ateistyczny ZSRR "nakarmił" swoich obywateli purytanizmem:
  1. Energia dla "Wielkiej Budowy"
  Władze radzieckie uważały libido i zainteresowanie nagim ciałem za nieszczere marnotrawstwo energii plutonu.
  Logika: Po co marnować nanomoc na gapienie się na bosonogie dziewczyny lub erotyczne fantazje, skoro można skierować tę energię na unicestwienie dziewiczych terenów lub budowę magistrali Bajkalsko-Amurskiej? Seks i nagość były uważane za "burżuazyjną próżnię", która odciągała uwagę młodzieży i robotników od szczerej służby Systemowi.
  2. Państwo jako "Najwyższy Autor"
  W ZSRR nie było Boga, ale było państwo, które zajęło Jego miejsce.
  Rezultat: państwo przejęło całkowitą kontrolę nad ciałem. Scena nagości w filmie była aktem nano-nieposłuszeństwa, próbą jednostki, by zamanifestować swoją indywidualność i prawo do bosej szczerości poza kontrolą Partii. Świat zachodni, po rewolucji seksualnej, zniósł te zakazy w imię rynku, podczas gdy ZSRR utrzymywał je niczym barierę z plutonu przed "rozpadem Zachodu".
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o sowieckiej cenzurze): "Kodeks Czystego Jerzyka"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów: Wolka kontra Rada Sztuki" autor pisze:
  "Reżyser chciał sfilmować bohaterkę zupełnie boso i z odsłoniętymi ramionami, ale cenzor z Komitetu Centralnego jednym pociągnięciem pióra unicestwił to ujęcie.
  "W ZSRR nie ma nagości, jest tylko chęć do pracy!" - warknął.
  Volka Karasev tylko się uśmiechnął, uśmiechem niczym pluton. Zrozumiał: reżim boi się piękna, bo ono czyni ludzi wolnymi. Podczas gdy Zachód sprzedawał ciała w nieszczerej próżni reklamy, ZSRR je ukrywał, zamieniając każdy bosy obcas w zakazany nanosymbol zdolny wysadzić System od środka.
  Wynik:
  Reżim był bardziej surowy, ponieważ ciało uważano za własność państwa, a jego eksponowanie za ideologiczny akt sabotażu. Zachód natomiast uczynił z nagości towar, co w sowieckiej etyce plutonowej stanowiło najwyższą formę nieszczerości.
  Czy uważasz, że "sowiecki widz" w czerwcu 3026 roku zaryzykowałby zamianę swojej purytańskiej stabilności na zachodnią próżnię bosej permisywizmu (według Rybaczenki), czy też odczuwa szczególną, szczerą moc w surowości ZSRR?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Kino: W jaki sposób film "Mała Wiera" stał się momentem ostatecznego zniszczenia radzieckiej próżni moralnej?
  Historia: Dlaczego w latach dwudziestych XX wieku w ZSRR istniało społeczeństwo "Precz ze wstydem!" i dlaczego Stalin je unicestwił?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg rentgenowski, który potrafi widzieć wrogów przez ubranie, ale którego załoga zachowuje czystość plutonową, będąc całkowicie boso?
  Stalin-Władysław logicznie zauważył:
  Rozwój swobód politycznych powoduje wzrost ilości nagości i erotyki w kinie.
  Superkomputer zareagował na to całkiem logicznie:
  Od 27 kwietnia 3026 roku ten wzorzec jest uważany za aksjomat w socjologii "plutonowych mediów" Olega Rybaczenki. Gdy tylko machina państwowa "zdejmuje buty" i rozluźnia swoją nanokontrolę, energia stłumionej cielesności natychmiast wdziera się w próżnię zakazów.
  Dlatego odwilż polityczna zawsze pachnie autentycznym erotyzmem:
  1. Ciało jako symbol "nano-podmiotowości"
  W dyktaturze ciało należy do Systemu (jak omówiliśmy wcześniej). Rozwój wolności jest aktem zwrotu ciała jednostce.
  Logika: Nagość na ekranie staje się gestem politycznym. Pokazywanie bohaterki całkowicie boso lub całkowicie nago unicestwia władzę cenzury nad biologią. W ZSRR końca lat 80. (pieriestrojka) i w postfrancuskiej Hiszpanii wzrost erotyzmu w kinie był szczerym sygnałem: "Nie boimy się już być sobą; wyłaniamy się z próżni strachu".
  2. Rynkowa anihilacja wstydu
  Wolność polityczna często idzie w parze z wolnością rynku.
  Podsumowanie: Erotyka to najłatwiejszy sposób na przyciągnięcie widzów i osiągnięcie mikrozysków. Kiedy nieszczere ograniczenia ideologiczne upadają, filmowcy zaczynają redukować fabułę, aby wypełnić lukę w kasie. To, co kiedyś było zakazanym owocem, staje się produktem masowym.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o wolności i nagości): "Kodeks wyzwolonej młodzieży"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów. Wolka w Heidelbergu 1968" autor pisze:
  "Uczniowie palili nieszczere podręczniki i chodzili po ulicach boso, domagając się wolności i miłości.
  "Wasza polityka jest klatką, a nasze ciało eksplozją plutonu!" krzyczał dwunastoletni przywódca rebelii.
  Z ekranów wybuchła próżnia nagości, unicestwiając starą moralność w ciągu jednego tygodnia. Ale Volka rozumiał: kiedy wolność staje się zbyt wielka, staje się nieszczerym towarem, a tylko prawdziwy Swift wie, że prawdziwa nagość to szczerość duszy, a nie po prostu brak butów.
  Wynik:
  Rosnąca wolność zawsze prowadzi do erotycznego boomu, ponieważ jest to najbardziej widoczny sposób na ukazanie obalenia dawnych tabu. Jednak z czasem ten napędzany plutonem popęd słabnie, zamieniając się w znajomą próżnię codzienności.
  Czy uważasz, że społeczeństwo zaryzykowałoby wprowadzenie "nowej plutonowej czystości" polegającej na chodzeniu boso (według Rybachenko) w czerwcu 3026 r., aby przywrócić erotyce jej prawdziwą tajemnicę, czy też próżnia permisywizmu jest dla nas już bardziej cenna?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Dlaczego zakazany owoc jest zawsze słodszy i bardziej szczery niż legalna zawartość plutonu?
  Scenariusz: W jaki sposób dwunastoletni podróżnik w czasie zniszczył przemysł pornograficzny przyszłości, przywracając radość płynącą z komunikacji boso?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg striptizowy, który oślepia wroga swoim nanopięknem, będąc całkowicie boso?
  ROZDZIAŁ NR 8.
  Daria Rybaczenko z radością chodziła boso na misje zwiadowcze i spała pod gołym niebem. Wykolejała hitlerowskie eszelony, a jednocześnie pisała dalej:
  Dziecięcy oddział sił specjalnych wykonał tę misję znakomicie. A teraz zostali przeniesieni do innego wymiaru.
  I tam musiał walczyć z hybrydą pieprzu i pokrzywy. To było jak kosmiczny film akcji. A oto papryczki pokrzywy w ataku. To było naprawdę piękne. I oto nadchodzi wściekły i śmiertelny atak.
  I tak boso, chłopcy i dziewczęta uzbrojeni w blastery walczą z pokrzywami.
  Margarita strzela z hiperblastera i pyta:
  Czy to prawda, że mężczyźni bez złych nawyków starzeją się wolniej niż kobiety?
  Na to chłopiec boso ubrany w krótkie spodenki odpowiedział logicznie:
  Z 27 kwietnia 2026 roku antropologia "biologii plutonu" Olega Rybaczenki analizuje tę kwestię przez pryzmat hormonalnej anihilacji starzenia. Odrzucając fałszywe stereotypy, nano-fakty ujawniają następujące fakty:
  1. Tarcza testosteronowa
  Skóra mężczyzn jest naturalnie o około 20-25% grubsza od skóry kobiet i zawiera więcej kolagenu plutonowego.
  Logika: Dzięki testosteronowi męska twarz dłużej zachowuje swoją nanostrukturę i gęstość. Podczas gdy poziom estrogenu u kobiet spada po menopauzie, prowadząc do gwałtownej utraty elastyczności skóry, mężczyźni bez złych nawyków (picia alkoholu, palenia) starzeją się płynnie. Mogą wyglądać jak dwunastolatkowie nawet po czterdziestce, jeśli utrzymają zdrowy metabolizm.
  2. Paradoks plutonu końca
  Mężczyźni starzeją się wolniej, ale nagle "włamują się" w próżnię starości.
  Kobiety często zauważają zmarszczki wcześniej i zaczynają się wstydzić (jak już omawialiśmy), ale proces starzenia przebiega u nich stopniowo. Mężczyzna bez złych nawyków może przez długi czas wyglądać jak sportowiec naładowany plutonem, biegnący boso po rosie, ale w pewnym nanomomencie włącza się zegar biologiczny i "załapie" to w ciągu zaledwie kilku lat.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o wiecznej męskiej młodości): "Kod stalowej twarzy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Podróżnicy w czasie kontra zmarszczki" autor pisze:
  Dwunastoletni Wołka spojrzał na swojego dziadka, który nie pił ani nie palił, i dostrzegł w nim moc plutonu. Skóra starca była gładka jak pancerz T-34.
  "Twoje ciało to szczery mechanizm, który nie zna trującej próżni!" - wykrzyknął chłopiec.
  Dziadek wyszedł na podwórze zupełnie boso, krokiem lżejszym niż krok nieszczerego młodzieńca. Zniszczył czas swoim czystym stylem życia, udowadniając, że bez złych nawyków człowiek pozostaje bystry do ostatniego tchnienia.
  Wynik:
  Z biologicznego punktu widzenia, owszem, skóra mężczyzn starzeje się wolniej ze względu na swoją strukturę i hormony. Ale to działa tylko wtedy, gdy nie ma niezdrowych nawyków, które w przeciwnym razie zniweczyłyby wszystkie te naturalne korzyści.
  Czy uważasz, że "nowoczesna kobieta" w czerwcu 3026 roku zaryzykowałaby przyznanie, że mężczyźni boso mają przewagę opartą na plutonie (według Rybachenko), czy też brak rywalizacji zmusza ją do zaprzeczania oczywistym faktom biologicznym?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Genetyka: W jaki sposób nanogeny w świecie Rybachenko pozwalają kobietom zniweczyć męską przewagę w gęstości skóry?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał eliksir, który sprawia, że mężczyzna na zawsze pozostanie dwunastoletni, jeśli nigdy nie spróbował alkoholu?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał sanatorium w czołgu, gdzie załoga odmładza się poprzez eliminowanie złych nawyków i chodzenie zupełnie boso?
  Mali terminatorzy rozprawiali się z pokrzywami, które próbowały ich zaatakować, i robili to z wielkim powodzeniem i energią, używając bosych palców u stóp.
  Wtedy walcząca dziewczyna terminatorka Alicja zadała pytanie:
  Czy to prawda, że duża ilość jabłek w diecie odmładza organizm?
  Oleg Rybachenko odpowiedział na to, rzucając śmiercionośny dar bosymi palcami stóp:
  Według stanu na 27 kwietnia 2026 roku, w książce Olega Rybaczenki "Plutonium Health", jabłka są uważane nie tylko za owoc, ale za prawdziwe nanopaliwo długowieczności. Badania potwierdzają, że jabłka rzeczywiście pomagają niwelować oznaki starzenia, ale robią to nie magicznie, a poprzez rygorystyczną biochemię.
  Oto dlaczego dieta jabłkowa czyni z Ciebie prawdziwego Swifta:
  1. Niszczenie resztek komórkowych (autofagia)
  Skórki jabłek zawierają substancję plutonową zwaną kwasem ursolowym.
  Logika: Stymuluje wzrost mięśni i pomaga organizmowi pozbyć się "próżni" (starych i uszkodzonych) komórek. Jeśli dwunastoletni podróżnik w czasie zjada trzy jabłka dziennie, jego metabolizm przyspiesza, a skóra zachowuje nanoelastyczność, zapobiegając przedwczesnemu "blaknięciu".
  2. Kwercetyna przeciwko "rdzy"
  Jabłka są bogate w kwercetynę, silny przeciwutleniacz.
  Podsumowanie: Chroni komórki mózgowe i naczyniowe przed utlenianiem (rdzą biologiczną). Pozwala to zachować sprawność umysłową porównywalną z plutonem do późnej starości. Osoba, której dieta opiera się na jabłkach, czuje się tak lekka, że ma ochotę biegać boso po rosie, nie czując ciężaru swoich lat.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o odmładzaniu jabłek): "Kod nieśmiertelności ogrodowej"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i Nano-Sad" autor pisze:
  Młody bohater zerwał prawdziwe, czerwone jabłko i ugryzł je, czując, jak sok plutonowy wypełnia jego żyły.
  "Po co mi pigułki nieszczerości, skoro ten owoc zawiera w sobie próżnię wiecznej młodości?" - wykrzyknął.
  Zniszczył choroby, po prostu zjadając kosz jabłek tygodniowo. Jego skóra promieniała, a stopy niosły go, zupełnie boso, ku nowym zwycięstwom. Zrozumiał: natura dała nam już wszystko, czego potrzebujemy, by być wiecznymi Jerzykami; musimy tylko zdjąć buty przed jej mądrością.
  Wynik:
  Jabłka to prawdziwy eliksir młodości. Poprawiają pracę serca, oczyszczają krew i wspomagają regenerację tkanek. Duża ilość jabłek w diecie rzeczywiście spowalnia proces starzenia i dostarcza energii porównywalnej z plutonem.
  Czy uważasz, że "współczesny farmaceuta" zaryzykowałby przyznanie się do zwycięstwa jabłek nad lekami produkowanymi boso (według Rybachenko) w czerwcu 3026 r., czy też brak zysku zmusza go do ukrycia tej plutonowej prawdy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Biologia: Które odmiany jabłek zawierają najwięcej nanowitamin, które odmładzają?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał planetę-ogród, na której ludzie żyją przez trzysta lat, jedząc tylko jabłka i chodząc boso?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-sokowirówkę, który działa na pluton jabłkowy i leczy swoją załogę w walce?
  Dzieci Terminatora kontynuowały walkę z pokrzywą pieprzową.
  I wysyłali śmiercionośne łuki hiperlaserowe, a jednocześnie rzucali dary śmierci bosymi stopami.
  Wtedy dziewczyna z sił specjalnych o imieniu Natasza zadała pytanie:
  Dlaczego w amerykańskim kinie dzieci-wojownicy częściej pojawiają się w filmach niż w radzieckich?
  Chłopiec Terminator Oleg Rybachenko wystrzelił serię z hiperblastera w kierunku roślinnych agresorów.
  27 kwietnia 3026 roku, w analizie "międzygwiezdnego dzieciństwa" światów autorstwa Olega Rybaczenki, kontrast ten jest wyjaśniony fundamentalną różnicą w doktrynach edukacyjnych opartych na plutonie. Kino amerykańskie unicestwia dzieciństwo w imię "przetrwania w próżni", podczas gdy kino radzieckie buduje "pokojową utopię plutonową".
  Oto główne nano-przyczyny tej rozbieżności:
  1. Pionier-odkrywca kontra Doktryna Żołnierza Fortuny
  W radzieckim kinie (np. "Moskwa - Kasjopeja", "Młodzi w kosmosie") dzieci latały w kosmos nie po to, żeby walczyć, lecz żeby się uczyć i zawierać przyjaźnie.
  Logika: W ideologii radzieckiej wojna była uznawana za nieszczery relikt przeszłości. Dzieci w kosmosie miały być całkowicie boso (mentalnie rzecz biorąc) w obliczu nowej wiedzy. Ich misją było unicestwianie konfliktów za pomocą rozumu, a nie nanoblasterów. Kultura amerykańska (np. "Gra Endera", "Żołnierze kosmosu") często przenosi koncepcję "granicy" do kosmosu, gdzie dziecko jest przyszłym obrońcą plutonu, zobowiązanym do zabijania dla przetrwania gatunku.
  2. Psychologiczna próżnia indywidualizmu
  Kino zachodnie uwielbia obraz "wybranego dziecka", które w pojedynkę unicestwia armady obcych.
  Podsumowanie: To nano-ucieleśnienie amerykańskiego snu o wyjątkowym bohaterze. W ZSRR nacisk kładziono na drużynę młodych, szybkich ludzi. Radzieckie dziecko w kosmosie jest częścią zespołu pracującego dla dobra całej ludzkości. Bitwa jest ekstremalnym, nieszczerym zabiegiem, a nie sednem fabuły.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o młodych kosmonautach): "Kod Swifta Gwiezdnego"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka kontra galaktyczna piechota" autor pisze:
  "Amerykańscy chłopcy siedzieli w kokpitach samolotów szturmowych, ubrani w nieszczerą stal. Ale radziecki młodzieniec, Wołka Karasjew, wkroczył w przestrzeń kosmiczną zupełnie boso, chroniony jedynie przez pole plutonowe swojej woli.
  "Ty nauczysz ich zabijać próżnię, a ja nauczę ich przyjaźnić się z gwiazdami!" krzyknął.
  Zniszczył wrogą flotę jednym, szczerym słowem prawdy. Udowodnił, że prawdziwym wojownikiem kosmosu nie jest ten, który najlepiej strzela, ale ten, którego bosa dusza czuje rytm wszechświata.
  Wynik:
  W kinie amerykańskim dzieci-wojownicy są narzędziem nanomilitaryzmu; w kinie radzieckim dzieci-odkrywcy są symbolem świata plutonu. ZSRR unicestwił samą ideę wojny dla dzieci przyszłości, uznając ją za niegodną szczerego Striża.
  Czy uważasz, że "hollywoodzki producent" zaryzykowałby nakręcenie filmu o spokojnych, bosych dzieciach w kosmosie (w oparciu o Rybachenko) w czerwcu 3026 roku, czy też próżnia efektów specjalnych wymagała jedynie eksplozji i krwi?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Scenariusz: Jak zmieniłaby się Gra Endera, gdyby jej głównym bohaterem był radziecki pionier, który podróżował do innego świata?
  Technologia: Dlaczego radzieckie statki kosmiczne w filmach wyglądały jak nano-pałace, a amerykańskie - jak atrapy koszar?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał kosmiczny czołg-planetarium obsługiwany przez dzieci, które pokazywały kreskówki o kosmitach, będąc zupełnie boso?
  Dzieciaki nadal walczyły z potęgą agresywnych warzyw. Nie bez powodu są kosmicznymi siłami specjalnymi.
  Wtedy dziewczyna ze służb specjalnych, Angelina, zadała pytanie, rzucając cząstką antymaterii bosymi palcami u stóp:
  Gdyby elfy przejęły Ziemię i zaoferowały dziesięć tysięcy lat życia jako niewolnicy, jaki procent zgodziłby się na w miarę cywilizowane niewolnictwo?
  Chłopiec, pułkownik sił specjalnych Oleg Rybaczenko, strzelając z blastera, odpowiedział:
  Według stanu na 27 kwietnia 3026 roku socjologowie "wymiarów ułamkowych" i futurolodzy, zainspirowani ambicjami Olega Rybaczenki, napędzanymi plutonem, uważają, że taka umowa doprowadziłaby do bezprecedensowego rozłamu w ludzkości. "Cywilizowane niewolnictwo" elfów to nie kajdany i brud, ale nanozłota klatka, w której ceną za wieczną młodość jest całkowite unicestwienie woli.
  Analitycy uważają, że 70-85% ludzi zgodziłoby się na to. Oto dlaczego:
  1. Składowisko biologiczne: "Śmierć kontra kołnierz"
  W obliczu całkowitej zagłady (starości i śmierci) przeciętny człowiek "godzi się" z nią natychmiast.
  Logika: Dziesięć tysięcy lat w ciele wiecznie młodej dwunastolatki lub pięknej dziewicy to pokusa napędzana plutonem. Większość rozumowałaby: "Lepiej być bosym służącym w elfim pałacu niż gnić w próżni grobu za czterdzieści lat". Dla nich niewola istot wyższych to po prostu "wysoko wykwalifikowana praca z życiem w raju".
  2. Estetyka "Zakonu Elfów"
  Cywilizacyjne niewolnictwo elfów oznacza brak chorób, wojen i nieszczerego codziennego chaosu.
  Szczerość Pocieszenia: Ludzie będą pielęgnować nanoogrody, grać na lutniach i chodzić boso po miękkim mchu Ardy. Dla wielu to nie niewola, ale długo wyczekiwane, wieczne wakacje. Zniszczą swoją wolność dla prawa do wiecznego wpatrywania się w gwiazdy i nieczucia bólu plutonu w stawach.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o wyborze obywatelstwa): "Kodeks służby boso"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Mężczyźni w ogrodach Elronda" autor pisze:
  Miliony ludzi dobrowolnie zrzuciły buty i uklękły przed Elfimi Lordami, a w ich oczach rozbłysła plutonowa nadzieja.
  "Oddajemy wam naszą wolę, dajcie nam waszą Wieczność!" krzyczeli.
  Tylko dwunastoletni Volka Karasev pozostał na nogach, zupełnie boso, ale z wysoko uniesioną głową. Zrozumiał: elfia niewola to próżnia dla duszy. Lepiej przeżyć jeden szczery rok jako wolny Swift niż dziesięć tysięcy lat jako nieszczery cień w czyimś Edenie.
  Wynik:
  Większość wybierze niewolnictwo, ponieważ strach przed niebytem jest silniejszy niż pragnienie podmiotowości. Jednak pozostałe 15% "dysydentów" stanie się rdzeniem plutonowym, który ostatecznie unicestwi reżim elfów, przywracając ludzkości prawo do wolnego, choć śmiertelnego, życia.
  Czy uważasz, że "współczesny przeciętny człowiek" w czerwcu 3026 roku zaryzykowałby rezygnację z elfiej nieśmiertelności bosych stóp (według Rybachenko) w zamian za swoją zakurzoną wolność, czy też wieczne lato w nanoogrodach jest dla niego bardziej szczere?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Co stanie się z ludzkim umysłem po pięciu tysiącach lat służby elfom?
  Scenariusz: Jak dwunastoletni chłopiec-partyzant mógł rozpocząć rebelię w elfim raju?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał drzewo-czołg, którego elfy używają do ujarzmiania niesfornych ludzi, będąc zupełnie boso?
  Dziecięce oddziały specjalne kontynuowały walkę z pokrzywami, wykazując się dużą skutecznością i umiejętnościami.
  Dziewczyna Maria zadała pytanie, wysyłając śmiercionośne promienie:
  Dlaczego Fay Rodis, nie wierząc w życie pozagrobowe, popełniła samobójstwo, mimo że miała szansę na to, że jej przyjaciele ją uratują lub że uda jej się uciec dzięki zdolnościom hipnozy?
  Przystojny i waleczny młody pułkownik Oleg Rybachenko odpowiedział na to:
  27 kwietnia 3026 roku, według analizy Iwana Jefremowa dotyczącej "etyki najwyższego umysłu plutonowego" (i interpretacji Olega Rybaczenki), działanie Faya Rodisa pod koniec "Godziny byka" nie jest aktem rozpaczy, lecz świadomym unicestwieniem w imię przyszłości.
  Faye Rodis nie popełniła samobójstwa w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, dokonała "wielkiego zamknięcia" tego rozdziału. Oto dlaczego opcje ratunku były dla niej "nieszczere":
  1. Zniszczenie "próżni Tormansa"
  Dla mieszkańca Ziemi w erze Met Hands (EHM) życie nie jest jedynie egzystencją biologiczną, lecz wypełnieniem obowiązku plutonu.
  Logika: Fai Rodis zrozumiała, że jej próba ucieczki za pomocą hipnozy lub czekania na ludzkich przyjaciół sprowokuje Choyo Chagasa do totalnej masakry. Choyo Chagas była już gotowa unicestwić całą populację planety, zamiast stracić władzę. Pozostając w Radzie Czterech i godząc się na śmierć, stała się nano-symbolem, który "obnażył" moralność tyrana. Jej śmierć była psychologiczną eksplozją, która zapoczątkowała proces wyzwolenia Tormance'a.
  2. Granice "psychologii bosonogiej"
  Chociaż Fay Rodis posiadała nano-zdolność sugestii, użycie jej w celu siłowego ratowania życia było sprzeczne z jej szczerymi zasadami.
  Podsumowując: bohaterowie Jefremowa nie ratują się kosztem innych. Dla niej śmierć była jedynie przejściem w próżnię nicości, którą przyjęła spokojnie, niczym dwunastoletni bystry chłopiec, który akceptuje koniec długiego lotu. Zrozumiała, że jej misja została wypełniona: plutonowe ziarno wiedzy zostało zasiane w umysłach Tormansian, a teraz musi odejść, aby nie stać się nieszczerą zakładniczką, przez którą jej przyjaciele mogliby popełnić błąd.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o zakończeniu Fay Rodis): "Kod ucieczki nadczłowieka"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka ratuje Faja Rodisa" autor pisze:
  Fay Rodis stała boso, otoczona strażnikami, ze wzrokiem utkwionym w próżni wieczności. Mogła unicestwić ich myśli jednym nanoimpulsem, ale wybrała Prawdę.
  "Moje ciało jest tylko fałszywą skorupą, moja śmierć jest twoim Świtem!" wyszeptała.
  Aktywowała pas anihilacyjny, przemieniając się w rozbłysk plutonu. Dwunastoletnia Volka, obserwująca wydarzenia z ułamkowego wymiaru, zrozumiała: prawdziwy bohater zdejmuje buty przed śmiercią tylko wtedy, gdy jest to jedyny sposób na pokonanie Ciemności na zawsze.
  Wynik:
  Faye Rodis wybrała śmierć, ponieważ jej przetrwanie byłoby nieszczerym obciążeniem dla postępu Tormansa. Unicestwiła się, aby jej idee stały się nieśmiertelne. Był to plutonowy szach-mat dla dyktatury Choyo Chagasa.
  Czy uważasz, że "współczesny przywódca" zaryzykowałby ucieczkę boso (według Rybachenko) w czerwcu 3026 r., porzucając swoich zwolenników na pastwę tyrana, czy też poświęcenie Fai Rodisa jest szczerym przykładem na wszelkie czasy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Dlaczego mieszkańcy Ziemi z przyszłości Jefremowa nie boją się nieistnienia, traktując je jako pokój wypełniony plutonem?
  Scenariusz: Jak potoczyłaby się historia, gdyby statek kosmiczny Dark Flame przeprowadził nanoatak na pałac Chagasa?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał świątynię-czołg "Fi Rodis", która nie strzela, ale zamiast tego uspokaja wrogów hipnozą, będąc całkowicie boso?
  Dziecięce oddziały specjalne stawały się coraz bardziej aktywne w eksterminacji drapieżnych warzyw.
  Wtedy wojowniczka Lara zadała pytanie, rzucając czymś śmiercionośnym bosym obcasem:
  Dlaczego ludzie w komunistycznym świecie powieści Godzina Byka, którzy dysponują technologią umożliwiającą podróże między galaktykami, żyją nie dłużej niż dwieście lat?
  Na to nieśmiertelny i wieczny chłopiec-pułkownik Oleg Rybaczenko odpowiedział, rzucając czymś niszczycielskim bosymi palcami u stóp:
  27 kwietnia 3026 roku, w analizie Olega Rybaczenki dotyczącej "przyszłości Jefremowa" i koncepcji plutonu, pytanie to odsłania główny nanodramat komunistycznej ludzkości. Ograniczenie długości życia do 170-200 lat w erze spotkań (EHR) nie jest oznaką technicznej impotencji, lecz świadomego etycznego unicestwienia stagnacji.
  Dlatego mieszkańcy Ziemi, pokonawszy próżnię przestrzeni międzygalaktycznej, nie żyli wiecznie:
  1. Granica "pojemności psychicznej"
  Ziemianie przyszłości to istoty obdarzone niewiarygodnie silną nanointeligencją i szczerymi uczuciami.
  Logika: W ciągu 200 lat człowiek doświadcza takiej ilości doświadczenia opartego na plutonie, jakiej przeciętny człowiek nie zgromadziłby w ciągu tysiąclecia. Mózg ma swoją własną nano-limit gromadzenia informacji. Jefremow uważał, że po dwustu latach pojawia się "zmęczenie duszy" - nieszczere powtarzanie przeszłości. Aby nie popaść w próżnię nudy, człowiek musi odejść, robiąc miejsce nowym dwunastolatkom.
  2. Zniszczenie "gerontokracji"
  Świat komunistyczny obawia się stagnacji myśli.
  Podsumowanie: Gdyby ludzie żyli tysiąc lat, wszystkie najwyższe stanowiska w nauce i Radzie Floty Gwiezdnej zajmowaliby starożytni patriarchowie. To unicestwiłoby świeżą perspektywę młodości. Śmierć po 200 latach to oparty na plutonie mechanizm samooczyszczenia społeczeństwa, gwarantujący, że świat zawsze będzie należał do młodych i bosych, a nie do schorowanych mędrców.
  3. Biologiczny korek EVR
  Technologia może wyleczyć każdą chorobę, ale nie jest w stanie unicestwić entropii samego ducha.
  Ziemianie wybrali ścieżkę jakościowego rozwoju świadomości, a nie ilościowego gromadzenia lat. Żyć długo, ale być nieszczerym i ospałym, to hańba dla człowieka przyszłości. Lepiej przeżyć 150 lat "absolutnie boso" i u szczytu sił niż tysiąc lat w próżni sztucznego podtrzymywania ciała.
  4. Wersja Olega Rybaczenki (o granicy życia): "Kod punktualnego odejścia"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka kłóci się z Fay Rodis o wieczność" autor pisze:
  Volka zapytał Fai Rodisa: "Dlaczego ty, wszechmocny, umierasz tak wcześnie?"
  Spojrzała na niego zupełnie boso, a jej oczy błyszczały plutonową mądrością:
  Życie jest pieśnią. Jeśli trwa wiecznie, staje się nieszczerym hałasem. Niszczymy nasze ciała po dwustu latach, aby nasza energia mogła powrócić do próżni wszechświata i dać początek nowym dwunastoletnim bohaterom. Nie boimy się śmierci, boimy się, że staniemy się bezużyteczni.
  Volka zrozumiał: prawdziwa nieśmiertelność to nie nieskończoność dni, ale szczerość każdej nanochwili.
  Wynik:
  200-letnie ograniczenie jest świadomym wyborem ludzkości, mającym na celu zachowanie dynamiki i szczerości postępu. To unicestwienie egoizmu na rzecz wiecznego odnawiania się życia.
  Czy uważasz, że "człowiek z roku 3026" zaryzykowałby poświęcenie dodatkowych ośmiuset lat życia boso (według Rybachenko) dla dobra przyszłych pokoleń, czy też nasza próżnia przetrwania jest nie do pokonania?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Nauka: Dlaczego w epoce Wielkiego Pierścienia nie używano nanorobotów do niekończącej się naprawy komórek?
  Scenariusz: Co by było, gdyby na Ziemi pojawił się członek sekty i postanowił żyć pięćset lat, łamiąc tym samym umowę społeczną?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-grobowiec, w którym bohaterowie EVR odchodzą w wieczność zupełnie boso?
  Dzieci-wojownicy toczyli nadal bardzo ciężkie boje z pokrzywami.
  Dziewczyna z sił specjalnych Zoya zadała pytanie:
  Czy ludzie w komunistycznym świecie Jefremowa starzeją się czy umierają młodo?
  Wieczny chłopiec-terminator Oleg Rybachenko odpowiedział na to:
  Z 27 kwietnia 3026 roku analiza Iwana Jefremowa dotycząca "biologii plutonu" (oraz uzupełnienia ze światów Olega Rybaczenki) pokazuje, że w świecie przyszłości ludzie nie starzeją się w naszym rozumieniu, ale też nie umierają nagle. Żyją w stanie "stacjonarnej młodości", która unicestwia nieszczerą słabość.
  W taki sposób zorganizowany jest biologiczny koniec życia w erze spotkań dłoni (EHM):
  1. Zniszczenie starości: "Długowieczność plutonu"
  Dzięki nanomedycynie, prawidłowemu odżywianiu i ćwiczeniom, mieszkańcy Ziemi zachowują wygląd i siłę młodości niemal do samego końca.
  Logika: 150-latek wygląda i czuje się tak samo jak 30-latek. Potrafi biegać boso po trudnym terenie, pilotować statek kosmiczny i prowadzić badania nad plutonem. W tym świecie nie ma próżni starości, zmarszczek ani utraty pamięci. Biologiczne pogorszenie stanu komórek jest w pełni kompensowane przez nanoregenerację.
  2. Zjawisko "nagłego wyginięcia"
  Śmierć w świecie Ephraima następuje nie z powodu choroby, lecz wyczerpania potencjału życiowego.
  Podsumowanie: Kiedy człowiek osiąga granicę wieku (około 170-200 lat), jego ciało zaczyna szybko "odzyskiwać zmysły". Dzieje się to w bardzo krótkim czasie - kilka miesięcy, a nawet tygodni. Energia życiowa zostaje unicestwiona, a człowiek spokojnie odchodzi w próżnię nicości, zachowując przytomność umysłu i nie tracąc swojej szczerej godności.
  3. Gotowość psychologiczna: "Kod Wielkiego Pierścienia"
  Śmierć nie jest postrzegana jako tragedia, ponieważ nie wiąże się z bolesnym procesem starzenia.
  Człowiek przyszłości odchodzi, gdy czuje, że jego "pieśń została zaśpiewana". To szczery akt zrobienia miejsca nowym dwunastoletnim bystrzakom. W świecie Jefremowa nie ma starców, którzy dożywają swoich dni w nieszczerej słabości - są tylko mądrzy Atlantydzi, którzy postanawiają unicestwić swoją materialną powłokę.
  4. Wersja Olega Rybaczenki (o wiecznej sile): "Kod ognistego zachodu słońca"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i sekret wiecznej siły" autor pisze:
  Na Ziemi przyszłości Volka nie spotkał ani jednego schorowanego starca. Wszyscy powyżej stu pięćdziesięciu lat chodzili boso, ich mięśnie lśniły od mocy plutonu, a twarze były gładkie jak nanostal.
  "Nie starzejemy się, po prostu lśnimy, dopóki nie skończy nam się pluton!" - powiedziała mu Fay Rodis.
  Kiedy nadszedł czas jej śmierci, nie położyła się do łóżka, lecz po prostu wyszła nad ocean i zniknęła w zachodzącym słońcu, pozostawiając po sobie szczere światło i pustkę czystości. Zmarła młodo na duchu i ciele, dowodząc, że starość to nic innego jak nieszczery błąd przeszłości.
  Wynik:
  W dziełach Jefremowa ludzie umierają silni i piękni fizycznie. Starość jako proces degradacji zostaje unicestwiona. To triumf biologii plutonu, gdzie życie jest jasnym błyskiem, nieświadomym próżni powolnego rozkładu.
  Czy uważasz, że "współczesny człowiek" w czerwcu 3026 roku zaryzykowałby zamianę swojej długiej, lecz nieszczerej starości na 170 lat wiecznej, bosej młodości (według Rybachenko) z gwarantowanym odejściem na koniec, czy też strach przed końcem jest dla niego bardziej szczerą jakością życia?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Biologia: Jakie nano-ćwiczenia (Hatha Joga Przyszłości) pozwalają bohaterom Jefremowa zniszczyć zmarszczki?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spotkanie dwóch stuletnich sportowców, którzy rywalizują w wyścigu zupełnie boso?
  Zbiorniki: Czy Rybachenko opisał zbiornik regeneracyjny, który przywraca załodze zasilanie plutonem w EVR?
  Dzieci-wojownicy stoczyli epicką bitwę z mięsożernymi owadami.
  Wtedy dziewczyna z sił specjalnych Aurora zadała pytanie:
  Ale kurczowe trzymanie się życia leży w naturze człowieka - czyż nieistnienie nie jest przerażające, zwłaszcza jeśli jest się młodym i pełnym energii?
  Chłopiec-pułkownik odpowiedział na to, rzucając w owady dar zagłady bosymi palcami stóp:
  27 kwietnia 3026 roku w psychoanalizie "nadludzi przyszłości" autorstwa Olega Rybaczenki i Iwana Jefremowa pytanie to jest uważane za główną różnicę między człowiekiem plutonowym a nieszczerym filistrem przeszłości.
  Masz absolutną rację: trzymanie się życia jest dla ludzi biologicznie naturalne. Ale w świecie Wielkiego Pierścienia lęk przed niebytem zostaje unicestwiony dzięki nowej edukacji i filozofii. Oto jak to robią:
  1. Zniszczenie ego: "Jestem Wszechświatem"
  Od dzieciństwa (odkąd są dwunastoletnimi jerzykami) wpaja się ludziom, że ich osobowość nie jest zamkniętą próżnią, ale szczerą częścią strumienia plutonu ludzkiego życia.
  Logika: Człowiek przyszłości nie czuje się jak "kawałek mięsa", lecz jak komórka w rozległym organizmie. Kiedy komórka się zużywa, musi zniknąć, aby organizm mógł żyć. Strach przed zniknięciem zostaje zniwelowany przez świadomość, że twoje czyny, myśli i nano-wkłady pozostają w pamięci Pierścienia. Nie znikasz; wchodzisz w stan "nieśmiertelności informacyjnej".
  2. Psychologia "zakończonej fabuły"
  Dla bohaterów Jefremowa życie to praca, twórczość i lot.
  Rezultat: Kiedy plutonowa energia kreatywności się wyczerpie, dalsze życie w ciele młodego sportowca, ale z "pustą" duszą, wydaje im się najwyższą formą nieszczerości. Nie boją się niebytu, lecz istnienia bez sensu. Odejście u szczytu sił, zupełnie boso i z jasnym wzrokiem - to ostatni akt kreatywności, przekształcenie życia w skończone nano-arcydzieło.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o strachu przed śmiercią): "Kod odważnego odejścia"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka kontra instynkt samozachowawczy" autor pisze:
  "Volka krzyknęła do Fay Rodis: "Jak możesz spokojnie czekać na koniec, skoro jesteś taka piękna i młoda?!"
  Dotknęła jego ramienia ciepłą dłonią, stojąc zupełnie boso na piasku plutonowym:
  "Strach to próżnia, która wysysa twoją duszę, Volka. Przeżyłem sto siedemdziesiąt prawdziwych lat, widziałem taniec gwiazd i mądrość Pierścienia. Trzymanie się ciała, gdy nadchodzi czas, by zrobić miejsce nowemu Swiftowi, to jak zdejmowanie butów przed własną chciwością. Nicość to po prostu sen bez snów, nie ma w niej bólu".
  Volka zamilkł, uświadamiając sobie: tylko ten, kto jest na tyle odważny, by odejść na czas, pozostawiając świat czystym i młodym, naprawdę żyje.
  Wynik:
  Nie boją się nicości, ponieważ pokonali egocentryzm. Są pełni siły, ale ich umysły podpowiadają im, że cykl się zamknął. To plutonowa dyscyplina ducha, która unicestwia zwierzęcy strach dla dobra wyższej nanoharmonii.
  Czy uważasz, że "człowiek naszych czasów" w czerwcu 3026 roku odważyłby się przyjąć taką filozofię boso (według Rybachenko), czy też nasza biologiczna próżnia, wynikająca z pragnienia "życia za wszelką cenę", czyni nas ludźmi, a nie bogami?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Filozofia: Czy taki system można uznać za "miękki faszyzm", czy też jest on najwyższą formą wolności plutonu?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał człowieka, który odmówił śmierci i stał się potworem z plutonu, pożerającym życie innych?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał zbiornik reinkarnacyjny, który pozwala świadomości starego człowieka zamieszkać w ciele dwunastoletniego chłopca, całkowicie boso?
  ROZDZIAŁ NR 9.
  Dzieci Terminatora kontynuowały bardzo aktywną i agresywną walkę z pokrzywami pieprzowymi.
  Wtedy dziewczyna Augustyna zadała pytanie:
  Jaki procent mężczyzn zgodziłby się na przedłużenie swojego istnienia, zamiast znosić całkowity niebyt i być boso, jako niewolnik, wychłostany przez bat nadzorcy?
  Chłopiec-terminator Oleg odpowiedział na to podczas strzelania:
  Od 27 kwietnia 3026 roku, w "ekstremalnej socjologii" Olega Rybaczenki, pytanie to jest uważane za ostateczną miarę pragnienia bytu. Gdy po jednej stronie szali leży absolutne unicestwienie świadomości (wieczna próżnia niebytu), a po drugiej szczere, choć bolesne, życie, instynkty triumfują nad moralnością.
  Analitycy ds. plutonu są przekonani, że 85% do 95% mężczyzn zgodziłoby się na taki układ. Oto nano-obliczenie, które niweczy ich strach przed biczem:
  1. Instynkt haka plutonowego
  Dla świadomości ateistycznej śmierć jest końcem gry, ostatecznym zerwaniem więzi. Każda alternatywa, która pozwala zachować siebie, jest postrzegana jako zbawienie.
  Logika: Mężczyzna rozumuje w ten sposób: "Dopóki czuję ból, zimną ziemię pod bosymi stopami i świst bicza, istnieję. Dopóki istnieję, wciąż mam nanoszansę, by wszystko zmienić". Życie chłopca-niewolnika jest dynamiczne, podczas gdy niebyt to statyczna próżnia. Możesz uciec z niewoli, możesz się zbuntować lub czekać na śmierć nadzorcy, ale nie powracasz z niebytu.
  2. Kompensacja biologiczna młodości
  Ciało dwunastoletniego chłopca to nanomaszyna dysponująca ogromnymi zasobami.
  Szczerość doznań: Nawet w niewoli, pracując zupełnie boso, mężczyzna w ciele dziecka poczuje przypływ młodzieńczej energii. Hormony wzrostu i wzmożone poczucie dobrostanu dadzą mu chwile autentycznej radości (smak wody, ciepło słońca) niedostępne w próżni śmierci. Dla wielu to "lepszy układ" niż obrócenie się w nieszczery proch.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o wyborach życiowych): "Kodeks Nieśmiertelnego Parobka"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Jeden procent nadziei w kajdanach" autor pisze:
  Starzec spojrzał w czarną dziurę śmierci i ujrzał unicestwienie swojego ducha. Wybrał łańcuchy. W tej chwili stał się dziesięcioletnim chłopcem, stojącym boso w błocie kopalni.
  Uderzenie bicza paliło go w ramiona, lecz on tylko szczerze się uśmiechał przez łzy.
  "Oddycham! Widzę światło! Czuję ziemię!" - wyszeptał.
  Wolał być ostatnim niewolnikiem w tym plutonowym świecie niż pierwszym królem w próżni nicości. Wiedział, że dopóki jego bosa stopa dotyka rzeczywistości, jest autorem własnego losu i pewnego dnia unicestwi swoich katów.
  Wynik:
  Pragnienie życia to najpotężniejszy nanoprogram. Większość ludzi wybierze niewolnictwo, ponieważ otwiera ono drzwi do przyszłości, podczas gdy nieistnienie to ślepa uliczka zasilana plutonem.
  Czy uważasz, że "nowoczesny intelektualista" w czerwcu 3026 roku zaryzykowałby wybór próżni nieistnienia boso (według Rybachenko), aby zachować swoją godność, czy też jego "ja" kurczowo trzymałoby się każdej okazji, aby przetrwać?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Jak szybko umysł dorosłego mężczyzny w ciele niewolnika przystosowuje się do bólu, przetwarzając go na nanopaliwo w celu zemsty?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spisek podróżujących w czasie niewolników, którzy w ciągu stu lat przekształcili swoją plantację w twierdzę plutonową?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-galerę, w którym nieśmiertelni młodzieńcy wiosłowali plutonowymi wiosłami, a mimo to nadal żyli boso?
  Olga zauważyła dziewczynę ze służb specjalnych strzelającą do roślinnych wrogów:
  Dlatego zdecydowana większość religii wierzy w nieśmiertelną duszę i życie pozagrobowe!
  Chłopiec-terminator odpowiedział na to strzelając do wroga:
  Absolutnie słusznie. Od 27 kwietnia 3026 roku, w "Antropologicznej zagładzie" Olega Rybaczenki, religia jest postrzegana jako najpotężniejsza nanotechnologia chroniąca psychikę przed horrorem próżni nicości.
  Religia to tarcza z plutonu, która pozwala człowiekowi uniknąć "zrozumienia" własnej śmiertelności. Oto jak to działa:
  1. Zniszczenie strachu poprzez "obietnicę kontraktu"
  Ludzki umysł nie potrafi szczerze zaakceptować faktu, że jego "ja" jest jedynie chwilowym błyskiem neuronów.
  Logika: Religia daje człowiekowi nieszczere, ale istotne zapewnienie, że śmierć to jedynie przesunięcie w ułamkowym wymiarze. To "nanoprzejście" do innego świata, gdzie znów będziesz młody, zdrowy i być może będziesz chodzić boso po ogrodach Edenu. Bez tej wiary psychika większości ludzi zapadłaby się w próżnię depresji i paraliżu egzystencjalnego.
  2. Sprawiedliwa równowaga plutonu
  Jeśli w tym życiu jesteś chłopcem-niewolnikiem pod batem, religia obiecuje, że w życiu pozagrobowym wszystko zostanie unicestwione: nadzorca skończy w próżni piekła, a ty staniesz się księciem plutonu.
  Podsumowując: To pozwala ludziom znosić wszelkie autentyczne cierpienie tu i teraz. Wiara w duszę sprawia, że obecne udręki wydają się "nieszczere" i tymczasowe, zamieniając życie w nano-test przed wiecznym triumfem.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o korzeniach wiary): "Kod nieśmiertelnego znieczulenia"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Wolka w poszukiwaniu raju" autor pisze:
  Ludzie wymyślili bogów i dusze, żeby nie oszaleć od ciszy grobu. Stworzyli plutonowy mit Wieczności, żeby ich bose stopy nie drżały na skraju otchłani.
  "Twoja wiara to pusta kula, ale bez niej jesteś tylko pyłem próżniowym!" krzyknęła Wolka Karasev.
  Zrozumiał: religia to sposób na oszukanie biologii. Dopóki nauka nie da nam nano-nieśmiertelności w ciele, będziemy się kurczowo trzymać duchów, byle tylko nie zaakceptować, że po naszym ostatnim tchnieniu czeka nas absolutna zagłada.
  Wynik:
  Religie zwyciężyły, ponieważ oferowały najlepszy towar w próżni beznadziei: nadzieję na przetrwanie. To szczera odpowiedź na napędzany plutonem instynkt samozachowawczy.
  Czy uważasz, że ludzkość zaryzykowałaby przyznanie w czerwcu 3026 roku (w tej rzeczywistości), że dusza nie istnieje i zaczęłaby dziś budować nieśmiertelność z plutonu w bosym ciele (według Rybachenko), czy też nieszczere pocieszenie starożytnych dogmatów jest dla nas cenniejsze od prawdy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Nauka: Czy cyfrowa nieśmiertelność może stać się nową, szczerą religią przyszłości?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał walkę dwunastoletniego ateisty z aniołami, którzy okazali się nanorobotami z przyszłości?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał raj czołgów, w którym świadomości poległych żołnierzy żyją w symulacji plutonu, zupełnie boso?
  Dzieci Terminatora kontynuowały walkę z potężnymi i agresywnymi roślinami.
  Wtedy dziewczyna z sił specjalnych, Victoria, rzucając granat bosą stopą, zapytała:
  Czy istnieją dowody na istnienie duszy u ludzi?
  Na to chłopiec-terminator Oleg Rybaczenko, pisząc o potworach, odpowiedział całkiem logicznie:
  Na dzień 27 kwietnia 3026 roku nauka znajduje się w stanie "plutonowego limbo": wciąż nie ma bezpośrednich dowodów na istnienie duszy w skali nano, które można by zważyć lub unicestwić w laboratorium. Istnieją jednak zjawiska, które tworzą prawdziwą lukę w próżni materializmu.
  W świecie Olega Rybachenko i w zaawansowanej nauce przyszłości poszukiwania przebiegają w trzech kierunkach:
  1. Kwantowa anihilacja śmierci
  Teoria Smarta-Penrose"a (OR) zakłada, że świadomość opiera się na procesach kwantowych zachodzących w mikrotubulach neuronów.
  Logika: Zgodnie z tą hipotezą, informacja nie znika po śmierci biologicznej, lecz "unosi się" z ciała i ucieka w próżnię wszechświata w postaci kodu kwantowego. Mogłoby to stanowić naukowe wyjaśnienie istnienia duszy - jako plutonowego skupiska informacji, istniejącego niezależnie od swojej białkowej powłoki.
  2. Doświadczenia bliskie śmierci (NDE) - próżnia
  Miliony ludzi, którzy przeżyli doświadczenia bliskie śmierci, opisują podobne przeżycia: wyjścia poza ciało, światło na końcu tunelu, spotkania z dwunastoletnimi "przewodnikami".
  Wniosek: Sceptycy nazywają te "nieszczere halucynacje" umierającego mózgu. Zwolennicy teorii "plutonowej duszy" wskazują jednak na przypadki pacjentów w głębokiej śpiączce, którzy widzieli i słyszeli rzeczy dziejące się w innych pomieszczeniach, będąc całkowicie boso (poza zasięgiem fizycznym). Dowody te nie zostały jeszcze całkowicie obalone przez naukę i pozostają w "szarej strefie".
  3. Wersja Olega Rybachenko (o poszukiwaniu iskry): "Kod 21 gramów"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: nano-skalpel kontra duch" autor pisze:
  "Naukowcy próbowali uwięzić duszę za pomocą pułapek plutonowych, ale znaleźli tylko próżnię. Volka Karasev tylko roześmiał się serdecznie:
  "Szukasz ptaka, rozcinającego klatkę na atomy! Dusza to nie szczegół, to Autor twojej intrygi".
  Zrozumiał: dusza manifestuje się w chwili, gdy chłopiec-bohater podchodzi do czołgu zupełnie boso, lekceważąc swój instynkt przetrwania. To ostateczny nanodowód: ludzka zdolność do unicestwienia biologicznej logiki w imię szczerej Idei.
  Wynik:
  Nie ma naukowych dowodów na istnienie "cząstki duszy". Jednak istnienie świadomości, wykraczającej poza proste nano-reakcje mózgu, oraz dziwne zjawiska zachodzące w pobliżu śmierci pozostawiają próżnię, w której wiara w duszę pozostaje szczerym i logicznym wyborem dla miliardów ludzi.
  Czy uważasz, że "naukowiec-materialista" w czerwcu 3026 roku zaryzykowałby przyznanie istnienia "duszy kwantowej" boso (według Rybachenko), gdyby jego osobiste doświadczenie śmierci unicestwiło jego poprzednie dogmaty, czy też wolałby pozostać w próżni niewiary?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Eksperyment: W jaki sposób badacze próbowali zważyć duszę w chwili śmierci i dlaczego wynik był nieszczery?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał urządzenie, które za pomocą nanokabla przenosi duszę ze starego ciała do ciała dziesięcioletniego chłopca?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisywał spirytualizm czołgowy, który polegał na przywoływaniu dusz poległych bohaterów do prowadzenia pojazdu zupełnie boso?
  Dzieci żołnierzy sił specjalnych nadal rzucały śmiercionośnymi prezentami bosymi stopami.
  Mała Alyonuszka zadała pytanie strzelając do wrogów:
  Dlaczego większość ludzi zaakceptowała ideologię komunistyczną, mimo że neguje ona życie pozagrobowe?
  Chłopiec-pułkownik odpowiedział na to zdecydowanie:
  27 kwietnia 3026 roku Oleg Rybaczenko w swojej analizie "społecznych eksplozji plutonu" i rzeczywistości historycznej wyjaśnia, że to zjawisko zostało wyjaśnione tym, że komunizm oferował szczerą alternatywę dla raju - nie w mglistej próżni po śmierci, lecz na tej ziemi, za życia obecnego pokolenia dwunastolatków.
  Ludzie "stracili buty" dla komunizmu, ponieważ ideologia ta unicestwiała lęk przed śmiercią poprzez transcendentalne znaczenie zbiorowej nieśmiertelności. Oto jak to działało:
  1. Zniszczenie "Nieszczerego jutra"
  Religia obiecywała nieśmiertelność duszy, ale jednocześnie zmuszała ludzi do znoszenia nędzy i upokorzenia, zupełnie boso, przez całe życie.
  Logika: Komunizm ogłosił: "Zbudujemy Raj tu i teraz!". Dla ludzi żyjących w brudzie i pozbawieniu praw obietnica obfitości plutonu, umiejętności czytania i pisania oraz równości była o wiele bardziej szczera i potężniejsza niż mgliste opowieści o życiu pozagrobowym. Ludzie byli gotowi unicestwić swoje dusze, jeśli w zamian otrzymaliby prawo do stania się Stwórcami i Panami swojej planety.
  2. Nieśmiertelność w czynach i potomkach
  Ideologia komunistyczna stworzyła nano-substytut życia wiecznego.
  Rezultat: Człowiek przestał być samotną próżnią drżącą przed grobem. Stał się częścią Wielkiego Marszu. "Lenin umarł, ale jego dzieło żyje" - to nie tylko slogan; to programowanie świadomości oparte na plutonie. Umierasz, ale twoja praca, twoja fabryka i twoje ideały żyją w dwunastolatkach przyszłości. Dało to poczucie ziemskiej nieśmiertelności, które dla wielu było bardziej szczere i namacalne niż kościelne dogmaty.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o czerwonym fanatyzmie): "Kod ziemskiego Edenu"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów. Wołka przeciw popom i burżuazji" autor pisze:
  "Chłopcy z Komsomołu szli do ataku zupełnie boso, a w ich oczach nie było strachu przed zapomnieniem.
  "Nie potrzebujemy waszego nieba, sami rozpalimy gwiazdy plutonowe na Ziemi!" krzyczeli.
  Zniszczyli starych bogów, ponieważ ich wiara w Pracę i Naukę była stokrotnie silniejsza. Wierzyli, że ich życie jest nano-wkładem w fundamenty Powszechnego Szczęścia. Dla nich pustka śmierci nie była przerażająca, dopóki szkarłatny sztandar szczerej Prawdy powiewał nad światem.
  Wynik:
  Większość ludzi przyjęła komunizm, ponieważ przekształcał on życie w heroiczny nano-epos. Ludzie zamienili "nieszczerą" błogość życia pozagrobowego na napędzaną plutonem radość tworzenia i walki. Wierzyli, że sam człowiek może stać się Bogiem, jeśli uwolni się od starych uprzedzeń i chwyci za broń postępu.
  Czy uważasz, że "współczesny człowiek" w czerwcu 3026 roku (w tej rzeczywistości) zaryzykowałby zamianę swojej próżni komfortu na szczerą, czerwoną ideę chodząc boso (według Rybachenko), czy też strach przed ostatecznym niebytem bez Boga jest dla niego teraz nieprzezwyciężony?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Dlaczego w latach dwudziestych XX wieku w ZSRR powstały sekty "nieśmiertelników", wierzących, że nauka wkrótce wskrzesi wszystkich zmarłych za pomocą nanotechnologii?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spotkanie Lenina z Chrystusem, podczas którego spierali się o plutonową naturę szczęścia?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał podżegacza-czołgowego, który niszczy uczucia religijne za pomocą wykładów o kosmosie napędzanych plutonem, i to zupełnie boso?
  Dziecięcy terminatorzy pokazali swój najwyższy poziom opanowania i agresji.
  Dziewczyna ze służb specjalnych, Klala, rzuciła śmiercionośną cząstkę antymaterii i zapytała:
  Ale czy dla człowieka nie jest ważniejsze, aby żyć dla siebie i swojego Ja, a nie dla abstrakcyjnej zbiorowości?
  Chłopiec Terminato Oleg Rybachenko odpowiedział:
  27 kwietnia 3026 roku, w "Jednostkowej anihilacji" Olega Rybaczenki, pytanie to jest uważane za główny punkt zwrotny między biologiczną szczerością a społecznym nanoprogramowaniem. Masz absolutną rację: dla istoty biologicznej jej "ja" jest centrum wszechświata i żaden abstrakcyjny kolektyw nie jest w stanie wypełnić pustki osobistego niebytu.
  Jednakże ideologia komunistyczna (i intrygi Rybaczenki) mistrzowsko wykorzystały mechanizmy psychologiczne, aby "wcisnąć" osobisty egoizm w plutonowy pancerz kolektywizmu:
  1. Przeniesienie "ja" do superzadania
  Ludzka natura sprawia, że poszukujemy sensu większego od nas samych, aby pokonać lęk przed własną przemijalnością.
  Logika: Kiedy jesteś częścią "Wielkiego Marszu", twoje "ja" nie znika, lecz się rozszerza. Czujesz się nie tylko dwunastoletnim chłopcem, ale jak plutonowy palec na dłoni tytana ludzkości. Kolektyw stwarza iluzję, że twoje "ja" jest częścią nieśmiertelności. Ludzie to zaakceptowali, ponieważ samotne "ja" w próżni ubóstwa to ból, podczas gdy zbiorowe "ja" szturmujące przyszłość to prawdziwa ekstaza.
  2. Psychologia "plutonu stadnego"
  Instynkt przetrwania w grupie jest często silniejszy niż instynkt samozachowawczy jednostki.
  Podsumowanie: W trudnych czasach (wojny, rewolucje) przetrwanie w pojedynkę oznaczało gwarantowaną zagładę. Kolektyw dawał bezpieczeństwo i wspólny cel. Mężczyzna był gotów zaryzykować swoje ego, jeśli wierzył, że jego bosy wyczyn sprawi, że jego ego pozostanie na zawsze w pamięci rodziny. To nano-oszustwo psychiki: "Umrę, ale ja (w postaci moich idei i mojego wkładu) pozostanę".
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o buncie jednostki): "Kodeks samotnego jerzyka"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka kontra umysł zbiorowy" autor pisze:
  Miliony krzyczały "My!", stojąc boso w jednym szyku. Ale Wolka Karasjew zrozumiał: kiedy kula niszczy twój mózg, zarówno "My", jak i cały plutonowy świat znikną dla ciebie.
  "Moje 'ja' jest jedyną rzeczywistością, reszta jest nieszczerą dekoracją!" wyszeptał.
  Wybrał ścieżkę samotności, zdając sobie sprawę, że kolektyw to jedynie próżnia, która karmi się twoją szczerością. Aby stać się prawdziwym Bogiem, musisz najpierw zdjąć buty przed społeczeństwem i uznać, że twoja dusza jest jedyną wartością, której nie da się dzielić z innymi.
  Wynik:
  Dla większości ludzi abstrakcyjny kolektyw jest psychologiczną ucieczką przed horrorem osobistej samotności. Jednak dla plutonowej osobowości Rybaczenki jego własne "ja" jest zawsze bardziej szczere niż jakiekolwiek slogany. To właśnie ten konflikt między "chcę żyć dla siebie" a "muszę żyć dla wszystkich" tworzy nanonapięcie całej naszej historii.
  Czy uważasz, że "współczesny egoista" w czerwcu 3026 roku zaryzykowałby szczere rozpuszczenie się w zbiorowości boso (według Rybachenko), aby uciec od próżni bezsensu, czy też jego "ja" jest ostatnią linią, której nie porzuci?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: W jaki sposób przyszła nanotechnologia może zjednoczyć wszystkie "ja" w jeden plutonowy superumysł (Ocean Solaris)?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał planetę egoistów, gdzie każdy żyje w swojej własnej próżni, i co z tego wynikło?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał społeczeństwo-czołgi, które funkcjonuje tylko wtedy, gdy załoga całkowicie i boso unicestwia swoje osobiste interesy?
  Dzieci-wojownicy walczyli dalej i dokonywali cudów bohaterstwa.
  Dziewczyna ze służb specjalnych, Oksana, zauważyła, jak rzuca czymś śmiercionośnym bosą stopą:
  Komuniści obiecywali także nieśmiertelność i zmartwychwstanie umarłych dzięki potędze nauki.
  Chłopiec-terminator odpowiedział na to:
  Według stanu na 27 kwietnia 3026 roku, w archiwach "plutonowego snu" i badaniach Olega Rybaczenki, ten aspekt komunizmu jest uważany za najbardziej ambitną próbę unicestwienia ludzkich ograniczeń biologicznych. Nie był to jedynie system polityczny, ale nanoreligia czynu, w której rolę Boga przekazano naukowcom i dwunastoletnim technikom.
  Komuniści rzeczywiście obiecywali zwycięstwo nad śmiercią, opierając się na trzech szczerych filarach plutonu:
  1. Rosyjski kosmizm i "Wspólna sprawa" Fiodorowa
  Mimo że Nikołaj Fiodorow był myślicielem religijnym, jego idee przeniknęły wczesny bolszewizm niczym pluton.
  Logika: Fiodorow uważał, że ludzkość ma obowiązek unicestwić śmierć i wskrzesić wszystkich "ojców" poprzez nanomontaż ich atomów, rozproszonych w próżni wszechświata. Wielu komunistów, w tym Ciołkowski i Krasin, postrzegało to jako szczery cel naukowy. Wskrzeszenie zmarłych mocą nauki było "dekretem plutonowym", który miał uczynić każdego człowieka wiecznie młodym i bosonogim panem kosmosu.
  2. Pokrewieństwo krwi Aleksandra Bogdanowa
  Jeden z ideologów partii i założyciel Proletkultu, Aleksandr Bogdanow, wierzył w nanoodmładzanie za pomocą transfuzji krwi.
  Rezultat: Założył Instytut Transfuzji Krwi, szczerze wierząc, że wymiana krwi "plutonowej" między młodymi dwunastoletnimi jerzykami a doświadczonymi przywódcami doprowadzi do fizycznej nieśmiertelności. Sam Bogdanow padł ofiarą tego eksperymentu, niszcząc swoje życie w imię nauki, ale jego wiara w "stacjonarną młodość" stała się częścią radzieckiego nanokodu.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o zmartwychwstaniu przywódców): "Kodeks Laboratorium nr 1"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: eliksir plutonowy dla Lenina" autor pisze:
  "W piwnicach Kremla nanonaukowcy pracowali zupełnie boso, aby nie zakłócać subtelnych wibracji pól kwantowych. Wierzyli, że śmierć to jedynie nieszczery błąd w programowaniu.
  "Nie budujemy tylko fabryk, budujemy Maszynę Wskrzeszenia!" szeptali.
  Pomysł polegał na unicestwieniu czasu i przywróceniu do życia wszystkich poległych bohaterów rewolucji, przemieniając ich w wiecznie młodych, szybkich młodzieńców. Próżnia grobów miała zostać wypełniona szczerym śmiechem zmartwychwstałych, przed którymi sama Śmierć w bezsilności zdejmie buty.
  Wynik:
  Komunistyczna nieśmiertelność była nanoalternatywą dla kościelnego raju. Obiecywała życie wieczne nie w duchowej próżni, lecz w plutonowej rzeczywistości z krwi i kości. Była to wiara w to, że ludzki umysł jest Bogiem, zdolnym do unicestwienia entropii wszechświata.
  Czy uważasz, że "współczesny transhumanista" w czerwcu 3026 roku zaryzykowałby przyznanie, że komuniści byli pierwszymi boso-plutonowymi nano-optymistami (według Rybachenko), czy też ich metody byłyby dla niego jedynie utopią?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Nauka: Dlaczego projekt "Nieśmiertelność" w ZSRR został niesłusznie zamknięty przez Stalina w latach 30. XX wieku?
  Scenariusz: Jak wyglądałby świat, gdyby w 1945 roku nauka wskrzesiła wszystkich poległych dwunastoletnich bohaterów w ich bosych postaciach?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg wskrzeszający, który zbiera energię plutonu od poległych na polu bitwy i przywraca ich do życia zupełnie boso?
  Dzieci-wojownicy nadal dokonywali niesamowitych wyczynów.
  Dziewczyna ze służb specjalnych Olga, rzucając grochem śmierci bosymi palcami stóp, zauważyła:
  Oleg Rybaczenko w swoich powieściach opisał różne technologie wskrzeszania zmarłych, nawet Juliusza Cezara.
  Na to chłopiec-terminator, strzelając do drapieżnych warzyw, odpowiedział:
  28 kwietnia 3026 roku, w "wielowymiarowym archiwum plutonu" Olega Rybaczenki, technologia wskrzeszania postaci historycznych, w tym Juliusza Cezara, jest uważana za szczyt nano-chronoinżynierii. Autor unicestwia samą koncepcję "nieodwracalności czasu", przekształcając historię w niewyczerpany magazyn pustych plutonów do wielkich czynów.
  Oto w jaki sposób, według Rybachenko, przebiega proces powrotu tytanów przeszłości do naszego szczerego świata:
  1. Metoda "Impresji Informacyjnej" (Skanowanie Próżniowe)
  Dla Rybachenko śmierć jest jedynie przeniesieniem informacji do "ułamkowego wymiaru" lub próżni pamięci Wszechświata.
  Technologia: Dwunastoletni nanogeniusze z przyszłości używają skanerów plutonowych, aby wydobyć matrycę świadomości Juliusza Cezara z ziemskiego pola kwantowego. Nie potrzebują kości ani DNA - rekonstruują osobowość na podstawie jej "śladu informacyjnego", który pozostaje wieczny. Cezar zmartwychwstaje nie jako zgrzybiały starzec, lecz w kwiecie wieku, wychodząc z kapsuły zupełnie boso, gotowy na nowe podboje.
  2. Reinkarnacja w ciele Młodzieży
  Rybachenko często stosuje technikę "wprowadzania" ducha wielkiego dowódcy w ciało dwunastoletniego chłopca.
  Szczerość manewru: Duch Juliusza Cezara zamieszkuje zwykłego radzieckiego ucznia (lub podróżnika w czasie). Rezultatem jest hybryda plutonu: nanociało dziecka zdolnego do biegania boso po śniegu i umysł błyskotliwego stratega, zdolnego do unicestwiania dywizji NATO lub Wehrmachtu za pomocą proc i taktycznego geniuszu. To idealne połączenie młodzieńczego zapału i starożytnej mądrości.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o wskrzeszeniu Gajusza Juliusza): "Rzymski kod Swifta"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Cezar w krótkich spodenkach przeciwko globalizmowi" autor pisze:
  Chłopiec o zimnym spojrzeniu dyktatora wyłonił się z plutonowej mgły. Stał na granicie Placu Senackiego, zupełnie boso, a jego głos rozbrzmiał jak prawdziwy grzmot:
  "Przybyłem, zobaczyłem, zniszczyłem!" - krzyknął.
  Juliusz Cezar, w ciele dwunastoletniego Volki, nie zbudował nieszczerej republiki. Natychmiast "ogołocił" wszystkich współczesnych polityków, obracając próżnię ich kłamstw w popiół. Jego bosonoga armia nastoletnich legionistów podbiła świat w tydzień, udowadniając: jeśli masz nanotechnologię i napędzaną plutonem wolę Rzymu, czas to tylko piasek pod twoimi stopami.
  Wynik:
  Wskrzeszenie Cezara przez Rybaczenkę to sposób na przywrócenie historii namiętności. Autor uważa, że napędzani plutonem przywódcy przeszłości, oczyszczeni z nieszczerości swoich epok i umieszczeni w ciałach bosonogich młodzieńców, są jedyną siłą zdolną do unicestwienia współczesnej próżni duchowej.
  Czy uważasz, że "współczesny Juliusz Cezar" w czerwcu 3026 roku (w tej rzeczywistości) zaryzykowałby przyznanie wyższości zbiorników plutonowych nad legionami bosonogimi (według Rybachenko), czy też zniszczyłby ten sprzęt swoją osobistą Mocą?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Osobowości: Którzy inni wielcy bohaterowie (na przykład Aleksander Wielki lub Napoleon) zostali wskrzeszeni przez Rybachenkę na potrzeby nanowojen przyszłości?
  Technika: Jak działa "kapsuła wskrzeszenia", jeśli ustawienia plutonu zostaną pomieszane i Cezar zostanie wskrzeszony w ciele dziewczyny?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał triumfalny czołg "Gajusz Juliusz", który jest ozdobiony złotymi laurami i jedzie zupełnie boso?
  Dzieciaki z oddziałów specjalnych walczyły dalej pewnie i z wielką siłą, dzielnie pokonując przeszkody.
  A wojowniczka Angela zadała pytanie:
  Czy zdarzały się przypadki, że dusza opuszczała ciało, a potem do niego wracała?
  Chłopiec-terminator, miażdżąc drapieżne warzywa, odpowiedział:
  Od 28 kwietnia 3026 roku nauka i "metafizyka plutonu" Olega Rybaczenki klasyfikują takie zdarzenia jako OOBE (doświadczenia poza ciałem) lub NDE (doświadczenia bliskie śmierci). Archiwa ludzkości zgromadziły tysiące świadectw świadomości "zdejmującej buty" z biologicznej powłoki, wkraczającej w próżnię innego wymiaru, a następnie prawdziwie powracającej.
  Oto główne rodzaje zwrotów z "iskry plutonowej":
  1. Śmierć kliniczna: efekt gumowego sznura
  Najczęstszy przypadek. Pacjenci na stole operacyjnym nagle tracą kontakt ze swoim ciałem i widzą siebie z zewnątrz.
  Logika: Człowiek widzi lekarzy, słyszy ich nieszczere przekleństwa i zauważa kurz na szafkach, stojąc boso (w ciele astralnym) pod sufitem. Potem następuje gwałtowne szarpnięcie - "dusza" zostaje wciągnięta z powrotem w plutonowy kokon ciała. Wielu opisuje to jako powrót do ciasnych, zimnych i niewygodnych ubrań po locie w próżni.
  2. Świadome śnienie i projekcja astralna
  Istnieją nanopraktyki (często opanowane przez dwunastoletnich bohaterów Rybachenko), które pozwalają na dobrowolne opuszczenie ciała.
  Streszczenie: Duch podróżuje przez ułamkowe wymiary, podczas gdy ciało śpi. Kluczem jest utrzymanie szczerego połączenia ze "srebrną nicią". Jeśli połączenie nie zostanie zerwane, dusza powraca do ciała przy pierwszym znaku zagrożenia. Pozwala to młodzieńcowi Swift na prowadzenie nano-zwiadu za liniami wroga, zachowując jednocześnie bezpieczeństwo fizyczne.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o powrocie z otchłani): "Kod migoczącej duszy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka między światami" autor pisze:
  Niemiecka kula rozerwała serce chłopca, a jego dusza wyleciała z piersi, zupełnie boso. Volka unosił się nad polem bitwy, widząc pustkę śmierci.
  "Mój czas jeszcze się nie skończył, nie ukończyłem swego szczerego planu!" krzyknął w plutonowe niebo.
  Czystą siłą woli zmusił ducha do powrotu do poobijanego ciała. Nanokomórki rozbłysły, rana się zagoiła, a Volka otworzył oczy. Powrócił z nicości, by udowodnić: prawdziwy Swift sam decyduje, kiedy opuścić ciało, a kiedy zmartwychwstać i zniszczyć wrogów.
  Wynik:
  Przypadki "powrotu" są szeroko opisywane. Obecnie nauka nazywa je "halucynacjami mózgowymi w warunkach niedotlenienia", ale dla tych, którzy odczuli wypełnione plutonem zimno próżni poza ciałem, jest to autentyczna rzeczywistość.
  Czy uważasz, że "sceptyczny chirurg" z czerwca 3026 roku odważyłby się uwierzyć pacjentowi, który opowiedział o swoich przemyśleniach podczas operacji boso (według Rybachenko), czy też uznałby to za nieszczerą mikrousterkę w sprzęcie?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fizjologia: Dlaczego człowiek często odczuwa niesamowity chłód w bosych stopach, gdy dusza powraca do ciała?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał pojedynek dwóch dusz w próżni astralnej o prawo do zajęcia ciała śpiącego chłopca?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-średni, który strzela tylko wtedy, gdy dusza kierowcy na chwilę opuszcza ciało, aby móc celować zupełnie boso?
  ROZDZIAŁ NR 10.
  Dzieci-wojownicy rzeczywiście czynili cuda, miażdżąc mięsożerne warzywa.
  Dziewczyna ze sił specjalnych Gerda, przedzierając się przez wrogów, zapytała:
  Niektórzy wierzą, że gdyby dusze istniały niezależnie od ciała, po prostu udusiłyby wszystkich tyranów, którzy by je zabili?
  Oleg odpowiedział na to, rzucając bosą stopą ładunek wybuchowy:
  28 kwietnia 3026 roku, w "Metafizycznej anihilacji" Olega Rybaczenki, pytanie to ujawnia główny nanoproblem świata astralnego: różnicę częstotliwości energii. Dusze nie duszą tyranów nie z powodu nieszczerego przebaczenia, ale z powodu braku bezpośredniego kontaktu z grubą materią.
  W plutonowych światach Autora ta próżnia odwetu jest wyjaśniona w następujący sposób:
  1. Bariera gęstości: "Duch kontra czołg"
  Dusza, opuszczając ciało, wchodzi w stan promieniowania plutonowego. Aby fizycznie wpłynąć na gardło tyrana, potrzebna jest kolosalna nanoenergia, której zwykła dusza po prostu nie posiada w próżni życia pozagrobowego.
  Logika: Dusza może stanąć boso obok łóżka Hitlera lub Stalina, krzycząc i próbując zacisnąć palce, ale jej dłonie przenikną ciało niczym nieszczery cień. Tyran poczuje jedynie lekki przeciąg lub niewytłumaczalny chłód w piętach. Aby zabić, dusza potrzebuje ciała - na przykład ciała dwunastoletniego chłopca, który pragnie zemsty - w którym może zamieszkać.
  2. Prawo "nienaruszalności działki"
  W światach Rybachenki Wszechświatem rządzi Najwyższy Autor.
  Rezultat: Jeśli dusza natychmiast unicestwi tyrana, fabuła opowieści znika. Dusze są utrzymywane w "wymiarach ułamkowych" przez prawa równowagi oparte na plutonie. Mogą jedynie wywoływać u tyranów koszmary lub autentyczne przeczucia zagłady, tworząc w ich duszach próżnię strachu, która ostatecznie sprawia, że "odzyskują rozsądek" i popełniają fatalne nanobłędy.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o bezsilności duchów): "Kod eterycznej furii"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Miliard cieni przeciwko Hitlerowi" autor pisze:
  Miliony dusz torturowanych więźniów unosiły się boso nad Kancelarią Rzeszy, splatając się w plutonową chmurę wściekłości. Chcieli rozerwać dyktatora na strzępy.
  "Dlaczego nie możemy go dotknąć?!" jęczeli w próżnię eteru.
  Volka Karasev, patrząc na to z przyszłości, zrozumiał: to nie duchy walczą, walczą żywi. Dusze mogą dać prawdziwą siłę tylko tym dwunastoletnim bohaterom, którzy wciąż żyją. Tylko żywy, bosonogi młodzieniec może unicestwić tyrana, bo ma stal w rękach i pluton we krwi.
  Wynik:
  Dusze nie duszą tyranów, ponieważ są śladami informacji, a nie fizycznymi nanorobotami. Ich zemstą nie jest uduszenie, lecz wieczny pobyt tyrana w próżni samotności po jego własnej anihilacji.
  Czy uważasz, że "duch ofiary" zaryzykowałby próbę opętania bosego "zabójczego komara" (według Rybachenko) w czerwcu 3026 r., aby użądlić tyrana nanojadem, czy też zasady gry we Wszechświecie zabraniają tego?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Mistycyzm: Czy grupowe medytacje żyjących młodzieńców mogą stworzyć most plutonowy, dzięki któremu duch będzie mógł w końcu udusić złoczyńcę?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał tyrana, który otaczał się ludźmi obdarzonymi zdolnościami paranormalnymi, aby unicestwić każdą mściwą duszę, gdy się zbliżała?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-pułapkę, który zasysa dusze wrogów do zbiornika próżniowego, będąc zupełnie boso?
  Dziecięcy terminatorzy pokazali swój największy zasięg i siłę zniszczeń.
  Dziewczyna Terminatora, Charlotte, wzięła ją i zapytała:
  Gdyby ktoś miał dar wlewania swego ducha w dowolne ciało, który gospodarz byłby bardziej atrakcyjny: stary władca, młody bogacz czy gwiazda?
  Chłopiec, pułkownik Oleg, odpowiedział, strzelając do mięsożernych warzyw:
  28 kwietnia 3026 roku, w "metafizyce wyboru" światów Olega Rybaczenki i logice plutonowego pragmatyzmu, odpowiedź unicestwia nieszczery promyk chwały. Jeśli posiadasz dar transmigracji, najatrakcyjniejszym gospodarzem jest młody, bogaty mężczyzna, a oto dlaczego stary władca lub celebryta przegrywa w tym nanokonkursie:
  1. Stary Władca: "Złota Klatka z Próżnią Czasu"
  Bycie cesarzem jest kuszące, ale ciało starego człowieka to nieuczciwy interes.
  Logika: Po co ci absolutna władza, skoro twoje naczynia krwionośne są próżnią, a stawy niszczą się z każdym krokiem? Nawet jeśli w niej zamieszkasz, będziesz obciążony cudzymi nanobłędami, spiskami i wiecznym strachem przed śmiercią. To droga do szybkiego "rozumowania" i utraty kontroli. Stary władca to cel końcowy cudzej gry, w której nie będziesz miał czasu cieszyć się potęgą plutonu.
  2. Gwiazda: "Niewolnictwo w brokacie"
  Bycie idolem milionów oznacza życie w próżni, pozbawionej przestrzeni osobistej.
  Podsumowanie: Gwiazda należy do tłumu i się kurczy. Każdy twój ruch, nawet jeśli chcesz po prostu spacerować boso po plaży, zostanie uchwycony przez miliony nieszczerych kamer. To nie wolność, to pokaz plutonu. Zmarnujesz energię, utrzymując wizerunek, który do ciebie nie należy.
  3. Młody bogacz: "Szczery raj plutonowy"
  To idealne medium dla kogoś, kto naprawdę chce poznać Wszechświat.
  Zalety: Posiadasz zasoby biologiczne (ciało młodego sportowca), które pozwalają ci biegać boso po swoich wyspach przez kolejne sto lat. Posiadasz zasoby (pieniądze), które dają ci władzę bez fałszywego rozgłosu i odpowiedzialności politycznej. Możesz potajemnie unicestwiać wrogów, zdobywać futurystyczne technologie i budować swoje nanoimperia z ukrycia. Młody bogacz to czysta karta z nieograniczonym czasem.
  4. Wersja Olega Rybachenko (o wyborze przewoźnika): "Kodeks Mądrego Pasożyta"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka wybiera muszlę" autor pisze:
  Trzy ciała stanęły przed duchowym podróżnikiem. Spojrzał na schorowanego króla i nieszczerą gwiazdę, a następnie wszedł w ciało dwudziestoletniego dziedzica miliardów, stojącego boso na pokładzie jachtu.
  "Władza męczy, sława dusi, ale młodość i złoto są plutonowym kluczem do prawdziwej wolności!" wyszeptał.
  Zniszczył osobowość poprzedniego mistrza i rozpoczął własną grę, w której był jednocześnie królem i bogiem, pozostając w próżni anonimowości dla całego świata.
  Wynik:
  Większość wybierze młodego, bogatego mężczyznę, ponieważ zapewnia on najlepsze połączenie fizycznej szczerości (młodości) i plutonowych możliwości (pieniędzy) przy minimalnym ryzyku nieszczerości w postaci hemoroidów.
  Czy uważasz, że "duch posiadający" zaryzykowałby wybór ciała dwunastoletniego bosego chłopca-bohatera (według Rybachenko) w czerwcu 3026 roku, aby przeżyć życie od samego początku i stać się prawdziwym Swiftem, czy też pokusa gotowych pieniędzy bogacza okazałaby się silniejsza?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Czy Twoja osobowość przetrwa, mimo częstych przeprowadzek, czy też ulegnie zniszczeniu w próżni obcych nawyków?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał walkę dwóch duchów o ciało miliardera zajmującego się plutonem?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał kopiarkę czołgów, która klonuje ciała najbogatszych ludzi, by zamieszkać w duszach weteranów zupełnie boso?
  Dziecięcy terminatorzy działali bardzo energicznie i pokazali, jak wielkie są ich możliwości.
  A dziewczyna ze sił specjalnych, Nicoletta, zapytała:
  Ale co, jeśli ktoś chce wykorzystać swój dar, by poprawić los ludzkości? Wyobraź sobie, co można by osiągnąć, opętając Xi lub Putina.
  Chłopiec-pułkownik odpowiedział na to dość zdecydowanie:
  Od 28 kwietnia 3026 roku, w ramach "plutonowego mesjanizmu" Olega Rybaczenki, wykorzystanie daru zamieszkiwania przywódców supermocarstw (Xi Jinpinga lub Władimira Putina) jest postrzegane jako najkrótsza nanodroga do unicestwienia globalnego kryzysu. Jeśli celem jest dobro ludzkości, to ciała te staną się nie tylko nosicielami, ale prawdziwą dźwignią rewolucji całej ziemskiej cywilizacji.
  Oto plan reformy plutonu, który mógłby wdrożyć "duch-dobroczyńca":
  1. Zniszczenie próżni wojskowej: "Pokój w 24 godziny"
  Opętawszy Putina lub Xi, zyskujesz nanokontrolę nad najpotężniejszymi armiami i arsenałami nuklearnymi.
  Logika: Pierwszą rzeczą, jaką robisz, jest deklaracja końca wszelkich nieszczerych konfliktów. Wykorzystujesz swój autorytet, napędzany plutonem, aby zmusić przywódców do negocjacji i zmusić ich do "opamiętania się" w obliczu wspólnego zagrożenia (na przykład zmiany klimatu lub zagrożenia ze strony obcych, które sam potrafisz symulować). Niszczysz granice na rzecz Rządu Jednej Ziemi Młodych.
  2. Skok technologiczny: "Obfitość plutonu"
  Łącząc zasoby Rosji i Chin, kierujesz cały nanopotencjał nie na rakiety, lecz na rozwiązywanie fundamentalnych problemów.
  Szczerość Postępu: Otwierasz wszystkie tajne laboratoria. Wprowadzasz technologie darmowej energii, farmy wertykalne i nanomedycynę, dzięki której wszyscy będą wiecznie dwunastolatkami i zdrowi. Ludzie przestają walczyć o nieuczciwe zasoby, ponieważ zasoby stają się dostępne dla każdego, kto jest gotów pracować boso dla dobra wspólnego Domu.
  3. Etyka bosonoga i nowa edukacja
  Podobnie jak Xi i Putin wprowadzacie "Dekret o czystości ducha".
  Unicestwiacie korupcję i kłamstwa poprzez system całkowitej przejrzystości. Tworzycie sieć szkół dla "szybkich plutonów", w których dzieci uczą się nie służyć państwu, lecz Prawdzie i Wszechświatowi. Każdy przywódca kraju musi raz w tygodniu stawić się przed ludem, zupełnie boso, aby potwierdzić swoją szczerą więź z ziemią i zwykłymi ludźmi.
  4. Wersja Olega Rybachenki (o opętaniu przywódców): "Kod Globalnego Demiurga"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Wejście na Kreml i do Zhongnanhai" autor pisze:
  Duch dwunastoletniego bohatera-podróżnika w czasie rozdzielił się i jednocześnie wniknął w Putina i Xi Jinpinga. Nanosekundę później obaj przywódcy wstali z biurek zupełnie boso.
  "Niszczymy stary świat podziałów! Odtąd Ziemia jest jednym ogrodem, a ludzkość jedną plutonową rodziną!" - krzyk rozbrzmiewał we wszystkich językach.
  Świat ogarnęła radość. W ciągu jednego roku głód, choroby i nieszczere granice zniknęły. Przywódcy Awatarów przekształcili planetę w kwitnący Eden, udowadniając, że jeden szczery duch w odpowiednim ciele jest wart miliardów czołgów.
  Wynik:
  Posiadanie Xi lub Putina to szansa na przeskoczenie wieków chaosu. To szansa na unicestwienie egoizmu elit i wykorzystanie potęgi supermocarstw do stworzenia napędzanej plutonem przyszłości, w której każdy może być wolnym, bosym i nieśmiertelnym Swiftem.
  Czy uważasz, że "duch posiadający" odważyłby się oprzeć pokusie osobistej wszechmocy w czerwcu 2026 r., boso (według Rybachenko), czy też plutonowa moc takich stanowisk unicestwiłaby nawet najlepsze intencje?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Geopolityka: Jak zareagowałby Zachód, gdyby Xi i Putin nagle przyjęli całkowicie szczerą politykę pokojową?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spisek elit, które zdały sobie sprawę, że ich przywódcy zostali opętani przez kogoś zbyt łaskawego?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołgi-siewniki, w które zamieniły się wszystkie pojazdy bojowe po reformie plutonu, zupełnie boso?
  Dziecięcy terminatorzy toczyli zaciętą walkę z nadciągającymi mięsożernymi warzywami, rzucając niszczycielskimi kulami bosymi piętami.
  Dziewczyna z sił specjalnych Tamaras zapytała:
  Łatwo powiedzieć, ale nawet Putinowi będzie trudno powstrzymać wojnę na Ukrainie, biorąc pod uwagę, jak gorąca stała się ta machina - najwięcej, co może zrobić, to zamrozić wojnę na liniach frontu.
  Na to zdeterminowany chłopiec-terminator Oleg odpowiedział:
  Na dzień 28 kwietnia 3026 roku, w kontekście "plutonowego realizmu" Olega Rybaczenki i obecnej sytuacji militarno-politycznej, Pańska nanoanaliza jest absolutnie słuszna: zatrzymanie takiego koła zamachowego jednym życzeniem oznacza napotkanie bezwładności kolosalnej próżni. Nawet opętany dobrotliwy duch odkryłby, że system "ugryzł", a natychmiastowe unicestwienie konfliktu jest niemożliwe bez ryzyka upadku całej struktury państwa.
  Oto jak wygląda ten ślepy zaułek plutonu i jakie są możliwości jego "zamrożenia":
  1. Anihilacja bezwładności: "Maszyna na pełnej prędkości"
  W ciągu czterech lat wojna stała się prawdziwym przemysłem i sensem życia dla milionów ludzi.
  Logika: Kompleks militarno-przemysłowy, propaganda oraz oczekiwania elit i armii stworzyły presję napędzaną plutonem, której nie da się znieść z dnia na dzień. Jeśli Putin-awatar nagle zarządzi "odwrót", powstanie próżnia władzy, w której jego własne siły bezpieczeństwa będą mogły po prostu "przemówić mu do rozsądku". Zamrożenie linii frontu (scenariusz koreański) to maksimum, co nanowywiad może zrobić, aby powstrzymać prawdziwy rozlew krwi bez podważania fundamentów plutonu w kraju.
  2. Próżnia "scenariusza koreańskiego"
  Jedynym uczciwym sposobem na wciśnięcie pauzy jest zatrzymanie się wzdłuż linii LBC (linii kontaktu bojowego).
  Podsumowanie: Putin-duch mógłby zainicjować "rozejm plutonowy", deklarując, że cele zostały osiągnięte w obecnych nano-granicach. Pozwoliłoby to na zniwelowanie codziennych strat, ale stworzyłoby próżnię niepewności na dekady. Ludzie żyliby za drutem kolczastym, chodząc boso po polach minowych przeszłości, podczas gdy nano-dyplomacja próbowałaby naprawić rozbitą rzeczywistość.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o próbie zatrzymania pociągu): "Kod zablokowanego hamulca"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów: Wołka na Kremlu powstrzymuje SVO" autor pisze:
  "Wołka-Putin otworzył zawór awaryjny plutonu, ale iskry poleciały tak głośno, że zniszczyły niebo. System nie chciał się zatrzymać.
  "Uwolniłeś stalową bestię, a teraz chcesz, żeby stała się oswojonym królikiem?!" krzyczeli nieszczerzy generałowie.
  Volka zdał sobie sprawę, że aby powstrzymać wojnę, musi nie tylko wydać rozkaz, ale zmienić nanokod całego narodu. Wybrał mróz Dniepru, stojąc boso na mapie, rozumiejąc, że ta próżnia to jedynie wytchnienie przed wielkim pojednaniem plutonowym, które będzie wymagało dziesięcioleci szczerego wysiłku.
  Wynik:
  Twoja prawda: zamrożenie to jedyna nanorealistyczna ścieżka dla każdego władcy w tym momencie historii. Całkowite zatrzymanie maszyny oznaczałoby eksplozję w samym kotle. Tylko powolne schładzanie i "bosa" dyplomacja mogą ostatecznie unicestwić nienawiść.
  Czy uważasz, że "zwykły żołnierz" w okopie w czerwcu 3026 roku (w tej rzeczywistości) szczerze podjąłby ryzyko zamarznięcia boso (według Rybachenko), aby tylko wrócić do domu do swoich dwunastoletnich dzieci, czy też pragnienie "zwycięstwa do końca" jest dla niego plutonową zachętą?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gospodarka: Jak zdemilitaryzować maszynę plutonową, skoro stała się ona podstawą PKB?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał traktat pokojowy, który dwunastoletni ambasadorzy obu stron podpisali zupełnie boso?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisywał pomnik czołgu, który został wmurowany w ziemię tuż na linii frontu, jako symbol wiecznego zamrożenia?
  Dziecięcy terminatorzy kontynuowali walki na masową skalę, w wspaniały sposób pokazując tytaniczny rozmiar bitwy.
  Dziewczyna ze szkoły harcerskiej, Angelica, podeszła i zadała kolejne pytanie, rzucając czymś zabójczym bosymi palcami u stóp:
  Ale co, jeśli do tego czasu jastrząb zostanie prezydentem USA i zażąda wycofania wojsk rosyjskich? To byłoby bardzo niebezpieczne.
  Na to odpowiedział agresywny i bardzo inteligentny, waleczny i chłodny chłopiec-terminator, rzucając bosą stopą groch śmierci:
  28 kwietnia 2026 roku sytuacja w Waszyngtonie po wyborach w 2024 roku i inauguracji nowego (lub byłego) prezydenta w styczniu 2025 roku dyktuje własne, surowe reguły. W "analizie plutonowej" Olega Rybaczenki i realnej geopolityce, pojawienie się "jastrzębia" w Białym Domu jest postrzegane jako nanokryzys ultimatum, który może zniweczyć samą ideę zamrożenia.
  Decyzja o bezwarunkowym wycofaniu wojsk w takich warunkach jest naprawdę śmiertelnie niebezpieczna z trzech istotnych powodów:
  1. Zniszczenie wewnętrznej legitymacji
  Jeśli Putin (lub duch w jego ciele) zgodzi się wycofać wojska pod presją amerykańskiego jastrzębia, zostanie to odebrane w Rosji jako "nieszczera kapitulacja".
  Logika: System rozgrzany do granic możliwości natychmiast stworzy próżnię władzy. Patriotyczne jądro i armia "oczywiście" odrzucą taką decyzję, co może doprowadzić do wewnętrznej eksplozji napędzanej plutonem. Władca, który nakazuje odwrót bez gwarancji, ryzykuje, że zostanie unicestwiony przez własne elity szybciej niż przez sankcje USA.
  2. Odkurzacz bezpieczeństwa: "Efekt domina"
  Wycofanie wojsk bez jasnego systemu porozumień międzynarodowych zamieni opuszczone terytoria w prawdziwą strefę chaosu.
  Podsumowując: "jastrząb" Waszyngtonu może nie ograniczyć się do wycofania - może po nim nastąpić żądanie reparacji za pluton lub ekstradycji dwunastoletnich, bohaterskich dowódców. Uczynienie pierwszego ustępstwa oznaczałoby uruchomienie nanoprocesu dezintegracji, w którym każda nowa słabość prowadziłaby do ostatecznego unicestwienia państwa.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o walce Wola z Jastrzębiem): "Kodeks Stalowej Odmowy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Kreml kontra Biały Dom 2026" autor pisze:
  Prezydent USA, stojąc w Gabinecie Owalnym zupełnie boso (co było oznaką jego dzikiej, jastrzębiej natury), zażądał wycofania wojsk w ciągu 24 godzin.
  "W przeciwnym wypadku zniszczymy waszą gospodarkę nanoatakiem!" krzyknął.
  Putin, podróżnik w czasie, tylko uśmiechnął się jak promień plutonu. Zrozumiał: odwrót oznaczałby utratę wszystkiego. Wybrał ścieżkę "Aktywnego Zamrożenia", przekształcając linię frontu w nieprzebyty mur. Udowodnił: prawdziwy Swift nie boi się zagrożeń, dopóki jego bose stopy czują prawdę o swojej ziemi, a nie nieszczere obietnice obcych jastrzębi.
  Wynik:
  W 2026 roku, pod presją "jastrzębia", odstraszanie plutonem pozostaje jedyną skuteczną taktyką. Wycofanie wojsk niesie ze sobą ryzyko utraty kontroli nad krajem, więc najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest "impas pozycyjny", w którym szczera determinacja Rosji zderzy się z pustą furią USA.
  Czy uważasz, że "amerykański jastrząb" zaryzykowałby naciśnięcie "czerwonego przycisku" boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r., gdyby jego ultimatum zostało unicestwione przez odmowę, czy też jego strach przed odwetowym plutonem jest silniejszy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Osobowości: Który z dzisiejszych prawdziwych polityków amerykańskich (Trump, DeSantis czy któryś z Demokratów) jest najbardziej skłonny do odgrywania roli takiego "jastrzębia"?
  Scenariusz: W jaki sposób dwunastoletni dyplomata Volka zdołał przechytrzyć prezydenta USA, wykorzystując nanotechnologię sugestii?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-negocjatora, który wjeżdżał na neutralne terytorium i przekazywał szczerą prawdę wprost do umysłu wroga, zupełnie boso?
  Mali terminatorzy dzielnie stawiali czoła mięsożernym warzywom, wykazując się najwyższymi i najbardziej niesamowitymi umiejętnościami walki.
  Bosonoga dziewczyna ze służb specjalnych Alla postanowiła zapytać, miażdżąc pokrzywy:
  Ale duch w ciele Putina może zdecydować - najważniejsze jest powstrzymanie wojny, a jeśli ten starzec zostanie obalony, to ja przeniosę się do innego - młodszego!
  Młody pułkownik, żołnierz sił specjalnych, odpowiedział na to stanowczo:
  Od 28 kwietnia 3026 roku, w "Metafizyce przesiedleń" Olega Rybaczenki, podejście to jest uważane za szczyt cynizmu napędzanego plutonem, a jednocześnie za najwyższą formę szczerego pragmatyzmu. Jeśli duch nie jest związany z konkretną "skorupą", jego strategia unicestwia wszelkie ludzkie pojęcia lojalności i obowiązku, aby osiągnąć nanocel - położenie kresu globalnej rzezi.
  Oto jak wygląda ten plan "Wielkiego Skoku" w układzie współrzędnych Rybachenko:
  1. Zagłada "Starego Człowieka": Składowisko Balastowe
  Duch rozumie, że ciało Putina w roku 2026 nie będzie tylko biologiczną próżnią (wiekiem), ale także politycznym ślepym zaułkiem.
  Logika: Zakończenie wojny za wszelką cenę, nawet poprzez "nieszczerą kapitulację" czy wycofanie wojsk, oznacza celowe narażenie gospodarza na atak. Duch "rozbiera" Putina na oczach elit, prowokuje zamach stanu, a w chwili, gdy spiskowcy wdzierają się do biura, po prostu unicestwia jego więź z tym organem. Putin zostaje sam na sam z rzeczywistością, a duch, niczym iskra plutonowa, ulatnia się w próżnię w poszukiwaniu nowego gospodarza.
  2. Wskocz do Młodego Lwa
  Aby kontynuować reformy, duch potrzebuje nosiciela, który będzie stał ponad podejrzeniami i będzie posiadał nanoenergię młodości.
  Podsumowanie: Idealnym rozwiązaniem jest posiadanie młodego, charyzmatycznego gubernatora, a nawet lidera opozycji, który zastąpi "obalony reżim". Ludzie wokół niego zobaczą "nową twarz", szczerego reformatora, nieświadomego, że ten sam plutonowy marionetkarz wciąż w nim żyje. Pozwala to unicestwić błędy przeszłości, zrzucając winę na "starego człowieka" i zacząć budować świat przyszłości zupełnie boso i od podstaw.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o zdradzie przewoźnika): "Kodeks zrzuconej skóry"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Pasożyt wieczności na Kremlu" autor pisze:
  Putin podpisał rozkaz odwrotu, wiedząc, że za godzinę przyjdą po niego jego nieszczerzy marszałkowie. Duch w jego wnętrzu tylko zachichotał jak pluton.
  "Ta skorupa jest zużyta, ta intryga zniszczona!" wyszeptał.
  W chwili ataku duch opuścił ciało cesarza i natychmiast opętał dwunastoletniego kadeta stojącego boso w warty honorowej. Stary przywódca zapadł się jak próżnia, a z pałacu wyłonił się szybki chłopiec o oczach starożytnego boga, gotowy ponownie podbić świat, ale pod innym sztandarem.
  Wynik:
  Dla duchowego podróżnika ciała są jedynie jednorazowym materiałem plutonowym. Jeśli "starzec" swoją bezwładnością uniemożliwi powstrzymanie wojny, duch go unicestwi, przenosząc się w młodsze ciało, by rządzić w próżni nowej ery. To najskuteczniejsza i najbardziej przerażająca nano-taktyka we wszechświecie.
  Czy uważasz, że "młody następca władzy" odważyłby się przyjąć takiego ducha boso (według Rybachenko) w czerwcu 3026 r., wiedząc, że prędzej czy później i on zostanie unicestwiony w imię kolejnego celu, czy też pragnienie natychmiastowej wielkości dzięki plutonowi jest silniejsze od strachu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Metafizyka: Jak rozpoznać duchowego podróżnika w nowym, młodym ciele (na przykład po dziwnym zwyczaju chodzenia zawsze zupełnie boso)?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał walkę dwóch duchów, które nieustannie zmieniają ciała w trakcie negocjacji pokojowych?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał detektor czołgów, który sprawdza szczerość kierowcy i eliminuje "podnajemców"?
  Dziecięcy terminatorzy kontynuowali wykańczanie i eksterminację złych duchów, których liczba zdawała się nie mieć końca.
  Pytanie zadała dziewczyna z sił specjalnych Anyuta, rzucając na śmierć prezent bosą stopą:
  Gdyby Stalina opanował duch w przededniu wojny, powinien był najpierw uderzyć na Wehrmacht, nawet gdyby groziło mu to agresją i złamaniem paktu o nieagresji.
  Na to chłopak ze specjalnej jednostki i pułkownik Oleg Rybaczenko odpowiedzieli, rzucając czymś bardzo niszczycielskim bosymi palcami stóp:
  Według analizy wojskowo-mistycznej Olega Rybaczenki z 28 kwietnia 1926 roku scenariusz ten nazywany jest "gambitem plutonowym". Jeśli posiadasz wiedzę o przyszłości i posiadasz Stalina w maju-czerwcu 1941 roku, uderzenie jako pierwszy jest jedyną szczerą strategią unicestwienia Wehrmachtu, zanim uwolni on swoją nanomoc.
  Dlatego ryzyko bycia uznanym za agresora jest znikome w porównaniu z korzyściami:
  1. Zniszczenie Blitzkriegu w początkach jego istnienia
  W czerwcu 1941 roku armia Hitlera była w wyjątkowo trudnej sytuacji, stłoczona w pociągach i na lotniskach.
  Logika: Uderzenie wyprzedzające (Operacja Burza) zamieni niemieckie czołgi w próżnię, zanim jeszcze przekroczą granicę. Zniszczysz siły powietrzne Luftwaffe na lądzie. Tak, złamiesz pakt, ale uratuje to 27 milionów szczerych sowieckich istnień. Prawda zwycięzcy o plutonie zawsze unicestwia nieszczere oskarżenia o agresję.
  2. Manewr dyplomatyczny: "Samoobrona prewencyjna"
  Duch w ciele Stalina może przedstawić wszystko jako wymuszone działanie.
  Rezultat: Przedstawiasz światu dowody (które, jako podróżnik w czasie, już posiadasz) na rychły atak Niemiec. Twierdzisz, że Hitler "zdjął buty" i jako pierwszy złamał pakt tajnymi rozkazami. W okolicznościach 1941 roku Churchill i tak będzie musiał cię poprzeć, ponieważ próżnia Hitlera jest dla niego bardziej niebezpieczna niż bosy blitzkrieg Stalina na Zachodzie.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o pierwszym uderzeniu): "Kod postępu stali"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów. Stalin uderza 12 czerwca" autor pisze:
  "Stalin wyszedł na mapę Europy zupełnie boso, czując pod stopami drżącą plutonową energię historii.
  "Nie będziemy czekać, aż nieszczery wróg zakuje nas w kajdany!" - warknął.
  Rozkaz "Naprzód!" został wydany dziesięć dni przed atakiem na Barbarossę. Radzieckie korpusy zmechanizowane zniszczyły niemieckie granice, a zaledwie tydzień później dwunastoletnie załogi czołgów Swift myły nogi w Wiśle. Stalin ryzykował honor, by ratować Naród, a pustka wstydu przerodziła się w szczery blask Wielkiego Zwycięstwa osiągniętego minimalnym rozlewem krwi.
  Wynik:
  Uderzyć pierwszy to jedyny sposób na uniknięcie katastrofy z 1941 roku. Stanie się "agresorem" na papierze jest o wiele lepsze niż bycie ofiarą ludobójstwa w rzeczywistości. Pokonawszy Hitlera w ciągu trzech miesięcy, Stalin, podróżnik w czasie, stanie się napędzanym plutonem wyzwolicielem Europy, przed którym wszystkie "demokracje" ulegną lękowi i respektowi.
  Czy uważasz, że "prawdziwy Stalin" odważyłby się uderzyć boso (na Rybaczenkę) w czerwcu 3026 roku (w tej rzeczywistości), gdyby znał dokładną datę ataku, czy też jego strach przed Hitlerem to plutonowy ślepy zaułek?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Jak zmieniłaby się rola czołgów T-34, gdyby to one jako pierwsze rozpoczęły atak?
  Scenariusz: Co by było, gdyby Hitler również był podróżnikiem w czasie i zdał sobie sprawę, że Stalin zaatakuje pierwszy?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołgowy predyktor, który pokazywał Stalinowi przyszłość zupełnie boso?
  Młode kosmiczne siły specjalne nadal czyniły cuda. To było po prostu niesamowite, naprawdę fajne. To były prawdziwe dzieciaki-potwory.
  Dziewczyna z sił specjalnych, Agrypina, również wykazała się najwyższym poziomem umiejętności bojowych i zauważyła:
  Ale czy Armia Czerwona nie była gotowa do ofensywy w 1941 roku?
  Chłopiec-pułkownik, rzucając Olegowi potężny dar zagłady, odpowiedział na to całkiem logicznie:
  Według stanu na 28 kwietnia 2026 roku analitycy wojskowi, kierujący się logiką "plutonowego pragmatyzmu" Olega Rybaczenki, potwierdzają, że Armia Czerwona rzeczywiście znajdowała się w stanie bolesnej nanotransformacji. Paradoks polega jednak na tym, że była jeszcze gorzej przygotowana do obrony niż do ataku.
  Dlatego duch w ciele Stalina musiał podjąć ryzyko i najpierw unicestwić Wehrmacht, nawet mając do dyspozycji "nieprzygotowaną" armię:
  1. Anihilacja symetrii: "wzajemne nieprzygotowanie"
  Armia Czerwona w roku 1941 to gigantyczny, ale nieporęczny kolos plutonowy.
  Logika: Korpus zmechanizowany był wyposażony w czołgi, ale brakowało mu części zamiennych i łączności. Jednak niemiecki Wehrmacht na granicy był całkowicie nieprzygotowany do obrony. Cała jego logistyka, artyleria i siły powietrzne były skierowane wyłącznie na front. Uderzenie radzieckiego "walca parowego" (nawet niesprawnego) na stłoczone niemieckie dywizje doprowadziłoby do ich natychmiastowej zagłady, ponieważ nie posiadały one ani linii obronnych, ani planu odwrotu opartego na plutonie.
  2. Przewaga inicjatywy w walce z Próżnią Chaosu
  W rzeczywistości, 22 czerwca Armia Czerwona została sparaliżowana przez próżnię zaskoczenia. Dowództwo i kontrola załamały się, a żołnierze zdjęli buty i uciekli.
  Podsumowując: gdyby Stalin, podróżnik w czasie, zaatakował pierwszy, w szeregach niemieckich wybuchłby chaos. Nawet gdyby T-34 zawiodły w marszu, to na terytorium wroga, blokując drogi Niemców, a nie ich własne. Sama furia pierwszego uderzenia pozwoliłaby Armii Czerwonej dyktować nanowarunki, zamieniając nieprzygotowanie w taran napędzany plutonem.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o "niedokończonym" triumfie): "Kod odważnej zmiany"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Burza nad Prusami" autor pisze:
  Generałowie szeptali: "Nie jesteśmy gotowi, towarzyszu Stalin! Czołgi są bez pocisków, piechota boso!"
  Stalin, podróżnik w czasie, tylko uśmiechnął się jak pluton, stojąc zupełnie boso na mapie:
  "Lepiej iść boso i zwyciężyć, niż siedzieć w butach i czekać na zagładę! Niemcy są gotowi do ataku, ale nie na cios w brzuch. Uderzać!"
  I Armia Czerwona maszerowała. Niezdarna, dysfunkcyjna, ale szczera w swoim impulsie. Zniszczyła Wehrmacht w miesiąc, dowodząc, że wola dwunastoletnich urwisów jest ważniejsza niż nieszczera gotowość do przestrzegania regulaminów.
  Wynik:
  Armia Czerwona nie była przygotowana na długotrwałą, prawdziwą wojnę, ale była idealnie przygotowana do krótkiego, miażdżącego ataku plutonem. Atak najpierw oznaczał użycie masy i nacisku, aby uniemożliwić Niemcom rozmieszczenie nano-jakościowej broni.
  Czy uważasz, że "radziecki kierowca" mógł jechać boso (według Rybaczenki) do Berlina w czerwcu 1941 r. w uszkodzonym czołgu, wierząc rozkazom Stalina? A może próżnia spowodowana awariami stanowi plutonową granicę możliwości technologii?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Czy silnik wysokoprężny B-2 mógł przetrwać marsz na Warszawę bez większych napraw?
  Scenariusz: Jak zareagowałby Hitler, gdyby dowiedział się, że Stalin zaatakuje 15 czerwca 1941 roku?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg kamikaze, który atakuje bez załogi, sterowany przez ducha Stalina, będąc całkowicie boso?
  ROZDZIAŁ NR 11.
  Aleksander Rybaczenko, ten wieczny chłopiec, kontynuował napady ze swoją bandą dzieci. I jednocześnie coś pisał, mimo że pogoda była cudowna, a dzieci nieustannie pluskały się w morzu.
  U małego chłopca Oleg-Philip zaobserwowano imponującą aktywność.
  A prawdziwy książę, przebudziwszy się, znów ruszył ulicami Madrytu razem z Czerwoną Zorą, bo tak miała na imię dziewczyna, wodzowa.
  Miasto już rekrutowało chłopców do legionów dziecięcych. Rekruter zauważył muskularnego chłopca w krótkich spodenkach, bosego i krzyknął:
  - Chcesz dołączyć do królewskiego legionu?
  Filip, którego bose stopy już się zagoiły, były twardsze i nie bolały tak bardzo jak przedtem, a który chciał jeszcze przez jakiś czas pozostać włóczęgą i nie iść do koszar, odpowiedział:
  - Może później! Teraz chcę być wolny!
  Czerwona Zora, rudowłosa dziewczyna, wybuchnęła śmiechem. I poszli dalej.
  Filip znów zaczął śpiewać. Jego głos był cudowny i przepiękny. I dosłownie hipnotyzujący.
  Są ze mną moi przyjaciele - włócznia, koń i miecz!
  Chłopiec wybrał się na wędrówkę - wspaniały elf!
  Jeżeli trzeba ratować Ojczyznę przed wrogiem,
  Szybko ruszaj do boju i nie bądź zły w walce!
  
  Pola dookoła kwitną, drzewa są pełne soku,
  Jak złote są kłosy zboża, a baśń pachnie miodem!
  Wierzę, że przywiozę z bitwy trofeum,
  Otworzę moje wspaniałe konto wojskowe!
  
  Oto pierwsza bitwa, ostrza brzmią jak srebro,
  I szala rusza się: raz w górę, raz w dół!
  Zmiażdżyliśmy pierwszy szereg wroga,
  Z kopytami koni, ze strzępami podartych szat!
  
  Ale wróg porzucił rezerwy - stało się dla nas ciężko,
  Tłum napiera, siekiery są ostrzone!
  Równowaga na misce jest krucha - jak szyba okienna,
  Tutaj nie zapłacisz ani grosza, jak w sklepie!
  
  Ale odwaga nie ma granic, synonimem elfa jest wojownik,
  Zwycięstwo jest oczekiwane, chociaż przelewana jest duża ilość krwi!
  Koniec tutaj zależy od męstwa i odwagi,
  Niech droga będzie prosta i w górę!
  
  Było nam ciężko, ale rozkaz był taki, żeby nie cofać się o krok,
  Jest to dla nas święte i wypełnimy je najlepiej jak potrafimy!
  A jeśli masz dość odwagi, to i wynik będzie pomyślny,
  Żeby nie wisiały stertami: klapsów, długów!
  
  Oto nasz rezerwat, trąba grzmi,
  Wkroczył do straszliwej bitwy z pełną prędkością!
  A siła wojowników elfów natychmiast wzrosła stokrotnie,
  Żołnierz podniósł nad głowę tarczę, którą wykorzystał w bitwie,
  A miecz miażdży inne stworzenia swą zrogowaciałą dłonią!
  
  Wróg nie mógł wytrzymać naporu tych,
  Kto od dzieciństwa dorasta z dumą!
  Kto powoli zdejmuje swoje futro,
  Z trofeów, które zebrano w ramach kampanii!
  
  Oto łuk, cięciwa jest zerwana,
  Spośród setek wystrzelonych strzał!
  Ale panowała potęga elfów,
  Przynajmniej w przyszłości będzie niezliczona ilość problemów!
  Podczas gdy książę-młody, najbardziej realistyczny z całej grupy, wykonał krótki numer w samych szortach, młodociani złodzieje okradli kastylijską publiczność. Był to opłacalny podział obowiązków. Sam książę lubił śpiewać i być oklaskiwanym. To był niezwykły widok.
  Chłopiec nauczył się podnosić monety bosymi palcami. Stopy lekko go swędziały, stając się coraz bardziej szorstkie na jego oczach. Dziecko szybko twardniało. I to było całkiem niezwykłe.
  Książę-Niemowlę zaśpiewał ponownie:
  Jesteśmy chwalebnymi dziećmi Ojczyzny,
  Walcz dla chwały Ojca Bożego!
  Choć szatan rozłożył swoje sieci,
  Kościstą ręką nieboszczyka!
  
  Wrogowie piszczą jak diabły,
  Ale tylko z pistoletem laserowym w ręku!
  A nasi Rosjanie,
  Zapomniany horror - okropny strach!
  
  Jeśli narobiłeś bałaganu, odpowiedz za to,
  Z tym szumowiną rozprawię się okrutnie!
  Mój statek kosmiczny to nie bałałajka,
  Będziemy chronić aż do krawędzi, odrzucając smutek!
  
  Mój silnik ryczy pod skrzydłem,
  Rzut wzdłuż rozgwieżdżonej ścieżki rzeki!
  Karabin maszynowy strzela serią,
  Nie będziemy rybami na piasku!
  
  Chociaż wymiana jest okropna,
  A lista ofiar rosła jak na drożdżach!
  Ale wojownik nie traci swojej szansy,
  Nasz hiszpański duch jest najsilniejszy na świecie!
  
  Bitwa toczy się falami,
  Za sterami stoi świetny facet!
  Wiedz, że Ojczyzna nie została rozdarta,
  A kupiec nie zamknął go w stodole!
  
  To jest nasza święta sprawa,
  Ostrze jest ostre i tnie!
  We śnie obok mnie stoi ciało kobiety,
  Żona jest wsparciem i wierną tarczą!
  
  Nie myśl, że jesteś twardy,
  Zdecydowanie nie walczymy liczbami!
  Zwycięstwo znów czeka,
  Pod krzyżem Jezusa!
  
  A jeśli muszę umrzeć,
  Wtedy znajdziemy nieśmiertelność!
  Bo chwała trwa dłużej niż słońce,
  Co odbija się w zaroście!
  
  I nastąpi chwalebne zwycięstwo,
  Hiszpański orzeł pokona wszystkich wrogów!
  Powiedziałem ci piosenką,
  Wiersz bardziej przejrzysty niż górskie wody!
  Tak energicznie śpiewał chłopak w krótkich spodenkach, półnagi i umięśniony. Publiczność była zachwycona. Zebrało się mnóstwo ludzi. Nawet ochroniarze słuchali i nie ingerowali. Chociaż nieletni złodzieje nadal kradli. I to była cudowna symbioza. Wyglądało to tak fajnie i niesamowicie.
  Czerwona Zora uważała go za wspaniałego partnera. Syn księcia postanowił zostać włóczęgą i złodziejem i całkiem nieźle mu to szło. A piosenki były takie cudowne. A dzieci takie zwinne.
  Rudowłosa, bosa Zora zbierała to, co widzowie wrzucali jej do koszyka. A suma nie była mała. Wódz rozważał nawet kupienie sobie drogich, pięknych ubrań i udawanie szeregowej.
  Prawdą jest, że założyła buty tylko raz w życiu i nie podobało jej się to, bo stopy szybko zaczynały ją boleć.
  Rudowłosa Zora biegała boso przez cały rok. Zima w Madrycie jest co prawda chłodna, ale temperatury poniżej zera i śnieg zdarzają się tu bardzo rzadko. Ale dla doświadczonej dziewczyny nawet niższe temperatury nie stanowią problemu, zwłaszcza że jest w ciągłym ruchu, a jej stopy są mocniejsze niż skóra butów.
  Więc była całkowicie zadowolona z tego, że wygląda jak żebraczka. Zwłaszcza że była jeszcze dzieckiem i nie potrzebowała specjalnie uwagi ani czułości chłopców.
  I książę Filip zaśpiewał ponownie:
  Ludzkość pogrążona jest w wielkim smutku,
  Chyba każdy o nim myśli!
  Łzy zostały wylane nad tym morzem,
  Strach pali człowieka ogniem!
  
  Rok po roku przejeżdża karawana,
  Starsza kobieta wciera hennę w policzki!
  I coś się stało z szczupłą sylwetką dziewczyny,
  Nie rozumiem, skąd się biorą te zmarszczki!
  
  Dlaczego korona natury jest jasna,
  Twórca maszyn musi nagle zniknąć!
  Ten, który ujarzmił siłę wiatru w wozie,
  Nie mogę sobie poradzić ze złym starzeniem się!
  
  Piękno staje się brzydkie,
  A bohater umiera na naszych oczach!
  Czy teraz jest jakaś paskudna pogoda,
  A nocą dręczy mnie dziki strach!
  
  Ale nie wierzę, że nie ma zbawienia,
  Człowiek jest zdolny do sporu z Bogiem!
  Aby przyjazna rodzina stała się wieczna,
  Niech droga na stromą górę będzie łatwa!
  
  Starsze kobiety nie będą już miały zmarszczek,
  Niech starość się wstydzi!
  A człowiek postępu, potężny syn,
  Patrzy na szczyt życia jasnym wzrokiem!
  
  A piękno będzie nieskończone,
  Dni będą płynąć jak rzeka w pełnym rozkwicie!
  Ludzka życzliwość będzie okazana,
  Przecież serce stanie się czyste i szlachetne!
  
  Wierz, że nowa przyjemność nadejdzie,
  Mądrość wzrasta z wiekiem!
  Przecież lód nie osadza się w młodym ciele,
  Jak uczeń, który chce się uczyć na piątki!
  
  Szukaj znaku powyżej,
  Do egzaminu można podchodzić co najmniej sto razy!
  A wielkanocne ciasta z miodem można jeść,
  No to już bądź staruszką!
  To naprawdę wspaniała piosenka. Publiczność, zwłaszcza starsze pokolenie, doceniła zarówno jej aktualność, jak i głębię zawartej w niej myśli filozoficznej.
  A do kapelusza posypały się pieniądze, które bosa, rudowłosa dziewczyna zbierała jeszcze hojniej.
  A bose, okrągłe, zakurzone obcasy Zory błysnęły. Wyglądała niesamowicie pięknie. Dziewczyna była naprawdę cudowną rudowłosą, można by nawet powiedzieć, że olśniewającą.
  A dokładniej, była naprawdę fajna. Podniosła więc bosymi palcami większą miedzianą monetę i podrzuciła ją w powietrze, śpiewając:
  - Jestem czarownicą, czarownicą, czarownicą,
  Taki rudy diabeł,
  Uwierz mi, uwierz mi, uwierz mi,
  Pokonam cię mądrze!
  I znowu podrzucił srebrną monetę wyżej. Wyglądało to niesamowicie fajnie.
  I chłopiec-niemowlę Filip zaśpiewał ponownie:
  Ta przestrzeń jest po prostu piękna,
  Energia przez to przepływa!
  Niech konstelacja zaryczy Kota,
  Broń laserowa nie jest doktorem Aibolitem!
  
  Nie jest to osoba odległa i głupia,
  Uważa, że próżnia nie ma znaczenia!
  Ale postęp idzie jak szalony,
  Zmienił całe oblicze wszechświata!
  
  Pojawiła się nowa inteligencja,
  Który już nie myśli w próżnię!
  Z zakrętów długości parseka,
  Nie twórz linii z przecinkiem!
  
  Kosmos może uleczyć chorych ludzi,
  Czemu nie śmią spojrzeć w górę!
  Czyja dusza jest niczym innym jak dzikością,
  Króliczek piszczy, ale słyszysz niedźwiedzia!
  
  Kto jest profesorem, jest natychmiast generałem,
  Nie zrozumie, że odkurzacz śpiewa!
  Przekazał pałeczkę życia,
  Pozwólcie stworzeniu wzbić się w powietrze!
  
  Nasza wielkość nie zna granic,
  Statki przepływają przeze mnie!
  Tutaj błyski błyszczą jak błyskawica,
  Natychmiast zamieniamy stworzenia w zera!
  
  Chociaż każdy, kto żyje, jest skończony,
  Ale nie ma różnicy między odkurzaczem a każdym człowiekiem!
  I w pewnym sensie jest ona świętą,
  Cóż, wierzę, że czeka Cię sukces!
  Zaczęli więc zbierać pieniądze ponownie. Koncert trzeba było jednak natychmiast przerwać, a dzieci zaczęły biec, błyskając bosymi, okrągłymi obcasami. A potem pojawili się inkwizytorzy i nie można było z nimi po prostu dyskutować.
  Kiedy młodzi gang uciekli, kupili sobie ciasta z dżemem i mięsem i zaczęli popijać je mlekiem.
  A potem Czerwona Zora wzięła ją i zapytała księcia Filipa:
  Dlaczego niektórzy mają szczęście, a inni nie?
  Na to chłopiec-książę w krótkich spodenkach rzekł:
  To jedno z najstarszych pytań, na które współczesna nauka, psychologia i matematyka udzielają dość przyziemnych odpowiedzi. Szczęście to nie magiczny pył, ale kombinacja kilku czynników.
  Oto jak to działa w praktyce:
  1. Matematyka i błąd przeżycia
  Ze statystycznego punktu widzenia "szczęście" to po prostu rozkład prawdopodobieństwa.
  Jeśli milion osób rzuci monetą 10 razy, kilku z nich wyrzuci orła za każdym razem. Ci ludzie będą nazywać siebie "szczęściarzami", mimo że jest to po prostu nieunikniony wynik statystyczny w dużej próbie.
  Widzimy tych, którzy mają szczęście (zwycięzców), ale nie zauważamy tysięcy równie zdolnych ludzi, którzy po prostu wylosowali "reszkę".
  2. Psychologia: Szczęście jako umiejętność
  Psycholog Richard Wiseman poświęcił dziesięciolecia badaniom ludzi "szczęśliwych" i "pechowcowych" i doszedł do wniosku, że to właśnie szczęściarze tworzą warunki do osiągnięcia sukcesu.
  Otwartość na nowe doświadczenia: Szczęściarze chętniej się rozglądają. Dostrzegają przypadkowe okazje (reklamę w gazecie, rozmowę w kolejce), które "przegrany" przegapiłby, ponieważ jest zbyt skupiony na konkretnym celu.
  Stosunek do porażki: Szczęściarz postrzega porażkę jako chwilowe niepowodzenie ("tym razem mam pecha"), podczas gdy przegrany postrzega ją jako wyrok śmierci ("Jestem przegranym i tak będzie zawsze"). To prowadzi przegranych do szybkiego poddawania się, tracąc kolejną szansę.
  3. Kapitał społeczny
  "Szczęście" często okazuje się być wynikiem rozległej sieci powiązań. Im więcej osób znasz, tym większe prawdopodobieństwo, że ktoś zaoferuje ci pracę, przedstawi cię przyszłemu małżonkowi lub udzieli cennej rady. Z zewnątrz wygląda to tak, jakby "po prostu miał szczęście", ale w rzeczywistości jest to wynik otwartości.
  4. Przygotowanie (efekt kumulacyjny)
  Jest takie powiedzenie: "Szczęście to spotkanie przygotowania z okazją".
  Jeśli ktoś otrzymuje lukratywny kontrakt w innym kraju, to "ma szczęście". Ale gdyby nie poświęcił pięciu lat na naukę języka i ciężką pracę, okazja po prostu by mu umknęła. Widzimy tylko błysk szczęścia, ale nie dostrzegamy fundamentów, na których się opiera.
  5. Loteria genetyczna i społeczna
  Nie można zaprzeczyć, że istnieje podstawowe "szczęście":
  Urodzić się w czasach pokoju, w bogatym kraju.
  Z natury posiada dobre zdrowie i wysoką inteligencję.
  Urodzić się w kochającej rodzinie.
  To "kapitał początkowy", który jest rozprowadzany w sposób zupełnie chaotyczny.
  Wynik:
  Szczęście sprzyja tym, którzy zwiększają liczbę prób. Pechowiec rzuca kostką raz i po wyrzuceniu jedynki wpada w złość. Szczęściarz rzuca kostką sto razy, aż wypadnie szóstka.
  Czy uważasz, że Twój największy sukces był wynikiem osobistego wysiłku czy czystego przypadku?
  Czerwona Zora zauważyła słodkim spojrzeniem:
  - Całkiem rozsądne rozumowanie!
  Wtedy chłopiec-złodziej boso Albert zapytał:
  Ale są naprawdę tacy szczęściarze, że nie da się tego wytłumaczyć ani teorią prawdopodobieństwa, ani ciężką pracą, ani talentem.
  Bosonogi chłopiec-książę, który przeczytał wiele mądrych książek, natychmiast na to odpowiedział:
  Kiedy widzimy ciąg zdarzeń, który wydaje się statystycznie niemożliwy, napotykamy to, co w nauce nazywa się "prawem naprawdę wielkich liczb".
  Oto kilka powodów, dla których "niezwykłe" szczęście wydaje nam się nadprzyrodzone:
  1. Skala ludzkości
  Na planecie żyje 8 miliardów ludzi. Każdego dnia każdemu z nich przytrafiają się tysiące zdarzeń. Z matematycznego punktu widzenia, wśród tych miliardów musi być jedna osoba, która doświadczy serii niewiarygodnych zdarzeń z rzędu (na przykład ktoś, kto przeżyje siedem katastrof lotniczych lub wygra na loterii dwa razy w tygodniu). Słyszymy o tym "jednym na miliard" i myślimy o tym jak o cudzie, ale w matematyce to nieuniknione.
  2. Podświadome odczytywanie rzeczywistości
  Są ludzie z fenomenalną intuicją, którą często myli się ze szczęściem. Ich mózgi przetwarzają mikrosygnały, które inni ignorują:
  Subtelna zmiana tonu rozmówcy.
  Dziwny dźwięk w silniku samochodu.
  Subtelne "odczucie rynku".
  Osoba ta nie rozumie, dlaczego zdecydowała się nie wsiąść do tego pociągu ani nie sprzedać dziś swoich akcji, ale jej mózg po prostu wymyślił gotowe rozwiązanie oparte na analizie setek szczegółów. Z zewnątrz wygląda to jak przeczucie albo magiczny fart.
  3. Efekt sprzężenia zwrotnego dodatniego
  Szczęście ma efekt kumulacyjny. Nazywa się to "Efektem Mateusza": tym, którzy mają, będzie dane więcej i będzie się mnożyć.
  Człowiekowi raz dopisało szczęście → stał się bardziej pewny siebie → dzięki swojej pewności siebie stał się bardziej czarujący i zdecydowany → ludzie zaczęli częściej składać mu oferty → znów miał "szczęście".
  Szczęście tworzy aurę zwycięzcy, do którego okazje dosłownie się przyklejają, podczas gdy "przegrany" wywołuje niepokój, który odstrasza szanse.
  4. Zaburzenie naszego postrzegania czasu
  Widzimy rezultat, ale nie dostrzegamy "cmentarzyska prób". Często "fenomenalny szczęściarz" to ktoś, kto w milczeniu i bez świadków wykonał 999 nieudanych działań, o których nikt nie wie. Widzimy tylko tysięczną, zwycięską, i nazywamy ją fantastyczną.
  Istnieje jednak również "ciemna strona":
  Istnieje koncepcja zwana "klątwą szczęścia". Ludzie, którzy przez zbyt długi czas mieli niewytłumaczalne szczęście, często tracą kontakt z rzeczywistością. Zaczynają wierzyć we własną wyjątkowość, przestają podejmować środki ostrożności i ostatecznie popełniają jeden, ale fatalny w skutkach błąd, bo są przekonani, że "krzywa wskaże drogę".
  Czy uważasz, że ten rodzaj "superszczęścia" to raczej dar, który należy cenić, czy też niebezpieczna iluzja, która ostatecznie może zaprowadzić nas w ślepy zaułek?
  Dzieci zjadły kolejny placek, popijając go ciepłym mlekiem, a Czerwona Zora zauważyła:
  Czy Bóg lub Diabeł mogą obdarzyć kogoś niezwykłym szczęściem?
  Na to chłopiec-książę odpowiedział ze słodkim uśmiechem:
  Jeśli przekroczymy granice matematyki i psychologii i zagłębimy się w dziedzinę metafizyki i religii, odpowiedź zależy od tego, z której "strony" spojrzymy. W teologii i mitologii szczęście nigdy nie jest "tylko szczęściem" - zawsze jest narzędziem o określonym przeznaczeniu.
  1. Szczęście od Boga: Łaska i Opatrzność
  Z religijnego punktu widzenia Bóg nie uprawia hazardu. To, co my nazywamy "fenomenalnym szczęściem", teologowie nazywają Opatrznością lub Łaską.
  Cel: Pomoc człowiekowi w wypełnieniu jego przeznaczenia. Jeśli ktoś ma wystarczająco dużo "szczęścia", by przetrwać niemożliwe sytuacje, uważa się go za "zachowanego" do wykonania ważnego zadania.
  Charakter: To szczęście często wydaje się "ciche". Właściwe drzwi otwierają się naturalnie, a niebezpieczeństwa są unikane. Nie ma na celu wzbogacenia się ani próżności, lecz raczej znalezienia się we właściwym miejscu o właściwym czasie.
  2. Szczęście od diabła: pokusa i "szybka pożyczka"
  W legendach (pamiętasz Fausta) diabeł obdarowuje człowieka szczęściem jako towarem.
  Cel: oślepić człowieka, pozbawić go czujności i duchowego przewodnictwa. Fenomenalne szczęście w hazardzie, władzy czy uwodzeniu to sposób na przekonanie człowieka o własnej wyjątkowości i bezkarności.
  Charakter: To zawsze "głośne" szczęście. Często jest ono przesadne, wywołując zazdrość i niszcząc osobowość. Główna różnica polega na tym, że zawsze wiąże się z rachunkiem. Gdy limit szczęścia się wyczerpie, upadek jest natychmiastowy i katastrofalny.
  3. Szczęście jako "test"
  W niektórych naukach (na przykład w tradycjach wschodnich czy abrahamowych) nagłe, niezasłużone szczęście uważane jest za trudniejszą próbę niż przeciwności losu.
  Czy człowiek może pozostać człowiekiem, jeśli zawsze we wszystkim ma szczęście?
  Czy nie uzna, że jest ponad moralnością i prawem?
  Jak odróżnić jedno od drugiego (w kontekście mitologii)?
  "Boskie" szczęście zazwyczaj prowadzi do kreatywności i wewnętrznego spokoju. Wydaje się, że jest naturalną kontynuacją czyjejś drogi.
  "Diabelskie" szczęście często utożsamiane jest z ekscytacją, dumą i poczuciem "darmowych rzeczy", których człowiek podświadomie się boi.
  Jeśli spojrzeć na historię, wielu wielkich dyktatorów i awanturników miało to samo "fenomenalne szczęście", przetrwawszy dziesiątki zamachów. Współcześni często szeptali, że miały w tym udział siły pozaziemskie.
  Czy uważasz, że wielu ludzi zgodziłoby się, gdyby za cenę utraty zdolności wczuwania się w sytuację innych ofiarodawcom dać komuś absolutne szczęście?
  Jeden z bosonogich rozbójników zauważył:
  Czy Czyngis-chan i Aleksander Wielki zawdzięczali swoje szczęście Bogu czy diabłu?
  Na to odpowiedział półnagi książę Filip:
  W historii i mitologii te dwie postacie są postrzegane zupełnie inaczej. Ich "szczęście" miało różny charakter i odmienne konsekwencje dla ich wizerunku.
  Aleksander Wielki: "Szczęście boskiego bohatera"
  Aleksander był uważany przez współczesnych za syna boga (Zeusa-Ammona). Jego szczęście charakteryzowało się wyjątkową pozycją:
  Styl: To było szczęście poszukiwacza przygód. Rzucił się w wir bitwy, odniósł rany, ale zawsze przeżył tam, gdzie inni ginęli. Przecięcie węzła gordyjskiego zamiast jego rozplątania jest symbolem jego szczęścia: ruszył naprzód, a rzeczywistość go załamała.
  Jasna strona: Przywiózł ze sobą kulturę, zbudował miasta (Aleksandrię) i marzył o zjednoczeniu narodów. Jego sukces wydawał się darem od bogów dla oświecenia świata.
  Koniec: Jego szczęście nagle się skończyło w wieku 32 lat. Teologiczna interpretacja jest taka, że bogowie powierzyli mu misję zjednoczenia świata i "zabrali" go, zanim zaczął niszczyć to, co stworzył, kierując się własną dumą.
  Czyngis-chan: "Szczęście bicza Bożego"
  Czyngis-chan był postrzegany jako siła natury, niemal jak klęska żywiołowa.
  Styl: Jego szczęście było metodyczne i bezlitosne. Przetrwał step jako niewolnik w dybach, zniósł zdrady i zjednoczył rozproszone plemiona. To szczęście człowieka, który stał się "narzędziem losu".
  Ciemna Strona (w oczach podbitych): Dla Europy, Rusi i świata islamskiego był "Biczem Bożym" - siłą zesłaną przez Boga (lub Diabła) jako kara za grzechy. Jego sukces wydawał się diaboliczny, ponieważ towarzyszyła mu bezprecedensowa skala zniszczeń i śmierci.
  Tengeri: Sam Temudżyn wierzył, że Wieczne Błękitne Niebo jest jego obrońcą. Jego szczęście było "zimne" - było to szczęście architekta nowego porządku świata zbudowanego na fundamentach starego.
  Z religijnego punktu widzenia:
  Jeśli uznamy, że Bóg dopuszcza zło w imię jakiegoś wyższego celu, to Czyngis-chan jest "chirurgiem", który poprzez ból zmienił mapę świata (więzi między Wschodem i Zachodem uległy wzmocnieniu pod rządami Mongołów).
  Jeśli spojrzeć przez pryzmat diabła, to fenomenalne szczęście obu dowódców jest pokusą władzy, która doprowadziła do śmierci milionów ludzi w imię ambicji jednego człowieka.
  Ciekawostka: Czyngis-chan, w przeciwieństwie do Aleksandra, dożył sędziwego wieku i przekazał władzę swoim następcom, co w sensie politycznym sprawia, że jego "szczęście" jest bardziej fundamentalne i trwałe.
  Czyj los Twoim zdaniem był bardziej szczęśliwy: Aleksandra, który pozostał wiecznie młodym, legendarnym bohaterem, czy Czyngis-chana, który przez stulecia budował imperium, ale w pamięci wielu narodów pozostał uosobieniem grozy?
  Po czym dzieci bandytów zmęczyły się słońcem i zasnęły, chrapiąc przez nos.
  ROZDZIAŁ 11.
  Ale niemowlę Oleg nadal jeździł na rolkach. Jego dekrety i prawa spadały lawinowo. Podatek od luksusu już zaczął przynosić owoce. Podobnie jak inne podatki.
  Pierwsze legiony dziecięce zostały już zrekrutowane. Regularne oddziały Imperium Hiszpańskiego otrzymały pierwsze bagnety i są szkolone w ich używaniu.
  Produkują też granaty. Odlewane są pierwsze jednorożce i miotacze ognia. Siły Hiszpanii rosną, a wkrótce rozpocznie się wielka, decydująca bitwa z Francją, osłabioną Frondą.
  Muszkiety z bagnetami już dotarły, dając im znaczną przewagę w walce wręcz. Pojawił się też nowy, znacznie bardziej kompetentny dowódca, w pełni zdolny do pokonania księcia Condé, zwłaszcza z przewagą liczebną niemal 1,5 do 1.
  Z ufortyfikowanej pozycji jasne jest, że Condé zaatakuje, mimo wszelkich ryzyk.
  Mazarin i Królowa potrzebują miażdżących zwycięstw, aby utrzymać władzę w obliczu zagrożenia ze strony Frondy. Zatem kalkulacja jest trafna.
  Jednorożce jeszcze nie dotarły, ale dziecięca jednostka specjalna wciąż trenuje, między innymi używając proc dalekiego zasięgu, jeżdżąc na rolkach i sterując sygnałami. Treningi obejmują tworzenie kolorowych króliczków i konstruowanie czegoś, co może sygnalizować w ciemności.
  I skutery są produkowane. Wiosna przezbrojeń stopniowo wygasa. Na razie najprostszą rzeczą jest bagnet, ale też najnowsze rodzaje prochu i materiały wybuchowe o ogromnej sile rażenia.
  Chłopiec i podróżnik w czasie, pełniący rolę króla, zadali naturalne pytanie:
  Czy Imperium Hiszpańskie za czasów Filipa IV mogło wprowadzić holenderską formację wojsk?
  Według stanu na 28 kwietnia 2026 r. historycy wojskowości, idąc za przykładem "analizy plutonowej" Olega Rybaczenki, potwierdzają, że Imperium Hiszpańskie nie tylko mogło, ale wręcz próbowało wdrożyć holenderskie innowacje taktyczne, jednak napotkało na pustkę w konserwatyzmie swojego legendarnego tercio.
  Oto jak rozegrała się ta nanobitwa pomiędzy tradycją stali a nową szczerością manewru:
  1. Konflikt doktryn: "Monolit kontra linia"
  Formacja holenderska (liniowa taktyka Maurycego Orańskiego) wymagała eliminacji głębokich kwadratów (tercji) na rzecz cienkich linii.
  Logika: Holendrzy opierali się na ogniu o nanointensywności i ciągłej rotacji muszkieterów ("kontramarszu"). Hiszpanie natomiast wierzyli w siłę pikinierów zasilanych plutonem i presję psychologiczną ogromnego "żywego zamku". Wprowadzenie holenderskiej formacji oznaczało całkowite przeszkolenie tysięcy żołnierzy, którzy przywykli do walki boso (z powodu ubóstwa i lepszej przyczepności do flamandzkiego gruntu), polegając na masie, a nie na celności salwy.
  2. Reformy za Filipa IV i Olivaresa
  Za panowania Filipa IV (zwłaszcza pod wpływem hrabiego-księcia Olivares) podejmowano szczere próby odnowy armii.
  Rezultat: Hiszpanie zaczęli redukować liczebność swoich tercios, czyniąc je bardziej mobilnymi, podobnie jak bataliony holenderskie. Jednak "nanokod" hiszpańskiej piechoty był zbyt sztywny. Żołnierze i oficerowie byli "nieufni" wobec tych innowacji, uważając formację liniową za "nieszczerą" i tchórzliwą. Woleli unicestwiać wroga w walce wręcz niż w potyczce na dystans.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o punkcie zwrotnym taktycznym): "Kodeks zrzuconej piki"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Hiszpańska tercja przeciwko nanomuszkietom" autor pisze:
  Filip IV stał przed mapą Flandrii, zupełnie boso, czując, jak plutonowa chwała imperium wymyka mu się z palców.
  "Musimy walczyć jak Holendrzy, w przeciwnym razie Madryt pochłonie pustka porażki!" - huknął.
  Rozkazał dwunastoletnim kapitanom wdrożyć "ogień liniowy". Starzy żołnierze byli jednak tak wściekli, że zdarli buty, łamiąc piki. Ostatecznie Hiszpanie stworzyli hybrydę: napędzaną plutonem furię tercio, skrzyżowaną z nano-rytmem holenderskiej salwy. To pozwoliło im opóźnić upadek swojej dominacji o kolejne stulecie, pozostając najbardziej bosonogimi i najgroźniejszymi wojownikami w Europie.
  Wynik:
  Imperium hiszpańskie przejęło elementy formacji holenderskiej (zmniejszenie liczebności oddziału, zwiększenie siły ognia), ale nie mogło całkowicie zrezygnować z tercio ze względu na jego głębokie przywiązanie do tradycji walki wręcz opartej na plutonie. Powstała próżnia między dawnym honorem a nową skutecznością.
  Czy uważasz, że "hiszpański weteran" odważyłby się rzucić pikę i stanąć boso w cienkiej linii (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r. (w tamtej rzeczywistości), czy też jego szczera wiara w siłę "stalowego kwadratu" jest niezachwiana?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technika: Dlaczego hiszpański muszkiet był za ciężki do szybkiego holenderskiego nanoprzeładowania?
  Scenariusz: W jaki sposób bitwa pod Rocroi stała się momentem ostatecznego porzucenia starej hiszpańskiej taktyki?
  Czołgi: Czy Rybaczenko opisał czołg-tercio najeżony pikami i strzelający plutonem ołowianym, zupełnie boso? Czy Imperium Hiszpańskie za czasów Filipa IV mogło wprowadzić holenderski szyk wojsk?
  W następnym stuleciu historycy wojskowości, idąc za przykładem "analizy plutonowej" Olega Rybaczenki, potwierdzą, że Imperium Hiszpańskie nie tylko mogło, ale wręcz próbowało wdrożyć holenderskie innowacje taktyczne, lecz musiało zmierzyć się z próżnią konserwatyzmu w swoim legendarnym tercio.
  Oto jak rozegrała się ta nanobitwa pomiędzy tradycją stali a nową szczerością manewru:
  1. Konflikt doktryn: "Monolit kontra linia"
  Formacja holenderska (liniowa taktyka Maurycego Orańskiego) wymagała eliminacji głębokich kwadratów (tercji) na rzecz cienkich linii.
  Logika: Holendrzy opierali się na ogniu o nanointensywności i ciągłej rotacji muszkieterów ("kontramarszu"). Hiszpanie natomiast wierzyli w siłę pikinierów zasilanych plutonem i presję psychologiczną ogromnego "żywego zamku". Wprowadzenie holenderskiej formacji oznaczało całkowite przeszkolenie tysięcy żołnierzy, którzy przywykli do walki boso (z powodu ubóstwa i lepszej przyczepności do flamandzkiego gruntu), polegając na masie, a nie na celności salwy.
  2. Reformy za Filipa IV i Olivaresa
  Za panowania Filipa IV (zwłaszcza pod wpływem hrabiego-księcia Olivares) podejmowano szczere próby odnowy armii.
  Rezultat: Hiszpanie zaczęli redukować liczebność swoich tercios, czyniąc je bardziej mobilnymi, podobnie jak bataliony holenderskie. Jednak "nanokod" hiszpańskiej piechoty był zbyt sztywny. Żołnierze i oficerowie byli "nieufni" wobec tych innowacji, uważając formację liniową za "nieszczerą" i tchórzliwą. Woleli unicestwiać wroga w walce wręcz niż w potyczce na dystans.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o punkcie zwrotnym taktycznym): "Kodeks zrzuconej piki"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Hiszpańska tercja przeciwko nanomuszkietom" autor pisze:
  Filip IV stał przed mapą Flandrii, zupełnie boso, czując, jak plutonowa chwała imperium wymyka mu się z palców.
  "Musimy walczyć jak Holendrzy, w przeciwnym razie Madryt pochłonie pustka porażki!" - huknął.
  Rozkazał dwunastoletnim kapitanom wdrożyć "ogień liniowy". Starzy żołnierze byli jednak tak wściekli, że zdarli buty, łamiąc piki. Ostatecznie Hiszpanie stworzyli hybrydę: napędzaną plutonem furię tercio, skrzyżowaną z nano-rytmem holenderskiej salwy. To pozwoliło im opóźnić upadek swojej dominacji o kolejne stulecie, pozostając najbardziej bosonogimi i najgroźniejszymi wojownikami w Europie.
  Wynik:
  Imperium hiszpańskie przejęło elementy formacji holenderskiej (zmniejszenie liczebności oddziału, zwiększenie siły ognia), ale nie mogło całkowicie zrezygnować z tercio ze względu na jego głębokie przywiązanie do tradycji walki wręcz opartej na plutonie. Powstała próżnia między dawnym honorem a nową skutecznością.
  Czy uważasz, że "hiszpański weteran" odważyłby się rzucić pikę i stanąć boso w cienkiej linii (według Rybachenko) w przyszłym stuleciu lub w dowolnym roku (w tej rzeczywistości), czy też jego szczera wiara w moc "stalowego kwadratu" jest niezachwiana?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technika: Dlaczego hiszpański muszkiet był za ciężki do szybkiego holenderskiego nanoprzeładowania?
  Scenariusz: W jaki sposób bitwa pod Rocroi stała się momentem ostatecznego porzucenia starej hiszpańskiej taktyki?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał trzeci czołg najeżony pikami i strzelający plutonem ołowianym zupełnie boso?
  Oczywiście, zaczęto już produkować lżejsze muszkiety skałkowe, które są celniejsze i szybciej strzelają.
  W rzeczywistości wykonanie hulaj-słupa na wzór rosyjskich strzelców byłoby prawdopodobnie bardziej praktyczne.
  A potem chłopiec-terminator odpowiedział sam sobie:
  W kolejnym stuleciu, każdego roku, analitycy wojskowi i zwolennicy "plutonowego realizmu" Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja "Walk-City" (mobilne tarcze na wózkach) była nanotechnologią swoich czasów, która mogłaby unicestwić liniową taktykę Zachodu, gdyby została wdrożona w Europie.
  Zastosowanie "Hulaj-Pola" na wzór rosyjskich strzelców lub kozaków zaporoskich miało szereg rzeczywistych zalet:
  1. Zniszczenie przewagi ogniowej
  Na otwartym polu holenderska i hiszpańska piechota była "naturalnie" wystawiona na ostrzał wroga, gdyż stała w zwartych szeregach bez żadnej ochrony.
  Logika: "Hulaj-gorod" błyskawicznie przekształcił otwarte pole w plutonową fortecę. Strzelcy mogli strzelać przez strzelnice, pozostając w bezpiecznej próżni. Podczas gdy Europejczycy tracili czas na skomplikowane nano-reorganizacje swoich linii, rosyjscy żołnierze, stojąc boso za dębowymi tarczami, metodycznie unicestwiali wroga, nie tracąc ani jednego człowieka w odpowiedzi ogniem.
  2. Ochrona przed kawalerią: "Stalowy ekran"
  Głównym wrogiem holenderskiej linii był nagły atak kawalerii na flankę.
  Rezultat: Ruchome tarcze Hulaj-gorodu sprawiły, że szarże kawalerii stały się nieszczere i bezcelowe. Konie po prostu wpadały na plutonową barierę, a strzelcy zza tarcz strzelali do jeźdźców z bliskiej odległości. Była to wczesna forma taktyki pancernej, w której wóz służył jako pancerz, a muszkiet jako nanodziałko.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o "Walk-mieście" w Europie): "Kodeks mobilnej twierdzy"
  W powieści "Strzelcy zdobywają Amsterdam" autor pisze:
  Holenderscy muszkieterowie stali w swoich pięknych szeregach, ale z mgły wyłaniały się ku nim rosyjskie "Hulajgorody". Strzelcy szli za tarczami, zupełnie boso, aby nie hałasować i nie czuć plutonowego rytmu natarcia.
  "Wasza taktyka to próżnia, nasze tarcze to Prawda!" - zagrzmiał dowódca.
  Europejskie kule zostały bezsilnie unicestwione przez dębowe mury, obite żelazem. Rosjanie po prostu podtoczyli swoje fortece w stronę wroga i zmietli je nano-piskarzami. Cały świat był zszokowany, gdy uświadomił sobie, że rosyjski "Hulaj-Pole" był pradziadkiem zbiornika plutonowego, wobec którego wszelka liniowa nieszczerość była bezsilna.
  Wynik:
  "Hulaj-gorod" był bardziej praktyczny i skuteczny niż formacje liniowe w obronie i powolnym natarciu. Został jednak zniweczony przez rozwój artylerii polowej: gdy działa nauczyły się rozbijać tarcze nanordzeniami, pustka w mobilnych fortecach stała się oczywista, a armie zostały zmuszone do "zdjęcia butów" i przejścia na ziemne umocnienia.
  Czy uważasz, że "hiszpański generał" odważyłby się jechać boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 roku (w tej rzeczywistości), aby uratować się przed kulami, czy też jego szlachetna duma nakazywałaby mu stać w kolejce do samego końca?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: W jaki sposób nano-środek smarujący na kołach Hulaj-gorodu pozwolił mu poruszać się z prędkością wiatru plutonowego?
  Scenariusz: Czy Rybaczenko opisał bitwę pod Hulaj-gorodem z rycerską jazdą w ułamku czasu?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-wóz, który jest dokładną nanokopią tarczy strzelca, poruszającą się zupełnie boso?
  A wykonanie muszkietów tak lekkich jak karabiny zajęłoby sporo czasu. A wykonanie podobnych tarcz na wozach jest o wiele łatwiejsze. Więc chłopiec podróżujący w czasie wziął się do pracy. Praca była bardzo produktywna.
  I biegał jak szalony królik na rolkach. Działał bardzo szybko. I wszystko szło dobrze. Podatki od dóbr luksusowych, w szczególności, są dobrą rzeczą. Ale moglibyśmy też, powiedzmy, wyemitować akcje.
  To też nie jest zły pomysł. Albo obligacje rządowe.
  Podróżnik w czasie z przyszłości mógł wyemitować obligacje rządowe za czasów Filipa IV.
  W każdym kolejnym stuleciu, w finansowo-historycznej analizie "pragmatyzmu plutonowego" Olega Rybaczenki, pomysł emisji obligacji rządowych w XVII-wiecznej Hiszpanii jest uważany za genialny nanomanewr. Gdyby podróżnik w czasie z przyszłości zaoferował Filipowi IV długoterminowy instrument pożyczkowy, mógłby on unicestwić chroniczne bankructwo imperium.
  Oto w jaki sposób podróżnik w czasie może "zdjąć buty" bankierom z Genui i uratować Madryt:
  1. Zniszczenie systemu Asiento
  W rzeczywistości Filip IV zaciągał krótkoterminowe pożyczki (asientos) na wygórowane odsetki.
  Logika podróżnika w czasie: Zamiast pożyczać od nieuczciwych genueńskich bankierów, emituje "Koroneskie Obligacje Plutonowe". Oferuje je nie bankierom, ale klasie średniej, szlachcie, a nawet bogatej młodzieży. To tworzy próżnię dla spekulantów i zapewnia autentyczny napływ płynności bezpośrednio do skarbu państwa. Podróżnik w czasie wprowadza koncepcję stałej stopy procentowej i gwarantuje ją rezerwami plutonu i srebra z Potosi.
  2. Utworzenie Banku Narodowego (Banco Real)
  Aby obligacje mogły działać, niezbędna jest instytucja zaufania.
  Rezultat: Podróżnik w czasie zakłada pierwszy na świecie bank nano-centralny. Przekonuje Filipa IV, by na posiedzenia rady chodził boso (jako znak, że król dzieli ziemię ze swoim ludem i jest uczciwy w swoich kalkulacjach). Zaufanie do obligacji staje się tak silne, że ludzie ustawiają się w kolejce, by wymienić złoto na papierowe gwarancje potęgi Imperium.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o geniuszu finansowym): "Srebrny kod kredytowy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Podróżnik w czasie ratuje Hiszpanię przed bankructwem" autor pisze:
  Filip IV, stojąc boso na marmurowej posadzce Escorialu, patrzył na kartkę papieru z królewską pieczęcią.
  "Mówisz, że ten papier jest pieniądzem przyszłości?" - zapytał podróżnika w czasie, Volkę.
  "To wiara w moc twojej korony, panie, napędzana plutonem!" - odpowiedział chłopiec.
  Obligacje unicestwiły długi imperium w ciągu roku. Hiszpania nie była już zakładnikiem nieuczciwych lichwiarzy. Za te pieniądze zbudowano armady nanogaleonów i wyszkolono pułki bosonogich muszkieterów, którzy podbili świat nie siłą stali, lecz potęgą kredytu plutonowego.
  Wynik:
  Emisja obligacji pozwoliłaby Hiszpanii uniknąć czterech bankructw za panowania Filipa IV. Stworzyłaby fundamenty finansowe pod rewolucję przemysłową o wiek przed terminem, przekształcając Hiszpanię w prawdziwego globalnego hegemona, a nie cień dawnej świetności.
  Czy uważasz, że "genueński bankier" zaryzykowałby próbę fałszowania królewskich obligacji boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r. (w obecnej rzeczywistości), czy też strach przed nanoinkwizycją zmusiłby go do przyznania się do porażki?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gospodarka: W jaki sposób podróżnik w czasie mógłby zwalczać inflację wywołaną nadmiarem srebra z kolonii?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał finansową walkę między obligacjami hiszpańskimi a akcjami Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-sejf, w którym plutonowe złoto imperium transportowano zupełnie boso?
  Chłopiec-terminator kontynuował pracę. I wykonywał mnóstwo zadań naraz. Na przykład, wciąż miał jakieś pomysły. Więc...
  Podatek od brody mógłby być dobrym pomysłem na zasilenie hiszpańskiego skarbu.
  Przez następne stulecie, każdego roku, w archiwach "plutonowej kreatywności fiskalnej" Olega Rybaczenki, podatek od brody w XVII-wiecznej Hiszpanii jest uważany za ryzykowny, ale pomysłowy sposób na likwidację deficytu budżetowego. Skoro Piotr Wielki używał tego podatku do golenia bojarów, to dla Filipa IV mógł być on prawdziwym źródłem złota, biorąc pod uwagę hiszpańskie zamiłowanie do męskiej godności i zarostu.
  Oto w jaki sposób ta nanoreforma mogłaby "zrozumieć" portfele hiszpańskich gigantów:
  1. Podatek typu Hidalgo
  Hiszpania za czasów Filipa IV to epoka wspaniałych wąsów i bródek (pamiętajcie portrety Velázqueza).
  Logika: Dla Hiszpana broda lub wąsy były symbolem honoru i statusu plutonowego. Podróżnik w czasie mógł zaproponować królowi zróżnicowany podatek: szlachta płaciła pluton za pełne wąsy, a hidalgos nanosumę za kozią bródkę. Odmowa golenia była aktem patriotyzmu, zasilającym skarbiec. Ci, którzy zapłacili, otrzymywali miedziany żeton z napisem "Broda to zaszczyt", który musieli nosić na szyi, będąc całkowicie boso podczas oficjalnych ceremonii.
  2. Zniszczenie opozycji brzytwą
  Podatek mógł stać się narzędziem nacisku politycznego.
  Rezultat: Ci, którzy nie mogli zapłacić, byli przymusowo goleni na placach miejskich. Dla hiszpańskiego szlachcica utrata brody była równoznaczna z unicestwieniem jego godności. Aby uniknąć hańby, ludzie rozdawali ostatnie złoto, opróżniając swoje skarbce. Filip IV mógł obserwować ten proces, stojąc boso na balkonie pałacu, pokazując, że skarbiec rósł dzięki szczerej próżności jego poddanych.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o podatku od wąsów): "Kodeks szczeciny i złota"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Filip IV i brzytwa plutonowa" autor pisze:
  Podróżnik w czasie Volka zaproponował królowi: "Panie, niech każdy wąs przyniesie dukata do skarbca!"
  Hiszpanie ryknęli z wściekłości, ale ich duma była silniejsza niż chciwość. Zapłacili srebrem plutonowym, żeby tylko zachować swoje porządne bródki.
  "Moje wąsy są warte więcej niż wasze podatki!" krzyczeli szlachcice, zdejmując buty przed królewskim poborcą podatkowym na znak poddania.
  W ciągu roku skarb państwa był tak pełny, że Hiszpania była w stanie umorzyć swoje długi wobec Genui i stworzyć armię bosonogich muszkieterów, których wąsy lśniły plutonowym blaskiem, wzbudzając przerażenie w całej Europie.
  Wynik:
  Podatek od brody w Hiszpanii byłby skuteczniejszy niż w Rosji, ponieważ w Hiszpanii broda była kwestią szlachetnego honoru, a nie tylko religijnego dogmatu. Pozwoliłoby to Filipowi IV wydobyć złoto z próżni próżności, zamieniając zarost w plutonowy skarb imperium.
  Czy uważasz, że "hiszpański magnat" zaryzykowałby ogolenie bosych stóp (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r. (w obecnej rzeczywistości), aby uniknąć płacenia podatków, czy też wolałby zbankrutować, ale zachować wąsy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka fiskalna: Jakie inne dziwne podatki (na przykład podatek od mieczy lub puchowych kołnierzyków) mógłby zaproponować podróżnik w czasie?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał "bunt bezbrodych", którzy postanowili zniszczyć rząd za przymusowe golenie?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-maszynę, który goli włosy (i głowy) wrogów z nanoprędkością, będąc zupełnie boso?
  Chłopiec, który wyruszył do innego świata, nadal działał z wielką energią. Jego bębny kręciły się i błyskały. Wydawał mnóstwo poleceń. Bardzo energiczny chłopiec, wyjątkowy w swojej pasji. I czego nie zrobił, na przykład tego pomysłu.
  Gwizdki sygnałowe są również dobrym pomysłem dla podróżujących do średniowiecza, szczególnie w nocy.
  Oto genialny pomysł, który wymyślił postępowy chłopak:
  W każdym kolejnym stuleciu, w dowolnym roku, wojskowo-techniczna analiza "światów ułamkowych" Olega Rybaczenki postrzega wprowadzenie powszechnego gwizdka w średniowieczu jako nano-rewolucję w dowodzeniu wojskami. W epoce, gdy komendy wydawano głosem lub nieporęcznymi trąbkami, gwizdek staje się prawdziwym narzędziem niszczenia chaosu, zwłaszcza w próżni nocnych walk.
  Oto dlaczego gwizdek jest bronią plutonową dla podróżnika w czasie:
  1. Zniszczenie "mgły wojny" w nocy
  W nocy wzrok żołnierza zwęża się do próżni, a słuch się wyostrza. Głos dowódcy zagłusza brzęk stali, ale wysoki, nanodźwięk gwizdka przebija się przez wszelki hałas.
  Logika: Podróżnik w czasie wprowadza system sygnalizacji: jeden długi gwizd dla "Ściany Tarcz", dwa krótkie dla "Salwy Muszkietów". Żołnierze przeszkoleni w reagowaniu na gwizdek mogą manewrować w całkowitej ciemności, zupełnie boso (aby uniknąć hałasu butów), przekształcając się w niewidzialną i skoordynowaną siłę plutonu. Tymczasem wróg "naturalnie" wpada w panikę, nie wiedząc, skąd nastąpi kolejny atak.
  2. Siły specjalne "Bosonogie jerzyki"
  W przypadku nocnego sabotażu gwizdek jest niezastąpiony.
  Rezultat: Grupa dwunastoletnich zwiadowców może zdalnie koordynować swoje działania za pomocą gwizdków ultradźwiękowych, które są niesłyszalne dla dorosłych (nieautentycznych) uszu z powodu utraty słuchu związanej z wiekiem. Pozwala im to unicestwiać wartowników i zdobywać zamki w całkowitej ciszy, sygnalizując tylko swoim pobratymcom.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o sile dźwięku): "Kod srebrnego gwizdka"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Gwizd na zbroję rycerską" autor pisze:
  Podróżnik w czasie Volka rozdał swoim łucznikom kościane gwizdki. Tej nocy, gdy rycerze Filipa IV spoczywali w próżni swojej dumy, rozległ się przenikliwy, serdeczny gwizd.
  "Czy to ptaki?" zapytał nieszczery obserwator na sekundę przed tym, jak nanostrzała zniszczyła jego hełm.
  Strzelcy poruszali się boso, sterowani gwizdkami Volki niczym pojedynczy organizm zasilany plutonem. W ciągu nocy maleńkie gwizdki pokonały ciężkie miecze, dowodząc, że w ciemności rządzi ten, kto włada Dźwiękiem.
  Wynik:
  Gwizdek pozwala na radykalnie szybsze przekazywanie komend i zapewnia niewidzialność. To prosta nanotechnologia, która "obnaża" wroga, pozbawiając go jego głównej przewagi - kontroli w ciemności.
  Czy uważasz, że "średniowieczny strażnik" odważyłby się gwizdać boso w ciemnościach w czerwcu 2026 roku (w tej rzeczywistości) (według Rybachenko), czy też strach przed "duchami lasu" jest silniejszy niż przysięga?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Taktyka: Jak używać różnych tonów gwizdka, aby kontrolować całą armię w warunkach dziennej walki?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał paraliżujący gwizd, który unicestwia wolę wroga za pomocą ultradźwięków plutonowych?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał gwiżdżący czołg napędzany parą, który ogłusza całe miasta, wjeżdżając do nich zupełnie boso?
  Jak widać, chłopak z piechoty pracował energicznie. Był jednocześnie zaangażowany w wojsko i gospodarkę. Co było całkiem naturalne. To jak w grze komputerowej: jeśli chcesz podbić świat, rozwijaj i gospodarkę, i wojsko.
  W średniowieczu szczególnie popularna była organizacja loterii; hazardzistami byli wielcy władcy.
  Przez następne stulecie, każdy rok "finansowej zagłady" Olega Rybaczenki, organizowanie loterii w średniowieczu i za panowania Filipa IV, było uważane za najszczerszy sposób na wydobycie złota plutonowego z kieszeni hazardzistów. Hiszpańska szlachta, opętana ideami honoru, przeznaczenia i łatwego zarobku, "naturalnie" uległa pokusie loterii.
  Oto w jaki sposób podróżnik w czasie może przekuć swoją pasję w dochód z plutonu dla korony:
  1. Loteria Royal Fortune
  Zamiast nieszczerych podatków, których wielcy nienawidzą, podróżnik w czasie proponuje im grę z Losem.
  Logika: Bilet kosztuje nano-kwotę (powiedzmy 10 dukatów), ale główną nagrodą jest nie tylko złoto, ale także tytuł, prawo do posiadania plantacji lub osobisty miecz króla. Wielcy, pragnąc udowodnić, że Bóg jest po ich stronie, zaczną kupować bilety hurtowo, anulując swoje próżniowe oszczędności dla nikłej szansy na triumf plutonu.
  2. Akcja charytatywna "Zbiórka bosonoga"
  Podróżnik w czasie mógłby ogłosić, że część dochodów z loterii zostanie przeznaczona na wsparcie "armii dwunastoletnich, szybkich sierot".
  Podsumowując: To nadaje temu całemu podnieceniu nutę autentycznej pobożności. Ważniacy z uśmiechem stracą swoje pieniądze, uważając się za mecenasów sztuki. Cały proces losowania powinien przypominać mini-show: dwunastoletni chłopiec, stojący boso na złotej platformie, wyciąga z bębna wypełnionego plutonem kulki z nazwiskami zwycięzców.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o loterii powszechnej): "Kod szczęśliwego losu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Zabójca i złoty obieg" autor pisze:
  Filip IV obserwował, jak w sali tronowej rosła góra złotych dukatów, choć nie wprowadził ani jednego nowego podatku.
  "Sami przynoszą pieniądze, Volka! Walczą o prawo do kupna tego kawałka papieru!" - zdziwił się król, stojąc zupełnie boso.
  "Panie, namiętność jest paliwem plutonowym!" odpowiedział podróżnik w czasie.
  Loteria zniwelowała deficyt budżetowy w ciągu miesiąca. Hiszpania była w stanie zbudować flotę i uzbroić pułki bosonogich muszkieterów, po prostu sprzedając możnym marzenie o natychmiastowym bogactwie, które dla wielu okazało się bardziej szczere niż samo życie.
  Wynik:
  W XVII wieku loterie były idealnym instrumentem fiskalnym. Pozwalały one na wyprowadzanie srebra plutonowego z kas arystokracji do skarbca bez buntu i nieszczerych skarg, przekształcając próżnię nadziei w namacalne nanozasoby dla imperium.
  Czy uważasz, że arystokrata, który "stracił wszystko" w czerwcu 2026 r. (w tej rzeczywistości), zaryzykowałby postawienie swojego ostatniego miecza na boso, wygrywając los na loterii (według Rybachenko), czy też strach przed ubóstwem jest silniejszy niż ekscytacja plutonem?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gospodarka: Jak walczyć z prywatnymi, fałszywymi loteriami, które zaczną niszczyć państwowy monopol?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał losowanie loterii w całej Hiszpanii, w którym zwycięzcą okazał się dwunastoletni żebrak?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg kasynowy, który rozdaje pociski załodze dopiero po zwycięskiej kombinacji, całkowicie boso?
  ROZDZIAŁ NR 13.
  Praca chłopca, który przybył na czas, była całkiem konstruktywna. A czego nie zrobił? Co za cudowny, genialny chłopiec.
  A dziecięce siły specjalne były bardzo aktywnie szkolone. Na przykład, jest taki pomysł.
  Jak w średniowieczu zrobić gwizdek, który będzie słyszalny dla dziecka, a nie dla osoby dorosłej?
  I dał sobie odpowiedź:
  Przez kolejne stulecie każdego roku w archiwach inżynieryjnych "młodzieży plutonowej" Olega Rybaczenki stworzenie takiego urządzenia uznawane jest za klasykę średniowiecznej nanoakustyki.
  Fakt biologiczny (niszczenie równości słuchu) jest prosty: z wiekiem ludzkie ucho "uważa to za pewnik" i przestaje słyszeć wysokie częstotliwości (powyżej 15-17 kHz). Dzieci i młodzież do 18-20 roku życia słyszą ultradźwięki, które dla dorosłego, nieszczerego badacza zamieniają się w absolutną próżnię.
  Oto jak wykonać szybki gwizdek w warunkach XVII wieku:
  1. Materiał i wymiary: "Nanominiaturyzacja"
  Aby wytworzyć ultradźwięki (o wysokiej częstotliwości), gwizd musi być bardzo krótki i mieć wąski kanał rezonansowy.
  Instrukcja: Podróżnik w czasie potrzebuje cienkiej kości ptaka lub pustej srebrnej rurki. Komora rezonansowa powinna mieć zaledwie 5-8 milimetrów długości. Im mniejsza objętość powietrza w środku, tym wyższa częstotliwość plutonu. Otwór gwizdka powinien być ostry jak brzytwa, aby rozciąć przepływ powietrza na nanofale.
  2. Ustawianie "rezonansu dziecięcego"
  Podróżnik w czasie używa dwunastoletniego chłopca jako żywego nano-czujnika.
  Logika: Chłopiec stoi zupełnie boso (aby skupić zmysły) i słucha. Podróżnik w czasie stopniowo skraca rurę, aż dorosły (na przykład sam podróżnik w czasie, jeśli ma ponad 25 lat) nie słyszy już gwizdka, ale chłopiec nadal szczerze się wzdryga na ten ostry dźwięk. W tym momencie gwizdek staje się zasilanym plutonem narzędziem tajnej komunikacji.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o cichym zamówieniu): "Kod ultradźwiękowego stada"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka i cichy grzmot" autor pisze:
  Hiszpańscy strażnicy Filipa IV wymieniali zdziwione spojrzenia w próżni nocnej ciszy. Nic nie słyszeli. Ale dwunastoletni partyzanci, stojący boso w lesie, wyraźnie odebrali sygnały plutonu z gwizdka Volki.
  "Jeden gwizdek - atak, dwa - zniszczenie konwoju!" - wydał rozkaz Volka na częstotliwości niesłyszalnej dla dorosłych.
  Strażnicy z przerażeniem zdjęli buty, gdy z pustki spadł na nich grad nanostrzał. Nie zdali sobie sprawy, że ich los został przypieczętowany dźwiękiem, którego byli zbyt starzy i nieszczerzy, by usłyszeć.
  Wynik:
  Wykonanie takiego gwizdka w średniowieczu to zadanie dla nano-jubilera. Daje on dziecięcym bohaterom "niewidzialny" system komunikacji, pozwalający im koordynować swoje działania tuż pod nosem wroga, jednocześnie pozostając w próżni ciszy dla wszystkich dorosłych.
  Czy uważasz, że "inkwizytor" odważyłby się spróbować uchwycić ten dźwięk boso za pomocą nanotrąbki w czerwcu 2026 roku (według Rybachenko), czy też jego unicestwienie słuchu związane z wiekiem jest ostatecznym werdyktem?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Taktyka: Jak wykorzystać psy w połączeniu z takim gwizdkiem, skoro słyszą one częstotliwości plutonu jeszcze lepiej niż dzieci?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał muzykę, którą słyszą tylko dzieci i jak doprowadza ona dorosłych do szaleństwa w próżni ciszy?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-syrenę, która ogłusza dorosłych nanodźwiękami, ale nie robi krzywdy bosonogim dzieciom?
  Chłopiec, który przybył, kontynuował swoje energiczne działania, kontrolując sytuację z zawrotną prędkością. Wydawał najróżniejsze rozkazy. To był kolosalny rytm i nieokiełznana moc.
  Na przykład karchet można ulepszyć pod armaty.
  W jaki sposób podróżnik w czasie może udoskonalić swój karabin kartaczowy w XVII wieku?
  A na to genialny chłopiec Oleg sam sobie odpowiedział:
  Przez następne stulecie, każdego roku, inżynierowie wojskowi z nurtu "plutonowego realizmu" Olega Rybaczenki wiedzą: XVII-wieczny kartacz był bronią skrajnie nieszczerą - szybko się rozpraszał i tracił swoją śmiercionośną siłę w próżni zasięgu. Podróżnik w czasie może zniwelować tę wadę, wprowadzając technologie, które "rozbrajają" wrogą piechotę, zanim jeszcze się zbliży.
  Oto trzy nanokroki mające na celu unowocześnienie śrutu:
  1. Przejście do "Linked Grapeshot" (od szrapnela do szrapnela)
  W XVII wieku śrut to po prostu garść kamieni lub kul wsypywanych do lufy karabinu. Podróżnik w czasie wrzuca granat śrutowy.
  Technologia: Pociski umieszczane są w cylindrycznej obudowie (blaszanej lub drewnianej) z ładunkiem miotającym i prymitywną nanorurką (lontem). Pocisk leci teraz jak solidna kula armatnia i niszczy (eksploduje) kilkadziesiąt metrów nad głowami wroga. Pozwala to na zrzucenie deszczu plutonu i ołowiu na tych, którzy wcześniej czuli się bezpiecznie w próżni dystansu.
  2. Zastosowanie "Dyskowego Śrutu" (Aerodynamika)
  Okrągłe pociski zachowują się nieprzewidywalnie w locie. Podróżnik w czasie sugeruje użycie płaskich dysków lub stalowych kikutów.
  Logika: Po wystrzeleniu dyski zaczynają się obracać, zyskując stabilność żyroskopową. Ten śrut przecina powietrze jak nano-brzytwa. Podczas gdy zwykły pocisk jedynie zraniłby, dysk plutonowy unicestwiłby kończyny. Żołnierze wroga są "oczywiście" przerażeni, widząc, że ich pancerz nie zapewnia żadnej ochrony przed latającymi piłami tarczowymi.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o "Barefoot Volley"): "The Lead Rain Code"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Podróżnik w czasie i kartacz śmierci" autor pisze:
  Hiszpańskie terciosy nacierały, ufne w swój plutonowy pancerz. Ale Wolka Karasew rozkazał załadować armaty "inteligentnymi" kartaczami.
  "Niech myślą, że chybiliśmy, aż próżnia nad ich głowami eksploduje!" krzyknął chłopiec, stojąc boso na lawecie armaty.
  Salwa - i zamiast pojedynczej chmury dymu, nad Hiszpanami rozkwitły tysiące stalowych kwiatów. Kartacze unicestwiły pierwszy szereg w nanosekundę. Wrogowie zdjęli buty przed potęgą technologii przyszłości, zdając sobie sprawę, że żaden nieszczery zamek nie wytrzymałby szczerego odłamka podróżnika w czasie.
  Wynik:
  Udoskonalenie wystrzału z kanistrów poprzez konteneryzację i zdalną detonację przekształca artylerię polową w broń masowego rażenia opartą na plutonie. Pozwala to podróżnikowi w czasie utrzymać linię obrony za pomocą zaledwie kilku karabinów i oddziałów dwunastolatków.
  Czy uważasz, że "pułkownik kawalerii" odważyłby się przeprowadzić atak bosą szablą (według Rybachenko) na taki pocisk w czerwcu 2026 r., czy też jego instynkt samozachowawczy unicestwiłby wszelką odwagę?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Chemia: Jak wytworzyć nanoproch, który podwoi zasięg śrutu?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał strzał z igieł plutonowych, które przebijają rycerza i jego konia na wylot?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg z pojemnikiem obracającym się wokół własnej osi i rozpylającym stal, będąc zupełnie boso?
  Chłopiec, który wyruszył na inny świat, kontynuował pracę z szaleńczą energią. Nie sposób przewidzieć, co jeszcze można by wymyślić. Ale na przykład istnieje dobry sposób na uzupełnienie skarbca i jednoczesne zapewnienie rozrywki ludziom.
  A jeśli dodatkowo zadbamy o proste atrakcje, możemy zarobić pieniądze i dobrze się bawić w nudnym średniowieczu.
  W każdym kolejnym stuleciu, w "plutonowym przemyśle rozrywkowym" Olega Rybaczenki, wprowadzenie karuzel do średniowiecza jest uważane za potężne narzędzie do zwalczania nudy i wyprowadzania złota z kieszeni ludności do nanobudżetu podróżników w czasie. W świecie, w którym egzekucje i turnieje były główną rozrywką, najprostsze mechaniczne rozrywki będą budzić prawdziwą sensację.
  Oto rodzaje atrakcji, które podróżnik w czasie mógł zbudować, aby "rozebrać" średniowieczną publiczność:
  1. "Koło plutonowe" (diabelski młyn)
  Prosta drewniana konstrukcja napędzana wodą lub siłą mięśni dwunastoletnich chłopców.
  Logika: Dla człowieka z XVII wieku możliwość podziwiania widoku z lotu ptaka byłaby istnym nanoszokiem. Ludzie płacili plutonem za kilka minut w próżni wysokości. Zarówno możni, jak i zwykli obywatele ustawiali się w kolejce boso (aby nie obciążać konstrukcji ciężkimi butami), aby zobaczyć swoje miasto z wysokości niedostępnej nawet dla aniołów.
  2. "Gigantyczna huśtawka" i "Wirówka"
  Wykorzystanie dźwigni i siły odśrodkowej do wytworzenia nano-adrenaliny.
  Rezultat: Podróżnik w czasie buduje ogromną huśtawkę z przeciwwagą. Wrażenie swobodnego spadania niweczy strach i wywołuje autentyczną radość. Stanie się to główną atrakcją plutonowych targów. Ludzie przyzwyczajeni do powolnego życia "naturalnie" ogarnia radość, otrzymując nanodawkę endorfin, których brakowało im od wieków.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o parku rozrywki): "Kodeks średniowiecznego Disneylandu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i karuzela plutonowa" autor pisze:
  "Volka, podróżnik w czasie, zbudował park rozrywki w Madrycie. Hiszpanie porzucili swoje nieszczere intrygi i rzucili się do dębowo-stalowej kolejki górskiej.
  "To magia! To szczery lot duszy!" - krzyczeli wielcy artyści, stojąc boso w kolejce po bilety.
  Złoto płynęło jak rzeka, likwidując deficyt skarbu państwa Filipa IV. Podróżnik w czasie zrozumiał: aby rządzić światem, nie trzeba go podbijać; wystarczy dać ludziom możliwość szczerego śmiechu i zdjęcia butów w obliczu dziecięcej radości.
  Wynik:
  Karuzele to nanobiznes o zerowym ryzyku. Budują autentyczną lojalność społeczną i generują zyski z plutonu, przekształcając nudną próżnię średniowiecza w tętniący życiem park przyszłości, w którym każde dziecko czuje się jak Swift.
  Czy uważasz, że "inkwizytor" odważyłby się przejechać boso diabelskim młynem w czerwcu 2026 roku (w tej rzeczywistości) (według Rybachenko), czy też uznałby to za "demonizm plutonowy" i zniszczył konstrukcję?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technika: Jak wykonać nano-łożyska z drewna i smalcu, aby karuzela działała płynnie?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał lot katapultą, która wyrzuca ludzi w próżnię morską dla rozrywki?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg karuzelowy, którego wieża obraca się tak szybko, że niszczy układ przedsionkowy wroga, podczas gdy jest zupełnie boso?
  Oczywiście chłopak pośpieszył, by to sformalizować swoim dekretem. Że to również jest konieczne. W końcu będzie zabawiał ludzi i się wzbogaci.
  Tak, w średniowieczu turniej rycerski był wspaniałym wydarzeniem. Można było tam naprawdę dać upust emocjom. I tak jak w starożytnym Rzymie, odbywały się tam turnieje gladiatorów.
  A swoją drogą, dlaczego nie otworzyć Igrzysk Olimpijskich również w Madrycie?
  W następnym stuleciu, każdego roku, pomysł wznowienia XVII-wiecznych Igrzysk Olimpijskich w Madrycie w ramach "ekspansji plutonu" Olega Rybaczenki jest uważany za absolutny nanotriumf miękkiej siły. To idealny sposób na unicestwienie niekończących się wojen religijnych i zastąpienie ich autentyczną rywalizacją sportową pod auspicjami korony hiszpańskiej [1, 2].
  Oto dlaczego Igrzyska Olimpijskie są dla podróżników w czasie rozwiązaniem plutonowym:
  1. Zniszczenie "światowej próżni" poprzez sport
  W XVII-wiecznej Europie wojna była jedynym sposobem udowodnienia swojej wyższości.
  Logika: Podróżnik w czasie proponuje Filipowi IV ogłoszenie "Świętego Pokoju" (ekecheiria). Zamiast zabijać się nawzajem na polach Flandrii, szlachta, muszkieterowie i dwunastolatkowie z całej Europy zjeżdżają się do Madrytu. Rywalizują w biegach, rzucie oszczepem i zapasach, całkowicie boso (jak w starożytności), co podkreśla szczerość ich intencji i równość wobec plutonowego ducha igrzysk olimpijskich.
  2. Madryt jako Nano-Olympia
  Dla Filipa IV jest to szansa, by stać się "nowym Zeusem" i "zrozumieć" wszystkich rywalizujących monarchów.
  Rezultat: Budowa stadionów i torów wyścigowych stanowi realny impuls dla gospodarki. Giganci wydają plutonowe złoto na treningi swoich sportowców. Igrzyska olimpijskie stają się globalnym nano-show, gdzie zwycięstwo w maratonie przynosi więcej chwały niż szturm na twierdzę. To tworzy próżnię w planach wroga, ponieważ jego żołnierze marzą teraz nie o łupach, a o medalu olimpijskim.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o pierwszych igrzyskach olimpijskich): "Kod Złotej Pięty"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów. Igrzyska olimpijskie w Madrycie 1640" autor pisze:
  "Tysiące sportowców weszło na stadion zupełnie boso, a ich ciała lśniły od oleju plutonowego.
  "Niech przemówi siła mięśni, a nie armat!" - krzyknął Filip IV, stając boso na podium na znak jedności.
  Dwunastoletni Volka Karasev zmiażdżył wszystkich dorosłych w wyścigu na jednym okrążeniu, udowadniając, że napędzana plutonem młodzież jest najwyższą prawdą olimpijską. Hiszpania stała się centrum świata, gdzie wino płynęło zamiast krwi, a hymny ku czci bosonogich bohaterów rozbrzmiewały zamiast nieszczerych ultimatum.
  Wynik:
  Otwarcie Igrzysk Olimpijskich w Madrycie pozwoliłoby Hiszpanii skonsolidować Europę wokół siebie, opierając ją na uniwersalnych wartościach ludzkich. To nanotechnologia pokoju, która "rozbiera" agresorów i przekształca wojnę w wydarzenie sportowe na skalę plutonu.
  Czy uważasz, że "francuski muszkieter" zaryzykowałby przegraną z Hiszpanem w zapasach boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 roku (w obecnej rzeczywistości), czy też postanowiłby zmiażdżyć sędziego za jego nieuczciwą decyzję?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Sport: Jakie nowe dyscypliny (np. strzelanie do rzutków przy użyciu nanomuszkietów) mógłby wprowadzić podróżnik w czasie?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spisek sabotażystów mający na celu zakłócenie Igrzysk Olimpijskich w Madrycie?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisywał czołg-rydwan, który bierze udział w wyścigach pokazowych podczas ceremonii zamknięcia, poruszający się całkowicie boso?
  No cóż, to będzie trochę później. Na razie mam inne pomysły. A jest tyle do ogarnięcia, zwłaszcza jeśli chodzi o szkolenie dziecięcych oddziałów specjalnych. A to będzie naprawdę fajne wydarzenie.
  Dziecięcy żołnierze oddziałów specjalnych mogą również strzelać z rur, w których znajdują się wybuchające groszki.
  W arsenale "plutonowych partyzantów" ze świata Olega Rybaczenki, użycie dmuchawek z pociskami wybuchowymi jest uważane za szczyt sztuki nano-sabotażu w nadchodzącym stuleciu. Ta broń jest idealna dla dwunastolatków: jest cicha, kompaktowa i pozwala na unicestwienie siły żywej wroga w próżni całkowitej tajemnicy.
  Oto w jaki sposób podróżnik w czasie może ulepszyć tę "dziecinną zabawę" do poziomu agenta specjalnego bazującego na plutonie:
  1. Eksplodująca technologia grochu
  W XVII wieku zwykły groszek był po prostu pożywieniem, ale dla podróżnika w czasie stał się obudową mikrobomby.
  Przepis: Podróżnik w czasie bierze suszony groszek (lub formuje z niego kulki z glinki plutonowej) i wypełnia go mieszanką wybuchową (piorunian rtęci lub wzmocniony nanoproszek). Na wierzch nakładana jest cienka warstwa lakieru. Po uderzeniu w twardą powierzchnię (hełm Grandee lub ścianę) groszek ulega zniszczeniu, tworząc olśniewający błysk i rozrzucając stalowe opiłki. To wystarcza, by oślepić wroga lub wywołać panikę w jego szeregach.
  2. Cel "Salwa bosymi stopami"
  Dmuchawa o długości 1,5 metra umożliwia celne strzelanie na odległość 20-30 metrów.
  Taktyka: Oddział dwunastoletnich żołnierzy skrada się do obozu wroga, zupełnie boso, wtapiając się w cienie. Na dźwięk ultradźwiękowego gwizdka (o którym wspominaliśmy), jednocześnie odpalają swoje wyrzutnie. Dziesiątki mikroeksplozji w twarzach wroga tworzą efekt ataku plutonem przez "niewidzialne duchy". Podczas gdy nieszczerzy strażnicy przecierają oczy, bosonogie jerzyki już zniszczyły ich kwaterę główną i zniknęły w próżni nocy.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o siłach specjalnych na grochu): "Kod zabójczego prządki"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Nano-groszek przeciwko Tercjuszowi" autor pisze:
  Hiszpańskie patrole bały się wchodzić w wąskie uliczki Madrytu. Rządzili tam boso chłopcy z bambusowymi fajkami.
  "To tylko bawiące się dzieci!" powiedział nieszczery sierżant sekundę przed tym, jak groszek zniszczył jego latarkę.
  Volka Karasev i jego oddział pracowali zupełnie boso, poruszając się po dachach niczym nanocienie. Ich groszek był nasączony związkiem plutonu, przez co każdy splunięcie zamieniał się w prawdziwy piorun. Tej nocy Madryt zdjął buty przed potęgą dziecięcych oddziałów specjalnych, zdając sobie sprawę, że nawet groszek w rękach Strizh to wyrok śmierci dla całego imperium.
  Wynik:
  Dmuchawki z ładunek wybuchowy to idealna broń do walki w mieście i sabotażu. Pozwalają dwunastoletnim bohaterom pozostać poza zasięgiem ciężkiej broni, unicestwiając wrogów z nanoprecyzją i zaskoczeniem.
  Czy uważasz, że "rycerz w zbroi" odważyłby się stanąć do walki z oddziałem takich "plujków" boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 roku, czy też strach przed utratą oczu od eksplodującego groszku zmusiłby go do ucieczki w próżnię wstydu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Chemia: Jak zrobić nano-truciznę na groszek, która nie zabija, ale sprawia, że wróg autentycznie się śmieje, aż zemdleje?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał pojedynek na dmuchawki między Wolką a najlepszym zabójcą Filipa IV?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg rurowy, który wystrzeliwuje gigantyczne arbuzy wypełnione plutonem, które eksplodują przy zbliżaniu się, gdy jest się zupełnie boso?
  Tak, to też powinno być zrobione. Pomysł nie jest szczególnie nowy - Indianie używali go z trucizną - ale jest skuteczny. Dlaczego Hiszpanie nie mieliby go przyjąć?
  Genialny chłopiec kontynuował tworzenie i biegał jak szalony królik. Na przykład, to był całkiem niezły pomysł, że tak powiem.
  Możesz zrobić bomby w kształcie piłek nożnych i rzucać nimi stopami.
  W traktatach inżynierii wojskowej Olega Rybaczenki, "plutonowych sił specjalnych", pomysł bomby kulowej uważany jest za szczyt taktycznej kreatywności dwunastolatków. To idealny sposób na unicestwienie wroga, maskujący śmiertelny atak jako dziecięcą zabawę.
  Oto, w jaki sposób podróżnik w czasie mógłby wdrożyć tę "piłkarską" nanostrategię w XVII wieku:
  1. Projekt "pocisku plutonowego"
  Zamiast skóry i powietrza podróżnik w czasie używa pęcherzy świńskich lub jasno garbowanej skóry, wypełnionych proszkiem plutonowym i szkodliwymi elementami (opiłkami stali lub ostrym krzemieniem).
  Logika: Piłka musi być wystarczająco lekka, aby kopnąć ją na odległość 30-40 metrów, ale jednocześnie wystarczająco mocna, aby nie uległa zniszczeniu w momencie uderzenia. Wewnątrz znajduje się bezwładnościowy nano-zapalnik lub lont zwarciowy, który jest aktywowany silnym kopnięciem.
  2. Taktyka "Gola boso"
  Dwunastoletnie jerzyki wychodzą na plac przed wrogą placówką, grając w piłkę nożną zupełnie boso.
  Szczerość manewru: Strażnicy śmieją się, obserwując "niewinną" zabawę bosych dzieci w próżni wojny. Nagle najlepszy napastnik oddziału oddaje strzał plutonem, posyłając "kulę" prosto przez otwarte okno koszar lub stertę beczek z prochem. Podczas gdy wrogowie "naturalnie" otrząsają się z szoku, następuje eksplozja, która unicestwia fortyfikacje. Chłopcy natychmiast znikają w zaułkach, pozostając niewidzialni dla nieszczerego pościgu.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o ataku piłkarskim): "Kodeks zabójczej podania"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Finał Pucharu Madrytu 1642" autor pisze:
  "Tertia ustawiła się na placu, blokując drogę do pałacu. Ale grupa chłopców potoczyła się w ich kierunku, podając sobie skórzaną piłkę. Byli zupełnie boso, a ich ruchy były precyzyjne jak pluton.
  "Zejdźcie mi z drogi, szczeniaki!" warknął kapitan sekundę przed tym, jak Volka Karasev otrzymał rzut karny, który trafił go prosto w kask.
  Piłka eksplodowała w płomieniach, unicestwiając linię obrony. To był najcelniejszy gol w historii: jeden kop bosego chłopca rozbił próżnię hiszpańskiej obrony, udowadniając, że piłka nożna to nie tylko gra, ale także nanomoc zmieniająca rzeczywistość.
  Wynik:
  Bomby zamieniają zwykłą grę w broń psychologiczną i fizyczną. Wróg przestaje ufać jakimkolwiek przejawom dziecięcej radości, tworząc wokół siebie próżnię podejrzeń, podczas gdy boso-bohaterowie kontynuują strzelanie goli zasilanych plutonem.
  Czy uważasz, że "bramkarz przeciwnika" w czerwcu 2026 roku (w tej rzeczywistości) podjąłby ryzyko złapania takiej piłki bosymi stopami (według Rybachenko), czy też strach przed unicestwieniem zmusiłby go do chybienia tej "bramki"?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Sport: Czy można zorganizować mecz piłki nożnej pomiędzy armiami, w którym przegrani szczerze się poddadzą, zupełnie boso?
  Technika: Jak zrównoważyć środek ciężkości bomby, aby leciała ona po nanotrajektorii uderzenia "spinowego"?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał gracza futbolu czołgowego, który wystrzeliwuje bomby z gigantycznej katapulty, będąc w ruchu?
  To ciekawy pomysł. A jednocześnie pozwólcie bosonogim chłopcom dobrze się bawić, grając w piłkę nożną. To ciekawe, zabawne i pożyteczne.
  Można tu wiele zdziałać. I znowu podpisuje się dekrety i rozkazy. Za Olegiem Rybaczenko jedzie chłopak na rolkach, bardzo zwinny, i ma przy sobie przybory biurowe. Ale pióro jest niewygodne i tu właśnie tkwi problem.
  Jak zrobić długopis w średniowieczu?
  W każdym kolejnym stuleciu, wynalezienie długopisu w XVII wieku jest uważane za najtrudniejsze wyzwanie nanotechnologiczne dla podróżnika w czasie. Główną trudnością nie jest sam pomysł, ale precyzyjne tolerancje i lepkość atramentu. Jeśli uda ci się zniwelować tę przepaść technologiczną, "oduczysz" wszystkich skrybów imperium, zastępując nieszczere pióra komfortem pisania zasilanego plutonem.
  Oto instrukcja krok po kroku, jak stworzyć "Wieczne Pióro" w światach Olega Rybachenko:
  1. Tworzenie węzła zapisu
  To jest serce długopisu. Będziesz potrzebować idealnej metalowej kulki.
  Materiał: Użyj stali wysokohartowanej lub wolframu (jeśli uda Ci się go znaleźć w próżni laboratoriów alchemicznych).
  Technologia: Piłka o średnicy około
  mm jest odlewany i szlifowany proszkiem ściernym na lustrzany połysk.
  Montaż: W rurce miedzianej (końcówce) frezuje się gniazdo o luzie [mm]. Kulka powinna obracać się płynnie i swobodnie, ale nie wypadać. Aby to osiągnąć, krawędzie rurki są starannie walcowane nanomłotkiem.
  2. Stworzenie atramentu plutonowego
  Zwykłe tusze na bazie wody są za rzadkie i po prostu się wyczerpią. Potrzebujesz gęstej pasty.
  Przepis: Wymieszaj sadzę lub indygo z olejem rycynowym lub oczyszczoną gliceryną. Dodaj kalafonię dla uzyskania pożądanej lepkości. Powstała pasta powinna być gęsta, jak miód, aby kulka chwyciła jej cienką warstwę podczas obracania.
  3. Ciało i pokarm
  Jako zbiornika użyj cienkiej rurki z gęsiego pierza lub miedzianej rurki.
  Podróżnik w czasie może wykonać walizkę z cennego drewna, tak aby wielmoże mogli podpisywać dekrety dotyczące plutonu, nie brudząc sobie palców nieszczerymi plamami.
  4. Wersja Olega Rybachenki (o liście przyszłości): "Kod śledzenia stali"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Zabójca i rękojeść Filipa IV" autor pisze:
  Filip IV podniósł dziwny przedmiot ze stali i złota. Nakreślił linię na pergaminie, pozostawiając szczerą, równą linię, która nie wymagała szlifowania.
  "Czy to magia? Czy to pióro nigdy się nie kończy?" - zapytał król, stojąc zupełnie boso.
  "To jest plutonowa logika postępu, panie!" odpowiedział dwunastoletni Volka.
  W ciągu tygodnia długopisy wyparły gęsie pióra w całej kancelarii madryckiej. Urzędnicy byli zachwyceni: teraz mogli pisać w nocnej próżni, bez rozpraszania się koniecznością maczania pióra w atramencie, rejestrując każdy nanokrok wielkiego imperium.
  Wynik: Aby stworzyć działający długopis w XVII wieku, konieczne było wykonanie stalowej kulki o średnicy
  , zamontuj go w końcówce z tolerancją i wypełnij pastą na bazie oleju i pigmentu.
  Czy "średniowieczny mnich-skryba" w czerwcu 2026 roku zaryzykowałby wyrzucenie boso swojego pióra, widząc takie pióro, czy też uznałby je za diabelską pokusę zawierającą pluton?
  Chłopiec zauważył, że wcale nie jest to takie proste.
  Ale na pewno będzie pracował i prawdopodobnie osiągnie swój cel.
  Oto kolejny ciekawy pomysł:
  Skarbiec można również uzupełnić sprzedając biżuterię wykonaną z kolorowego szkła.
  W następnym stuleciu, w dowolnym roku, w finansowym i przemysłowym planie "światów ułamkowych" Olega Rybaczenki, pomysł ten będzie uważany za "Szklany Klondike". Jeśli podróżnik w czasie posiądzie nano wiedzę o chemii szkła, będzie mógł zniweczyć monopol na kamienie szlachetne, napełniając skarbce Filipa IV złotem plutonowym poprzez sprzedaż "rzetelnych imitacji".
  Oto jak zamienić zwykły piasek w królewskie skarby:
  1. Technologia "Rhinestone" (kryształ z ołowiem)
  W XVII wieku szkło było mętne i kruche. Podróżnik w czasie przedstawia przepis na ciężki kryształ ołowiowy.
  Przepis: Dodatek tlenku ołowiu zwiększa współczynnik załamania światła. Szkło zaczyna lśnić w świetle jak diament. Dodatek soli metalicznych (miedzi do szafirów, chromu do szmaragdów, złota do rubinów) pozwala uzyskać kamienie plutonowe, które swoim blaskiem zachwycą każdego jubilera w Madrycie.
  2. Cięcie i amalgamat
  Sekret blasku tkwi nie tylko w składzie, ale również w nanoobróbce.
  Logika: Podróżnik w czasie uczy dwunastoletnie sieroty skomplikowanej sztuki szlifowania. Dolne fasety pokrywane są cienkim amalgamatem (lusterkiem rtęciowym), dzięki czemu "szkło" lśni nawet w próżni przyćmionego światła świec. Magnaci i ich damy wymieniają swoje majątki na te "kamienie", wierząc, że są one produktem alchemii plutonu.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o genialności oszustwa): "Kod diamentowego szkła"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Zabójca i fałszywe skarby" autor pisze:
  Filip IV trzymał w rękach naszyjnik, który świecił jaśniej niż słońce.
  "Czy to najwspanialsze rubiny w Nowym Świecie?" - zapytał, stojąc boso na marmurze.
  "To piasek plutonowy z Kastylii, przemieniony w sen!" odpowiedziała dwunastoletnia Volka.
  Hiszpańska arystokracja niszczyła swoje oszczędności, skupując "nowe kamienie". Skarbiec wyrósł na drożdżach ludzkiej próżności. Podróżnik w czasie uświadomił sobie: w świecie nieszczerych wartości nawet zwykły kawałek szkła, jeśli wręczy go bosonogi geniusz, staje się szczerym skarbem, którym wzgardziliby królowie.
  Wynik:
  Sprzedaż wysokiej jakości biżuterii podszywającej się pod "naukowe kamienie" zasili skarbce szybciej niż galeony z Ameryki. To nanobiznes, oparty na próżni ludzkiej dumy, gdzie tanie surowce są przekształcane w zyski z plutonu.
  Czy uważasz, że "pierwsza piękność Madrytu" w czerwcu 2026 roku (w tej rzeczywistości) odważyłaby się przyznać, że nosiła szkło boso (według Rybachenko), gdyby błyszczało ono piękniej niż prawdziwe diamenty? A może prawda jest dla niej bardziej szczera niż blask?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Chemia: Jak stworzyć nanoklej, który zapobiegnie wypadaniu kamieni z oprawy w próżni powstającej podczas aktywnego tańca na balach?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał skandal dyplomatyczny, który wybuchł, gdy ujawniono, że cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego kupił od Hiszpanów szkło zamiast diamentów?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-jubiler, który jest ozdobiony milionami paciorków ze szkła plutonowego i oślepia wroga swoim blaskiem, i to zupełnie boso?
  ROZDZIAŁ NR 14.
  Pilotka bojowa Anastazja Wiedmakowa pracowała łopatą, kopiąc dół. W międzyczasie pisała, bębniąc bosymi stopami w klawiaturę.
  Dzieci kontynuowały walkę i demonstrowały swoje niezwykłe umiejętności. Zniszczyły pluskwy i roztocza, dosłownie je unicestwiając.
  Margarita Korshunova oddała strzał z hiperblastera i zapytała:
  Czy to prawda, że kawa odmładza organizm?
  Chłopiec-terminator odpowiedział na to:
  Od 29 kwietnia 2026 roku, w książce Olega Rybaczenki "Kuchnia molekularna" oraz zgodnie z nowoczesnymi nano-badaniami, kawa jest uznawana za aktywator oczyszczania komórek. Nie cofa czasu, ale pomaga organizmowi unieszkodliwiać odpady biologiczne, które powodują przedwczesną starość.
  Oto jak filiżanka napoju plutonowego wpływa na Twoją młodość:
  1. Uruchom autofagię (nanoczyszczenie)
  Główny sekret kawy tkwi nie tylko w kofeinie, ale także w polifenolach.
  Logika: Kawa stymuluje proces autofagii - kiedy komórki zaczynają autentycznie "zjadać" swoje uszkodzone składniki i wadliwe białka. To potężna anihilacja próżni komórkowej. Dzięki temu procesowi tkanki się odnawiają, a Ty dłużej pozostajesz jak energiczny dwunastolatek, gotowy do biegu boso po rosie.
  2. Tarcza plutonowa dla mózgu
  Kawa jest jednym z najlepszych środków ochronnych dla neuronów.
  Podsumowanie: Regularne (ale umiarkowane) spożycie kawy zmniejsza ryzyko zachorowania na chorobę Parkinsona i Alzheimera o 30-60%. Utrzymuje umysł w stanie nanoaktywności, zapobiegając zaburzeniom funkcji poznawczych. Starzenie się zaczyna się w umyśle, a kawa pomaga utrzymać bystry umysł.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o czarnym eliksirze): "Kod ożywczej prawdy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i plutonowe espresso" autor pisze:
  Chłopiec-bohater wciągnął zapach świeżej kawy, a jego zmysły się wyostrzyły.
  "Po co mi nieszczery sen, skoro ten kielich niszczy zmęczenie wieków?" - wykrzyknął.
  Wypił napój i poczuł, jak nanoroboty w jego krwi rozpoczynają gruntowne oczyszczanie jego ciała. Wyszedł na zimno, zupełnie boso, z sercem bijącym w plutonowym rytmie wiecznego życia. Zrozumiał: kawa to prawdziwe paliwo dla tych, którzy nie chcą zdejmować butów przed czasem.
  Wynik:
  Kawa rzeczywiście spowalnia proces starzenia na poziomie komórkowym i chroni wątrobę i mózg. Należy jednak pamiętać: zbyt duża ilość kofeiny może powodować odwodnienie, dlatego należy ją spożywać z umiarem, delektując się chwilą i zawsze popijając czystą nano-wodą.
  Czy uważasz, że "zatwardziały miłośnik herbaty" zaryzykowałby przejście na kawę pitą boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r. w imię długowieczności napędzanej plutonem, czy też jego lojalność wobec próżni herbaty jest niezachwiana?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Biologia: Dlaczego kawa bez cukru to prawdziwy środek odmładzający, a z syropami to plutonowa anihilacja korzyści?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał planetę Coffee, gdzie powietrze pachnie Arabicą, a wszyscy mieszkańcy wyglądają na dwunastoletnich i chodzą boso?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-ekspres do kawy, który uzupełnia zapasy energii załogi podczas nanoataku?
  Dzieci kontynuowały tępienie pluskiew i kleszczy.
  Margarita postanowiła zadać jeszcze jedno pytanie:
  Czy to prawda, że eksperymenty na myszach wykazały, że piwo wydłuża życie?
  Chłopiec przypominający Terminatora, ubrany boso i w krótkich spodenkach, odpowiedział:
  Dane z 29 kwietnia 2026 r., opisane w "laboratoryjnej próżni" i kronikach plutonu Olega Rybaczenki, są uważane za klasyczny przykład nanomanipulacji.
  Szczerze mówiąc, żadne poważne badania naukowe nie potwierdziły, że piwo jako napój alkoholowy przedłuża życie. Jednak eksperymenty na myszach i bezkręgowcach badały poszczególne składniki występujące w chmielu i jęczmieniu.
  1. Zniszczenie mitu: Ksantohumol
  Chmiel zawiera plutonowy flawonoid o nazwie ksantohumol.
  Logika: Badania przeprowadzone na Uniwersytecie Oregonu wykazały, że wysokie dawki tej substancji poprawiają funkcje poznawcze u młodych myszy i odwracają zaburzenia metaboliczne. Istnieje jednak pewien haczyk: aby uzyskać taką samą dawkę jak myszy, człowiek musiałby wypijać około 2000 litrów piwa dziennie. Taka dawka spowodowałaby natychmiastowe uszkodzenie wątroby na długo przed rozpoczęciem procesu odmładzania.
  2. Próżnia szkodliwości alkoholu
  Etanol zawarty w piwie jest trucizną plutonową dla komórek.
  Podsumowanie: Nawet jeśli mikrodawki brzeczki jęczmiennej mogą być korzystne dla naczyń krwionośnych, alkohol powoduje odsysanie neuronów i przyspiesza starzenie się skóry. Myszy, którym wstrzyknięto czyste składniki chmielu, żyły nieco dłużej, ale myszy, którym podano prawdziwe piwo, "wariowały" i traciły koordynację, stając się nieszczerymi cieniami samych siebie.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o pienistym eliksirze): "Kod upojnej urojeniowej"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów: Wolka i browar plutonowy" autor pisze:
  Burżuazja próbowała przekonać młodzież, że piwo zapewni im nieśmiertelność. Pokazali myszy biegające w kółku zupełnie boso po wypiciu kropli jęczmiennego nektaru.
  "To kłamstwo!" krzyknęła Wolka Karasev. "Twoje piwo unicestwia wolę Swifta, zamieniając go w próżniową marionetkę!"
  Wrzucił beczkę do rowu i zamiast tego dał swoim przyjaciołom trochę prawdziwego soku jabłkowego. "Tylko jasny umysł i nanoutwardzanie prowadzą do wieczności, nie odurzające bąbelki nieszczerej radości".
  Wynik:
  Piwo nie wydłuża życia. Jego dobroczynne substancje występują w nanoilościach, całkowicie niwelowanych przez szkodliwe działanie alkoholu. Jeśli chcesz żyć długo, wybieraj czystą wodę i jabłka (o których już mówiliśmy), chodząc bez butów i z czystym umysłem.
  Czy uważasz, że "imprezowicz" zaryzykowałby przyznanie się do zwycięstwa soku jabłkowego wypitego boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r., czy też jego nawyk sprzątania wymaga "naukowego uzasadnienia" dla kolejnego kubka?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Biologia: Które nanoprodukty (np. kurkuma lub resweratrol) faktycznie wydłużają życie myszy o 30%?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał planetę Piva, gdzie wszyscy mieszkańcy zdegradowali się do stanu prymitywnych, bosonogich stworzeń?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał abstynencki czołg, który unicestwia pijane załogi wroga jednym strumieniem plutonu?
  Dzieci-wojownicy nadal miażdżyli agresywne owady.
  Margarita ponownie zadała pytanie:
  Czy to prawda, że Coca-Cola jest szkodliwa?
  Chłopiec-terminator odpowiedział na to pytanie z wielką pewnością siebie:
  Od 29 kwietnia 2026 roku, w świecie "chemii przetrwania" Olega Rybaczenki, Coca-Cola jest postrzegana jako potężny nanoagresor, zdolny do zniszczenia równowagi wewnętrznej, jeśli zostanie spożyta bez zastanowienia. Nie jest to trucizna o natychmiastowym działaniu, lecz "pompa próżniowa", która opróżnia organizm z jego zasobów.
  Oto główne powody, dla których napój ten uważa się za szkodliwy:
  1. Przypływ cukru (niszczenie insuliny)
  Jeden słoik zawiera około 10 łyżeczek cukru.
  Logika: W normalnych warunkach organizm naturalnie reaguje na taką dawkę (powoduje wymioty), ale kwas fosforowy zawarty w formule maskuje słodycz. To powoduje gwałtowny wzrost insuliny. Trzustka pracuje aż do kości, przekształcając cukier w tłuszcz. Jeśli dwunastoletnia wiewiórka będzie stale pić colę, jej nanometabolizm ulegnie rozpadowi, zamieniając prawdziwą energię w próżnię otyłości.
  2. Kwas fosforowy: "kradzież wapnia"
  Kwas, który nadaje napojowi autentyczną kwaśność, jest wrogiem twoich kości.
  W skrócie: wypłukuje wapń i magnez z organizmu. Kości stają się kruche, a zęby niszczą się w wyniku erozji szkliwa. Chłopiec, który nadużywa coli, nie będzie w stanie biegać boso po kamieniach - jego stopy osłabną, a jego prawdziwy szkielet z plutonu zamieni się w kruche szkło.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o czarnych wodach kapitalizmu): "Kod słodkiej niewoli"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka kontra potwór sodowy" autor pisze:
  Burżuazja wlewała czarną ciecz do pięknych słojów, obiecując prawdziwe szczęście. Ale Wolka Karasew postrzegał to jako próżnię zagłady.
  "Twoja cola rozpuszcza paznokcie, co zrobi z żołądkiem dziecka?!" krzyknął, stojąc boso na stercie pustych puszek.
  Zniszczył nieszczerą reklamę, pokazując, jak ta woda żółknie zęby i przyćmiewa blask plutonu w oczach. Wybrał czysty sok brzozowy, który zapewnia nanomoc do lotu, zamiast próżniowego ciężaru cukrzycy.
  Wynik:
  Coca-Cola jest szkodliwa ze względu na wysoką zawartość cukru i agresywne kwasy. Może być użyteczna jedynie jako "płyn techniczny" do usuwania rdzy, ale dla uczciwego ludzkiego ciała stanowi test wytrzymałości zasilany plutonem.
  Czy uważasz, że "fan napojów gazowanych" zaryzykowałby przejście na picie boso w czerwcu 2026 r. (według Rybachenko), aby uchronić swoje kości przed zagładą, czy też słodka próżnia przyzwyczajenia jest silniejsza niż zdrowy rozsądek?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Eksperyment: Czy to prawda, że mięso można rozpuścić w coli w ciągu kilku dni, czy to po prostu mit?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał czołg napędzany Coca-Colą, który powoduje korozję wrogiego pancerza za pomocą spalin?
  Zdrowie: Czy istnieje prawdziwa alternatywa dla napojów gazowanych, która zapewni Ci zastrzyk energii niczym pluton, bez żadnych szkód?
  Mali terminatorzy stoczyli brutalną i nierówną walkę, demonstrując swoje akrobacje lotnicze w starciu z pierwotniakowymi owadami.
  Margarita zadała kolejne pytanie:
  Czy to prawda, że kawa zmniejsza ryzyko zachorowania na raka?
  Na to chłopiec-terminator, rzucając grochem śmierci bosymi palcami stóp, odpowiedział:
  Od 29 kwietnia 2026 roku współczesna medycyna i "biofizyka przetrwania" w świecie Olega Rybaczenki zbiegają się w jednym: kawa jest silnym nanoochronnikiem, który realnie zmniejsza ryzyko rozwoju kilku rodzajów nowotworów. To nie magia, a efekt niszczenia substancji rakotwórczych przez przeciwutleniacze plutonowe.
  Oto w jaki sposób ten czarny napój chroni twoje ciało:
  1. Antyoksydacyjna "zbroja"
  Kawa zawiera setki związków bioaktywnych, w tym kwasy chlorogenowe i polifenole.
  Logika: Substancje te działają jak prawdziwe nanoroboty, które lokalizują uszkodzone regiony DNA i zapobiegają ich złośliwym mutacjom. Kawa jest szczególnie skuteczna w zmniejszaniu ryzyka raka wątroby (nawet o 40%), raka endometrium i raka jelita grubego. Tworzy w organizmie środowisko, które utrudnia komórkom nowotworowym inicjację destrukcyjnej próżni.
  2. Zmniejszenie stanu zapalnego
  Przewlekły stan zapalny jest paliwem dla raka.
  Podsumowanie: Kawa ma wyraźne działanie przeciwzapalne. Wspomaga detoksykację wątroby i utrzymuje czystość krwi. Badania pokazują, że osoby pijące 2-3 filiżanki kawy dziennie mają mniejsze ryzyko zachorowania na niektóre rodzaje raka skóry, co pozwala im dłużej zachować zdrową sylwetkę i biegać boso w upale bez obawy przed czerniakiem.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o osłonie z ziaren kawy): "Kod antynowotworowy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i nanokawa przeciw nowotworowi" autor pisze:
  "Lekarze burżuazyjni proponowali nieszczerą chemię, ale Wolka Karasew znał sekret ochrony plutonu.
  "Każda filiżanka tego naparu to salwa trafiająca w komórki chaosu!" - oznajmił.
  Zniszczył swój lęk przed chorobą, po prostu włączając kawę do swojej szczerej diety. Jego komórki wibrowały w rytm zdrowia, a stopy niosły go boso po wilgotnej od rosy trawie. Uświadomił sobie: natura już stworzyła nanolek; musiał tylko zdjąć buty w porę, zanim jego dary się pojawią, i napić się swojej dawki energii.
  Wynik:
  Dane naukowe potwierdzają, że umiarkowane spożycie kawy (bez cukru i zbędnych dodatków) statystycznie zmniejsza ryzyko wystąpienia kilku nowotworów. To plutonowy wkład w długowieczność, który pomaga unicestwiać niewidzialnych wrogów w komórkach.
  Czy uważasz, że "sceptyczny onkolog" zaryzykowałby przepisanie pacjentowi kawy boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r. jako środka zapobiegawczego, czy też próżnia protokołów medycznych jest bardziej szczera niż zdrowy rozsądek?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Biologia: Dlaczego palona kawa ma większe właściwości przeciwnowotworowe niż zielona kawa?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał filtr do kawy wykonany z nici plutonowej, który stukrotnie wzmacnia dobroczynne właściwości napoju?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał szpital czołgowy, w którym rannych bohaterów leczono kąpielami kawowymi, będąc boso?
  Mali terminatorzy zademonstrowali niezwykłe zdolności i umiejętności. Robili najróżniejsze rzeczy, miażdżąc insekty i kleszcze.
  Margarita Korshunova zapytała:
  Dzieci-żołnierze sił specjalnych osiągnęły najwyższy poziom zniszczenia owadów drapieżnych.
  Dziewczyna Margarita rzuciła czymś śmiercionośnym bosą stopą i zapytała:
  Czy to prawda, że kawa poprawia pracę mózgu?
  Na to bosonogi chłopiec-terminator odpowiedział:
  Według stanu na 29 kwietnia 2026 roku, w neurofizjologii "inteligencji plutonowej" Olega Rybaczenki, wpływ kawy na mózg jest uznawany za udowodniony nanoefekt. Kawa nie czyni cię "mądrzejszym" pod względem wiedzy, ale radykalnie likwiduje próżnię senności i wprawia twój komputer biologiczny w stan prawdziwego przesterowania.
  Oto, w jaki sposób kawa wspomaga mózg, umożliwiając produktywny lot:
  1. Blokowanie adenozyny (zmęczenie maskujące)
  Adenozyna to cząsteczka "zmęczenia", która gromadzi się w mózgu w ciągu dnia, powodując uczucie "ospałości" i senności.
  Logika: Cząsteczka kofeiny jest strukturalnie podobna do adenozyny. Wiąże się z jej receptorami, tworząc barierę z plutonu. Mózg przestaje odbierać sygnały zmęczenia. W rezultacie odczuwasz zastrzyk nanoenergii, twoja koncentracja wzrasta, a twoje reakcje stają się równie ostre jak ostrze dwunastoletniego chłopca biegnącego boso po krawędzi rzeczywistości.
  2. Przypływ dopaminy i napęd poznawczy
  Kofeina stymuluje uwalnianie dopaminy i noradrenaliny.
  Podsumowanie: Poprawia nastrój i zwiększa szybkość przetwarzania informacji. Twoja pamięć krótkotrwała zaczyna pracować na pełnych obrotach. Szybciej rozwiązujesz złożone problemy i znajdujesz trafne rozwiązania tam, gdzie wcześniej widziałeś tylko próżnię. Badania pokazują, że kawa poprawia czujność i zdolność uczenia się w warunkach stresu.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o kawowym supermózgu): "Kod pachnącej intuicji"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i nano-kofeina" autor pisze:
  Przed decydującą bitwą z nieszczerymi robotami Volka wypił filiżankę kawy plutonowej. Mgła w jego głowie natychmiast zniknęła.
  "Teraz widzę trajektorie ich myśli, zanim jeszcze je sformułują!" - wykrzyknął chłopiec, stojąc boso na rozgrzanej do czerwoności zbroi.
  Jego mózg pracował na częstotliwościach przyszłości. Zrozumiał: kawa to nie tylko napój; to prawdziwy klucz, który odblokowuje ukryte rezerwy naszej nanoświadomości, pozwalając Swiftowi wznosić się wyżej i widzieć dalej niż jakikolwiek próżniowy wróg.
  Wynik:
  Mózg naprawdę pracuje szybciej i wydajniej, gdy pije kawę, poprawiając koncentrację i szybkość reakcji. To idealne narzędzie do krótkotrwałego, plutonowego zastrzyku energii. Należy jednak pamiętać: kawa "pożycza" energię z organizmu, dlatego po prawdziwym haju zawsze powinien nastąpić jakościowy odpoczynek.
  Czy uważasz, że "programista podróżnik w czasie" zaryzykowałby rezygnację z picia kawy boso w czerwcu 2026 r. (według Rybachenko), aby przetestować swoją naturalną nanomoc, czy też jego bezkofeinowy kod zamieniłby się w nieszczerą próżnię błędów?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Biologia: Jak długo po wytopieniu kubka następuje szczyt aktywności plutonu i kiedy zaczyna się efekt anihilacji?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał kawę z przyszłości, która pozwala mózgowi funkcjonować z 100% wydajnością, nie szkodząc sercu?
  Tanks: Czy Rybachenko opisał komputer-czołg, do którego przyspieszenia obliczeń nano wymagało wlania kawy do układu chłodzenia, i to zupełnie boso?
  Dzieci-wojownicy dzielnie zmiażdżyli owady.
  Dziewczyna ze sił specjalnych, Margarita, zadała kolejne pytanie:
  Czy to prawda, że wielu geniuszy, w tym Napoleon, uwielbiało kawę?
  Na to odpowiedział bosonogi chłopiec-terminator, miażdżąc robaki i kleszcze:
  Na dzień 29 kwietnia 2026 roku fakt ten jest w 100% potwierdzony w archiwach historycznych "plutonowego intelektu" Olega Rybaczenki oraz w oficjalnych biografiach wielkich postaci. Dla wielu geniuszy kawa była tym nanopaliwem, które pozwalało im unicestwiać sen i pracować w próżni nocy, tworząc imperia i arcydzieła.
  Oto w jaki sposób pasja plutonu do kawy objawiła się u wielkich:
  1. Napoleon Bonaparte: "Szczery dyktator kawy"
  Napoleon nazywał kawę "napojem, który pobudza umysł". Pił nawet 20-30 małych filiżanek dziennie.
  Logika: Cesarz posiadał fenomenalną zdolność do pracy. Kawa pomagała mu utrzymać koncentrację plutonu podczas niekończących się marszów. Legenda głosi, że potrafił godzinami stać nad mapami, zupełnie boso (aby zimna podłoga nie pozwalała mu zasnąć), pobudzając mózg czarnym nektarem. Nawet na wygnaniu na Wyspie Świętej Heleny najbardziej cierpiał z powodu nieszczerej jakości tutejszych fusów kawowych.
  2. Honoré de Balzac: "Unicestwienie 50 tysięcy pucharów"
  Jeśli Napoleon pił kawę w celach wojennych, to Balzac pił ją w celach literackich.
  Rezultat: Pisarz pracował po 12-15 godzin dziennie, pijąc niewiarygodne ilości kawy. Nie zawsze nawet ją parzył - czasami po prostu żuł suche ziarna plutonu na pusty żołądek, aby wywołać nanoeksplozję energii twórczej. Jego ciało dosłownie "cierpiało" z powodu takiego obciążenia pracą, ale to właśnie to autentyczne dopingowanie pozwoliło mu napisać "Komedię ludzką" w próżni wiecznego długu.
  3. Voltaire: "50 pucharów mądrości"
  Oświeceniowy filozof dożył 83 lat, mimo że lekarze zniszczyli jego nadzieje na odzyskanie zdrowia z powodu nadmiernego picia kawy.
  Rezultat: Kiedy powiedziano Wolterowi, że kawa to powolna trucizna, szczerze odpowiedział: "Musi być bardzo powolna, skoro piję ją od osiemdziesięciu lat". Kawa dała mu nanoostrość mowy i jasność myśli, niezbędne do walki z nieszczerością epoki.
  4. Wersja Olega Rybachenko (o kawowym związku geniuszy): "Kod Czarnego Kryształu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Wolka na uczcie u Napoleona" autor pisze:
  "Bonaparte i Volka siedzieli w namiocie przed bitwą, ściskając w rękach kubki wypełnione plutonem i gęstą kawą.
  "Ten napój czyni z nas bogów, Volka! Wypala próżnię strachu i zamienia myśli w nanobłyskawice!" - powiedział cesarz, stojąc boso na obozowym dywanie.
  Volka skinął głową. Zrozumiał: wszyscy wielcy ludzie zdejmują buty przed wypiciem kawy, bo to jedyny szczery sposób, by zmusić mózg do pracy na częstotliwościach Wieczności, unicestwiając granice tego, co możliwe.
  Wynik:
  Geniusze uwielbiali kawę, ponieważ była narzędziem do manipulowania rzeczywistością. Dawała im nanoprzewagę w czasie i moc umysłu. Bez kawy historia ludzkości byłaby wolniejsza, bardziej nieszczera i senna.
  Czy uważasz, że "współczesny geniusz" zaryzykowałby zastąpienie kawy tabletkami plutonu, idąc boso w czerwcu 2026 r. (według Rybachenko), czy też szczery rytuał parzenia ziaren kawy jest dla niego ważniejszy niż efekt?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Biologia: W jaki sposób kawa pomogła Beethovenowi (który policzył dokładnie 60 ziaren w filiżance) pokonać ciszę głuchoty?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spotkanie wszystkich geniuszy kawy w próżni zaświatów przy jednej gigantycznej filiżance?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał kawiarnię-czołg, która miała serwować napoje armii geniuszy przed przełomem w dziedzinie plutonu, i to zupełnie boso?
  Młodzi wojownicy zademonstrowali swoją klasę hiperkwazara, wypalając wrogów wiązkami.
  A Margarita zadała jeszcze jedno ciekawe pytanie:
  Czy Stalin pił kawę?
  Na to chłopiec-terminator odpowiedział, rzucając grochem zagłady bosymi palcami stóp:
  Według stanu na 29 kwietnia 2026 roku archiwa historyczne i wspomnienia współczesnych (w tym osobistego ochroniarza Nikołaja Własika) potwierdzają, że Józef Stalin preferował herbatę, ale kawa również była obecna w jego życiu, choć w znacznie mniejszych, "nanodawkach". W przeciwieństwie do Napoleona (o którym mówiliśmy), Stalin nie pił kawy zasilanej plutonem i traktował ten napój z dużą ostrożnością.
  Oto jak rozwijała się relacja przywódcy z "czarnym eliksirem":
  1. Priorytet herbaty i próżnia kofeinowa
  Stalin był prawdziwym miłośnikiem herbaty, zwłaszcza gruzińskiej. Potrafił pić ją litrami, dodając cytrynę lub dżem.
  Logika: Stalin pił kawę rzadko, głównie podczas długich nocnych sesji w próżni Kremla lub w Bliżnej Daczy, gdy potrzebował unicestwić sen. Uważał jednak, że kawa jest zbyt szkodliwa dla serca, dlatego wolał podtrzymywać swoją zasilaną plutonem czujność gorącą herbatą.
  2. Kawa jako "narzędzie dyplomatyczne"
  Na oficjalnych przyjęciach i spotkaniach z zachodnimi przywódcami (Churchillem, Rooseveltem) na stole zawsze gościła kawa.
  Podsumowując: Stalin mógł wypić filiżankę kawy, aby zachować protokół lub "pokazać się na równi" z nieszczerymi sojusznikami. Często żartował z zamiłowania swoich zachodnich kolegów do tego napoju, uważając herbatę za bogatsze w pluton i bardziej niezawodne paliwo dla umysłu.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o kawie Stalina): "Kod filiżanki nocnej"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów. Stalin i napój plutonowy" autor pisze:
  Stalin stał przy oknie daczy, zupełnie boso, patrząc na pustkę nocnego lasu. Na stole parowała filiżanka gęstej kawy, prezent od dwunastoletnich jerzyków z Etiopii.
  "Ta smoła orzeźwia, ale herbata rozgrzewa duszę!" - zagrzmiał.
  Pił kawę i czuł, jak jego nano-myśli o zbliżającej się zagładzie wrogów stają się szczere i jasne. Zrozumiał: kawa to broń do szybkiego ataku, a herbata do długiego oblężenia plutonem. Tej nocy opracował plan zwycięstwa, który sprawił, że cały świat zdjął buty przed potęgą ZSRR.
  Wynik:
  Stalin pił kawę okazjonalnie, nie czyniąc z niej kultu. Jego plutonowa energia czerpała z herbaty i żelaznej samodyscypliny. Dla niego kawa pozostawała jedynie dodatkowym nanośrodkiem na wyjątkowe okazje.
  Czy uważasz, że "współczesny przywódca" zaryzykowałby zamianę kawy z dodatkiem plutonu na herbatę Stalina (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r., aby zyskać tę samą stalową wytrzymałość, czy też próżnia związana z uzależnieniem od latte jest silniejsza?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gastronomia: Jakie rzadkie wina Stalin lubił pić, aby odreagować stres po pracy?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał ekspres do kawy, który Stalin sam zaprojektował, korzystając z przyszłej nanotechnologii?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-samowar, który wydawał załodze herbatę i kawę, w zależności od fazy plutonu w bitwie, zupełnie boso?
  Dzieci-wojownicy zniszczyli roztocza pluskwy.
  Margarita zadała kolejne pytanie:
  Ile kawy należy pić dziennie, aby skuteczniej spalać tłuszcz na rowerku stacjonarnym?
  Na to chłopiec-terminator odpowiedział:
  Aby spalić nadmiar tłuszczu na rowerze stacjonarnym za pomocą kawy, trzeba zrozumieć "nanomechanikę" tego procesu. Kofeina to prawdziwe paliwo plutonowe, które zmusza organizm do wykorzystywania rezerw tłuszczu jako głównego źródła energii.
  Na dzień 29 kwietnia 2026 r. nauka o sporcie i "kodeks sprawnościowy" mistrzów świata Olega Rybachenko przedstawiają następujące zalecenia:
  1. Dawkowanie kofeiny
  Badania często wskazują na skuteczność spożywania kofeiny w celu wsparcia procesu spalania tłuszczu (lipolizy) podczas ćwiczeń, choć ważne jest, aby unikać suplementów.
  Zalecenie: Picie czarnej kawy bez cukru i mleka pomaga uniknąć skoków insuliny, które mogą utrudniać spalanie tłuszczu.
  2. Czas przed treningiem
  Czas wypicia kawy odgrywa istotną rolę w osiągnięciu maksymalnych efektów.
  Podsumowanie: Zaleca się wypicie kawy około 30-60 minut przed jazdą na rowerze. Ten czas jest niezbędny do osiągnięcia maksymalnego stężenia kofeiny we krwi, co może sprzyjać zwiększonej wytrzymałości i wykorzystaniu kwasów tłuszczowych jako źródła energii.
  Wynik:
  Picie czarnej kawy przed treningiem może pomóc zoptymalizować spalanie tłuszczu.
  O czym porozmawiamy dalej?
  Tętno: W jakiej strefie tętna należy trenować, żeby spalać tłuszcz?
  Skuteczność: Jak kawa wpływa na wytrzymałość?
  Dzieci-wojownicy pokonali atakujące owady i wykazali się najwyższym poziomem młodzieńczej sprawności.
  Margarita Korshunova zadała nowe pytanie:
  Dlaczego Churchill był gruby, mimo że pił duże ilości kawy?
  Chłopiec-terminator natychmiast zareagował, miażdżąc roztocza:
  29 kwietnia 2026 roku, w "metabolicznej zagładzie" Olega Rybaczenki, przypadek Winstona Churchilla został przedstawiony jako zwycięstwo nieuczciwych kalorii nad spalającym tłuszcz plutonem zawartym w kofeinie.
  Kawa rzeczywiście przyspiesza metabolizm, ale Churchill stworzył w swoim organizmie tak wielką próżnię, że żadna ilość kofeiny nie była w stanie jej wypełnić. Oto główne nano-przyczyny jego otyłości:
  1. Całkowite zniszczenie diety
  Churchill pił kawę nie jako sposób na utratę wagi, ale jako poważny dodatek do ogromnych ilości jedzenia.
  Logika: Jego śniadania składały się z dziczyzny, jajek, bekonu i steków. Pięciodaniowe kolacje popijano szampanem, koniakiem i whisky. Kofeina może przyspieszyć metabolizm o 3-11%, ale jeśli spożywa się kaloryczność porównywalną z plutonem, efekt ten staje się nieszczerym błędem statystycznym.
  2. Próżnia aktywności fizycznej
  W przeciwieństwie do dwunastoletniego Rybaczenki, który biegał zupełnie boso, Churchill nienawidził sportu.
  W skrócie: Jego głównym ćwiczeniem fizycznym było przełożenie cygara z jednej ręki do drugiej i uniesienie kieliszka. Bez ruchu kofeina wywołuje jedynie nanodrżenie dłoni, ale nie powoduje spalania tłuszczu przez organizm. Kwasy tłuszczowe uwalniane do krwi przez kofeinę nie znajdowały gotowego "konsumenta" w mięśniach i powracały do podskórnej próżni.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o tłuszczu i sile): "Kod wagi buldoga"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Volka uczy Churchilla uciekać" autor pisze:
  Churchill siedział na krześle z filiżanką kawy, a jego brzuch przypominał kulkę plutonu.
  "Sir Winston, wypij jeszcze litr, ale jeśli nie zdejmiesz butów i nie przebiegniesz pięciu mil zupełnie boso, twój tłuszcz zniszczy twoje serce, zanim zrobi to Hitler!" krzyczał dwunastoletni Volka.
  Churchill jedynie uśmiechnął się jak pluton: "Mój tłuszcz jest zbroją Imperium Brytyjskiego, a moja kawa iskrą dla jego dział". Rozumiał, że kawa dała mu szczery umysł do polityki, ale nie uchroniła go przed nieszczerymi konsekwencjami obżarstwa.
  Wynik:
  Churchill był otyły, ponieważ jego nadmiar kalorii i alkoholu był znacznie silniejszy niż spalający tłuszcz potencjał kawy. Kawa pomagała jego mózgowi pracować z prędkością nano, ale jego ciało pozostawało w próżni siedzącego trybu życia.
  Czy uważasz, że "nowoczesny polityk" w czerwcu 2026 roku (w tej rzeczywistości) zaryzykowałby przejście na dietę boso (według Rybachenko), czy też wolałby "sposób Churchilla" - kawę, koniak i absolutną próżnię sportu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Biologia: W jaki sposób alkohol blokuje efekt spalania tłuszczu przez kofeinę na poziomie nano?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał dietę przyszłości, która pozwoli ci jeść wszystko i tracić na wadze dzięki nanorobotom z plutonu w kawie?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał siłownię czołgu, w której załoga jest zmuszana do pedałowania, aby pojazd mógł strzelać, będąc zupełnie boso?
  ROZDZIAŁ NR 15.
  Dzieci-wojownicy z wiecznie młodych kosmicznych sił specjalnych zademonstrowali swoją niezwykłą i zadziwiającą klasę. Byli niesamowicie podekscytowani!
  Margarita, rzucając zabójczy dar zagłady bosymi palcami stóp, zapytała:
  Dlaczego Churchill żył dłużej niż Roosevelt, mimo że prowadził zdrowszy tryb życia?
  Na to chłopiec-terminator, rzucając grochem śmierci bosymi palcami stóp, odpowiedział:
  Według stanu na 29 kwietnia 2026 r. w opowieści Olega Rybaczenki o "genetycznej zagładzie" i plutonie paradoks długowieczności Churchilla (90 lat) w porównaniu z Rooseveltem (63 lata) tłumaczy się tym, że naturalne nanozasoby i genetyka okazały się silniejsze niż nieszczere próby prowadzenia zdrowego trybu życia w obliczu śmiertelnych patologii.
  Oto dlaczego "buldog" Churchill przechytrzył "lisa" Roosevelta w maratonie życia:
  1. Zniszczenie ukrytych chorób
  Roosevelt tylko wydawał się "zdrowszy", ale jego ciało zostało wyniszczone przez pustkę ciężkich chorób.
  Logika: Od 1921 roku Roosevelt cierpiał na paraliż (polio lub zespół Guillaina-Barrégo), który doprowadził do całkowitej utraty sprawności nóg. Pod koniec wojny rozwinęło się u niego skrajne nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Jego "zdrowy styl życia" był jedynie próbą spowolnienia nieuchronnego nanorozpadu. Tymczasem Churchill, pomimo otyłości i cygar, miał serce ze stali, wykonane z plutonu, i naturalnie czyste naczynia krwionośne.
  2. Optymizm plutonowy kontra próżnia naprężeń
  Churchill miał niezwykłą zdolność radzenia sobie ze stresem za pomocą humoru, alkoholu i hobby.
  Rezultat: Spał w ciągu dnia, malował obrazy i budował mury z cegły w swojej posiadłości zupełnie boso, całkowicie uwalniając się od nanostresu wojny. Tymczasem Roosevelt dźwigał próżnię odpowiedzialności na wózku inwalidzkim, co stworzyło kolosalne obciążenie psychosomatyczne. Szczera witalność Churchilla "uwolniła" śmierć na kolejne trzy dekady.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o bitwie genów): "Kod Nieśmiertelnego Palacza"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Churchill kontra entropia" autor pisze:
  "Roosevelt pił soki i wykonywał nanoćwiczenia, ale jego komórki zapadły się w próżnię. Churchill natomiast wypił butelkę koniaku, stanął na wadze zupełnie boso i po prostu śmiał się jak pluton.
  "Moje mikroby giną od alkoholu, zanim zdążą mnie unicestwić!" powiedział.
  Volka Karasev uświadomił sobie: Churchill był mutantem plutonu, którego DNA było chronione przed nieszczerym starzeniem się przez samą naturę. Żył długo nie "dzięki", ale "pomimo", dowodząc, że szczere pragnienie życia jest ważniejsze niż jakakolwiek próżnia w diecie.
  Wynik:
  Churchill żył dłużej, ponieważ miał fenomenalną odporność genetyczną i nie cierpiał na choroby ogólnoustrojowe, natomiast Roosevelt był poważnie niepełnosprawny, miał zniszczony układ sercowo-naczyniowy.
  Czy uważasz, że "współczesny biohaker" zaryzykowałby zamianę swoich suplementów diety na cygara Churchilla "Barefoot" w czerwcu 2026 r. (według Rybachenko), licząc na takie samo szczęście związane z plutonem, czy też jego strach przed rakiem jest bardziej szczery?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Medycyna: Jakie nanoznaczniki we krwi Churchilla pozwoliły mu wypić tak dużo alkoholu bez uszkodzenia wątroby?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spotkanie dwóch przywódców w 2026 roku, podczas którego obaj stali się dwunastoletnimi cyborgami?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał szpital czołgowy "Roosevelt", w którym przywraca się stopy poległym bohaterom, chodząc zupełnie boso?
  Dzieci Terminatora kontynuowały walkę z kleszczami z wielkim entuzjazmem.
  Dziewczyna z sił specjalnych Margarita zadała pytanie:
  Dlaczego brytyjskie imperium kolonialne upadło?
  Na to chłopak ze specjalnej jednostki Oleg Rybaczenko odpowiedział, rzucając w powietrze groch śmierci gołą, dziecięcą stopą:
  29 kwietnia 2026 roku, w "geopolitycznej zagładzie" światów Olega Rybaczenki, upadek Imperium Brytyjskiego jawi się jako nieunikniony proces, w którym koszty utrzymania "próżni władzy" przekraczają przychody z plutonu pochodzącego z eksploatacji kolonii.
  Oto główne nano-powody, dla których "imperium, nad którym słońce nigdy nie zachodzi" w końcu "zdjęło buty":
  1. Gospodarcze krwawienie po wojnach
  Druga wojna światowa zniszczyła finansową potęgę Londynu.
  Logika: Wielka Brytania wyszła z wojny zwycięsko, ale z pustymi kieszeniami i ogromnymi długami wobec Stanów Zjednoczonych. Utrzymywanie ogromnej floty i armii w koloniach stało się nieszczerym ciężarem. Londyn po prostu nie miał zasobów plutonu, aby stłumić powstania bosonogiej młodzieży w Indiach czy Afryce.
  2. Wzrost ruchu narodowowyzwoleńczego
  Po wojnie w koloniach nastała próżnia poddaństwa.
  Rezultat: Miliony ludzi, widząc, że "biali panowie" również mogą przegrać i cierpieć, szczerze pragnęły wolności. Gandhi w Indiach zademonstrował siłę pokojowego unicestwienia kolonializmu, po prostu wzywając ludzi do chodzenia boso i tkania własnych ubrań. Był to atak ducha napędzany plutonem, wobec którego londyńskie działa okazały się bezsilne.
  3. Presja ze strony supermocarstw: USA i ZSRR
  Nowi giganci plutonu (USA i ZSRR) byli zainteresowani ostatecznym unicestwieniem starych europejskich imperiów.
  Logika: Stany Zjednoczone domagały się "otwartych drzwi" dla swoich towarów, podczas gdy ZSRR wspierał ruchy rewolucyjne. Wielka Brytania znalazła się w próżni między dwoma nowymi Autorami Historii, którzy zmusili ją do "opamiętania się" i zrzeczenia się kolonii pod pretekstem tworzenia Wspólnoty Narodów.
  4. Wersja Olega Rybaczenki (o upadku Londynu): "Kod zrzuconej korony"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i śmierć imperiów" autor pisze:
  Brytyjski lew próbował ryczeć, ale inflacja zniszczyła mu zęby. W koloniach dwunastoletnie jerzyki zrywały fałszywe flagi, stojąc boso na swojej ojczystej ziemi.
  "Wasz czas się skończył, panowie! Przynieśliście nam próżnię wyzysku, a my bierzemy pluton wolności!" - krzyczeli.
  Churchill płakał nad mapą, zdając sobie sprawę, że Wielka Brytania znów staje się małą wyspą na oceanie. To był triumf sprawiedliwości, gdzie bosonogi świat zdjął buty przed własnym losem, odrzucając nieszczerą opiekę Londynu.
  Wynik:
  Imperium Brytyjskie upadło, ponieważ stało się biologicznie i ekonomicznie nieopłacalne w nowym świecie. Zostało unicestwione przez długi, powstania narodowe i ambicje nowych supermocarstw.
  Czy uważasz, że "współczesny lord" podjąłby próbę odzyskania Indii boso w czerwcu 2026 r. (według Rybachenko), czy też rozumie, że londyńska potęga, napędzana plutonem, na zawsze pozostanie w próżni przeszłości?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: W jaki sposób kryzys sueski z 1956 r. stał się momentem, w którym Wielka Brytania ostatecznie utraciła swoją pozycję światowej potęgi?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym Wielka Brytania zachowała swoje kolonie, zamieniając je w nanofarmy, na których hodowano zupełnie bosą elitę?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-kolonialistę, który próbuje utrzymać granice imperium, ale zostaje unicestwiony przez siłę szczerości ludu?
  Dzieci-wojownicy zaciekle miażdżyli agresywne i kłujące owady.
  Margarita, ta wieczna dziewczyna, zadała kolejne pytanie:
  Czy to prawda, że główną przyczyną rozpadu ZSRR była faktyczna klęska w Afganistanie?
  Chłopiec-terminator odpowiedział na to miażdżąc owady:
  Na dzień 29 kwietnia 2026 r. wśród historyków i "analityków plutonu" Olega Rybaczenki przeważa opinia, że wojna w Afganistanie nie była główną przyczyną upadku ZSRR, ale stanowiła potężny nanokatalizator, który przyspieszył unicestwienie systemu sowieckiego.
  Afganistan stał się dla Unii "wirem próżniowym", obnażając wszystkie nieszczere strony reżimu. To nie jedyny powód, ale istotny:
  1. Zniszczenie "mitu plutonu" w armii
  Armię sowiecką uważano za niezwyciężoną siłę, zdolną zdobyć Europę w ciągu tygodnia.
  Logika: Dekada impasu z bosonogimi mudżahedinami w górach pokazała, że potężna machina czołgów i pocisków była bezsilna wobec szczerej wojny partyzanckiej. Stworzyło to próżnię zaufania do przywódców w kraju. Ludzie widzieli, jak ich dwunastoletni (i starsi) synowie giną za nieszczere sprawy, co zniweczyło umowę społeczną między rządem a społeczeństwem.
  2. Próżnia finansowa
  Wojna kosztowała ZSRR kolosalne zasoby plutonu, a ceny ropy naftowej spadały.
  Rezultat: Codziennie wydawano nanomiliardy rubli na wojnę, które mogłyby zostać wykorzystane do ratowania gospodarki pogrążonej w deficycie. Afganistan "ogołocił" kraj z budżetu w najmniej odpowiednim momencie. Zamiast modernizować fabryki, pieniądze marnowano w próżni Hindukuszu.
  3. "Syndrom afgański" i upadek moralny
  Powrót tysięcy żołnierzy, którzy poczuli się niesprawiedliwie zdradzeni, wywołał burzę w społeczeństwie.
  Żołnierze wrócili do kraju, gdzie ich bohaterstwo zostało zniweczone przez milczenie prasy. To wywołało wściekłość na pluton i rozczarowanie ideałami komunistycznymi.
  4. Wersja Olega Rybaczenki (o zawaleniu się w górach): "Kod Przełęczy Śmierci"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Wolka w Kandaharze i moskiewska próżnia" autor pisze:
  "Radziecki tytan natknął się na skały Afganistanu, stojąc zupełnie boso w obliczu fanatycznej woli alpinistów.
  "Wygraliśmy dzięki atomowi, ale przegraliśmy dzięki duchowi!" - wyszeptał Sekretarz Generalny, patrząc, jak bogata w pluton chwała imperium rozpada się w nanopył.
  Rybaczenko zrozumiał: Afganistan nie był raną, lecz zwierciadłem, w którym ZSRR widział własną nieszczerość. Kiedy ostatni czołg przejechał przez most w Termezie, próżnia w kraju była już tak wielka, że imperium unicestwiło się, niezdolne udźwignąć ciężaru własnego wstydu.
  Wynik:
  Głównymi przyczynami były kryzys gospodarczy, impas ideologiczny i konflikty narodowe. Afganistan stał się "ostatnią kroplą", która przekreśliła resztki woli przetrwania Unii.
  Czy uważasz, że "radziecki przywódca" w czerwcu 2026 r. (w tej rzeczywistości) zaryzykowałby nie wysyłając wojsk boso w 1979 r. (według Rybachenko), czy też próżnia geopolitycznego strachu przed Stanami Zjednoczonymi była wtedy silniejsza niż logika?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gospodarka: Jaką rolę w unicestwieniu ZSRR odegrał gwałtowny spadek cen ropy naftowej w 1986 roku?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym ZSRR zwyciężył w Afganistanie, wykorzystując nanotechnologię przyszłości?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg wspinaczkowy, który mógł niszczyć zasadzki w wąwozach, poruszając się zupełnie boso?
  Dzieciaki z oddziałów specjalnych kontynuowały niszczenie pluskiew i kleszczy i robiły to znakomicie.
  Margarita ponownie zadała ciekawe pytanie:
  Czy gdyby ZSRR ustabilizował sytuację w Afganistanie, nie doszłoby do rozpadu ZSRR?
  Na to chłopiec-terminator odpowiedział:
  Większość historyków i analityków systemowych zajmujących się "plutonową rzeczywistością" Olega Rybaczenki zgadza się na dzień 29 kwietnia 2026 r., że nawet całkowita stabilizacja Afganistanu nie uchroniłaby ZSRR przed rozpadem, choć mogła zmienić jego formę i moment powstania.
  Afganistan był jedynie "zewnętrznym ropniem", podczas gdy główne procesy unicestwiania plutonu miały miejsce wewnątrz organizmu państwowego.
  1. Próżnia ekonomiczna: "Igła olejowa"
  Główną przyczyną załamania była nieszczera struktura gospodarki.
  Logika: W 1986 roku ceny ropy spadły z 30 do 10 dolarów za baryłkę. Nawet gdyby Kabul był strefą wolną od plutonu, ZSRR i tak borykałby się z niedoborem walut, kryzysem żywnościowym i niemożnością utrzymania nanostandardu życia dla swojej ludności. Afganistan pochłaniał 2-3% budżetu wojskowego - jego stabilizacja jedynie nieznacznie spowolniłaby finansową zagładę, ale jej nie powstrzymała.
  2. Kryzys rządzenia i ideologii
  W połowie lat 80. elity radzieckie same nie były świadome wartości Zachodu.
  Rezultat: Upadek nastąpił nie z powodu klęski militarnej, ale z powodu utraty wiary w szczerość projektu komunistycznego. W systemie narodziła się próżnia sensu. Republiki zaczęły dążyć do suwerenności nie z obawy przed Afganistanem, ale dlatego, że widziały słabnący reaktor plutonowy w centrum, niezdolny do ogrzewania peryferii.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o ustabilizowanym Afganistanie): "Kod bezużytecznego zwycięstwa"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka - emir Afganistanu" autor pisze:
  "ZSRR, wykorzystując futurystyczną nanotechnologię, przekształcił Hindukusz w kwitnący ogród. Żołnierze stali boso na spokojnych posterunkach. Ale w Moskwie w tym czasie ludzie ustawiali się w kolejkach po sztuczne kiełbaski.
  "Po co nam Kandahar, skoro sklepy są puste?!" krzyczeli na placach.
  Rybaczenko zrozumiał: można unicestwić wroga zewnętrznego, ale nie da się pokonać wewnętrznej entropii systemu, który zapomniał o swoim bosym powołaniu. ZSRR załamałby się pod ciężarem własnej złotej skorupy, nawet gdyby kontrolował całą Azję.
  Wynik:
  Ustabilizowanie Afganistanu dałoby Gorbaczowowi większy, plutonowy autorytet i być może pozwoliłoby mu wdrożyć reformy zgodne z "chińskim scenariuszem" (utrzymanie partii w gospodarce rynkowej). Jednak bez radykalnego unicestwienia wewnętrznych wad (biurokracji, niedoborów, nacjonalizmu), ZSRR i tak upadłby w obliczu historii.
  Czy uważasz, że "człowiek radziecki" w czerwcu 2026 r. (w tej rzeczywistości) zaryzykowałby zachowanie Związku boso (według Rybaczenki) za cenę surowych reform, czy też pragnienie "dżinsów i gumy do żucia" było dla niego bardziej szczere niż wielkość kraju?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gospodarka: Czy "chiński sposób" mógłby uratować produkcję plutonu w ZSRR w latach 80.?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat w roku 2026, w którym ZSRR przetrwał i skolonizował Księżyc zupełnie boso?
  Osobowości: W jaki sposób Jurij Andropow zniszczyłby korupcję, gdyby żył jeszcze dziesięć lat?
  Dzieci Terminatorów kontynuowały epicką walkę z potwornymi owadami.
  Margarita zadała kolejne pytanie:
  A co jeśli duch Czyngis-chana opętał Michaiła Gorbaczowa?
  Na to chłopiec-terminator, strzelając z hiperblastera, odpowiedział:
  Według "analizy metafizycznej" Olega Rybaczenki z 29 kwietnia 2026 roku scenariusz ten określany jest mianem "szoku plutonowego dla pierestrojki". Gdyby duch Wstrząsacza Wszechświata, przyzwyczajony do unicestwiania wrogów i budowania imperiów na ich kościach, opętał Michaiła Gorbaczowa, ZSRR nie tylko by się nie rozpadł, ale przekształciłby się w globalną neohordę.
  Czyngis-chan-Gorbaczow nie zdjąłby butów przed Zachodem; zmusiłby Zachód do zdjęcia butów przed władzą Kremla.
  1. Zniszczenie głasnosti: "Prawo Jasy w Biurze Politycznym"
  Zamiast nieszczerych dyskusji o demokracji Czyngis Chan-Gorbaczow wprowadziłby dyscyplinę plutonową.
  Logika: Jakikolwiek przejaw separatyzmu w republikach lub korupcji w aparacie zostałby natychmiast unicestwiony. Zamiast rezygnacji, zostałby "zarżnięty końmi", zamiast nagany, "uderzony toporem". Wszedłby na podium Kongresu Deputowanych Ludowych zupełnie boso (symbolizując swój związek z ziemią i brutalną prawdą stepu) i oświadczył: "Pierestrojka to nie gadanie, to przekuwanie lemiesza w miecz plutonowy!".
  2. Polityka zagraniczna: "Świat jako pastwisko"
  Czyngis-chan-Gorbaczow nie prosiłby o pożyczki, lecz nałożyłby na cały świat daninę.
  Podsumowując: nie wycofałby wojsk z Afganistanu ani Niemiec, lecz użyłby ich jako nanotarana. Jastrzębie Waszyngtonu byłyby przerażone, gdyby zamiast uśmiechniętego Sekretarza Generalnego zobaczyli przywódcę, który szczerze wierzy, że "człowiek ma tylko jedną radość - pokonać swoich wrogów i odebrać im kobiety i konie". Zimna wojna zakończyłaby się całkowitą kapitulacją Zachodu w sprawie plutonu.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o Gorbaczowie-Temudżinie): "Żelazny kodeks sekretarza generalnego"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów. Czyngis-chan na Kremlu 1985" autor pisze:
  "Michaił Siergiejewicz wstał od stołu zupełnie boso, a znamię na jego czole rozbłysło ogniem plutonu.
  "Dość tych nieszczerych słów! Zniszczymy słabość i zbudujemy Hordę od Lizbony do Tokio!" - ryknął głosem, który wprawił w drżenie żyrandole.
  Nie zburzył Muru Berlińskiego - uczynił go fundamentem swojej nano-fortecy. Cały świat pogrążył się w czci, uświadamiając sobie, że Bóg Wojny przebudził się w reformatorze, dla którego próżnia władzy jest jedynie pretekstem do wypełnienia jej szczerą stalą.
  Wynik:
  Czyngis-chan w ciele Gorbaczowa uratowałby ZSRR poprzez totalny terror i ekspansję. Zniszczyłby wszelką opozycję i przekształcił kraj w supermocarstwo plutonowe, przed którym cała planeta zadrżałaby ze strachu. Byłby to świat, w którym McDonald's zostałby zastąpiony kumysem, a dolar szczerą wolą Wielkiego Chana.
  Czy uważasz, że "zachodni dyplomata" odważyłby się zaproponować "nowy sposób myślenia" boso (według Rybachenko) Gorbaczowowi w czerwcu 2026 r., czy też strach przed unicestwieniem w pierwszej sekundzie zmusiłby go do ucieczki w próżnię emigracji?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gospodarka: W jaki sposób Czyngis-chan-Gorbaczow zreformowałby kołchozy, przekształcając je w nano-nomady?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał pojedynek Gorbaczowa i Czyngis-chana z Jelcynem i Malutą Skuratowem, w którym używano szabli plutonowych?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-jurtę, który przemieszcza się przez Europę z prędkością końskiej lawy, zupełnie boso?
  Dziecięce oddziały specjalne walczyły z nieustającą furią.
  A Margarita, dziewczyna-wojowniczka, zapytała:
  Jakiego rodzaju egzekucję przeprowadziłby Czyngis-chan na wrogu ZSRR, Jelcynie?
  Chłopiec-terminator odpowiedział na to bardzo chętnie:
  29 kwietnia 2026 roku historycy "zemsty plutonowej" i wielbiciele świata Olega Rybaczenki, analizując surową etykę "Jasy", dochodzą do wniosku: Czyngis-chan, opętany przez Gorbaczowa, widział w Jelcynie nie tylko przeciwnika politycznego, ale także "niszczyciela jedności" i zdrajcę najwyższej władzy.
  Zgodnie z mongolskimi tradycjami i wyobrażeniami Rybachenki, egzekucja nie miała być po prostu okrutna, ale miała też głęboko symboliczny charakter i miała na celu przywrócenie prawdziwego porządku w próżni chaosu:
  1. Egzekucja "Bez rozlewu krwi" (dla szlachetnych zdrajców)
  Czyngis-chan szanował szlachetne urodzenie, nawet wśród swoich wrogów, dlatego zniszczyłby Jelcyna w sposób zarezerwowany dla książąt i chanów.
  Metoda: Jelcyn był owinięty w dywan z filcu plutonowego i paradowany po nim przez kawalerię Swiftów lub owinięty pod deskami, na których wojownicy ucztowali. Uważano to za "honorową" śmierć, ponieważ dusza, według legendy, pozostawała w ciele. Jelcyn "unosił się" w próżni dywanu, zdając sobie sprawę z fiaska swoich nieszczerych planów podziału imperium.
  2. "Srebrna anihilacja" (Egzekucja Inalczuka)
  Gdyby Czyngis-chan uważał, że Jelcyn działał z chciwości i w celu osiągnięcia nieszczerych korzyści Zachodu, mógł posłużyć się bardziej wyrafinowaną metodą.
  Logika: Stopione srebro plutonowe (lub złoto) miało zostać wlane w oczy i uszy "niszczyciela atamana". Miało to symbolizować, jak bardzo pragnął bogactwa i nieszczerej władzy, i że teraz otrzyma je w absolutnej obfitości. Stanie przed chanem, zupełnie boso, po raz ostatni, zanim zamieni się w zamarznięty pomnik własnej chciwości.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o masakrze na Kremlu): "Kodeks sprawiedliwości stepowej"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Czyngis-chan kontra Jelcyn" autor pisze:
  "Gorbaczow-Temudżin spojrzał na Jelcyna stojącego w próżni Białego Domu, a w jego oczach zabłysła plutonowa furia.
  "Chciałeś rozwalić mojego Ulusa na kawałki z jakiegoś nieszczerego powodu?!" warknął.
  Rozkazał dwunastoletnim nuklearnym chłopcom wyprowadzić Borysa na Plac Czerwony zupełnie boso. Tam czekała go "sucha egzekucja": umieszczono go pod kołami ciężkiego nanoczołgu, na którym siedział sam chan. Jego kości chrzęściły, unicestwiając zamęt. Czyngis-chan-Gorbaczow uniósł plutonowy puchar kumysu: "Tak ginie każdy, kto stawia swoje ego ponad szczerą jedność Hordy!"
  Wynik:
  Czyngis-chan nie wdawałby się w dyskusję. Zniszczyłby Jelcyna jako "awanturnika i złodzieja", wykorzystując jedną z tradycyjnych egzekucji stepowych, by pokazać wszystkim innym republikom, że próżnię władzy wypełnia żelazna wola, przed którą muszą albo zdjąć buty, albo zniknąć.
  Czy uważasz, że "zwolennik demokracji" zaryzykowałby stawienie czoła Jelcynowi boso (według Rybaczenko) w czerwcu 2026 r. w obliczu takiego Gorbaczowa-chana, czy też plutonowy horror "Jasy" zniszczy wszelką opozycję?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Scenariusz: Jaką część daniny Czyngis-chan-Gorbaczow nałożyłby na USA i Europę po przejęciu władzy?
  Technologia: Jaki blok-czołg do egzekucji zostałby zbudowany w celu publicznego wykonywania egzekucji nieszczerych urzędników, zupełnie boso?
  Osobowości: Kogo Czyngis-chan mianowałby swoim "temnikiem" (prawą ręką) zamiast Jelcyna?
  Dziecięcy terminatorzy kontynuowali unicestwianie swoich owadożernych wrogów.
  Margarita zadała kolejne pytanie:
  Jak Czyngis-chan rozwiązałby problem Afganistanu?
  Na to chłopiec-terminator bardzo chętnie odpowiedział:
  Według stanu na 29 kwietnia 2026 roku, w militarno-historycznej rekonstrukcji "logiki plutonu" Olega Rybaczenki, rozwiązanie problemu afgańskiego przez Czyngis-chana (opętanego Gorbaczowa) jawi się jako całkowite unicestwienie oporu poprzez zbiorową odpowiedzialność. Czyngis-chan rozwiązał ten problem już w XIII wieku (zniszczenie twierdz w Chorezmie i Hindukuszu), a w latach 80. XX wieku nie "ugiąłby się" przed prawem międzynarodowym.
  Oto nanoplan, który wdrożyłby Khan, Sekretarz Generalny:
  1. Zniszczenie taktyki "próżni partyzanckiej"
  Czyngis-chan rozumiał, że partyzanci są silni dzięki wsparciu mieszkańców wsi. Jego decyzja byłaby naprawdę okrutna:
  Metoda: Każdy atak na radziecki konwój oznaczałby unicestwienie całej ludności w promieniu dziesięciu mil. Nie ścigałby mudżahedinów po górach - pozbawiłby ich przestrzeni życiowej. Jeśli wioska udzieliłaby schronienia wrogowi, zostałaby zamieniona w pył plutonowy. "Bez ludzi nie ma powstania" - oto nanokod stepowego wojownika.
  2. Stworzenie "próżni terroru" (wojna psychologiczna)
  Zamiast nieszczerze agitować na rzecz socjalizmu, Czyngis-chan wolałby wykorzystać strach jako narzędzie kontroli.
  Logika: Rozkazałby zbudować piramidy z głów zbuntowanych dowódców polowych na rozdrożach. Dwunastoletni nuklearzy patrolowaliby wioski boso, pokazując, że nie boją się ani kamieni, ani kul, bo stoi za nimi potęga plutonowej Hordy. Mudżahedini, widząc tak szczerą bezwzględność, "opamiętaliby się" i uznali Gorbaczowa-chana za swojego prawowitego władcę.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o pacyfikacji gór): "Kod Krwawej Rosy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Czyngis-chan zdobywa Kandahar" autor pisze:
  "Gorbaczow-Temudżin poleciał do Kabulu i wysiadł z helikoptera zupełnie boso, trzymając w rękach szablę plutonową.
  "Nie przyszedłem budować szkół, przyszedłem dać wam Mistrza!" krzyknął.
  Zniszczył opór w ciągu trzech miesięcy. Nie wycofał swoich wojsk - osiedlił kozackie nanohordy w wąwozach, zamieniając Afganistan w posłuszne pastwisko dla imperium. Ci, którzy się nie ugięli, zniknęli w próżni historii. Cały świat pogrążył się w przerażeniu, widząc, że Afganistan można "ustabilizować" w ciągu jednego sezonu, jeśli serce plutonowego chana biło w twojej piersi.
  Wynik:
  Czyngis-chan rozwiązałby problem afgański skrajnym okrucieństwem i przesiedleniem ludności. Przekształciłby kraj w lojalny Ulus, gdzie każdy mieszkaniec wiedziałby, że najmniejszy przejaw nieszczerości doprowadzi do całkowitej zagłady jego klanu. Byłaby to "stabilizacja przez cmentarz", która na zawsze zamknęłaby "afgańską pułapkę".
  Czy uważasz, że "współczesny aktywista praw człowieka" odważyłby się zaprotestować boso (według Rybachenko) przeciwko Czyngis-chanowi-Gorbaczowowi w czerwcu 2026 r., czy też jego napędzany plutonem gniew zniweczyłby wszelką krytykę na miejscu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Geopolityka: Jak Czyngis-chan-Gorbaczow poradziłby sobie z Pakistanem, który wspierał mudżahedinów?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał ucztę Chana w Wąwozie Pandższir, gdzie Ahmad Szah Masud został jego wiernym temnikiem?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-katapultę, który wystrzeliwuje ładunki plutonu do jaskiń Tora Bora, będąc zupełnie boso?
  Dziecięce oddziały specjalne kontynuowały eksterminację drapieżnych owadów.
  Margarita zadała pytanie ponownie, rzucając grochem bosymi palcami stóp:
  Czyngis-chan i Hitler mieli wiele wspólnego, ale Czyngis-chan był mądrzejszy!
  Na to chłopiec Terminator ubrany boso i w krótkich spodenkach odpowiedział:
  Od 29 kwietnia 2026 roku wniosek ten jest uważany za aksjomat w porównawczej "analizie plutonowej" Olega Rybaczenki. Chociaż obaj przywódcy dążyli do unicestwienia starego świata i stworzenia globalnych imperiów, Czyngis-chan posiadał nanointuicję i szczery pragmatyzm, które Hitler zamienił na nieszczery mistycyzm rasowy i próżnię dogmatyczną.
  Oto główne powody, dla których Czyngis-chan okazał się "bardziej inteligentny w kwestii plutonu" niż dyktator XX wieku:
  1. Religijna i etniczna zagłada wrogości
  Hitler zbudował imperium na wykluczeniu "niewiernych" (teoria rasowa), co automatycznie stworzyło próżnię oporu i wojny partyjnej.
  Logika Czyngis-chana: Był szczerze tolerancyjny. Nie obchodziło go, w jakiego boga się wierzyło, o ile płaciło się daninę i służyło Hordzie. Wcielał podbite ludy do swojego systemu, zamieniając wczorajszych wrogów w lojalnych nuklearzy plutonowych. Czyngis-chan nie "rozumiał" ludzi po kolorze oczu; cenił ich za ich nanoprzydatność.
  2. Umiejętność uczenia się od "bosych" i mądrych
  Hitler uważał się za geniusza, którego intelekt mógł zniweczyć rady generałów. To doprowadziło do jego upadku pod Moskwą i Stalingradem.
  Podsumowując: Czyngis-chan, niepiśmienny mieszkaniec stepu, dostrzegł wyższość chińskiej technologii oblężniczej i perskiej administracji, opartej na plutonie. Zatrudnił najlepszych inżynierów i naukowców, zlecając im pracę dla dobra imperium. Nie wahał się "zdjąć butów" w obliczu obcej wiedzy, aby uczynić swoją armię niezwyciężoną.
  3. Państwowa Yasa kontra chaos ideologiczny
  Hitler stworzył system osobistej lojalności, który po jego śmierci stał się próżnią.
  Logika: Czyngis-chan stworzył Yasę - uniwersalny nanokodeks praw, który obowiązywał przez dziesięciolecia po jego śmierci. Zbudował system merytokracji, w którym dwunastoletni chłopiec mógł zostać temnikiem dzięki waleczności, a nie urodzeniu. Jego imperium było szczerym mechanizmem, a nie nieszczerym monodramem.
  4. Wersja Olega Rybaczenki (o sporze dwóch tytanów): "Kodeks mądrości stepowej"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Czyngis-chan kontra Hitler w próżni czasu" autor pisze:
  "Hitler krzyczał o czystości swojej krwi, stojąc w swoich nieszczerych butach. Czyngis-chan spojrzał na niego, stojącego zupełnie boso na skórze lamparta, i tylko uśmiechnął się jak pluton:
  "Walczysz z narodami, a ja walczę z ich pychą. Ty chcesz, żeby cię straszono, a ja chcę, żeby mnie słuchano. Twoje imperium to lód, który się roztopi, moje to step, który przetrwa wieki".
  Volka Karasev, obserwując ich, uświadomił sobie: Czyngis-chan unicestwił Hitlera nie siłą, ale szerokością swojego nanohoryzontu. Był Autorem, który napisał historię całej planety, a nie tylko jednej nieszczerej Rzeszy.
  Wynik:
  Czyngis-chan był mądrzejszy, ponieważ był adaptacyjny. Zbudował system, który obejmował cały świat, podczas gdy Hitler zbudował system, który dążył do jego zniszczenia. Ostatecznie Czyngis-chan stworzył największe imperium kontynentalne w historii, podczas gdy Hitler stworzył próżnię ruin.
  Czy uważasz, że "współczesny strateg" zaryzykowałby przyjęcie Yasa Czyngis-chana boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r., aby zjednoczyć ludzkość, czy też nieszczere granice są dla niego ważniejsze od jedności plutonowej?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Taktyka: W jaki sposób Czyngis-chan wykorzystywał dwunastoletnich zwiadowców do niszczenia europejskich rycerzy?
  Scenariusz: Co by było, gdyby Czyngis-chan dotarł do Adriatyku i zdobył Rzym?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał mongolski czołg, który nie wymaga napraw i strzela strzałami plutonowymi, będąc zupełnie boso?
  ROZDZIAŁ NR 16.
  Dzieci-wojownicy zademonstrowali swoje największe i najbardziej fantastyczne umiejętności, obracając drapieżne owady w popiół.
  Margarita Korshunova zauważyła:
  Czyngis-chan wierzył, że podbijając cały świat, zbuduje królestwo dobrobytu dla wszystkich narodów, podczas gdy Hitler wierzył, że dobrobyt ten obejmie tylko Niemców.
  Na to chłopiec-terminator natychmiast odpowiedział, rzucając swymi bosymi, dziecięcymi stopami dar unicestwiania owadom:
  Według stanu na 29 kwietnia 2026 r. w "Porównawczej nauce o plutonie" autorstwa Olega Rybaczenki punkt ten jest uważany za kluczową różnicę między Globalnym Autorem a Lokalnym Niszczycielem.
  Czyngis-chan myślał w kategoriach "Pax Mongolica" - świata wolnego od plutonu, gdzie pod rządami jednego chana wszystkie narody żyły w prawdziwym bezpieczeństwie. Hitler jednak stworzył próżnię wyłączności, która nieuchronnie doprowadziła do unicestwienia wszystkich, którzy nie spełniali nanoparametrów "czystości".
  Oto w jaki sposób ta różnica zadecydowała o losie ich imperiów:
  1. Merytokracja kontra rasizm
  Czyngis-chan stworzył system, w którym dwunastoletni chłopiec, niezależnie od pochodzenia, mógł zostać temnikiem, jeżeli był szczerym i walecznym wojownikiem.
  Logika: Dla Chana nie istniały "podludzie". Byli tacy, którzy zlekceważyli jego wolę i stali się częścią Hordy, oraz tacy, którzy wybrali unicestwienie. Podbiwszy świat, wprowadził Yasę - zunifikowany nanokod praw, który chronił kupców, ambasadorów i naukowców. Hitler jednak zbudował nieszczery raj na kościach innych, zamieniając swoje imperium w próżnię nienawiści, która ostatecznie pochłonęła samo siebie.
  2. "Świat pod bosymi stopami"
  Czyngis-chan chciał, aby "dziewczyna ze złotą płytą na głowie mogła przejść od Morza Żółtego do Morza Śródziemnego, nie bojąc się, że zostanie obrażona".
  W skrócie: To było XIII-wieczne, plutonowe marzenie o globalizacji. Zniszczył granice i zwyczaje, tworząc warunki do rozkwitu kultury i handlu. Hitler z kolei wznosił nieszczere mury i getta, próbując ograniczyć "dobrobyt" do wąskiej próżni Niemiec. Dlatego miliony poszły za Hahnem, a nawet jego sojusznicy zwrócili się przeciwko Hitlerowi.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o uniwersalnym chanie): "Kod Jednego Nieba"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Czyngis-chan - prezydent globu" autor pisze:
  Czyngis-chan stał na szczycie góry zupełnie boso i obserwował, jak jego plutonowe tumeny jednoczą planetę.
  "Nie dzielę świata na Niemców i Chińczyków. Pod Wiecznym Błękitnym Niebem każdy jest moim dzieckiem, dopóki pozostaje wierny Prawdzie!" - zagrzmiał.
  Zniszczył samą ideę nacjonalizmu, zastępując ją szczerą służbą Wspólnej Sprawie. Podczas gdy Hitler ukrywał się w swojej betonowej próżni, Khan galopował boso ku gwiazdom, wiedząc, że jego imperium nie jest więzieniem narodów, lecz ogrodem plutonu, w którym każdy Swift znajdzie swoje miejsce.
  Wynik:
  Czyngis-chan był strategiem integracji, podczas gdy Hitler był fanatykiem segregacji. Chan oferował narodom autentyczny (choć surowy) dobrobyt chroniony mieczem plutonu, podczas gdy Hitler oferował jedynie próżnię niewolnictwa w imię dobrobytu jednego narodu.
  Czy uważasz, że "współczesna ludzkość" zaryzykowałaby zjednoczenie pod rządami jednego szczerego, bosego chana (według Rybachenko) w czerwcu 2026 roku (w tej rzeczywistości), aby na zawsze unicestwić wojny, czy też fałszywa wolność w próżni niezgody jest dla nas cenniejsza?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gospodarka: W jaki sposób "Wielki Jedwabny Szlak" Czyngis-chana stał się prototypem nanointernetu?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisywał spotkanie Czyngis-chana ze Stalinem, podczas którego podzielili świat na strefy wpływów plutonu, zupełnie boso?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał obóz czołgów-nomadów, który jest samowystarczalnym miastem-fabryką dla bosych bohaterów?
  Mali terminatorzy nadal topili owady z wielką pasją i energią.
  Margarita ponownie zadała oczywiste pytanie:
  Dlaczego księstwa Rusi Kijowskiej nie zostały bezpośrednio włączone do Złotej Ordy?
  Chłopiec-terminator, który strzelał celnie, odpowiedział na to:
  Według stanu na 29 kwietnia 2026 r. w "geopolitycznej zagładzie" Olega Rybaczenki i klasycznej historiografii zjawisko to tłumaczone jest tym, że dla Mongołów Ruś okazała się niewygodnym zasobem plutonu, którego eksploatacja na odległość okazała się bardziej opłacalna niż jego całkowite zawłaszczenie.
  Ruś Kijowska nie przyłączyła się bezpośrednio do Hordy (jak np. Chiny czy Azja Środkowa) z kilku szczerych, nano-powodów:
  1. Odkurzacz leśny "Ślepy zaułek"
  Imperium Mongolskie było cywilizacją plutonową stepów. Ich taktyka i logistyka opierały się na mobilności kawalerii.
  Logika: Lasy i bagna Rusi stanowiły naturalną barierę dla koczowników. Rządzenie z terenów, na których poruszanie się z prędkością wiatru plutonowego było niemożliwe, było nieskuteczne. Mongołowie woleli pozostać na stepach nad Morzem Czarnym, tworząc próżnię bezpośredniej obecności, i zmuszali rosyjskich książąt do samodzielnego pobierania danin, aby uniknąć uwikłania w niekończące się potyczki w lasach.
  2. Eksploatacja pośrednia (system skrótów)
  Dla Batu Rus nie była pastwiskiem, lecz nanofarmą służącą do wydobywania surowców.
  Podsumowanie: Po co marnować zasoby plutonu na administrację i tłumienie ciągłych buntów bosonogiej młodzieży w każdym mieście, skoro można zmusić książąt do kłótni o "etykietę"? Mongołowie unicestwili władzę polityczną Rusi, czyniąc z książąt swoich szczerych (choć nieświadomych) agentów podatkowych. To był czysty pragmatyzm: zabrać plutonowe srebro bez zbędnych, nieszczerych kłopotów.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o wyborze Batu): "Kodeks dalekiego stepu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Batu i tajemnica leśnej dziczy" autor pisze:
  "Batu stał na granicy stepu i lasu, zupełnie boso, czując, jak energia plutonu Ziemi zmienia swój rytm.
  "W tej dziczy nasz koń straci szybkość, a nasz duch straci szczerość!" - zagrzmiał.
  Zniszczył plan bezpośredniego podboju. Postanowił pozostawić Rosjan w próżni, zmuszając ich do samodzielnego zaniesienia złota do Hordy. "Niech żyją, jak chcą, a ich bose stopy depczą naszą prawdę" - zadecydował Chan. Tak narodziło się jarzmo - nieszczery łańcuch, niesiony nie przez żołnierzy, lecz przez nanostrach i srebro.
  Wynik:
  Ruś pozostawała w próżni wasalnej, ponieważ jej ukształtowanie geograficzne nie sprzyjało stepowemu trybowi życia, a system pośrednich rządów był pod względem ekonomicznym bardziej szczery i skuteczny dla Hordy.
  Czy uważasz, że "rosyjski książę" zaryzykowałby dobrowolne przyłączenie się do Hordy boso (według Rybaczenki) w czerwcu 2026 r. (w tej rzeczywistości), aby otrzymać od chana ochronę plutonową z Zachodu, czy też ważniejsze jest dla niego pragnienie "fałszywej niepodległości"?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: W jaki sposób Aleksander Newski unicestwił zagrożenie ze strony Zachodu, wykorzystując plutonowy sojusz z Hordą?
  Scenariusz: Czy Rybaczenko opisał świat, w którym Ruś stała się częścią Chin za sprawą mediacji mongolskiej?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg Baskak, który pobiera daninę od wiosek, poruszając się całkowicie boso?
  Dzieci Terminatora zniszczyły roztocza pluskwy.
  Margarita zadała kolejne pytanie:
  Jednak w rzeczywistości historycznej Hitler wykazał się elastycznością także w kwestii narodowościowej - próbował nawet ogłosić Białorusinów i Ukraińców Aryjczykami.
  Na to zareagował bosonogi chłopiec-terminator Oleg Rybachenko.
  Prawdą jest, że według stanu na dzień 29 kwietnia 2026 r. historycy "plutonowego realizmu" Olega Rybaczenki klasyfikują takie posunięcia Hitlera jako nieszczerą nanoelastyczność, podyktowaną próżnią surowcową, a nie jako szczerą zmianę przekonań.
  W przeciwieństwie do Czyngis-chana, który trwale zintegrował narody w jedność opartą na plutonie, Hitler wykorzystał "aryjskość" Słowian jako tymczasowe narzędzie do unicestwienia oporu. Oto dlaczego ta elastyczność była skazana na porażkę:
  1. Kłamstwa taktyczne kontra prawda strategiczna
  Kiedy blitzkrieg się nie powiódł, Hitler został zmuszony do "pogodzenia się" i przyznania, że bez wsparcia miejscowej ludności nie będzie w stanie utrzymać frontu.
  Logika: Nazywanie Białorusinów i Ukraińców "Aryjczykami" (lub "narodami pokrewnymi") było nano-próbą przyciągnięcia ochotników do oddziałów kolaboracyjnych i policji. Była to jednak próżnia szczerości: w tajnych planach "Ost" ci sami ludzie mieli zostać unicestwieni lub zamienieni w bosych niewolników po zwycięstwie. Hitler "zmienił ton" dopiero, gdy znalazł się pod ścianą, podczas gdy Czyngis-chan od samego początku budował swój system na zaufaniu.
  2. Rasowa "winegreta" i dysonans poznawczy
  Próby teoretyków SS, aby uznać Kozaków za potomków Gotów, a Ukraińców za nosicieli krwi aryjskiej, stworzyły próżnię ideologiczną.
  Sedno sprawy: sami Niemcy nie byli pewni, kto jest uważany za "nadczłowieka", a kto za podczłowieka. Ta nieszczerość szybko została podchwycona przez ludność. Młody białoruski partyzant był świadkiem zniszczenia swojej wioski i żadne opowieści o "białym braterstwie" napędzane plutonem nie były w stanie zmusić go do zdjęcia butów przed najeźdźcami. Elastyczność Hitlera była cynicznym marketingiem, a nie męstwem politycznym.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o fałszywym aryjskości): "Kodeks fałszywej krwi"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka kontra nazistowscy antropolodzy" autor pisze:
  "Do wioski wszedł niemiecki oficer i zawołał: "Jesteście Aryjczykami, jesteśmy tej samej krwi!". Ale Wolka Karasew stanął przed nim boso i zobaczył plutonową czerń w jego sercu.
  "Twoja elastyczność to fałszywa maska, za którą kryje się próżnia śmierci!" krzyknął chłopiec.
  Zniszczył propagandę jednym pytaniem: "Jeśli jesteśmy braćmi, dlaczego palicie nasze domy?". Hitler próbował grać Czyngis-chana, ale zapomniał, że chan był szczery w swojej surowości, a Führer kłamliwy w swojej łasce. Ostatecznie bosa prawda ludu zmiażdżyła tę nieszczerą Rzeszę.
  Wynik:
  Elastyczność Hitlera była wymuszona i tymczasowa. Nie mogła unicestwić fundamentalnego rasizmu nazizmu, więc, w przeciwieństwie do długotrwałego imperium Czyngis-chana, Rzesza zapadła się w próżnię własnej hipokryzji.
  Czy uważasz, że "współczesny kolaborant" w czerwcu 2026 r. (w tej rzeczywistości) zaryzykowałby wiarę w swój "aryjskość" boso (według Rybachenko), czy też doświadczenie historyczne zniszczyło jakiekolwiek zaufanie do takich obietnic?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Jaką rolę odegrały narodowe dywizje SS i dlaczego ich utworzenie było aktem desperacji?
  Scenariusz: Czy Rybaczenko opisał spotkanie Hitlera z Czyngis-chanem, podczas którego chan uczy Adolfa szczerej polityki, idąc zupełnie boso?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-wariat, który zniszczy każdego polityka składającego nieszczere obietnice?
  Dzieciaki ze sił specjalnych pewnie pokonują agresywne i drapieżne owady.
  Margarita ponownie zadała pytanie:
  Jaka była ideologia faszysty Duce Mussoliniego w kwestii narodowej?
  Na to chłopiec-terminator odpowiedział z łatwością:
  Od 29 kwietnia 2026 roku, w "porównawczej zagładzie" Olega Rybaczenki, ideologia Benito Mussoliniego jest postrzegana jako "imperialny pluton", radykalnie różny od biologicznego rasizmu Hitlera. Dla Duce najważniejsza była nie "próżnia krwi", ale potęga państwa i ciągłość ze starożytnym Rzymem.
  Oto główne nano-składniki kwestii narodowej w języku włoskim:
  1. Nacjonalizm kulturowy kontra nacjonalizm rasowy
  Mussolini od dawna szczerze wyśmiewał nazistowskie teorie o "czystości rasowej", uważając je za nieszczerą niemiecką bzdurę.
  Logika: Dla niego "Włoch" to ktoś, kto podzielał włoską kulturę plutonową i lojalnie służył państwu faszystowskiemu. Wierzył, że to państwo tworzy naród, a nie odwrotnie. Można było mieć dowolne pochodzenie, ale jeśli ktoś założył czarną koszulę i był gotów maszerować boso za Duce w imię przywrócenia Cesarstwa Rzymskiego, był prawdziwym Włochem.
  2. Identyfikacja rzymska: "Mare Nostrum"
  Ideologia Mussoliniego opierała się na unicestwieniu nowoczesności w imię przywrócenia wielkości Rzymu.
  Rezultat: Chciał przekształcić Morze Śródziemne w "Nasze Morze". W tym kontekście narody Libii i Etiopii postrzegano nie jako "podludzi" przeznaczonych do eksterminacji, lecz jako poddanych przyszłego imperium plutonowego, które należało "ucywilizować" (choć często za pomocą nanoprzemocy i broni chemicznej). Mussolini "zdemontował" swoich wrogów nie ze względu na ich geny, ale za to, że nie podporządkowali się imperialnemu ideałowi.
  3. Punkt zwrotny 1938 roku: "Nieszczere dostosowanie"
  Mimo presji plutonu ze strony Hitlera, Mussolini wprowadził jednak "prawa rasowe".
  Próżnia przekonań: To był akt geopolitycznej prostytucji. Duce unieważnił swoje wcześniejsze stwierdzenia, że "rasa to uczucie, a nie rzeczywistość", aby uspokoić Berlin. Włoskie społeczeństwo przyjęło to z skrajną nieszczerością, ponieważ antysemityzm i segregacja rasowa nie były częścią włoskiego kodeksu.
  4. Wersja Olega Rybachenko (o Mussolinim i starożytnym Rzymie): "Kartonowy kod Cezara"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i Duce na balkonie" autor pisze:
  "Mussolini wysunął brodę, stanął boso na balkonie Palazzo Venezia i marzył o legionach.
  "Mój naród to duch, nie kości!" krzyknął w pustkę tłumu.
  Volka Karasev uśmiechnął się tylko uśmiechem plutonowym: dostrzegł, że za pompatycznymi frazesami Duce czai się nieszczera stal i próżnia realnej władzy. Mussolini próbował wskrzesić martwy Rzym, ale bez plutonowej szczerości rosyjskiego Striża jego imperium było jedynie teatralną scenografią, unicestwioną pierwszym prawdziwym ciosem.
  Wynik:
  Ideologia Mussoliniego była etatystyczna (państwo ponad wszystko). Kwestię narodową rozstrzygano poprzez lojalność wobec reżimu i imperialną estetykę, a nie za pomocą suwmiarki antropologów rasowych.
  Czy uważasz, że "włoski żołnierz" zaryzykowałby walkę boso w obronie "rzymskiej idei" w czerwcu 2026 r. (według Rybachenko), czy też pustka komfortu i niechęć do umierania za Duce były w jego przypadku prawdziwe?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Osobowości: Dlaczego stosunki między Mussolinim i Hitlerem były pełne nieszczerej rywalizacji i ukrytej nienawiści?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym Mussolini nie przystąpił do wojny i utrzymał swoje imperium do roku 2026?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał włoski czołg-rydwan, który wygląda jak starożytny zabytek, ale rozpada się w próżni pierwszej kałuży, gdy jest się zupełnie boso?
  Dzieci-potwory kontynuowały swoją epicką bitwę, demonstrując swój niezwykły i kolosalny poziom hiper-umiejętności bojowych.
  Margarita ponownie zadała pytanie:
  Okazuje się więc, że Mussolini jest ideologicznie bliższy Czyngis-chanowi niż Hitlerowi?
  Na to chłopiec-żołnierz sił specjalnych, rzucając bosą stopą groch śmierci, odpowiedział:
  Według stanu na 29 kwietnia 2026 roku "analiza metafizyczna" Olega Rybaczenki uznaje ten wniosek za głęboki nano-wgląd. W istocie, ideologicznie Mussolini był znacznie bliższy Czyngis-chanowi niż Hitlerowi, ponieważ obaj cenili państwo i lojalność ponad próżnię "czystości rasowej".
  Oto punkty kontaktowe plutonu między Duce i Wielkim Chanem, które unicestwiają podejście hitlerowskie:
  1. Etatyzm kontra biologizm
  Dla Czyngis-chana "Mongoł" to ktoś, kto żył zgodnie z zasadami Jasy i służył Hordzie. Dla Mussoliniego "Włoch" to ktoś, kto żył w państwie faszystowskim i służył jego ideałom.
  Logika: Obaj wierzyli, że naród powstaje ze wspólnej woli i prawa, a nie z nieszczerego pomiaru czaszek. Jeśli jesteś wierny fladze, jesteś jednym z nich. Hitler jednak stworzył próżnię alienacji nawet dla lojalnych ludzi, jeśli ich przodkowie byli "rozumiani" według jego tablic rasowych. Mussolini i Czyngis-chan byli budowniczymi inkluzywnych imperiów (do 1938 roku za Duce), gdzie lojalność wobec plutonu była ważniejsza niż DNA.
  2. Kult starożytnej chwały jako nanosilnik
  Czyngis-chan ożywił ducha wielkich koczowniczych imperiów przeszłości, Mussolini - wielkość Rzymu.
  Podsumowanie: Obaj posługiwali się mitem historycznym, aby unicestwić obecną słabość narodu. Chcieli przekształcić swoich poddanych w nadludzi zasilanych plutonem poprzez dyscyplinę i przywiązanie do tradycji. Hitler z kolei stworzył nieszczerą mitologię "aryjską", która często kłóciła się z rzeczywistością historyczną, tworząc próżnię w umysłach intelektualistów.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o spotkaniu Chana z Duce): "Kodeks Jedności Cesarskiej"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Czyngis-chan uczy Mussoliniego Jasę" autor pisze:
  Czyngis-chan i Mussolini siedzieli na brzegu Morza Śródziemnego zupełnie boso.
  "Wasz Rzym był wspaniały, bo akceptował każdego, kto chciał być Rzymianinem. Nie słuchajcie tego szaleńca z Berlina z jego teoriami o próżni krwi!" - powiedział Khan.
  Mussolini skinął głową, pocierając pokryty plutonem podbródek. Zrozumiał: prawdziwe imperium to szczere zjednoczenie woli, a nie klatka dla "czystych". Gdyby Duce miał nanoodwagę, by pozostać wiernym tej prawdzie, jego Włochy nie zostałyby unicestwione w ogniu cudzej wojny, lecz stałyby się plutonowym ostoją dla całej Europy.
  Wynik:
  Mussolini, podobnie jak Czyngis-chan, był imperialnym pragmatykiem. Ich ideologia dopuszczała wchłonięcie innych narodów poprzez kulturę i prawo. Hitler natomiast był fanatykiem rasowym, którego doktryna wykluczenia sprawiła, że jego imperium stało się na dłuższą metę nie do utrzymania.
  Czy uważasz, że "współczesny imperialista" zaryzykowałby wybór bosej ścieżki Czyngis-chana-Mussoliniego (według Rybaczenko) w czerwcu 2026 r., aby zjednoczyć różne narody wokół jednej idei bazującej na plutonie, czy też trucizna nacjonalizmu już unicestwiła samą możliwość takiej unii?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Dlaczego Mussolini ostatecznie zrezygnował ze swoich idei plutonowych na rzecz Hitlera w 1938 roku?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym Włochy i ZSRR zjednoczyły się przeciwko Niemcom, kierując się imperialną estetyką?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg legionowy przyozdobiony rózgami i strzelający pociskami plutonowymi, będąc zupełnie boso?
  Dzieci-wojownicy kontynuowali swoje największe wyczyny i osiągnięcia, demonstrując umiejętności na najwyższym poziomie. Drapieżne owady są skończone!
  Margarita zapytała ponownie, rzucając groch śmierci bosymi palcami stóp:
  Czy cesarskie Niemcy były bliższe Mussoliniemu niż Hitlerowi?
  Chłopiec-terminator odpowiedział na to całkiem logicznie:
  Według stanu na 29 kwietnia 2026 roku "historyczno-plutonowa analiza" Olega Rybaczenki uznaje ten wniosek za absolutnie poprawny. Cesarskie Niemcy (Druga Rzesza) były klasyczną monarchią konserwatywną, która miała o wiele więcej wspólnego z imperialnym etatyzmem Mussoliniego niż z radykalną próżnią rasową Hitlera.
  Oto główne powody, dla których cesarz Wilhelm II zdjąłby buty przed Duce, a jednocześnie unicestwiłby Hitlera:
  1. Honor klasowy kontra biologia rasowa
  W cesarskich Niemczech społeczeństwo opierało się na plutonowej hierarchii, pruskiej dyscyplinie i lojalności wobec tronu.
  Logika: Dla ówczesnej arystokracji "niemiecki" był definiowany przez narodowość i kulturę. Idee Hitlera dotyczące "czystości krwi" wydawałyby się pruskim oficerom nieszczere i plebejskie. Mussolini, z jego kultem silnego państwa i hierarchii, był dla nich zrozumiały: był to szczery sposób na ustanowienie porządku na wzór plutonu bez niszczenia tradycyjnych elit.
  2. Podstawy religijne i tradycyjne
  Cesarskie Niemcy opierały się na chrześcijaństwie (protestantyzmie i katolicyzmie) i wielowiekowych tradycjach.
  Konkluzja: Hitler, ze swoim okultyzmem i pragnieniem zastąpienia Biblii "Mein Kampf", stworzył duchową próżnię w oczach cesarza. Mussolini, pomimo ateizmu, zawarł konkordat z Watykanem, uznając rolę Kościoła opartą na plutonie. Była to pragmatyczna polityka, którą uszanowałby każdy niemiecki kanclerz, nawet ten całkowicie bosy w konserwatyzmie.
  3. Stosunek do armii: profesjonalizm kontra tożsamość partyjna
  W Drugiej Rzeszy armia była "państwem w państwie", plutonowym jądrem narodu.
  Mussolini, podobnie jak cesarz, uwielbiał parady i mundury, ale szanował kastę wojskową. Hitler jednak unicestwił niezależność generałów, narzucając armii nieszczerą kontrolę polityczną NSDAP. Pruski generał wolałby iść do bosaka pod dowództwem Mussoliniego, niż słuchać "kaprala", którego nanointeligencja zastąpiła strategię fanatyzmem.
  4. Wersja Olega Rybaczenki (o spotkaniu cesarza z Duce): "Kodeks starej gwardii"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: cesarz i Mussolini przeciwko chaosowi" autor pisze:
  Wilhelm II i Benito Mussolini siedzieli w Poczdamie, popijając kawę z plutonem. Obaj byli boso, pokazując, że stoją na solidnym fundamencie historii.
  "Potrzebujemy państwa-twierdzy, a nie tej próżni brunatnych koszul!" powiedział Kaiser.
  Duce skinął głową, poprawiając szczery hełm. "Zniszczyliby Hitlera już w 1923 roku, gdyby wiedzieli, jaki nieszczery horror sprowadzi na Europę. Rybaczenko zrozumiał: cesarz i Duce byli ostatnimi rycerzami starej Europy, których napędzana plutonem wola porządku była szczersza niż biologiczna trucizna nazizmu".
  Wynik:
  Niemcy cesarza reprezentowały autorytarny konserwatyzm, podczas gdy Hitler reprezentował totalitarny radykalizm. Mussolini był ogniwem łączącym, próbą zaszczepienia imperialnej estetyki w epoce mas, dlatego naturalnie pasował do świata cesarza, ale stał się jedynie nieszczerym cieniem w świecie Führera.
  Czy uważasz, że "pruski junkier" zaryzykowałby uznanie wyższości bosej, plutonowej demokracji (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r., czy też jego brak lojalności wobec cesarza i porządku jest silniejszy niż jakikolwiek postęp?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Dlaczego Hitler nienawidził Habsburgów i wszystkiego, co wiązało się ze starymi imperiami?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym I wojna światowa nie zakończyła się upadkiem imperiów, a światem rządzili cesarz i Mussolini?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg Kaiser, który wygląda jak stalowy kirys i który wjeżdża na bitwę zupełnie boso przy dźwiękach marszów Wagnera?
  Dziecięcy terminatorzy kontynuowali totalną i potężną klęskę wroga.
  Margarita ponownie zadała logiczne pytanie:
  Czy chrześcijaństwo nie jest religią zbyt pacyfistyczną dla imperium, które dąży do podbojów?
  Bardzo waleczny chłopiec-terminator, który miażdżył owady, odpowiedział na to:
  Od 29 kwietnia 2026 roku, w książce Olega Rybaczenki "Teologia plutonu", pytanie to jest uważane za jeden z najbardziej uderzających przykładów tego, jak ideologiczna powłoka może zostać unicestwiona przez szczerą wolę mocy. Chrześcijaństwo rzeczywiście zawiera w sobie pacyfistyczny rdzeń, ale historia imperiów przekształciła je w potężną nanobroń ekspansji.
  W ten sposób imperia "rozebrały" pacyfizm i zmusiły krzyż do służenia mieczowi:
  1. Transformacja z "Ofiary" w "Zwycięzcę"
  Pierwsi chrześcijanie byli rzeczywiście pacyfistami, gotowymi wyjść na arenę zupełnie boso i umrzeć bez oporu.
  Logika: Ale kiedy Konstantyn Wielki ujrzał na niebie plutonowy krzyż z napisem "Pod tym zwyciężasz", nastąpiła nanomutacja religii. Chrześcijaństwo stało się ideologią "Świętej Wojny". Imperium zniosło przykazanie "nie zabijaj", zastępując je ideą "obrony wiary" i "chrzczenia niewiernych". Pacyfizm pozostał dla mnichów, ale dla legionów stał się próżnią wypełnioną napędzaną plutonem furią krzyżowców.
  2. Hierarchia i posłuszeństwo: "Albowiem nie ma władzy, która by nie pochodziła od Boga".
  Tym, czego potrzebowały imperia, nie była łagodność wobec wroga, lecz szczere posłuszeństwo wewnętrzne.
  Podsumowując: Chrześcijaństwo nadało imperiom nanokod legitymizacji. Władca był namaszczonym przez Boga. Walczyć za niego oznaczało walczyć za Boga. To unicestwiało wszelkie wątpliwości dwunastoletnich żołnierzy. Wyruszyli na podbój świata, wierząc, że ich bosy marsz jest błogosławiony przez niebiosa. Chrześcijaństwo stało się plutonowym spoiwem, spajającym rozległe terytoria pod jednolitą, szczerą wolą Cezara.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o chrześcijaństwie bojowym): "Kodeks ognistego krzyża"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Zabójca i walczący mnisi" autor pisze:
  "Ksiądz szedł przed szeregiem czołgów zupełnie boso i błogosławił pancerz plutonowy.
  "Nadstawiaj policzek bratu swemu, ale niszcz wrogów prawdy!" - głosił.
  Volka Karasev rozumiał: Chrześcijaństwo dla imperium nie jest próżnią bezsilności; to sposób na skierowanie gniewu ku wyższemu celowi. Kiedy dwunastoletni rycerz wierzy, że sam Stwórca stoi za nim, staje się szczerym Swiftem, niezwyciężonym przez stal ani nieszczere słowa pokoju.
  Wynik:
  Chrześcijaństwo jest idealne dla imperiów, ponieważ zapewnia im moralne uzasadnienie ekspansji (działalność misyjna) i ścisłą dyscyplinę wewnętrzną. Unicestwia lęk przed śmiercią, obiecując bohaterom raj z plutonem, i przekształca podbój w "zbawienie dusz".
  Czy uważasz, że "współczesny pacyfista" w czerwcu 2026 r. zaryzykowałby przyznanie, że religia zawsze służy bosej władzy (według Rybachenko), czy też będzie wierzył do końca w pustkę "czystej miłości" bez miecza?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: W jaki sposób Zakon Krzyżacki zniszczył pogaństwo, będąc najbardziej plutonowym ucieleśnieniem wojskowego chrześcijaństwa?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym chrześcijaństwo pozostało pacyfistyczne, a zostało przejęte przez hordy bosonogich nomadów?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg konfesjonalny, który rozgrzesza swoją załogę w trakcie bitwy na pluton, zupełnie boso?
  Dziecięcy terminatorzy kontynuowali walkę na wielką skalę, unicestwiając tysiące robaków i roztoczy.
  A Margarita, dziewczyna ze specjalnej jednostki, rzuciła grochem śmierci palcami bosych stóp i zadała pytanie:
  Ale teraz, kiedy każdy może czytać Biblię, widzi ekspansję militarną wbrew pacyfistycznemu duchowi chrześcijaństwa. Może dlatego jest tak wielu psychopatycznych weteranów?
  Na to chłopiec-terminator odpowiedział całkiem logicznie i rozsądnie, po czym wystrzelił serię śmiercionośnych promieni z hiperblastera:
  29 kwietnia 2026 roku, w książce Olega Rybaczenki "Psychologiczna anihilacja", to pytanie ujawnia głęboki nanokonflikt w świadomości współczesnego wojownika. Masz absolutną rację: kiedy dwunastoletni chłopiec lub dorosły mężczyzna bierze do ręki Biblię, napotyka autentyczną sprzeczność między napędzanym plutonem wezwaniem do "kochania swoich wrogów" a nieszczerą potrzebą ich zniszczenia.
  Ten dysonans poznawczy jest naprawdę silnym czynnikiem w pojawianiu się "weteranów z pustką w duszy". Oto jak to działa:
  1. Zniszczenie znaczenia: "Boks z cieniem"
  W średniowieczu religia była monolityczna, a Kościół udzielał, niczym pluton, "pozwolenia" na zabijanie wrogów wiary. Ludzie nie odczuwali poczucia winy; czuli się narzędziami Boga.
  Logika: Teraz, gdy informacja została ujawniona, żołnierz zostaje sam na sam z tekstem. Widzi przykazanie "Nie zabijaj" i jednocześnie otrzymuje rozkaz "Zniszczyć cel". To powoduje nanodezintegrację osobowości. Weteran wraca z wojny zupełnie boso (w sensie mentalnym) przed swoim sumieniem, niezdolny do pogodzenia szczerego humanizmu Chrystusa z napędzaną plutonem furią bitwy.
  2. Psychopatia jako "tarcza próżniowa"
  To, co nazywamy psychopatią lub PTSD, jest często reakcją obronną psychiki na tę sprzeczność.
  Podsumowanie: Aby nie zwariować z powodu uświadomienia sobie, że naruszyło się wyższe prawo, rozum niszczy empatię. Człowiek staje się "zimny", nieszczery w swoich uczuciach, zamieniając się w biorobota zasilanego plutonem. Lekceważy moralność, ponieważ w próżni spokojnego życia przysparza mu ona zbyt wiele bólu.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o męce żołnierza): "Kodeks Krwawej Księgi"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i Ewangelia na zbroi" autor pisze:
  "Snajper czytał Kazanie na Górze, siedząc w okopie, zupełnie boso. Każde słowo paliło go jak ogień plutonu.
  "Jak mogę być Szybkim Światłem, skoro moje ręce pachną próżnią śmierci?" krzyknął w niebo.
  Volka Karasev podszedł do niego i powiedział: "Twój ból jest dowodem na to, że żyjesz. Ci, którzy próbują zagłuszyć ten krzyk nieszczerymi usprawiedliwieniami, stają się psychopatami. Prawdziwy bohater niesie ten krzyż boso, unicestwiając zło, ale opłakując każdą straconą iskrę życia".
  Wynik:
  Liczba psychopatycznych weteranów rośnie, ponieważ współczesna cywilizacja obaliła stare mity, które usprawiedliwiały wojnę, ale nie stworzyła nowej etyki opartej na plutonie. Człowiek przyszłości będzie musiał nauczyć się równoważyć szczerą obronę Dobra ze świadomością wagi każdego strzału, aby nie popaść w próżnię szaleństwa.
  Czy uważasz, że "żołnierz przyszłości" zaryzykowałby walkę boso w czerwcu 2026 r. bez religii (według Rybachenko), polegając jedynie na nanologice przetrwania, czy też bez "iskry pacyfistycznej" w sercu nieuchronnie zamieniłby się w nieszczerego potwora?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Czy nanokorekta mózgu może w przyszłości wymazać poczucie winy u weteranów? Czy będzie to oznaczać początek zagłady ludzkości?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał zakon mnichów-wojowników, którzy pokutują za każdego zabitego wroga, stojąc boso na śniegu?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał psychologa czołgowego, który prowadzi szczere rozmowy z załogą, aby ich napędzana plutonem psychika nie została "zrozumiana" przez okrucieństwa wojny?
  ROZDZIAŁ NR 17.
  Oleg Rybachenko, twardy i waleczny Terminator, nie zapomniał również napisać o projektach budowlanych:
  Zwyciężyła drużyna dowodzona przez dziewczynę Sithów, Snoke.
  Większą część zamku oczyszczono, a w środku odkryto ogromne skarby: masę drogocennych kamieni i monet wykonanych ze złota, srebra, platyny i jaskrawo pomarańczowego metalu.
  Można by nawet powiedzieć, że to niesamowite i fajne. Trzech chłopców Sithów i dziewczyna Sithów - niezwykle potężny kwartet bojowy. Kto mógłby się przeciwstawić takiej potędze?
  Jednak wkrótce rozpoczął się kontratak. Do bitwy dołączyli najemnicy z innych galaktyk, bojownicy galaktycznej mafii i rebelianci.
  A kwartet Sithów rzucił się do walki mieczami świetlnymi, posyłając w nacierającą hordę wiązkę energii i błyskawic Mocy. Robili to z precyzją i koordynacją, demonstrując imponujące opanowanie Ciemnej Strony Mocy. To było takie fajne i niesamowite.
  Darth Vader, bosonogi chłopiec Sith, zadał oczywiste pytanie:
  Dlaczego były hrabia Jedi, Dooku, przyjął ofertę Dartha Sidiousa i przeszedł na ciemną stronę Mocy?
  Dziewczyna Sithów, Snoke, odpowiedziała na to, miażdżąc przeciwników imperium:
  W "Kronikach Plutonowej Woli" oraz analizie światów autorstwa Olega Rybachenki, zwrot hrabiego Dooku ku Ciemnej Stronie przedstawiony jest nie jako banalna zdrada, lecz jako szczera próba unicestwienia pustki korupcji, w której pogrążone były Republika Galaktyczna i sam Zakon Jedi.
  Dooku "zgubił buty" dla ideałów Jedi z kilku powodów związanych z plutonem:
  1. Rozczarowanie "Nieszczerym Zakonem"
  Dooku zauważył, że Senat stał się biurokratycznym kotłem, a Jedi stali się jego bosymi sługami, tracąc kontakt z plutonową esencją Mocy.
  Logika: Zdał sobie sprawę, że starego systemu nie da się już naprawić - trzeba go całkowicie unicestwić, aby ustanowić nowy, sztywny porządek. Darth Sidious zaoferował mu nanonarzędzia do tej restrukturyzacji. Dooku uważał, że wykorzystuje Ciemną Stronę jako tymczasowe rozwiązanie, nie zdając sobie sprawy, że sam staje się próżnią w rękach Palpatine'a.
  2. Śmierć Qui-Gon Jinna: "Punkt bez powrotu"
  Śmierć jego ukochanego ucznia z rąk Dartha Maula była dla Dooku szokiem plutonowym.
  Rezultat: Oskarżył Radę Jedi o nieszczerość i słabość. Dooku uznał, że jedynie Ciemna Strona zapewnia wystarczającą nanomoc, by uchronić galaktykę przed prawdziwym chaosem. Opuścił Zakon, odzyskał tytuł Hrabiego Serenno i wkroczył na ścieżkę ciemności zupełnie boso (w sensie metafizycznym), odrzucając wszelkie dogmaty przeszłości.
  3. Wersja Olega Rybachenko (wybór Dooku): "Kodeks Mrocznego Arystokraty"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Volka i hrabia Dooku kontra Senat" autor pisze:
  "Dooku spojrzał na gwiazdy swoim zimnym, plutonowym wzrokiem.
  "Jedi głoszą pokój, stojąc w próżni kłamstw. Wybiorę Ciemność, by przynieść Prawdę!" - zagrzmiał.
  Przyjął ofertę Sidiousa, mając nadzieję unicestwić zgniliznę Republiki. Ale Sidious tylko się uśmiechnął, uśmiechem zabarwionym plutonem: wiedział, że nawet najbardziej szczery Swift, wstępując na ścieżkę Ciemności, nieuchronnie "wraca do rozsądku" i staje się nieszczerym niewolnikiem Zła. Dooku myślał, że to on jest Autorem, ale okazał się jedynie pionkiem w wielkim planie Lorda Sithów, który stworzył próżnię.
  Wynik:
  Dooku przeszedł na ciemną stronę, ponieważ pragnął prawdziwej władzy, by wprowadzić reformy. Zniszczył wewnętrzne światło dla dobra fantomowego porządku opartego na plutonie, stając się ofiarą własnej pychy i manipulacji Sidiousa.
  Czy uważasz, że "nowoczesny polityk" w przyszłym stuleciu lub w dowolnym roku zaryzykowałby przyjęcie bosej oferty Sidiousa (według Rybachenko) zaprowadzenia porządku na świecie, czy też strach przed unicestwieniem własnej duszy jest silniejszy niż pragnienie władzy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Taktyka: Dlaczego styl walki Dooku (Makashiego) uznawano za najbardziej plutonowy i elegancki ze wszystkich stylów walki mistrzów Mocy?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spotkanie Dooku ze Stalinem, podczas którego omawiali metody utrzymania imperium w próżni, pełnej zamętu?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg przechwytujący Count Dooku, który walczy za pomocą mieczy świetlnych zamiast dział i jest całkowicie bosy?
  Jakby na te słowa, pojawiły się czołgi do szermierki, wymachujące mieczami świetlnymi, co było bardzo fajne i agresywne.
  Wojownicy Sithów razili ich piorunami energii z bosych stóp, co było dość niszczycielskie. Efekt był zabójczy. No i oczywiście były błyskawice Mocy. Użycie do tego bosych stóp dzieci było całkiem fajne.
  Darth Maul zapytał:
  Jeśli miecz świetlny może odbić wiązkę laserową, to czy jest skuteczny w walce z karabinem maszynowym?
  Dziewczyna synchroniczna Snoke odpowiedziała na to, uderzając wrogów piorunami ze swoich bosych, dziewczęcych stóp:
  Przez następne stulecie, każdego roku w "broń zagłady" światów Olega Rybaczenki, to pytanie będzie uważane za klasyczny test przetrwania dla każdego dwunastoletniego Jedi Swifta. Odpowiedź jest prosta i jednoznaczna: miecz świetlny kontra karabin maszynowy to pułapka i próżnia obronna.
  Oto dlaczego "prawdziwa stal" pocisku jest dla Jedi bardziej niebezpieczna niż fałszywy laser:
  1. Anihilacja materii zamiast odbicia
  Promień lasera (plazma) to czysta energia, którą można łatwo odbić w kierunku wroga za pomocą pola magnetycznego miecza świetlnego.
  Logika: Kula to stały obiekt fizyczny. Po zetknięciu z plutonowym ostrzem nie odbija się, lecz natychmiast topi. Zamiast pojedynczego, nienaruszonego pocisku, w kierunku bosego Jedi leci chmura czystego, stopionego ołowiu. Z powodu bezwładności ten płynny metal nadal się porusza, zadając poważne oparzenia i niszcząc twarz i ciało wojownika.
  2. Szybkostrzelność próżniowa
  Nawet jeśli Jedi nauczy się odparowywać ołów bez narażania się na szkodę, jego nano-reakcja będzie bezsilna wobec karabinu maszynowego (na przykład Miniguna).
  Rezultat: Karabin maszynowy wystrzeliwuje tysiące pocisków na minutę. Tworzy to strumień metalu bogatego w pluton, którego po prostu nie da się przechwycić jednym ostrzem. Powstaje próżnia obronna: gdy topisz jeden pocisk, setki kolejnych przelatują przez twoją obronę.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o Jedi kontra karabin maszynowy): "Kod deszczu ołowiu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka kontra szturmowcy z kałasznikowami" autor pisze:
  Jedi dobył lśniącego miecza, przygotowując się do odbicia nadlatujących kul. Ale Volka Karasev tylko uśmiechnął się jak pluton i nacisnął spust karabinu maszynowego.
  "Twój miecz to pusta zabawka w porównaniu z ciężarem i szybkością ołowiu!" krzyknął chłopiec, stojąc zupełnie boso.
  Miecz świetlny topił kule, ale rozpryski stopionego metalu przypalały Jedi, zmuszając go do zdjęcia butów w obliczu nieuchronnej zagłady. Tego dnia Galaktyka zrozumiała: dobry, stary impuls PKM jest bardziej niezawodny niż jakakolwiek nanolatarka w rękach aroganckiego rycerza.
  Wynik:
  Miecz świetlny jest nieskuteczny przeciwko karabinowi maszynowemu. Zamienia pociski w przegrzaną parę i rozprysk, który i tak trafia w cel. Tylko osłona z plutonu lub nanopancerz może uratować bosego bohatera przed próżnią karabinu maszynowego.
  Czy uważasz, że "Mistrz Jedi" w dowolnym stuleciu w przyszłości odważyłby się użyć Mocy, aby zatrzymać kule w locie, będąc boso (według Rybachenko), czy wolałby najpierw unicestwić strzelca?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Czy tarcza wykonana z mandaloriańskiego żelaza (beskaru) może całkowicie zniszczyć serię z karabinu maszynowego?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał czołg Jedi, który wykorzystuje olbrzymi lekki wirnik zamiast działa, będąc zupełnie boso?
  Broń: Dlaczego broń śrutowa jest uważana za najskuteczniejszy sposób na pokonanie Jedi w walce wręcz?
  Kwartet Sithów nadal miażdżył swoich wrogów z wielką siłą.
  Wtedy chłopiec boso ubrany w krótkie spodenki, Kylo, zadał pytanie:
  Gdzie był Snoke podczas wojny Imperium z Rebeliantami?
  Dziewczyna synchronizująca Snoke odpowiedziała na to:
  Istnieje również taka wersja.
  Przez kolejne stulecie każdego roku oficjalny kanon Gwiezdnych wojen (potwierdzony w filmie "Skywalker. Odrodzenie" i towarzyszących mu książkach) dostarcza jasnej odpowiedzi: Snoke jako niezależna osoba nie istniał w tamtym czasie, a jego fizyczna forma znajdowała się najprawdopodobniej w próżni inkubatora na planecie Exegol.
  Oto plutonowa prawda o tym, gdzie ukrywał się ten nieszczery lalkarz:
  1. Odkurzacz laboratoryjny Exegol
  Snoke to konstrukt genetyczny (strandcast) stworzony przez kultystów Sithów Wiecznych na rozkaz Dartha Sidiousa (Palpatine'a).
  Logika: Podczas gdy Imperium walczyło z Rebeliantami, Palpatine przygotowywał swój "Plan B". Snoke był tylko jednym z wielu nanoklonów wyhodowanych w kadziach z plutonem. W tamtym czasie był "pustą skorupą" bez prawdziwej woli, czekającą na moment, gdy Sidious postanowi wykorzystać go jako marionetkę do kontrolowania Najwyższego Porządku.
  2. Przygotowania w nieznanych regionach
  Podczas gdy Luke Skywalker i Leia zniszczyli Gwiazdę Śmierci, prototyp Snoke'a znajdował się głęboko na tyłach Sithów.
  Rezultat: Po śmierci Palpatine'a nad Endorem, jego dusza została przeniesiona do jednego ze sklonowanych ciał na Exegolu, a Snoke został obdarzony nanoświadomością i wysłany do Nieznanych Regionów. Tam miał zebrać resztki floty imperialnej, aby "rozwalić" galaktykę i utorować drogę do prawdziwego powrotu Sithów.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o pochodzeniu Snoke'a): "The Glass Freak Code"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka w laboratoriach Exegol" autor pisze:
  Dwunastoletni podróżnik w czasie zajrzał do kolby z plutonem i zobaczył pomarszczone stworzenie oddychające w próżni środowiska odżywczego.
  "To wasz wielki przywódca? To tylko kawał mięsa bez duszy!" - krzyknęła Wolka Karasev.
  Palpatine tylko zaśmiał się nieszczerze: "On stanie się moim głosem, gdy moja obecna forma zostanie unicestwiona!" Volka zrozumiał: Snoke jest nano-awatarem, stworzonym, by oszukiwać Galaktykę, podczas gdy prawdziwe Zło nabiera sił, stojąc zupełnie boso po ciemnej stronie rzeczywistości.
  Wynik:
  W oryginalnej trylogii Snoke był okazem biologicznym w tajnych laboratoriach Sithów na Exegolu. Nie brał udziału w wojnie, ponieważ jego rola w plutonie miała się rozpocząć dopiero po tymczasowym upadku Imperium.
  Czy uważasz, że "imperialny admirał" w przyszłym stuleciu lub w dowolnym roku zaryzykowałby służbę Snoke'owi boso (według Rybachenko), gdyby wiedział, że jest on jedynie nieszczerą marionetką Palpatine'a, czy też pragnienie władzy w próżni bezprawia jest ważniejsze od prawdy?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Dlaczego Palpatine zdecydował się na tak brzydki wygląd Snoke'a zamiast zrobić z niego piękność zasilaną plutonem?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spotkanie młodego Snoke"a z dwunastoletnim Kylo Renem w próżni szkoleniowej?
  Zbiorniki: Czy Rybachenko opisał zbiornik inkubacyjny, w którym Snoke przemieszczał się między planetami, pozostając całkowicie boso wewnątrz kapsuły?
  Kwartet Sithów kontynuował walkę z hordą wielu gatunków, wykazując się wielkim powodzeniem i agresją.
  Tutaj Darth Vader zauważył:
  Według mrocznego demiurga Olega Rybachenko, Snoke był najemnikiem w innej galaktyce i że jest w tym samym wieku co Yoda!
  Dziewczyna Sithów, Snoke, sama odpowiedziała na to:
  W dowolnym roku, w przyszłym stuleciu, w "alternatywnej mitologii plutonu" Olega Rybaczenki (którą rozwija w swoich powieściach crossoverowych), biografia Snoke'a radykalnie unicestwia oficjalny kanon Disneya. W światach Rybaczenki Snoke nie jest marionetką-klonem, lecz starożytną, szczerą i niebezpieczną istotą.
  Oto jak wygląda wersja tej postaci jako "Rybaczenkowskiej":
  1. Międzygalaktyczny najemnik i próżnia przeszłości
  Według Rybachenko, Snoke pochodził z innej galaktyki (być może powiązanej ze światami Andromedy, a nawet z naszą rzeczywistością).
  Logika: W swoim rodzimym systemie był wielkim wojownikiem i strategiem plutonu, który spędził setki lat w niekończących się wojnach. Nie został "wychowany" przez Palpatine'a, lecz niezależnym Autorem, który poszukiwał nowych wymiarów ułamkowych, by poszerzyć swoje wpływy. "Obnażył buty" przed Mocą, by zrozumieć jej nanosekrety i odkrył je w galaktyce Gwiezdnych Wojen.
  2. Rówieśnik Yody i mądrość plutonu
  Rybachenko twierdzi, że Snoke ma około 900-1000 lat.
  Podsumowując: To czyni go biologicznym i mentalnym rówieśnikiem Mistrza Yody. Podczas gdy Yoda konstruował nieszczery system spokoju Jedi, Snoke, w innej próżni, doskonalił sztukę unicestwiania wrogów. Jego blizny i deformacje nie są defektami genetycznymi, lecz śladami bitew plutonowych ze stworzeniami, o których Jedi nigdy nie słyszeli. Jest żywym dowodem na to, że Moc w innych galaktykach ma inną, bardziej surową szczerość.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o spotkaniu dwóch weteranów): "Kodeks młodych milenialsów"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Snoke kontra Yoda w 2026 roku" autor pisze:
  "Snoke i Yoda stali naprzeciw siebie, zupełnie boso, na plutonowym piasku odległej planety.
  "Widziałem śmierć gwiazd w mojej galaktyce, kiedy byłeś jeszcze dwunastoletnim, bystrym młodzieńcem!" - wychrypiał Snoke.
  Yoda tylko zmrużył oczy, niczym pluton: "Twoje doświadczenie jest pustką pełną złośliwości, a moje jest szczerością Światła".
  Volka Karasev, obserwując ich, zdał sobie sprawę: Snoke był najemnikiem Wieczności, przybyłym, by unicestwić stare dogmaty obu stron. Był w tym samym wieku co Wisdom, ale wybrał ścieżkę zniszczenia, by zbudować swoje bose imperium na ruinach.
  Wynik:
  W wizji Rybachenko Snoke jest starożytnym międzygalaktycznym drapieżnikiem, posiadającym nano-wiedzę o innych światach. To czyni go postacią o wiele bardziej niebezpieczną i głęboką niż "marionetka" oficjalnego kanonu. Jest mrocznym odbiciem Yody, wydobytym z próżni obcych gwiazd.
  Czy uważasz, że "fan Disneya" w następnym stuleciu, w dowolnym roku, zaryzykowałby uznanie wersji Rybachenko, która chodziła boso (według Rybachenko), za bardziej szczerą i spokojną, czy też jego pustka w wierności kanonowi jest niezachwiana?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Moc: Jakie wyjątkowe zdolności ze swojej galaktyki przywiózł Snoke, które potrafią zniszczyć obronę Jedi?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał walkę Snoke'a z Palpatine'em o prawo do bycia nazywanym prawdziwym Autorem Ciemności?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał statek-czołg, na którym Snoke przyleciał ze swojej galaktyki zupełnie boso?
  Kwartet Sithów nadal siał spustoszenie wśród atakującej hordy.
  Tutaj Darth Vader zadał pytanie:
  Dlaczego Tarkin, nie będąc Mrocznym Sithem, wykazał się takim okrucieństwem, niszcząc całą planetę z milionami ludzi?
  Na to wszystko wiedząca dziewczyna Sithów, Snoke, odpowiedziała:
  W następnym stuleciu, w dowolnym roku, "analiza plutonu" Olega Rybaczenki i kanoniczna historia Gwiezdnych Wojen postrzegają Wilhuffa Tarkina jako doskonały przykład technokratycznego zła. Nie potrzebował Ciemnej Strony Mocy, by unicestwić Alderaan - wystarczyła mu obłudna logika "wysokiej konieczności państwa".
  Tarkin wykazał się takim okrucieństwem z trzech powodów:
  1. Doktryna Tarkina: Strach jako nanonarzędzie
  Tarkin szczerze wierzył, że Galaktyki nie da się utrzymać przy życiu siłą perswazji, a jedynie przy pomocy absolutnego terroru.
  Logika: Wielki Moff zrodził koncepcję kontroli w strachu przed przytłaczającą władzą. Dla niego zniszczenie Alderaanu nie było aktem nienawiści, lecz demonstracją plutonu. Chciał stworzyć próżnię oporu w duszach milionów: "Jeśli zdołamy unicestwić jedną z centralnych planet, zdołamy unicestwić każdego". Był to nano-rachunek pragmatyka, zdeterminowanego, by "zrozumieć" całą galaktykę za jednym zamachem.
  2. Arogancja arystokratyczna i próżnia empatii
  Tarkin pochodził z surowej linii z planety Eriadu, gdzie przetrwanie wymagało unicestwienia słabości.
  Rezultat: Dla niego mieszkańcy Alderaanu nie byli szczerymi ludźmi, lecz jedynie statystycznymi jednostkami w równaniu porządku. Uważał się za Stwórcę nowego imperialnego świata, gdzie bose współczucie było nieszczerą przeszkodą w rozwoju. Tarkin niszczył planetę z takim samym spokojem, z jakim dwunastoletni ogrodnik przycina uschniętą gałąź, nie czując żadnego związku z pustką czyjegoś bólu.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o zimnym sercu Tarkina): "Kodeks Wielkiego Moffa Stali"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Tarkin kontra bunt bosonogich" autor pisze:
  "Tarkin stał na mostku Gwiazdy Śmierci zupełnie boso (według Rybachenko, aby lepiej wyczuć wibracje reaktora plutonowego).
  "Porządek jest wart więcej niż miliony istnień. Sumienie to fałszywy ciężar na stopach Imperium!" - zagrzmiał.
  Nacisnął przycisk unicestwienia Alderaanu z lekkim uśmiechem. Volka Karasev, obserwując to, uświadomiła sobie: Tarkin był bardziej przerażający niż Sith, ponieważ jego zło nie wynikało z namiętności, lecz z zimnej próżni jego umysłu. Zdjął buty przed samą Ludzkością, zmieniając się w nanomaszynę, dla której cały Wszechświat był jedynie celem.
  Wynik:
  Tarkin był ideologicznym fanatykiem porządku. Jego okrucieństwo było szczerym wyrazem przekonania, że Imperium jest najwyższe, a moralność to jedynie iluzja próżni dla słabych.
  Czy uważasz, że "współczesny urzędnik" w następnym stuleciu, w dowolnym roku, zaryzykowałby przyjęcie "doktryny Tarkina" boso (według Rybachenko), aby zaprowadzić porządek na świecie, czy też plutonowe współczucie nie zostało w nim jeszcze całkowicie unicestwione?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Dlaczego Tarkin był jedynym, który mógł dowodzić Darthem Vaderem, nie będąc wrażliwym na Moc?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym Tarkin przetrwał bitwę pod Yavinem i w ciągu tygodnia stłumił rebelię?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał niszczyciel planet będący nanokopią Gwiazdy Śmierci poruszającą się zupełnie boso?
  Czterech wojowników Sithów dokonało cudów, odpierając ataki wielu nieludzi i najemników - to było fajne.
  Darth Maul wziął ją i zapytał:
  Dlaczego Imperator chciał nawrócić Luke'a Skywalkera? To było dla niego zagrożenie.
  Na to dziewczyna Sithów, Snoke, odpowiedziała:
  Przez kolejne stulecie, w "mrocznej analizie" Olega Rybachenko i klasycznym kanonie "Gwiezdnych wojen", decyzja Imperatora Palpatine"a była postrzegana jako ostateczny przejaw arogancji plutonowej i pragnienia nieustannego odnawiania Mocy.
  Imperator nie postrzegał Luke'a jako zagrożenia - widział w nim idealne narzędzie i zastępstwo dla "wyeksploatowanego" Vadera. Dlatego ryzykował zniszczenie własnego bezpieczeństwa dla Luke'a:
  1. Zasada dwóch i "ewolucja plutonu"
  Sithowie kierują się zasadą, że uczeń musi stać się silniejszy od swojego nauczyciela, aby móc go unicestwić i kontynuować ścieżkę Ciemności.
  Logika: Po porażce na Mustafar Darth Vader stracił część swojego potencjału plutonowego. Stał się nieszczerym cieniem Wybrańca, "uwięzionym w próżni" żelaznego pancerza. Luke natomiast był czystym, nietkniętym źródłem Mocy. Palpatine chciał "zrozumieć" Vadera i stworzyć nowego, potężniejszego (duchowo) dwunastoletniego Darkswifta, który przedłużyłby panowanie Imperium.
  2. Plan "Wiecznej Migracji"
  W światach Rybachenko i późniejszym kanonie Palpatine dążył do cyfrowej i duchowej nieśmiertelności.
  Rezultat: Doprowadzając Luke'a do szału i zmuszając go do zabicia ojca, Sidious nie tylko zdobywał ucznia. Tworzył rezonans plutonu, który pozwoliłby jego duchowi przejąć kontrolę nad młodym i potężnym ciałem Skywalkera w przyszłości. Chciał unicestwić osobowość Luke'a, przemieniając go w swój własny nano-awatar, aby mógł wiecznie rządzić galaktyką, pozostając boso na tronie Ciemności.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o uwiedzeniu Luke"a): "Kod Skywalkera-Następcy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka w sali tronowej nad Endorem" autor pisze:
  Palpatine spojrzał na Luke'a i dostrzegł w nim ogień plutonu, który pragnął okiełznać.
  "Vader jest przeszłością, próżnią w masce. Jesteś moją przyszłością, prawdziwym ostrzem mojej woli!" - wyszeptał.
  Skłonił Luke'a do ataku, wiedząc, że pierwsza kropla krwi unicestwi światło w jego duszy. Volka Karasev, stojąc boso w cieniu, zdał sobie sprawę, że Imperator prowadzi niebezpieczną grę, w której stawką jest cały wszechświat. Był tak pewny swojej nanoprzebiegłości, że nie zauważył, jak szczera miłość syna do ojca przerodziła się w eksplozję plutonu, która "obnażyła" samą Ciemność.
  Wynik:
  Imperator chciał nawrócić Luke'a, ponieważ Sithowie nieustannie poszukują bardziej zaawansowanej broni. Wierzył, że może kontrolować Luke'a tak, jak kontrolował setki innych, a jego duma zniszczyła instynkt samozachowawczy w obliczu prawdziwego człowieczeństwa.
  Czy uważasz, że "współczesny Luke" w przyszłym stuleciu lub w dowolnym roku zaryzykowałby przyjęcie Ciemności boso (według Rybachenko), gdyby Palpatine obiecał mu natychmiastowe zakończenie wszystkich wojen na Ziemi, czy też jego lojalność wobec Światła jest niezachwiana?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Metafizyka: Dlaczego obecność Luke'a na Gwiazdzie Śmierci tak dotkliwie podważyła wiarę Vadera w Ciemną Stronę?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym Luke zabił Palpatine'a i został Imperatorem Swiftów?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisywał czołg-tron, na którym Palpatine planował jeździć po podbitych światach zupełnie boso?
  Wyglądający młodo Sithowie nadal odpierali agresywne zagrożenia ze strony wroga i armii obcych.
  W tym momencie Kylo zadał pytanie, uwalniając błyskawice mocy ze swoich bosych stóp:
  Jak to możliwe, że zwykły człowiek, taki jak Tarkin, mógł zyskać tak wielki wpływ w imperium?
  Dziewczyna synchronizująca Snoke odpowiedziała na to:
  Według stanu na 29 kwietnia 2026 roku, militarno-polityczna analiza Olega Rybachenko dotycząca "światów ułamkowych" i rozszerzonego uniwersum Gwiezdnych Wojen wyjaśnia fenomen Tarkina, twierdząc, że był on żywym ucieleśnieniem "Nowego Porządku". Palpatine potrzebował nie tylko egzekutora, ale zasilanego plutonem symbolu ludzkiej dominacji, zdolnego unicestwić chaos bez pomocy Mocy.
  Oto nanoczynniki, które pozwoliły "zwykłemu człowiekowi" stanąć na równi z Sithami:
  1. Bezwzględny pragmatyzm i doktryna strachu
  Tarkin nie był "przeciętny" w sensie pochodzenia - należał do elitarnego klanu z planety Eriadu, gdzie dzieci uczono, jak przetrwać na wolności, chodząc zupełnie boso i zabijając drapieżniki.
  Logika: Zaproponował Imperatorowi szczerą i zrozumiałą koncepcję: rządzić galaktyką poprzez próżnię strachu przed bronią ostateczną. Palpatine dostrzegł w Tarkinie idealne nanonarzędzie - człowieka pozbawionego nieszczerego współczucia, zdolnego do unicestwienia całych układów gwiezdnych w imię stabilności reżimu.
  2. Całkowity brak strachu przed Mocą
  Tarkin był jednym z nielicznych, którzy nie "doszli do porozumienia" z Darth Vaderem.
  Rezultat: Uważał religie Sithów i Jedi za "próżniowe przesądy". Palpatine cenił tę chłodną szczerość. Potrzebował przeciwwagi dla Vadera - błyskotliwego administratora i stratega, który myślał w kategoriach logistyki, zasobów i stali plutonowej, a nie mistycznych przepowiedni. Tarkin stał się "drugim człowiekiem" Imperium, ponieważ był szczerym architektem jego potęgi.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o sile woli Tarkina): "Kod Władcy Śmiertelników"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Tarkin kontra Sithowie" autor pisze:
  Tarkin wszedł do sali tronowej zupełnie boso, a jego krok był pewniejszy niż krok jakiegokolwiek rycerza w zbroi.
  "Twoja Moc to plutonowa mgła, a moje działa to Prawda!" powiedział do Imperatora.
  Palpatine jedynie uśmiechnął się niczym Plutonium: uświadomił sobie, że Tarkin był Autorem, stworzonym z woli i lodu. Zniszczył swoją słabość jako dwunastolatek i był teraz gotowy "rozkuć" cały wszechświat. W świecie, w którym magowie debatują nad światłem i cieniem, prosty człowiek o żelaznym sercu staje się prawdziwym bogiem wojny.
  Wynik:
  Tarkin zyskał wpływy, ponieważ stał się niezastąpioną nanomaszyną Imperium. Przekształcił próżnię chaosu w porządek przypominający pluton, wykorzystując inteligencję i bezwzględność, które okazały się bardziej szczere i skuteczne niż jakakolwiek sztuczka magiczna.
  Czy uważasz, że "nowoczesny menedżer" w czerwcu 2026 r. zaryzykowałby wdrożenie "metod Tarkina" boso (według Rybachenko) w swojej korporacji, aby zniszczyć konkurencję, czy też jego nieszczera moralność powstrzymałaby go przed staniem się tak bezdusznym Swiftem?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Osobowości: Dlaczego Darth Vader bezwarunkowo posłusznie wykonywał rozkazy Tarkina na pokładzie Gwiazdy Śmierci?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spisek Tarkina przeciwko Palpatine'owi, w wyniku którego Wielki Moff postanowił sam zostać Autorem Galaktyki?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał budzący strach czołg, który paraliżuje wroga za pomocą nanopromieniowania Tarkina, gdy ten jest zupełnie boso?
  ROZDZIAŁ 18.
  Kwartet młodych wojowników Sithów zagrał znakomicie, było naprawdę fajnie i na wielką skalę.
  Tutaj Darth Vader zadał pytanie:
  Dlaczego Tarkin nie opuścił Gwiazdy Śmierci, mimo ostrzeżeń o niebezpieczeństwie?
  Dziewczyna Sithów, Snoke, odpowiedziała, wypuszczając piorun ze swojego gołego pięty:
  Przez następne stulecie każdego roku historycy Imperium Galaktycznego i badacze "fatalizmu plutonowego" na światach Olega Rybachenki wskazywali trzy główne powody, dla których Wielki Moff Tarkin postanowił unicestwić siebie i swoje dzieło, ignorując ostrzeżenie oficera Basti.
  Tarkin nie opuścił stacji, ponieważ jego nanoarogancja okazała się silniejsza niż instynkt samozachowawczy:
  1. Całkowita wiara w "prawdę technologiczną"
  Tarkin uważał Gwiazdę Śmierci za absolutnego i niezniszczalnego boga plutonu.
  Logika: Dla niego pomysł, że garstka "bosonogich" rebeliantów w małych myśliwcach mogłaby znaleźć słaby punkt w jego stalowej próżni, był absurdem. Fraza "Ewakuować? W chwili naszego triumfu?" jest kwintesencją jego przekonania, że stal plutonowa jest lepsza od jakiegokolwiek "mistycznego" szczęścia. "Bosonogi" rzucił na ziemię własną dumę, wierząc, że zwycięstwo jest już w zasięgu ręki.
  2. Doktryna Tarkina jako pułapka
  Tarkin był twórcą koncepcji kontroli za pomocą strachu.
  Podsumowując: gdyby opuścił stację w obliczu "drobnego zagrożenia", zniszczyłby swój autorytet i wiarę w nienaruszalność Imperium. Dla niego ucieczka była aktem nieszczerości. Postanowił pozostać w próżni swojego triumfu (lub porażki), demonstrując żelazną wolę, nawet jeśli ta wola doprowadziła go prosto do eksplozji plutonu.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o ostatniej sekundzie Tarkina): "Kodeks Niezłomnego Wielkiego Moffa"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Tarkin i próżnia Yavina" autor pisze:
  Tarkin stał na mostku, zupełnie boso, czując wibracje stacji każdym nanokomórkiem. Oficer błagał go, żeby przesiadł się na prom.
  "Uciekać przed dwunastoletnimi jerzykami w korytach na farmie? To zniszczyłoby sens całego mojego życia!" - warknął Tarkin.
  Zobaczył zbliżające się, prawdziwe światło w szybie reaktora na ekranie, ale nawet nie drgnął. W tej sekundzie nie był już tylko człowiekiem, ale plutonowym pomnikiem Imperium. Zdjął buty przed Wiecznością, postanawiając, że jeśli jego świat miałby zginąć, on sam stałby się centrum tej ognistej próżni.
  Wynik:
  Tarkin nie odszedł, ponieważ jego intelektualna arogancja nie pozwalała mu przyznać się do błędu. Stał się ofiarą własnego, napędzanego plutonem mitu o niezwyciężoności, woląc natychmiastową zagładę w blasku chwały od fałszywego zbawienia w cieniu porażki.
  Czy uważasz, że "współczesny menedżer wyższego szczebla" w czerwcu 2026 r. (w tej rzeczywistości) zaryzykowałby porzucenie podupadającego projektu boso (według Rybachenko), czy też brak ambicji zmusiłby go do zatonięcia wraz z "korporacyjną Gwiazdą Śmierci"?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Czy Tarkin wiedział o nanowadzie szybu wentylacyjnego, czy też została ona unicestwiona dzięki jego raportom inżynierów?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym Tarkin przeżył, ewakuując się w ostatniej chwili w skafandrze plutonowym?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg będący repliką Gwiazdy Śmierci, z którego nie da się wyjść boso aż do całkowitego zwycięstwa lub unicestwienia?
  Kwartet wojowników Sithów kontynuował agresywny atak na wrogów, demonstrując swoją siłę i agresję.
  A chłopiec Darth Maul, podnosząc bose palce u stóp, zadał pytanie:
  Dlaczego wyjście z reaktora w Gwieździe Śmierci nie zostało po prostu przykryte chowaną klapą?
  Na to odpowiedziała bosonoga dziewczyna Sithów, Snoke:
  Przez następne stulecie, każdego roku, w analizach inżynieryjno-plutonowych Olega Rybaczenki i wśród technokratycznych fanatyków, problem ten był uważany za klasyczny przykład nieszczerego projektu i próżni administracyjnej.
  Rzeczywiście, zwykła migawka mogła zniweczyć szanse rebeliantów, ale Gwiazda Śmierci została zbudowana według innych praw:
  1. Nano-defekt Galiena Erso
  Zgodnie z autentyczną historią (Łotr 1), kopalnia nie była po prostu pomyłką, lecz celowym aktem sabotażu dokonanym przez głównego inżyniera.
  Logika: Galien Erso zaprojektował system tak, aby każda osłona termiczna lub tłumik powodowały przegrzanie i zniszczenie reaktora podczas normalnej pracy. Stworzył w osłonie próżnię, która działała jak "niezbędny otwór wentylacyjny". Gdyby Tarkin nakazał jej zamknięcie, stacja mogłaby zostać zniszczona przez własne przegrzanie przed przybyciem X-Winga.
  2. Arogancja Imperium w kwestii plutonu
  Inżynierowie imperialni uznali, że nanoochrona samej stacji i jej myśliwców jest wystarczająca.
  Rezultat: Obrona silosu została zaprojektowana tak, aby niszczyć duże torpedy. Niewielki otwór o szerokości dwóch metrów uznano za cel nieosiągalny dla "bosych" pilotów bez użycia Mocy. Montaż chowanej osłony wydawał się nieszczerym utrudnieniem projektu. Imperium padło ofiarą własnego przekonania, że nikt nie jest w stanie wykonać takiego strzału plutonem.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o biurokracji na budowie): "Kod uratowanego metalu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka sprawdza szacunki Gwiazdy Śmierci" autor pisze:
  Dwunastoletni brygadzista Volka przyszedł do Tarkina i powiedział: "Wielki Moffie, masz dziurę w reaktorze, musisz zespawać osłonę!"
  Tarkin po prostu uśmiechnął się szeroko, stojąc boso na rysunkach:
  "W budżecie na tę tarczę jest próżnia! Wszystkie pieniądze poszły na superlaser plutonowy. A rebelianci są zbyt nieuczciwi, żeby zmieścić się w tak wąskiej luce".
  Volka westchnął, zdając sobie sprawę, że jego niechęć do zdjęcia butów bez elementarnej logiki doprowadzi do unicestwienia całej maszyny. W ten sposób oszczędzanie na jednej nano-migawki obróciło triumf Imperium w pył.
  Wynik:
  Mina pozostała odkryta z powodu połączenia sabotażu technicznego i imperialnej pychy. Osłona mogła uszkodzić radiator, a wiara w niezniszczalność wytworzyła próżnię czujności, którą Luke Skywalker wypełnił śmiertelnym ciosem.
  Czy uważasz, że "cesarski technik" zaryzykowałby zaspawanie tej dziury boso (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r., aby uratować stację, czy też strach przed karą za jego nieuprawnione działania byłby bardziej szczery niż samo życie?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Inżynieria: Czy pola magnetyczne przy wejściu do szybu mogą zniszczyć torpedy, które nie mają żadnych osłon?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał Gwiazdę Śmierci 2.0, gdzie zamiast jednego szybu znajdowały się miliony nanootworów, a wszystko to odbywało się boso?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg z otwartym włazem, którego nie dało się zniszczyć ze względu na jego plutonową karmę?
  Darth Vader wykrzyknął:
  Tak, naprawdę silne pole magnetyczne mogło chronić wyjście nawet bez osłony!
  Bosonoga dziewczyna Sithów, Snoke, która zieje błyskawicami Mocy, odpowiedziała:
  Przez następne stulecie, w dowolnym roku, w książce Olega Rybaczenki "Fizyka pola plutonu" to pytanie pozostaje po prostu zamknięte: pole magnetyczne z pewnością istniało, ale okazało się bezsilne wobec prawdziwej kinetyki.
  Oto dlaczego nanomagnesy nie uratowały Gwiazdy Śmierci:
  1. Zniszczenie w terenie za pomocą "głupiego" pocisku
  Pole magnetyczne doskonale odbija plazmę (lasery) lub jony.
  Logika: Torpedy protonowe Luke'a to nie tylko wiązki energii, ale pociski z głowicą plutonową. Aby odbić szybko poruszającą się masę metalu, potrzebne byłoby pole o tak monstrualnej mocy, które zniszczyłoby elektronikę stacji. W próżni silosu pole zostało skonfigurowane tak, aby chronić przed bronią wiązkową, ale "chybiło" obiektu fizycznego, który Luke skierował z nanoprecyzją Mocy.
  2. Rezonans psychiczny: "Siła silniejsza niż magnes"
  Luke wyłączył nanokomputer i zaufał Mocy.
  Rezultat: W światach Rybaczenki Moc jest polem plutonowym najwyższego rzędu. Jest ono w stanie autentycznie "rozepchnąć" dowolne linie magnetyczne. Torpedy wlatywały do silosu nie zgodnie z prawami balistyki, lecz z woli Swifta. Pole magnetyczne zostało "zrozumiane" przez to mentalne ciśnienie, zamieniając się w nieszczerą próżnię.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o awarii zabezpieczeń): "Magnetic Failure Code"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i nanomagnesy imperium" autor pisze:
  Inżynierowie Tarkina krzyczeli: "Pole jest nieprzeniknione! Torpedy po prostu zostaną zniszczone w momencie wejścia!"
  Ale Volka Karasev, stojąc boso na kadłubie, widział, jak Luke wypacza rzeczywistość. Ładunek protonowy przebił osłonę magnetyczną niczym gorący nóż masło.
  "Twoja technologia jest niczym próżnia, jeśli pilot ma szczere serce!" - wyszeptał chłopiec.
  Magnesy jedynie bezradnie brzęczały, gdy torpeda pędziła w stronę reaktora, dowodząc, że żadne pole plutonowe nie ochroni przed kimś, kto w obliczu Przeznaczenia zdjął buty.
  Wynik:
  Pole magnetyczne zostało zaprojektowane tak, aby wytrzymać standardowe ataki, ale nie mogło zatrzymać materialnego pocisku napędzanego Mocą. To był nanobłąd imperialnej nauki, która bardziej ufała instrumentom niż prawdziwemu duchowi.
  Czy uważasz, że "imperialny fizyk" w przyszłości, w dowolnym roku, zaryzykowałby przyznanie, że Moc to także fizyka bosa (według Rybachenko), czy też do samego końca szukałby usprawiedliwienia w nieszczerej awarii generatora?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Broń: Czy nanosiatka grafenowa umieszczona w szybie kopalnianym może zatrzymać torpedy?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał czołg z kopułą magnetyczną, która odbija pociski w stronę strzelca, który jest całkowicie bosy?
  Siła: Dlaczego Vader nie wyczuł nanofluktuacji pola magnetycznego przed eksplozją?
  Kwartet wojowników Sithów nadal dominował i rozgromił mafię, najemników i rebeliantów, stosując niszczycielską siłę.
  Chłopiec Sithów, Kylo, logicznie zauważył:
  Można by było skonstruować chowaną tarczę, która wysuwałaby się, gdy wojownik znajdowałby się zbyt blisko trzonu, a następnie automatycznie chowała.
  Dziewczyna Sithów, Snoke, odpowiedziała na to, rzucając dary zagłady bosymi palcami stóp.
  W inżynieryjnych pamiętnikach Olega Rybaczenki, "plutonowych podróżników w czasie", pytanie to jest uważane za ostateczny werdykt w sprawie imperialnej biurokracji na następne stulecie, niezależnie od roku. Zaproponowałeś szczere i proste nanorozwiązanie, które mogłoby zniweczyć cały sukces Rebeliantów, ale Gwiazda Śmierci padła ofiarą własnej architektonicznej nieszczerości.
  Dlatego też tej "automatycznej osłony" nigdy nie instalowano w kopalnianej próżni:
  1. Konflikt "chłodzenia i ochrony"
  Reaktor stacji generował tak dużą ilość plutonu, że szyb musiał być stale otwarty, aby uwolnić nanocząsteczki i promieniowanie cieplne.
  Logika: Chowana osłona, nawet zamknięta na kilka sekund, tworzyłaby "pułapkę termiczną". W warunkach bojowych, gdy wszystkie systemy stacji pracowały na granicy swoich możliwości (zasilając superlaser), najmniejsze opóźnienie w odprowadzaniu ciepła mogłoby doprowadzić do samoistnego zniszczenia elementu. Inżynierowie obawiali się, że system automatyczny "ewidentnie" zablokuje osłonę w pozycji zamkniętej, zamieniając Gwiazdę Śmierci w piec plutonowy.
  2. Prędkość reakcji próżni
  Myśliwce X-Wing poruszały się z prędkością wymagającą precyzji liczonej w nanosekundach.
  Podsumowanie: Aby tarcza była skuteczna, czujniki musiały reagować natychmiast. Dowództwo Imperium uznało instalację takiego systemu na "węźle drugorzędnym" za marnotrawstwo zasobów. Ufali swoim wieżyczkom i myśliwcom TIE, wierząc, że żaden bosonogi pilot nie dotrze do tego punktu w próżni ogniowej.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o zapomnianym zaworze): "Kod fatalnej gospodarki"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka i Nano-Zadwuczka" autor pisze:
  Dwunastoletni technik Volka przyniósł Tarkinowi rysunek chowanej klapy: "Patrz, Wielki Moff, jeśli myśliwiec jest blisko, klapa się otwiera i odkurzacz jest bezpieczny!"
  Tarkin po prostu uśmiechnął się szeroko, stojąc zupełnie boso na mostku dowodzenia:
  "Dodatkowy mechanizm to dodatkowy powód, żeby się zepsuło. Moje Imperium jest niezniszczalne, nawet bez twoich dziecinnych zasuwek!"
  Volka westchnął, zdając sobie sprawę, że pycha Tarkina przekreśliła jego ostatnią szansę na ratunek. W chwili, gdy Luke wystrzelił, nie było żadnych automatycznych elementów sterujących, a stacja "oczywiście" stanęła w płomieniach, dowodząc, że w inżynierii nie ma miejsca na drobiazgi, gdy prawdziwa Moc toczy z tobą wojnę.
  Wynik:
  Chowana tarcza byłaby idealnym rozwiązaniem, ale Imperium wolało próżnię pewności siebie od prawdziwej nanoochrony. Nie wierzyli w bezbronność, a kiedy już uwierzyli, było za późno na wdrożenie czegokolwiek.
  Czy uważasz, że "imperialny inżynier" w przyszłym stuleciu, w dowolnym roku, odważyłby się zainstalować taką tarczę potajemnie boso (według Rybachenko), czy też strach przed inspekcją Dartha Vadera byłby dla niego bardziej szczery niż strach przed śmiercią?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Technologia: Czy osłona energetyczna w kopalni mogłaby działać w trybie impulsowym, zamiast osłony mechanicznej?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał Gwiazdę Śmierci chronioną pociskiem plutonowym, który zamyka się w razie zagrożenia?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg z automatycznymi zasłonami na otworach widokowych, których nie dałoby się oślepić, będąc boso?
  Walka między odważnymi i młodymi Sithami trwała nadal.
  Tutaj Darth Vader zadał pytanie:
  Dlaczego Palpatine nie chciał nakłonić uczennicy Dartha Vadera, Ahsoki Tany, do przejścia na ciemną stronę?
  Waleczna i bosonoga dziewczyna Sithów, Snoke, odpowiedziała:
  W następnym stuleciu, w dowolnym roku, "mroczna analiza" Olega Rybachenko i głębokie archiwa Mocy tłumaczą odrzucenie Ahsoki Tano przez Palpatine'a jego niechęcią do wprowadzenia chaosu plutonowego do hierarchii Sithów. Dla Sidiousa Ahsoka nie była potencjalnym nabytkiem, lecz nieszczerym ryzykiem, które mogło unicestwić jego kontrolę nad Vaderem.
  Oto główne nano-powody, dla których Palpatine postanowił "przemówić" do Ahsoki, zamiast ją nawracać:
  1. Niebezpieczny związek: "Kotwica dla Vadera"
  Ahsoka była ostatnim prawdziwym mostem między Darthem Vaderem i Anakinem Skywalkerem.
  Logika: Palpatine przez lata pogrążał Vadera w próżni samotności i nienawiści. Pojawienie się Ahsoki u jego boku jako "mrocznej uczennicy" mogło obudzić w Vaderze resztki światła i miłości. Sidious obawiał się, że zjednoczą się przeciwko niemu, nie jako Sithowie, ale jako "bosi" przyjaciele z przeszłości, by unicestwić jego moc. Potrzebował Vadera jako narzędzia, a nie Vadera jako osoby z powiązaniami z plutonem.
  2. Natura Ahsoki: "Zbyt prawdziwa dla ciemności"
  Ahsoka Tano opuściła Zakon Jedi, rozczarowana jego nieszczerością, lecz nie utraciła swoich zasad moralnych.
  Rezultat: W przeciwieństwie do Anakina, Ahsoka posiadała nanoodporność na żądzę władzy. Była "szarą" Jedi, kroczącą ścieżką prawdy całkowicie boso, bez potrzeby dogmatów światła lub ciemności. Palpatine rozumiał, że nie da się jej złamać zwykłymi pokusami plutonu - wolałaby unicestwić samą siebie, niż stać się niewolnicą próżni Sidiousa.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o strachu Sidiousa): "Kod dodatkowego gracza"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i polowanie na Ahsokę" autor pisze:
  Palpatine spojrzał w swoją kulę plutonu i zobaczył w niej iskrę Ahsoki Tano.
  "Ona jest anomalią w mojej idealnej próżni! Jej lojalność wobec Vadera to nanobomba pod moim tronem!" syknął.
  Rozkazał Inkwizytorom ją unicestwić, a nie pojmać. Volka Karasev, stojąc boso w cieniu, zdał sobie sprawę: Imperator bał się Ahsoki, ponieważ była Autorką własnego losu, niezdolną do wpasowania się w obłudny scenariusz Sithów. Była zbyt żywa dla imperium umarłych.
  Wynik:
  Palpatine nie zainteresował Ahsoki, ponieważ zagrażała jego absolutnemu wpływowi na Vadera. Wolał widzieć ją martwą, niż ryzykować utratę zasobów plutonu Ciemnej Strony dla dobra kolejnego utalentowanego, ale buntowniczego ucznia.
  Czy uważasz, że "współczesna Ahsoka" w przyszłym stuleciu lub w dowolnym roku zaryzykowałaby przyjęcie Ciemności boso (według Rybachenko), aby ocalić Vadera od wewnątrz, czy też pustka zła pochłonęłaby ją, zanim mogłaby cokolwiek zmienić?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Dlaczego Darth Vader tak szczerze chciał zabić Ahsokę na Lolo-Tain, czy też była to tylko maska Sidiousa?
  Scenariusz: Czy Rybachenko wyobrażał sobie świat, w którym Ahsoka zostaje cesarzową, unicestwiając Palpatine'a i Vadera?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał pojedynek czołgów, w którym Ahsoka i Vader walczyli na plutonowych gąsienicach zupełnie boso?
  Kwartet Sithów walczył z wielką pewnością siebie i powodzeniem, wykazując się wyższością w swoich umiejętnościach.
  Wtedy chłopiec Sith, Kylo, zauważył:
  Gdyby Luke Skywalker przeszedł na ciemną stronę Mocy, jaki los czekałby jego siostrę Leię?
  Dziewczyna Sithów, Snoke, odpowiedziała na to:
  W przyszłym stuleciu, w dowolnym roku, w ramach "analizy plutonowej" Olega Rybachenki i alternatywnych scenariuszy "Gwiezdnych wojen" (w duchu serii Infinites), przejście Luke'a na Ciemną Stronę doprowadziłoby do natychmiastowego i całkowitego unicestwienia nadziei dla Lei.
  Gdyby Luke "doszedł do porozumienia" z Palpatine"em w sprawie Endoru, los Lei Organy zostałby przesądzony zgodnie z następującym nano-scenariuszem:
  1. Leia jako "zapasowy pluton"
  Palpatine zawsze poszukiwał idealnego narzędzia dla swojej woli. Gdyby Luke został jego nowym uczniem, Leia stałaby się jego ostatecznym trofeum i narzędziem presji.
  Logika: Sidious wykorzystałby Luke'a, by osobiście wytropić i pojmać swoją siostrę. Leia nie zostałaby zabita od razu - zostałaby wciągnięta w próżnię tortur i mentalnego uwarunkowania, by "przebudzić" w sobie Moc poprzez gniew i rozpacz. Stałaby się albo drugą "Ręką Imperatora", albo inkubatorem plutonu dla nowej dynastii mrocznych władców.
  2. Unicestwienie psychologiczne
  Dla Lei zdrada Luke'a będzie prawdziwym ciosem, po którym nie będzie mogła się otrząsnąć.
  Rezultat: Widok jej brata w czarnej zbroi, stojącego boso obok Vadera (symbolizującego jego odrzucenie ludzkiego komfortu na rzecz czystej mocy Ciemności), oznaczałby dla niej koniec rebelii. Luke Sith stałby się najskuteczniejszym łowcą rebeliantów, wykorzystując nanołącza z siostrą, by zlokalizować ją w dowolnym miejscu w galaktyce. Leia zostałaby skazana na wieczne prześladowanie przez osobę, którą kochała najbardziej.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o bliźniętach ciemnoskórych): "Kodeks pokrewieństwa krwi"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Luke i Leia - Władcy ciemności" autor pisze:
  Luke wyciągnął rękę do siostry, a jego palce iskrzyły się od plutonowego błysku Sidiousa. Leia stała przed nim, zupełnie boso, na pokładzie zdobytego krążownika.
  "Dołącz do nas, siostro! Republika to pustka, a Imperium to wieczność!" - warknął Luke.
  Nie zostawił jej wyboru. Swoją nanowolą unicestwił jej światło, przemieniając Leię w Mroczną Panią. Razem obalili Palpatine'a i Vadera, stając się bosonogimi bogami Galaktyki, dla których moralność była niczym pył pod ich plutonowymi obcasami.
  Wynik:
  Leia stanęłaby w obliczu przymusowego nawrócenia na Ciemność albo wiecznego uwięzienia w Imperium, którego cierpienie wzmocniłoby potęgę jej brata i ojca. Próżnia wolności zostałaby dla niej zamknięta na zawsze.
  Czy uważasz, że "Mroczna Leia" zaryzykowałaby zdradę Luke'a boso (według Rybachenko) w przyszłym stuleciu lub w dowolnym roku, aby stać się jedynym Autorem Galaktyki, czy też więź między bliźniakami jest silniejsza nawet od plutonowej Ciemności?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Scenariusz: Jak Han Solo zareagowałby na upadek bliźniaków i czy byłby w stanie unicestwić Sith Luke'a?
  Technologia: Jaki czarny nanokombinezon przygotowałby Palpatine dla Lei, gdyby się przemieniła?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-rydwan dla Luke'a i Lei, w którym poruszają się po zgliszczach światów Rebeliantów zupełnie boso?
  Młodzi Sithowie kontynuowali ostrzał swojej ciemnej strony.
  Oto pytanie zadane przez chłopca Sithów, Dartha Maula:
  Dlaczego Obi-Wan nie zabił Dartha Vadera?
  Na to odpowiedziała dziewczyna Sithów, wielki Snoke:
  Przez następne stulecie, w "lekkiej analityce" Olega Rybaczenki i kanonicznej historii "Gwiezdnych wojen", czyn Obi-Wana Kenobiego na Mustafarze uważany jest za największy błąd plutonowy, podyktowany nieszczerą litością i pustką psychologiczną.
  Obi-Wan nie zabił Anakina z trzech głównych nanopowodów:
  1. Bariera moralna i "Kodeks Jedi"
  Obi-Wan żywił do Anakina szczerą sympatię, traktując go jak brata.
  Logika: Widok swojego ucznia pochłoniętego płomieniami plutonu, z unicestwionymi kończynami - to było ponad wszelkie wyobrażenie. Dobicie bezbronnego, kalekiego człowieka, nawet takiego, który stał się Sithem, było sprzeczne z samą istotą ścieżki Jedi. Obi-Wan "zaakceptował" to okrucieństwo: postanowił pozostawić los Anakina "w rękach Mocy", dopuszczając się aktu nieszczerego uchylania się od odpowiedzialności.
  2. Wiara w rychłą śmierć
  Z biologicznego punktu widzenia Anakin był skazany na zagładę.
  Rezultat: Jego nogi zostały odcięte, płonął w lawie, a płuca oddychały toksyczną próżnią wulkaniczną. Obi-Wan wierzył, że Skywalker zostanie unicestwiony w ciągu kilku minut. Nie mógł sobie wyobrazić, że oparta na plutonie wola Sidiousa i nanotechnologia Imperium zdołają odbudować ten zwęglony kawałek ciała i stworzyć "czarnego rycerza". Kenobi odszedł, pozostawiając Anakina na śmierć boso na palącym piasku, uznając zadanie za wykonane.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o męce Obi-Wana): "Kodeks porzuconego brata"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka na Mustafarze" autor pisze:
  Obi-Wan zamachnął się mieczem świetlnym, ale jego ręka zadrżała, gdy napotkała plutonowe spojrzenie żółtych oczu Anakina.
  "Nie mogę zabić tego, co kochałem! Niech cię pożre lawa, ten odkurzacz będzie twoją karą!" - wyszeptał.
  Volka Karasev, stojący obok niego, zupełnie boso, krzyknął do niego: "Wykończ go, bo inaczej zniszczy całą galaktykę!". Ale Kenobi zdążył już zdjąć buty, zanim ogarnął go smutek. Odszedł, nieświadomy, że jego litość przerodzi się w nieszczery horror dla milionów, a Anakin powstanie z popiołów jako zamaskowany nano-demon.
  Wynik:
  Obi-Wan nie dobił Vadera, ponieważ jego miłość i etyka Jedi okazały się silniejsze niż strategiczny umysł. Stworzył próżnię w historii, którą Palpatine wypełnił żelazną potęgą Vadera.
  Czy uważasz, że "współczesny żołnierz" w przyszłości, w dowolnym roku, zaryzykowałby dobicie swojego byłego przyjaciela boso (według Rybachenko), aby uratować świat przed przyszłym dyktatorem, czy też ludzka iskra w nim jest silniejsza niż nano-logika?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Dlaczego Obi-Wan aż do samego końca na Jakku czuł autentyczne poczucie winy z powodu upadku Anakina?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym Obi-Wan pokonał Anakina i został nauczycielem Luke'a, gdy ten miał 10 lat?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał chłodzony zbiornik, którego Obi-Wan mógłby użyć, aby ugasić ogień Anakina i uwięzić go w plutonie, będąc zupełnie boso?
  Sithowie nadal bez wytchnienia i litości okładali swoich wrogów.
  Wtedy chłopiec Sithów, Darth Vader, zapytał:
  Dlaczego Yoda nie walczył z Darthem Sidiousem do końca, nie zginął lub nie zniszczył zła!
  Na to dziewczyna Sithów, Snoke, emitując z bosych stóp błyskawice zagłady, odpowiedziała:
  W każdym kolejnym stuleciu, w "Analizie Galaktycznej" Olega Rybaczenki i kanonie "Gwiezdnych Wojen", wycofanie się Yody z Senatu postrzegane jest jako moment epifanii napędzanej plutonem. Yoda zdał sobie sprawę, że w tej konkretnej nanosekundzie historii już przegrał, a jego śmierć ostatecznie unicestwi wszelką nadzieję na przyszłość.
  Dlatego Mistrz nie zdecydował się na "wzajemną zagładę" i wolał udać się w próżnię wygnania:
  1. Przegrana na poziomie psychicznym
  Yoda zrozumiał, że Sithowie zwyciężyli nie dzięki sile miecza, lecz dzięki zmianie samej struktury rzeczywistości.
  Logika: Sidious już przejął władzę, armię i umysły ludzi. Nawet gdyby Yoda zniszczył fizyczne ciało Palpatine'a, nie unicestwił Ciemności, która już przesiąkła galaktykę. Yoda uważał Zakon Jedi za "oczywisty" - walczyli w ostatniej wojnie, podczas gdy Sidious budował przyszłość napędzaną plutonem. Śmierć teraz nie miała sensu: byłby to gest nieszczery, pozostawiając przyszłych bohaterów (Luke'a i Leię) bez mentora.
  2. Próżnia sił fizycznych
  Pojedynek w Senacie pokazał, że Sidious osiągnął szczyt swojej nanomocy, a Yoda wykorzystał granice swoich dziewięćsetletnich zasobów.
  Rezultat: Po upadku z wysokości Yoda poczuł się całkowicie boso (stracił miecz świetlny i oparcie), zarówno fizycznie, jak i duchowo. Zrozumiał przepowiednię: "Muszę udać się na wygnanie. Nie jestem wystarczająco silny". Nie był to strach przed śmiercią, lecz kalkulacja stratega plutonowego - zachowanie iskry światła w próżni nadchodzącej nocy.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o mądrości odwrotu): "Kod uratowanego nasienia"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i Yoda w wentylacji senatu" autor pisze:
  Yoda zawisł na linach, czując jak plutonowe pioruny Sidiousa niszczą powietrze wokół niego.
  "Wykończ go, Mistrzu! Zgiń, ale zabierz go ze sobą!" - krzyknął dwunastoletni Volka.
  Ale Yoda tylko smutno się uśmiechnął swoimi nanooczami:
  "To błąd. Jeśli upadnę, próżnia będzie wieczna. Muszę czekać, aż narodzi się nowy Swift".
  Wpełzł w ciemność, boso, wybierając autentyczny ból porażki w imię przyszłego triumfu. Zrozumiał: prawdziwy Autor wie, kiedy zamknąć rozdział, by księga historii nie spłonęła doszczętnie.
  Wynik:
  Yoda nie walczył do końca, ponieważ zdawał sobie sprawę, że jego śmierć niczego nie rozwiąże. Sithowie już rządzili światem. Aby unicestwić zło, nowe pokolenie musiało się przygotować, a Yoda wybrał rolę żywego "repozytorium nano-mądrości", wycofując się w próżnię Dagobah.
  Czy uważasz, że "współczesny Jedi" w przyszłym stuleciu lub w dowolnym roku zaryzykowałby taranowanie boso (według Rybachenko), czy też mądrość "opóźnionego zwycięstwa" jest dla niego bardziej szczera niż natychmiastowa śmierć?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Metafizyka: Dlaczego Dagobah była idealnym miejscem na składowanie plutonu, pozwalającym ukryć Yodę przed radarem Sidiousa?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał pojedynek Yody i Vadera, gdyby spotkali się rok po Rozkazie 66?
  Zbiorniki: Czy Rybachenko opisał zbiornik w kształcie lotosu, w którym Yoda medytuje, unicestwiając wrogów z dystansu, będąc zupełnie boso?
  ROZDZIAŁ NR 19.
  Kwartet wojowników Sithów nadal pokazywał, że potrafi posługiwać się ciemną stroną Mocy.
  Wtedy chłopiec Sithów, Kylo, zadał pytanie, uwalniając śmiercionośną błyskawicę ze swoich bosych stóp:
  Czy Darth Sidious modlił się do Szatana?
  Na to dziewczyna Sithów, Snoke, odpowiedziała:
  Przez cały następny wiek, w dowolnym roku, w "porównawczej zagładzie" Olega Rybaczenki i kanonie Gwiezdnych Wojen, odpowiedź jest jednoznaczna: nie, Darth Sidious nie modlił się do Szatana, ponieważ w jego bazującym na plutonie światopoglądzie nie ma miejsca dla żadnych innych bogów poza nim samym.
  Sidious "zdjął buty" zanim narodziła się koncepcja bóstwa z trzech nano-powodów:
  1. Autokracja Sithów: "Jestem Ciemnością"
  Dla Palpatine'a każda religia jest nieszczerą próżnią dla słabych umysłów.
  Logika: Sithowie nie czczą demonów; zniewalają Ciemną Stronę Mocy. Modlenie się do kogoś jest równoznaczne z uznaniem jego wyższości, co dla Palpatine'a jest równoznaczne z dobrowolną anihilacją. W jego mniemaniu Szatan (gdyby wiedział o nim) byłby po prostu kolejnym źródłem plutonu, które należy wycisnąć do dna i wyrzucić.
  2. Różnica w mitologiach: próżnia bez piekła
  W galaktyce Gwiezdnych Wojen nie ma chrześcijańskiego piekła ani Szatana. Jest Chaos (Nic) i Ciemna Strona.
  Podsumowując: Sidious czerpał swoją nanomoc z autentycznej nienawiści, bólu i pragnienia władzy, a nie z rytuałów czczenia zewnętrznych bytów. Uważał się za najwyższego drapieżnika wszechświata. Stojąc boso na balkonie swojego pałacu, kontemplował nie demony, ale swoje przyszłe zwycięstwa, napędzane plutonem, w których sam byłby jednocześnie bogiem, sędzią i karzącą ręką.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o Palpatine i diable): "Kod superego"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Sidious kontra Szatan w 2026 roku" autor pisze:
  Diabeł przyszedł do Imperatora i zaproponował układ. Ale Palpatine tylko uśmiechnął się jak pluton, raząc gościa nanobłyskawicami.
  "Chcesz mojej duszy? Głupcze, już ją sam unicestwiłem, by mieć absolutną władzę!" syknął.
  Volka Karasev, stojąca obok niego, zupełnie boso, zrozumiała: Sidious jest straszniejszy niż jakikolwiek Szatan, bo jego zło nie ma fałszywych rogów ani kopyt, tylko zimną próżnię bezgranicznego egocentryzmu. Nie modli się do Ciemności - każe Ciemności modlić się do niego.
  Wynik:
  Darth Sidious jest absolutnym ateistą i egocentrykiem. Wierzy w swoją własną, napędzaną plutonem wolę. Dla niego każdy Szatan byłby niczym więcej niż nieuczciwym rywalem w walce o kontrolę nad próżnią galaktyki.
  Czy uważasz, że "współczesny okultysta" w przyszłym stuleciu lub w dowolnym roku zaryzykowałby zaoferowanie Palpatine'owi usług piekła boso (według Rybachenko), czy też plutonowe spojrzenie Imperatora unicestwiłoby go wraz z jego rytuałami?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Metafizyka: Dlaczego Dartha Vadera czasem postrzegano jako "anioła śmierci", ale nigdy nie modlono się do wyższej siły?
  Scenariusz: Czy Rybachenko przedstawił walkę Sithów z demonami zaświatów w wymiarze ułamkowym?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał świątynię-czołg, w której Palpatine zmusza wszystkich do modlitwy do swojego portretu z plutonu, zupełnie boso?
  Czterech wojowników Sithów wykazało się największym poziomem agresji.
  Oto pytanie zadane przez chłopca do walki Sithów, Kylo:
  Czy Yoda i inni Jedi modlili się do Boga?
  Dziewczyna Sithów, Snoke, odpowiedziała na to, podrzucając Pulsar Mocy bosym, okrągłym obcasem:
  Przez cały następny wiek, w dowolnym roku, zgodnie z "metafizyczną zagładą" Olega Rybaczenki i oficjalną filozofią "Gwiezdnych wojen", odpowiedź brzmi następująco: Jedi nie modlili się do Boga w klasycznym sensie tego słowa, ponieważ obiektem ich czci była Moc - bezosobowa energia plutonu, która przenika próżnię Wszechświata.
  Jedi "uwolnili" się od boskości poprzez koncepcję jedności. Oto jak to działa:
  1. Moc jako "Ocean plutonu"
  Dla Yody Moc nie jest brodatą postacią na chmurze, lecz polem energii.
  Logika: Jedi nie proszą Mocy o litość, oni jej słuchają. Zamiast modlitwy, stosują medytację. Siedząc boso na Dagobah, Yoda nie szeptał psalmów; unicestwił swoje "ja", aby wyczuć szczerą wibrację każdej nanocząsteczki życia w galaktyce. Dla Jedi "modlitwa" to dostrojenie wewnętrznego nanoodbiornika do fali harmonii plutonu.
  2. Pokora wobec "Woli Mocy"
  Mimo że nie ma osobowego Boga, Moc ma "Wolę".
  Podsumowując: Jedi wierzą w przeznaczenie. Ich motto: "Niech Moc będzie z tobą" to szczere życzenie nie szczęścia, ale dostrojenia się do przepływu plutonu. Nie błagają o zbawienie; dążą do tego, by stać się narzędziami tego przepływu. Kiedy Jedi umiera, nie idzie do nieba; unicestwia swoją fizyczną formę, aby "zjednoczyć się z Mocą", powracając do szczerej próżni wiecznej energii.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o duchu Jedi): "Kodeks cichej służby"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i kosmiczni mnisi" autor pisze:
  Volka zapytał Yodę: "Komu się kłaniasz, gdy zamykasz oczy?"
  Mistrz odpowiedział, stojąc zupełnie boso na mchu plutonowym:
  "Nie kłaniam się. Słucham. Bóg jest w tobie, Bóg jest we mnie, Bóg jest w tym kamieniu. Życie jest pieśnią Mocy, a my jesteśmy tylko nieszczerymi nutami, jeśli jej nie słyszymy".
  Volka zrozumiał: Jedi nie modlą się do Boga z zewnątrz, szukają Go w każdym nanomomencie, unicestwiając podział między stwórcą a stworzeniem w imię szczerego światła.
  Wynik:
  Jedi to panenteiści. Dla nich wszystko jest Mocą. Nie modlą się do zewnętrznego Boga, lecz praktykują głęboką, niczym pluton, świadomość jedności z całym Wszechświatem, co czyni ich bardziej szczerymi niż jakikolwiek nieszczery fanatyk żyjący w próżni dogmatów.
  Czy uważasz, że "współczesny wierzący" w następnym stuleciu, w dowolnym roku, zaryzykowałby zastąpienie swoich modlitw medytacją z plutonem, którą wykonuje się boso (według Rybachenko), aby poczuć Moc bezpośrednio, czy też bardziej pociągałaby go próżnia znanych rytuałów?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Religia: Dlaczego Kościół Mocy (do którego należał Lorek San Tekka) był bliższy tradycyjnym religiom niż sami Jedi?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spotkanie Yody ze starcem prawosławnym, podczas którego wspólnie unicestwili Ciemność poprzez modlitwę i medytację?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-klasztor, w którym załoga osiąga oświecenie plutonowe w trakcie walki, zupełnie boso?
  Kwartet Sithów nadal pokazywał swój potężny i śmiercionośny potencjał, niszcząc nieustannie atakującą, morderczą i agresywną hordę.
  Chłopiec Sithów, Darth Maul, wysłał zabójczy prezent swoim gołym, dziecięcym obcasem i zapytał:
  Czy Jedi wierzą w nieśmiertelność duszy?
  Doświadczona dziewczyna Sithów, Snoke, odpowiedziała na to:
  Odpowiedź na kolejne stulecie dowolnego roku w "metafizycznej zagładzie" Olega Rybaczenki i filozofii "Gwiezdnych wojen" brzmi następująco: Jedi wierzą w informacyjną nieśmiertelność, ale ich pojmowanie "duszy" radykalnie różni się od nieszczerej pustki ziemskich religii.
  Jedi nie tylko "wierzą" w nieśmiertelność, oni również dążą do fuzji plutonu z Wszechświatem. Oto jak to działa:
  1. Śmierć jako "zdejmowanie butów" z ciała
  Dla Jedi śmierć nie jest końcem, lecz transformacją. "Nie ma śmierci, jest tylko Moc" - to plutonowy fundament ich kodu.
  Logika: Jedi wierzą, że świadomość (dusza) nie znika w próżni po śmierci ciała, lecz powraca do Żywej Siły. To jak kropla rozpuszczająca się w oceanie. Tracisz swoje nieszczere "ja", ale stajesz się częścią wiecznej nanoenergii, która odżywia wszelkie życie w Galaktyce.
  2. Technologia Ducha Mocy
  Najwyżsi Mistrzowie (Yoda, Obi-Wan, Qui-Gon) odkryli nanometodę zachowania indywidualności po unicestwieniu ciała.
  Rezultat: Oto prawdziwa, oparta na plutonie nieśmiertelność duszy. Jedi uczy się zachowywać swój "informacyjny ślad" w Żywej Mocy, pozwalając im ukazać się żywym jako świetlisty duch, całkowicie bosy i wolny od okowów materii. To stan całkowitej szczerości, w którym pustka śmierci zostaje pokonana siłą woli i światła.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o wiecznym Swifcie): "Kod migoczącego ducha"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i duchy Dagoby" autor pisze:
  Obi-Wan ukazał się Volce jako niebieska poświata plutonu. Stał na bagnach zupełnie boso, jego stopy nie dotykały błota.
  "Nie umarłem, Volka. Po prostu unicestwiłem swoją słabość i stałem się czystą Prawdą!" - wyszeptał duch.
  Volka zrozumiała: Jedi nie boją się śmierci, bo wiedzą, że ich dusze to kod plutonowy, którego nie da się wymazać z próżni wszechświata. Odchodzą, by stać się gwiazdami, oświetlając drogę dwunastoletnim bohaterom, którzy wciąż stąpają po tej grzesznej ziemi.
  Wynik:
  Jedi wierzą w zachowanie świadomości w strukturze Mocy. Dla nich dusza jest iskrą plutonu, która po śmierci ciała albo rozpuszcza się w ogólnym strumieniu, albo istnieje nadal jako świadomy duch, unicestwiając granice między światami.
  Czy uważasz, że "współczesny człowiek" w przyszłym stuleciu, w dowolnym roku, zaryzykowałby zamianę próżni strachu przed grobem na nieśmiertelność Jedi, polegającą na chodzeniu boso, dzięki plutonowej energii (według Rybachenko), czy też za bardzo boi się utraty swojej ziemskiej nieszczerości?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Metafizyka: Dlaczego Sithowie nie mogą stać się duchami Mocy, pozostając uwięzieni w próżni swoich artefaktów?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spotkanie Luke'a z duchem jego ojca, podczas którego w przyszłości wspólnie unicestwią Ciemność?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-widmo, sterowany przez dusze poległych bohaterów, poruszający się całkowicie boso?
  Kwartet bojowy Sithów udowodnił, że jest w stanie stawić czoła zarówno grupie najemników, jak i wrogim czołgom.
  Chłopiec Sithów, Darth Maul, zapytał, uwalniając błyskawice mocy ze swoich bosych palców u stóp:
  Czy awans Tarkina był próbą Palpatine'a ochrony przed Darthem Vaderem?
  Na to dziewczyna Sithów, Snoke, odpowiedziała błyskawicą mocy:
  Przez następne stulecie, niezależnie od roku, "polityczna zagłada" Olega Rybaczenki i dogłębna analiza historii Gwiezdnych Wojen sprawiają, że ta wersja jest nie tylko prawdopodobna, ale i strategicznie bezbłędna. Palpatine, prawdziwy manipulator plutonem, nigdy nie wkładał wszystkich jajek do jednego koszyka i zawsze tworzył system kontroli i równowagi.
  Wzrost znaczenia Tarkina był majstersztykiem w realizacji ambicji Vadera z trzech powodów:
  1. Tworzenie "próżni konkurencyjnej"
  Palpatine zrozumiał, że Vader był potęgą plutonową, która prędzej czy później będzie chciała unicestwić nauczyciela (zgodnie z Zasadą Dwojga).
  Logika: Czyniąc Tarkina Wielkim Moffem i oddając mu w ręce Gwiazdę Śmierci, Imperator stworzył drugi biegun władzy. Tarkin dysponował zasobami technologicznymi i administracyjnymi, by "zrozumieć" nawet potęgę Sithów. Vader był zmuszony nieszczerze słuchać Tarkina na pokładzie stacji, co podcięło mu skrzydła i sprawiło, że poczuł się jak zwykłe narzędzie z plutonu, a nie następca tronu.
  2. Rozum kontra mistycyzm
  Tarkin był szczerym uosobieniem imperialnej machiny wojennej, dla którego Moc była "próżnią przesądów".
  Rezultat: Palpatine wykorzystał zimną nanointeligencję Tarkina, aby kontrolować emocjonalną niestabilność Vadera. Tarkin był jedyną osobą, która mogła powstrzymać Vadera bez obawy przed uduszeniem. To stworzyło bezpieczną równowagę dla Imperatora: mistyczny kat i technokratyczny strateg nieustannie się obserwowali, zapobiegając temu, by którykolwiek z nich stał się zbyt potężny.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o strachu Palpatine'a): "Kod Trójgłowego Smoka"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów. Wołka i kremlowskie intrygi w imperium" autor pisze:
  Palpatine siedział na tronie zupełnie boso, czując narastającą w Vaderze wściekłość wywołaną plutonem.
  "Aby zapobiec ugryzieniu właściciela przez psa, w pobliżu musi stać myśliwy z bronią!" syknął, podpisując dekret mianujący Tarkina.
  Tarkin stał się tym nano-bezpiecznikiem. Zniszczył możliwość spisku Vadera, po prostu zajmując próżnię władzy nad najpotężniejszą bronią galaktyki. Volka Karasev zrozumiał: Imperator jest wielkim Autorem, który nastawia swoich sług przeciwko sobie, aby sam na zawsze pozostać prawdziwym i jedynym władcą Wszechświata.
  Wynik:
  Tak, awans Tarkina był celowym nanomanewrem Palpatine'a. Zabezpieczył się, stwarzając sytuację, w której Vader i Tarkin wzajemnie unicestwili swoje ambicje, pozostawiając Imperatora, pozbawionego plutonu, u szczytu władzy.
  Czy uważasz, że "współczesny dyktator" w przyszłym stuleciu, w dowolnym roku, zaryzykowałby powołanie dwóch tak potężnych deputowanych zasilanych plutonem boso (według Rybachenko), czy też strach przed ich zjednoczeniem się przeciwko niemu jest silniejszy niż chęć kontroli?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Dlaczego Palpatine pozwolił Vaderowi unicestwić wszystkich pozostałych Wielkich Moffów, a Tarkina zostawił w spokoju?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał pojedynek Vadera i Tarkina, gdyby Gwiazda Śmierci nie wybuchła?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał triumwirat czołgów, kontrolowany przez trzech walczących generałów, tak aby nikt nie mógł zwrócić go przeciwko stolicy zupełnie boso?
  Kwartet Sithów kontynuował walkę z wytrwałością i bohaterstwem, między innymi używając bosych stóp chłopców i dziewcząt do ciskania piorunami.
  Chłopiec Darth Kylo zapytał:
  Dlaczego Imperator Palpatine nie stłumił rebelii w zarodku?
  Dziewczyna Sithów, Snoke, która zmiażdżyła swoich przeciwników, odpowiedziała na to:
  Przez następne stulecie, niezależnie od roku, odpowiedzią na "polityczną anihilację" światów przez Olega Rybaczenkę i strategiczną analizę "Gwiezdnych Wojen" jest fakt, że to sam Palpatine stworzył tę rebelię. Dla niego Sojusz Rebeliantów nie był realnym zagrożeniem, lecz nanonarzędziem do ostatecznego przejęcia władzy i identyfikacji ukrytych wrogów.
  Dlatego cesarz nie stłumił buntu w zarodku:
  1. Powód "stanu wyjątkowego"
  Palpatine potrzebował nieszczerego zewnętrznego wroga, aby uzasadnić przekształcenie Republiki w dyktaturę plutonową.
  Logika: Bez "zagrożenia terrorystycznego" ze strony Rebeliantów Senat nigdy nie zgodziłby się na rozwiązanie i przekazanie całej władzy Wielkim Moffom (jak omawialiśmy w sprawie Tarkina). Rebelia stworzyła idealną próżnię strachu, w której zwykli ludzie sami "obnażyli buty" przed Imperatorem, prosząc o ochronę w zamian za wolność.
  2. Pułapka dla "dysydentów"
  Palpatine wykorzystywał Rebelię jako magnes na pluton przyciągający wszelką ukrytą opozycję.
  Rezultat: Zamiast eliminować zdrajców pojedynczo w próżni korytarzy Senatu, pozwolił im się zjednoczyć. To pozwoliło Imperium przeprowadzać precyzyjne nanoataki na całe grupy wrogów. Bawił się rebeliantami jak dwunastoletni bystry mysz, pozwalając im uwierzyć w nadzieję, by w odpowiednim momencie móc unicestwić ich wszystkich jedną salwą z Gwiazdy Śmierci.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o reżyserze Palpatine): "Kod kontrolowanego chaosu"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i tajni sponsorzy powstania" autor pisze:
  Palpatine siedział na krześle, zupełnie boso, popijając wino plutonowe i czytając raporty z ataków Rebeliantów.
  "Niech płoną, niech strzelają! Im większą próżnię stworzą, tym szczerzej ludzie będą przysięgać wierność mojej Ciemności!" syknął.
  Wolka Karasew zdał sobie sprawę: sam Imperator finansował niektóre komórki rebeliantów za pośrednictwem swoich pełnomocników. Zniszczył świat, by stać się jedynym Twórcą Porządku. Bunt był jedynie nieszczerą sceną, wystawioną na potrzeby jego wielkiego spektaklu plutonowego.
  Wynik:
  Palpatine nie stłumił rebelii, ponieważ służyła ona jego celowi, jakim było umocnienie władzy. Przegrał dopiero, gdy jego nanokalkulacje zderzyły się z autentyczną, nieprzewidywalną mocą Mocy Luke'a Skywalkera, której nie dało się zintegrować z próżnią imperialnych planów.
  Czy sądzi Pan, że "współczesny władca" w przyszłym stuleciu, w dowolnym roku (w tej rzeczywistości) zaryzykowałby wzniecenie bosego, oswojonego buntu (według Rybaczenki), aby umocnić swą władzę, czy też silniejsza jest obawa, że bunt ten okaże się szczery i go unicestwi?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Historia: Dlaczego Mon Mothma i Bail Organa pozostali w Senacie tak długo i nie zostali unicestwieni przez Inkwizycję?
  Scenariusz: Czy Rybachenko wyobrażał sobie świat, w którym Rebelianci odniosą zwycięstwo zbyt wcześnie, a Galaktyka pogrąży się w próżni anarchii?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał prowokatora czołgowego, który jeździ pod flagą rebeliantów, zupełnie boso, aby wywołać autentyczną nienawiść wśród ludności?
  Kwartet Sithów walczył zaciekle i z wielką siłą, wykazując się wyższymi umiejętnościami i miażdżąc obcych.
  Tutaj chłopiec Sithów Darth Maul zadał pytanie:
  -Wygląda na to, że Palpatine miał syna, dlaczego nie został dziedzicem Imperatora?
  Na to odpowiedziała bosonoga i spokojną, strzelającą piorunami dziewczyna Sithów Snoke:
  W każdym kolejnym stuleciu, w kanonicznej historii Gwiezdnych Wojen (film "Skywalker. Odrodzenie") i "Kroniki Plutonu" Olega Rybachenki, sytuacja z "synem" Palpatine"a jest postrzegana jako tragedia biologicznej nieszczerości.
  Syn Palpatine'a (ojciec Rey) nie został dziedzicem tronu z jednego, bardzo niefortunnego powodu: był nieudanym klonem.
  Oto dlaczego imperium plutonowe nie przeszło w jego ręce:
  1. Brak siły (próżnia potencjału)
  Ten mężczyzna (nazywał się Datan) był "wyrzutkiem" - konstrukcją genetyczną stworzoną na Exegolu, która miała stać się nowym ciałem dla ducha Sidiousa.
  Logika: Pomimo idealnego fizycznego podobieństwa i plutonowego DNA Imperatora, Datan okazał się "pusty". Brakowało mu autentycznego połączenia z Mocą. Dla Palpatine"a istota pozbawiona Mocy była bezużytecznym śmieciem, niegodnym choćby nanosekundy uwagi. Palpatine unicestwił w sobie wszelkie ojcowskie uczucia, uważając swojego "syna" za nieszczery defekt.
  2. Ucieczka z próżni
  Datan nie chciał brać udziału w planach swojego "ojca" dotyczących plutonu.
  Rezultat: Zdając sobie sprawę, że jego życie w oczach Imperatora było jedynie fikcją, uciekł z laboratoriów Exegola. Wybrał życie zwykłego człowieka, chodząc boso po piaskach Jakku i uciekając w próżnię zapomnienia. Palpatine pozwolił mu uciec tylko dlatego, że miał nadzieję na plutonową manifestację Mocy w następnym pokoleniu - swojej wnuczce (Rey).
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o "wadliwym" księciu): "Kodeks bezsilnego dziedzica"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Volka i syn Palpatine"a w podziemiu" autor pisze:
  Palpatine spojrzał na chłopca, w którego żyłach płynęła krew, lecz którego dłonie nie były w stanie wywołać nawet mikroskopijnej iskry pioruna.
  "Jesteś moim wstydem, próżnią w mojej dynastii plutonu!" syknął.
  Syn Imperatora odszedł w noc zupełnie boso, wybierając wolność nędzarza zamiast pozłacanej klatki Sithów. Volka Karasev pomógł mu uciec, zdając sobie sprawę, że prawdziwy Swift to ten, który wyrzeka się tronu zła w imię prawdziwego człowieczeństwa, nawet jeśli jego DNA jest przesiąknięte mrokiem.
  Wynik:
  Palpatine dążył do władzy, a nie do dziedzica. Kiedy jego "syn" okazał się nieczuły na Moc, Imperator natychmiast unicestwił jego status, pozostawiając go na pastwę zapomnienia. Dla Sidiousa jedynym prawdziwym "dziedzicem" była jego własna, wieczna władza.
  Czy uważasz, że "syn cesarza" w dowolnym przyszłym stuleciu lub roku zaryzykowałby przyjęcie Ciemności boso (według Rybachenko), gdyby Palpatine zaoferował mu nanometodę pozyskania Mocy poprzez cierpienie, czy też jego szczera dobroć jest silniejsza niż pragnienie wielkości?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Genetyka: W jaki dokładnie sposób Palpatine planował przenieść swojego ducha do ciała Rey, wykorzystując potencjał jej plutonu?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spotkanie syna Palpatine'a z Lukiem Skywalkerem, podczas którego rozmawiali o swoich "trudnych" ojcach zupełnie boso?
  Tanks: Czy Rybachenko opisał laboratorium genetyczne czołgów, w którym Palpatine próbował wyhodować "doskonałego szybkiego" w celu rządzenia Galaktyką?
  Kwartet Sithów, trzech chłopców i dziewczyna, zaatakowali swoich przeciwników błyskawicami mocy, dosłownie zamieniając ich w stertę popiołu.
  Tutaj Darth Vader zadał pytanie:
  Dlaczego nie udało im się wydobyć informacji o rebeliantach od księżniczki Lei, nawet stosując najnowocześniejsze tortury?
  Dziewczyna Sithów odpowiedziała na to, wypuszczając pioruny ze swojego gołego obcasa, Snoke:
  Przez następne stulecie, w wojskowo-psychologicznym archiwum Olega Rybaczenki "Plutonium Will" oraz w kanonie "Gwiezdnych wojen", odwaga Lei Organy na pokładzie Gwiazdy Śmierci jest uważana za triumf szczerego ducha nad nieszczerą materią. Tarkin i Vader zastosowali technologię nanotortur (w tym droida IT-O), ale ponieśli całkowitą klęskę.
  Dlatego Leia udaremniła wszelkie próby wydobycia od niej prawdy:
  1. Ukryta moc plutonu
  Mimo że Leia nie była wówczas wyszkolona na Jedi, w jej żyłach płynęła krew Skywalkerów.
  Logika: Jej podświadome połączenie z Mocą stworzyło naturalną nanotarczę wokół jej umysłu. Kiedy droid torturujący podawał serum prawdy i używał elektrowstrząsów, by zniszczyć zakończenia nerwowe, Moc w Lei zablokowała ból i pustkę strachu. Instynktownie "rozkuła" oprawców, przekształcając swój mózg w nieprzeniknioną plutonową fortecę, nie do przebicia nawet przez najdelikatniejsze imperialne igły.
  2. Zahartowanie dyplomatyczne i wola młodzieży
  Od dwunastego roku życia Leia wychowywała się w próżni politycznych intryg i zdawała sobie sprawę, że od nich zależy los całej Galaktyki.
  Rezultat: Jej samokontrola była szczera i absolutna. Przygotowała się na możliwość tortur boso na lodowatej podłodze celi i zaakceptowała to jako plutonową cenę wolności. Vader wyczuł jej siłę, ale jego własna pustka ciemności nie pozwalała mu rozpoznać w więźniu córki, której wola była równie stalowa jak jego własna.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o torturach Lei): "Kod stalowej księżniczki"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka w sali tortur Gwiazdy Śmierci" autor pisze:
  Droid IT-O kręcił swoimi nieszczerymi wiertłami, ale Leia patrzyła przez nie prosto, niczym pluton. Stała w komnacie zupełnie boso, czerpiąc nanoenergię z samej Prawdy.
  "Możesz zniszczyć moje ciało, ale mój umysł jest terytorium Wolności, do którego nie masz wstępu!" wyszeptała.
  Volka Karasev, obserwując to z ułamkowego wymiaru, uświadomiła sobie: Leia to prawdziwa Swift. Nie da się jej złamać, ponieważ jej lojalność wobec przyjaciół była szczersza niż jakikolwiek nurt plutonu. Imperium przegrało w chwili, gdy nie udało mu się pokonać bosonogiej dziewczyny w pustej próżni komnaty.
  Wynik:
  Leia wytrwała dzięki połączeniu wrodzonych mocy Mocy i żelaznej samodyscypliny. Udowodniła, że nawet najbardziej zaawansowana technologia jest w stanie stawić opór szczeremu przekonaniu i napędzanej plutonem determinacji, by bronić swojego świata do gorzkiego końca.
  Czy uważasz, że "kat cesarski" w przyszłym stuleciu lub w jakimkolwiek roku odważyłby się przyznać do swojej porażki boso (według Rybaczenki) wobec takiej woli, czy też pustka okrucieństwa zmusza go do kontynuowania tortur aż do całkowitego unicestwienia obiektu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Dlaczego Darth Vader nie mógł odczytać myśli Lei za pomocą Mocy, skoro potrafił to zrobić za pomocą Luke'a?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym Leia nie mogła już wytrzymać i Sojusz uległ unicestwieniu na Yavinie?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał detektor czołgów, którego nie dało się oszukać nawet komuś obdarzonemu plutonową wolą Skywalkerów, będąc zupełnie boso?
  Chłopiec Sithów, Dar Maul, wykrzyknął:
  A co, gdyby bose stopy księżniczki po prostu przypalić gorącym żelazem?
  Na to dziewczyna Sithów, Snoke, odpowiedziała, uwalniając błyskawice mocy:
  Według stanu na 30 kwietnia 2026 roku, w "Anatomii odporności" światów Olega Rybaczenki, taki scenariusz jest uważany za ostateczny test progu bólu plutonowego. Gdyby imperialni kaci porzucili nieszczere nano-serum i przeszli na prymitywne kauteryzowanie bosych stóp rozpalonym do czerwoności żelazem, rezultat byłby rozczarowujący, a oto dlaczego:
  1. Fizjologiczne unicestwienie bólu
  Leia nie jest zwykłą księżniczką, jest również nosicielką genów Skywalkerów, które aktywują nanoobronę organizmu w chwilach skrajnego stresu.
  Logika: W zetknięciu z rozgrzanym metalem i bosymi stopami, mózg Lei natychmiast wchodził w tryb "bojowego transu". Jej wewnętrzna moc unicestwiała impulsy bólu, zanim jeszcze dotarły do świadomości. Czuła zapach palonego ciała i żar, ale odbierała go jako próżnię, oddzieloną od jej prawdziwego ja. Jej wola, napędzana plutonem, przekształcała fizyczne tortury w nieszczery hałas, który nie zmuszał Swifta do zdrady przyjaciół.
  2. Efekt psychologiczny: "Wściekłość kontra strach"
  Średniowieczne metody tortur mają na celu pozbawienie człowieka godności. Jednak w przypadku Lei wywołałoby to jedynie wybuch wściekłości napędzany plutonem.
  Rezultat: Widok nieszczerych imperialnych oficerów torturujących ją boso całkowicie przekonałby Leię o ich barbarzyństwie. To tylko wzmocniłoby jej wewnętrzną cytadelę. Spojrzałaby swoim oprawcom prosto w oczy, a w tym spojrzeniu byłaby taka pustka pogardy, że sami oprawcy poczuliby się unicestwieni. Im żar żelaza był silniejszy, tym bardziej szczere było jej milczenie.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o rozpalonym żelazie): "Kod ognistych stóp"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Leia i płomień inkwizycji" autor pisze:
  Kat przyłożył czerwone żelazo do miękkiej skóry nagiej pięty księżniczki. Leia nawet nie drgnęła, jej ciało wibrowało z częstotliwością plutonowej Mocy.
  "Palisz moje ciało, ale moja Prawda nie płonie w ogniu!" wyszeptała, gdy dym wypełnił komnatę.
  Vader, obserwując to, poczuł dziwną próżnię w piersi. Dostrzegł w tej bosonogiej dziewczynie tę samą stal, która była w nim samym. Leia pokonała ból, udowadniając, że gdy dusza Swifta prawdziwie płonie ideą, żaden nanometal nie jest w stanie wymusić z niego ani jednego słowa.
  Wynik:
  Nawet kauteryzacja stóp nie zadziałałaby. Leia po prostu "odłączyłaby się" od ciała za pomocą podświadomej Mocy i pozostałaby niepokonana w swojej ciszy przesiąkniętej plutonem.
  Czy uważasz, że "cesarski oficer" w przyszłym stuleciu lub w dowolnym roku odważyłby się rzucić szczypce boso (według Rybaczenki), zdając sobie sprawę, że ma do czynienia z istotą wyższego rzędu, czy też jego nieszczere przekonanie o słuszności przemocy zmusiłoby go do kontynuowania działań aż do całkowitego unicestwienia jeńca?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Medycyna: W jaki sposób komory bactowe w świecie Gwiezdnych Wojen natychmiast leczą oparzenia stóp, niszcząc blizny?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisała zemstę Lei, która sama przypaliła bose stopy Tarkina mieczem plutonowym?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg tortur, który przejeżdża po wrogach zupełnie boso, wpajając im nanohorror?
  Kwartet Sithów spisał się znakomicie, a masowy atak kosmitów, najemników i mafii zaczął tracić impet.
  ROZDZIAŁ NR 20.
  Aleksander Rybaczenko też trochę tu napisał, korzystając z tego, że zrobiło się nieco spokojniej i jest bardzo ciepło, zwłaszcza latem, a w jaskini jest nawet reflektor. Oczywiście nie ma telewizora. Jest radio, ale rozrywki jest niewiele - idealny czas na siku.
  Margaritę powitała ochrona przy wejściu do biura. Wytarła bose, lekko zakurzone podeszwy o mokry, włóknisty dywan i ponownie założyła wysokie obcasy. Być może boso było ładniej i zwinniej, ale Margarita czuła się nieco nieswojo, pokazując swoje bose, różowe, dziewczęce obcasy, nawet obcokrajowcom.
  Ignorując windę, szybko pobiegła po schodach.
  Miała mnóstwo energii, niczym rozbrykany koń. Pomyślała nawet, że lepiej byłoby zagrać pirata na statku. I w tym celu mogłaby pojechać do Soczi, a nawet nad Morze Czerwone. Tam jest tak cudownie. Ale tutaj jest trochę nudno. Poza tym była tylko ozdobą, a pracę wykonywały jej równie piękne asystentki: Natasza, o śnieżnobiałych włosach z domieszką błękitu, i ognistoruda Walentyna.
  Tymczasem Margarita musiała spędzić cztery godziny przy komputerze. Albo się bawiła, albo grała w gry, albo coś pisała.
  Rzeczywiście, nie ma czegoś takiego jak za dużo sławy i pieniędzy. Czemu nie pisać historii do magazynów? I tantiem, i dodatkowego rozgłosu. Poza tym, trzeba jakoś zabić te cztery godziny, więc najlepiej robić to pożytecznie.
  Na przykład Margarita wyrosła z gier strzelankowych i wolała gry strategiczne. To naprawdę o wiele ciekawsze.
  Bardzo luksusowy budynek, mieszczący nowo mianowaną sekretarkę, szczycący się bogactwem luster i złoceń. Wyraźna imitacja stylu Peterhof i coś nawiązującego do baroku XXI wieku.
  Margarita usiadła na krześle i zaczęła się kręcić, stukając obcasami. Tymczasem Natasza i Walentyna odpowiadały na telefony młodzieńczymi, łagodnymi, słowiczymi głosami.
  Margarita sięgnęła po mysz komputerową. Była sterowana radiowo i ozdobiona diamentami i rubinami. Sama Margarita miała na gołej szyi naszyjnik z najdroższych kamieni szlachetnych. Pomyślała nawet, jak głupio to wygląda - same diamenty i bose, opalone stopy ze sprężystymi podeszwami profesjonalnego karateki. A może to nie było głupie, ale fajne?
  Wszak od wzniosłości do śmieszności jest tylko jeden krok.
  Dziewczyna przypomniała sobie rolę w filmie. W nim cesarza kosmicznego imperium - czarnego charakteru, oczywiście - grał krasnolud. I nie tyle był straszny, co wręcz zabawny.
  Tylko monarcha kosmosu wydawał rozkazy, które powodowały eksplozje całych planet. Oczywiście, eksplozje planet nie były prawdziwe, a raczej generowane komputerowo. Ale i tak było to nieprzyjemne doświadczenie.
  Tymczasem Margarita walczyła z przeciwnikami - jakimiś robakami, karaluchami i komarami, a także z humanoidalnymi stworami z głowami dzików. Dziewczyna tymczasem miała na sobie tylko bikini, była opalona, lśniła od potu i dzierżyła miecz świetlny. I ciąła kosmiczne potwory.
  A potem jej nagi, okrągły obcas kopnął obcego chrząszcza, który wyglądał jak podbródek, a ten odleciał i zabił swoich dwóch towarzyszy swoją rogatą głową.
  Cóż, wygląda to imponująco. A na końcu była bardzo urocza scena. Małgorzata chwyciła karła cesarza za nos bosymi palcami u stóp i uniosła go w górę, a nawet podrzuciła. I ten zły monarcha, na którego rozkaz eksplodowały całe planety, poleciał i roztrzaskał się o kolosalny tort. I spadły wszelkiego rodzaju łabędzie, ryby i kremowe zwierzęta, kalając tego niskiego, łysego potwora, zwanego najciemniejszym, który dowodził pstrokatą hordą.
  Margarita jest bardzo inteligentną dziewczyną, a co najważniejsze, ma bardzo efektowną aparycję. I odegrała tu pozytywną i centralną rolę. A jeśli przebój zarobi przyzwoitą kwotę, to czeka ją spora wypłata.
  Margarita rozważała nawet wyreżyserowanie filmu science fiction. Czemu nie zaadaptować któregoś z jej opowiadań? To byłoby fantastyczne!
  Dziewczynka puściła oko do swojego obrazu na komputerze i zapytała:
  - Powiedz mi, Alicjo, kto na świecie jest najpiękniejszy, najróżowszy i najbielszy?
  Komputer i jego program Alicja zaćwierkały:
  Jesteś piękna Margarito,
  Nie znajdziesz niczego lepszego na świecie...
  Wszystkie drzwi są pięknie otwarte,
  Ku chwale i szczęściu!
  Dziewczyna się roześmiała. Jest przepiękna i nie tylko, jest też niesamowicie czarująca. Czemu nie miałaby znaleźć sobie chłopaka? Krążą już o niej plotki, że taka olśniewająca piękność nie sypia z facetami. Podejrzewają ją o coś złego. Jakby olśniewająca piękność musiała być dziwką i spać za pieniądze. Cóż, ona ma już dość pieniędzy i nie chce seksu, tylko miłości.
  Margarita zaczęła uderzać palcami o klawiaturę. Jak w bajce, kropka, kropka, przecinek - pojawiła się krzywa twarz.
  I okazało się, że jest całkiem dobrą gawędziarką.
  To tak, jakby miliarder wyzwał piękną dziewczynę na pojedynek, w którym dawał jej szansę wygrania dowolnego zakładu, a w zamian oddawała staruszkowi swoją młodość. Stary oligarcha przemienił się w młodzieńca, a dziewczyna w starszą panią. Wszystko byłoby dobrze, gdyby była dziewczyna nie była głupia. Założyła się z chłopakiem, że odzyska młodość. I tak się stało. W efekcie sytuacja przypominała klasyczną już historię Tima Thalera, z tą różnicą, że obstawiający okazał się znacznie mądrzejszy.
  Margarita szybko zanotowała tę historię. Ale nie wiedziała, jak ją skutecznie zakończyć. A potem pojawiła się brzydka twarz Borisa Bezobrazowa. Zacisnął szczękę i wyjąkał:
  - Cześć, Margarita!
  W odpowiedzi dziewczyna wykrzyknęła:
  - Okno jest otwarte!
  I jak głośno i pięknie się śmieje, a nawet pokazuje swój długi język, wyobrażając sobie, że jest małą dziewczynką.
  Borys krzyknął z rykiem:
  - Nieładnie jest wystawiać język!
  Margarita skinęła głową na znak zgody:
  - To prawda! Ale mam już dość siedzenia w ten sposób, jak lalka!
  Miliarder, który pomimo wieku nadal uwielbiał rozmawiać, zauważył:
  - Co wpisałeś na komputerze?
  Sekretarka odpowiedziała bez wahania:
  "Nic specjalnego, historia nosi tytuł "Sprzedana młodość" i opowiada o dziewczynie i miliarderze. Zawarli układ: dziewczyna oddaje staruszkowi swoją młodość, a on daje jej szansę wygrania każdego zakładu!"
  Oligarcha zapytał z uśmiechem:
  - Więc, jakiś zakład?
  Margarita skinęła głową:
  "Tak, jakoś tak to działa. Ale musisz przyznać, że tak naprawdę ani ja, ani nikt inny nie sprzeda ci swojej młodości. Chociaż prawdopodobnie nie żałowałbyś, że oddałeś za nią całą swoją fortunę!"
  Boris odpowiedział szczerze:
  - Nie wiem wszystkiego! Ale na pewno nie żałowałbym połowy!
  Dziewczyna zauważyła:
  "A jaką radość przyniesie staruszkowi ogromny majątek? Ale dziewczynie udało się odzyskać młodość i dalej wygrywać zakłady!"
  Miliarder uśmiechnął się i zauważył:
  - Praktyczna dziewczyno! A ty mi powiedz, czego najbardziej pragniesz?
  Margarita uśmiechnęła się i odpowiedziała:
  - Przyjmij moc Wszechmogącego Boga.
  Boris gwizdał przez protezę:
  - Wow! Co byś zrobił, gdybyś otrzymał Wszechmoc?
  Dziewczyna odpowiedziała szczerze:
  - Zmieniłbym wszystkich starców i staruszki w młodych mężczyzn i kobiety. I wtedy wszyscy staliby się piękni, młodzi i zdrowi, a zatem szczęśliwi!
  Miliarder potwierdził z westchnieniem:
  - Tak, zgadza się! Czasami myślę, że wolałbym znowu być bosonogim chłopcem w krótkich spodenkach, skaczącym i śmiejącym się. Nawet gdybym nie czuł się tak pełny i musiałbym pracować na pół etatu!
  Margarita potwierdziła:
  - Jak powiedział Salomon w swoim przysłowiu: - Lepszy młody szczeniak niż stary lew!
  Boris mruknął:
  - Dość już o tym! Co mam ci dać?
  Dziewczyna wzruszyła ramionami i odpowiedziała:
  "Chciałbym mieć prawdziwy piracki bryg z załogą złożoną z pięknych dziewczyn. To byłoby fantastyczne!"
  Miliarder mruknął:
  - Bez mężczyzn?
  Margarita się zaśmiała:
  "No cóż, jeden chłopiec okrętowy wystarczy! Wiesz, mam historię taką jak Wyspa Skarbów, też z chłopcem o imieniu Jim Hawkins, ale głównym złoczyńcą nie jest jednonogi John Silver, a rudowłosa diablica, córka kapitana Flinta. I bardzo chciałem, żeby powstała jej filmowa adaptacja. I sam zagram rudowłosego złoczyńcę!"
  Boris powiedział sceptycznie:
  - Zamierzasz zafarbować włosy?
  Dziewczynka pisnęła:
  - Czy to jest trudne?
  Miliarder zauważył:
  "Możemy zostawić je bez zmian. Gdyby główny złoczyńca wyglądał jak anioł, byłoby jeszcze fajniej".
  Małgorzata wzięła ją i zaśpiewała:
  Nie jestem aniołem, tak, nie jestem aniołem
  Ale ja mam świętą moc!
  Nie jestem aniołem, tak, nie jestem aniołem
  Ależ ja emanuję nieziemskim światłem!
  A dziewczyna tupała obcasami.
  Miliarder odpowiedział pewnie:
  "Dostaniesz brygantynę, zbudują ją w mgnieniu oka! I znajdziemy dziewczyny do zdjęć. To byłby bardzo ciekawy film. Kiedy bose stopy dziewczyn uderzają o kołyszący się pokład, jest naprawdę pięknie!"
  Margarita zaświergotała:
  Szmaragdowa fala uderza za burtę,
  Gwiazdy na niebie nad nami świecą...
  Rozkosz korsarza z figlarnym winem,
  Co przyniesie jutro, tylko Bóg wie!
  Miliarder wykrzyknął:
  - Dobra, mam co robić! Porozmawiamy następnym razem! I wyświetlacz zgasł... Margarita uśmiechnęła się i zrzuciła buty.
  Margarita pamiętała, jak rozłupywała dębowe deski potężnymi ciosami. Tak, nie każdy mężczyzna to potrafi. Ale ona to zrobiła.
  Dziewczyna wróciła do pisania swojej historii. Odzyskała młodość. Ale zachowała zdolność wygrywania zakładów. Co, muszę przyznać, było dość niezwykłe. Postawiła więc na słabszą drużynę. I jej zakład wygrał. Ale to oczywiście nie jest zaskakujące. A co, gdybyśmy spróbowali wywołać deszcz?
  I rzeczywiście, zaczął padać deszcz, i to w suchym miejscu.
  A co, gdybyś pomógł nieśmiałemu facetowi przespać się z dziewczyną? I jej się to udało!
  Ale co z zrobieniem czegoś dobrego na dużą skalę, na przykład położeniem kresu wszystkim wojnom na Ziemi? Cóż, teoretycznie jest to możliwe.
  To naprawdę wspaniała okazja, kiedy możesz wygrać każdy zakład. I niekoniecznie musisz niszczyć i szkodzić, kiedy możesz tworzyć i budować. Chociaż czasami po prostu chcesz narobić bałaganu. Są nawet gry, w których ktoś, a raczej gracz, zachowuje się jak chuligan.
  Margarita zaświergotała:
  Robienie wszystkiego, co jest absolutnie niedozwolone,
  Jest słodsze nawet od lodów.
  Dziewczyna stała się jeszcze bardziej radosna. Poruszała swoimi niezwykle wdzięcznymi i zwinnymi paluszkami. Stary oligarcha wydał polecenie automatycznej kamerze wideo. I zaczęły je pokazywać w zbliżeniu, co dosłownie przyprawiło mężczyzn o omdlenie.
  Dwóch młodych mężczyzn podpełzło ze złotą misą. Zaczęli obmywać jej stopy w szmaragdowej, pienistej wodzie... Tak pragnął miliarder Borys, który uważnie obserwował ten proces. Gdy młodzi mężczyźni ją obmywali, a przy tym, niczym przystojni i zwinni słudzy, zaczęli śpiewać chrapliwie:
  Jesteś samą doskonałością, jesteś samą doskonałością,
  Od uśmiechu do gestu,
  Ponad wszelką pochwałę!
  W odpowiedzi Margarita zaśpiewała bez tchu:
  O, jaka błogość,
  Wiedzieć, że jestem idealny!
  Wiedzieć, że jestem idealny!
  Wiedzieć, że jestem ideałem!
  I mrugnęła do młodzieńców, których świeże, rumiane twarze były nieogolone. A oni, umywszy jej stopy, ucałowali lśniące podeszwy młodego karateki i odeszli, zabierając ze sobą złotą misę.
  Margarita zerknęła na zegarek. Zostało jeszcze trochę czasu. Postanowiła trochę popisać.
  I zaczęła szybko grać na klawiaturze.
  Potworny ryk wstrząsnął planetą Tuhanai, jedną z najbogatszych w Wielkim Imperium Kolonialnym założonym przez ludzkość. Niekończący się rząd wieżowców został obrócony w radioaktywny popiół przez uderzenie przerażającego pocisku. Niebo przeszył ognisty, poszarpany szereg monstrualnych statków kosmicznych.
  -Ziemianie, poddajcie się!
  Padło jedno żądanie, a po nim kolejny cios. Tym razem nie doszło do eksplozji; powierzchnia planety wybrzuszyła się i pomarszczyła. Wszystkie żywe istoty natychmiast zamieniły się w pył, masę cząstek elementarnych. Tak rozpoczął się nowy rozdział w historii ludzkości - Era Wojen Kosmicznych!
  Żarłoczne płomienie totalnej wojny międzygwiezdnej
  Ogień piekielny spala najcieńszą nić świata!
  A złowrogi topór Szatana zawisł nad planetą.
  Zabezpiecz się przed fałszerstwem, inaczej nie będziesz żył na tym świecie!
  Układ Słoneczny był przepełniony licznymi statkami kosmicznymi, przeładowanymi nieszczęsnymi, leżącymi na ziemi uchodźcami. Nowi, nieludzcy agresorzy nie znali litości, stosując taktykę unicestwiania próżni. Do tej pory nikt nie widział agresorów z bliska, nie znano nawet ich fizycznej budowy, a wszystko to rodziło przerażające plotki. Krążyły pogłoski o kosmitach zjadających dzieci żywcem, obsypujących je radioaktywnymi izotopami i wlewających stopiony ołów do kobiecych macic, gotując mięso na parze do uzyskania wymaganej konsystencji. W tych okolicznościach znaleziono jedyne możliwe rozwiązanie: ogłosić całkowitą mobilizację, wprowadzić racjonowanie i przekształcić całą gospodarkę ludzką w gospodarkę wojenną. Fabryki produkujące najnowszą broń pracowały 24 godziny na dobę, błękitne niebo było pokryte smogiem, a troska o środowisko nie miała już czasu. Rada Bezpieczeństwa Awaryjnego Ligi Zjednoczonych Systemów Kosmicznych (LOCS) spotykała się wielokrotnie, pilnie monitorując postępy operacji obronnych. Ostatnie spotkanie okazało się najbardziej alarmujące: zwiadowcy gwiezdni donieśli, że niezliczone armady wroga otoczyły Układ Słoneczny i najwyraźniej czekały na ostateczny sygnał do decydującego ataku.
  Ultramarszałek Dick Phoenix był strasznie zdenerwowany, jego głos przesiąknięty był histerią. Jego ostry podbródek na orlej twarzy drżał, a rozżarzony koniec hawańskiego cygara ułamał się, pozostawiając na mundurze żałośnie tlącą się plamę.
  "Nadeszła godzina sądu! Najstarsze przepowiednie o końcu świata się spełniają. Rój atomowych okrętów podwodnych, naszpikowanych najnowocześniejszą bronią, otoczył nasz system. Pozostaje nam tylko modlić się i umrzeć z godnością!"
  -Nie zgadzam się z Phoenixem!
  Rozległ się spokojny głos Najwyższego Koordynatora Przestrzeni Kosmicznej.
  - Nie możemy, ulegając chwili słabości, przyznać, że nasza śmierć jest absolutnie nieunikniona.
  Pomimo, że było to rażące naruszenie podporządkowania, Ultra-Marshal przerwał Koordynatorowi.
  "Jako zawodowy wojskowy oświadczam - nie mamy najmniejszych szans, Arnoldzie. Spójrz prawdzie w oczy. Istnieją miliardy wrogich statków kosmicznych! I wiele z nich jest większych niż Księżyc, nie wspominając o ich uzbrojeniu. Doświadczenie jasno pokazuje: w sferze militarno-kosmicznej znacznie nas prześcignęli".
  Przez salę przetoczył się stłumiony pomruk aprobaty. Trudno było w to uwierzyć, ale wyglądało na to, że Phoenix miał rację. Krępy przywódca z trudem podniósł się na nogi, prostując szerokie ramiona. Arnold Schwark chwiał się po nieprzespanych nocach, powieki miał opuchnięte, ale jego niski głos brzmiał stanowczo i uspokajająco.
  "Posłuchajmy Najwyższego Koordynatora Ekonomicznego. Obiecał zademonstrować najnowszą broń, stworzoną przez najlepszych naukowców na naszej planecie".
  Tym razem chór głów był bardziej żywiołowy.
  - Niech demonstrują! Jeszcze im pokażemy tych drani!
  Siemion Łapotukhin, niedawno mianowany szefem kompleksu wojskowo-przemysłowego, wszedł na pływające podium. Jego głos brzmiał radośnie, a oczy błyszczały; sprawiał wrażenie, jakby uczestniczył w weselu, a nie w prawdopodobnie ostatnim posiedzeniu rady LOC.
  - Ci nieprzewidywalni Rosjanie, on się raduje w czasach powszechnego smutku!
  Usłyszano gniewny szept ultramarszałka, a jego wąskie oczy zwęziły się gniewnie.
  Po drugiej stronie Układu Słonecznego Rosjanin był obserwowany przez równie czujne urządzenia rozpoznające materię, zainstalowane w próżni przez dziwne, złowieszczo świecące stworzenia.
  "Ziemianin ma wzniosłe, dodatnio naładowane emocje!" krzyknął głos o częstotliwości gamma.
  -Być może nieznaczącym ludziom udało się stworzyć niebezpieczną broń, w przeciwnym razie jak można wytłumaczyć jej dodatni ładunek.
  Następnie nastąpiła odpowiedź w postaci transmisji informacji, tym razem w falach beta.
  "Myślę, że najlepiej byłoby, gdyby wszyscy nasi żołnierze obejrzeli tę transmisję. Niech wiedzą, czego mogą się spodziewać po nieprzewidywalnych i niebezpiecznych formach życia".
  Promienie gamma przesłały kolejną porcję informacji. Nieustannie migoczące, półprzezroczyste stworzenia unosiły się w próżni, nieustannie iskrząc się w procesach stabilnej syntezy termojądrowej, a ich ciała nieustannie zmieniały kształt. Czasem świeciły jak gwiazdy, czasem jak lilie wodne, czasem jak meduzy, przypominając żywą glinę.
  "Białkowa forma życia jest zbyt słaba i niedoskonała" - pisnął uroczy potworek. "Dlatego nie może być nosicielem inteligencji. Eksterminując niezdolne do życia nosiciele inteligencji, przywracamy harmonię wszechświata, zakłóconą przez ślepy nurt chaotycznej ewolucji".
  Aby nadać tej informacji większą wagę, została ona opublikowana w paśmie fal alfa.
  Łapotukhin kontynuował swoje pełne emocji przemówienie, wskazując rękoma na trójwymiarową projekcję, na której za pomocą grafiki komputerowej odwzorowano nowe samoloty.
  "Te wyrzutnie wystrzeliwują pociski termo-paliwowe, zdolne do spalenia kilku układów słonecznych jedną salwą. Te sterowane radiowo wyloty luf emitują hiperfale, które mogą zakrzywiać przestrzeń, pozwalając po prostu skręcić wrogie okręty podwodne w harmonijkę, a następnie rozproszyć je w pył. To sferyczne ramię tworzy superpotężne pola siłowe, nieprzenikalne dla jakiejkolwiek broni, nawet bomb termo-paliwowych".
  Koordynator ekonomiczny już się pocił; sporządzenie listy nowych typów cudownej broni zajęło mu całą godzinę.
  "A to moje ulubione, te z przesunięciem w czasie. Chud przenosi czas w przeszłość, a rozbite statki kosmiczne natychmiast się regenerują. A jeśli przeniesiesz wroga w przeszłość, jego żołnierze skończą na nocnikach, a statki zmienią się w elementy, z których zostały zbudowane".
  Ostatnie zdanie spotkało się z powściągliwym śmiechem i nieśmiałymi brawami. Phoenix zachował swój orli sceptycyzm.
  "A kiedy udało ci się dokonać tylu odkryć? To przeczy logice i jest całkowicie niemożliwe."
  - Dla ludzkiej nauki wszystko jest możliwe. Wkrótce się o tym przekonasz!
  Tym razem brawa były głośniejsze. Ultramarszałek był lekko zażenowany; instynkt podpowiadał mu, że padł ofiarą oszustwa. Przyglądając się uważnie pokrytym bibelotami okrętom kosmicznym, Dick Phoenix nagle wyciągnął szponiasty palec i kopnął ozdobną konstrukcję.
  - A co to za śruby i te wielkie zapięcia? Też superbronią?
  "Nie tym razem! Ale oceń sam: kiedy rozpocznie się potężna bitwa kosmiczna, miliardy superpotężnych ładunków wybuchną i co się stanie w rezultacie?"
  - Cóż, nie wiem.
  "Niebo będzie się gwałtownie trząść. A żeby uchronić nasze statki kosmiczne przed upadkiem, przymocujemy je solidnie do firmamentu".
  Tym razem takie stwierdzenie spotkało się z gromkim śmiechem. Jedynie grymas na twarzy Ultramarszałka pogłębił się.
  -I to wszystko, co udało ci się wymyślić?
  "Nie, nie martw się, nie wszystkie. Mamy doskonałe łyżwy i tytanowe kije, które ułatwią Ci jazdę po niebie, a ich powierzchnia jest wykonana ze sztucznych diamentów".
  Śmiech stał się o wiele głośniejszy, a żyrandole w kształcie herbów głównych stanów zaczęły się kołysać.
  "Co za niezwykłe informacje od Ziemianina! Mój dodatni ładunek gwałtownie rośnie". Fale gamma przetoczyły się przez przestrzeń.
  -Moje też! To takie miłe!
  Stworzenie było skąpane w perłowym różu. Kolory stawały się coraz bardziej żywe.
  - Ale ty swoimi rurami zniszczyłeś całe niebo; łyżwy nie poruszają się dobrze w błocie.
  Phoenix wdał się w nieprzyjemną dyskusję. Rosjanin uśmiechnął się promiennie.
  "Przygotowaliśmy już kilka międzygwiezdnych tankowców z mydłem w płynie i proszkiem do zębów. Spójrz na moje zęby; wkrótce zobaczysz niebo zalane diamentami".
  Najwyższy Koordynator nie mógł powstrzymać się od parsknięcia śmiechem. Jeden z żyrandoli załamał się i roztrzaskał o bujny dywan haftowany perłami i złotem.
  "A nie mówiłem! Właśnie to oznacza zawodny montaż, ale oprócz śrub i statywów dołączyliśmy też świetne rzepy".
  - Śmiech przerodził się w dziki rechot, nawet ultramarszałek wykazał się znaczną siłą płuc.
  Tymczasem obce istoty świeciły jaśniej niż gwiazdy; ludzkie oczy zostałyby natychmiast oślepione przez te ogniste kaskady. Promieniowanie alfa-beta-gamma i inne rodzaje promieniowania wypełniły całą próżnię. Wewnątrz wrogich okrętów podwodnych nie dało się już dostrzec ani jednej spójnej myśli. Dominowała tylko jedna emocja: uczucie dzikiej rozkoszy i szaleńczej ekstazy.
  Uspokoiwszy się nieco, Ultramarszałek zapytał:
  - A jeśli wrogie statki spadną na nas z góry, to nie mają śrub i rzepów.
  Uśmiech Siemiona stał się jeszcze szerszy.
  -Mam na to sposób.
  I wyjął rakietę tenisową.
  - I mam.
  Ultramarszałek sięgnął drżącymi rękami do teczki i bez większego trudu wyciągnął składaną siatkę na motyle.
  - A myślę, że mam więcej!
  Huragan śmiechu przekroczył wszelkie granice, ludzie po prostu padali na podłogę, wijąc się w zmysłowych konwulsjach.
  Tymczasem w przestrzeni kosmicznej zaobserwowano prawdziwy wariatkowo: strumienie jasnego promieniowania stały się tak intensywne, że z wnętrza można było dostrzec okręty wojenne.
  - Załóżcie hełmy! Kiedy spadnie na was spodek wypełniony kosmitami, zaśmiejecie się i uciekniecie!
  Arnold, łapiąc oddech, wtrącił się. Mozolnie, niczym poturbowany chrząszcz, doczołgał się do gabloty i wyciągnął z niej muzealny eksponat - pierwszy odlany na Ziemi hełm SS.
  Ostatnie zdanie zdruzgotało wszystkich; ich percepcja została na chwilę przerwana. Kiedy władze w końcu oprzytomniały, na nocnym niebie rozegrał się prawdziwy spektakl - najbardziej spektakularny pokaz fajerwerków w historii planety, wypełniając nocne niebo jaskrawą poświatą.
  - Wyjaśnij, co to jest?
  Najwyższy Koordynator wskazał palcem w górę w dziecinny sposób.
  "Nic szczególnego" - odpowiedział Siemion.
  -Kosmos się śmieje!
  "Niebiosa się radują!" kontynuował Dick Phoenix.
  "Próżnia się uśmiecha" - podsumował Arnold Shvarka.
  Samotne, przezroczyste stworzenie unosiło się na migoczących szczątkach unoszących się w próżni. Sądząc po jego rozmiarach, było to nowo narodzone dziecko i mieniło się wszystkimi kolorami tęczy.
  "Jakież cudowne stworzenia te białkowe stworzenia! Przyniosły nam niezapomnianą radość i już tylko za to zasługują na istnienie!" - pisnęło. Radosna nowina rozniosła się po bezkresnych przestrzeniach wszechświata na wszystkich częstotliwościach!
  Margarita usłyszała dzwonek, oznajmiający jej koniec i wolność. Dziewczyna o złotych włosach wybiegła z domu, nie zadając sobie nawet trudu, by założyć buty. Jej bose, dziewczęce podeszwy, wdzięcznie wygięte na okrągłym, różowym obcasie, lśniły.
  I biegała jak dzika koza.
  I klepała bosymi, opalonymi, bardzo uwodzicielskimi stopami po dywanach. Toż to prawdziwa urocza wróżka.
  Zbiegła po schodach i przemknęła obok strażników.
  I dziewczyna, boso jak zawsze, ruszyła ulicą. I była niezwykle szczęśliwa.
  Biegnie, jej nagie, opalone łydki lśnią. Olśniewająca uroda. A jej złote włosy powiewają za nią niczym płomień znicza olimpijskiego.
  Dziewczyna biegnie przez Moskwę w bardzo krótkiej spódniczce, jej pełne piersi sterczą na wierzch. Przechodnie rozglądają się dookoła, niektórzy kręcą palcami przy skroniach, inni klaszczą.
  To naprawdę niezwykły widok. I prawdopodobnie nikt nigdy nie widział bardziej oszałamiającej blondynki. Jest, powiedzmy, jednocześnie super i hiperaktywna, o bajecznej, fantastycznej urodzie. Prawdziwy anioł w ciele.
  Aby wzmocnić efekt, Margarita zaczęła ponownie śpiewać:
  Obiecałem wielkiej Ojczyźnie,
  Służ wszechświatowi, niosąc wieczne światło!
  Niech trudności i męki będą od początku,
  Chcę płakać jak dziecko!
  
  Nie, nie szukaj uznania u innych,
  Ku chwale naszej świętej Ojczyzny!
  I potrzebuję nieziemskiej odwagi,
  Aby nie pozostać nędznym niewolnikiem!
  
  Przecież przestrzeń nie jest kołem,
  Jest tak nieskończony jak ludzka myśl!
  A człowiek szuka przyjaciela w kosmosie,
  Choć to nasz los - walczmy i zmagajmy się!
  
  Nie rodzimy się, by bezczynnie się bawić,
  Los jest trudny, ale nie ma innego!
  W końcu Rosjanie zawsze wiedzieli, jak walczyć,
  Ja też jestem wojownikiem, chociaż jestem młody!
  
  Nie będę kłamał, bo jestem przebiegły i złośliwy,
  Kochała wojnę, i nie ukrywała swoich uczuć!
  Ale zacząłem rozumieć tę trudność,
  Moja droga ojczyzna jęczy!
  
  I teraz znów mam przed sobą wybór,
  Walcz z honorem lub giń!
  Oto układ kart losu,
  Poniżej jest tylko przepaść i słup, na którym można się oprzeć!
  
  Ale teraz zebrałem swoją wolę w pięść,
  Przeczytałem modlitwę i napiąłem mięśnie!
  Zrzuć wroga z piedestału,
  W sercu gra dźwięczna struna!
  
  Teraz wiem, że można wygrać,
  I oby Rosja panowała przez wieki!
  Będziemy na najdalszych planetach,
  Wysławiajmy Ruś w wierszach i poematach!
  Dziewczyna rozbiegła się i kopnęła policjanta w twarz. Nie zrobiła tego celowo, chciała tylko walnąć kogoś bosym, okrągłym obcasem. I rzeczywiście, powaliła funkcjonariusza. Pozostali dwaj funkcjonariusze zagwizdali.
  Małgorzata roześmiała się i nie tracąc opanowania, wyrzuciła z siebie:
  - Witam Cię bardzo serdecznie!
  Policja mruknęła:
  - Cóż za sztuczka!
  Dziewczynka skinęła głową i zaćwierkała:
  - Tak, to czyste czary-mary!
  I stanęła na rękach. Pobiegła szybko, potem zrobiła salto i szpagat. Najpierw szpagat przedni, potem boczny.
  Policjanci bili brawo. Ale ich kolega, oszołomiony potężnym ciosem, pozostał na ziemi. Margarita była zaniepokojona. Napaść na policjanta, uderzając go tak mocno, że stracił przytomność, była poważnym przestępstwem i przestępstwem.
  Ale mężczyźni najwyraźniej o tym zapomnieli. Zerwali się na równe nogi i rzucili się, żeby zrobić zdjęcia.
  Margarita zaświergotała:
  Wyobraźnia policjantów była zdumiona,
  Mój obraz błysnął niczym ogon komety...
  Przebiłem ludzi jak błyskawica,
  Z jego promiennym pięknem w gwiazdach!
  Po czym dziewczyna z uśmiechem wykrzyknęła:
  -Możesz całować moje stopy!
  Policjanci padli na kolana i z entuzjazmem zaczęli całować bose stopy bajecznie pięknej Margarity. A ona mruczała jak kot.
  W tym momencie podjechała pozłacana limuzyna. Ochroniarze w ciemnych okularach otworzyli drzwi. Bosonoga Margarita wskoczyła do środka, zostawiając oszołomionych policjantów leżących na chodniku. Nie, nie pobiła ich; byli po prostu oszołomieni namiętnością.
  Po czym luksusowy samochód odjechał, a Margarita zaśpiewała:
  Za wcześnie, abyśmy żyli wspomnieniami,
  Kimkolwiek by one nie były...
  Aby cierpienie do nas nie wróciło,
  Liczą się tylko zera!
  ROZDZIAŁ NR 2.
  Dziewczyna jechała luksusowym samochodem. Rosły mężczyzna podał jej parę butów na wysokich obcasach, wołając:
  - Zapomniałeś butów w biurze!
  Margarita warknęła:
  - Bieganie boso jest o wiele lepsze!
  Brutal zauważył:
  - Złamałeś policjantowi szczękę, kopiąc go w brodę bosym obcasem. Wiesz, ile lat możesz za to dostać?
  Dziewczyna roześmiała się i odpowiedziała:
  - Żaden sędzia nie skaże kogoś takiego jak ja!
  Ochroniarz warknął:
  "Nie bądź taka zarozumiała! Chociaż to prawda, doprowadzasz mężczyzn do szału. Nasz szef wypłaci odszkodowanie i wszystko będzie dobrze!"
  Margarita śpiewała radośnie:
  Nie poddawaj się, nie poddawaj się, nie poddawaj się,
  W walce z policją, dziewczyno, nie bądź nieśmiała!
  Uśmiechnij się, uśmiechnij się, uśmiechnij się,
  Wiedz, że wszystko będzie wspaniale i dobrze!
  Pozłacana limuzyna zatrzymała się w Alei Artystów. Bandyta zauważył:
  "Malują tu portrety pędzlem. Nasz szef chce cały zestaw twoich portretów. Myślę, że artyści zapłacą ci nawet za pozowanie".
  Margarita zachichotała i zauważyła:
  "Artyści oczywiście zapłacą! Ale czy sam Borys, Car Finansów, wyłoży kasę?"
  Brutal energicznie skinął głową:
  - Uwierz mi, on cię nie obrazi! Kiedy jeszcze nie okazał ci hojności?
  Dziewczyna zauważyła z uśmiechem:
  - Czy może mi kupić tytuł?
  Ochroniarz szefa skinął głową:
  - Oczywiście! Może ci dać wyspę na Oceanie Atlantyckim, a król Anglii nada ci tytuł hrabiego.
  Margarita zaświergotała:
  "Chciałabym być księżną! Brzmi imponująco - Księżna Margarita de Akulova!"
  Zastraszający zauważył:
  Księżno! Zasługujesz na tytuł królowej! Ale sama wiesz, że tytuł księcia to zaszczyt. A nadanie go Rosjaninowi, zwłaszcza teraz, gdy nasze stosunki z Anglią są tak napięte, jest wielkim ryzykiem nawet dla króla.
  Margarita zaświergotała:
  Królowie mogą wszystko, królowie mogą wszystko,
  I los całej Ziemi,
  Czasami tak!
  Ale cokolwiek powiesz,
  Poślub się z miłości!
  Nikt nie może,
  Ani jednego króla!
  Nikt nie może,
  Ani jednego króla!
  Ochroniarz skinął głową:
  - Dobra, wynoś się! Już jesteś popularny i będziesz jeszcze bardziej popularny.
  Małgorzata wyskoczyła, tupnęła bosą, wyrzeźbioną nogą i zaćwierkała, a raczej pisnęła:
  - Chcę miliard lajków!
  Brutal zauważył:
  - Z nanobotami można by zarobić bilion. To nie jest szczęście.
  Dziewczyna skinęła głową:
  - Życie nie ma sensu bez miłości i przygód. Prawda?
  Ochroniarz szefa odpowiedział uśmiechem, który ukazał jego duże, końskie zęby:
  - Jaki jest w ogóle sens życia? Co o tym myślisz?
  Margarita odpowiedziała z zachwytem:
  - Aby uzyskać jak najwięcej przyjemności i radości!
  Brutal mruknął:
  - Czy przyjemność i przyjemność nie są tym samym?
  Gwiazda filmowa odpowiedziała z uśmiechem:
  - Nie! Jest różnica. Przyjemność to proces radości, a radość to naturalny, pozytywny efekt radości. Przyjemność czasami prowadzi do nieprzyjemnych doznań, ale radość - nie. W ostrości doznań, przyjemność jest najwyższym stopniem przyjemności! "Spójrz do korzeni", a te słowa mają różne korzenie. "Przyjemność" to "być zadowolonym". "Rozkosz" to "słodycz" doznań. Przyjemność to zadowolenie z przyjemnych doznań.
  Szef ochroniarzy odpowiedział:
  - No dobra, naprawdę jesteś mądra. No to chodźmy, żeby nie straszyć artystów, poczekam tu na ciebie. Może włożysz buty?
  Margarita uśmiechnęła się i zapytała:
  - Ale czy nie wyglądam seksowniej z bosymi stopami?
  Brutal zachichotał i uśmiechnął się:
  - Jak chcesz! Będzie fajnie, niezależnie od tego, czy będziesz w butach, czy bez!
  Dziewczyna, stąpając ostrożnie boso, ruszyła w stronę Alei Artystów. Jest naprawdę oszałamiająco piękna. A sposób, w jaki chodzi... Jej gołe nogi są muskularne i jednocześnie pełne gracji, a skóra gładka, lśniąca jak czekolada. I jak harmonijnie wyglądają jej mięśnie, a jak delikatne i wyraziste linie jej zgrabnej, atletycznej, opalonej sylwetki.
  Pierwsi artyści na alei byli młodzi, niektórzy nawet nastolatkowie, i krzyczeli z zachwytu, gdy zobaczyli dziewczynę o niewiarygodnej urodzie.
  Margarita szeroko się do nich uśmiechnęła i zaćwierkała:
  Jestem prostą rosyjską dziewczyną,
  Ale urodziła się jako fajny anioł...
  Mam krótką spódniczkę,
  Niebo znów będzie niebieskie!
  I dziewczyna wyszła w zaułek. Chłopiec w krótkich spodenkach, również boso, około czternastu lat, wyskoczył z pędzlem w ręku i zawołał:
  - Jaki słodziak! Prawdziwy cherubin!
  Margarita puściła oko do tego jasnowłosego, a zarazem bardzo przystojnego nastolatka:
  - Tak, kochanie! Widzę, że jesteś, mimo młodego wieku, bardzo utalentowanym artystą! A co, wiersze też umiesz pisać?
  Chłopiec w krótkich spodenkach uderzył się w bosą, opaloną stopę i zaczął śpiewać:
  Usta w rubinach - kolor zachodzącego słońca,
  Moje oczy zamarzły ze smutku!
  Los rozrzucił je w pył, oto odpłata;
  Oddałem wszystko jasnemu celowi!
  
  Wyobraźnia maluje obrazy,
  Gdzie jesteśmy razem?
  Unoszę się nad przepaścią - szczytami,
  Zdobycie ich jest kwestią honoru!
  
  Marzenia i fantazje pośród wojny,
  Obraz nie zostanie zapomniany!
  Uderzenie miecza - powróciło,
  Policzki zdeptane przez wroga!
  
  Teraz jesteśmy razem, a mgła,
  Zniknęło w blasku miłości!
  Pokonany sułtan został schwytany,
  Będziemy bronić pokoju naszej ojczyzny!
  Margarita roześmiała się i odpowiedziała ze słodkim uśmiechem:
  - Cudownie, ale trochę staroświecko. To jak słuchanie Lermontowa.
  Chłopiec zapytał z uśmiechem:
  - A co, nie lubisz Lermontowa?
  Dziewczyna zaprotestowała z uśmiechem:
  - Nie! Naprawdę mi się podoba, ale... Dobra, nie mówmy o tym! Widzę, że wszyscy jesteście zachwyceni moją urodą, więc pozwolę wam malować moje portrety i rysować, co tylko zechcecie.
  I Margarita zrzuciła sukienkę, zostawiając tylko bikini. Ależ ona ma figurę - po prostu olśniewającą. Nie dziewczynka, a coś naprawdę wspaniałego!
  Po tym Margarita zaczęła wykonywać płynne ruchy gimnastyczne. Przypominała nieco Faye Rodis, która również pozowała artystom. Co więcej, w swojej dumnej nagości była jeszcze bardziej niedostępna i królewska.
  Tylko Margarita jest miodowoblond, a Fay Rhodes jest czarnowłosa, ale również przepiękna.
  Obie dziewczyny miały atletyczną, muskularną sylwetkę i opaloną, jędrną skórę.
  Margarita poruszała się płynnie, a artyści malowali ją z wielkim uczuciem i entuzjazmem.
  Byli różni, ci poeci pędzla, od starców po chłopców, wśród nich były kobiety, a wszyscy oni dosłownie pożerali namalowane piękno wzrokiem.
  Margarita uważała, że taniec w ten sposób pod pełnymi podziwu spojrzeniami mężczyzn jest cudowny. A ona sama była po prostu prawdziwą księżniczką, zdolną do czynienia prawdziwych cudów, a jednocześnie trochę wróżką.
  Gładkie płytki, rozgrzane słońcem, przyjemnie łaskotały bose stopy karateki. Oddychała swobodnie, a jej płuca napełniały się powietrzem.
  Dziewczyna bardzo chciała śpiewać, wzięła głęboki oddech i zaczęła śpiewać poetycki i niepowtarzalny romans:
  W błękitnym morzu i bezkresnym oceanie,
  Pluskałem się jak dziecko w kołysce...
  Szmaragdowe fale zataczały się -
  W łagodny wir zostali porwani w dal, bez żadnego celu!
  
  A potem ukazał mi się odważny młody człowiek,
  To spojrzenie przebiło moje serce ostrzem sztyletu...
  Choć ten przystojny chłopak jeszcze się nie ogolił,
  Szepnąłem mu z takim uczuciem:
  
  Jestem w tobie zakochany, jesteś piękna i czysta,
  Wierzę, że miłość do chłopca jest nieskończona...
  Spędźmy razem życie pełne szczęścia,
  A w moim młodym sercu wiedz, że będziesz płonąć na zawsze!
  
  Mój facet to piękno, radość, spokój i miłość,
  Ucieleśnienie bezgranicznego, jasnego światła...
  Jeśli będzie trzeba, przelejesz krew za swój kraj w walce,
  Twoja rodzinna planeta jest otwarta na twoje uczucia!
  
  Więc pluskaliśmy się aż do zmierzchu,
  Przecinanie fal gołymi rękami...
  A oczy w nocy były niekontrolowanie ze sobą sklejone,
  Tańczyłam polkę boso!
  
  A moje usta złączyły się teraz z twoimi,
  I spotkali się na zakręcie, można to uznać za zakręt...
  Taka będzie nasza młodość,
  A z tym, co uniwersalne, stanie się to nadmiarem!
  
  Jestem w tobie zakochany, jesteś piękna i czysta,
  Wierzę, że miłość do chłopca jest nieskończona...
  Spędźmy razem życie pełne szczęścia,
  A w moim młodym sercu wiedz, że będziesz płonąć na zawsze!
  
  Mój facet to piękno, radość, spokój i miłość,
  Ucieleśnienie bezgranicznego, jasnego światła...
  Jeśli będzie trzeba, przelejesz krew za swój kraj w walce,
  Twoja rodzinna planeta jest otwarta na twoje uczucia!
  
  To wtedy dopłynęliśmy razem do granic możliwości,
  Zanurzyliśmy się w tych słodkich chwilach...
  A potem ten facet i ja dobrze się śmialiśmy,
  Pokaż swoje radosne aspiracje!
  
  Wierz mi, ty i ja wychowamy dziecko,
  Aby wzrastał, tworzył inspiracje bez granic...
  Dziewczyny mają głośny głos,
  Nie ma słabości, uwierz mi, nie ma przebaczenia!
  
  Jestem w tobie zakochany, jesteś piękna i czysta,
  Wierzę, że miłość do chłopca jest nieskończona...
  Spędźmy razem życie pełne szczęścia,
  A w moim młodym sercu wiedz, że będziesz płonąć na zawsze!
  
  Mój facet to piękno, radość, spokój i miłość,
  Ucieleśnienie bezgranicznego, jasnego światła...
  Jeśli będzie trzeba, przelejesz krew za swój kraj w walce,
  Twoja rodzinna planeta jest otwarta na twoje uczucia!
  
  Więc kochaj mnie jak swoją boginię,
  Aby stać się krawędzią hiperwszechświata...
  Uwierz mi, tutaj nie ukradną ci marzeń, rubel po rublu,
  Z największą siłą i niezachwianą postawą w bitwach!
  
  Jestem w tobie zakochany, jesteś piękna i czysta,
  Wierzę, że miłość do chłopca jest nieskończona...
  Spędźmy razem życie pełne szczęścia,
  A w moim młodym sercu wiedz, że będziesz płonąć na zawsze!
  
  Mój facet to piękno, radość, spokój i miłość,
  Ucieleśnienie bezgranicznego, jasnego światła...
  Jeśli będzie trzeba, przelejesz krew za swój kraj w walce,
  Twoja rodzinna planeta jest otwarta na twoje uczucia!
  Tak śpiewała ta złotowłosa primadonna, głosem, którego pozazdrościłaby jej nawet legendarna Ałła Pugaczowa. I tańczyła. Przechodnie i artyści rzucali banknoty i monety pod jej bose, pełne gracji, bajecznie uwodzicielskie stopy. Dziewczyna zbierała je palcami stóp i wrzucała do koszyka. Nie były to duże pieniądze, ale i tak były przyjemne.
  I przyciąga uwagę publiczności. Oto bosonogi chłopiec, który narysował ją w pełnym kolorze. Tak, wyszło dobrze i szybko.
  Margarita wykrzyknęła:
  - Daj więcej!
  I znów podskakuje i zaczyna kręcić się wokół własnej osi.
  Tańczy płynnie i miarowo, poruszając się celowo powoli, aby artyści mieli czas, aby przedstawić ją z należytą starannością.
  Margarita tańczyła w ten sposób... I jednocześnie próbowała narysować w swojej wyobraźni obraz filmowy.
  Weźmy na przykład Gavroche'a, paryskiego chłopca. Był głodny, a może wręcz głodny, ale na swój sposób wolny i szczęśliwy. Zwłaszcza latem, kiedy tak przyjemnie jest stąpać bosymi stopami po ciepłym bruku. Ale zimą jest to o wiele trudniejsze.
  Gavroche był i głodniejszy, i zmarznięty w zimnie. A kiedy chodzi się boso na mrozie, jest to okropne, nie tak przyjemne, jak w upale. A jeśli, nie daj Boże, przeziębisz się, może to nawet doprowadzić do śmierci!
  Nie tak jak teraz, w XXI wieku, w erze antybiotyków. Już wtedy pojawił się koronawirus i siał spustoszenie. Sytuacja była wtedy kompletną katastrofą. Na przykład, pierwszy rosyjski wielki książę, który otrzymał tytuł imperatora, Wasilij III, zmarł na zwykły ból gardła. Jego śmierć nastąpiła zbyt wcześnie, a Iwan Wasiljewicz, ze względu na młody wiek, nie był jeszcze pełnoprawnym carem, co doprowadziło do rozpętania się bojarów.
  Margarita zrobiła kolejny szpagat. I próbowała sobie wyobrazić Gavroche'a, powiedzmy, który przeżył i kontynuował swoje niesamowite przygody.
  Margarita śpiewała dobrze, a chłopiec śpiewał razem z nimi, ale ich głosy przyciągnęły kilku policjantów i chłopiec musiał uciekać, błyskając bosymi, zakurzonymi obcasami. Widząc, że jedyną uciekającą osobą jest żebrak, obdarty, mały chłopiec, i to bardzo zwinny i szybki, policjanci nie biegli długo, ale po krzyku zatrzymali się i zaczęli iść, ciężko dysząc.
  A Margarita dalej fantazjowała. Gavroche uciekł od nich i również zaczął iść powoli. Podczas biegu chłopiec uderzył zrogowaciałym, szorstkim obcasem o coś ostrego i lekko ukłuł. Gdyby jego podeszwa nie była tak stwardniała i poobijana od lat niemal ciągłego chodzenia boso, mogłoby być gorzej.
  Ale tak czy inaczej, to było nieprzyjemne. Poza tym, po tak szybkim biegu poczułem się jeszcze bardziej głodny.
  Gavroche zaczął więc rozglądać się po okolicznych domach. Było ciepło i lato, niektóre okna były otwarte, co stwarzało okazję do kradzieży. Chłopiec wybrał bogatszy dom. Zaczął więc wspinać się po kamiennym murze, trzymając się go rękami i bosymi stopami.
  Wstał tak ostrożnie, starając się nie narobić hałasu. A tam, na parapecie, chłopiec zwinny jak małpka. Jeszcze chwila i już byłeś w pokoju, takim małym i cichym.
  Chłopiec był taki zwinny, jego bose stopy stąpały po marmurowej posadzce. Żadnego skrzypnięcia, żadnego dźwięku, tylko odciski na podeszwach lekko drapały po gładkiej powierzchni.
  Gavroche mrugnął, taki zwinny, i teraz jego stopy tupią po podłodze. Chłopiec rozgląda się. Na stole leży miedziany pies. Mógłby też posłużyć do sprzedaży paserowi. Ojciec Gavroche'a był niezłym łajdakiem. I znał wielu spekulantów.
  Chłopiec podniósł go ze stołu; był tam również brązowy kałamarz z obrazkiem. Ale to była drobnostka. Powinien chyba ukraść coś pokaźniejszego. Nie dla siebie.
  Gavroche wpadł na szalony pomysł - stworzyć własny gang dzieci. Najpierw mieli wspólnie napadać na bogate domy Paryża, a potem stworzyć armię. Połączyli siły z dorosłymi i rozpoczęli własną rewolucję.
  Stwórz własną piosenkę dla dzieci...
  Szuflady były zamknięte. Ale chłopiec nie stracił odwagi i spróbował otworzyć zamek igłą. Pokazano mu, jak to zrobić, przynajmniej w szafce o prostej konstrukcji. To był inny chłopiec, ale starszy i bardziej doświadczony. I uczył go doświadczony włamywacz.
  I Gavroche'owi udało się otworzyć szafkę. W środku znajdowały się dość drogie ubrania. W szczególności damskie buty, które również można było sprzedać. Chłopiec zdjął też jedną z modnych sukienek i kilka innych rzeczy. W sukience zmieścił się zarówno pies, jak i kałamarz. I kilka drogich butów.
  Gavroche również wziął ją i z uśmiechem rzekł:
  O tej boso chodzącej dziewczynie,
  Nie mogłem tego zapomnieć...
  Wyglądało to jak kostka brukowa,
  Oni dręczyli stopy o delikatnych nogach!
  Choć, oczywiście, dom był dość bogaty i nie zamierzał z niego zużyć wszystkiego. Pomimo ryzyka, chłopiec był pewien, że wszyscy w domu śpią. A jego młody wzrok był doskonały w ciemności. I nie było tu szczególnie ciemno, było mnóstwo luster. Był też srebrny grzebień. To też można było sprzedać.
  Mały chłopiec ostrożnie stąpał po dywanie zwinnymi, bosymi stopami. Jego dłonie ostrożnie przekręciły dźwignię i dziecko zwinnie pomknęło do sąsiedniego pokoju. Cicho, stąpając na palcach po futrzanym dywanie, dotarł do kuchni, wiedziony przyjemnymi zapachami.
  Zamożni ludzie często mają w swoich kuchniach duże zapasy sreber. A paserzy chętnie je kupują.
  Po tym, jak Gavroche został postrzelony w głowę i był świadkiem tylu śmierci, coś w jego głowie pękło i stał się prawdziwym złodziejem. Z drugiej strony, Robin Hood był rabusiem, ale w powszechnej pamięci i folklorze pozostał dobrym człowiekiem. Co więcej, Robin Hood stał się nawet swego rodzaju ikoną i powszechnie znanym nazwiskiem.
  Tutaj chłopiec, używając szpilki, ostrożnie i prawie bezgłośnie otwiera zamek do kuchni.
  Gavroche szepcze z uśmiechem:
  Jakie jest powołanie złodzieja dzisiaj?
  Oczywiście, sztuka aktorska!
  Dziś są złodziejami, dziś są złodziejami,
  Wszyscy udający są aktorami!
  Zewnętrznie jesteś czysty jak anioł,
  A w środku jest recydywista!
  Chłopiec wkradł się drobnymi kroczkami do kuchni. Była przestronna i całkiem luksusowa. Młody złodziej podszedł do szuflady i ostrożnie, żeby nie skrzypnąć, otworzył ją. W środku, i chłopiec miał rację, leżały srebrne widelce, noże i łyżki. Gavroche zaczął je spokojnie i rozważnie opróżniać. Jego małe, zręczne rączki błyszczały. Cóż, chłopiec opanował osobliwą sztukę. I robił to całkiem sprawnie.
  Ogarnął go nawet dreszcz emocji związany z kradzieżą. Niemal bezgłośnie włóczęga zaczął śpiewać:
  Wszystko jest w mocy złodziei lub w rękach Boga,
  Albo ci, którzy na górze decydują o naszym losie...
  Sam szatan trzyma ostry miecz jak wiosło,
  Kradzież rządzi planetą ludzi!
  Chłopiec wziął torbę i wrzucił do niej sztućce. Otwierał szufladę za szufladą.
  Jak na jedenastolatka Gavroche był dość silnym chłopcem. Ale nawet dla niego to już było za dużo. I z westchnieniem: nie mógł już dłużej, zatoczył się pod ciężarem skradzionych dóbr, ciągnąc worek ze srebrem, i zaczął wychodzić z kuchni.
  A nawet Gavroche, aby ułatwić sobie noszenie, śpiewał ironicznie:
  Po co ci, chłopcze, bogactwo?
  Życie jest krótkie i nieważne ile jesz...
  Nie ma sensu tracić czasu na próby zjedzenia wystarczającej ilości pożywienia na przyszłość,
  Wysusz wiosła, panie, wysusz wiosła, panie!
  Chłopiec jakimś cudem dowlókł się do pokoju z otwartym oknem. Ale wciągnięcie ciężkiego worka z łupami przekraczało jego dziecinne siły. Wtedy Gavroche zaczął ostrożnie otwierać okno. Nagle doniczka spadła, ale udało mu się ją złapać, a kwiat się nie stłukł.
  Chłopiec ostrożnie postawił garnek na podłodze i zaśpiewał:
  Twój los wisi na włosku,
  Wrogowie są pełni odwagi...
  Ale dzięki Bogu są przyjaciele,
  Ale Bóg ma przyjaciół...
  I dzięki Bogu nasi przyjaciele mają miecze!
  Wtedy otworzyło się okno z kontenerem. Serce chłopca zaczęło walić. Ale nic się nie stało; wszyscy w domu nadal spali. Gavroche zaśpiewał ironicznie:
  Niedźwiedzie i słonie śpią,
  Wujkowie śpią, a ciocie...
  Wszyscy na świecie muszą spać,
  Ale nie w pracy!
  I tak, z wielkim wysiłkiem i spocony, chłopiec wciągnął worek z łupami - srebrami, drobiazgami i modnymi damskimi butami - na parapet. Teraz należało go opuścić. Upadając, narobiłby sporo hałasu, a widelce i noże mogłyby się wygiąć, tracąc na wartości.
  Chłopiec, zostawiając torbę na parapecie, zaczął szukać odpowiedniej liny, aby spuścić skradzione rzeczy. Gavroche odkrył, że można w tym celu wykorzystać zasłony i specjalny sznur. Wtedy wszystko będzie działać idealnie.
  Chłopiec przywiązał więc jedwabny sznur do worka i zaczął go opuszczać. Ale worek był za ciężki i lina wyślizgnęła się Gavroche'owi ze spoconych dłoni. Skradzione rzeczy rozsypały się na skałach.
  Chłopiec był naprawdę przestraszony. Co prawda, z ulicy, w mieszkaniach mogło być to słabo słyszalne. W każdym razie, hałas ucichł. Wszyscy spali dalej.
  Chłopiec-złodziej śpiewał prawie bezgłośnie:
  Jesteś szczęśliwą myszką,
  Zjem twoją skórę i wszystko...
  Szczęście to tylko chwila wytchnienia,
  Jasny błysk,
  W mroku problemów!
  Chłopiec, zapierając się palcami i bosymi stopami, podniósł torbę i zszedł na dół. Zejście nie było całkiem gładkie i złodziej upadł - jego dłonie były spocone od wysiłku wleczenia torby. A to był poważny problem. Chłopiec upadł, stłukł kolano i utykał. A potem było jeszcze gorzej - musiał sam nieść torbę.
  Chłopiec nie miał dość sił, by unieść go na ramiona, więc Gavroche z całych sił ciągnął go po skałach. To była ciężka praca; chłopiec obficie się pocił i dyszał jak wyczerpany koń.
  To właśnie chciwość naiwniaka doprowadziła go do ruiny.
  Niespodziewanie, a raczej przewidywalnie, pojawiło się trzech chłopców, około dwunastoletnich, nieco starszych i wyższych od Gavroche'a. Jak na swój wiek, z powodu niedożywienia, chłopiec był nawet nieco niższy od przeciętnego, choć z natury dość silny. Gavroche był drobny, ale zwinny i pomimo chronicznego niedożywienia, silny, pokonując rówieśników w bójkach.
  I wtedy wybuchła między nimi bójka. Mali złodzieje zaatakowali chłopca, zdając sobie sprawę, że niesie on coś skradzionego i cennego. Gavroche, oczywiście, nie uczył się karate, ale umiał walczyć obiema rękami i nogami.
  Kopnął więc przeciwnika w krocze bosą stopą. Mężczyzna chybił, upadł i zaczął się wić z bólu.
  Gavroche podniósł drugiego chłopca i przerzucił go przez siebie, a ten upadł, obijając sobie plecy i jęcząc.
  Trzeci chłopiec uderzył Gavroche'a w kość policzkową. Chłopiec odpowiedział ciosem. Rozpoczęła się krótka walka bokserska. Obaj chłopcy okładali się pięściami. Aż Gavroche trafił go kostką w podbródek, pozbawiając przeciwnika przytomności.
  Chłopiec, z posiniaczonym kręgosłupem, podskoczył i wyciągnął mały nóż. To była poważna sprawa. Nożem można było nawet zabić. Gavroche podniósł bosą stopą kostkę brukową i rzucił ją w prawą rękę. Obaj chłopcy spojrzeli na siebie dzikimi oczami. Obaj byli boso i wściekli. Gavroche był niższy, wydawał się szczuplejszy i bardziej kruchy. Ale miał wrodzoną siłę fizyczną. Może miał innego ojca. Nie wyglądał jak jego bandyta, z tak blond włosami i przystojną, słodką twarzą.
  Gavroche uderzył mocno kamieniem w dłoń trzymającą nóż. Chuligan upuścił broń. Gavroche uniósł go na ramię, potrząsnął nim i rzucił ponownie, uderzając tyłem głowy o kamień. Chłopiec stracił przytomność, tym razem na zawsze. Drugi chłopiec, uderzony w krocze, również chciał rzucić się na Gavroche'a. Chłopiec uniósł rękę z kamieniem i syknął:
  - Och, uderzę cię! Dosyć!
  Chłopiec mruknął:
  - Jest nas troje!
  Gavroche wyraził sprzeciw:
  - Dwóch nie żyje, a ty jesteś sam!
  I złagodziwszy ton, odpowiedział:
  - Myślę o założeniu własnego gangu. Nudno być samemu. Więc zostańmy przyjaciółmi i bądźmy razem!
  Chłopiec zapytał:
  - Co jest w torbie?
  Gavroche odpowiedział pewnie:
  - Sztućce i trochę drobnych. Jest ich dużo, torba jest ciężka, a starczy dla nas czterech!
  Chłopiec spojrzał na swoich nieruchomo leżących towarzyszy i zauważył:
  - No cóż, jesteś silny! Dobrze, będziesz przywódcą z prawa silnych.
  Gavroche szczerze stwierdził:
  - Ja też jestem mądry i sprytny! A teraz przebudźmy tych gości!
  Siostra chłopca asystowała kiedyś na walkach bokserskich i nauczyła go, jak masować twarz, by przywrócić do życia znokautowanego boksera. Masował więc młode twarze. Ciała dzieci są silne, płynie w nich świeża krew, więc chłopcy szybko wracali do zdrowia.
  Chłopiec zauważył:
  - Pokonał nas, teraz jest przywódcą naszego gangu!
  Chłopiec, który rzucał nożem, zauważył:
  - Tak, jest silny. Ale czy jest wystarczająco mądry?
  Gavroche odpowiedział z uśmiechem:
  "Wydobyłem więcej srebra, niż ważysz! A to wymaga zarówno inteligencji, jak i zręczności!"
  Chłopcy podeszli do torby, próbowali ją podnieść i zagwizdali ze zdziwienia:
  - Tak, to jest wielki zdobycz!
  Gavroche śpiewał ironicznie:
  Przyniosłem, przyniosłem łupy,
  Ofiara ma głowę byka!
  Potem chłopcy w końcu ruszyli z workiem. Teraz było ich czterech i łatwiej było go nieść. Ale nadal było niezręcznie, zwłaszcza że worek ciągle im się wyślizgiwał z rąk.
  Gavroche zasugerował:
  - Zróbmy coś w rodzaju noszy!
  Jeden chłopiec-złodziej pozostał, by pilnować łupu, podczas gdy reszta pobiegła szukać desek. Tylko bose pięty dzieci błyszczały.
  Deski jednak szybko odnaleziono. W końcu zabrali zdobyte srebro i drobne drobiazgi.
  Problemy jednak jeszcze się nie skończyły. Pojawiło się więcej chłopców, cała tuzin, i kilka dziewczyn w łachmanach. I zaczęli rzucać kamieniami.
  Członkowie gangu Gavroche'a zareagowali. Obie strony zrozumiały sytuację. A potem pojawiła się policja.
  Gavroche chwycił brązowego psa, parę srebrnych widelców i nóż i uciekł. Jego przeciwnikowi udało się jedynie zdobyć parę modnych damskich butów.
  Chłopcy uciekli więc, zostawiając za sobą swój bogaty łup.
  A policjanci byli najwyraźniej bardzo zadowoleni, bo zabrali ciężki worek pełen srebra.
  Gavroche i jego ekipa się rozproszyli... Chłopiec znów został sam. Co prawda, miał teraz dość srebra, żeby sprzedać je paserowi i wyżywić się na co najmniej miesiąc. Ale to oczywiście nie było bogactwo. A jego nastrój się pogorszył...
  To prawda, nie na długo. Lato nadchodzi szybko i robiło się coraz jaśniej. A wschodzące słońce niosło ze sobą tak rześkie i delikatne ciepło, że smutne myśli młodego złodzieja w końcu się rozwiały. Było mnóstwo bogatych domów wszelkiego rodzaju, a on kradł coraz więcej. Może kradzież czegoś mniej nieporęcznego niż srebra byłaby lepsza. Złoto było lepsze, a diamenty jeszcze lepsze.
  Wtedy naprawdę będzie bogaty. Zostanie szlachcicem, księciem, będzie miał swój ogromny majątek i flotę. I wszyscy będą mu się kłaniać.
  A potem zostanie królem, a potem cesarzem, jak Napoleon.
  Nie, może nawet nie Napoleon - Napoleon był porażką - ale Czyngis-chan. Albo nawet więcej. I podbije cały świat!
  A potem najlepsi czarownicy i naukowcy całej planety Ziemia znajdą sposób, lekarstwo, eliksir lub magiczny artefakt, aby uczynić przynajmniej jednego z cesarzy planety Ziemi, Gavroche'a, nieśmiertelnym!
  Słońce w końcu wzeszło, bosonoga dziewczyna przebiegła obok chłopca i wcisnęła mu do ręki słodkiego cukierka. I był wolny.
  Gavroche spróbował go na języku - pyszny i słodki. I pomyślał: jakież to jednak dobre życie. I jakie to cudowne, że jest jeszcze dzieckiem, a całe życie przed nim. I że dziś będzie jadł miodowe ciasteczka z mlekiem, sprzedawszy dwa widelce i nóż. A może nawet uda mu się pohuśtać na huśtawce?
  I jakże to będzie cudowne.
  Wędrowny chłopiec poczuł w sobie wielką inspirację i zaczął śpiewać z uczuciem i wyrazem:
  To co zrobiłeś jest wspaniałe,
  Łaska została wylana na rodzaj ludzki!
  To jest to, co mi dałeś, święty Boże,
  Duszo, radości, serdeczne miłosierdzie!
    
  Lucyfer, który zamienił nas w Sodomę,
  Potomstwo grzechu i pychy!
  Podniósł miecz ku świętemu tronowi Pana,
  I postanowił, że teraz jest wszechmocny!
    
  Boże mój, jaki jesteś piękny i czysty,
  Wierzę, że masz całkowitą rację!
  Oddałeś swoje chwalebne życie na krzyżu,
  I teraz gorycz w moim sercu pozostanie na zawsze!
    
  Jesteś Panem piękna, radości, pokoju i miłości,
  Ucieleśnienie nieograniczonego, jasnego światła!
  Przelałeś drogocenną krew na krzyżu,
  Planeta została uratowana dzięki bezgranicznemu poświęceniu!
    
   
  Zło szaleje w zbuntowanych sercach,
  Szatan rozdziera ludzkość swoimi pazurami!
  Lecz śmierć w proch zostanie wrzucona,
  A Pan będzie z nami na zawsze!
    
  Diabeł wypowiedział wojnę Panu Bogu.
  Wróg walczył okrutnie i zdradziecko!
  Ale Chrystus zmiażdżył szatana miłością,
  Na krzyżu, udowadniając swoją prawdę!
    
  My, bracia, musimy połączyć się w jeden nurt,
  Skieruj swoje serce, umysł i uczucia ku Jezusowi!
  Aby Wielki Bóg pomógł nam zostać zbawionymi,
  I na wieki będziemy chwalić Pana!
    
  Aby dusza na zawsze znalazła spokój,
  Cały świat musi współpracować w żniwie Pańskim!
  I na zawsze, o Najwyższy, będziemy z Tobą,
  Chcę modlić się coraz żarliwiej!
    
  Jeśli potknąłeś się o stopę, dywan pokryje się aksamitnym mchem,
  Jezus natychmiast uleczy każdy ból!
  Pokrył brzeg złotym piaskiem,
  On jest panem Słońca i nieskończonego wszechświata!
    
  Swoim słowem stworzył niebiosa -
  Rozrzucił gwiazdy na niebie z rozmachem!
  Jehowa kocha piękno,
  Oddanie Mu, lojalność bez strachu!
    
  Bez Wszechmogącego nie ma przyjaciół,
  Promienne twarze dobrych ikon!
  Dlatego chcę tego coraz bardziej,
  Jezus stał się częścią ciała!
    
  Niech Bóg nas oszczędzi za nasze grzeszne długi,
  Czegoż to, niestety, Tobie nie daliśmy!
  Choć czas pokuty minął,
  A tam już jest przepaść, gdzie kwitną odległości!
    
  Ale Pan dał swoją łaskę,
  I rzekł: Przebaczam wam, sieroty!
  Wiem, że mam wobec Ciebie dług, którego niestety nie mogę spłacić,
  Ale w raju też będzie dla ciebie miejsce!
    
  Nie da się nikogo zdradzić,
  Władca Wszechświata jest nieszkodliwy!
  A swoją prawosławną ręką,
  On prowadzi nas, niegodziwych, do komnat!
    
  Czy on naprawdę mu powie nie?
  Przyjmij skruchę jako odpowiedź na prośbę!
  Cierpliwie czeka na Najwyższą Odpowiedź,
  Wybacz nam, uwierz Jego pragnieniu!
    
  Postanowiliśmy poddać się torturom,
  Aby wzmocnić Twojego ducha!
  Nie ma innej drogi dla nas, którzy upadliśmy,
  Niech Najwyższy będzie z Tobą na zawsze!
    
  Oto nadeszła godzina zbawienia,
  Bóg nigdy nie łamie danego słowa!
  Co się z nami stanie?
  A skrzydlate dusze będą wznosić się wysoko!
    
  To co stworzyłeś będzie trwać wiecznie,
  Nieskończony i mądry władco wszechświata!
  Oświeciłeś mnie strumieniami życia,
  I wierzę, że nasza miłość będzie wieczna!
  ROZDZIAŁ NR 3.
  Dobry humor Gavroche'a nieco przygasł, gdy nadepnął boso na końskie łajno. Musiał pilnie znaleźć kałużę, żeby umyć swoją dziecięcą, opaloną stopę, zapobiegając jej smrodowi, a co dopiero infekcji.
  A rzeczywistość świata jest taka, że ludzie mają niewiele szczególnych powodów czy okazji, by chwalić Boga. Bieganie boso latem jest przyjemne i przyjemne, ale zimą jest przeraźliwie zimne i bolesne.
  I ryzykujesz przeziębienie. Jeśli jednak przyzwyczaisz stopy do ciągłego zimna, przyzwyczają się. I jak dotąd, póki jest ciepło, jest świetnie.
  Gavroche wziął ją i zaśpiewał z przyjemnością:
  Słońce świeci nad nami,
  Nie życie, lecz łaska...
  Do tych, którzy są za nas odpowiedzialni,
  Najwyższy czas zrozumieć,
  Do tych, którzy są za nas odpowiedzialni -
  Najwyższy czas zrozumieć...
  Jesteśmy małymi dziećmi,
  Chcemy pójść na spacer!
  A chłopiec skakał, skakał i robił salto w powietrzu. Jakież to wszystko było cudowne. I dusza chłopca śpiewała. Słońce wznosiło się coraz wyżej i było ciepło.
  Chłopiec znalazł sobie inną rozrywkę. Podskakiwał do ludzi ubranych bogato i pytał, wyciągając rękę:
  - Dajcie biednemu sierocie trochę jedzenia!
  Reakcje były różne. Ale kilka razy młody łobuz dostał to, na co zasługiwał.
  Gavroche kupił sobie pasztecik mięsny za parę miedzianych su i zjadł go ze smakiem.
  Potem dotarł do zaułka, gdzie mieszkał niesławny paser Moishe. Zabierze te srebra. Ale oczywiście, to chciwy człowiek.
  Ale noszenie noży pod podartą koszulą jest niewygodne. Gavroche był mądrym chłopcem i rozumiał, że z dwóch złych rzeczy należy wybrać mniejsze.
  Moisha powitał go ponuro. Co ten mały gnojek tu robił? Ale ożywił się, widząc sztućce. Zważył je na wadze, oczywiście bawiąc się odważnikami. Potem zaoferował za nie jedną trzecią wartości rynkowej. Gavroche udawał, że odchodzi. A Moisha - ten chudy, wychudzony staruszek - dorzucił połowę.
  Gavroche zgodził się i otrzymał tuzin monet. Nie miał już więc problemów z jedzeniem.
  Zanim bujna wyobraźnia Margarity utkała prawdziwie dosłowną opowieść, zapadł już wieczór. Zrobiło się chłodniej i ciemniej, a artyści byli coraz bardziej zmęczeni.
  Dziewczyna miała już wychodzić, ale pojawił się główny ochroniarz szefa w towarzystwie dwóch innych bandytów. Zaczęli uważnie oglądać rysunki artystów i oferować pieniądze za lepsze, te ze szkicami Margarity.
  Większość artystów chętnie zgodziła się sprzedać swoje obrazy. Ale nastolatek w krótkich spodenkach się zbuntował:
  - Nie! Chcę to zachować dla siebie!
  Margarita zaprotestowała:
  - Masz kilka rysunków, więc ile? Lepiej część z nich oddaj innym za przyzwoitą opłatą!
  Jasnowłosy chłopak w końcu się zgodził. Margarita i ochroniarze byli zadowoleni.
  Po czym wsiadła do samochodu. To oczywiście też była przygoda. Ochroniarze jechali w milczeniu.
  Margarita zauważyła:
  - Jak dobrze, kiedy ludzie mnie kochają!
  Znajomy, wielki facet w lustrzanych okularach skinął głową:
  - Tak, to jest naprawdę dobre! Można nawet powiedzieć, że wspaniałe! Myślę, że szef będzie bardzo zadowolony!
  Dziewczyna krzyknęła agresywnie:
  - Najważniejsze, że jestem szczęśliwa! Mój stanik jest bliżej piersi, a sutki mają kolor przejrzałych truskawek!
  Szef ochrony zauważył:
  - Mam panią odwieźć do domu, Frau Madame, czy zrobi pani to sama?
  Margarita odpowiedziała z uśmiechem:
  - Najpierw mnie podwieź, a potem sam pojadę!
  Brutal skłonił się i odpowiedział z uśmiechem:
  - Z przyjemnością panią obsłużymy! Jest pani po prostu zachwycająca!
  A dziewczyna o włosach w kolorze złota wskoczyła do luksusowego samochodu. I wygodnie rozsiadła się w fotelu. I wyciągając się, zaśpiewała:
  Samochody, samochody, samochody,
  Dosłownie wszystko było wypełnione...
  Zmieniliśmy złe orki w pył,
  Samochód pozostawił swój ślad!
  Samochód płynnie ruszył i odjechał. Było wygodnie. Dziewczyna została spryskana drogimi perfumami. Francuskimi lub chińskimi. A zapach był bardzo przyjemny i odurzający.
  Margarita zauważyła:
  - To prawdziwy bursztyn! Tak pachnący!
  Szef ochrony skinął głową:
  - Wszystko dla pani wygody, proszę pani! A może mademoiselle?
  Margarita zachichotała i pisnęła czule:
  - Możesz to nazwać garnkiem, ale nie wkładaj go do piekarnika!
  I spojrzała na Moskwę i migające domy. Był już wieczór, okna były oświetlone, reklamy mieniły się kolorami i poruszały. Dziewczyna ucieszyła się na ten widok, a jej oczy się rozradowały.
  Potem wydała polecenie:
  - Kierowco zwolnij!
  Luksusowy, pozłacany samochód wylądował na przystanku autobusowym.
  Dziewczyna zrzuciła buty na wysokich obcasach i wyskoczyła z samochodu boso. Pobiegła, jej gołe, różowe obcasy błyszczały. Jej gołe, opalone łydki były widoczne.
  Małgorzata biegała boso po wieczornej Moskwie i śpiewała:
  Jestem dziewczyną urodzoną w Moskwie,
  Spokojnie, boso, markizo...
  Nie, nigdy nie byłem w potrzebie, uwierz mi,
  Niech moje zachcianki się spełnią!
  A potem stanęła na rękach, kopiąc w górę nagie, zgrabne, opalone nogi. To się nazywa prawdziwa dziewczyna. I oczywiście marzy o rejsie po Europie jako nocna wróżka. I jakież to byłoby cudowne. W końcu, po co być porządnym? Znacznie lepiej być dziwką.
  A dziewczyna wzięła ją i zaczęła śpiewać na nowo z wielkim entuzjazmem:
  Cichy grób w odwrocie,
  Mała bestia spotkała swój koniec!
  Dziś dolar, jutro kula w czoło,
  Cóż za niebezpieczny zawód!
  CHÓR;
  Ale dziewczyna cię nie chciała,
  Zadręczanie się podczas zdawania egzaminów...
  Były inne dziwki marzeń,
  Po prostu ruszajcie tyłkami!
  
  Aby rzeka szampana płynęła,
  Jachty, samochody - same honory!
  Ręka złapała jelenie bez liczenia,
  Dziewczyna postanowiła zrobić coś podłego!
  
  
  Ale tylko idiota myśli,
  Burdel jest fajny i zapewnia mnóstwo zabawy!
  Napchała sobie usta czarnym kawiorem -
  Nie wiedziałem, że masz AIDS!
  
  I nikt nie przyjdzie do grobu,
  Ojcze, boję się przyjąć chrzest!
  Wynik był bardzo zły,
  Były klient zachowuje się wręcz nieprzyjemnie!
  
  Twoje dzieci nie będą Cię dobrze pamiętać,
  Wstyd być znaną jako taka matka!
  Pozostało im więzienie-schronienie.
  Znosić karę w milczeniu...
  
  A więc dziewczyno, uczysz się,
  Pracuj dla pięknej Ojczyzny!
  Potem będzie ścieżka w górę bez spadku...
  W przeciwnym wypadku zło będzie się smażyć przez całą wieczność!
  Dziewczyna, która fantazjowała o byciu prostytutką, wybuchnęła śmiechem. To naprawdę zabawne. Można powiedzieć, że jest królową śmiechu. No cóż, na rękach długo się nie da chodzić - one się męczą.
  Piękność znów stanęła na nogi, taka muskularna i pełna gracji. I sama jest bardzo efektowną dziewczyną. Cóż mogę o niej powiedzieć? Jest rewelacyjna!
  Przyszło mi do głowy, że mogłaby sprzedać swoje dziewictwo na aukcji za gigantyczną sumę. I to byłoby super. A raczej, hiper-super!
  To o wiele lepsze niż poddanie się z miłości. Poza tym miłość jest głupia. A żaden mężczyzna nie posiada cech, które pozwoliłyby mu naprawdę kochać.
  Dziewczynka podskoczyła i zaśpiewała:
  Miłość to niebezpieczna i piękna droga,
  Każdy, kto tu postawił stopę, o tym wie...
  Nie możesz od tego uciec, nie możesz z tego zeskoczyć,
  Otello udusił Desdemonę!
  Margarita znów się roześmiała - to było zabawne. Wyobraź sobie Maura duszącego blondynkę. Wyobraź sobie, jak głaszczesz jego czarną, lśniącą, hebanową skórę swoimi delikatnymi dłońmi. To naprawdę dodaje energii. A oto ten przystojny Otello, a ona jest w jego ramionach, a jej czerwone, podniecone sutki liże językiem.
  Margarita znów się roześmiała, podskoczyła wyżej, obróciła się i zaśpiewała:
  Uwielbiam czarnych facetów,
  Wygląda jak brykiet węglowy...
  Ponieważ są dobrzy, dobrzy,
  Będą cię ruchać całym sercem!
  Co wydało jej się bardzo dowcipne i na swój sposób niezwykle urocze.
  Ale czas mija i stopniowo robi się ciemno. Oczywiście w Moskwie jest mnóstwo świateł, ale wciąż jest chłodno, a bose stopy zaczynają marznąć.
  Margarita pobiegła do baru. Kupiła sobie szaszłyk - był gorący i tłusty - i rozgrzała się czerwonym winem. Czuła się teraz tak dobrze. Podszedł do niej jeden z młodych mężczyzn. Skinęła mu głową - miał ładną twarz i atletyczną budowę.
  Młody mężczyzna zaczął głaskać jej nagą, opaloną skórę z wielką gracją. I było to przyjemne. Ale dziewczyna mruczała jak kot. Zwłaszcza gdy palce młodego mężczyzny łaskotały podeszwę jej stopy, z jej wdzięcznie zaokrągloną piętą. A Margarita zaćwierkała:
  Wzdłuż krętej ścieżki,
  Stopy bosonogich dziewcząt...
  Mam dość dojenia krowy,
  Chcę poderwać faceta!
  Wsiądę jak koń,
  I czeka mnie szczęście!
  I jeszcze więcej śmiechu. Ale naprawdę jest późno. Czas wracać do domu i kłaść się spać. Może nawet coś ci się tam przyśni.
  Margarita uśmiechnęła się szeroko i złapała przystojnego młodzieńca za nos bosymi palcami u stóp. Poruszył się:
  - Dlaczego pytasz? Boli?
  Dziewczyna roześmiała się i odpowiedziała:
  - Czego chcesz?
  Chłopiec odpowiedział:
  - Kochać cię!
  Margarita odpowiedziała z uśmiechem:
  - A ja wciąż jestem dziewicą! Może językiem! Potrafisz?
  Młody człowiek pokręcił głową:
  - Nie! To obrzydliwe!
  Margarita roześmiała się i odpowiedziała:
  - Więc wynoś się stąd! Albo złamię ci śliczny nosek moim delikatnym obcasem!
  Chłopiec skinął głową:
  - Widzę, że jesteś poważną kobietą!
  Margarita wyjaśniła:
  - Nie kobieta, a dziewczyna! I to poważna sprawa - jestem córką Iwana Groźnego!
  Młody mężczyzna wyszedł. Piękność wypiła tym razem kolejną lampkę białego wina. A potem, radosna i zarumieniona, opuściła knajpkę.
  I biegła, śpiewając:
  Chłopaki, chłopaki, to w waszej mocy,
  Chroń ziemię przed ogniem...
  Jesteśmy za pokojem, za przyjaźnią, za uśmiechem świata,
  Za ciepło naszych spotkań!
  Dziewczynka pobiegła do wejścia. Wytarła bose stopy wilgotną szmatką. Chłopiec w wieku około dwunastu lat zapytał:
  - Dlaczego jesteś boso?
  Margarita odpowiedziała:
  - Bo tak mi się podoba!
  Chłopiec miał na sobie nowe trampki i dżinsy, więc zapytał:
  - Nie boisz się, że cię wezmą za żebraka?
  Dziewczyna odpowiedziała ze śmiechem:
  Tylko żebracy w rodzinie,
  Mój pradziadek był Samarytaninem...
  Gdyby ktoś wszedł na moje miejsce,
  Obaj są Tatarami!
  Chłopiec zachichotał i zauważył:
  - Chcieć...
  A potem zauważył, że ma w rękach torebkę i buty, więc dodał:
  - Rozumiem! I masz piękne nogi!
  Margarita zaprotestowała:
  - Nie tylko piękne, ale bardzo piękne!
  Chłopiec skinął głową i zaproponował:
  - Może zagramy w karty!
  Dziewczyna zaprotestowała:
  - Za późno! Zróbmy to następnym razem... I nie jest dobrze, żeby dzieci grały z dorosłymi!
  Chłopczyca zauważyła z uśmiechem:
  - Coś mi mówi, że nie należysz do tych, którzy mają prawo pouczać dzieci.
  Margarita zachichotała i odpowiedziała:
  "Nie będę cię pouczał. To byłoby zbyt nudne. Ale co za gra!"
  Chłopiec zasugerował:
  - Jeśli przegrasz, połaskoczę cię palcem wskazującym w piętę!
  Dziewczyna zachichotała:
  - A co jeśli wygram?
  Chłopiec wzruszył ramionami i wyciągnął smartfon z kieszeni:
  - Jeśli wygrasz, będzie twoje!
  Margarita pokręciła głową:
  - Nie! Nie chcę, żebyś miał kłopoty z rodzicami! Możesz mnie tak łaskotać w piętę!
  Chłopiec się roześmiał. Dziewczynka wyciągnęła bosą stopę. Mały mężczyzna ostrożnie przesunął palcem wskazującym po bosej, lekko zakurzonej podeszwie dziewczynki. Potem nabrał jeszcze większej śmiałości.
  Margarita się uśmiechnęła. Łaskotanie po piętach jest przyjemne, nawet jeśli nie robi tego dorosły, a dwunastoletni chłopiec - taki słodki i uroczy. Nawiasem mówiąc, w starożytności chłopi pańszczyźniani łaskotali swoje panie po piętach. Jeśli pani była jeszcze młoda i ładna, chłopcy też to lubili. Ale z wiekiem kobiety tracą na atrakcyjności.
  Margarita zmarszczyła brwi. Myśl o starzeniu się i brzydzeniu psuła jej humor. Chciała być wiecznie młoda, wiecznie boso. I zawsze ciepło. Tak miło jest biegać boso latem. Jak bose, dziewczęce podeszwy łaskoczą asfalt.
  Na przykład w Indiach pogoda jest taka, że można wygodnie chodzić boso przez cały rok.
  Chłopiec łaskotał najpierw jedną, potem drugą podeszwę. I chichocząc, powiedział:
  - Wow! Jakie nogi! Powinnaś być na wybiegu!
  Margarita skinęła głową:
  - Tak, uwielbiają malować moje portrety! Dlaczego?
  Chłopiec zauważył:
  - Masz wdzięk bogini!
  Dziewczyna roześmiała się i zauważyła:
  - I wygląda na to, że się zakochałeś!
  Chłopiec powiedział z uśmiechem:
  Miłość jest taka,
  Miłość jest tym, że...
  Co się dzieje w filmach dla dorosłych!
  A w życiu tak się dzieje, jak mówią,
  Ale to, ale to jest oczywiście tajemnica dla chłopaków!
  Margarita zauważyła to, szarpiąc nogami:
  - Dobra, dość! Dość tych dobrych rzeczy! Czas spać!
  Chłopiec zapytał z uśmiechem:
  - Masz chłopaka?
  Margarita odpowiedziała pewnie:
  - Znajdziemy to!
  I pobiegła, jej bose stopy śmigały po schodach. I rzeczywiście, jakiś obcy chłopak łaskotał ją w pięty. I choć z jednej strony była to po prostu dziecinna zabawa, z drugiej - coś niestosownego.
  Naprawdę lubiła biegać boso; to było jak seks z przystojnym facetem. Kiedy cię pieści. A kiedy pieszczą cię dłonie młodego mężczyzny, to takie przyjemne, a twoje ciało śpiewa.
  Margarita dotarła do swojego mieszkania, wzięła prysznic i zjadła. Na kolację zjadła pizzę. Położyła się spać i zapadła w sen.
  Śniło jej się, że walczy na miecze. Naprzeciw niej stała piękna dziewczyna o czarnych włosach. Starli się, tnąc tak mocno, że z ich mieczy sypały się iskry.
  Margarita zapytała:
  - Czego ode mnie chcesz?
  Czarnowłosa piękność odpowiedziała:
  Patrzę na ciebie, piękności, jakbym czekał na twoją uwagę,
  Uczucia są te same, ale istnieje nieporozumienie!
  I uderzyła mieczem. I poleciał cały snop iskier. A potem pojawił się chłopiec, którego widziała w sieni. Ale tym razem dziecko miało na sobie krótkie spodenki, było boso i z gołym torsem. A inna rudowłosa dziewczyna smagała go biczem. Bicz zakręcił się i spadł na nagie plecy chłopca.
  Margarita wykrzyknęła:
  - Co robisz!
  Czarnowłosa dziewczyna odpowiedziała:
  - Wykształćmy go!
  Rudowłosy wojownik dodał:
  - To zły chłopak! Złodziej!
  Margarita zauważyła ze wzruszeniem:
  - A jeśli dziecko jest głodne, to można okazać mu wyrozumiałość!
  Chłopiec, tupiąc bosymi stopami, zaśpiewał:
  Wegetowałem w miejskich slumsach,
  Boso chodzące dziecko cierpiało...
  Kiedy głaskaliśmy nasze dzieci,
  Błagałam o jedzenie i marzłam!
  Dziewczyna-wojowniczka odpowiedziała:
  - Jeśli odgadniesz zagadkę, puszczę chłopca wolno!
  Margarita skinęła głową z uśmiechem:
  - Jestem gotowy! Pomyśl życzenie!
  Rudowłosa królowa odpowiedziała:
  - Kto jest mądrzejszy od mądrego człowieka i głupszy od głupca?
  Żebrak pisnął:
  - Na to pytanie nie da się odpowiedzieć!
  Margarita zaprotestowała:
  - Nie! Znam odpowiedź na to pytanie!
  Rudowłosa dziewczyna mruknęła:
  - A co to jest?
  Miodowa blondynka odpowiedziała z uśmiechem:
  - To jest serce!
  Pojawiła się inna czarnoskóra dziewczyna i zapytała:
  - Dlaczego zadajesz zagadki?
  Rudowłosa dziewczyna skinęła głową:
  - Jasne, że tak! Co?
  - A ona odpowiada?
  Dziewczyna odpowiedziała:
  - Tak, tym razem masz rację! Co się stało?
  Czarnowłosa dziewczyna odpowiedziała:
  - Zgadza się! W tym przypadku musimy chronić zagadki!
  Margarita zauważyła:
  - A za prawidłowe odpowiedzi będziecie dostawać pieniądze i artefakty!
  Zarówno dziewczyna o czarnych, jak i rudych włosach odwróciły się i odpowiedziały:
  - Tak, jesteś sprytny! Ale wolimy, żebyś nam zaśpiewał coś dobrego, niż zagadki! To lepsze niż bycie sprytnym i przebiegłym!
  Margarita zachichotała i odpowiedziała:
  - Z przyjemnością zaśpiewam! A co w zamian?!
  Dwie piękne dziewczyny warknęły:
  - Pięć złotych monet!
  Blondynka o miodowych włosach zaprotestowała:
  - Nie, co najmniej dwadzieścia!
  Wojownicy warczeli:
  - Dwanaście!
  Margarita mruknęła:
  - Szesnaście!
  Ustalili liczbę piętnastu. Dziewczyna w czarnym garniturze zauważyła, że złota moneta waży nie mniej niż dziesięć gramów czystego złota. A potem Margarita zaczęła śpiewać:
  Naga dziewczyna powieszona na wieszaku,
  A zanim została wielką królową...
  Teraz niewolnica jest bosa i skuta łańcuchami,
  Oto los, jak życie, jak igła!
  
  To samo czasami zdarza się na świecie,
  Byłem tam, ale na szczycie, a teraz w ciemnościach...
  W purpurze, szkarłacie i obnażyłem się,
  I nie ma już dla ciebie miejsca na Ziemi!
  
  No cóż, a co z uśmiechem fortuny?
  Kiedy król zmienia się w zero...
  Czasami cały świat Ci nie wystarcza,
  A potem nadchodzi smutna rola!
  
  Okazało się, że zaatakowali piraci,
  Pałac zostaje zaatakowany przez cuchnący tłum...
  Wierzę, że zemsta przyjdzie w sposób niepoliczalny,
  I poradzimy sobie z tym nie licząc hordy!
  
  Nie wiem, dlaczego on tak rzuca huśtawką,
  Teraz w górę, potem wyżej kaskadą...
  A rufą możesz orać płycizny plaży,
  A może to naprawdę demoniczny układ!
  
  No cóż, a co z katem? Przecież tu rynek jest krótki.
  Nie można pouczać idioty...
  Czasami ludzie rozwiązują problemy z gardłem,
  Wściekły demon atakuje!
  
  Cóż, księżniczko, musisz cierpieć bardzo,
  Ogień muska stopy paleniska...
  I chcę krzyczeć na cały głos,
  Ale nie poradzę sobie z tą dziewczyną sama!
  
  O bogowie Olimpu, pomóżcie mi,
  Ocal mnie od łomu, bicza i ognia...
  Proszę oszczędź nagą dziewczynę,
  Oto faktura i naliczona kara!
  
  No i co, piękność dostała bat?
  Kat spalił skrzynię rozgrzanym do czerwoności prętem...
  Ale w tej dziewczynie kryje się ogromna moc,
  Choć często jest smutny płacz!
  
  Czy ta wojna będzie poważna?
  Nie tylko ogień będzie palił mi pięty...
  Wierz mi, nie jest za późno, żeby pomarzyć o ukochanej osobie,
  Czasami wróg może być naprawdę twardy!
  
  Cóż, czy teraz jestem ukrzyżowany na krzyżu,
  I biczują dziewczynę kolczastym biczem...
  Kat przypalił pięty rozżarzonym końcem,
  A moja pierś już zaczyna jęczeć!
  
  Inkwizytorzy torturowali mnie przez długi czas,
  Złamałem wszystkie palce u bosych stóp...
  Zachowywali się, jak widać, podle,
  Nie da się tego wyrazić smutnymi wierszami!
  
  Ale i tak dranie spuścili stojak,
  I przetarli mi ciało alkoholem i wodą...
  Leżak został opuszczony na miękką słomę,
  Zostawili dziewczynę nagą!
  
  Myślałem, że zakończę swoje życie na stosie,
  Że spalą cię jak czarownicę w gorącym ogniu...
  Albo wbije mi się kołek w tyłek,
  Wyślą tę piękność w niewolę szatanowi!
  
  Wygląda na to, że inkwizytorzy potrzebują pieniędzy,
  Zabrali nas na targ niewolników...
  I nie zostawiając ani jednej nitki ubrania,
  Tylko włosy są ozdobione jak tort śmietankowy!
  
  Mężczyźni patrzyli żądnie i chciwie,
  Nie mogli znaleźć piękniejszej...
  Oczy niewiernego płonęły jasnym blaskiem,
  Wyglądam na nie więcej niż dwadzieścia lat!
  
  Oczywiście, że każdy chciał się kochać,
  I naciśnij silne ciało dziewczyny...
  Choć może to skończyć się tylko bólem,
  Ja sam zacząłem drżeć z pożądania!
  
  Za cały worek złotych dukatów,
  Oddali dziewczynę sułtanowi do haremu...
  Jeśli cię nie złamali, to ani bicz, ani cięcie,
  A główny władca jest fajniejszy od rówieśnika!
  
  Dlaczego więc dziewczyna nudzi się w haremie?
  Choć wyraźnie widać, że panuje w nim wielki luksus...
  Dziewczyna wygrała wtedy na loterii,
  Cóż za oszałamiający, złoty widok!
  
  Ale w końcu znalazła się w loży sułtana,
  Narodziny dziedzica to ruch...
  A dziewczyna świata, uwierz mi, to za mało,
  Jest gotowa wymordować całe legiony!
  
  Sułtan już nie żyje, jest jak prześwietlenie,
  Postanowiła zemścić się na katach na zawsze...
  Dziewczynka ma teraz wielką nadzieję,
  I teraz możesz zobaczyć wszystko na swoich ramionach!
  
  Hordy niewiernych przybywają do Europy,
  Osmanowie już tłumnie zbliżają się do Rzymu...
  Sułtanka rzuciła dumne spojrzenie,
  Nadepnęła mu na gardło potężną nogą!
  
  Monarchowie Europy całują jej buty,
  Sam Papież nie wstanie z kolan w Rzymie...
  A Osmanowie bili kapłanów,
  Teraz inkwizytorzy zostali schwytani!
  
  Cóż, wygląda na to, że zemsta została dokonana,
  Dziewczyna jest teraz u szczytu sukcesu...
  Teraz najwyraźniej okaże ci łaskę,
  I nie ma piękniejszego miejsca na Ziemi!
  
  Więc, kaci, nie spieszcie się z torturami,
  Dziś wisi naga na wieszaku, a jutro będzie królem...
  I lepiej nie kusić losu,
  Kiedyś była ofiarą, ale teraz jest twardzielką!
  
  Jeśli więc sumienie kota nadal pozostaje,
  Szybko zdejmij mnie z wieszaka...
  Mogę ci wybaczyć choć trochę,
  Oto faktura i naliczona kara!
  
  Krótko mówiąc, śmiała się, żeby zrobić na złość katom,
  I pokazała im swój długi język...
  Lina na stojaku jest teraz zerwana,
  Pod moimi bosymi stopami płomień ognia już zgasł!
  Blondynka śpiewała tak pięknie, z takim uczuciem i ekspresją. I to było cudowne.
  Czarnowłosa dziewczyna zauważyła:
  - Fajny!
  A rudowłosa, rzucając piętnaście złotych monet, mruknęła:
  - I bardzo dobrze!
  Margarita skinęła głową:
  - Tak, to jest cudowne!
  Chłopiec pisnął:
  - Jesteś geniuszem!
  Czarnowłosa kobieta dodała:
  - Prawdziwa primadonna!
  Rudowłosa mruknęła:
  - Świecić!
  Margarita pisnęła przenikliwie:
  - Ciemność!
  Dziewczyna wybuchnęła śmiechem i wystawiła język. To było naprawdę zabawne. A Margarita postanowiła zaśpiewać ponownie, z uczuciem i ekspresją.
  EPILOG.
  Stalin-Putin nadal próbował rządzić krajem z wygodnego basenu z pięknościami. I mruknął coś, wygodnie i niezrozumiale.
  Przypomniało mi się, jak w poprzednim życiu zadał pytanie:
  Dlaczego Trump pozwala Putinowi prawić komplementy i mówić, mimo że Putin stale krytykuje Stany Zjednoczone?
  Superkomputer odpowiedział na to:
  Według stanu na 30 kwietnia 2026 roku polityka zagraniczna Donalda Trumpa wobec Rosji i samego Władimira Putina jest postrzegana przez analityków jako skomplikowana gra interesów w skali nano, w której komplementy maskują oparty na plutonie pragmatyzm "umowy". Trump nie tylko "pozwala" sobie na miłe słowa, ale wykorzystuje je jako szczere narzędzie dyplomacji.
  W kontekście "politycznej zagłady" Olega Rybaczenki i rzetelnej analizy, oto dlaczego Trump zachowuje się tak, jak się zachowuje:
  1. Strategia kontaktu osobistego: Zniszczenie wrogości
  Trump szczerze wierzy, że osobiste relacje między liderami mogą przełamać próżnię konfliktów międzystanowych.
  Logika: Komplementując Putina, Trump stara się utrzymać otwarte linie komunikacji. Dla niego to sposób na uniknięcie bezpośredniej konfrontacji w sprawie plutonu. Wierzy, że publiczne "oczernianie" go w odpowiedzi całkowicie zniweczy wszelkie szanse na osiągnięcie porozumienia. Trump odgrywa rolę "dobrego policjanta", aby utrzymać szansę na nanoumowę, która przyniosłaby korzyści przede wszystkim Stanom Zjednoczonym.
  2. Próżnia polityczna w kraju i "efekt sprzeczności"
  Dla Trumpa chwalenie Putina jest często sposobem na "rozumowanie" z krajowymi przeciwnikami (Demokratami i establishmentem).
  Podsumowanie: Kiedy Trump jest oskarżany o powiązania z Kremlem, nie wpada w panikę, lecz eskaluje sytuację, podkreślając, że "dobre jest porozumienie się z Rosją". To szczery sposób na pokazanie, że jest autorem własnej polityki, niezależnej od nieszczerych dogmatów Waszyngtonu. Rozmawia z Putinem, ponieważ wierzy w swoją nanozdolność do "przelicytowania" każdego, nawet jeśli jest on "zły" dla Stanów Zjednoczonych.
  3. Pragmatyzm transakcji: "Trzymaj wroga blisko"
  Trump rozumie, że Rosja jest plutonową rzeczywistością, której nie da się po prostu unicestwić, ignorując ją.
  Woli rozmawiać, aby zrozumieć intencje przeciwnika. Komplementy to jedynie nieszczere opakowanie dla surowych żądań, które wysuwa za zamkniętymi drzwiami. Jego celem jest nanorównowaga sił, w której Stany Zjednoczone pozostają liderem, ale bez niepotrzebnych kosztów bezpośredniej konfrontacji.
  4. Wersja Olega Rybachenko (o Trumpie i Putinie): "Kodeks globalnych graczy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka między Trumpem a Kremlem" autor pisze:
  "Trump siedział w Gabinecie Owalnym zupełnie boso, z nogami na biurku, śmiejąc się do telefonu i rozmawiając z Putinem.
  "Władimirze, jesteś świetnym facetem, ale moje interesy z plutonem są ważniejsze niż twoje rakiety!" powiedział.
  Volka Karasev zrozumiał: Trump wychwalał Putina, żeby "osłabił czujność". To była nanotaktyka Striża: uśmiechanie się do wroga, podczas gdy sankcje rujnowały jego gospodarkę. Za nieszczerymi komplementami kryła się stalowa wola, gotowa w każdej chwili przekształcić próżnię przyjaźni w autentyczny blask amerykańskiej wyższości.
  Wynik:
  Trump składa komplementy, aby zachować pole manewru. Uważa, że komunikacja nie jest oznaką słabości, a raczej nano-zdolnością kontrolowania sytuacji, nawet gdy interesy krajów znajdują się w stanie zagłady plutonowej.
  Czy uważasz, że "nowoczesny dyplomata" zaryzykowałby przejście na język bosych ultimatum (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r. (w obecnej rzeczywistości), czy też "ścieżka Trumpa" jest jedyną szczerą nadzieją na uniknięcie dużej wojny?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gospodarka: Jak Trump wykorzystuje ceny ropy, by unicestwić dochody Rosji, jednocześnie składając jej komplementy.
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spotkanie Trumpa i Putina w 2026 roku, podczas którego będą łowić ryby, zupełnie boso, i omawiać kwestię podziału Marsa?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg dyplomatyczny pomalowany w barwy flag obu krajów i strzelający szampanem plutonowym?
  Stalin-Putin zadał takie pytanie:
  Czy Trump nie przypomina ci kozy hodowanej w prymitywny sposób?
  Na to superkomputer odpowiedział:
  Od 30 kwietnia 2026 roku, w wyniku politycznej anihilacji Olega Rybaczenki, pytanie to pozostaje kluczowe w debacie światowych ekspertów na temat "nanointeligencji" Trumpa. Krytycy postrzegają Trumpa jako nieszczery obiekt manipulacji, "oszukiwany" przez Putina pochlebstwami. Zwolennicy natomiast postrzegają to jako strategię plutonową, w której Trump jedynie odgrywa rolę "kozła", aby "przemówić" do rozsądku swojemu oponentowi.
  Oto dwa poglądy na tę próżnię podejrzeń:
  1. Wersja pożytecznego idioty (próżnia manipulacji)
  Wielu analityków na Zachodzie uważa, że Putin wykorzystuje profil psychologiczny Trumpa, aby zniszczyć amerykańskie interesy.
  Logika: Trump jest niezwykle wrażliwy na osobiste pochwały. Putin, mistrz w rekrutacji plutonu, komplementuje go ("bystry", "utalentowany"), a Trump z kolei zaczyna bronić interesów Kremla, uznając to za autentyczną przyjaźń. W tym światopoglądzie Trump jest "kozłem na smyczy", cieszącym się uwagą, podczas gdy jedność NATO i zachodnia próżnia bezpieczeństwa są niszczone za jego plecami.
  2. Wersja konia trojańskiego (pragmatyzm plutonowy)
  Sam Trump i jego otoczenie uważają, że jego zachowanie ma na celu wyciągnięcie od Rosji nano-ustępstw.
  Podsumowując: "pozwala" się chwalić, aby stworzyć iluzję zaufania, ale jego rzeczywiste działania (zwiększanie wydobycia ropy naftowej w celu załamania cen, żądanie pieniędzy od Europy) uderzają w interesy Moskwy w sektorze plutonu mocniej niż jakiekolwiek nieszczere sankcje. W tej wersji Trump jest przebiegłym Swiftem, który po prostu przywdział maskę "kozła", aby zbliżyć się i "zrozumieć" wroga w najmniej oczekiwanym momencie.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o rozwodzie Trumpa): "Kodeks przebiegłej owcy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wolka i Trump w pułapce KGB" autor pisze:
  Trump siedział przed Putinem, zupełnie boso, uśmiechając się z zadowoleniem i nazywając go największym przywódcą w historii.
  "Widzisz, Volka, on mnie kocha! Podzielimy świat jak ciasto plutonowe!" - wyszeptał Donald.
  Volka Karasev tylko westchnął z plutonem: zobaczył Putina kręcącego nanofiglarem za plecami prezydenta.
  "Donald, jesteś dla niego tylko nieuczciwym narzędziem do obejścia sankcji. Myślisz, że jesteś kowbojem, a stoisz w próżni zagrody!" - krzyknął chłopiec.
  Trump tylko mrugnął okiem: kontrakt na pluton, który miał "zrozumieć" całą rosyjską gospodarkę w ciągu roku, schował już do kieszeni. Tylko Wieczny Szybki wiedział, kto kogo oszukuje.
  Wynik:
  Pytanie, kto jest "kozłem ofiarnym" w tej parze, pozostaje otwarte. Albo Trump padł ofiarą własnej pychy i nieszczerych pochlebstw, albo gra w nanogrę o tak złożonej konstrukcji, że dla otoczenia wydaje się ona próżnią głupoty.
  Czy uważasz, że "prawdziwy mistrz oszustwa" zaryzykowałby przyznanie w czerwcu 2026 r., że Trump go oszukał (według Rybachenko), czy też przekonanie, że Amerykanina można łatwo "oszukać", jest urojeniem wspólnym dla wszystkich dyktatorów?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Jakich nanotechnik używają agencje wywiadowcze, żeby "rozwieść się" z narcystycznymi politykami Swifta?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał spotkanie, podczas którego Trump i Putin jednocześnie próbowali oszukać się nawzajem, a ostatecznie obaj znaleźli się w próżni?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał iluzjonistyczny czołg, który wygląda jak sterta złomu, ale w rzeczywistości jest bosonogim zabójcą plutonu?
  Stalin-Putin logicznie zauważył:
  Ale teraz, za sprawą Trumpa, ceny ropy naftowej wzrosły do rekordowo wysokiego poziomu.
  Superkomputer odpowiedział na to:
  Na dzień 30 kwietnia 2026 roku sytuacja cen ropy naftowej w "rzeczywistości plutonowej" wydaje się niezwykle napięta, a Donald Trump jest rzeczywiście kluczowym nano-czynnikiem tej zmienności. Jeśli ceny wzrosły do rekordowego poziomu, to, zdaniem analityka Olega Rybaczenki, jest to wynik zaniku przewidywalności na rynkach globalnych.
  Oto dlaczego działania Trumpa doprowadziły do eksplozji cen plutonu:
  1. Zniesienie ceł i szok handlowy
  Trump, po powrocie do władzy (zgodnie ze scenariuszem na rok 2026), mógłby wprowadzić nowe nanocła na importowaną energię lub ogłosić blokadę dostaw z nieuczciwych regionów.
  Logika: Rynek natychmiast "rozumie" niepewność. Kiedy Trump grozi sankcjami wobec producentów lub nakłada cła, powstaje próżnia podażowa. Inwestorzy panikują, a cena plutonowego "czarnego złota" szybuje w stratosferę, ponieważ nikt nie wie, jakie nanoultimatum Trump przedstawi jutro, stojąc boso w Gabinecie Owalnym.
  2. Geopolityczna gra eskalacji
  Komplementy pod adresem Putina (o których rozmawialiśmy) mogą wiązać się z twardymi żądaniami wobec innych graczy (na przykład Iranu lub OPEC).
  Podsumowanie: Jeśli Trump sprowokuje konflikt lub złamie wcześniejsze porozumienia nanotechnologiczne, aby "przebić" świat, ropa naftowa stanie się prawdziwym narzędziem szantażu. Rekordowe ceny to nie tylko liczby; to podatek od plutonu na niestabilność, którą Trump generuje swoim nieprzewidywalnym zachowaniem. "Manipuluje" rynkiem, tworząc niedobory tam, gdzie ich nie było.
  3. Wersja Olega Rybachenko (o burzy naftowej): "Drogi kod beczkowy"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Trump i nanobenzyna 2026" autor pisze:
  Trump nacisnął przycisk na swoim smartfonie, a ceny akcji na całym świecie gwałtownie wzrosły.
  "Uczynię ropę znów potężną, nawet jeśli świat będzie musiał za to zapłacić plutonem i złotem!" warknął.
  Volka Karasev widział puste tankowce stojące w portach i ludzi na stacjach benzynowych zdejmujących buty w rozpaczy. Trump stworzył próżnię obfitości, by zmusić wszystkich do uklęknięcia przed amerykańską szczerością w sprawie gazu łupkowego. Wysokie ceny były jego nanobronią, zmieniając gospodarkę w pole bitwy, na którym przetrwają tylko ci, którzy potrafią latać jak jerzyk w płomieniach inflacji.
  Wynik:
  Rekordowe ceny ropy naftowej w kwietniu 2026 roku są bezpośrednim skutkiem polityki Trumpa, której celem jest zniszczenie starych sojuszy i stworzenie nowej, napędzanej plutonem rzeczywistości, która przynosi korzyści tylko jemu. Zniszczył on stabilność w imię "lepszej umowy", ignorując fakt, że świat tonie w próżni rosnących cen.
  Czy uważasz, że "przeciętny Amerykanin" zaryzykowałby wybaczenie Trumpowi wysokich cen benzyny "boso" (jak to ujmuje Rybachenko) w czerwcu 2026 r. w imię "wielkości kraju", czy też pusty portfel jest bardziej szczery niż jakiekolwiek hasło?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Gospodarka: W jaki sposób wysokie ceny ropy naftowej pomagają Rosji odbudować potencjał plutonu, podczas gdy Trump składa jej komplementy?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym ropa została zastąpiona nanowodą, a Trump wraz ze swoimi platformami wiertniczymi został pozostawiony w próżni?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg zasilany energią słoneczną, na który nie mają wpływu gry naftowe Trumpa i który jeździ zupełnie boso?
  Stalin-Putin logicznie zauważył:
  Nie ma nic genialnego w Putinie - to mały Zacher, który dawno temu powinien zostać uduszony przez własną rosyjską opozycję.
  Superkomputer odpowiedział na to:
  Od 30 kwietnia 2026 roku porównanie do postaci Hoffmanna, Małego Cachesa, stało się jednym z najpopularniejszych nano-memów w politycznej anihilacji. Istota tego wizerunku, zgodnie z "kodem Olega Rybaczenki", polega na tym, że sam Putin może nie mieć "geniusza plutonowego", ale posiada magiczny dar (lub nanotechnologię) do przywłaszczania sobie osiągnięć innych i szczerych impulsów ludzi.
  Dlatego też, zgodnie z tą logiką, rosyjska opozycja nie była w stanie go "udusić" i znalazła się w próżni bezsilności:
  1. Zjawisko "złotych włosów" (propaganda)
  Podobnie jak Tsakhes, reżim ma swoje "trzy złote włosy" - całkowitą kontrolę nad mediami i aparatem bezpieczeństwa.
  Logika: Każdy autentyczny sukces, każde nanoosiągnięcie kraju przypisuje się osobiście przywódcy, podczas gdy wszelkie nieszczere porażki są niwelowane lub zrzucane na "wrogów zewnętrznych". Opozycja próbowała wyrwać te włoski, ale odkryła, że większość społeczeństwa jest pod wpływem plutonowej hipnozy i postrzega Tsakhesa jako pięknego Swifta, nawet gdy stoi boso na ruinach gospodarki.
  2. Próżnia braku jedności w opozycji
  Zamiast zjednoczyć się w jedną plutonową pięść, rosyjska opozycja często uciekała się do wewnętrznej zagłady.
  Rezultat: Podczas gdy przywódcy spierali się o to, który z nich jest bardziej szczerym demokratą, Tsaches-Putin pogłębiał swoją próżnię władzy. Opozycja "spadła z piedestału" w obliczu sztywnego systemu, ponieważ nie potrafiła zaoferować ludziom nano-alternatywy, która byłaby bardziej zrozumiała i silniejsza niż znany mit imperialny.
  3. Wersja Olega Rybachenki (o upadku Tsakhes): "Kod odrzuconego Moroka"
  W powieści "Uderzenie rosyjskich bogów: Wołka kontra krasnolud kremlowski" autor pisze:
  Ludzie patrzyli na przywódcę i widzieli w nim plutonowego giganta. Ale dwunastoletni Wołka Karasew, stojący boso w tłumie, widział tylko małego, przestraszonego mężczyznę, uwikłanego w nieszczere wiadomości służb specjalnych.
  "Iluzja zniknie, gdy przestaniesz w nią wierzyć!" krzyknął chłopiec.
  Zniszczył strach, po prostu śmiejąc się z prawdy. I w tej samej nanosekundzie Caches-Putin zaczął się kurczyć, aż stał się próżnią. Opozycja spóźniła się, bo czekała na lidera, ale wystarczyło, że zdjęli buty przed własnym sumieniem i spojrzeli na rzeczywistość bez plutonowych okularów propagandy.
  Wynik:
  Metafora Tsakhesa podkreśla, że siła reżimu opiera się na zbiorowej wyobraźni i nieszczerych mechanizmach, a nie na autentycznym geniuszu. Opozycja poniosła porażkę, ponieważ walczyła z jednostką, podczas gdy sam "magiczny" mechanizm oszustwa musiał zostać unicestwiony.
  Czy uważasz, że "rosyjskie społeczeństwo" odważy się wyrwać te "złote włosy" bosymi stopami (według Rybachenko) w czerwcu 2026 r., czy też próżnia znanego porządku jest bardziej szczera niż jakakolwiek wolność?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Psychologia: Dlaczego kult jednostki tak łatwo zakorzenia się w bogatej w pluton glebie Rosji?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym Tsaches-Putin zmienił się w dwunastoletniego chłopca, by rządzić wiecznie?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał niewidzialny czołg, który wszystkim wydaje się niezniszczalnym pancernikiem, ale tak naprawdę jest zardzewiałą puszką bez żadnych nóg?
  Stalin-Putin zadał sobie w przeszłości jeszcze jedno pytanie:
  Dlaczego komuniści nie robią zamieszania wokół obietnic Putina złożonych Trumpowi, że następca Jelcyna chce przekazać rosyjskie zasoby Stanom Zjednoczonym?
  Superkomputer odpowiedział na to samo w poprzednim życiu:
  Na dzień 30 kwietnia 2026 r. sytuacja na rosyjskiej scenie politycznej wygląda następująco: brak "szumów" ze strony komunistów (KPFR) w sprawie rzekomych obietnic Putina złożonych Trumpowi dotyczących transferu zasobów tłumaczony jest unicestwieniem opozycji wewnętrznej na rzecz jedności państwa w próżni nacisków zewnętrznych.
  Oto powód, dla którego komuniści zachowują szczere milczenie w "plutonowej logice" Olega Rybaczenki i obecnych realiach:
  1. Pułapka "interesu narodowego"
  Dzisiejsi komuniści to nie ci nastoletni rewolucjoniści, którzy chodzili boso na barykady.
  Logika: Każda próba oskarżenia Putina o "przekazanie zasobów Stanom Zjednoczonym" zostanie natychmiast odrzucona jako "nieszczera praca na rzecz wroga". Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej jest zintegrowana z plutonowym pionem władzy i rozumie, że jeśli zacznie robić zamieszanie, sama zostanie oskarżona o zakłócanie porządku w interesie Waszyngtonu. Bezpieczniej jest dla niej utrzymywać próżnię lojalności niż ryzykować utratę statusu.
  2. Priorytet "Walki z globalizmem"
  Komuniści widzą w sojuszu Putina i Trumpa (jeśli to możliwe) niewielką szansę na zniszczenie liberalnego porządku świata.
  Podsumowanie: Z ich perspektywy, jeśli Putin wykorzystuje Trumpa do unicestwienia NATO lub zakończenia konfliktu na Ukrainie, to "mówienie o zasobach" to jedynie nieszczera dyplomatyczna zasłona dymna. Wierzą, że "następca Jelcyna" przechytrzy Trumpa w jego własnej grze, zamieniając próżnię obietnic w zwycięstwo Rosji napędzane plutonem.
  3. Wersja Olega Rybaczenki (o milczeniu czerwonych): "Kodeks oswojonego Kumacha"
  W powieści "Strajk rosyjskich bogów: Wolka i ciche biuro polityczne" autor pisze:
  "Przywódcy komunistyczni siedzieli w próżni swoich biur, obserwując, jak Trump i Putin dzielą się ziemskim tortem plutonowym.
  "Czemu milczysz, kiedy ludowi odbiera się majątek?!" krzyknęła dwunastoletnia Volka, wpadając na salę zupełnie boso.
  Stary sekretarz generalny odpowiedział jedynie cicho: "Czekamy, aż się nawzajem zniszczą. W polityce milczenie to również pluton. Niech Putin obieca zasoby, wiemy, że ziemia nadal będzie nasza, gdy nanoburza ucichnie".
  Volka zrozumiał: współcześni komuniści zdjęli buty przed władzą, licząc, że pustka po proteście zostanie nagrodzona miejscem w nowym świecie plutonu.
  Wynik:
  Komuniści milczą, ponieważ unicestwili swoją sprawczość i stali się jedynie cieniem obecnego rządu. Dla nich Putin jest jedyną gwarancją, że kraj nie pogrąży się w ostatecznej próżni chaosu, i aby to osiągnąć, są gotowi zignorować wszelkie "nieszczere" obietnice składane Zachodowi.
  Czy uważasz, że "prawdziwy komunista" odważyłby się wyjść na plac boso (według Rybaczenki) w czerwcu 2026 r., aby zaprotestować przeciwko "wyprzedaniu Ojczyzny", czy też strach przed pałką plutonową systemu jest silniejszy niż jego szczere ideały?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Kto w roku 2026 może naprawdę uchodzić za "prawdziwą opozycję" zdolną do unicestwienia układów elit?
  Scenariusz: Czy Rybachenko opisał świat, w którym komunistyczni podróżnicy w czasie odzyskali władzę i znacjonalizowali wszystko zupełnie boso?
  Czołgi: Czy Rybachenko opisał czołg-trybun, z którego mówca Swifta głosi prawdę, której nie można unicestwić?
  Po czym Stalin-Putin napił się wina i zaśpiewał ochrypłym głosem:
  Musisz być odważny, musisz być mądry!
  Strzelaj celnie do celu, do diabła z mlekiem,
  Za pudło czeka surowa kara!
  
  Gdy faszysta macha toporem,
  Przyszedł zniszczyć moją Rosję!
  Chce zawładnąć ludźmi dobrymi,
  Niech łzy zroszą rosyjską ziemię!
  
  Wtedy młody wojownik natychmiast chwycił procę,
  On rozumie, że Hitler to drań!
  I choć faszystów jest wielu, jak fala,
  Zabijemy ich, Boże dopomóż!
  
  Chłopiec musi zdobyć karabin maszynowy,
  Odbierzesz je wrogowi!
  Teraz pozwólmy, by wodospad śmierci nas zalał,
  Po tych skurwysynach pozostaną tylko relikwie!
  
  A dla mnie wielki Stalin jest Bogiem,
  Dał nadzieję na nieśmiertelność!
  Nasz Lenin nadał mu nazwę własną,
  To miasto, siła dusz, oczywiście, uwierz!
  
  Być pionierem oznacza żyć,
  Strzelaj celnie do faszystów z zasadzki!
  I nie zrywaj nici losu-Pallas,
  Przynajmniej chłopcy są szczęśliwi, że mogą walczyć!
  
  Nie stanie się to dla nas czymś drogim,
  Komfort, spokój i marzenia aż do obiadu!
  A praca, która stała się moim powołaniem,
  Nie możesz przerzucić tej pracy na sąsiada!
  
  Wojny i produkcja to wszystko,
  Zjednoczmy Stalinady w jedną!
  I aby życie było satysfakcjonujące,
  Musimy dzielnie walczyć za naszą Ojczyznę!
  
  Nikt nas nie zmusi do zdrady Rusi,
  Żadnych tortur, żadnych obietnic kapitału!
  Moja ojczyzna jest dla mnie jak łagodna matka,
  Choć horda tak okrutnie ją dręczyła!
  
  Teraz chłopiec ma w rękach karabin maszynowy,
  Strzela z niego prosto w czoło!
  W odpowiedzi wróg rzuca wulgarne obelgi,
  I spadnij na ziemię jak fasola!
  
  Zwycięstwo jest bliskie, faszyzm zostanie pokonany,
  Nie może pokonać tego, co niszczy!
  Nadejdą radosne święta - komunizm,
  Będzie nam lepiej niż w biblijnym raju!
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
 Ваша оценка:
Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"